!!&
ίΟΜ]7
ΙΙΒΚΑΚΥ
^ ΤΟΚΟΝΤΟ
8^161ίΝο..^_^ί_ό:/Ηίώ ^^
Εβ^ΐδίβΓ Νο... ΐΙο.ΐΛ'ίί.-
.^|>Λ-*Υ.. ..ί? 19.^
77
ΒίΒΛίΟΝ Κοινής Προσευχής
ΚΑΙ Τελέσεως των Μυστήριων
ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΘεΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤεΑΕΤΩΝ
ΤΗΣ Εκκλησίας Αγγλίας
α2
'Τψηλης ηγούμζθα σπον^αι6τητο9 την ϋπαρξιν άττοχρωσηί
*Ελληνίκη5 μ€ταφράσζωί τον ΒΙΒΛΙΟΥ ΚθΙΝΗ2 ΠΡ02ΕΤ-
ΧΗ2 ΚΑΙ ΤΕΛΕ2ΕΩ5 ΤΩΝ ΜΤ2ΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΛΑΛΩΝ ΘΕ2ΜΩΝ
ΚΑΙ Τελετών τη2 Εκκλη2ια2 κατά την ςτνηθειαν τη2
ΕΚΚΛΗ2ΙΑ2 ΑΓΓΛΙΑΣ. Ει δβ καΐ 7τολΚάκί9 €ν τω τταρ^λθόντί
τοιαύτη μζτάφρασίί ώφ^λιμοί ην, ττίθανόν ομωί ονπω ττοτ
^ν ην ώφ(λιμωτ€ρα καΐ €νκαιροτ^ρα η €ν τω τταρόντι, €ν ω αί
της ^Ανατολής και της ^Εσττζρίας ^Έ,κκλησίαι σπου^άζονσιν
άλλτ/λαί, Ενκταΐον ουν €στιν, οττως η σττον^η αϋτη, η/ του
Θβον ευλογία, ^ όσον €ν€(ττιν ακριβής τ€ καΐ καρττοφόρος.
Αι ο καϊ (ξ δλης καρδίας €υχόμ€θα, ϊνα 6 τιάρων τόμος^
€ργον ων, ως τΐΐστξνομζν, λιτταρας μαθήσεως, €ν τιασιν
ίΰοδω^τ/.
ΕΑΝϋΑΙ.1. ΟΑΝΤϋΑΕ:
Μ,ητροτϊοΧίτης και τιάσης της ^Α-γγλίας
Πρωθ ιεράρχης,
Έκ του ΥΙαλατωυ ^Ημων της ΑάμιΤ€Θ,
€ν €Τ€ί σωτ. 1923 τα ίβ' του Φ€βρ,
μηνός.
ΒΙΒΑΙΟΝ
Κοινής Προσευχής,
ΚΑΙ
Τελέσεως των Μυστήριων,
ΚΑΙ ΑΑΑίϊΝ
Θεσμών και Τελετών της Εκκλησιάς,
κατα την συνηθειαν
ΤΗΣ Εκκλησίας της Αγγλίας•
ΣΪΝ
ΤΩί ψΑΛΤΗΡΙΩί ΗΤΟΙ ΤΟΙΣ ΨαΛΜΟΙΣ
Δαβίδ
ΣΤΙΧΘΕΙΣΙ ΚΑβί2Σ ΟΡΙΖΟΝΤΑΙ
ΙΝΑ ΦΑΑΛί2ΝΤΑΙ Η ΑΝΑΓΙΝίΙΣΚίΙΝΤΑΙ
ΕΝ ΤΗι ΕΚΚΛΗΣΙΑί•
ΚΑΙ
Τύπος και Τάξις γινομένη
επι καταστασει, χειροτονια*, και καθιερωσει
Επισκοπών, Πρεσβυτέρων, και Διακόνων.
Έν ΛΟΝΔΙΝΩι.
Έκδο^ίν ίτΓΟ τ^5 "Εταιρία! ττροϊ Προαγωγή»» τηί Χριστιανιι^ί.Τνωσ€ωί
1923 ^-Τ ' \:
^^ ΟΟίΙ^ΕΟΕ
Ιρλ ^(^
4-550^755
7
ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΕΝ ΤΟΤΤΩί Τίΐί ΒΙΒΛΙίΙί
Προοίμίον
ΥΙξρϊ τψ Εκκλησιαστικής Ακολουθίας
Πβρϊ Ίξροτζλζστιων
Τά^ΐί καθ' ην ορίζεται άναγνωσθηναι το ^αλτήρων
Τά^ι? καθ' ην ορίζεται άναγνωσθηναι την λοιττην θ^ίαν Τραφην
Πίναζ ί^ιαιτ^ρων ^Αναγνωσμάτων και Παλμών
Καλ^ν^άρίον καΐ ΪΙίναζ των Αναγνωσμάτων
Πίνακας και Κανόνια ττ^ρΐ των Έορτων καΐ Νηστ€ΐων τον όλον ^νιαυτοΰ
*Η Ακολουθία τΓ/? Πρωινής ΥΙροσίνχης
*Η *Ακολονθία της Έσιτ€ρινης Προσ€υχή?
Τό Σνμβολον του άγίον Άθανασίον
Λιτανεία
Αιάφοροι ΕυχαΙ καΐ Ευχαριστίαι
Ενχαι, * Αττόστολοι, και Εναγγ^λια, άναγινωσκόμίνα κατά την τέλ^σιν
της θάας Κοινωνίας καθ^ όλον τον ^νιαντόν
Ύάζις €7τΙ ττ) Τ€λ€σ€ΐ της θ^ίας Κοινωνίας
Ύάζις 67ΓΙ Γ€λ€σ€ΐ Βαττη'σματοί, δημοσία τ€ και Ι^ία
Ύά^ις €7γΙ Τ€λ€σ€ΐ Βατττίσματος των €ν ωρίμω ηλικί<}
Κατηχησις, καΐ η Τάξις €ΐς Β€βαίωσιν τταίδων
Ό Γάμο 9
Έττίσκζψις ^Ασθζνών, και Μ€τάδοσΐ5• αντοϊς της θ^ίαί Κοινωνίας
^Ακολονθία Ν€κρώσιμος
Ευχαριστία ξΐς Τνναΐκα Αξχώ
ΆτΓίΐλή η Άναγγζλία της όργης τον θζον και των κριμάτων αυτόν
κατά των ^Αμαρτωλών
^αλτήριον
Ύάζις Ώροσ€νχων €15 χρησιν των θαλασσοττορούντων
Ύύττος καΐ Τ(ζ^ι? γινομένη €7Γί Χειροτονία Έττισκοττωι^, ΪΙρζσβντίρων,
καΐ Διακόνων
Τυποί Προσευχής εΙς την <^' ημίραν του Μαίου μηνός
, ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ
[Α.Ό. 1661]
ΤΗ^• * ΑγγΧίκανης ^Εκκλησίας νπηρζβν ί^ργον φρονησβως^
αφ* ου το πρώτον σνρβτάζατο την δημοσίαν αύτη9
Αβίτονργίαν, το τηρύν μβσην οδον μβταζν των δυο άκρων,
τον λίαν άκαμπτων άπαγορ€ν€ίν, καΧ του λίαν βύχβρώ^
άτΓοδβχβσθαί οττοιανουν τταραλλαγην αυτής. Διότί, ώί η
κοινή αφ* βνος ττβίρα μαρτνρβΐ, ότι οσάκις (ούδβμιάς προ-
δήλου ανάγκης απαιτούσης) ίγίνβτο μβταβολη πραγμάτων
€σκ€μμ€νως ορισθέντων, πολλά βπηκολούθησαν τα ασύμ-
φορα, κα\ ταύτα πολλάκις πλβίω κα\ μβίζω των κακών
άτινα η τοιαύτη μεταβολή προύτίθβτο θβραπβΰσαι' Οΰτω
αφ* βτβρου, τών καθ* β κάστα Ύυπων της θείας Αατρβίας,
καΐ τών προς γ^ρησιν εν αύτη διατεταγμένων θεσμών καΐ
Τελετών, φύσει αδιάφορων κα\ άλλοιωτών ομολογουμένως
όντων, εΰλογόν εστίν ΐνα, ένεκα λόγων βαρυσήμαντων καΧ
σπουδαίων, κατά τάς διαφόρους άνάγκας καιρών και περι-
στάσεων, γίνωνται εν αύτοΐς μεταβολαΐ καΐ τροποποιήσεις
τοιαϋται, οίας οι εν εζουσία διατελούντες ηθελον κρίνει κατά
καιρούς η αναγκαίας η λυσιτελείς. Οθεν βλεπομεν, οτι
επΙ πολλών εν μακάρια τη ληζει 'ΐίγεμόνων βασιλευσάντων
άπο της Μεταρρυθμίσεως, η *ΈίΚκλησία, οσάκις δίκαιος κα\
βαρυσήμαντος λόγος προετρεψεν αύτην εις τούτο, συγ-
κατάνευσε ποιούμενη τοιαύτας εν τισι τών καθ* έκαστα
μεταβολάς, οίαι εν τω καιρώ αύτης εκάστη ενομίσθησαν
σκόπιμοί' Πλΐ7^' ούτως, ώστε το καθόλου σώμα καΧ τα
ουσιώδη της Αειτουργίας (εν τε τη κνριωτερα ΰλη και εν τύ}
κατασκευή καΐ τάζει αύτης) διεμειναν πάντοτε τα αύτα
μ^χρί της σήμερον, και δη κοΧ εισέτι στέρεα καΧ ασάλευτα,
4
ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ
πάρα ττασαί τάί ματαίας άποπβίρας και τας βιαίας βφοΒουί
τα5^ κατ αύτη? γβνομίνας υττο των ανθρώπων εκβίνων 0ίΤίν€9
άρβσκονταί καινοτομβΐν, καΐ άβΐ Ιπβ^βίζαντο μείζονα φρον-
τίδα υπέρ των Ιδίω αυτών φαντασιών καΐ συμφερόντων,
η υπέρ του προ9 το κοινον οφειλομένου καθήκοντος.
Αια τίνων ανάρμοστων μέσων, η ένεκα τίνων κακόβου-
λων σκοπών η χρησις της Αειτουργίας (εΐ καΐ επιτασσομενη
ύπο τών εγχωρίων Ί^όμων, Νόμων μηδεποτε ακυρωθέντων)
διεκόπη κατά τας επ εσγάτων λυπηρας ταραγας, υπάρχει
γνωστότατον τοΐς πάσιν, ημείς δε ουδόλως βουλόμεθα
ενταύθα ύπομνησαι. Όγ€ όμως, επΙ τη αίσίω ^ Κποκατα-
στάσεί της Αυτού ΉΙεγαλειότητος, προεκυψεν η πιθανότης
ΟΤΙ, συν άλλοις, καΐ η χρησις της Αειτουργίας εμελλεν
ώς εΙκος επαναληφθηναι [ουδέποτε καταργηθείσης ταύτης
νομίμως), αν μη εγίνοντο έγκαιροι προς εμποδισμον
ενεργειαι' τότε οι άνθρωποι εκείνοι, οΐτινες προυργιαιτάτην
αυτών άσχολίαν, επΙ της πρώην ανόμου άρχης, ελογί-
ζοντο το κακώς διαθετειν τον λαον προς την χρησιν της
Αειτουργίας, είδον Ότι καΐ ένεκα νποληψεως καΐ ένεκα
συμφέροντος ενδιεφεροντο (πλην εΐ μη αυτοπροαιρέτως
ώμολόγουν πλάνην, όπερ δυσκόλως πείθονται οι τοιούτοι
πραζαι), ΐνα ττάση δυνάμει καΙ προσπάθεια παρεμποδίσωσι
την άποκαταστασιν αύτης. Αι ον σκοπον παντοία κατά του
Βιβλίου Κοινής ΐΐροσευχης εδημοσιεύθησαν φυλλάδια,
αί παλαιοί ενστάσεις συμπαρεταχθησαν, καΐ νεαι τίνες και
πλειότεραι τών τέως εγειρομενων προσετέθησαν, προς
ε^όγκωσιν τού αριθμού, Ύελος, λίαν φορτικοί εγενοντο
προς την Αυτού Έεβαστην Μ,εγαλειότητα αΙτησεις, ΐνα το
ρηθέν Βιβλίον άναθεωρηθη, καΙ ΐνα τοιαύτα τίνα τρόπο-
ποιηθώσιν εν αύτώ καΐ προστεθώσιν, οία αν κρίνοιντο
αναγκαία εΙς καταπράϋνσιν τρυφερών συνειδήσεων Έίίς ο
η Αυτού Μεγαλειότης ένεκα της θεοσεβούς αύτης διαθέσεως
5
Ι (
ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ
του βναρβστβΐι^ [καθόσον τοιαύτη προσδοκία ίστ\ν ^ϋΧογος)
ττάσι 7-019 οιασδήποτε δοζασία^ ύπηκόοις αυτής, ευμενέ-
στατα συνΐΓ}νεσεν.
Έι/ ττ} αναθεωρήσει λοιπόν ταύττ} επεμεληθημεν τηρησαι
την αυτήν μετριότητα, ην εγνωμεν άποδεκτην γενομενην εν
ομοίαΐ9 περιστασεσι κατά τον παρελθόντα γ^ρόνον. Οθεν,
των προταθεισών ημϊν διαφόρων τροποποιήσεων άπερρί-
ψαμεν πάσας οσαι είτε κινδυνώδεις ήσαν την συνεπειαν
(καθά βάλλουσαι λαθραίως κατ εγκύρου τίνος Αιδασκαλίας,
η επαινετής Υίράζεως τής ^Εκκλησίας τής * Αγγλίας, ή καΐ
τής συμπάσης Καθολικής του άριστου 'Κκκλησίας)^ εϊτε
ούδεν το σπουδαΐον ειγον, άλλα τελείως φλύαροι ήσαν καΐ
ματαιαι. Οσας όμως των τροποποιήσεων των προτα-
θεισών ήμΐν (ύφ* οιωνδήποτε προσώπων, εφ* οιαδήποτε
προφάσει, κα\ δι οιονδήποτε σκοπόν) εκρίναμεν οπωσουν
αναγκαίας ή λυσιτελείς, εΙς ταύτας προθύμως καΐ αυτο-
προαιρέτως συγ κατ ετέθη μεν Ουχί βιασθεντες εΙς τούτο
ΤΎ) δυνάμει επιχειρήματος τίνος, πείθοντος ημάς περί τής
ανάγκης του επενεγκεΐν τας είρημενας τροποποιησεις' Αιότί
εσμεν εντελώς πεπεισμένοι κατά την Ιδίαν ημών γνωμην
(όπερ κα), ομολογούμεν ενταύθα ενώπιον πάντων τών
ανθρώπων) οτι το Βιβλίον, ως είχε το πριν υπο τού Νόμου
κυρωθεν, ούδεν περιλαμβάνει το άντιβαΐνον εΙς τον Αόγον
τού θεού, ή εΙς την ύγιαίνουσαν Αιδασκαλίαν, ή άλλο τι
τού οποίου άνθρωπος ευσεβής ουκ ήδύνατο εν άγαθτ}
συνειδησει χρήσιν ποιεΐσθαι καΧ ύποτασσεσθαι αυτω, ή
τι το μη εύαπολόγητον κατά παντός τού ενάντιου μεν ου'
εάν γε ετύγγανε τής δικαίας εκείνης καΐ εΰνου ερμηνείας
ήν κατά κοινην επιείκειαν όφείλομεν επιτρεπειν πάση
άνθρωπίνω συγγραφή, ιδίως ταΐς άδεια τής *Έιςουσίας
εκδεδομεναις^ καΐ αύταις ετι ταΐς άρίσταις Ήίεταφρασεσι
αυτής τής θείας Τραφής.
6
\
ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ
Καϊ ό μ€ΐ/ γ€νίκο9 ημών σκοπο9 ίν τω βγχβιρηματι τούτω
ην, ου\ί το βπαρκβσαί €1^ τούτον η €Κ€ίνον του κόμματος
τα9 άλογους άπαιτήσβί^' άλλα το ττράζαι ο,τι κατά την
λ€λογίσμ6νην ημών γνωμην ίστογασθημ^ν ώί τα μάλιστα
συντβΐνον βίς τηρησιν τη9 ΈΙρηνης' καΐ 'Κνότητοί βν ττ)
^Εκκλησία, βΐί ττροαγωγην Έύσβββίας, βίς ^ιίγ^ρσίν Ει}λα-
β^ίας καΐ 'Αφοσίωσβω^ €ν τη δημοσία του θβου Λατρβ/α,
καΐ βΐί Ικκοπην αφορμής των άφορμην ζητούντων οττω^
κβνολογώσί καΐ Ιρίζωσι κατά τη9 Αβίτουργία^ τη9 *Έ,κκλη^
σία9. "Οσον δ' άφορα τας διαφόρους άπο του προγβνβστβρου
Βιβλίου τταραλλαγάς, τάί κατά τροποποίησιν, η δια
προσθήκης, η οπωσδήποτε άλλως γβνομβνας, άρκ€Ϊ η βν
γβνβί βκθβσις αντη' Οτι αϊ πλβΐσται των Ύ ροποποιησεων
ίπηνεγθησαν βίτβ, πρώτον, γαριν ακριβεστέρας οδηγίας
τών ίβρουργούντων ίν οιωδηποτε μέρει της θείας Ιεροτε-
λεστίας" κα\ τούτο εγενετο Ιδίως εν τοΐς Καλενδαρίοις κα\
τω Ύυπικω' Έ,ϊτε, δεύτερον, χάριν της προφυεστερας
διατυπώσεως λεζεών τίνων η φράσεων συνηθείας άρχαιο-
τέρας, δια τρόπου συμφωνοτερου με την γλώσσαν του
παρόντος καιρού, και χάριν της σαφεστέρας ερμηνείας
έτερων τινών λεζεων και φράσεων, αΐτινες η αμφιβόλου
ήσαν εννοίας, η άλλως ύπεκειντο εις παρερμηνείαν' Έ,ϊτε,
τρίτον, χάριν της ακριβεστέρας ερμηνείας τών περικοπών
εκείνων της θείας V ραφής, αΐτινες ύπαρχουσιν παρεμβεβλη-
μεναι εν τη Αειτουργία' αΐτινες, μάλιστα ως προς τους
* Αποστόλους καΧ τα Ευαγγελία καί τίνα άλλα μέρη, διετάχθη
νυν όπως άναγινωσκωνται κατά την τελευταίαν Μβτα-
φρασιν. ^Εκρίθη επίσως σκόπιμον, όπως ΙΙροσευχαί τίνες
καΐ Έιύχαριστίαι, άρμόζουσαι εΙς είδικάς περιστάσεις,
ταχθώσιν εΙς τας προσήκουσας αυταΐς θεσεις' ιδίως αι
εΙς τους θαλασσοποροΰντας εύχαί, καΐ ή * Ακολουθία του
Βαπτίσματος τών εν ώρίμω ήλικία' ήτις Ακολουθία^ εΐ και
7
ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ
ούσα ονχΐ λίαν αναγκαία οτβ σννετάγθη το ττρογενβστερον
ΒφΧίον^ όμως δια την Ιτταύζησίν του Άναβαπτισμου^
του 7Γαρ€ίσδυσαρτθ9 τταρ ημΐν 4ν€κα της ακολασίας των
τελευταίων τούτων καιρών^ κατέστη νυν αναγκαία^ κα\
δύναται πάντοτε χρήσιμος ύπαρχειν ττρος 3απτισιν των εν
ταΐς ημετεραις άποικίαις Ιθαγενών, καΐ άλλων επιστρε-
φόντων εΙς την ΐΐίστιν.
Έάι/ δε τις, εττιθυμών λεπτό με ρέστε ρ αν αΐτιολόγησιν
των διαφόρων τροποποιήσεων εν οίωδηποτε της Αει-
τουργίας τμηματι, λαβή τον κόπον του άντιβαλεΐν το
παρόν Βιβλίον προς το προγενεστερον, ουδόλως άμφι-
βάλλομεν οτι 6 λόγος εκάστης μεταβολής ευκόλως
γενησεται δήλος,
Οΰτως προθυμουντες επιτελεσαι το εν τω περισπουδαστω
τούτω έργω ημετερον καθήκον, ώς ενώπιον του θεού, καΐ
άποδεΐζαι (^οσον το παρ* ημΐν) την ημετεραν εν αύτω
είλικρίνειαν προς πάσαν συνείδησιν ανθρώπων εΐ κα\
γνωρίζομεν οτι αδύνατον το αρεσαι εΙς πάντας [εν οσω
η ποικιλία αντιλήψεων, διαθέσεων, καΐ συμφερόντων
υπάρχει, οία νυν υφίσταται εν τω κόσμω)' ούδε δυνατόν
το προσδοκαν οτι άνθρωποι εμφορουμενοι πνεύματος
στασιαστικου, αυθάδους καΧ διεστραμμένου ομολογησουσιν
εαυτούς άρκεσθεντας εΙς πράγμα τοιαύτης φύσεως, πραχθεν
υπ* άλλων η αύτών' Άλλ' όμως χρηστάς τρεφομεν ελπίδας,
οτι τα ενταύθα νυν παρουσιαζόμενα, άτινα εζητάσθησαν
μετά πολλής φροντίδος καΐ εκυρώθησαν ύπο των Συνόδων
των δύο *Έ,παρχιών, έσονται εύαπόδεκτα καΐ αρεστά πάσι
τοις σώφροσιν, είρηνοφίλοις, καΐ όντως εύσυνειδητοις
Ύεκνοις της ^ΈΙκκλησίας της ^Αγγλίας.
ΠΕΡΙ ΤΗ2 ΕΚΚΛΗ2ΙΛ2ΤΙΚΗ2
ΑΚΟΛΟΤΘΙΑ2
[Α.Ο. 1549]
/^Τδ€ΐ; ττώτΓΟτε νττο τηί ανθρωπινής €πινοία9 (φξνρζθη μ€τα τοσαντης
^-^ ττροσοχής, η €ΐτ€κνρώθη μζτα τοσαντης άσφαλζία'ϊ, ωστ€ μη, ττροϊόντος
του χρόνου, ^ιαφθαρηναι' 'Ο,τι ώ? €ν άλλου, και €ν ταΐς Κοιναΐί της
Εκκλησίας ΪΙροσ€υχαΙς, τ/τοι €ν τϊ] κοινώς καλουμ^ντ) θ^ία ^Ακολουθία^
ττρό^ηλον κατίστη. Ύαύτης την αρχήν και τας βάσεις, ζάν τις άναζητηστ]
€ίς τους αρχαίους ΠαΓ^ρας, €νρησ€ΐ αντην μη ^ιαταχθηναι άλλως, ζί μη €π'
άγαθω τινί σκοττω, καΐ €7γΙ μεγάλη ΊτροκοττΥ] θζοσ^βάας. Ούτω -γαρ €Κ€Ϊνοι
τα πάντα ^ΐ€τά^αντο, ωστ€ άττασα η θ^ία Γραφή (η το ττλβΐστοΐ' αυτής
μ€ρος) άπαξ άναγνωσθΐ] καθ^ ίκαστον ίτος' βουλόμ^νοι δια τούτου τον
Κληρον, και ττρο πάντων τους €ν ταϊς Έκκλησίαις ^φημ^ρ^ύοντας (δια της
συχνής αναγνώσεως κα\ μελίτης του θείου λόγου) αυτούς Τ€ εις θεοσίβειαν
(ξεγερθήναι, καΐ Ικανωτερους γενέσθαι τταρακαλεΐν τους άλλους μεθ^
ύγιαινούσης ^ώασκαλίας, καΐ ελεγχειν τους τΓ/ Άληθεία ^ναντιουμενους'
καΐ προσέτι, ϊνα 6 λαός (καθ' εκάστην ημεραν άκούων την ιεράν Γραφην εν
ττ} ^Εκκλησία άναγινωσκομενην) επΙ πλέον προκό\}/Ύ] ^ιηνεκώς εν ττί
επιγνώσει του θεοΰ, καΐ εΙς την άγάπην άναφλεχθΐ} της αληθινής αντοΰ
θρησκείας.
Άλλ' από πολλών τ/δη ενιαυτών^ αύτη η τών αρχαίων Πάτερων ευσεβής
και εύσχημος Τά^69 €7γι τοσούτον ηλλοιώθη, ^ιεσπάσθη, και τταρημεληθη,
δια ττροσθήκης άβεβαίων Ιστοριών, καΐ ^Αναγνωσμάτων, μετά καΐ πληθύος
^Ύπηχημάτων, Στί\ων, Βαττολογιών, ^ Αναμιητη ρίων , και Συνοδικών, ώστε ώ?
(π\ το ττολύ, μετά την εναρζιν της αναγνώσεως Βιβλίου τινός της θείας
Γραφής, άναγνωσθεντων τριών η τεσσάρων Κεφαλαίων, τα λοιπά τταρε-
λείποντο. Και κατά τούτον τον τρόπον η άνάγνωσις του Βιβλίου του
Ήσαίου ηρχετο ττρό τών Χριστουγέννων, και ή Γίΐ^εσυ κατά την
δθρίυβ,^βδίιη&ιη : άλλ' η εναρξις αυτών μόνον εγενετο, ουδέποτε δ^
άνεγινώσκοντο μέχρι τελους' Κα^' όμοιον τρόπον και άλλων Βι^βλίωζ^ της
θείας Γραφής χρησις εγενετο. Προς τούτοις δε, €ΐ και ό ^Απόστολος
επιθυμεί τοιαύτην γλώσσαν λαληθηναι εν ττ\ Εκκλησία, οΐαν 6 λαός
9
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΣ
δύναται κατανοησαι, καΐ ώφζληθηναι άκονων ταντην' 'Ει; τοντοίί άττο
ττολλών ^των αί Άκολονθίαί €ν ταύττ) ττ) ^Αγγλικαντ] Εκκλησία τζλοννταί
€ν ττ) Αατινίκτί γλώσστ}, ην 6 λα05 ου κατανο€ΐ' ωστ€ τοΓί ώσΐ μόνον
άκούονσι, η δ6 καρδία, το ττνίνμα, και 7/ διάνοια αντων ουκ οίκο^ομξϊται
€ντ€νΘ€ν, Πρ09 δ€, €ν ω ^ίζϊλον οί άρχοίοί Πατ€ρ€ί τουζ Παλμού 9 €ΐί
ίΤΐτά μέρη, των όττοίων ^ν ίκαστον ΝοοίΐίΓηβ. ώνομάσθη* *Αλλ* €7Γ*
«σχάτωι;, στίχολογοϋνταυ καθ* €κάστην ημίραν ολίγοι μόνον (ζ αυτών,
των λοιττων Ολως τιαραλ^ιτιομίνων, ΓΤρ09 τούτοις δ€, το ττληθοξ καΐ το
δι;σχ€ρ€ί των (V ττ) Διατάζει της λξγομένης Ρίθ3, 'π€ρΐ€χομ4νων, καΐ αί €ν ταΪ9
'Ακολονθίαίί γίνόμ€ναί τιοικίλαι άλλοιώσ€ΐ?, αιτία €γ€ν€Τ0, ωστ€ το ανοίζαι
μόνον το Βι^λίοί^ ητο τόσον δυσχ€ρ€? και πολύπλοκοι, ώστβ σνγνάκΐ'ζ
μζίζονα Ίϊαρύγζ δυσκολία^ το ^ζ^νρύν τό άναγνωστέον, η το άναγνώναι
αυτό τό (ξζνρζθέν.
"Οθζν €ν€κα των δυσχβρβιώϊ^ τούτων, η τταρονσα Αιάταξίζ πρόκειται
(ντανθα, δι' ης (ττανορθοννται ταντα. Και ΐνα τοΰτο €ύχ€ρ4στ€ρον γένηται^
^ΐ€γράφη (ντανθα προ9 τον σκοπόν τούτον Καλζν^άριον, σαφ€ς υττάρχον καΐ
ξυκατάλητττον' €ν ω (Οσον ίν^στιν) η άνάγνωσις της θ^ίας Γραφής οϋτω
^ιατίταγμένη €στίν, ωστ€ ττάντα κατά τάξιν γίν^σθαι, και μη διασπασ^αι
τΐ€ρικοτϊην από ττ^ρικοτΐης. ΥΙρος τοντο δ€ τταρ€λ€ίφθησαν ^Αντίφωνα,
'Τττηχτιματα, Ώροκλητικά, και τα τούτοις όμοια, Οσα την συνεχή ^ιέκοΈΤον
σζΐράν της αναγνώσεως της Θείας Τραφης,
*Αλλ' €π€ΐδή ουκ εστίν άλλω9 γενέσθαι, και εττάναγκίς εστί Κανόνας
τινάς εΐναι' δια τούτο Κανόνες τίνες ενταύθα ττρόκεινται, οϊτινες και ολίγοι
και σαφείς τε και ευκατάλητιτοί είσιν» "ίΐστ ενταύθα Αιάταξιν έχετε
Ώροσενχης, και αναγνώσεως της θείας Γραφής, ευσύμφωνον ουσαν τι}
γνώμτι και ττροθεσει των αρχαίων Ώατέρων, και πολύ ώφελιμωτεραν και
ττροσφορωτεραν της τέως εν χρήσει υτταρχούσης» ^Ω^φελιμωτερα μεν εστίν,
ΟΤΙ πολλά τταρελείφθησαν, ων τα μεν ψεν^η, τα δ€ αβέβαια, τα δ€ μάταια
και δεισώαίμονα' και δτι ου^εν ^ιατετακται Ϊνα άναγνωσΰτ}, ει μη μόνον
αυτός 6 καθαρός Αόγος τον θεον, δηλονότι η θεία Γραφή, η δ,τι ταύττ)
σννά^ει' κάϊ τοντο εΙς τοιαύτην γλωσσαν και τάξιν εζετεθη, ώστε ως
μάλιστα εύκατάλητττον είναι καΐ ^ιασαφες εις την ^ιάνοιαν των τε άναγινω-
σκόντων και των άκονόντων. Προσέτι δε ττροσφορωτερα υττάρχει, δια τήν
τε βραχύτητα αντης και τήν της Αιατάζεως ατιλότητα, και διο'η ολίγοι είσΐν
οι Κανόνες και ευχερείς.
Και εττεώή μέχρι τοΰ^ε μεγάλη νπηρχεν άνομοιότης εις τά τε άναγινω-
σκόμενα και τά ψαλλόμενα εν ταϊς ^Εκκλησίαις ταϊς εντός της Βασιλείας
ταύτης' των μεν άκολονθούντων τό Ύνττικόν Σαρισβονρίας, των δέ
τό Ύνττικόν Έρεφόρόης, των δ6 τό Ύνττικόν Βαγγορίας, των 6ε τό
^Εβοράκον, των δ6 τό Αιγκολνίας' νυν τον λοιττον εν καΐ τό αυτό
Ύνττικόν εσται καύ* άπασαν τήν Βασιλείαν.
10
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΣ
Καθόσον δέ ούδ€ΐ; δύναται οντω σαφωί €ΚΤ€θηναί, ώστ€ άττοφυγζίν
€νδ€χομ€να9 αμφιβολίας €ν τγ τ€ χρήσ€ΐ και ττ} τϊράζ^ι αντον' ττρόί
κατ€ννασιν ττασών των διαφοροτητων {^άν 7γοτ€ τοιανται άναφανωσι) καΙ
Ίτρόί ξττίλνσιν ττασών των αμφιβολιών, ώ? ττρόί την κατανόησιν, ιτράξιν,
και (φαρμογην τών €ν τω Βι/3λιω τούτω 'π€ρΐ€\ομ€νων' τονί ουτω9 αμφι-
βάλλοντας, η διαφόρων τι €κδ€χομίνουί, δ^ον 'ΐτάντοτ€ ττροσφζύγζΐν ττρόί τον
€νορίτην ΈττισκοΈον, δστΐ9 ξν ττ) συνέσ^ι αντον 6ρίσ€ται τα κατάλληλα
ττρόί €ΐρήν€νσιν και κατ€ννασιν αντών' αλλ' οντωί ωστ€ 6 ορισμός αντον
μη αντίκειται τινι τών εν τω Βιβλίω τοντω τιεριεχομίνων. Έάι; δ€
άμφιβάλλτ\ κα\ 6 ενορίτης 'Εττίσκοττοί, δύναται άττοταθηναι ττρός τον
*Αρ•)(^ΐ€ΐτίσκοπον ττρόί Ιτιίλνσιν της άτιορίαζ.
11
ΊΠ^Ι κοΧ διατβτακταί^ 'Οτι τταντα δβορ άναγινωσκ^σθαι καΙ
■^-^ ψάλλβσθαί ίν ΤΎ} 'ΈΙκκλησία Άγγλιστί, οπω^ το
*Κκκλησίασμα βΐ'τβνθβν οίκοδομηθτι' ίν τούτοις υπονοείται,
ΟΤΙ βζβστιν βίς τον9 κατ Ιδίαν άναγινώσκοντας την ΥΙρωινην
καΙ την 'ΈστΓβρινην 'Ακολονθίαν ττοιησαι γ^ρησιν γλώσσης
ηντινα αυτοί κατανοοΰσι.
Υίάντβς δβ οι Ίβρβΐς καΐ οι Αιάκονοι οφείλουσιν άνα-
γινώσκβιν καθ* ίκάστην ημβραν την ΪΙρωινην καΐ την
'Έσπερινην Άκολουθίαν, β'/τβ κατ Ιδίαν βίτβ δημοσία,
€κτος αν ύτΓΟ ασθενείας η άλλης τίνος επειγούσης αίτιας
κωλυθώσι.
ΚαΙ 6 ^Εφημέριος εν τινι *ΈίΚκλησία ^ΈίνοριακτΙ η
ΥΙαρεκκλησίω εφημερεύων, εαν μη άποδημτι^ η κωλυηται
άλλως δι εΰλογόν τίνα αΐτίαν, οφείλει άναγινώσκειν
αύτας εν τύ) ^Ένοριακτ] 'Κκκλησία η τω ΥΙαρεκκλησίω της
εφημερίας αυτού, καΐ κρούειν προς τούτο τον Υ^ώδωνα εν
καταλληλω χρόνω προ της ενάρξεως, Ινα προσελθη 6 λαός
κα\ άκούη τον λόγον τού θεού, κα\ συμπροσεύχηται μετ
αυτού.
12
ΠΕΡΙ ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΩΝ
ΔΙΑΤΙ ΤΙΝΕΣ ΜΕΝ ΑΠΕΡΡΙΦΘΗΣΑΝ ΤΙΝΕΣ ΔΕ
ΕΤΗΡΗΘΗΣΑΝ
[Α. Β. 1549]
"ϋΚ των €ν χρήσζί Ιν τγ ^Εκκλησία νΈαργονσων *ΐ€ροτ€λ€στιων, αϊτίν€9
"^ δι' άνθρωττίνηί διατά^ίω^ την άρχην αντων ίλαβον, τίν€5 μ€ν κατ
άρχά? ζτΐζνοηθησαν €^ €νσ6/3ο9? ^ιαθ^σβωξ και σκοττον, αλλ (ττι τ^λονί €15
ματαιότητα καΐ ^€ίσώαιμονίαν 7ταρ€^€κλίνον' Τΐ2^€5 δί €ν€κα άλογίστου
θ€θα€β€ίαί καΐ ου κατ (ττίγνωσιν ζήλον €'π€ΐση\θον €ΐ? την Έκκλησίαν
καΐ 67Γ€ΐδί) κατ άρχα.'ί υιτ€ρ€ωράθησαν, €ΐ? ττλζίονας κα&' €κάστην ημίραν
ηνζανον αϊ καταχρήσεις, αϊτινζί ον μόνον δια το ανωφελές αντών, άλλα και
διοΓΐ τΓολί; άττετνφλωσαν τον λαόν, καΐ ημανρασαν την ^όξαν τον Θίοΰ,
^εον Ινα άτΓοκοττώσι, κα\ όλως άττορριφθώσι. Ύινες δε ττάλιν^ καίτοι είσΊν
ανθρωπινή ετΐίνοια, ε^ο^εν ϊνα ^ιατηρηθωα-ι, τοντο μεν ένεκεν της ίεροτΓρεττοΰς
ενκοσμίας εν ττ} Εκκλησία (δι' όττερ και το ττρώτον εφηνρεθησαν), τοντο δ^
διότι άνήκονσί ττ) οικοδομτ/) ^^5 ηντινα δει (κατά τον 'Αττόστολον) ττάντα
αναφερεσθαι τα εν ττ\ Εκκλησία γινόμενα.
Ει δί και καθ^ εαντό ουκ εστί μέγα το Ύελετην τίνα τηρησαί η τταραλ ειψαι,
άλλ' όμως η αυτοττροαίρετος και καταφρονητικη τταράβασις και άθετησις
κοινής τινός τάξεως και ττειθαρχίας, ον σμικρόν παράπτωμα νπάργει κατενώ'
ΤΓίοι; τοΐ) 0)εον. Πάΐ'τα ^άρ, φησίν 6 ^Απόστολος, ενσχημόνως και κατά
τάξιν γινέσθω εν νμϊν. Ύαντης δε της τάξεως 6 καθορισμός ουκ άνηκεί
τοϊς ίδιώταΐί' Οθεν ονδενϊ ίζεστιν επιβαλεϊν χ^ϊρα, η τολμησαι ^ημοσίαν
τινά η κοινην εν ττ) του Χριστοί Έκκλτ^σια τα^ιι; καθορίσαι η μεταβαλείν^ ^Ι
μη 6 νομίμως εις τοντο κληθείς και €^ουσιοδοττ]^€ΐ9.
Και επειδή ε'ττι τούτων των ημερών ημών αί γι/ώμαι τών ανθρώπων εισιι;
οντω διάφοροι, ώστε τινών μεν άπρίζ εχομενων τών αρχαίων εθών αί
συνεώησεις μεγάλως τνπτονται ει και μέρος τι τών ελαχίστων Τελετών
αυτών παραλείψουσι' τίνες δε άφ' έτερου νεωτερίζοντες επιθνμονσι καινό•*
τομίας εν ττασι, και οϋτω καταφρονοϋσι τών αρχαίων, ώστε ουδέν δύναται
άρεσαι αυτοΐς, ει μη δ,τι καινοφανες' Έδο^ε σκόπιμον ου τοσούτον
άπώεϊν εις τό ευαρεστησαι και ικαΐΌΤΤΟιτ^σαι εκατεραν τών μερίδων τούτων,
αλλά μάλλον εΐ9 τό άρεσαι τω Θεω, και άμφοτερας τάς μερίδας ώφελησαι.
Άλλ' όμως ΐνα μη τΐ9, ων εύλογος αιτία δυνατόν ίκανοποιησαι, σκανδαλισθεί,
εκτίθενται εντανθα αιτιά τίνα, ών ένεκα αί μεν τών ειθισμενων * Ιεροτελεστιών
απερρίφθησαν, αι δε τηρούνται ετι και φυλάσσονται,
13
ΠΕΡΙ ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΩΝ
Αί μίν ονν άτΓβρρίφθησαν, διοη η μ^γάΚη νττ€ρβολη καΐ ττληθνί αντων
τοσούτον ηνζησζν €Έ €σχάτων, ωστ€ το φορτίου αντων αφόρητου ^γίν^το'
ττβρϊ ου 6 άγιος Αυγουστίνος τταρζΤΓονξϊτο €ν ταΓί ημ^ραις αντον, δη €ΐ?
τοσούτο ττροίβησαν πλήθος αί ίβροτβλβστιαι, ωστ€ η κατάστασις του
Χριστιανικού λαον, ως ττρός το ζήτημα τοντο, ην χζίρων της των Ιουδαίων.
Και συι;€^ονλ€υσ€ΐ^5 οτι τοιούτον ζυγόν καΐ φορτίον Ιδβι ^ν ^υθέτω καιρώ
άττοβληθηναι. *Αλλα η αν €λ€γ€ν 6 άγιος Αυγουστίνος, €ΐ €βλίττ€
τάς €7γ' €σχάΓωζ; τταρ' ημίν Ιν χρησ€ΐ Ύ^λζτάς' ων ουκ €στι σύγκρισις ττρος
τον αριθμόν των €7ΓΙ των ήμερων αντον €ν γ^ρήσζΐ ουσών ; Ή υπ€ρβολικη
αϋτη των Ύ€λ€των ημών τιληθώρα ην ούτω μεγάλη, καΐ ττολλαΐ αυτών οϋτω
σκοτ€ΐναί, ώστε μαλλοι; συν^χ^ον καΐ ^ττ^σκότιζον η ανηγγζίΚαν καΐ
άνέτττυζαν τάς ξΐς ημάς €υ€ργ€σίας του Χρίστου. ΥΙλην δ€ τούτον, τδ
Έ,ναγγέλιον του Χρίστου ουκ εστί Νο/χο? Τελετουργικοί (ώί υττηρχ€ν ως
ετΓΐ 70 ΤΓολύ 6 Μωσαϊκοί Νο/χοί) άλλ' εση θρησκεία είί λατρείαν του
Θεοΰ, ουκ €ν δουλεία μορφής η σκιάς, άλλ' €ν τι} ελευθέρια του ττνζύματος'
άρκουμενη μόνον ταϊς Τελεταΐί εκάναις αϊτινβς συμβάλλονται είί την
Έ,ιπτρέττειαν καΐ την θεάρεστον Ευταξίαν, και ταΐς Ικαναϊς €γζΐραι την
ράθνμον των άνθρώτΐων ^ιάνοιαν είί νττόμνησιν του ττρός τον θεόν καθή-
κοντος αυτών, δια τίνος εκδήλου και ειδικού νοήματος, δι' ου δύνανται
οίκοδομηθηναι. Προσέτι δε', ή σπουδαιότατη αιτία της καταργήσεως
Τελετωι^ τινών ην, "Όη τοιαυττ; κατάχρησις εγενετο τούτων, το μεν ένεκα
της τυφλής δεισιδαιμονίας άγροίκων και άτίαιδεύτων, το δε ένεκα της
ακόρεστου πλεονεζίας εκείνων οϊτινες μάλλον το εαυτών κέρδος η την
δόξαν του Θεοϋ εζήτουν, ώστε αί καταχρήσεις ουκ εδύναντο άρθήναι^
παραμενόντων αυτών τών πραγμάτων.
Άλλα νυν ως προς εκείνους, οΐτινες ϊσως σκανδαλισθήσονται, διο'τι τίνες
τών αρχαίων Τελετών ετι διαμενονσι' Ει νομίζονσιν, Οτι αδύνατος εστίν
άνευ τινών Ύελετών η τήρησις της Εντάζεως καΐ ήρεμου Πειθαρχίας εν τ^
Έκκλτ;σία, ευχερώς κατανοήσονσι την ευλογον αιτίαν του μεταβαλεϊν τάς
κρίσεις αυτών. Ει δε μέγα τι νομίζουσιν, οτι παραμενουσί τίνες τών
αρχαίων τελετών, καΐ προτιμώσι πάσας εκ νέου επινοηθήναι' Οι τοιούτοι
•ΤΓαραδεχομειΌΐ Τελετάί τι^αί καταλλτ^λουί είί χρήσιν, βεβαίως, ει που
δυνατόν εστί τάς αρχαίας Τελετάί καλώς χρησιμοποιήσαι, εκεϊ ου δύνανται,
ουχί μη μωρίαν όφλόντες, ευλόγως άποδοκιμάσαι ταύτας επι μόνω τω
λόγψ οτι είσΐν άρχαϊαι. Διο'τι εν τοιαύττ} περιπτώσει έδει τούτους
άπονεΐμαι σεβασμόν προς ταύτας ένεκα της αρχαιότητος αυτών, εάν θελωσι
την ενότητα και την σύμπνοιαν άποδεΐζαι εαυτούς περί ττολλοί; ποιούμενους,
μάλλον η τάς καινοτομίας και τοί/ί νεωτερισμούς, άτινα (εφ* δσον εστί σύμ-
φωνον προς την άληθινήν εκθεσιν της τ υ Χρίστου θρησκείας) είσΐ πάντοτε
φενκτέα. Προσέτι δε οί τοιούτοι ουκ ευλόγως σκανδαλισθήσονται δια τάί
διαΓτ;ρ7]^είσα5 Τελετάί. Διο'τι ώί εκεϊΐΌΐ ών κατάχρησις ως μάλιστα
14
ΠΕΡΙ ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΩΝ
€γζν€Τ0, καΙ άΓαίτίω<ί €π€βάμννυν τάς των άνΟρώττων (;υΐ'€ΐδ7/σ6ΐ9, κατηργή-
θησαν' οντω αί νπολ^ιφθξΐσαί τηρούνται δια την Πζίθαρχ^ίαν καΐ την
Εντα^ίαν, τάς όποιαί (δι' άιτο\ρώντα9 λόγους) δυνατόν «ση μ^ταβαλύν καΧ
τροποποιηααί, καΐ δίά τοντο ονδαμωί δει ίκδίχβσ^αι €ν ΐστ} ττρος τον Νόμον
τον Θίου μοίρα. Προσέτι δί, οΰτ€ σκοταναί οντ€ άσαφ€Ϊ9 Τ(λ€ταί (Ιην,
αλλ' (κτίθίνταί οϋτω^^ ωστ€ ττά^ τΐ5 δνναταί €ννοησαί την σημααίαν αύτων^
καΐ τον σκοττόν ττρόί ον αφορωσι. "Οθίν ουκ ζστί ττιθανόν δτί ττροϊόντοί
τον χρόνου γζνησζται κατάχρησί<ί τούτων ως των άλλων ^γίν^το. Οΰτω δ€
77θΐοί;ζ^Γ€ί ου κατακρίνομ^ν €τ€ρα "Εθιπί], ουδί 7Τί>οΐττάασομ4ν η άλλοις άλλα
τω ημξτίρω μόνον λαω' Διο'η φρονοΰμ€ν ττρόσφορον, ΐνα ττά(τα \ώρα
ττοίηταί χρησιν τοιαύτων Ύ^λίτών ας αυτή νομίζει χρηαίμωτάτας Ϊνα
(ζαγγίίλωσί την τιμήν και την δό^αν του θζοΰ, και €Τΐανάγω(τι τον λαόν €ΐς
βίον τα μάλιστα τ^λίΐον καΐ Θζάρζστον, διχα ττλάνης καΐ δζίσώαιμονίας'
καΐ ότι δ€ον ταύτην ά'πορρίτττ€ΐν κατά καιρούς €Κ€Ϊνα, ων κατανού ότι
μεγάλη κατά\ρησις -γίνεται, ως (V ταϊς άνθρωττίναις διατά^ίσι συχ^νά ζΐωθί
σνμβαίν€ΐν άλλως ζν άλλαυ \ώραις.
15
ΤΑΗΙ2
ΚΛΘ* ΗΝ ΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΘΗΝΑΓ
ΤΟ ^ΑΑΤΗΡΙΟΝ
ΓΙ^Ο ^αλτηρίορ χρη άναγίνώσκ^σθαί ο\ον ατταζ καθ*
-*- €καστον μηνα^ ώς τοντό βστί 8ίΎ}ρημβι/οι^^ δίά τ€ την
ΥΙρωινην και την *Κσπ€ρίνην 'Ακολονθίαν. Άλλα τον
Φββρονάρίον χρη άναγινώσκβσθαί μόνον ίως της• Έ,Ικο-
στης ογδόης^ η τη9 ΈΙκοστης^ βνατης ημ€ρα^ του μηνό^.
'ΚτΓΕίδη δβ 6 ^Ιανουάριος-, ό Μαρτίου, ο ΝΙαϊθ9,
6 Ίουλίθ9, ο Αυγούστου, 6 ^Οκτώβριο^, κα\ ο
Α€Κ€μβρίος ίγουσιν ημ^ρα^ Τριάκοντα μίαν' ^Ορίζβται,
οτι οι αύτοΙ Ψ^αλμοΙ άναγνωσθησονται την τβλβυταίαν
ημ€ραν των βίρημβνων μηνών, οΐτινβς• άν^γνωσθησαν την
ττροτβραίαν' Οϋτως ώστβ η άναγνωσις του Ψαλτηρίου
γενηταί €κ νβου απ άρχης' την ττρωτην ημ^ραν του Ιττιόντος
μηνός.
Και €.7Γ€ΐδη 6 ΡΙΗ "Ψαλμοί διηρημ^νος ίστ\ν βίί Κ Β
ΉΙ^ρη, καΐ λίαν μακρός ίστι ωστβ άναγνωσθηναι δια μιάς'
Οΰτω διβταχ^θη, ώστε μη άναγινώσκβσθαί ταυτοχρόνως
ΊτλΙον τών τεσσάρων η ττβντβ ίκ τών μνησθβντων Μερών.
Και εΙς το τβλος έκαστου Ψαλμού, καΙ έκαστου μέρους
εκ του ΡΙΗ Ψαλμού 6 άκόλουθος'Υ μνος επαναλαμβάνεται.
Δο^α τω ΥΙατρί, καΐ τω ΎΙω : κα\ τω Άγίω Ώνεύ-
ματι' Ώί εν άρχη, κα\ νύν, καΐ αεί : καΐ εις τους
αΙώνας τών αΐωνο^ν, *Αμην.
16
ΤΑΗΙ2
ΚΑΘ' ΗΝ ΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΘΗΝΑΙ ΤΗΝ
ΑΟΙΠΗΝ ΘΕΙΑΝ ΓΡΑΦΗΝ
'ΤΤ Παλαιά διαθήκη ώρισμβρη ίστϊν ως το ττρωτον
-*--■■ ^Ανάγνωσμα κατά την ΥΙρωινην και την 'ΈΙστΓβρίνην
^ΑκοΧονθίαν' οντω^ ώστβ το ττλβον αυτη9 μ^ρο9 δβον
άναγίνώσκβσθαί απαζ καθ* ίκαστον ίνιαντόν, ω9 Ιν τω
Καλ€ν8αρίψ δίαγράφβται.
Ή Καινή Αίαθηκη ώρισμβνη βστί ώ? το δβυτβρον
* Ανάγνωσμα κατά την Τίρωινην καΐ την 'Έ^αττΕρινην
*Ακολονθίαν, κα\ άναγνωσθησβταί αττασα ίν τάζβί δϊί καθ*
βκαστον ίνιαυτόν, ατταζ βν τω ορθρω καΧ απαζ την βσπβραν,
ττροί τοΪ9 ΆτΓοστόλοίί κα\ τοΐ^ Έίύαγγβλίοί^ της θ βίας
Αβιτουργίας' ^Έ^κτος της ΆτΓοκαΧνψβως, €Κ της Όποιας
τίνα μόνον * Αναγνώσματα ορίζονται άς το τβλος τον
Ινιαντού κα\ *18ιαίτ€ρα τίνα * Αναγνώσματα βίς διαφόρους
'Κορτας.
ΈίΙ δβ βουλτ) μαθβΐν τα * Αναγνώσματα εκάστης ημβρας^
ζητβί την ημβραν του μηνός βν τω βττομβνω ΚαΧβνδαρίω,
και βύρησβις βκβΐ τα Κεφάλαια καΐ τα μέρη των Κβφα-
λαίων τα άναγινωσκόμβνα κατά την τβ Τίρωινην καΧ την
'Έισπβρινην * ΑκοΧουθίαν' Έ/^^ο? μόνον των * Αναγνωσμάτων
των Κινητών ^Έιορτών^ άτινα ου περιέχονται εν τω
Καλενδαρίω, κάϊ των * Αναγνωσμάτων των * Ακίνητων
'Έιορτών, των οποίων η Έτηλη των * Αναγνωσμάτων άφεθη
κενη' διότι τα ^Ιδιαίτερα Αναγνώσματα πασών των
ημερών τούτων ευρίσκονται εν τω ΐΐίνακι των Ιδιαίτερων
* Αναγνωσμάτων,
η Β
ΤΑΞ1Σ ΤΗΣ αναγνώσεως ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ
Έάζ/ δβ η 'Έισπβρίρη * Ακολουθία τβληταί Ιν τω αύτω
τόπω τη9 Χατρβίας δϊ? την αυτήν ί^υριακην (βκτοί την
Ι^υριακην καθ* ην κατ βναλλαγην τα δβυτβρα ^Αναγνώσματα
ορίζονται βν τω ΪΙίνακή, το δβυτβρον * Ανάγνωσμα κατά την
δβυτβραν ^Έίσπβρινην *Ακολουθίαν βπιτρβπβταί άναγνωσθηναι
κατά την κρίσιν του Αβίτουργοϋ Κβφαλαιόν τι βκ των
τεσσάρων Έΐύαγγβλίων, η * Ανάγνωσμα τι οριζόμβνον βν
τω Ώίνακί των Αναγνωσμάτων βκ των τεσσάρων Έύαγ-
γ βλ ίων.
Κατά καιρούς, ύπο του 'Ορδιναρίου βγκρινομβνου^,
βτΓίτρβττβται ΤΎ} άδβία αυτού η άντίκατάστασΐ9 των βν τω
Καλβνδαρίω οριζομβνων * Αναγνωσμάτων .
^ημβιωτβον δβ οτι οσάκις άν'Ιδίαίτβροι Ψαλμό), η ^Ιδιαίτερα
* Αναγνώσματα ορίζωνται' τότβ οι Ψαλμοί καΧ τα * Αναγνώ-
σματα τη9 συνήθους τάζβω^ τα οριζόμβνα βν τω Ψαλτηρίω
καΐ τω Καλβνδαρίω [βαν ωσι διάφορα) τταραλβίττονται.
Έημβιωτβον προ9 τουτοΐ9, ότι κατά καιρούς ύττο του
*Ορδιναρίου οριζομβνου^, βττιτρβττβται τη άδβία αυτού η
άντικατάστασι^ των βν τω Ψαλτηρίω οριζομβνων Ψαλμών.
'Έ,άν δβ τΐ9 τών'Έιορτών, καθ* ά^ ^Ιδιαίτβρα * Αναγνώσματα
ορίζονται βν τω ΐΐίνακι, συμπίτττη μβτά τη9 ΐΐρώτης•
Κυριακής τη9 'Έιλβυσβω^ τού Κυρίου, η της• Κυριακής• τού
Πάσχα, η της ϊΐβντηκοστης, η της Κυριακής της άγ/αί
Τριάδος, άναγινώσκονται τα * Αναγνώσματα των Κυριακών
τούτων αλλ* βαν συμπίπτη μβτα τίνος άλλης Κυριακής,
τα * Αναγνώσματα της Κυριακής η της ^Έιορτης βττιτρβπβται
άναγινώσκβσθαι κατά την κρίσιν τού Αβιτουργού,
Έημβιωτβον δβ βττ ϊσης, ότι η Έ,ύχη καΐ 6 Απόστολος
κα\ το Έύαγγβλιον το ώρισμβνον δια την Κυριακην
χρησιμοποιείται καθ* άπασαν την εβδομάδα, εάν μη άλλως
ορίζηται εν τω παρόντι ^ιβλίω.
18
2λ
<3
5ί
ΰ
ο.
;^
<
\^
Τ'.
ί^
Μ
<3
^
^
Ο
;:λ
^
«
Ι-
ζ
ο
^5
ί-
ο
::4
<
5*ί
ζ
<
*^
<
ι^
<
'5>
<8
£1η
;:^
^
ω
ο.
§-
Η
νυ
Είί
<
^
;:λ
<
Η
3
<
ΐ^
>«
^ρ-
Η
ι«
Λ
<
'•3
Μ
:^
53
(^
::λ
νυ
^
'Ρ•
;^
;:^
<
ι
<
ΙΟ οι
(Μ . .
« ^^ V-
^2
. ■;- ιτ Μ
<2
< "^ ΐτ . Μ ί
Μ Ν3 Η ν ί-• ι
Β^^
$ί ^ ^•
<5 Η « <
< 8
< «Μ < Φ
ίζ ^ ΙΠ Ν 4
^ ^ ^
ε-
κ
κ
'13
^1 ®
δ .1 1 :,•
^■^ "^ "^ ^ α
5-^ . - ν ^ 2 3 3 Β 60
6β τ
3.
1<ί
^ »5 »; οβ β
Φ φ 3
«2 ^α 03.^0•
•15• Έ-'Κ•
Ι- Ι-Ι-
19
Β 2
ΟΙ
5^
κ
,
ο
3
»3
3
Ο
.5
»2
^:^^". ^^^ ί^««%Η ^<ί <^2 ?^^
ο
<
ο
« < ^ 2 ^•
ο
<
<<
^ ^ ^ ^
•\ ».
•Χ•~ «. .Ν».,^»» ^ Λ». Λ.»
» •« »-
♦ε- -^ •» " -^
•χ .χ
»ν•Χ *^ „•.^^ ^ »»•Μ •«•>
». ί; •♦ »»
Τ
Ο
2.
τ-<
»-•
»:
,
<Ν
^
α ο *- Ή
Η
ο
3 § § ι ί:
3
04
»«« ΐ3 ν3 **
*Μ.
. κ
Ε5
β*^ ^-^ο ^ ^
οο
«3
.-Η .5^0ί 0< Ο °
τΗ
.1
ο
ι1ί
»ο
Οϊ
τΗ
ο
Ι-Η
ν5
€0
Κ
^*
φ
(-'
\3 σ»
ο
13
26
</.. ,<,3ο" ««^<Λ
ί§ ϊ ί^ ίί ^ κ ^ -^3 ^
ι
Κ
ίί' ιΐ4ΐΙιιι ί ίιιίιιί
ε-
κ
»= ρα Ε-. <
κ
ίζ κ -. -~
? "?
= -ο ^« • *ι -Β -ΰ κ ϊ, -ϋ -ΰ3 ^-ΰ -Β '53
:!«'
< <
** 'ΰ ίο. ^- ΰ 01 ^ •" "α <3α ^ ^ς5 οα --
5
ς$
-Β- β ^κ- .^ ^ ^3
^ο
^ § § ^• § ^ §
ί3
ϊ
Ι-
Ι- Ι- Ι-^Ι- Ι- ^
^
«
« « « « « «
20
>-ι >~* ■< ΐ->
. . α ,
< η < ί_
α
< 5 ^
Ρ3- V
Ο
<ηΗ
Ρη φ
^ζ,-ΐ^
5^
<
° 3
η 2
3 ^ ^ 3 § .3 5 Μ
.•(Μ
ίί^ 2 5 3 "^ ^^ ® " ^ ^ ^ !« Μ . Μ Ν ν, ν, <= ^ Ε-. "
ΗΗ ^_ ^ ^ „ „ „ . -^ « Μ ώ < ^ ^ •_ >.. ι
β β ΰ α §
« ρρ Π Π Μ
<; ορ < Ρ5 "ί-ι
^ < Μ Η ^ :,• .2
< ΐ5 < ^ < <
^ίίοί
Κ
^ <-κ
ο
.1 ^.^'
3
Ρ! < ^ « ΐΗ
23"««
^5 ^" «ϊ. (3*
ο'
Ο Ο β §
ΰ
μμΚ μ
Μ
ο. . •< "— ' ρ— ι
•< « <
3. <ί• -Ρ
α <
<:ρί3ίΗ<ωυ'ΝΕΐ3®
< Ρ3 ΐι, <] υ σ• Ν
ΗΐΤΝΚ©ϊ-.2ΗΗ2Ηίί:ΰΰ2«««Ξ««««
21
ι ^1 2- ^3 "2 ! :• ^^^δ "^ !^ "•
-Τ
«- «^ Λν- •>- Ρή^"*»ί» 03Π2 Ν^
,Η «< ^^« %^ <^ 5^^. «^^ !•« < «
1 ΡηΗ μ- ^^ <
Η
1# -ίΙ -Η ΓΙ |-Ι |« |ϊ 11 4 -Ι
3>Ι« ^3 .3 -2 - ο δ" .1 :2
έ3^ :έ "δ :-έ 6 ^ 3 6^ 3 ^-
»δΐ: ί:3 ί-3 5.3 3 5 ^ 3^^ 13 »3
Ι Μ << ρ.ί2 <ιη: ^^ΰ «« ®έί ^^ ".^3
§ Β Ι -Ι Τ^ τι ΤΙ Γι 'Ι »Ι &Ι -^δΐ
Ρ_| ^ ;
•^ (Ι 33 ο 33 33 Ό 93 ο 33(5 33ζ533{- 33-8 3 Ι
<!* *- ί^?^»5 <-•<^51. Γ-*-»: ζ•*^»: ?-?- ?- ?^3^ <^?-3. ?~ί^* ?- >.
^Ι^ ΰ "Ο^α « "β -ΰ Ιϊ ^ΰ^β ^ "?"0 _ ^?3 "Ο ϊ> '?"?,?,"?'? « "β "β 3. -α -ο
-<
Η .9- ί^2δ ϊ>•ϊ' &.;:^Ρ" ;^αΡ• λ^.< ;^;^Κ^α§ :»,λ ;^
^ ■
Ι ι ;^35 ΐ< -:.έ Ιιϊ -^< ι -Ιέ ί-- -.^ »>3 8
'α^^ί: "β^Ι « . ί?'«^^^ 'α ο Ί ^'^' 'δ^δ |.^ ^•'δ "ο
Β ^►^ Β _ί3 Μ Η ΡΡ Π .*-.'*' Μ < Μ .►'ί ί^ «*-• Π .*< Μ Β
, »Λ 3
^.9 «'ίίί .Η .3κ^ §
1-Η..3 ί^,Ο Τ-. Ι> 3 50
1-^ ''*
κ ςο
1-ϊέ ?ι"6• ΐί .• -■? 1^1 "ί ΐϊ ι'^• -ι« ■:■
2 3.3. ,^3.3. ο. 3.3.03. 3.?3.3. | 3,3. 3.3. ρ 33. 5.<Ρ ϊ ο Κ •
^33 5-33 (^ 33-1.3 3^ο33 £. 33 33^§33,,2.^'2'|
*ο 'ο ϊ ^ *§ *§ *3 Β 2 Β '« Ο ^ '° η
22
00
ο
χ .
ίΐο
00
«3. .
^>
^ 3
3-< (=^
Κ σ* [^ [^
(3 τ-Η 1— ( ,_,
*=> Χ
5-^
Μ.
^•®
. ο
Μ-
β α
22
^.2
3 »0
00
1-1
Ο <ο
τ-Η ^
•-^' <
00 ι
3
03 Ε «
3 Κ
1-1 (ο
ϊ5 ΰ ;ι « ΰ ^
3 3 .^ 3 3 ^1
ϊ^ κ ϊ^
ο ΰ ο.
3, 3. Β
3 3^
==> ϊ' ο
-« -ο ν'5
ρ ^ ^ ^; 3
Χ 3 3 » ?.
>2 ^ ;χ ο "~
03 53
3 3
ΐ>, ;^
Ε5ί.*^ ^<< ^<5!
.^2 κ
^-2 2
ή Α ^,
.§ < <3
'§ <έ '§ 'Ι '§ <3 1 <|
?^ίΤ
^1 (Λ
< .3
3 5
■■<- =
Ι-Η τ— ι .
3'^
ν2
1|'
Μ
ΙΠ <
Ϊ5
3
^Η ΟΙ
3 ® <Μ
ο
< <
ΐ (=
^ •€<
-Ι Ι
ο <3
ΰ ΰ ΰ5 53
3 3"^ 3
" - 3, 3"
1•^
3, 3.
Ι3|
ο
«53
(3
α οα
< "?
§ ^^
Τ Ε ε ρμ
« 2 ΡΜ
3. .
11
■<
ϋ
α:^«
ϊ^
α ^
(Μ
3
«Ρ•
■^
5
Χ
*3
1
-β
κ
β
<
;λ
(;ϊ
β
2
«ρ:•
«β.
ο
ί
'β"
§-
3.
8
14
β
^
«
«
»
ΪΡ
6=
6=
><
ο
^ ®η
<« ^
Κ Ν
'β- Ε^ ί^Η
ί^Ρ^β,
ωβ
Ι- =1
^ Ι
Η ^
<
ο
:^=. δ 13 β
. <:«
"ίίί φΐ^
ΧΓ<<
«<»
^ .
ΐί
ϊ».
<3
Η
*3
ε-
^§•
<3
β
«
β
λ
1
ο
-2"
β
β-
κ
<
^
ι~
ο-
-3
χ
1
^
'ί
α
Μ
ί=
(Ρ
6=
23
<
<
κ
Η
ο
Ο
"-Α
<
Η- 1
Ο
<
Ι
ο
Ι
Ι
Ι-
<
?3
^2-η Μ εη
< < Μ ^υ^ Ν Ν Β κ © ® ;:η ΪΗ ;ί £9 ^ ^ ;^ 2
ξ 3 ?!|
ΐ2Ε2έ1
Η ίτ Ν Ν Ε =
<
1
<3
^ ^ν1 .Ο ί^
τη3^ (Μ υ^
® < <: Ρη < Η
τ
Ι
Ι
<
Ξ" 'ί ^ ^ « -«3
'-' »5(Μ *=^3^
ί; 3 >-' 3^ Κ
< Η Η υ^ ^ ^
1-4 |-< ΗΗ Η-Ι Ι-Ι
<
ι
ϊ
,^ Μ Ρη η
Ο 1= ^§^ 55 ί^
^ 5? "^ ΟΟ 3 ϊ: Κ Κ Κ 3 Κ *- 3
.^ν ■;ε>.>£ι;^3-*^^ < < < ηϊτ ν ® <ί μ η
ΐτκ; Ε33ΰΒ«««ίίί««««<<ί<
^: ι- μ.• ίΟ 3
ο £
&ι
ο
Ι
Ε
Χ
ϊ ί ί «11
? ι ^ ? II
'» Ι -" Ι ^Ρ
Η <ί ΐ-• Κ «. < ςα
ι ϊ
« ^• «0 λ;^;
^^ _._.5
. . . . . . ;^* 'τ3 σί οό Γ> ο »ί5 ""ίί 50 οί ΤΗ α σι οό ι> ^* »ο -^ ΙΟ ^Η
00 ο :ί5 »0 "^ 50 ΛΜ ^Ητ-Iτ-(τ-(^-•7-|1-1^Η^-^^ Α
<:Μϋ«ΗΡ^ζ5<3ίΡ5ϋθΜΡ<^ζ5<ίΜϋ«ΗΡ=Ηθ<:ΜϋΡΜ&4θ<:Μϋ
"β 01 ν *ο "*
V =ο. V ^ι> -.. ^5 ^=^ >^ "- *?: 'ν>^ ^ί "§ % ^^^
ϊ: ϋ ϋ ϋ υ ^ ^
24
. 3
■ε• -
^ Γ- Μ :ι!
»- 5 5
Κ ϊν4» 1-Η 50 ^;
^4 « ίϋ «
00 ^
τΗ "^
22 ^ί^
»3 τΗ
3 ^ :^ .
>3
Νΐ Μ Μ ^ . , . .
^ νύ ί^
5 '-ί* Ή ,
5 ί=;::ί .•
3 δ ^
(Μ >. ^"^
»= 3
*^ '"-^^'> -«ι τΗ ^« ίΛ •^ μ-Ι ι-Η μ-ι
2ΗΕ-ι<ί ΙΓ'ΠΦηη^ι-ηι-.
<: !: 3 .Ο
3 55 -^ ίΟ
** -^ ^^ "^^ -^
Η ΙΤ Λ - ■ -^ -^ .^ ^■
ίίί ίϋ Μ « «
'"' ιΗ (Μ
Μ Εη <
<<<
ΙΤΕ^ 3
^ τ— ( ϊ»κ
ΟΛ • (Μ
(Μ 3 .
< 2
ιτ ®
τ-Η ΟΟ
^/, ®
3 '-'
ΐ\4( (Λ
:^ κ^:^<Μ Μ
ίΟ
ίΐ (Μ
Μ ®
® "ί.
"! 3
3 οο <3
'ϊνν
< η
< Η Η υ" ΐΤ ίτ Ν Ν
(Μ
η 00 Ρη
3 .
-<
3 τ-ί
(Μ <3
:^ ^ εο
Κ
ΡΟ ^
<2
< .
*5 3 ^^ 3
3 ίο ϊ: (Μ
■5•* ^ *= (Μ
η Ρ5 <1 Η Ν
3 κ 3 σ>
ϊ* ^ ϊ\κ (Μ
< Ε- Η Μ
« ίίί ϊίί «
< η ^
<<<
^ »3 κ
•-* 3
^ σ ϋ
^Τ° 3-
υ ο <
" 3 -
α® ο
Φ σ §
κ σ ί-
55 ,.Σ
^
Ιέ' έ'έΐ-• 533223§«^^«^«^^^^«^«22
«^•
50 ΛΪ^ΪΟΟ
^; -Τί ?0 >0 -* 50 <μ' ^Η ο σι 00 Ι>Ό »Λ -ίί* 60 ^;*
Ι> ίΟ »0 -^ 50 Ρ-Ι— ι ^Η^Η^Η— Ηι— ιτΗι— ι Λ
ΡΗ
ρηο<;;:ρ
Ο|2)Κρ:^0<ΐΡ5θΡρίίΡχ<ζ5<;«θβΗΡΜΦ-ίΐΡΡϋ
"ΰ οα
?*<ο ^«< ^1*
ϊ^ ν ο. ^. ^5 ^^ ν-'ε ^ϊ \ ν>^^ ^=ί ^§ ^^ ^^^^5 ^^ ^« ν>^^
25
(Μ ΡΡ
3 ΰ
Χ
ο
ι
3 <ί Μ Ρη
<3 τΗ
<3 (Μ
Ο- Κ
ί-, < < ΙΤ• Ν Ν Β
.η
'"' ^ 00 ^ Ο ΙΟ
κ κ <Μ '5 ^^ ^
3 κ.Β ί: 3
'δ (Μ >= ϊ$
14 -
Λ.3 »5«,3
. <ί <; 03 Μ < < Η Η
'< ^ -^
. <3 Μ <]
ΐί ^τ• 1_| 1— 1
00 ΐ*
κ (Μ . <Μ
« Κ ® 5
«3 *3 ^
<1 υ" Ν ϊ>
ΗΗ ι— ι ι— ι ΗΗ
23«.
> (Μ (Μ
ίΜ <Μ Η ^^ . .
<Μ '-' ί5 ^ κ Κ
. . ,3 \3 «5
ί: κ < '* ο- <.
<= <= . ο 3 3
>Λ VI ■^ί, κ (Μ ** ΐ*
^ Μ :^
τ-• < ι 1
ίΜ 52 ^
2 Λ,^ "^ =^ •
!τ κ >= ^ ^
^^^ ^ ν- ν. ο Ν
.3 ^5 ζ .3
^..^~^Ν^ΰ
« < < < ε-
3?^^^
ΙΟ ι 1 «5
. Κ 3-*
"« Η ιτ υ'
Κ Φ ο
, ί/, 50
.^^ 3
^ ο**
(Μ ί-ι <Μ
Ν3 Κ ©
ΟΟ . -*
•^ '^ >^ ϊ^ .""Ί^^
^ « ^ ^ ^<>^
οι ^ 3 .§ '* ι-Η *=
3 Ι- 00 ί5 κ 3
.1 ^ " ^
ν^ ίΟ
ίΟ
<; <3 α Μ "έ-ι "<
3ιΟ Η ί3ϊ* ίίΟ Κ
Γ- <- 5 (Μ "^ '"" .• «/«
(Μ '-*
(Μ 1= ο '-' ί3
• «Λ ί? ,• (Λ
ί: 3.3 {: 3
Μ Κ. < < Η
00
ϊμ;
«3
« 3 ^ '"'
σι ^ ^
5 • ^
^ *= 1-1 ^3 (Μ
ϊ* ϊ* .3 »-' »Λ ^
^ΐ Μ Ρη Η ^ ""^ *" 5" ^
« « « « * Μ ι, <1 Η
Ι 3
•;- <ί Η Κ
Ν Μ Μ
53 . < ρα <
Χ
^
ν2 ϋ
^2
. ^ . . . . •- ν5 •- -^ ϊ^ ίΟ ΙΟ "ίΐί 00* (Μ* ^ ο Οί οό Ο' ίΟ ΙΟ '-ί ΟΟ* 5;
Ρ^ ίΟ ΙΟ ^^ 00 Ρ-^ 00 Ι^ ">0 »0 'Φ ΟΟ &.Μ ^ι-Ητ-(τΗι-Ιτ-ιτ-ι>Η Ρ-
ΡΗΡ^ζ5<;ρ3θΡΡ£;ρ^Ο<!ΜϋθΗΡχ<ζ!5<ροοΡκΡ^Ο^ΜθΡΗίι<
^ΰ ^^α νϊο ^«, ^υ. ίυ, ν-φ ^. ^5 ^^ >^^ ^- ^ϋ ν>^^ ^=ί ^§ ΐ ^^^^ ^« ^^ ν^^^^ > ^
26
/Τ
<
Η- 1
Χ
/τ
ο
ΗΗ
(—1
<
ο
φ
ΐ
χ
-β-
53
*5
Ι
β
Ι
Γ ίτ Ν κ φ %Η ;^ ί^ Ξ β Μ ^^ <1 < Η ΐΤ ^ Μ ίΗ < < Μ ίτ ;! Μ Ρη < » < Μ
<
Ι
Ι•
<
2. ^ « Ι ^ ? ι
Ι-«•^.;: § 3 1-:.-«-„ 5 <η:;| <,^-^ « « Φ ί £5 < ε: 92 « § ^
3
ο.
Έ
1
<
Ι
Ι"
,^' £§ δ•3 έ8 &,1.|^ ^δ ^§_ £2 ^1= ^§ £3 ,,Ιδ κ^ι^
■^.1 έ,Ι £| έϋ3 £«5 -5 -2 6;^^ ε .2 έ.5 ^2= ».5Ϊ5-:
^« -^ (Μ 'ί< Μ - _
Ι ι .1 ΐ
ί^ -* «0 ρ, !^ ΟΟ Γ> ίΟ ΙΟ ^ Οί Α— ΤΗ τΗ ΓΗ ΤΗ ^-( ^Η Γ-( ΤΗ Γ-( Λ
ζί5<;ΜοΟΗΡ^ζ>5^Μϋ(=)ΗΡΜΦ<4Μθβ«Ρ=Ηθ<ί|Μϋ βΗ;χ<0<ί
^ΰ ^^ >ϊο -ν„ -υ, ^ ν^ο^ ^. ^2 ^^ ^ί-^'2 ^ϊ ^!: ν>^^ -« ^§ ^"5 ^$"^*§ ~^ ^υ ν>^^ ^^
27
<
Χ
/Τ
Ο
τ
1-1 Ι>
ο τ— ( ο «κ
►2 ίπ < -
Μ Εη <1
< 1-•
. <; ρ, < Η ι
3.
ι> -* '-
§ 3 Γ '«
^ *^ 'δ ^* κ
υ^ -. Μ Ρη < νϊ: ρο ρη
^Μ Ε
■«
Μ Ρ-1 < ΐΤ Ν
ςο
ρα Μ•
.κ
>= ^ 3
^^3 ^5.
κ •-
^ »=
3.3 .
-. < Ο £0 ^ ^ «
ο
1^
<; <ζ) ^
οο
ΐν« ϊ* ί5 (Μ «3 ^ ^* ^ .3 μ•
^<3 Μ Ιη η ν κ < Μ -^ ^^ ^^ 35 .^
►ΙΗ^ΗΡηΜΝΚ^^
ι
α
02 ^
3 (/^ -:^
4««
<5 ς 3
3 ^ Ο
« « «
τ-Η Οϊ
—(Μ
τ-Η ϊνκ 05
ι- Ο
1> -Ί• (Μ
(3 (Μ ε 05 (5 (Μ
5 Κ 3 »-' 3 κ
< ΰ. . . . -^
?5 ^^3^ <= 3 3'
Κ δ Ο .• .3 [^ Γ^
<ί < «υ Μ
*5 ϊν
Ν Κ Μ © ® ΗΗ ί; ;:; ;:; Κ
Μ < Ρ3
(Μ σα
Τ! «^ '«"
3^^ 3
αο Ο Ο ^^
(Μ , - .Ό
. ^ ® Κ '-'
"^'. -^-^^ ^
Κ Κ 3 .β • (-
^ '=^^§ §-§.§
Κ ^ « Ε « ^
3 "^.3
^00
3 ί-' 3
η
κ 3 5
8-3
σ οα .
2:2 Ι
ζ ? *•
Ι
ο κ
ΙΙΙΙέ^ §252"3322 .55««««3««««««Ξ"««'
»0 -Φ 03 ΑΪ^Η χ !>• ίΟ
. . . '^ '^
ί- ^? ο ^' οί (μ' ^• ο σί οό ι> ίΟ ΙΟ -«ί 50 }^
ΜϋΩΗΡΗθ^ΜϋΡΡϊΙΡΗζί5<!ΜϋΡΗΡΗΦ<ι5ΡΡζ;)θΕίΡ^Φ<ίΜϋΡ
^ΰ 01
?^ίΟ ^νκ V ^-«^!ϊ-05 ^^
"ο οα V *ο ^«κ
\ ν>^^ ^*ί ^§ ^"^ ^^''^ ~2 ^^ ν>^^ :< ^^
"'"*'*''"'
28
Οϊ ^ οο
.1 Μ ^Ι^
^•®-
;ί ^ 2 Εί Ε α Ρη < Η Γ < Μ (^ < Η
κ (Μ
-ϊ (Μ
α
η Ει
*ο 03.
" £ <■
^ ίίί « « ^" .
Μ κ
«.
^ ^ ^ <
"ΰ 3 κ 5 ίΟ
β
ί^ΗΝ
3 __
^3 ^ ^ '^
<3
<ί -« : . . ~ - . ν . .
« ^η Μ Ρη < <Ηυ^ Ν Ν Κ Κ
^
00
Η
5^ »2 (Μ
>3
5»
ϋ έ
.!
2ί ^*
€0 ϋ
Ρ3 Ν ρ Η
(Μ
Ο)
^^ ε:η Η Μ ®
ί4 « « « «
{§ ^ Η Μ ,
" « ί3ί ; Ν
α
§ -.^
.<,;.
^^<ίίΓ^
=. 3
«ο ϊ».
«Ι
«' 2 Ο
Ο
>$ ' - ':ί>β • 'ΐ'^ ^ Ε^' «^* ^' "** *5 <^* τΗ ο σ> οό 1> ίΟ ο ■«* €0 ί;
« -τ1< ίΟ Λ^ ΟΟ Ι> ίΟ ΙΟ -* Μ Λμ ,-ηι-ΗτΗτ-ιτ-ι,-ιι-Ιι-ι^ λ
«ρί<0<|Ρ5ζ;)ΡΡήΡΗθ<ίΜθβΗΡ£<Φ<ίΜθ
ρ Ρίΐ Ρμ Ο <ί Μ ϋ « « ;^4
^ΰ 01 νϊο ^Μ, ^1• ί:^ νϊι» -^ ^2 ^ >^ ^ϊ: ^!: ν^^'ϊ ^«
29
6 : ϋ--^ 2,6 3 ϊ 3 ?3 3 '^ -; =3 ^
«ο ί^ί 00 οι ~
£κ-, 6§ 6 33£ί,6υ;ς•ί;^2§|- ^-
<Μ ® Ο^ 0^ ΙΟ <Μ '-' ϊ^
, κ
■^ . , , .....
'::;?Η!ζ?!5^.»ι-ΐ(-(»-ιΐ-ΐΜ»-ι.3
^Ζ . . . .ι-μΞ ^<ΌI>«οιΟ'<ί<^^<Μ1-ιοσ5^0 ι> ί£ιο-«*ςο^ί
(^ «ο 1ί5 '-ί ΟΟ Ρ.^ 00 ο «ο ^ 'Ψ ΟΟ Ρ-Μ 7-Ι,Ηι-Ιι-Ιι-(Γ-(ιΗι-Ι Ρ,
0<ί«θΡΐϊ1Ρ^0<ίΜθΩΡήΡΜζϊ5<ίίΡΡθ0ΗΡ^0<ι:ΡΡθ
«
ΗΡΕ,φ<ίΜ
^β ?α νϊο -* ^υ. Ο,νί^ ^. ^2 ^^>^•2 ^ϊί ^!2 V >^^ ^« ^§ ^^ϊ^*^ ^^
νν^ν<:ι
30
<
Χ
Ζ
ο
>^
Ο
<1
ΙΟ
ι ίΟ Γ^ Ι> ςΛ
. 3 Κ 3 ΙΟ ^-ι
^, 1* (: ϊ* 1-Η -^
*= '-'
«. "ί-Η "οι "θι ^ ^ ρρ Ρ3 ΰΟ ^
κ « ® ® ί^ ««««««
^ *5 ιΗ
Γα^έ 3$2^.3
.η^^^ί^^,Ι^έ
< . <.'* . <-**
. »- 3 ίΟ ». 3 »Λ
< < Η Η Ιτ ΙΓ• ίτ Ν Ν Ν 32
|_ ^ Χ.3 (^1 ξ ϊ^κ 50
«ίί;««««ίίί««ίίί«
-^ < Μ Μ -ΡΗ < <
^ο
Μο'
^ <
> <= *=
Η
< ΪΓ^ Β ;5 δ- Η υ^ « ^ ΰ
Ρη ω
3 τΗ >=
. < Ρπυ-
^ί < < <ί
3 Μ Έ-. < Η υ^ Ν 33 κ ® Φ
κ 00 Η σι
3 {: 3 ί;
00
3
^Γ«
. <ί < Ρ£5
^4 <
< (Μ
Ϊ5
<1ΪΓ* Ν Ν 53
®ΪΗ
1>ί^ ^
«οο<3
5-3
ΰ < ^ Ιη Η Ν ® δ 2" Η Ν
3 ϊ2
Χ Η 53
® ΗΗ Μ
η <1
*3 κ κ
(Λ <5 (3
3 3
<: ς.. Η
<< <
Ινκ
°.3 ^• κ ς
<! ^ ^η ρη ® Η
ο ο
</, ε-
δ -
Μ
2 2
Μ Ο
ο- α
κ .
^8 3
Ι ίί Ο
^ σ
^ ο.
σ
-Ό α
Ζ
ο
5ί ►:* *0 έ <$
^ »: -θ-
Ο <3 «» »
^ » ϋ Ο
3 »^"
►Η ί^ Ο ,Ο
«3
':1<^(^ . « Μ Μ Ι-Ι Ι-Ι Μ Μ
«ΜΜ«ί:ίί«ίί1«Μ«ίίί«^««ίίίΜΜ
ίι 'ΰ σι 00 ϊ> ίΟ ΐΛ
« -^ 50 α,!^ 00 Ι-^ «^ ΙΟ -<1< 50 Ρ,Μ ,-ι ι-Η ,-Η 1-Η ,-Η
ϋ«ΗίΐΗθ<ί;ΜθθΗί^Ηθ<ίίρ:ΐθΡΗίεΗζ5<ϊίΡΡϋθΗΡ^Ο^ΡΡΟ«Η
"ΰ οα νϊο "* "υ. ϊ-ον*» %
. ^2 ^^ >^^ ^Ϊ1 \ ν>^^ ^« ^Η ^^ «" « '^
ϋ ϋ ϋ ϋ ^ <
!ί ^ ο '"" κ «« . ^3 Γ^ ΟΟ ΙΟ
.3 ί5 2 <?α ^ ^3 κ ^* <Μ -. οο
ΐτ^ Ιτ^ ϊτ Ν Ν Β ® ® ί! ΗΗ ;ί ΐί Ξ £2 ί: ^
,Η *=
»-' 3
β ί; •"
§ ^ (=
(Μ 3 5
.^ ϋ" (Μ
κ 3 κ 3 3
ο <3 < ρ5 ρρ ρ_ <]
<
ι— ι
Χ
η
ο
η
ί-
ο 05
ν, <Μ
3 .
1-1 Ι"
50
50
Κ
3^
3 3 «5
ϊ-νι, ^Μ< _^
ζ<ί
ΙΓ' Ν <3
« ί^ <
ρ-ι <Ι υ" Ν ϊ^'
(2 ϊ*
Μ <1
(3
®Η
3 Ρΰ
^00
'3 3
00 ^
(Μ (Λ
3«1
<; ϊ(4, 1— (
Ν (Μ
(Μ Η
« 03 Μ <1 < Η ω ιτ•
. <ί Μ < ΗΙΤ Ν κ ®%Η
03.
<ί <
*=ϊ2
3 '-'
** (Ν
1μ <1 < Η υ^
3;::^ »-
«= (Μ
00 .
«= 3
ΙΟ ^ (Μ
33 ϊ.
ίίί «
< Ν3 33
« ίίί «
^•^
ϊ3 <3 ^ ΐ2 «*
< < < < ^
2^
" τΗ
>3
3
Ν ® ΗΗ
Ο
-^ {;
^11^
»3
«.2
.5
'^ΟΟ
ΗΗ
έ«
ΙΟ
^ 3
ν2 .ΙΟ
&ί 3Μ
Κ ΗΗ Κ 3
^ Μ 2-
<33
^«0 3
^ ι: §
ο -— '
•ο
ο
|2
1= Η 2
ο '-> ι.
3 >«3
2§
•σ.2 ξ
?- Ϊ3
ο ο ^
κ5 . . ^ ^3 !-' Τ3 00 Ι> «Ο »Λ ^ «5 (Μ* τ-ί Ο σί (Ζ) !>.' ^* ΙΟ "*' Οϊ ^3
^ΰ 01 νϊο -«< ^υ. ϊ;^ ν^<^ -- ^Η ^^ >'2 'ϊ ^!: V ν^^ ^^ί ^§ ^"^ ^« ^^ ^« ^ί ν^^'Ι ^^
32
<!
/Τ
ι— ι
Χ
Ο
ο
^ι-
ΙΟ 00
*- ν.τ-*
<Μ «^ ®
».* ο Κ
\3 (Μ <3
<
ιΤιΤνϊνΚΚΦΦα);
< ^ Μ Μ ΕΙ, ρ^ < <1 Η ΙΤ' Ν Ν Κ Κ
3 Κ 3 ^ ^
»«« ^ ** ςο Γ^
«3
^3
,'^ 3
0^3
^5
ο
.»- «ί.
?.<3 «
:ε: "^ < Μ *^ < ^ Ν
χ -
"«1 χτ Μ © ^ Ε: ι ρ.
ΐΤ 33
(Μ ο
-ο, ^' 3 3 2 .
ν^ 3 »-'2 (Μ *^ .
2 ϊ* <Μ (Μ ^ ^
^Εη < < η ίτ ;| μ
(Μ 00
Ι-.
< -3 00 *^ ^
*5 γ; κ 3 >- ο
κ ^3
32
2«
:3.
ν . . Η.
-«ί^ ο ΟΟ
Μ
3--;,
<5
Ν 3> 3 Ρη ^
δ^^
?- Χ
<3.
Μ
3 κ
ο ^
-ρ- ,2
ο
.5 Η σ
II
»α ι — ι
ζ
Ι ;^' 5^' «■ ^' έ Ι '^' Τ3 Τ3 73 -«• -τ; 2 ν, Μ δ « ^ ^ίί ^ « « Μ « « « 5 Μ « «
ΡΗ ίΟ ΙΟ τΙΗ 00 α^ 00 Ι:- ?0 ΙΟ '* 50 ΛΜ ^-,^Η^-I1-I,-<^-I^-I^-I Λ
<ί|ρΡϋΩΗΡΕ<ο<ΐραϋΡΗΡεΗθ-ιίΜϋΡ«Ρ:^Φ<ιίΜοΡί*;ΡΜθ<!Μϋ
^ΰ 31 "{^ΐο "α. 'ι» <^ ν<ϊ> Ν
. ^2 ^^ ^^-Η ^- ^!: ν>^^ ^:ί ^§ ^^ ΐ''§ ^? ^1; νΐ^'ξ ;< '^
33
<
Κ
Η
Χ
ο
ι— (
Ο
Ο
Ι
Μ
3ί« ι:£ΐ(/< <- ς^«0(ΜθίΚ<Μ05Μ•;_ ^
δ^κ5οΞκ>^ ^<Ν'=«0^01>=^3^»=<Μ<==0»=^3^^,3
Ι « « « « « « 3 <3 Μ Εη Ρη < < Η Κ ΐΤ ΐτ υ^ Ν Ν Κ Μ © κη 1^ ΐί
1
Ι
<3
-ε-
β•
α
1
1
3
<
<
ο
Ι
<
ί.ι . Ι' Ι .ρ•ίί ι:
3 . -§ Ι ί Γ ^ 8'3'8 ευ
Ι ι ρ ^ ι ^ ° Ή^-^ -ϊΙ
Ε 5 -3 "2 Ι < >= <^'.2:„5 ^ ■ Ο-
Ι .Ο §. ι =2 .• £ Ιΐέ!•: =1
Ι § ί ί ι " Ι 81 1 ■ ί^
ι 2 ■ 1 ι >^ Ι ■ ι 11
Η <: ΗΜ^ο«ίί;Η<ί Ι-
ο
«
ιύ .
'Ζ'^'^ Η Μ ►Η Μ Μ Μ Μ .3
3 ' -^^ ^1 Τί ΟΟ ί> «ο ίΟ -* ίΟ (Μ -^ ο Οϊ 00 Ι> ίΟ ΙΟ -ψ Οί ίτ
« ^^ «0 Αΐ^ 00 Ι> ίΟ ΙΟ ^ 50 Ρ,Μ ^-|,-(^-IτΗ^-(^Η^-1,-|1-( Λ
(2ίΜΡΜζ5<ιίίΡϋΩ«ΡΗθ<ίΚθβΚί»<ζ!5<ίΜθΡΗΡΜθ<ίΡ5ϋΟ«
^Β 01 >ϊο ^. ^,. ^ V «> ^^ ^5 ^^ ^^♦ϊ ^ϊ ^!: V Υ^^ ^« ^§ ^^ ^^^^ ^5 ^« ν>^^ :<
84
<1
<
Χ
ο
ι— (
Ρμ
Ο
<
ΧΜ,
-ρ•
ο
ο
<
Ι-
<
^^^^^^ :5 ^ ^ ^ ?
^.^.η\ .1^ ^έ.Ι&\|^\ '^. κ-
ι 2 &3 Εί ί$ £ί η; ίί; ^Ν κ 2 2 2 « « « Ι Ε- Η Ν ;μ ξ 2
»ο
325§
ΰ
3 ^ Ν ^ ι- 00 Η £. ^ «ο
'δ ι, Η ιτ Μ ® .*= Μ < ** <ί Μ ^ί-Η <5 υ" Μ ® < Μ < υ^ Κ ^
1^
Η
111
η < ιτ
ΙΠ ΠΙ ΙΠ
ι
ι
Μ
ι
<
'^* < ιΟ ο »- (Λ κ
ΰ
<
> ο ^ κ Η '"' ι> ^ ».' ^ ^2
ι Ρ3 < ίτ κ © ^^ < μ, Η .^ < Μ <1 ω Ν ® . <: Ρ3 κ Ν ®
00
ΪΠ ΙΠ ΙΠ
ίς <£• ο ί3 Β 3 <σ εί ο 'ο
α
Μ
§ ,^ ^ ^ Ι -ΰ* -Τ* 'τί -«^ Τ3 -^ 5 Χ Ξ Ξ ί5 Μ Μ Ξ Μ 5 2 2 Μ « 3
'^'^'^ ^1— (ΜΜΜΜΜ 3. .
« 'Φ 50 αί^ 00 1> ίΟ ΙΟ 'Ψ 05 Ρ-Ι-Ι ,η,-ΗγΗ,-Ιγη,-ι^Ηγ-ι^-ι,-ι
ίο ΙΟ -^" «6 ^
Ρ^Ο<ι|«θΩ«5ϊ<ζί5<ιίΜζ.:>«ΗΡ^Ο<ίΜϋβΡ^Ρ^ζΪ5<ίΡίϋ
Ρ Ρ3ΡΜθ<ί
^β ^^α >ϊο ^«, ^^ ^ ν^^ -. "9 % >^^ ^ϊ ^ϋ ν>^^ ^« ^§ ^"^ ^ί^'^ ^5 ^^
3ί !;«'<'<
35
ο 3
ΠΙΝΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΑ
των Κίνητων και ^Ακίνητων ^Εορτών'
Μ(τα των ημίρων Ντ^στίίαί και *Α7Γο;^^ί,
καθ' οΚον τυν Ινιαντόν.
ΚΑΝΟΝΙΑ του άύί,ναι τϊότ^ αρχ^ονται. αί ΚίνηταΙ ^Ευρταί.
Ή Ήμίρα του ΠάΓτ;^α (άψ' ης Ιξηρτωντηι αϊ λοιτται Έορται') (στ\ πάντοτί η πρώτη
Κνρΐηκη μετά την πανσίληνον την πίπτηισην την κα του μηνός Μαρτίου η την (γγύτατα
μίτά τηύτην. *Εάν §€ η ττονσίληνος τύχη (ν Κνρίακί}, το Πάσχα (στιν η επομίνη Κυριακή.
Ή Κυριακή της Έλίΐ'σ^ωί του Κυρίου βστί πηντότε η Κυριακή η μαΧΚον (γγυς της
Έορτης του αγίου Αποστόλου ΆνΒρίου, (ϊτ( προ η μΐτά ταύτην συμπίπτα,
( 8βρ{)υα^θ8ίιηα 1 ( ^' )
δβχα,ε^βδίηΐίΐ Ι ,. / , ^ ] ν
Γ\ • ^ - Γ Κυριακή (στι προ ■{ ί,
^ι11η^[υ£ι^θ81Iηα ί' ' '^ \ ζ
•η
(βΒομά^ων του Πάσχα,
Ή
^ιιίι(^^ίι^θ8^η1^,
Κυριακή των Αιταναων
Ημερα της Άναλϊ^ψίωί
Ήμβρα της Πεντηκοστής
Κυριακή της άγιας Τριάδος
ημέρας μ
€β8ομ, ζ'
εβδομ. η
μετά το Πάσχα.
ΪΙίναξ Ίτασων των τηρητ^ων *Εορτων (ν τίΊ 'Αγγλίκανΐ} Έκκλησί(},
καθ^ δΧον τον ενιαυτόν,
"Αττησαι α'ι ΚνριακαΙ του ενιαυτοϋ.
( της Περιτομης του ΚνρΊου ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
των θεοφανείων.
της Επιστροφής του άγιου ΑποστόΧου Παύλου,
του Καθαρισμού της μακάριας Παρθένου,
του άγιου * Αποστόλου Ματθίου.
του ΈυαγγεΧ σμου της μακάριας Παρθένου,
του άγιου Ευαγγελιστοίι Μάρκου,
των αγίων * Αποστόλων Φιλίππου κα\ Ιακώβου,
της Αναλήψεως του Κυρίου ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
του αγίου * Αποστόλου Βαρνάβα,
της Γεννήσεως του άγιου Ιωάννου του ΒατιτιστοΟ,
του άγιου ^Αποστόλου Πέτρου,
του άγιου * Αποστόλου ^Ιακώβου,
του άγιου ^Αποστόλου Βαρθολομαίου,
του άγιου Αποστόλου Ματθαίου,
του Λρχα^/γεΧ. Μιχαήλ κα\ τών Αγγέλων τιάντων.
του άγιου Έυαγγελιστοΰ Αουκά,
τών άγιων * Αποστόλων Έίμωνος κα\ *Ιού8α,
τών Αγίων Πάντων,
τοί) άγιου ^Αποστόλου * Ανδρέου,
του άγιου ^Αποστόλου Θωμά.
της Γεννήσεως του Κυρίου ημών.
του άγιου Μάρτυρος Στεφάνου,
του άγιου Ευαγγελιστοΰ ^Ιωάννου,
τών Αθώων Νηπίων.
Ή Αευτερα και η
Ή Αευτερα κα\ η
Τρίτη
Αί ημεραι τών *Εορτών •/
της Διακαινησίμου Εβδομάδος,
μετά την Κνριακην της Πεντηκοστής,
36
Πίναξ των λ€γομ^νων * Αγρυπνιών, των Νηστ€ΐων, και των ^Ημ^ρων Άποχ^ί
τηρητίων καθ* δλον τον Ινίαντόν.
, της Τίννησίωί του Κυρίου ημών,
τοΐι Καθαρισμού της μακάριας Ώαρβίνου Μαρίας,
του ΕναγγίΧισμου τήί μιικαρίας Ώαρθίνον,
της ημίρας τον ΙΙάσχα.
της ημίρας της Άι^ηλτ^ψίωΓ.
της ημίρας τ?}ς Ώίντηκοστης.
του άγιου Άττοστόλον Ματθίον,
ί,, .. » « » „ < , / του άγιου ^Ιωάννου του Βαπτιστου.
Η Ανρνπνια η η Παραμονή προ < -. ,, . . »ν ^-, -
"^ ' ' Γ Γ- ' ^ \ τΌΐ» α-γιου Αποστόλου ΙΙίΤρον.
του αγίου ^Αποστόλου ^Ιακώβου.
του ά-γίου Άηοστόλου Βαρθολομαίου.
τοΟ ΐι-γίου * Αποστόλου Ματθαίου.
των αγίων * Αποστόλων Έίμωνος κα\ ^Ιού^α,
τοί) αγίου * Αποστόλου Άν^ρίου.
του αγίου * Αποστόλου Θωμά.
^ των ' Αγίων Πάντωΐ'.
2ημ(ΐωτ(ον, οτι (άν τις των Έορτων τούτων συμπίστ] «ν Δίΐ/τερα, ή * Αγρυπνία ^ Νι;στίί<;
τηρίΐται τω "Σαββάτω, αλλ* οιι;(1 τη προτίραία Κυριακτ}.
* Ημ€ραί Νηστζίαί η * Αποχής,
α' Αι Ύ(σσαράκοντα ημίραι των ΐ^ηστΐΐών.
β' Αί των 'Γ€σσάρων Καιρών τοί (νιαυτου αϊτιν(ς «ισίν
ίτην πρωτην Κυριακην των Νησταων,
την (ορτην της Ώΐντηκοστής,
την ιδ' Σ€πτ(μβρίον.
την ιγ' Α(Κ€μβρίου.
γ' Αί τρίΐ? ημίραι των Αιτανίΐων, αϊτιν^ς (ΙσΙν η Α(υτ€ρα^ η Τρίτη, κα\ η Ύίτάρτη προ
της Άγιας ΐίίμπτης ήτοι της Άναλι]ψ€ως του Κυρίου ημών.
δ "Απασαι αί ΠαρασκΐναΙ του ίνιαυτου, €κτ6ε αν συμπίση η Ιορτη των Χριστουγέννων,
Πανηγυρική τις ήμίρα^ καθ* ην Ιδιαιτίρα * Ακολουθία €στ\ ^ιατίταγμίνη.
Η 6"' του μηρος Μαΐου, ήτις €στ\ν ή ήμίρα καθ* ην ή Αυτοΰ Μ^γαλίΐότης
κατήρξατο της αίσίας αυτοΰ Βασιλάας,
37
ΠΑ^ΧΑΛΙΟΝ ΤΕ^^ΑΡΑΚΟΝΤΑ ΕΤΩΝ.
5
'2 ^
τ
ν^
11
■^^
ν^.
Ί
ί.
'^3
(Β• ΐΛ
'« ο
.&.|
^1
11
Ι-
60 Β
11
II
1-^
ι
Ρ"
Κ
«ι
« ^
Κ
«<
Κ
?3^
ίΙ
«-^
1910
11
19
Β
β'
*1αν. «γ'
φφ. θ'
Μαρ. κ^
Μαί. α'
Μαί. €'
Μαί'. ΐί'
«γ'
Νοίμ. κζ
1911
12
Α
€
Φφ.ιβ'
Μαρ. α'
Άπρ. (γ'
κα'
Κί'
Ίουν. δ'
«?/
Αίκ. ύ'
1912
13
11
ΟΡ
κ
δ'
Φφ. κα'
Γ
Φ'
ιτ'
Μαί. «γ'
Κί'
α'
1913
14
22
Ε
α'
'Ιαν. ιθ'
ί'
Μαρ. κ•γ'
Άπρ.κζ•
α'
ια'
<
Νοίμ. λ'
1914
15
3
ϋ
δ'
Φ(β. η'
Κ('
Άττρ. ιβ'
Μαί: ιζ'
κα'
λα'
κδ'
κθ'
1915
16
14
ί[
'Ιαν. λα'
'Γ
δ'
θ'
η'
«7'
Κί'
κη'
1916
17
26
ΒΑ
γ'
Φ(β. κ
Μαρ. η'
κη'
κη'
Ίονν. α'
Ίονν. ια
«7'
ΑίΚ. 7'
1917
18
6
Ο
δ'
δ'
Φί/3. κα'
η
η'
Μαί. ιζ'
Μαί. κζ'
Κί'
β'
1918
19
17
Ρ
β'
'Ιαν. κζ'
η'
Μαρ. λα'
ί'
θ'
ιθ'
«γ'
α
1919
1
29
Ε
ζ'
Φ€β. ίί'
Μαρ. ί'
Άπρ. κ'
Κί'
κθ'
Ίονν. η'
«7
Νοίμ. λ'
1920
2
10
ΌΟ
ί'
α'
Φφ.ιη'
δ'
θ'
η'^
Μαί. κ-ϋ'
Κί'
κη'
1921
3
21
Β
β'
Ιαι/. «ύ'
θ^
Μαρ. «ζ
α'
ί'
Ιί
«γ'
«Γ
1922
4
2
Α
ε'
Φ€β. ιβ
Μα/), α'
Άπρ. ιτ'
κα'
Κί'
Ίονν. δ'
«δ'
Δ(«. 7
1923
5
13
α
ν
Ίαν. κη'
Φφ. ιδ'
α'
γ'
ι'
Μαί. κ'
«γ'
β'
1924
6
24
ΕΕ
«'
ΦΦ. «Γ
Μαρ. ί'
κ'
Κί'
κθ'
Ίονν. η'
«7'
Νοί^ι. λ'
1925
7
5
Β
δ'
η'
Φίβ. Κί'
ιβ'
^^
κα'
Μαί. λα'
«δ'
κθ'
1926
8
16
ν
Ίαν. λα'
'Γ
δ'
θ'
η'
η'
Κί'
κη'
1927
9
27
Β
('
φ(β. η'
Μαρ. β
*ί;
κβ'
Κί'
Ίονν. ί'
«7'
«Γ
1928
10
8
Αα
δ'
('
Φίβ. κβ'
η'
η'
'Γ
Μαί. κζ
Κί'
Δ€«. β'
1929
11
19
Γ
β'
Ίαν. /ί^
η
Μαρ. Κα'
ί'
θ'
ιθ'
«γ'
α'
1930
12
Ε
€'
Φ(β. ιτ'
Μαρ, ί'
Άηρ. κ'
Κί'
κθ'
Ίονν. η'
«7'
Νθ€//. λ'
1931
13
11
Β
ί'
α'
Φίβ. ιη'
ί'
ι
ώ'
Μαί. «δ'
Κί'
κθ'
1932
14
22
ΟΒ
β'
Ίαν. κδ'
ι
Μαρ. κζ'
α'
ί'
Ιί'
«γ'
<
1933
15
3
Α
('
Φ(β. ιβ'
Μαρ. α'
Άπρ. ιγ'
κα'
Κί'
Ίονν. δ'
«δ'
ΑίΚ. 7
1934
16
14
σ
ί'
Ίαν. κη'
Φίβ. ιδ'
α'
γ'
ί'
Μαί. κ'
«γ'
β'
1935
17
26
Έ
€'
ΦΦ. ιζ
Μαρ. γ'
κα'
κί-'
λ'
Ίονν. θ'
«7'
α'
1936
18
6
ΕΟ
δ
θ'
Φίβ. λτγ'
Φ\
'Γ
κα'
Μαί. λα'
«δ'
ίίοίμ. κθ'
1937
19
17
β;
Ίαν. κδ'
Γ
Μαρ. κη'
β'
γ'
ιγ'
«γ'
κη'
1938
1
29
Β
6
Φ€β. ι-γ'
Μαρ. β'
•Απρ. ί^
κβ'
«γ'
Ίονν. ί'
«7'
'<^
1939
2
10
Α
δ'
ί'
Φίβ. κβ'
θ'
ιδ'
";'
Μαί. κη'
Κί'
ΑίΚ. 7'
1940
3
21
αρ
β'
Ίαν. κα'
Γ,
Μαρ. κδ'
Άπρ.κη'
β'
Φ\
«Γ
α'
1941
4
2
Ε
δ'
Φί/3. θ
«γ'
Άπρ. η'
Μο/'. ιη
κβ'
Ίονν. α'
«δ'
Νοίμ, λ'
1942
5
13
Ώ
7^'
α'
ιη'
ί'
ι'
ιδ'
Μαί. «δ'
Κί'
κθ'
1943
6
24
γ'
κα'
Μαρ. ι'
Κί'
λ'
Ίουν. γ'
Ίονν.η'
κβ
κη'^
1944
7
5
ΒΑ
δ'
γ'
Φίβ. κ-γ'
θ
ιδ'
Μαί. ιη'
Μαί. κη'
Κί'
ΑίΚ. 7'
1945
8
16
α
7'
Ίαν. κη'
ιδ'
α'
γ'
ί'
κ'
«γ'
β'
1946
9
27
ρ
ε'
ΦΦ. ιζ'
Μαρ. γ'
κα'
κτ'
λ'
Ίονν. θ'
«7'
α'
1947
10
8
Ε
ί'
β'
Φίβ. ιθ'
γ'
ια
Ιί'
Μαί. Κί'
Κί
Νοίμ. λ'
1948
11
19
ΌΟ
β[
Ίαν. κί'
ια'
Μαρ. κη'
β'
γ'
ιτ'
«γ'
κη'
1949
12
Β
β'
Φφ. η'
Μαο. β'
Άπρ. ιζ'
κβ'
«γ'
Ίουΐ'. ί'
«7'
«Γ
38
ΑΚΟΛΟΤΘΙΑ
ΠΡί1ΙΝΗ2 ΚΑΙ Ε2ΠΕΡΙΝΗ2
ΠΡ02ΕΤΧΗ2
ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΥΜΕΝΗ ΚΑΘ' ΕΚΑ^ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΟΥ
ΕΝΙΑΥΤΟΥ
Ή ΥΙρωινη και η *Εσπ€ρινη Ακολουθία τ€λ€Ϊταί (ν τω συνηθ^ι τόττω
Τ7/9 Εκκλησίας η τον Ώαρζκκληαίον η του ^Αγιαστηρίου' €κτ09 αν
άλλωί ^ιαταχθΐ] τιάρα του ^Ορ^ιναρίου τψ χωραζ. ΚαΙ τα Άγιαστηρια
διατ€λ€σουσιζ; καθω'ί ^ν τοΪ9 'ηαρωχΐ]μ€νοίς ^τύγχανον χρόνοίς.
Και ώδ€ σημ€ίωτ€ον, οτι η Σνσκζυη τψ ^Εκκλησίας και των Αξίτουργων
αυτηί €ν τταντί καιρώ τψ Αατουργίας αντων, ^ιατηρηθησ^ται καΐ ^ν χρησ€ΐ
ίσται, ητΐ9 ύττηρχ^ν (V ταύτΐ] ττ}Έκκλησία της ^Αγγλίας κατά την (ξου-
σίαν τον Παρλαμέντου, €ν τω δ^υτ^ρω ίΤζΐ της Βασιλδίαϊ του Βασιλεωί
^Εδονάρ^ου του Έκτου.
39
ΑΚΟΛΟΤΘΙΑ
ΠΡί1ΙΝΗ2 ΠΡ02ΕΤΧΗ2
ΚΑΘ' ΕΚΑ5ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ
^ Έζ; αρχή τη9 ΤΊρωινης Άκολονθία'ϊ υ λειτουργοί αναγινώσκ^ι ζκφώνω^
€ν η ττλίΐ'ω των (φεζη^ χωρίων τηί Γραφής. Είτα λίγζί το μ€τά τα
δηλωθέντα χωρία Ιττόμ^νον.
'ΤΤ^Ν τω άποστρβψαι ανομον άττο τη9 ανομίας αντον η9 *Ϊ€ζ€κ. ιη
-*-^ €7Γθίησ€, κα\ ΤΓΟίησβί κρΐμα κα\ δικαιοσυνην, οΰτοί την '^'^'
ψνχην αυτού βφύλαζβ.
Ύην άνομίαν μου βγω γινωσκω, κα\ η αμαρτία μου ^αλ. ν'3.
βνωτΓίόν μου ίστι ^ιατταντός.
^Απόστρβψον το πρόσωπον σου άπο των αμαρτιών μου, ψαλ. ν 9.
κα\ πάσας τ ας ανομίας μου βξάλβίψον.
θυσία τω θβώ πνβΰμα συντβτριμμβνον' καρδίαν συν- ψαλ. /
τβτριμμβνην καΐ τβταπβινωμβνην 6 θβος ουκ βζουδβνώσβι. ι^•
Αίαρρηζατβ τάς καρδίας υμών, και μη τα ιμάτια υμών, Ίωί?λ β
και βπιστράφητβ προς ίίύριον τον θβον ύμών' ότι βλβημων
και οίκτίρμων βστί, μακρόθυμος, κα\ πολυβλβος, καΐ μβτανοών
βπΐ ταΐς κακίαις.
Τω Υ^υρίω η δικαιοσύνη, καΧ το βλβος, οτι άπβστημβν Δαν. θ' 9,
άττ' αύτοΰ' κα\ ουκ ηκούσαμβν της φωνής Κυρίου του θβοΰ ^ '
ημών, κατακολουθησαι τω νόμω αυτού, ω βδωκβν βνωπιον
ημών.
Τΐαίδβυσόν μβ, Κύριβ, πλην ίν κρίσβι' μη βν θυμω σου, 'Ι^ρ. ί 24.
ινα μη ολίγον μβ ποίησης. ^
Μ,βτανοβΐτβ' ηγγικβ γαρ η Βασίλβ/α τών Ουρανών, Ματ^.γ'2.
*Αναστας πορβυσομαι προς τον ΤΙατβρα μου, και €ρώ Λονκ. ιε'
αύτώ' ΙΙάτβρ, ημαρτον βίς τον Ούρανόν, καΐ ίνώπιόν σου, ' '
κάϊ ούκβτι βΐμΐ άζιος κληθηναι υιός σου,
41
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Ψαλ. Μτ) βΙσβλθΎ]^ βίς κρίσιν μ€τα τον 8ονλον σον, Κνριβ' ότι
^^^ * ον δίκαιωθησβται ίνώπων σον ττάς• ζωΐ'.
αΊωάκα' Έα^^ βΧττωμβν, οτί αμαρτίαν ονκ ίγομ^ν^ ίαντονς ττΧανωμ^ν,
' " καΧ η άληθβία ονκ ίσην ίν ημίν. Έάι/ ομολογώμβί' τας
αμαρτίας ημών., ττ ιστός ίστί κολ δίκαιος Χνα άφτ) ημίν τας
αμαρτίας, κα\ καθαρίσΎ) ημάς άπο παοης αδικίας.
*\ Δβλφοϊ αγαπητοί, βν ττολλοΐς χωρίοις παρακαλβΐ ημάς
■^ η Τ ραφή ΐνα ομοΧογησωμ^ν, κα\ βζαγορβνσωμβν τας
ΤΓολνβιδβΐς ημών αμαρτίας κα\ κακίας, καΧ μη άποκρνψώμβθα
μηδβ καλνψωμβν αντας βνώττιον τον ΥΙαντοκράτορος θβοΟ
τον ίτΓονρανίον ΙΙατρος ημών, αλλ* ίν καρδία ταπεινή, ττρα^ία^
μβτανοονστ], καΐ νττηκόω βζαγορβνσωμβν αντάς, ύς το
τνχβΐν της άφβσβως αντών δια της άπβίρον αντον άγαθότητος
και βνσπλαγχνίας. ΕΙ δβ καΐ βν τταντί καιρώ δ^ι ημάς τας
αμαρτίας ημών ταττβινοφρόνως ομολογησαι βνώπιον τον θβον,
άλλα προ πάντων τούτο δβΐ ημάς ποιησαι, όταν σννβρχώμβθα
€7Γ£ το αντό, καΧ σνναγωμβθα, βίς το €νχαριστησαι νπβρ τών
μεγάλων βνβργβσιών τών παρ* αντον άποληφθβισών, κάϊ
το ίζαγγαΧαι αντον την άζιοπρβπβστάτην αϊνβσιν, κα\ το
άκονσαι τον παναγιον λόγον αντον, και το άίτησασθαι τα
σνμφβροντα κα\ αναγκαία σώματι τβ καΐ ψνχη. Αιο πάρα-
καλώ νμάς καΧ Ικετβνω, τονς πβριβστώτας, ΐνα μβτά καθαράς
καρδίας καΧ ταπεινής φωνής προσβλθητβ σνν βμοί τω θρόνω
της ούρανίον χάριτος, βπαναλ^γοντβς μβτ €μ€.
1[ ^Εξομολόγησίί γ^νίκη άτταγγ^λλομίνη μ€τά τον Αζίτονργόν ντϊο τταντόί
τυϋ ^Εκκλησίάσματο<ί, πάντων γοννκλιν όντων.
"ΤΎΚντοκράτορ καΧ πολνβλββ ΙΙάτβρ, ^Επλανηθημβν, κάϊ
παρβςβτράπημβν τών οδών σον ώσβΐ πρόβατα άπολω-
λοτα. ΙΙκολονθησαμβν καθ* νπβρβολην τοις Ιπινοίαις κα\
βπιθνμίαις τών καρδιών ημών. ΐίαρζβημβν τάς ά}//»^• βντολάς
σον, Ονκ ίποιησαμβν α βδβι ποιησαΐ' ΚαΙ ύποιησαμβν
42
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
α ουκ ίδβί ττοίησαΐ' ΚαΙ ίν ημιν ουκ βστί σωτηρία,
*Αλλά συ, Κύρί€, ΙΧίησον ημάς, τους αθλίους άμαρτω-
λούς, ΦβΓσαί, ό θβόί, τώι^ α οίκβΐα πταίσματα ίζομο-
Χογουμ^νων. Κατάρτισοι^ τους μ^τανοουντας' Κατά τας
βτταγγβλίας σου τας βζαγγβλθβίσας τω γβρβί των ανθρώ-
πων €ν \ρίστω ^Ιησού τω Κυρίω ημών. Καϊ ^6* αύτον
παρασγρυ, πολυβλββ ΐΐατβρ' ^Ινα του λοιπού βύσββώς,
δικαίως, καΐ σωφρόνως ζησωμβν, ΈΙς δόζαν του αγίου σον
^Ονόματος, Άμην.
% 'Άφ€σι? αμαρτιών άτταγγ€λλομζνη νιτό μόνου του *ΐ€ρ€ω9, €στώτο9,
γονυκλίνοντο9 Ιτι του λαοΰ.
'/^Λ θβοί ό ΐΐαντοκράτωρ, 6 ΐΐατηρ του Κυρίου ημών *Ιησού
^^ Χριστού, 6 μη θβλων τον θάνατον του αμαρτωλού,
ως το άποστρβψαί αύτον βκ της πονηρίας, και ζην αυτόν
ο και τοις Αβιτουργοΐς αυτού βζουσίαν δούς κα\ βντβιλάμβνος
ίνα τω λαω αυτού μβτανοούντι, την συγχωρησιν καΧ άφβσιν
τών αμαρτιών αυτών διακηρύζωσι κα\ άπαγγβίλωσιν' Αύτος
συγχωρβΐ καΧ άφίησι τας αμαρτίας πάντων τών αληθώς
μβτανοουντων, καΧ τω άγίω αυτού Έύαγγβλίω βίλικρινώς
πιστβυόντων. Αιο δβηθώμβν αυτού Ινα γαρίσηται ημϊν
άληθινην μβτάνοιαν, κα\ το αγιον αυτού ΐΐνβύμα, ΐνα πάντα
οσα πραττομβν βν τω παρόντι, βύαρβστώσιν αύτω, καΧ ΐνα
ο λοιπός ημών βίος βίς το βζης άγνος και άγιος η, ώστβ ίν
τβλβί €ΐς την αΐωνίαν αυτού καταντησωμβν βύφροσυνην, δια
Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών.
^ 'Έιντανθα, και κατά το τ^λο^ ττάση^ αλλη^ ττροσβυχ^, ό λαό? άττοκρίν€ταί^
*Αμην.
^ Είτα γοννκλίνα^ 6 Α^ίτονργό^ λ€γ€ί €κφώνω9 την Κυριακην Ώροσ€υχην'
γοννκλίνοντοί καΙ του λαοϋ, καΐ μζτ αυτού λέγοντα αντην, €νταΰθά τ€
καΐ οσάκις αν αυτή λ^γηταί κατά την θ^ίαν Άκολουθίαν.
Ι ι Ατ€ρ ημών, 6 €ν τοΐς ούρανοΐς, ' Αγιασθητω το "Ονομα
σου. 'Έιλθβτω η Βασίλβ/α σοι». Τβνηθητω το θβλημά
43
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
σον, ώ? €Ρ ούρανω, καί βττί της γης. Τον αρτον ημών
τον ΙτΓίουσιον δο? ημιν σημβρον. Καί άφβς ημΐν τα
οφβίληματα ημών^ Ώ? και ημβΐς άφιβμβν τοΐς οφβίλβταις
ημών. Καί μη €ΐσ€ν€γκϊ]9 ημάς βίς ττβιρασμόν' Άλλα
ρνσαι ημάς άττο τον ττονηρού' Οτι σου ίστίν η Βασίλβ/α,
η Αύναμις, καϊ η δο^α, Είί τους αΙώνας των αιώνων.
^Αμην.
^ Είτα ωσαύτως λίγζΐ^
Κυρΐ€, τα χ€ίλη ημών ανοίζον.
Άποκρισυ.
Καϊ το στόμα ημών άναγγβλβΐ την αίν^σίν σου.
Ό 'ί6ρ€υ9.
Ό θβόί, €ΐς την βοηθβιαν ημών ττρόσχβς,
Άποκρισυ.
Κνρί€, €ΐς το βοηθησαι ημΐν σπβνσον,
% ^Ενταύθα, ττάντων αν ίστ αμυνών ^ 6 *ΐ€ρ€νς λ€)/6ΐ,
Δο^α τω ΥΙατρί, κα\ τω Υ/ω : καΧ τω Άγίω ΥΙνβνματι,
Άττοκρισυ.
Ωσπβρ ίν οί'Ρχχΐ^ καΐ νυν, και άβί : κα\ βίς τους αΙώνας
τών αιώνων, *Αμην,
*0 *ΐ€ρ€ν9.
Αιν€Ϊτ€ τον Κυριον.
ΆτΓΟκρισις.
Έ,Ιη το όνομα ίίυριον βυλογημβνον.
1[ "Επζίτα άναγίνωσκ€ταί η ψάΚλξταί οντο9 6 (φζξης Ψαλ/χο'ί* Έκγο5 ττ}
ΚυριακΊ] τον Πάσχα, €ν τ} €Τ€ρον €ν^ίατ€τακταί ^Αντίφωνον' καΐ ττ)
€νν€ακαώ€κάτΐ] εκάστου μηνός ουκ ενταύθα δ€Ϊ αντόν άναγίνώσκ€ίν, άλλ'
ίν τί] σννήθζί τάξξί των Ψαλμών.
νβηϋββχ- /\Έίϋτ€, άγαΧΧιασώμ^θα τω Υ^υρίω'. άλαλάζωμβν τω θβώ
ΐίΐίβπΐίίδ τ^ σωτηρι ημών.
Όυηιίηο, ττ λδ ^ ^ / >^>»>χ/
Ψαλ. 9δ' ΐιροφσασωμβν το πρόσωπον αυτού €ν βζομολογησβι :
καΙ €ν Ψαλμοΐς άλαλάζωμβν αύτω,
44
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Όγ6 θβοί μβγα9 Κνρως : και Βασίλβύί μίγα9 ίττί πανταζ
τους• θβον^.
'^Οτί 61/ Τ]7 χ^φϊ αυτού τα πέρατα τη^ γη^ : κάΙ τα νψη
των ορ^ων αυτού ίστιν
"Οτι αυτού βστιν η ^αλασσα^ κα\ αυτο^ βττοιησβν αυτήν :
καΧ την ζηραν αί χβΓρβί αυτού βπλασαν,
Δβυτβ, ττροσκυνησωμβν, καΐ προσπβσωμβν αύτω : καΐ
κλαυσωμβν Εναντίον Κυρ/ου τού ττοιησαντος ημάς.
'Οτυ αυτός Ιστιν ΚιίρίΟί ό θβοί ημών : κα\ ημείς λαός
νομής αυτού, καΐ ττρόβατα χβφος αυτού.
Έημβρον €αν της φωνής αυτού άκούσητβ, μη σκληρυνητε
τας καρδίας υμών : ώς βν τω τταραπικρασμω, κατά την
ημεραν τού πειρασμού εν ττ) ερημω'
Ου εττείρασαν οΐ πατέρες υμών : εδοκίμασαν, και Ιδοσαν
τα έργα μου.
Ύεσσαράκοντα ετη προσώγθισα τΎ) γενεά εκείντ), και
είπα : Άβί πλανώνται τ^ καρδία, κα\ αύτοΙ ουκ έγνωσαν
τάς οδούς μου.
'Ω,ς ώμοσα εν ττ) οργγ) μου : εΐ εΙσεΧευσονται εΙς την
καταπαυσίν μου.
Αόξα τω ΙΙατρί, και τω Υίω : κα\ τω *Αγί(ύ ΪΙνεύμαη.
"Ω,σπερ εν αρχή, καΧ νυν, καΐ αεί : καΐ εΙς τους αΙώνας τών
αιώνων. Άμην»
1[ Είτα οι Παλμοί κατά τάζιν καθωζ ^ίατ€ταγμ^ι•οι ζΐσίν, ΚαΙ €ν τ^λεΐ
(νόί (κάστου Παλμού καθ^ όλον τον €νιαντόν, και ωσαντωί €ν τ€λ€ΐ
του Εβηοοϋοϋβ, του Βθηοο1ίο*υ8, τον Μα^ηίβοαΐ), και του Νυηο
(ϋηΐϋίίδ; €7Γΐσυ2•ά7ΓΤ€ται τοΰτο,
Δό^α τω ΙΙατρΙ καλ τω Ύιω : και τω ^Αγίω ΐΐνεύματι.
Άπο'κρισυ.
'Ω,σπερ εν αρχή, κα), νύν, κα\ αεί : κα), εις τους αιώνας τών
αιώνων. ^Αμην.
^ Είτα άναγινώσκ€ται €κφωνωί και €νκρινω9 το Ώρωτον ^ Ανάγνωσμα^
€κ τηί Παλαιά? Δ^ίαθηκψ^ καθωί €ν τω Καλ€ζ;δαρίω δΐ^διατίΓακτα*.
45
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
ΈκΓΟί αν υρισθωσιν ιδιαίτερα ττ] ημ^ρα Αναγνώσματα. 'ΐσταμ€νον του
άναγίνώσκοντος ^στραμμίνον ουτω^, ώστβ μάλιστα ^ζακον^σθαι ττάσί
τοίί τταροΰσί. Και μ^τά τοντο, άναγίνώσκ€ταί η ψάλλίται 6 "Ύμνος 6
καλούμ€νοί Τβ ϋβπΐιι 1αΐΐ(Ιίΐΐηυ3, καθ' €κάστην ημίραν τον 6\ου €νίαντον.
^ ^Ιστ^ον οτί ττρό Η•09 εκάστου ^Αναγνώσματος 6 Αζίτονργός λξγζί,
"Αρ^ξται το ^ζΐνα Κ^φάλαιον η 6 δ^ΐνα στίχος τον δ^ϊνα
κζφαλαίον τον δβϊι^α Βιβλιον Και μζθ' €ν €καστον Ανάγνωσμα^
^Ενταύθα τζλ^ντα το ΥΙρώτον η το Α(ύτ€ρον ^Ανάγνωσμα.
Τβ Όβιηη %^Ε Ο^ον αΐνουμ^ν : σ€ Κύριοι^ ομολογουμβν.
^ Σβ αΐώνίον ΐΐατβρα : πάσα η γη σ^βάζβται.
Ζοί 7Γαι>τβ9 ΑγγβΑΟί : σοι ουρανοί και συμπασαι ϊί,ζονσίαί.
Έο\ ^€ρονβ).μ καΐ Έβραφίμ : άκαταπαύστω φωντ) άνα-
κράζονσιν,
Αγί09, ^ Αγιος, Αγιος : Κνριβ 6 θβος Έαβαώθ.
ΥΙληρης 6 ουρανός καΐ η γη της Μ.€γαλωσύνης : της
δόζης σου.
Σβ βνδοζος : * Αποστόλων χορός '
Σβ ΐΐροφητών : αινβτος αριθμός*
Σε αΐνύ Μαρτύρων : στρατός λβυχβίμων,
Σβ κατά πάσαν την οίκουμίνην : η όίγία βζομολογβΐται
'ΈίΚκλησία'
ΤΙατβρα : άπβίρου Μ,βγαλωσύνης'
Ύον σββαστόν σου, άληθινόν : καΐ μονογενή Υ ιό ν
Αγιον δβ κοΧ ΙΙαράκλητον : ΥΙνβϋμα.
Σύ ό ^ασιλβύς της δόζης : \ριστ6,
Έύ του Πατρός : αΙωνιος βΐ Υιός.
Έύ προσληψόμβνος του ρυσασθαι τον ανθρωπον : ουκ
4βδ€λύζω ΐίαρθβνικην μητραν.
Έύ κατανικησας κβντρον θανάτου : ηνοιζας πιστβυουσιν
ουρανών βασιλβίαν.
Συ €κ δβζιών θβοΰ καθβζόμβνος : βν δό^τ) του ΙΙατρός'
Υίριτης πιστευη : μβλΧων βρχβσθαι.
Σβ ουν παρακαλοΰμβν, βοηθβι τοις δούλοις σου : ους τιμίω
αΐματί απολυτρώσω.
46
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
ΙΙοιησοι^ αύτον9 συγκαταριθμηθηραι τοΪ9 Άγίθί9 σου :
€1/ δόζτ) αΙωνία.
Έώσοι/ τον Χαόν σον, Κνριβ : και βύλόγησον την κληρο^
νομίαν σου,
ΥΙοίμανον αυτούς : κ(ΐί βπαρον αυτου9 βως του αΙώνθ9»
Κα^* βκαστην ημβραν : βνλογησομβν σβ'
Καϊ αΐνβσομβν το Ονομα σου : βΐ^ τον αΙώνα και €ΐ9 τον
αιώνα τον αΐώνο^.
Καταζίωσον, Κνρίβ : βν τυ) ημίρα τανττ} άναμαρτητουί
φυΧαγθηναι ημάς,
'Έίλβησον ημάί, Κύρίβ : βλβησον ημάς.
Τβνοίτο, Κνρί€, το βλβόί σον ίφ^ ημάς : καθαπβρ ηλπΐ"
σαμβν βτη σβ.
ΈτΓΐ σο/, Κνρί€, ηΧτησα : μη καταισχννθβίην βίς τον
αιώνα,
Τ" *Η ανττ{ η '^?δ7/, Ββηβάίοΐίβ οηιηζα ορβνα.
Ύ^Υλογ€Ϊτ€, πάντα τα '^Κργα Κνρίον, τον Κνριον : ύμν€Ϊτ€
-^^^ καΧ ύπβρυψοντβ αντον €ΐ9 τονς αΙώνας.
Ένλογ€Ϊτ€, ' Αγγβλοι Κνριον, τον Κνριον : ύμνβΐτε κα\
ύπβρνψοντβ αντον βίς τονς αΙώνας.
ΚνλογεΐτΕ, Ουρανοί, τον Κνριον : νμνβΐτβ κα\ νπερυψοΰτβ
αντον βίς τους αιώνας.
Έύλογ€Ϊτ€, Υδατα πάντα τα ίπάνω τον ονρανον, τον
Κνριον : νμνβΐτβ και νπβρνψοντβ αντον βίς τονς αιώνας.
ΈινΧογβΙτβ, πάσαι αι Αννάμβις Κνριον, τον Κνριον :
νμνβΐτβ καΐ νπβρνψοντβ αντον βίς τονς αιώνας.
Έίύλογβΐτβ, ΉλίΟί καΐ Έβληνη, τον Κνριον : νμνβΐτβ κα).
νπβρνψοντβ αντον βις τονς αιώνας.
ΕύλογβΓτβ, ' Αστρα τον Ονρανον, τον Κνριον : νμνβΐτβ
και υπβρυ'^ουτβ αντον βίς τονς αιώνας.
Έ,νλογβΐτβ, πάς^'Ομβρος και δρόσος, τον Κνριον : ύμνβΐτβ
και νπβρν\Ι/οντβ αντον βίς τονς αΙώνας.
47
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Έύλογβΐτβ, πάντα τα ΐΐνβνματα, τον Κνριον : νμν€Ϊτ€ καΧ
νπβρνψοϋτβ αύτον βίς τον^ αΐώνα^.
Έίύλογβϊτβ, ΐΐνρ κα\ Καί/χα, τον Κνριον : νμνβΐτε και
ντΓβρνψοντβ αύτον βΐ^^ τού^• αΙώνας.
ΕύλογβΓτβ, Ψυγο9 καΐ Καύσων, τον Κνριον : ύμνβΐτβ καΐ
νπβρνψοντβ αύτον βΐ^ τον9 αιώνας.
Εύλο/βΓτβ, Αρόσοι καΐ ^ιφβτοί, τον Κνριον : νμνβΐτβ καΐ
νπβρνψοντβ αύτον €19 τον9 αιώνας.
Έύλογβΐτβ, ΥΙάγος^ και Ψνχο9, τον Κνριον : νμνβΐτβ καΧ
νπβρνψοντβ αύτον βΐί τονς αιώνας.
Έίύλογ€Ϊτ€, ΪΙάχναι κα\ Χ^ο^βί, τον Κνριον : υμνείτε καΧ
ντΓβρνψοντε αύτον €ΐ9 τον^ αΙώνας.
ΈίύΧογείτε, Νυ/^^6$' και 'Ιϊμεραι, τον Κνριον : νμνεΐτβ και
νπερνψοντβ αύτον βίς• τους αΙώνας.
ΈΑύΧογειτε, Φως καΧ Σκότος, τον Κνριον : υμνείτε καΐ
νπερνψοντε αύτον εΙς τονς αιώνας.
Ευλογείτε, * Κστραπαι καΧ ϋ^εφελαι, τον Κνριον : νμνεΐτε
καΧ νπερνψοντε αύτον εΙς τονς αιώνας.
Έύλογείτω η Τη τον Κνριον : νμνειτω και νπερνψοντω
αύτον εις τονς αΙώνας,
ΈίύΧογεΙτε, Όρη καΐ 3οννοί, τον Κνριον : νμνεΐτε κα\
νπερνψοντε αντον εις τονς αιώνας,
Ένλογεΐτε, τταντα τα Φι;ο/χ€ζ/α εν τη γη, τον Κνριον :
νμνεΐτε καΧ νπερν^\τοντε αντον ε\ς τονς αΙώνας.
Ευλογείτε, αΐ ΐΐηγαί, τον Κνριον : νμνεΐτε καΐ νπερνψοντε
αντον εις τονς αιώνας.
Ευλογείτε, θάλασσαι καΧ ΐίοταμοί, τον Κνριον : νμνεΐτε
και νττερνλίλοντε αύτον εΙς τονς αιώνας.
Ένλογεΐτε, Κήτη και τταντα τα κινούμενα εν τοΐς νδασιν,
τον Κνριον : νμνεΐτε καΧ ύττερν^οντε αύτον εΙς τονς αΙώνας.
Ένλογεΐτε, τταντα τα ΐίετεινά τον Ούρανον, τον Κνριον :
νμνεΐτε κα\ νπερν^οντε αύτον εΙς τονς αΙώνας.
48
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
ΈνΧογ€Ϊτ€, τα θηρία καΐ τταντα τα Υ^,τηνη^ τον Κνρων :
νμνβΐτβ καΐ ύπβρνψοντβ αύτον άς τον9 αΐώι/ας.
Έύλογβΐτβ, ΎίοΙ των ^Ανθρώπων, τον Κυρών : νμνβΐτ^^
καΐ ντΓβρνψοντε αύτον βΐί τον9 αΙώνας,
Ει^λο^β/τω ^Ισ-ραηλ τον Κύρων : νμνβίτω καΧ νπ€ρνψοντω
αύτον βΐί τον^ αΙώνας.
Έίύ\ογα,Τ€, ^ΙβρβΙς Κυρίου, τον Κυρών : ύμνβΐτβ κα\
ύτΓβρυψοΰτβ αύτον βίς• τού^ αιώνας.
Έύλογβΐτβ, Αοΰλοί Κυρίου, τον υρών : ύμνβΐτβ κα),
ύπβρυψούτβ αύτον βΐ^ τού^• αΙώνας,
ΈιύΧογύτ€^ ΥΙνβύματα καΐ Ψυχα). δικαίων, τον Κυριον :
υμν€ίΤ€ και ύπβρυψοΰτβ αύτον €19 τού9 αΙώνας,
ΈίύΧογβΙτβ^ όσιοι κα\ ταπεινοί καρδία, τον Κύρων : ύμνβϊτε
καΧ ύπβρυψοΰτβ αύτον βις- τούί αΙώνας.
Εύλο/βΓτβ, Άνανία, Άζαρία, Μισαηλ, τον Κυρών :
ύμνβΐτβ κα\ ύπβρυψούτε αύτον ύ^ τούί αΙώνας.
Δό^α τω Ι1ατρ\ κα\ τω Υίω : καΧ τω Άγίω ΪΙνβύματι,
"Ω.σπβρ βν αργΎ}, καΐ νυν, καΧ άβι : καΧ εΙς του^ αιώνας
των αΙώνων, ^Αμην,
^ ΕΓτα άναγίΐ•ωσκ€ταί ωσαντωξ το Δ.€ντ€ρον ^Ανάγνωσμα €κ τη9 Καινηί ΈβηβάΙο-
Διαθ7]κη^. Και μ(τά τοϋτο η €φ€^η9 'ίΐδι;" ίκτόί αν άναγινωσκομ^νη Ιιΐ3.
τνχΐ] Ιν τω τη<ί ημύρα^ Κβφαλαίω ϊ) ^^ ^ω Εΐ'α7χ€λίω ττ/ί ημίρα^ τον Αονκ. α
αγίου Βατττίστ ου Ιωάννου. β^.
'^ρ}Υλογητο9 Κύρω9 ο θ€09 του ^Ισραήλ : οτι βπβσκβψατο,
^-^ και βτΓοίησβν λύτρωσιν τω λαω αύτού'
ΚαΧ ηγβιρεν Κ€ρα9 σωτηρίας• ημΐν : ίν τω οίκω Δαί'ϊδ
τον τταιδος αύτού'
Καθώς βλάλησβ δια στόματος των αγίων των απ αΙωνος :
Προφητών αύτού'
Έωτηρίαν βζ Ιγθρών ημών : και €Κ χβιρος πάντων τών
μισουντων ημάς'
ΐίοιησαι ίλβος μβτα τών πατέρων ημών : κα\ μνησθηναι
Αιαθηκης αγίας αύτού' .^ ^^
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
^Ορκον ον ώμοσβ 7Γρο9 * Αβραάμ τον ττατΕρα ημών : τον
δον ναι ημίν'
Άφόβω9 €Κ χ€ΐρο9 των ίγθρών ημών ρνσθβντας : λατρβνβίν
αντω'
ι
*Κν οσώτητι καί δίκαίοσνντ) βνωπων αντον : ττασας τας
ημβρας• τη 9 ζωη9 ημών.
Και σι; Ββ, τταίδίον, ΥΙροφητης ^Υψίστον κληθηση : ττρο-
7Γορ€νσΥ) γαρ ττρο πρόσωπον Κ.νρίον ίτοιμασαι οδον9 αντον'
Ύον δονναί γνώσιν σωτηρίας τω Χαω αντον : ίν άφβσβί
αμαρτιών ημών,
Δ^ά σπλάγχνα €λ^ον9 θεον ημών : βν οίν βπεσκβψατο
ημάς * Ανατολή Ιζ νψονς'
*Έίπίφάναί τοΪ9 ίν σκότβί καΧ σκιά θάνατον καθημβνοίς :
τον κατβνθνναί τονς πόδας ημών βίς οδον βίρηνης,
Δο^α τω ΙΙατρί^ καΧ τω Υίω : καί τω αγίω ΥΙνενματι.
Ω,σπβρ €ν άρχΎ], καΐ ννν, καΙ άβί : καΐ βίς τονς αΙώνας
τών αΙωνων, *Αμην.
^ *Ή οντθ9 6 Ψαλμο9,
^η1)^ια^6 'Λ Λαλά^α7-€ τω Κνρίω, πάσα η γη : δονλβνσατβ τω Κ,νρίω
Όβο. ^^\. ^^ €νφροσννη, €ΐσέλθατ€ βνώπων αντον βν αγαλλιάσει.
ς^β\ 1 νωτ€ οτι ϊ\νριος αντος εστίν ο ^εος : αντος βποιησβν
ημάς κα\ ονχ ημ€Ϊς, λαός αντον καΧ πρόβατα της νομής αντον,
ΈΙσβλθατβ βίς τάς πνλας αντον βν βζομολογησβι, τάς ανλάς
αντον βν νμνοιςΆ^ομολογύσθβ αντω,αΐνβΐτβ τ ο^Ό ν ο μα αντον.
Οτι χρηστός Κ,νριος, βις τον αΙώνα το βλβος αντον : καΧ
€ως γενβάς και γβνβάς η άληθβια αντον.
Αόζα τω ΐΐατρί, καΐ τω Υίω : κα), τω άγίω ΥΙνβνματι.
Ω,σπβρ €ν άρχγ], καΧ ννν^ και άβί : καΧ άς τονς αΙώνας
τών αΙώνων. *Αμην.
^ Είτα ψάλλζταί η άναγιΐ'ώσκζταί το ^Αττοστολικόν Σνμβολον νττο του
Αβίτονργον καί του λαοΰ, €στώτων' Ει μη μόνον €ν αΤί ημάραι^
Ιιατ^τακται ϊνα άναγνωσθΐ] το Σνμβολον του αγίου Αθανασίου.
50
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Ι Ι Ιστβνω βίς θβοι^ Υ1ατ€ρα ΥΙαντοκρατορα^ ΥΙοιητην
ουρανού καΙ γη^.
Καϊ 6£? ^Ιησούν άριστον τον ΎΙον αυτοί) τον μονογενή,
τον Κύρων ημών, Έυλληφθβντα βκ Τίνβύματο^ αγίου,
Τβννηθβντα €κ Νίαρίας• της• ΪΙαρθβνου^ ΪΙαθόντα ίπΐ ΥΙοντίου
ΥΙίΧατου, Έταυρωθβντα, θανόντα καΐ ταφβντα^ Κατ€λΘ6ντα
βΐ9 αδου' Ύύ) τρίττ) ημ^ρα άνασταντα β κ των νβκρών,
*Αναβάντα βίς τους ουρανούς. Και καθημβνον βν δβ^ία
θ€οΰ Γίατρος Παντοκράτορος' ^Οθβν βρχβταί κρΐναι ζώντας
κα\ νεκρούς,
ΥΙίστευω άς το ΥΙν^υμα το άγων Άγίαν Καθολίκην
*Έ1κκλησίαν' Άγιων ΚοινωνΙαν' ' Αφβσιν αμαρτιών Έαρκος
άναστασιν, Καϊ ζωην αιώνων. *Αμην,
II Και μ€τά τοντο, ανται αΐ ΕνχαΙ αί ^ττόμξίαί, ττάντων €νλαβω<ί γοννκλί•
νόντων, του Αζίτουργοΰ πρώτον μ€γάλ7] τΐ] φωνί] (ξ^ιτΐόντοί^
Ό Κυρως μβθ* υμώ>ν.
ΆτΓοκρισίϊ.
Καϊ μ€τα του ττνβύματός σον. . .
Ό Αζίτονργός,
1ί Α€ηθώμ€ν,
Κυρΐ€ ζλβησον ημάς.
Χ/)ίστ€ βλβησον ημάς.
}^υρΐ€ βλβησον ημάς.
% ΕΓτα ό Αζίτονργόξ, οΐ Κληρικοί, καί 6 λαοί ζκφωνονσι την Κνριακην
Προσ€νχ/]ν.
Ι Ι Ατβρ ημών, 6 βν τοΐς ούρανοΐς, 'Αγιασθητω το Όνομα
-^ σου. Έλ^βτω η Έασιλβία σου. Τβνηθητω το θβλημά
σον, ώς βν ουρανω, καΧ βττΐ της γης. Τον αρτον ημών τον
βπιουσιον 8ος ημΐν σημβρον. Καί αφβς ημΐν τα οφβιληματα
ημών, Ώί καΐ ημβΐς άφίβμβν τοΐς οφβιλβταις ημών. Και
μη βίσβνβγκτβς ημάς βίς ττβιρασμόν' *Αλλα ρΰσαι ημάς άπο
του πονηρού. Άμην.
51 Ί> 2
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
^ Είτα ά^6σ^άμ€^•09 λ€γ€ΐ 6 *ΐ€/)€ΰ?,
Αβΐξον ημίν^ Κνρΐ€, το βλβός σου.
ΆτΓΟκρισίϊ.
Καί το σωτήριοι^ σου 8ωψ ημίν,
*0 *ΐ€ρ€ΐί?.
Κιί/χβ, σώσον τον Βασίλβα.
'Α7Γοκ/)ΐσι?.
Και βπάκουσορ ημών βν ύ) αν ημ^ρα βπικαλβσωμβθα σ€.
Οί Ύττηρβταί σου ίνδύσωνται δικαωσυνην,
ΆτΓοκρισίί.
Καί ο/ €κλ€ΚΤθί σου άγαλλιάσωνται.
*0 *ΐ€ρ€υ?.
Σώσοί^ τοί/ λαόν σου, Κυρίβ.
Άτΐόκρυτίζ.
Καϊ βύλόγησον την κλήρο νομίαν σου,
Δοί άρηνην Ιν ταΪ9 ημ^ραις ημών, Κυ/Οίβ.
ΆτΓΟκρισίϊ.
Δίότι ουκ ίστίν αλλθ9 ο ύπβρμαχών ημών, βΐ μη συ
μόνος, Ό θ60?. ,
ϋ ΐ6ρ€1'?.
ΚαρδΙαν καθαραν κτί ον ίν ημΐν, θββ,
ΆτΓοκρισίί.
Καϊ το ΐΐνβΰμα το άγων σου μη άντανβλης αφ* ημών.
1[ Είτα (ττισννάτττονταί ΕνχαΙ τρ^ΐί' *Η ττρώτη τψ ημ^ραί, ητίί €στ\ν
η κο,τά την Κοινωνίαν ζν^ίάτακτοξ' *Η ^€ντ€ρα νπ^ρ ΕΙρηνη^' Ή τρίτη
υττίρ τηί €19 το βυ ζί]ν χάριτος. Και ανται αΙ δΰο τίλ^υταίαι ΕυγαΙ
ούττοτ€ άλλοιοννταί, άλλα άναγινώσκονταί καθ' €κάστην ημίραν κατά
την Πρωινην 'Ακολονθίαν δι' όλου τον ξρίαντοΰ, κατά το €φ€ξψ'
Ίΐάντων γοννκλινόντων.
63
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
^ *Η ^€ντ€ρα Ενχή ΰτΓβρ τη^ Κίρηνης.
' (^ θβόί, ό αρχηγός• τ^9 βίρηι/ης καί βραστής τη9 ομονοίας ,
^-^ 01^ το γνώναί ίστι ζωη αΙώνιος^ ω το δουλβνβίΐ^ τβΧβία
€στ\ν βλβνθβρία' νπ^ράσπισον ημάς τους ταπεινούς σου
δούλους Ιν παστ) ττροσβολΎ] των ίγθρών ημών, ινα τύ) υπβρ-
ασττίσβί σου ττβττοίθότβς μηδβνος άντικβίμβνου την δυναμιν
φοβηθώμβν, δια του κράτους *Ιησού άριστου του Κυρίου
ημών, *Αμην.
1ί *Η τρίτη Ευχή νττ€ρ τηί Χαρίτοξ.
Τ7" Υρί€, ο €7Γουρανίος ΙΙατηρ ημών, 6 Παντοκράτωρ κα\
-■-^ αΐώνως θβός, 6 άσφαλβΐς ημάς τταραγαγων βίς άρχην
ταύτης της ημβρας' ύττβρασπίσον ημάς €ν ταυττ) δια της
κραταιάς σου δυνάμεως, καΐ παράσχου ΐνα σημβρον βίς μηδβ-
μίαν τταρβκκλίνωμβν άμαρτίαν, κα\ βίς μηδβνα βμπβσωμβν
κίνδυνον' άλλ' ΐνα βίς το ττοιησαι παντοτβ το βνωττων σου
δίκαιον πάσα ημών δίβυθύνηται ττράζίς, δια ^Ιησοϋ Χριστού
του Κυρίου ημών. *Αμην.
^[ Έν Χοροϊί καΐ (άν που ψάλληται, ενταύθα €ΤΤ€ται το λζγόμζνον
^Αντίφωνον.
% Είτα άναγινώσκονται €ντανθα αί ττβντξ αύται Προσ€νχαί, €ΐ μη όταν
άναγνωσθτ] η Αίτανζία' 6τ€ άναγινώσκονται μόναι αϊ τ^λζνταΧαι δϊίο,
καβώί 6X61 κύνταί.
ί Ευχτ) ΰπ€ρ τη'ί Βασιλικής '^Ι^γαλαότητο^.
ΎΖ Υρί€, 6 ΙΙατηρ ημών 6 βττουράνως, ϋψιστβ κα\ κραταιέ,
-■-^ Βασίλ€ί} τών βασιλευόντων, Κύριβ τών κυριβυόντων, 6
μόνος ίΐυναστης αρχόντων, 6 άπο του θρόνου σου βπιβλβπων
ίττί πάντας τους κατοικουντας την γην' προθυμότατα τταρακα-
λοΰμβν σβ, ΐλβως βπίβλβψον βπΐ τον βύμβνβστατον Κυρίαρχον
Αβσπότην ημών τον Βασ^λβα ΓΕΩΡΓΙΟΝ, καΐ οΰτως αυτόν
βμπλησον της χάριτος του αγίου σου ΪΙνβύματος, ώστ€ δια-
παντός τω θβληματί σου ύποκλίνβιν αυτόν, κα\ Ιν ττ) οδω σου
53
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
ΤΓβριττατβΐι/' 'Έι^δνσοι^ αύτον άφθόνως δώρα ουράνια^ χαρισαι
αύτω ίν νγ^ια και βύθηνία μακροημβρβυβίρ, κατισχνσον
αύτον 6ί? το κατανικησαι κα\ καταβαλύν τταντας του9
€χθρον9 αύτον' κα), €πΙ τβλον^ μ€τα τούτον τον βίον αΐωνιον
βφίΚ€σθαί χαράς κάϊ μακαριότητος, δια 'Ιησον άριστον του
Ι^νρίου ημών. ^Αμην.
^ Ευχή ΰ7Γ6ρ Τ7/9 Βωτίλίκη^ Οίκογ€Γ€ίαί.
^ί^ θβοί ο Ώαντοκράτωρ, η ττηγη ττάσψ τη9 άγαθωσννης,
^^ ταπεινώς δβόμβθά σον, ^νΧόγησον την ενμβνη Βασ/-
Χίσσαν ημών ΜΑΡΙΑΝ, την Ύ^ηραν Βασίλίασαν Άλβξ-
άνδραν, 'Κδονάρδον τον ΥΙρίγκιπα της Οναλλίας, κα\
άπασαν την Βασίλίκην ΟΙκογβνβίαν' Ένδνσον αυτούς το
άγων σου ΥΙνβνμα, πλούτισον αυτούς τη ούρανίω σου γαριτί^
βύόδωσον αυτούς ττάση ευδαιμονία, κα\ Ιπαγαγβ αυτούς ίτη
την άπίραντόν σου βασιλβίαν, δια Ίησοϋ Χριστού του
¥%.υρίου ημών. *Αμην.
•[[ Ευχ7/ ίττίρ του Κληρον καΙ τον Ααον,
'/^Λ θβος 6 ΐΐαντοκράτωρ κα\ αΙώνιος, 6 ποιών θαυμάσια
^^ μεγάλα μόνος• κατάπβμψον επ\ τους ^Έιπισκόπους και
τους Κφημερίους ημών, καλ επΙ πάντα τα αύτοΐς ίμπεπιστευ-
μενα Ώοίμνια, το σωτηριον Π^'βί/χα της χάριτος σου' καΧ Ινα
σοι αΧηθινώς εύαρεστησωσιν, επιχεον αύτοΐς συνεχώς την
δρόσον της ευλογίας σου. Τούτο παράσχου. Κύριε, εΙς
τιμήν του ΐίαρακλητου κα\ Μ,εσίτου ημών *1ησού Χριστού,
*Αμην.
^ Εύχ)/ του 'Α)^!^^ Χρυσοστόμου.
*|^ θ609 ό ΐΐαντοκράτωρ, 6 τάς κοινάς ταύτας καΐ σύμ-
φωνους ημΐν χαρισάμενος προσευχάς, 6 καΧ δυσ\ κα\
τρισι συμφωνοΰσιν επ\ τω ^Ονόματι σου, τας αιτήσεις
παρεχειν επαγγειλάμενος' Αύτος καΐ νυν. Κύριε, τών δούλων
σου τα αιτήματα προς το συμφέρον πληρωσον, χορηγών
54
Η ΠΡΩΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
ημίρ ίν τω τταρόντί αΐώνί την Ιπίγνωσιν της σης άληθβίας,
καί ίν τω μβλλορτι ζωην αΐωνίαν γαριζόμ^νος. Άμην.
Β' ττρος Κορίΐ'θίονς ΙΓ'.
'ΤΤ Χα/)ί? τον Κυρίου ημών *Ιησον \ριστον, καί η αγάπη
"*--'- τον θβον, κα\ η κοινωνία του ^\γίου ΥΙνζ^ύματος, μβτά
πάντων ημών βίς τους αΙώνας. *Αμην.
^Ενταύθα Τ€\€ντα η ΪΙρωινη Ακολουθία δι' όλου του (νιαυτοΰ.
65
ΑΚΟΑΟΤΘΙΑ
Ε2ηΕΡΙΝΗ2 ΠΡ02ΕΤΧΗ2
ΚΑΘ* ΕΚΑ5ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ
^ Έγ αρχή τψ ΈστΓβριζ^τ/ί ^ Ακολουθία^ 6 Αξίτονργος αναγινώσκζΐ ξκφωνως
€ν η ττλ^ίω τούΐ' €φζξης χωρίων τϊ/9 Τραφη^. Είτα λίγ€ί το μ€τα τα
Ιηλωθίντα χωρία Ιττόμ^νον,
Ίε^εκ. ιη 'ΊΠ^Ν τω άποστρβψαι ανομον άττο της ανομίας αυτού ής
-*-^ €7Γ0ίηα€, καΐ 7Γ0ί7]σβί κρίμα καΐ δίκαωσυρην, ούτος
την ψνχ^ην αύτου βφνλαζβ.
Ψαλ. ν 3. Την άνομίαν μου βγω γίνώσκω, καΧ η αμαρτία μου
ίνωπιόν μου βστι δίατταντός.
Ψαλ. / 9. ^Αττόστρβψον το ττρόσωττόν σου άττο των αμαρτιών μου^
καΐ ττάσας τας ανομίας μου βζάλβίψον,
Ψαλ. ν θυσία τω θβω ττνβΰμα συντβτριμμβνον' καρδίαν συν-
τβτριμμβνην καΧ τβταττβίνωμβνην 6 θβος ουκ βζουδβνώσβι.
Ίωήλ β' Αιαρρηζατβ τας καρδίας υμών, καΐ μη τα ιμάτια υμών,
1^• και βπιστραφητβ ττρος Κυρών τον Οβον υμών οτι βλβημων,
κα\ οίκτίρμων ίστί, μακρόθυμος, καΧ πολυβλβος, καΐ μβτανοών
ίττί ταΐς κακίαις.
Δαι/. θ' ο, Τώ Κυρίω η δικαιοσύνη κα\ το βλβος, οτί άττβστημβν
ατΓ αυτού και ουκ ηκουσαμβν της φωνής ί\υριου του κ^βου
ημών, κατακοΧουθησαι τω νόμω αύτου, ώ βδωκβν Ινώπιον
ημών.
Ίερ. ί 24. ΙΙαιδβυσόν μ€, Κυριβ, ττλην ίν κρίσβί' μη €ν θυμω σου,
Ψαλ. ς 1. ι^^(^^ ^^ ολίγον μ€ ποίησης.
Ματθ.γ2. Μβτανοβΐτβ' ηγγικ€ γαρ η Βασ^λβ/α τών Ουρανών.
Αονκ. ΐ€ Αί^αστα^* πορβύσομαι ττρος τον ΤΙατβρα μου, καΐ βρώ
αυτώ' ΐΐατβρ, ημαρτον βίς τον Ούρανόν, κα\ ίνώττιόν σου,
καΧ ούκβτί βΐμΐ άξιος κληθηναι υιός σου.
56
Η ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Μ^ βίσβλθγ)^ 6ί9 κρίσιν μβτα του δούλου σου, Κύριβ' οτι Φαλ.
ου δίκαίωθησβται βνώττίόρ σου ττάς- ζών. Ρ^^^ ^•
'Κάν βϊττωμβν οτι αμαρτίαν ουκ βχομβν, βαυτούς• ττΧανώμ^ν, α'ΐωάν.α
καί η άΧηθ^ια ουκ ίστιν ίν ημΐν. ^Έιαν ομοΧογωμ^ν τας ^' ^•
αμαρτίας ημών, πιστός βστι και δίκαιος Ινα άφτ] ημΐν τας
αμαρτίας, και καθαρίστ} ημάς άττο πάσης αδικίας.
*\Α€ΧφοΙ αγαπητοί, βν ποΧΧοΐς χωρίοις παρακαΧβΐ ημάς
^ η Τ ραφή ΐνα ομοΧογησωμβν καΐ βζαγορβύσωμβν τας
ποΧυβιδβΐς ημών αμαρτίας καΐ κακίας, καΙ μη άποκρυψωμβθα
μηδβ καΧυψωμβν αύτας ίνώπιον του ΙΙαντοκράτορος θβοΰ
του επουρανίου ΥΙατρος ημών, αλλ* ίν καρδία ταπβιντι,
πραβία, μ^τανοούστ}, καΐ ύπηκόω βξαγορβυσωμβν αύτάς, βίς το
τυχβΐν της άφβσβως αυτών δια της απείρου αυτού άγαθότητος
και βυσπΧαγχνίας. Εί δβ κα), βν παντί καιρώ δβΐ ημάς τας
αμαρτίας ημών ταπβινοφρόνως ομοΧογησαι ίνώπιον του Οβου,
άλλα προ πάντων τούτο δβΐ ημάς ποιησαι, όταν συνβργωμ^θα
€πι το αυτό, καΧ συναγωμβθα, βίς το βύγαριστησαι ύπβρ τών
μ€γαΧων βυβργβσιών τών παρ* αυτού άποΧηφθβισών, και
το €ζαγγ€ΪΧαι αυτού την άζιοπρβπβστάτην αϊνβσιν, και το
ακούσαι τον παναγιον Χόγον αυτού, καΐ το αΐτησασθαι τα
συμφέροντα κα\ ά^^α)/Α^αΓα σώματι Τ€ καΐ ψνχη, Αιο παρα-
καΧώ υμάς και ίκβτβυω, τους πβριεστώτας, ΐνα μβτα καθαράς
καρδίας καΐ ταπεινής φωνής προσβΧθητβ συν €μοΙ τω θρόνφ
της ουρανίου χάριτος, βπαναΧβγοντβς μετ €μ€.
^1 Έξομολόγησις γ€νίκη άτταγγζλλομζνη μ^τα τον Αίίτονργυν νττυ τταντός
τον Εκκλησιάσματος, ττάντων γοννκλινόντων.
Ι Ι Αντοκρατορ καΐ ποΧυβΧββ ΐΐάτβρ' 'ΚπΧανηθημβν, καΧ
παρβζβτραπημβν τών οδών σου ώσβΐ πρόβατα άττο-
ΧωΧοτα. 'ΐίκοΧουθησαμβν καθ* ύπβρβοΧην ταΐς βπινοίαις
και βπιθυμίαις τών καρδιών ημών. ΥΙαρββημζν τας άγ/α^ €ν-
τοΧας σου. Ουκ ίποιησαμεν α βδβι ποιησαι' ΚαΙ βποιησαμβν
57
Η ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
α ουκ βδβί ποιησαι- Και βζ/ ημΐι^ ουκ βστι σωτηρία.
Άλλα συ, Κύριβ, ίλ^ησον ημά^ τον9 αθλίους άμαρτω-
λού^^ Φβΐσαί, 6 θβός, των τα οίκβΐα πταίσματα βαθμο-
λογούμενων. Κατάρτισον τους μβτανοουντας- Κατά τα9
ίτταγγβΧίας σου τα9 βξαγγβλθβίσας• τω γίνβι των άνθρω-
ττων βν βριστώ 'Ιησοΰ τω Κυρίω ημών. Και δι αυτόν
τταράσχου, ττολυβλββ ΐΐάτβρ- "Ινα του λοιπού βύσββώ^,
δικαίων, και σωφρόνων ζησωμβν, Έλς δόζαν του αγίου σου
Όνόματοί. *Αμην.
% *Άφ€σΐ9 αμαρτιών άι:αγγ€λλομ€νη νττό μόνου του Ίβρ^ως, ^στωτος,
γονυκλίνοντο5 €τι του λαοΰ.
*ί^ θβοί 6 ΐΐαντοκράτωρ, 6 ΙΙατηρ του Κυρίου ημών
^-^ ^Ιησοΰ άριστου, 6 μη θίλων τον θάνατον του αμαρ-
τωλού, ως το άποστρβψαι αύτον βκ τη^ πονηρίας, και ζην
αυτόν ο και τοΙς Αβιτουργοΐ^ αυτού βζουσίαν δούί καΧ
€ντ€ΐλάμ€νο9, ίνα τω λαω αυτού μβτανοοΰντι,την συγγωρησιν
καΧ αφβσιν τών αμαρτιών αυτών διακηρύζωσι καΧ άπαγγβί-
λωσιν' Αύτο9 συγχωρεί καΧ άφίησι τά^ αμαρτίας- πάντων
τών αληθώς μετανοουντων, καΧ τω άγίω αυτού Έίύαγγελίω
είλικρινώς πιστευόντων. Αιο δεηθώμεν αυτού ΐνα χαρίσηται
ημΐν αληθινή ν μετανοιαν, καΧ το άγιον αυτού ΐΐνεύμα, ΐνα
πάντα όσα πραττομεν εν τω παρόντι, εύαρεστώσιν αύτώ,
καΧ ΐνα ο λοιπός ημών βίος εΙς το εζης άγνος καΧ άγιος τ),
ώστε εν τέλει εΙς την αιωνιαν αυτού καταντησωμεν εύφρο-
συνην, δια ^Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών. Άμην.
1ί Είτα γυνυκλίνας δ Αζίτουργό•^ λ€γ€ί ξκφώνω^ την Κυρίακην ΥΙροσ^υχην'
γονυκλίνοντοί και του λαοϋ, και μ^τ αντοϋ λςγοντοί αντην.
Ι ι Ατερ ημών, 6 εν τοις ούρανοΐς, Άγιασθητω το ονομά
σου. 'Έιλθετω η βασιλεία σου. Τενηθητω το θελημά
σου, ως εν ου ράνω, καΐ επΙ της γης. Τον αρτον ημών
58
Η ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Τ01/ Ιπωύσιον δοί ημίν σήμερον, Καϊ αφ^9 ημίν τα
οφβιΧηματα ημών, Ώ? κοιΧ ημβΐς άφίβμβν τοΐί οφβιλβταίί
ημών. Καϊ μη άσβν^γκης ημάς άς ττβίρασμόν' *Αλλά
ρυσαι ημάς άπο τον ιτονηρού' Οτι σου βστιν η βασιλβια,
Ή δύναμις^ καΐ η Αόξα, ΈΙς τους αΙώνας των αιώνων,
Άμην,
^ ΕΓτα ωσαύτως λ^γξΐ^
Κιί/ϊίβ, τα χ^ίλη ημών ανοίζον.
Καϊ το στόμα ημών άναγγβλβΐ την αϊνβσίν σον,
Ό *ΐ6/)€ΰ9.
Ό θβός, 669 την βοηθ^ιαν ημών ττρόσχβ^,
ΆτΓοκρισίί.
}ίνρί€, βίς το βοηθησαι ημΐν σπβνσον.
% *Ενταΰθα, ττάντων αν ισταμένων, 6 *ΐ€ρξνς λ^γβι,
Δο^α τω ΥΙατρί, κάΙ τω Υίω : κα), τω άγίω ΙΙνβυματί'
ΆτΓοκρισίί.
"Ώ,στΓβρ βν άρχη, καΐ νυν, κα\ άβί : κα\ βίς τους αΙώνας
τών αΙώνων. *Αμην,
Ό *ΐ€ρ6ύί.
ΑΙνβΐτε τον Κυρών,
ΆτΓοκρισυ.
Έίϊη το όνομα Κυρίου βύλογημβνον,
^ Είτα αναγινώσκονται η ψάλλονται οΐ Παλμοί καθω^ ^ιατ^ταγμ^νοι ^Ισίν,
ΕΓτα ^Ανάγνίοσμα τηξ Πάλαιαν Αιαθηκης, καθωί (ν^ιατίτακταί' ΚαΙ
μ€τά τοντο, το Μα^πίβοαί (ήτοι η 'ίΐ^η τηξ μακαρία^ Παρθζνον
Μαρίας) 0)5 έ'τΓέται.
■^Εγα.
Αονκ. α
λυνβί η ψυχή μου τον Κύρων : καΐ ηγαλλίασβ Μα^ηί-
το ττνβύμά μου ίτΛ τω θβω τω Έωτηρί μου. ^^"^'
Οτί ^πββλβψβν : βπΐ την ταπβίνωσιν της δούλης αυτού. ^6
Ιδοί; γαρ^ άπο του νυν : μακαρωυσί μβ πάσαι αί γβνβαί.
59
Η ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Ότ-ί ίτΓοίησί μοι μβγαλβΐα 6 Βυνατός : και ατ/ιον το
Ονομα αύτου.
Και το €λ€09 αύτου ά9 γ€ν€αν καΧ γ€ν€αν : τοΐ9 φόβου-
μ^νοις αυτόν.
^Έ,τΓοίησβ κράτο9 ίν βραχίονί αύτου : δίβσκόρτησβν νπβρη-
φάνουν διάνοια καρδίας• αυτών,
Καθβΐλβ 8υνάστα9 άπο θρόνων : κα\ ΰψωσβ τατΓβινους.
ΐΐζΐνώντας €ν€πλησ€ν αγαθών : καΐ ττλουτοΰντας €ςα7Γ€-
στβίλβ κενούς.
^Αντβλάββτο Ίσραηλ παίδο9 αυτού, μνησθηναι βλβους :
καθώς βλάλησβ προς τους πατέρας ημών, τω * Αβραάμ καΙ τω
σπβρματι αύτου ίως αΙώνος.
Δό^α τω ΐΐατρί, καΧ τω ΎΙώ : καΧ τω αγίω ΥΙν^υματι.
^ΩστΓβ/) ίν αργτι, καΧ νυν, καΧ άβί : καΧ ύς τους αΙώνας των
αΙώνων. Άμην.
^ *Η ό Φαλ/χ09 ουΓθ?, Ικτόί τ7/5 €ΐ•ν€αι:αώ€κάτη^ ίκάστον μηνόί, 6τ€
αναγινώσκζται €ν τ?] σννηθ^ί τάζξί των Παλμών.
"ΑΣατβ τω Κυρίω άσμα καινόν : οτι θαυμαστά Ιποίησ^ν
**- ¥^.ύρίος.
^Έίσωσ^ν αύτω η δβζία αύτου : κα\ 6 βραχίων 6 άγιος
αύτου,
Έ^γνωρισβν Κύριος το σωτήρων αύτου : εναντίον των
βθνών άττεκαλυψβν την δικαιοσύνην αύτου,
Κμνησθη του ζλβους αύτου καΧ της άΧηθβίας αύτου τω
οίκω *1σραηλ : είδοσαν ττάντα τα ττβρατα της γης το
σωτήρων του θβού ημών,
Άλαλαξατβ τω Κυρίω ττάσα η γη : ασατβ, κα\ άγαλ-
λιάσθβ, καΐ ψάλατβ,
Ψαλατβ τω Κυρίω ίν κιθάρα : βν κιθάρα καΙ φωνή
ψαλμού,
*Εν σαλπιγξιν βλαταΐς κοΧ φωνή σάλπιγγος κεράτινης :
αλαλάζατε ενώπιον του Βασιλέως Κυρίου,
60
Η ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Έαλ€νθητω η θάλασσα, /^α^ το πλήρωμα αύτη9 : η οίκον-
μ€ΐ^η, και οι κατοίκουντβς αυτήν.
ΥΙοταμο\ κροτησουσίν χ^ιρί, βπϊ το αυτό τα Όρη άγαλ^
λίασονται άττο προσώπου Κυρίου : Ότί ηκβί κρ'ίναι την γην.
Κρινβΐ την οίκουμβνην ίν δίκαωσύντ) : καΐ λαούί €Ρ
βύθυτητί,
Αόζα τω ΐΐατρί, κα\ τω Υ/ω : και τω άγίω Τίνβυματί.
^Ω,σπβρ ίν άργτι, καΐ νυν, κάΙ άβί : κσΧ ύς του^ αιώνας των
αΙώνων, *Αμήν.
% Είτα το ^Ανάγνωσμα της Καιι^τ/ί Αιαθηκης, καθωί Η'^ιατίτακται. Και
μ€τα τούτο, το Νΐΐηο άίπίαϋδ (ήτοι η 'Ωδ/; τοί3 Συμ^ώνο^), ώί €ττ€ται.
ΊνΤΥι/ άπολύβις τον δούλόν σου, Α^σποτα : κατά το ρημά ΝΊιηβ
Ότί (:18ον οί οφθαλμοί μου : το σωτήρων σου, 29.
*Ό ητοίμασας : κατά πρόσωπον πάντων των λαών
Φώί 6ί9 άποκάλυψίν *Έιθνών ' καΐ δόζαν λαού σου *1σραηλ,
Αόζα τω ΪΙατρί, και τω ΎΙω : κα\ τω άγίω ΪΙνβύματι.
Ω,σπβρ βν άρχη, καΧ νυν, καΐ άβί : καΐ βΐί τον9 αιώνας των
αΙωνων. Άμην.
% *Η οντοί 6 Παλμοί (ίκτόϊ τήί δωδ€κάτί;9 ίκάστον μηνόί).
*/^ θβο^• οίκτβίρησαι ημάς, κα\ βύλογησαι ημάς : ίπί- Βαιβ
^^ φάναι το πρόσωπον αυτού €0' ημάς, και ίλβησαί ημάς. ^^^βΓ^α-
Ύού γνώναι βν τύ) γη την οδόν σου : βν πάσιν ίθνβσί το ψαλ. !$•'.
σωτήρων σου.
'Έζομολογησάσθωσάν σοι λαοί, 6 θβός : βζομολογη-
σασθωσαν σου λαο\ παντβς.
Έίύφρανθητωσαν καΐ άγαλλιάσθωσαν βθνη : οτί κρινβΐς
λαούς €ν βύθυτητι, καΧ ίθνη βν τη γτ] Όδηγησβις.
*Έζομολογησάσθωσάν σοι λαοί, 6 θβός : βζομολογη-
σασθωσαν σοι λαοί παντβς.
Τη βδωκβ τον καρπον αυτής : βυλογησαι ημάς Ό θβός^
6 θβος ημών,
61
Η ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Έ^υλογησαι ημάς 6 θβός : και φοβηθητωσαν αυτόν ττάντα
τα τνίρατα τη9 γη 9.
Αόξα τω ΐΐατρί, καΧ τω Υ/ω : καΐ τω άγίω ΙΙρβνματί'
'ΏστΓβ/) €ν άρχη, καϊ νυν, κοα άβί : κα\ 6ί? τους αΙώνας των
αΙώνων. *Αμην.
1ί Είτα άναγίνωσκ€ταί η ψάλλζται το Άττοστολικόν Σνμβολον νττό του
Αζίτονργοΰ καΐ τυϋ λαον, ζστώτων.
Ι Ι Ιστβύω βίς θβον ΐΐατβρα ΐΐαντοκράτορα, ΙΙοίητην
•■■■*• ουρανού κα\ γης.
Καϊ βίς- Ίησοΰν Χριστον τον ΎΙον αυτού τον μονογβνη,
τον Κύρων ημών, Έυλληφθβντα €κ ΪΙν€υματος αγίου,
Τβννηθβντα βκ Μ,αρίας της ΐίαρθβνου, Παθόντα βπϊ ΥΙοντίου
ΪΙιλάτου, Έταυρωθβντα, θανόντα καΧ ταφβντα, Κατβλθόντα
βίς αδου' Ύη τρίτγ) ημέρα άναστάντα €Κ των νεκρών.
\\ναβάντα βίς τους ουρανούς, ΚαΙ καθημβνον βν δ^ζια
θεού Πατρός Παντοκράτορος' "Οθεν εργεται κρίναυ ζώντας
κοΧ νεκρούς.
Πιστεύω εΙς το Πί^βυ/^α το αγων' Άγίαν Καθολικην
^ΈιΚκΧησιαν' ^ Αγίων ¥^ο ινών ίαν' * Αφεσιν αμαρτιών Έαρκος
άναστασιν, Καϊ ζωην αΐώνιον, *Αμην.
% Και μ€τα τοντο, αυταί αί ΕυχαΙ αί ^ττόμ^ναι, ττάντων Ένλαβώί γοννκλί-
νόντων, του Α^ιτουργου ττρώτον μβγάλη τη φωνή ε^ειποιτοϊ,
Ό Κύριος μεθ* υμών.
'ΑτΓοκρισίί.
Καϊ μετά του πνεύματος σου.
*0 Αζίτυνργό^.
1 Αεηθώμεν,
Κύριε ελεησον ημάς.
άριστε ελεησον ημάς.
Κύριε ελεησον ημάς.
62
Η ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
1[ Είτα 6 Αζίτονργόί^ οί Κληρικοί^ καΐ 6 λα05 ^κφωνονσι την Κνριακην
Προσ€υ\ήν.
Ι Ι Ατ€ρ ημώρ, 6 ίν τοις ονραροΐς, Άγιασθητω το ^ Ονομα
"*--^ σου. 'Έλθβτω η Βασίλβ/α σου. Τβνηθητω το θβλημά
σου, ώ Ιν ούρανω, και βπΐ της γης. Ύον αρτον ημών τον
βπίουσίον δος ημΐν σήμερον. Καΐ αφβς ημίν τα οφβιΧηματα
ημών, 'Ω,ς και ημείς άφίβμβν τοΐς οφβίλβταις ημών. Καί
μη βίσβνβγκης ημάς βίς Ίτβιρασμόν' *Αλλα ρύσαι ημάς άττο
του πονηρού. Άμην.
% ΕΓτα α.νί(Γτάμ€νο5 λέ'γβι ο *ίί/3€υ5'^
Αβΐζον ημίν, \^ύρί€, το βλβός σου.
^Αττόκρίσις,
Καϊ το σωτήρων σου δωης ημΐν.
¥^υρί€ σώσον τον Βασ^λβα.
Άποκρισυ.
Καί ίττακουσον ημών εν ύ) αν ήμερα εττίκαΧεσώμεθά σε.
Ό 'Ιβρ^νς.
οι Ύττηρεταί σου ενδύσωνται δίκαωσυνην.
'Α7ΓΟΚ/)ΐσΐ9.
ΚαΙ οί εκλεκτοί σου αγαλλιάσω νται.
Ό *ΐ6ρ€υί.
Έώσον τον λαόν σου. Κύριε.
Άττόκρισίζ.
Καϊ εύλόγησον την κληρονομίαν σου.
*0 Ί€ρ€ν5.
Αος ειρήνην εν ταΐς ημεραις ημών. Κύριε.
ΆτΓοκρισίί.
Αίοτί ουκ εστίν άλλος 6 υπέρμαχων ημών, εΐ μη συ
μόνος, 6 θεός.
63
Η ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Καρδίαι^ καθαραν κτίσον ίν ημίν^ θββ.
Καϊ το ΥΙνευμα το άγων σου μη άντανίλτβς άφ' ημών,
υ ΕΓτα €7ησννάπτονταί ΕνχαΙ τρζΐί' *Η ττρώτη τί/9 ημίρα^ *Η ^€υτζρα νπ€ρ
Είρηνη'ί' Ή τρίτη νττ€ρ βοηθ€ία^ κατά τταντό^ κίνδυνου, ώί α/Χ€σω?
€ττονταί' Έ£ ών αί δυο τ€λ€υΓαΐαι Εΰχαι άναγινώσκονται καθ^ (κάστην
ημ4ραν κατά την Έσιτβρίνην ^Ακολονθίαν άν€υ μ^ταβοΚη^ τίνόί.
% Ευχή ^€υτ€ρα κατά την ^Εσ'π€ρίνην ^Ακολονθίαν.
'ί^ θβόί, τταρ* ου ττάσαί αί αγαθοί βπιθυμιαί, τταντα τα
^^ ορθά διανοήματα, και πάντα τα δίκαια €ργα' Δο? τοϊς
δούλοΐ9 σου την είρηνην ην άδυνατβΐ 6 κόσμος δούναι, ΐνα
αί καρδίαι ημών ταΐ^ ίντοΧαΙς σου ώσι ττροσκβιμβναι, και,
άρθίντο9 του φόβου τών ίγθρών ημών, δια τη9 σης
ύπβρασττίσβως τον βίον ημών ίν ηρεμία και ησυγία
διάγωμβν, δια την άζιομισθίαν του Έωτηρος ημών ^Ιησού
άριστου, Άμην,
% Ενχη τρίτη υττξρ Βοηθ€ίαί κατά τταντόί κίνδυνου.
^^Ω^τισον την σκοτίαν ημών, δβόμβθά σου, Κύριβ, καΐ
■- δια το πολύ ίλβός σου διαφύλαξον ημάς άπο παντός
κίνδυνου καΧ περιστάσεως της νυκτός ταύτης, δια την
άγαπην του μονογενούς σου Ύίού, του Έωτηρος ημών 'Ιησοΰ
άριστου. *Αμην,
% Έζ^ ΧοροΓ? καΐ ζάν ττου ψάλληται, €ντανθα έ'πβται το λ^γόμ^νον
Αντίφωνον.
^ ΕνχΊ] νπ€ρ τψ Βασιλικής Μ€γαλ€ΐότητθ9.
Ύ7^ Υριε, ο ΐΐατηρ ημών 6 επουράνιος, ύψιστε κα), κραταιέ^
Βασιλεΰ τών βασιλευόντων. Κύριε τών κυριευόντων, 6
μόνος Αυναστης αρχόντων, 6 άπο του θρόνου σου επιβλέπων
επί, παντας τους κατοικούντας την γην' προθυμότατα παρακα-
64
Η ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
λονμβν σ€, ΐλ€ω9 βπίβλβψοι^ βπΐ τον ^ύμ^νέστατον Υ^υρίαργρν
Αβσπότην ημών τον Βασ^λβα ΓΕΩΡΓΙΟΝ, καί όντως
αντον βμττλησον της χάριτος τον άγίον σον ΥΙνβνματος,
ώστε διαπαντος τω θβληματί σον νποκλίνβιν αντόν^ καί ίν
ΤΎ) οδω σον ττβριπατεΐν' 'Κνδνσον αντον άφθόνως δώρα
ουράνια, γάρισαι αντω βν νγβία καΐ βνθηνία μακροημβρβνβιν,
κατίσχνσον αντον βίς το κατανικησαι κάϊ καταβαΧβΐν τταντας
τονς εγθρονς αντον' καΐ ίττϊ τβλονς μβτα τούτον τον βίον,
αΐωνίον βφίκβσθαί χαράς καΐ μακαρωτητος^ δια *Ιησον
άριστον τον ΚνρΙον ημών. Ά μη ν,
^ Ευχή νττ€ρ ττ/ί Βασιλικοί Οίκογ€ν€ΐας,
'/^ θβοί ό ΙΙαντοκρατωρ, η ττηγη πάσης της άγαθωσννης,
^^ ταπβίνώς δβόμβθά σον, βνλόγησον την βνμβνή Βασί-
Χισσαν ημών ΜΑΡΙΑΝ, την \ηραν Βασίλισσαν Άλβ^-
ανδραν, ^Κδοναρδον τον ΪΙρίγκίττα της Ούαλλ/α^•, καΙ
αττασαΐ' την Βασίλικην ΟΙκογ^νβιαν "Έινδνσον αντονς το
αγιόν σον ΥΙνενμα' πλοντίσον αντονς ττ) ονρανίω σου
χαριτί' βνόδωσον αντονς πάση βύδαιμονία* κάϊ €παγαγ€
αντονς βπΐ την άπβραντόν σον βασιλείαν, δια *Ιησον
\ρίστον του Κνρίον ημών. ^Αμην.
^ Ενχη νπ€ρ τον Κληρον καΐ τον Ααον.
'/^ θβοί ό ΪΙαντοκράτωρ καΐ αΐώνως, 6 ποιών Θανμασια
^-^ μεγάλα μόνος, κατάπβμψον ίπ\ τονς 'ΈΑπισκόπονς κάί
τονς ^ΈίφημβρΙονς ημών, και ίπ\ τταζ/τα τα αντοΐς εμπβπι-
στβνμβνα Ποίμνια, το σωτηριον ΐΐνβνμα της χάριτος σου'
κα\ ίνα σοι άληθινώς βναρβστησωσιν, βπίχβον αντοΐς σννβχώς
την δρόσον της βνλογίας σον. Ύοντο παράσχον, Κνρΐ€, βΐί
τιμήν τον ΥΙαρακλητον καΐ Μ.€σΙτον ημών *Ιησον \ριστον,
*Αμην.
65 Ε
Η ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
1[ Εύχ7/ του ^ Αγίου Χρυσοστόμου.
'/^ ^^^^ ^ ^^^τοκρατωρ, 6 τα9 κοινας ταύτας και σνμ-
^-^ φώνους ημϊν γαρισάμ^νος ττροσ-βυχάς, 6 καΐ δνσΐ καΐ
τρκΑ σνμφωΐΌνσίΡ βττΐ τω Ονόματι σον, τας αίτησ^ις
τταρ^γ^Είν ίπαγγ€ΐΧαμ^νθ9' Κύτος καΐ νυν, ¥^.υρΐ€, των 8ονλων
(Γον τα αΐτηματα ττρος το συμφέρον ττληρωαον, χορηγών
ημΐν ίν τω παρόντι αΐώνι την €7Γΐγνωσιν ης σης άληθβίας,
και €ν τω μβλλοντι ζωην αΐωνίαν χαριζόμβνος, Άμην,
Β' π/)ϋ9 Κορίνθιους ΙΓ'.
'ΤΤ Χα/θί? του Κυρίου ημών *Ιησου \ριστον, και η ά}
■*--*■ του θβού, κα\ η κοινωνία του ^ Αγίου ΥΙν^ύματος, ι
πάντων ημών βις τους αΙώνας. Άμην,
Ένταϋθα τζλζυτα η 'Έ^στΐ^ρινη ^Ακολουθία δι' 6\ου του ^νιαυτοϋ.
66
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΙΝΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ
^ Κατά ταύτας τάί Έορτά'ϊ' τάί τώι^ Χριστουγέννων, των θίοφαν^ιων,
τον αγίου Άττοστόλον Μάταιου, τον Πάσχα, τηί 'ΑΓαληψζως, τηί
ΥΙ^ντηκοστηί, τον άγιου Βαττιστοϋ ^Ιωάννου, τον άγίον \\ττο(ττόλου
^Ιακώβον, τον αγίου Άττοστόλον Βαρθολομαίου, τον άγίον 'Αττοστόλον
Ματθαίον, των άγιων Άττοστόλων Σίμωνο9 καϊ Ίονοα, του αγίου
^Αττοστόλον Άι^δρίου, και κατά την Κνριακην τη^ άγία^ Τριάδος, κατά
ττ]ν Ώρωινην Άκολονθίαν άντΙ τον Αποστολικού Συμβόλου \//'άλλ€ται η
άναγινωσκζται τταρά του Αζίτουργον καϊ τον Ααον, Ισταμένων, η (φ^^ης
^Ομολογία τη^ Χριστιανικής ημών Πίστ€ω?, το κοινώς λ^γόμ^νον
Σνμβολον τον άγίον ^ ΑΘανασίον.
" ί^^τις θβλβί σωθηναι : ττρο πάντων χρη αυτω την Καθο- ^ηκιιη•
^-^ λικην κρατησαι ϋίστιν. 2^*^ ^""^^•
Ήί/ βΐ μη ης σωαν και άμωμον τηρησβιβν : οίνεν δισταγ-
μού βίς τον αΙώνα άπολβΐται.
ΥΙίστίί δβ Καθολική αυτή ίστίν : ϊνα ίνα θβον σββώμ^θα
ίν Ύριαδί, καϊ Ύριαδα Ιν ^οναδί'
Μ?;γ€ συγγβοντ€9 τας ύποστάσ€ί9 : μητβ την ούσίαν
μ€ρίζοντ€9.
Άλλτ; γαρ ίστίν υπόστασις του Ι1ατρ09, άλλη του
ΥΙοΰ : καΐ άλλη του Άγιου ΪΙνβύματο^.
Αλλα του Πατρόν, καϊ του Υίοΰ, καΐ του Άγιου
ΥΙν^υματο^ μία βστίν η θβότη^ : ϊση η Δο^α, συναΐδιοζ
η Μβγαλβίότη^.
Οί09 6 ΐΐατηρ, τοίθύτο9 ο ΎΙό^ : τοιούτο και το ΪΙνεύμα
το Αγιον,
Άκτΐ(ττο9 6 ΐΐατηρ, ακτιστο^ 6 Υί09 : ακτιστον κα\ το
ΪΙνβύμα το 'Άγιον,
Ακατάληπτοι ο ΐΐατηρ, ακατάληπτος• 6 Υίόί : άκατοι-
ληπτον καΧ το ΥΙνβύμα το " Αγιον.
Αιώνιος ο ΐΐατηρ, αιώνιος 6 Υιός : αΐωνιον καϊ το ΥΙνβύμα
το "Αγιον.
ΙΙλην ου τρβΐς αΙώνιοι : αλλ* ^Ις αΙώνιος.
Ω,σπβρ ου τρβΐς ακατάληπτοι, ούδβ τρεις ακτιστοι :
αλλ' ύς ακτιστος, καϊ βις ακατάληπτος.
67
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΙΝΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ
Όμοιων Παντοκράτωρ 6 ΐΐατηρ, ΐΐαντοκράτωρ 6 Υ/όί :
ΥΙαντοκράτορ και το ΪΙι^βνμα το Αγιον.
ΐ\\ην ου τρβΐ^ ΙΙαντοκράτορ^9 : άλλ' βΐ^ ΥΙαντοκρατωρ.
Οΰτω^ θ^09 6 ΐΐατηρ, θβοί ό Υ/όί : θβοί το ΪΙΐΈνμα
το Αγων.
ΤΙλην ου τρ€Ϊ9 θβοί : άλλ' βΐ^ θβός.
'Ω.σαντω9 Κυρίου 6 ΐΐατηρ, Κνρί09 6 Υ/ό<Γ : Κνριον καί
το ΥΙν^υμα το Άγων
ΤΙλην ου τρ€Ϊς• Κύρωι : άλλ' βίς Κυρω9*
'^Οτί ώστΓβ/) μοναδικών ίκαστην ύπόστασίν θβοί^ και
Κύρων ομοΧογάν : \ρίστίαι/ίΚΎ} άληθβία άναγκαζόμβθα'
Οΰτω τρ€Ϊ9 θβοιίί, η τρβΪ9 Κυρίους λβγβιρ : ΚαθολίΚΎ)
ΈιύσβββΙα κωλυόμβθα.
Ό ΐΐατηρ απ ούδβνό^ Ιστί π^ΤΓθΐημ€νθ9 : ούΥβ δβδτ;-
μωυργημβίΌ^, οϋτβ γβγβΐΊ^ημβίΌς.
Ό Υίοί άπο μόνου του ΐΐατρός^ ίστίν : ου 7Γ€ποίημ€Ρθ9,
ούδβ δβδημωυργημβρο^, άλλα γ^γΕννημΙνος.
Το ΥΙν^νμα το '^'Αγων άπο του ΥΙατρο9 καΧ του Ύιου :
ου πβποιημβνορ^ οϋτβ δβδημωυργημβρορ^ οϋτβ γβγβννημβνον^
άλλ' Ικπορβυτόν.
Εΐί ουν βστί ΤΙατηρ, ου τρβΐς ΐΐατβρβς' βΐί Υίοί, ου τρβΐ^
ΎΙοί : 'βν ΥΙνβύμα 'Άγων, ου τρία ΐΐι/βύματα "Άγια.
ΚαΙ ίν ταύτΎ) τύ] Ύρίάδί ούδβΐ' πρότβρορ, η ύστερον :
ούδΐν μβΐζορ, η ίλαττον
Άλλ' ολαί αϊ τρά^ υποστάσεις συνδιαιωνίζουσαι ίαυταΐς
άσί : κοΛ ίσαι.
^Ωστ€ κατά πάντα, ως προβίρηται : κα\ Μονάς λατρβυτβα
ίστ\ν €ν Ύριάδί,καΙ Ύριάς β ν Μονάδί.
Ό θβλων ούν σωθηναι : οΰτω πβρί της Ύριάδος φρονβίτω.
ΤΙλην, άναγκαων βτί βστί προς αΐωνίαν σωτηρίαν : όπως
καΐ την Ένανθρώπησιν του Κυρίου ημών Ίησοΰ άριστου
ορθώς πίστβύϊ}.
68
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΙΝΗΝ ΑΚΟΑΟΥΘΙΑΝ
"Εστίζ/ ούν ΥΙίστί^ ορθή Ινα πιστβύωμβί' και ομολογώμβι/ :
οτί 6 Κνριοί ημών ^Ιησον^ Χ/^ίστόί, ο του θβοί; Ύί6?, καί
θ €09 κοί "Ανθρωπος βστί'
θ €09 €κ της ουσίας του ΙΙατρός, ττρο αΙωνων γ€ννηθ€ίς :
καΐ "Ανθρωπος €Κ της ουσίας της Μητρός, ίν αΐώνι
γ€ννηθ€ίς'
Ύ€λ€ίος θ€Ος, κα\ τ€λ€ως' Ανθρωπος : €κ ψυχής λογικής
καΙ ανθρωπινής σαρκός ύποστας'
"Ισος τω ΪΙατρί, κατά την θ€Οτητα : ίλάττων του
ΥΙατρός, κατά την ^Ανθρωπότητα.
Ός €ΐ καΧ θβοί ύπάρχ€ί, κα\ "Ανθρωπος : όμως ου δυο,
αλλ* €ίς €στ\ Ύ^ρίστός'
Είί δβ, ου τροπή θ€Οτητος €ΐς σάρκα : άλλα προσληψβί
Ανθρωπότητος €ΐς θ€6τητα'
Έ,ίς πάντως, ου συγχνσ€ί ουσίας : άλλ' ίνότητί ύπο~
στασ€ως.
'Ώ.σπ€ρ γαρ ψυχή λογική και σαρζ ίίί ίστίν άνθρωπος :
ούτω ^€ος καΧ ^Ανθρωπος €ΐς €στ\ Χριστός.
Ό παθών δια την ημ€Τ€ραν σωτηρίαν : κατ€λθων βίς
τον αδην, τη τρίτη ημ€ρα άναστας €Κ των ν€κρών.
*Αν€λθων €ΐς τους ουρανούς, καθημ€νος €κ δ€ζιών του
θ€θΰ καΐ ΙΙατρος του Παντοκρατορος : οθ€ν €λ€υσ€ται
κρΐναι ζώντας κα\ ν€κρους.
Ου τη παρουσία παντ€ς άνθρωποι άναστησονται συν τοΐς
σωμασιν αυτών :καΙ π€ρΙ τών Ιδίων ίργων άποδώσουσι λόγον.
Και οι μίν τα αγαθά πράζαντ€ς πορ€ύσονται €ΐς ζωην
αΐωνιον : οι δ€ τα φαύλα €ΐς πυρ αΐωνιον.
Αΰτη ΙστΙν η Καθολική ΤΙίστις : ην €ΐ μη τις πιστώς
πιστ€υση, σωθηναι ου δυνησ€ται,
Δο^α τω ΥΙατρί, κάϊ τω Υ/ω : καΐ τω Άγίω Ι1ν€ύματι.
Ω.σπ€ρ €ν άρχη, και νυν, και άβ/ : κα\ €ΐς τους αΙώνας
τών αΙωνων, *Αμην.
69
% Έντανθα έ'7Γ€ται η Αίτανίία, ήτοι γζνίκη *1κ6σια, ψαλλομ^νη η άναγινω-
σκομίνη μ€τά την Πρωινην Άκολονθίαν καθ' €κάστην Κνριακην καΙ
Ύ€τάρτην καΐ Παρασκξνην^ καΐ άλ\οτ€ οττόταν κ€λ€νσΐ] 6 Όρ^ινάριο^.
Ι ι Ατβρ βζ ουρανών θββ : βλβησον ημά^ τον9 βλβΕΐνον^
αμαρτωλούς.
ΙΙάτβρ βξ ουρανών θβ€ : ίΧίησον ημάς τους
€λ€€ίνονς αμαρτωλούς.
Υ/β, Αυτρωτα του κόσμου, θββ : βλβησον ημάς τους
€λ€€ΐνούς αμαρτωλούς.
Υίβ, Αυτρωτα του κόσμου, θββ : ίλ^ησον ημάς
τους βλββινούς αμαρτωλούς.
ΙΙνβΰμα "Αγων, το τταρα ΐΐατρος καΧ Υιού βκπορβυόμβνον,
θβ€ : βλβησον ημάς τους βλββίνούς αμαρτωλούς.
ΙΙνεΰμα "Αγίον, το πάρα ΙΙατρος καΐ Υίοΰ βκττο-
ρβυόμβνον, θββ : βλβησον ημάς τους βλββινούς
αμαρτωλούς.
ΐΐαναγία, μακάρια καΧ βν8οζβ Ύριάς, τρβΐς ύποστάσβις,
βίς θβόί : βλβησον ημάς τους βλββινούς αμαρτωλούς.
ΥΙαναγία, μακάρια καΐ βνδοζβ Ύριάς, τρβΐς ύττο-
στασβις, βις ^βός : βλβησον ημάς τους βλββινούς
αμαρτωλούς.
Μτ; μνησθΎ)ς, Κΐ'/^ίβ, τών τταρατττωματων ημών η τών
ττατβρων ημών, μητβ βκ8ίκησϊ]ς ταΐς άμαρτίαις ημών
φβΐσαί ημών, }^υρίβ, φβΐσαί του λαοΰ σου ον βλυτρωσω
τω ΤΓολυτίμω σου αΐματί, και μη οργίζου ημΐν βίς τβλος.
Φβΐσαί τιμών, Κύρίβ.
ΑτΓΟ τταντος κακού και πάσης βλάβης, άπο αμαρτίας,
απο τών παγίδων καΧ βφόδων του διαβόλου, άπο της σης
οργής, καί άπο αΙωνίου κατακρίματος,
^^ύσαι ημάς, ¥>.ύριβ.
Απο πάσης πωρωσβως καρδίας' άπο τύφου, κβνοδοζίας,
70
Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ
και ύποκρίσ€ω9' άττο φθόι^ον, μίσους, καί μνησικακίας, καΧ
πάσης άφίλανθρωττίας^
'Ϋύσαί ημάς, }^νρί€,
'ΑτΓΟ πορνβίας^ κα\ άττάσης άλλης θανάσιμου αμαρτίας*
κα\ άπο ττασών των άπατων του κόσμου, της σαρκός, καΐ
του διαβόλου,
'Ρΰσαί ημάς, Κύρί€,
'ΑτΓΟ αστραπής καΙ καταιγίδος- άπο πληγής, λιμοΰ, καΧ
λοίμοϋ' άπο πολβμου, κα\ φόνου, καΐ άπο αιφνίδιου θανάτου,
Ύΰσαι ημάς, Κυρ^β.
ΆτΓΟ πάσης στασβως, συνωμοσίας, και ανταρσίας• απο
πάσης βτβροδιδασκαλίας, αιρβσβως, καΐ σχίσματος• άπο
σκληρό καρδίας, κα\ καταφρονησ^ως του Ι^όγου σου κοΧ των
^Έιντολών σου,
^Ϋύσαι ημάς, Κυριβ,
Αιά του μυστηρίου της θβίας σου *Έ,νσαρκώσ€ως• δια της
άγ/αί σου Τβννησβως καΐ ΙΙβριτομης' δια της Ώαπτισβως,
της ^ηστβίας, καΐ του ΥΙειρασμοΰ σου,
'Ρΰσαι ημάς, Κύριβ.
Αιά της * Αγωνίας και του αίματώδους ^Ιδρώτός σου• δια
του Έταυροΰ καΐ του ΐϊαθους σου• δια του τίμιου σου
θανάτου κα\ της Ύαφης• δια της βνδόζου σου Αναστάσεως
και * Αναλήψεως• καΧ δια της ελβυσεως του Άγιου ΥΙνβυ-
ματος,
'Ρΰσαι ημάς, Κυρίβ.
Έζ/ τω καιρώ της θλίψβως ημών εν τω καιρώ της
εύπραγίας ημών' εν τη ώρα του θανάτου, και εν τη ήμερα
της κρίσεως,
'Ρυσαί ημάς, Υ^,υριε.
Υ^ύριε ο θεός, δεόμεθά σου οι αμαρτωλοί, επάκουσον
η
Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ
ημών, και βνδόκησον δίΟίκησαί και κυββρνησαί την αγίαν
σου καθόλου 'ΈιΚκλησίαν €ν 68ω ^υθβία-
Αβόμβθά σου, ίττάκουσον ημών, ¥%,υρί€.
Έύδόκησον διαφυλάζαι καΐ βνισχυσαι βν τη αληθινή σου
ζυσβββία, καΐ βν δικαιοσύνη κα\ οσιότητι του βίου, τον
δούλόν σου ΓΕΩΡΓΙΟΝ, τον εύμβνβστατον ημών Βασιλέα
κα\ Κυββρνήτην
Δβό/χβ^α σου, ίττάκουσον ημών, Υ^υριε.
Έύδόκησον κυββρνησαι την καρδίαν αύτοΰ βν τη ση
ττίστει, βύλαββία, καΐ άγάττη, κα\ Ινα ττεττοιθω^ η βττΐ
σοΙ διατταντόξ, καΧ ττάντοτβ βπιζητη την τιμήν και
δόζαν σου'
Δβο/χβ^α σου, ίττάκουσον ημών, ¥>.υρΐ€.
Έύδόκησον αυτού βίναι υπβρασττιστης κα\ φύλαζ, χαριζό-
μ€νθ9 αύτω νίκην κατά πάντων τών ίγθρών αύτού'
Αβόμβθα σου, ίπακουσον ημών, Υ^,υριβ.
Έίύδόκησον βύλογησαι και διαφυλάζαι την βύμβνη ημών
Βασίλισσαν ΜΑΡΙΑΝ, την Ύ^ηραν Βασίλισσαν Άλβ^-
ανδραν, 'Κδουαρδον τον ΪΙρίγκιπα τη^ Ούαλλία^, κα\
αττασαν την Βασιλικην ΟΙκογβνβιαν
Αβόμβθά σου, ίττάκουσον ημών, Κύριβ.
Έύδόκησον φωτίσαι ττάντας- τούί ^Έπισκόττου^, τους-
ΥΙρ€σβυτίρου9, καΧ τους Αιακόνους αληθινή τη ίττιγνώσβι
καΐ τη συνίσβι του Αόγου σου' κα), ΐνα δια της διδαχής κα\
της ανάστροφης αυτών καταγγβλλωσιν αυτόν, κα\ δβίζωσιν
αύτον καταλληλως'
Αβόμβθα σου, ίττάκουσον ημών. Κύριε.
Έύδόκησον τους βασιλικούς Έυμβούλους, καΧ τους
Έυγβνβΐς τταντας, ίνδΰσαι χάριν καΐ σοφίαν καΧ σύνβσιν
Αβόμβθα σου, ίττάκουσον ημών, Κύρΐ€.
72
Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ
Έ,νδόκησ-οΐ' βυλογησαι και διατηρησαί τους• ^Άργοντας,
παράγων αύτοΪ9 χαρυν βίς το αττον^μ^ιν το δίκαιορ, καί βίζ
το δίαφυΧασσβίν την άληθβίαν
Αβόμβθά σον, ίττακουσον ημών, Κι;/)£6.
Έινδόκησον βύλογησαι και διαφυλάζαί ττάντα τον
λαόν σον
Αεόμβθα σον, ίπακονσον ημών, Υ^νριβ,
Ένδόκησον πάσιν βθνβσι χαρίσασθαι βνότητα, βίρηνην,
καί ομόνοίαν
Δεόμβ^α σον, βττακονσον ημών, Κυ/^ίβ.
Ένδόκησον καρδίαν ημΊν δονναι τον αγαπάν κα\ φοββΐ-
σθαί Έ€, καΧ άναστρβφβσθαί βττί/χβλώί κατά τας ίντοΧάς σον
Δβό/χε^α σον, ίττακονσον ημών, Ι^νριβ.
Έιύδόκησον δούναι τταντί τω λαω σον την ανζησίν της
γαρίτος, €ΐ9 το άκονβιν τον Αόγον σον μβτα ταπεινοφροσύνης,
και άποδβζασθαι αντον μβτα καθαρας διαθβσβως, καΧ
άπβνβγκβΐν τονς καρπούς τον ΐΐνβνματος'
Αβόμβθά σον, βπάκονσον ημών, Κνρΐ€.
Ένδόκησον πβπΧανημβνονς και βζηπατημβνονς πάντας
βπαναγαγβΐν βίς την οδον της άΧηθβίας'
Αεόμβθα σον, βπακονσον ημών, ΚνρίΕ.
Έ,νδόκησον τονς ίστώτας βββαιώσαι, καΧ τονς οΧιγο-
ψνχονς παραμνθησασθαι καΧ βοηθησαι, κα\ τονς καταρασσο-
μβνονς άνορθώσαι, καΧ βν τβΧβι τον Έατανάν νπο τονς
πόδας ημών σνντρίψαι'
Αβόμβθα σον, βπακονσον ημών, Κνριβ,
Έ,νδόκησον βοηθησαι, άντιΧαββσθαι κα\ παραμνθησασθαι
παντας τονς βν κινδννω, ΘΧίψβι καΧ άναγκΎ) οντάς*
Αβόμβθά σον, βπάκονσον ημών, Κνριβ.
73
Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ
ΈνΒόκησοι^ ^ιασώσαι πάντας τους ο^οιπορουντας καί
πλ€0Ρτα9, ττάσας τας γυναίκας τας ώδιρουσας, τταντας τους
νοσούντας καΐ τους νηπίους, καϊ βλβος ποιησαί μβτα πάντων
των δβσμωτών κα\ αΙχμαλωτων
Αβόμβθά σου, βπάκουσον ημών, Κυριβ.
Έύδόκησον αναΧη\\τασΘαι τους ορφανούς, κα\ τας χήρας,
καϊ ττάντας τους μβμονωμβνους καΐ θλιβομβνους, κα\
προνοησαι ύπβρ αυτών
Αβόμβθά σου, ίπάκούσον ημών, Κυριβ.
Έύδόκησον βλβησαί τταντας ανθρώπους*
Αβόμβθά σου, ίπάκουσον ημών, ¥^.ύρί€,
ΈύΒόκησον συγχωρησαί τοΐς ίχθροϊς, διωκταις κα\
βλασφημοίς ημών, καϊ τάς καρδίας αυτών βπιστρβψαΐ'
Αβόμβθά σου, ίπάκουσον ημών, Κυρίβ.
Έ,ύδόκησον δούναι καϊ συντηρησαι βίς την χρησιν ημών
τους φυσικούς καρπούς της γης^ όπως €ν βυκαιρια απο-
λαύσω μβ ν αυτών
Αβόμζθά σου, βπακουσον ημών, Κυριβ,
Έύδόκησον γαρίσασθαι ημΐν άληθινην μβτάνοιαν, καΧ
πάσας ημΐν άφιβναι τας αμαρτίας, τας άμβλβίας καϊ τα
αγνοηματα ημών, καΙ βνδϋσαι ημάς την χάριν του αγίου
σου ΐΐνβυματος, βίς το ίπανορθώσαι τον βίον κατά τον άγιόν
σου Αόγον
Δβό/χβ^α σου, βπάκουσον ημών, Κύρΐ€.
ΥΙβ θβοΰ : δβόμβθά σου, βπακουσον ημών.
ΥΙβ θβοΰ : δζόμβθά σου, βπακουσον ημών.
Ο Αμνός του θβοΰ : 6 αίρων τας αμαρτίας του κόσμου'
Αος ημΐν την σην βίρηνην.
Ο Αμνός του θβοΰ : ό αίρων τας αμαρτίας του κόσμου'
'Έίλβησον ημάς.
74
Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ
άριστε, ίπ άκουσον ημών,
\ρίστ€, ίττάκουσον ημών.
\^ύρί€^ βλβησον ημάς*
}^νρΐ€, βλβησον ημάς,
Χ/)£στ6', βλβησον ημάς.
^ριστβ, βλβησον ημάς,
Κ.νρί€, βλβησον ημ.άς,
}ίνρίβ, βλβησον ημάς.
^ Είτα λ4γ€ί 6 *ί6ρ€ν9, καΐ μ€τ αντοΰ 6 λαό^, την Κνρίακην Ώροσ€νχην.
Ι ι Ατβρ ημών, 6 βν τοΐς ονρανοΐς, Άγιασθητω το
"Ονομα σον. ^Έιλθβτω η "βασίλβία σου. Τβνηθητω
το θβλημα σου, ώς βν ούρανω, και βπϊ της Ύης. Ύον
αρτον ημών τον βτηουσιον δος ημΐν σημβρον. Καϊ άφβς
ημϊν τα οφβίλήματα ημών, 'Ω,ς κα\ ημβϊς άφίβμβν τοΐς
οφβίλβταίς ημών. Καϊ μη βίσβνβγκτβς ημάς βίς πβιρασμόν'
Άλλα ρυσαι ημάς άπο του πονηρού. *Αμην.
Ό *ΐ€ρ€ΐί?.
Κυρίβ, μη κατά τας αμαρτίας ημών ποίησης ημΐν.
ΆτΓοκρισίί.
Μτ^δβ κατά τας ανομίας ημών άνταποδώης ημΐν.
1Γ Αβηθώμβν.
'/^ θβό^•, ό ΪΙατηρ 6 οίκτίρμων, ο μη καταφρονών τών
^-^ συντβτριμμβνων τους στβναγμούς, καΐ τών θλίβομβνων
μη παρορών τους πόθους' Κύτος ϊλβως παραστηθί ταΐς
προσβυγαΐς ημών, ας ποίουμβθα βνωπιόν σου βν πασαις
ταΐς βν οποίωδηποτβ καιρώ βπίκβίμβναις ημΐν θλίψβσι καΧ
δυστυχίαίς ημών' καΐ βύσπλαγγνως βπακουσον ημών, ΐνα
καταργηθώσι τα ύπο της διαβολικής η ανθρωπινής μβθοδβίας
τβ και πανουργίας βνβργουμβνα καθ' ημών κακά, καΐ τη
75
Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ
πρόνοια της αγαθότητός σου δίασκβδασθώσιν, οττως ημ€Ϊ9
οι δοιΧοί σον, μηδβρί καταβλαββντβς• διωγμω, ^ν τύ) άγια
σον 'ΈίΚκλησία διατταντος ^νγαρίστώμβν Σο/, δια τον
Κνρίον ημών *Ιησον Ύ^ριστον. ['Α^^^'.]
Άζ^αστα, Κιί/^ίβ, βοηθησον ημΐν, και λντρωσαί
ημάς βνβκβν τον ^Ονόματος σον.
*/^ θβόί, €ν τοις ώσ\ν ημών ηκονσαμβν, οι ττατβρβς ημών
^^ άνηγγβίλαν ημΐν, βργον ο βίργάσω ίν ταΐς ημβραις
αντών, €ν ημβραις άρχαίαις,
*Ανάστα, Κνριβ, βοηθησον ημΐν, κα\ λντρωσαί
ημάς βνβκβν της δόζης σον.
Δό^α τω ΐΐατρί, κα\ τω ΎΙω : κα\ τω άγίω ΓI^'6^/xα^^
^Αττόκρισις.
"Ώ,σπβρ €ν άρχΎ), καΧ νυν, κα\ άβί : κα\ ύς τους αΙώνας τών
αΙωνων. *Αμην.
ΆτΓΟ τών βχθρών ημών ρυσαι ημάς, \ρίστ€.
Την ταπβίνωσιν ημών μακροθύμως ϊδβ,
Ύον ττόνον των καρδιών ημών βύσπΧαγχ^νως βπίβλβψον.
Ιλβω^• σνγγνωθι ταΐς άμαρτίαις τον λαον σον,
Έίύμβνώς ίν ιλασμω βνώτισαι τάς ττροσβνχάς ημών,
Υίβ Δα^/δ^ βλβησον ημάς.
Και ννν κα\ άβΐ βνδόκησον Ιπακονσαι ημών, ^ριστβ.
Οικτιρμόνως ίπακονσον ημών, Ύ^ριστΙ' οίκτιρ-
μονως βπακονσον ημών, ί^Ισττοτα Ύ^ριστΙ.
*0 *ΐ6ρ€ΐ;ί.
γένοιτο, Κΐ'ριβ, το βλβόί σον 1(^ ημάς,
^Ατϊόκρισι^.
ΚαθατΓβρ ηλπίσαμβν Ιπϊ Έβ.
76
Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ
Αβηθώμβν.
^^ΑτΓβίΐ^ώ^ δβόμζθα σον, Ι1ατ€ρ, ίλβω^ ίττίβΧ^'^ον βπϊ
-*- την άσθίν^ιαν ημών καί ίνβκβρ τη^ όξη^ του
Όνόματ09 σου, άττόστρβψορ αφ* ημών τταν κακόν ου ημβΐί
δικαιότατα ίσμ^ν αζίοι' καΙ τταράσχου ημΐν, βν πάση θλίψβί
ημών ολω9 €7Γί τω σω β'λββ^ ττβποίθβναι, καΧ διαπαντος
λατρβύβίν σοι Ιν οσιότητι και καθαρότητι του βίου ημών,
ύς την σην τιμήν και δόζαν, δια του μόνου ημών Μ.€σίτου
καΐ ΐίαρακλητου, του Κυρίου ημών Ίησοΰ Χριστού.
*Αμην,
1[ Ενχ)/ τον αγίου Χρυσοστόμου,
'/^ θ€09 ο ΤΙαντοκρατωρ, 6 τα9 κοινα^ ταύτας και
^-^ σύμφωνους ημΐν γαρισάμ€νος ιτροσβυγάς, 6 καΧ δυσΐ
καΐ τρισΐ συμφωνοΰσιν βπΐ τω ^Ονόματι σου, τας αιτησβις
τταρβχβιν βτταγγβιλαμβνος' Αύτος καΐ νυν, Κύρΐ€, των
δούλων σου τα αΐτηματα προς το συμφέρον ττληρωσον,
χορηγών ημΐν βν τω τταρόντι αΐώνι την βττίγνωσιν της σης
άληθβίας, καΐ ίν τω μβλλοντι ζωην αΐώνιον, *Αμην.
^ Β' ττρόί Κορινθίους \Γ\
*ΤΤ ^αρις του Κυρίου ημών *1ησοΰ \ριστοΰ, καΐ η
■*■-*- άγάττη του θεού, καΙ η κοινωνία του αγίου ΐΐνβύματος
μ€τα τταντων ημών βίς τους αΙώνας. *Αμην,
*Εΐ'ταϋθα Τζλζυτα ή Αίταν^ία,
η
ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΕΥΧΑΙ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΙ
άναγινωσκόμζναί ττρυ των δύο τ^λ^νταίων Ευχών τϊ/? Αίταν^ία^, η τηί
Ώρωινη^ και τψ ^ΕίΤΉβρίνης ^ Ακολουθίας,
ΕΤΧΑΙ
^ ΈτΓΐ Ανομβρίας.
'/^Λ θβοί 6 ίτΓονράνιο^ ΐΐατηρ, 6 δια τον ΥΙοΰ σον ^Ιησον
^-^ άριστον ττάσί τοΪ9 ζητονσυ την Βασιλβίαν σον και
την 8ίκαίοσννην αύτης ττάντα τα αναγκαία τη σωματική
αυτών διατροφή βτταγγβιλάμ^νος' Αντος' κατάπβμψον ημΐν,
δβόμβθά σον, ίν τη τταρονση ημών ανάγκη, τοιούτον νβτον
μβτριον κα\ ομβρονς, ώστε άττολαββΐν ημάς τον9 καρπούς
της γης βίς τταραμνθίαν ημετβραν, καΧ βίς την σην τιμήν,
δια 'Ιησον άριστον τον Κνρίον ημών, ^Αμην.
% ΈτΓΐ ΤΙολνομβρίας.
Ι ι Αντοκράτορ Κνριβ 6 θβός, 6 ποτβ δια τας άμαρ-
-*-•*- τίας τών ανθρώπων τον κόσμον πάντα βκτος οκτώ
ψνχών κατακλνσας, κα\ μβτεπβιτα δια το μίγα σον ί'λβος
βπαγγβιλαμβνος μηδβποτβ πάλιν αντον όντως άπολεσαι'
Ύαπβινώς δβόμβθα σον, ΐνα βι και δια τας ανομίας ημών
αζιοί Ισμβν βπιδημίας ομβρον και νδατων, άλλ' βπΐ
τη άΧηθινη ημών μετάνοια παρασχης ημΐν ενκρασίαν
άερων, ώστε τονς καρπονς της γης εν ενκαιρία άπολαβεΐν,
καΐ μαθεΐν δια της σης τιμωρίας τον βίον διορθωσασθαι,
καΧ νπερ της χρηστότητας σον άποδονναί σοι αΐνον κσΧ
δόζαν, δια ^Ιησον άριστον τον ί^νρίον ημών. ^Αμην.
^ ΈπΙ Ανχμω καΐ Λιμω.
'/^ θβοί Ο επονρανιος ΥΙατηρ, ούτινος δώρημα εστίν
^-^ ΟΤΙ καταπίπτει 6 νετός, καρποφορεί η γη, αυξάνεται
τα θηρία, καΐ πληθύνονται οι Ιχθνες' Αντος επίβλεψον,
78
ΕΥΧΑΙ
δνσωπονμβι^ σβ, ίτη την Θλ1^\ην του λαον σον, και τταράσχου
ίνα 6 λιμο9 καΙ αύχμός• (οντινα νυν δικαιότατα δια τα9
ανομίας ημών ύποφβρομβν) δια της• άγαθότητός σου βίί
βύθηνίαν καΐ δα^\τίΧ€ΐαν ΐλβως μβταβληθϊ], δια την άγάπην του
ίίυρίου ημών Ιησού άριστον, ω συν Έοι κα\ τω αγίω
ΥΙν^ύματι πάσα τιμή κάϊ δόζα, νυν καΐ €ΐς τους αΙώνας,
^Αμην,
1[ *Η αντη,
'^^ 0605* ό ΥΙατηρ 6 οίκτίρμων, 6 ίττ ^Κλισαίον του
^-^ ττροφητου τον πολύν Χιμον καΧ αύχμον βν Έαμαρβία
αΙφνιδιως μβταβαΧων βίς δαψιλβιαν και βυθηνίαν' Αύτος ΐλ€ω9
γβνοΰ ημΐν, Ινα ημύς οι δια τας αμαρτίας ημών δι όμοιας
κολαζόμβνοι νυν δυστυχίας, παραπλησίως βνρωμβν βΰκαιρον
ανβσιν' ΐίληθυνον τους καρπούς της γης δια της ουράνιας
σου βύλογίας' καΐ παράσχου Ινα ημύς, την άφθονόν σου
χορηγίαν δβζάμβνοι, χρησώμβθα αύτη βίς την σην δόζαν^
€ΐς άνακούφισιν των δβομβνων, καΐ βίς παραμυθίαν ημ€'
τύραν, δια ^Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. *Αμην.
^ 'ΕτΓΐ Πολίμω και Έτταναστάσίσιν Έχ^ρώζ;.
Οθβος 6 ΐΐαντοκρατωρ, 6 ^ασιλβύς πάντων των
βασιλευόντων, και Κυβερνήτης τών όλων, ου ττ)
δυνάμει άντιτάζασθαι άδι;ί^α7"€Γ πάν κτίσμα, ω ανήκει
δικαίως το κολάσαι τους αμαρτωλούς, κα] το ελεησαι τους
αληθώς μετανοούντας' Αύτος σώσον και ρύσαι ημάς^
ταπεινώς δεόμεθα σου, εκ τών χειρών τών εχθρών ημών*
σβεσον αυτών την ύπερηφανίαν, πράϋνον την μνησικακίαν,
καΐ συγχυσον τας επιβουλας, ΐνα ημείς, τη ση καθω-
πλισμενοι υπερασπίσει, διαφυλαχθώμεν διαπαντος άπο
παντός κινδύνου, του δοζάζειν Σβ τον μόνον πάσης νίκης
δοτηρα δια την άζιομισθίαν του μονογενούς Υιού σου^
Κυρίου δε ημών Ιησού Χριστού, *Αμην,
79
ΕΥΧΑΙ
^ ΈτΓΐ κοίνω Αοιμω η Άσ^βζ^εία.
'/^ θ€09 6 ΥΙαρτοκρατωρ, 6 ίν τύ) οργγ} σον ττΧηγην
^-^ β^αποστβίλας β'ττΐ τοί' σον Χαον ίν ττ} €ρημω δια την
κατά Μωσ€ωί καΧ Άαρων αυθάδη άνταρσίαν αυτών, κσΧ
ίπϊ Βασ^λβωί ΑαβΙδ δίά λοίμοΰ άττοκτβίνα^ ίβδομηκοντα
γύ^ιαδας, άλλα μνησθβΐ^ του βλβου^ σου τον^ λοιπούς
δίασωσας' Αύτος• οίκτβίρησον ημά^ του9 άθλιους αμαρτωλούς
τους νυν ττολλη βπισκβπτομβνου^' αρρώστια καΐ θανατω,
ίνα καθώς Ιν βκβίνω τω καιρώ Ιλασμον ττροσβδβζω, καΐ
τω βζολοθρβύοντί βνβτβίλω *Αγγ€λω άπο κολάσ^ως κατα-
τταυσασθαί, ούτω και νυν ^ύδοκηστ}9 άφβλβΐν άφ' ημών
ταυτην την ττληγην καΐ βαρβΐαν άρρωστίαν, δια Ιησού
άριστου του Κυρίου ημών. ^Αμην,
1[ Ε,υχΊ] €19 τάί Έ/3δο/χάδα? των λ€γομ4νων Ύξσσόφων Καιρών καθ*
(κάστην ημίραν αναγινωσκομίνη^ ντΐ€ρ των Χζφοτονονμίνων.
/^Εβ ΙΙαντοκρατορ, 6 βττουρανιος ΙΙατηρ ημών, 6 δια του
^^ τιμίου αίματος του αγαπητού σου Ύίού 'Έ,κκλησίαν
καθολικην πβριτΓοιησάμβνος- αύτος ΐλβως βπίβλβψον Ιπ
αυτήν, καΧ οΰτως ίν τω νύν καιρώ οδηγησον καΧ διβύθυνον
τας γνωμας τών δούλων σου τών ^Έιττισκόπων καΐ ΐίοιμβνων
τού ποιμνίου σου. Ινα -γύρας ταγ^ως μηδβνϊ ίπιθώσιν, άλλα
πιστώς καΧ φρονίμως βκλβζωσι τους ικανούς λβιτουργβΐν
βν ΤΎ) ίβρα διακονία της ^Εκκλησίας σου. Κα\ δος την
χάριν σου κα\ την ούρανίαν βύλογίαν τοΐς χβιροτονουμβνοις
€ΐς πάν ίβρον άζίωμα. Ινα δια της ανάστροφης καΧ της
διδασκαλίας αυτών βζαγγβίλωσι την δόζαν σου, καΧ την
σωτηριαν πάντων τών ανθρώπων προαγάγωσι, δια Ιησού
Χριστού τού Κυρίου ημών. ^Αμην.
Η αντη.
/^ θβος 6 ΐΐαντοκράτωρ, 6 πάντων τών αγαθών δωρβών
^-^ χορηγός, 6 ΤΤ) θβία σου πρόνοια διάφορα τάγματα 4ν
80
ΕΥΧΑΙ
τ^ *Έ1κκλησία σον καταστησάμ€νο9' Αβόμβθα σου ταπ€ΐνω9^
8θ9 την χ(ίρίν σου ττάσι τοΐί καΚουμύνοίς άί άζίωμά τι
καί δίοίκησιν €ν αντΎ)' καί οντω9 ίμττΧησον αυτου^^ τη9
άληθβίας τη9 ση9 διδασκαλίας, κα\ δωρησαι αύτοΐς• βίον
αμβμπτορ, ώστβ ττιστώς ύπηρβτβΐι/ Ινώπίόν σου, βίς δόζαι/'
του μβγάλου ^Ονόματος σου, καΧ 6ί9 ώφβλβιαρ της άγιας
σου 'ΈιΚκλησίας, δια ^Ιησοϋ άριστου του Υ^υριου ημών,
*Αμήν,
^ Εύχΐ] ^νναμίνη άναγίνώσκζσθαι μ€τα το τ^λοί οίασ^ηττοτζ των
Ίτροηγουμίνων Ευχών.
*/^ θβός, 6 €Κ φύσβως καΐ Ιδιότητος πάντοτε ζλβών κα\
^-^ συγχωρών, πρόσδβζαί τάς ταττβίνας ημών αΐτησβις' βΐ δβ
καΐ βσφίγμβνοί βσμβν τύ) σειρά τών αμαρτιών ημών, άλλα
δος ίνα η ευσττΧαγγνία του μεγάλου σου ελβους απόλυση
ημάς, εΙς τιμήν του Μεσίτου καΐ ΪΙαρακλητου ημών 'Ιησοΰ
άριστου. *Αμην,
% Ενχη ΰτΓβρ του υψηλού δικαστηρίου του ΙΙαρΧαμΙντου αναγινωσκομίνη'
^ίαρκούσηί τηί Συνόδου αυτψ.
Ι ι Ολυβλεε θεε, ταπεινώς δεόμεθα σου, ώς εν γβνει
υπέρ του Βασιλείου τούτου, οΰτως ιδία ύπερ του
υψηλού Αικαστηρίου του Παρλαμέντου, του ύπο τον βύ-
σεβεστατον και εύμενβστατον Βασιλβα ημών εν τούτω τω
καιρώ συνελθόντος- Ινα εύδοκησης διευθύναι καί εύοδώσαι
πάσας τάς διασκέψεις αυτών εΙς προκοπην της δόζης σου,
εις ώφελειαν της 'Κκκλησίας σου, καΐ εΙς σωτηρίαν, τιμήν
και εύημερίαν του Βασιλβως ημών καΐ τών Κτήσεων αύτού'
ίνα πάντα δια τών προσπαθειών αυτών ούτω διοικηθώσιν
καΐ καταρτισθώσιν ίπ\ τών άριστων καΐ εδραιωτάτων
θεμελίων, ώστε είρηνην κα), εύδαιμονίαν, άληθειαν καί
δικαιοσύνην, θρησκβίαν καΐ εύσββειαν βββαιωθηναι παρ*
ημϊν εΙς πάσας τάς γενεάς. Ταύτας καΐ τάς λοιπάς αυτών
τε καΧ ημών και όλης της ^Εκκλησίας σου άναγκας ταπεινώς
81 Γ
ΕΥΧΑΙ
αΐτουμβθα Ιν τω Όνόμαη και Μβσιτβία τον €νλογητον
Κυρίου και Έωτηρθ9 ημών *Ιησου άριστου. *Αμηι/.
% Ενχη νΉζρ τταντός €ίδοΐ'5 άνθρώτΐων^ αναγινωσκομένη οτ€ ον Ιιατίτακται
ϊνα άναγνωσθτι η Αιτανζία,
*/^ θ€09, ο Κτίστψ κάϊ ΥΙροροητης• παντο9 του γίνουν
^"^^ των ανθρώπων, Ύαπβίνώ^ δβόμβθά σου ύττβρ τταντο9
βίΒου^ και καταστάσβω^ ανθρώπων, ινα βύδοκησΎ]^ γνωρίσαι
€ν αυτοίς τα^ οΒού^ σου, καΐ βν πάσι τοϊ^ ίθν^σι το
σωτήρων σου. ^Κζαιρβτω^ δβ προσ^υγόμ^θα ύπβρ τη9
αγαθής• καταστάσεως της Καθολικής "ΈΙκκλησίας- Ινα αυτή
ούτω οδηγηθη κα\ δίΟίκηθτ) ύπο του αγαθού σου ΥΙνβυμα^
τος, ώστβ πάντας τους βπαγγβλλομβνους καΐ καλουμένους
Χριστιανούς άγθηναι εΙς την οδον της αληθείας, καΐ
κατεγειν την πίστιν εν ττ) ενότητι του πνεύματος, εν τω
συνδεσμω της εΙρηνης, κα\ εν τη δικαιοσύνη του βίου.
Έΐ' τέλει συνιστώμεν τη πατρική σου άγαθότητι παντας
τους οποιωσδηποτε ταλαιπωρουμενους η θλιβομενους δια-
*Τουτο νοητικώς, σωματικώς η βιωτικώς, [*€ζ/ πρώτοις υπ ε ρ ων αϊ
λ€κτ€ον ^ βύχαϊ ημών ζητοΰνται]' ϊνα ευδοκησης παραμυθησαι
όταν ζτητΎΐ' \> </ >\ ν νίΛ/'»^»/
σωσιτιν€5 '^"^ ανακουψισαι αυτούς κατά τας ιοιας αυτών αναγκας,
τα9 τον χαριζόμενος αύτοϊς εν τοΐς παθημασιν αυτών ύπομονην,
(κκλψ ι^(^\ ^^ πασών τών θλίψεων αΙσίως ρυόμενος αυτούς. ΚαΙ
Τ05 ττροσ- τούτο αιτουμεσα οια ιησουν Άριστον. Αμήν.
ΕΤΧΑΡ1ΣΤΙΑ1
^ Ευχαριστία Υβηκή.
'ί~\ ^εος 6 ΐΐαντοκράτωρ, 6 ΐΐατηρ τών οίκτιρμών, ημείς
^-^ οΐ ανάξιοι δούλοι σου άποδίδομεν σοι ταπεινοτάτας
κα\ εγκάρδιους ευχαριστίας υπέρ πάσης της άγαθότητος
καΐ φιλοστοργίας σου της προς ημάς και πάντας τους
*Τουτο ανθρώπους γενομένης- ϊ^εν πρώτοις προς τους θέλοντας
λίκηοΐ' ^^^ προσενεγκείν σοι τους αίνους κα\ τάς ευχαριστίας
82
αινον.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ!
αυτών νπβρ των νβωστί αντοίς χαρισθβντων ίΧίων οτανηνίζ,
σοι;]. ΈΑυΧογούμ^ν σβ υττίρ τη^ κτίσβω^ ημών, τη9 διατη- ^,^^Ρ,^^
ρησ€ω9, και ττασων των του (οίου τούτου βυλογιων, άλλα προ ^-αν ττροσ-
τταντων ύπβρ τη^ ανεκτίμητου σου αγάπης ττρος αποΧυτρωσιν ^νχαί, Ιπι-
τού κόσμου δια του Κυρίου ημών *Ιησοΰ άριστου, ύπβρ των ,^'^ί'^.'
μέσων τη9 χάριτος, και υπέρ της• €Απίθθ9 τη^ όοζη9. ι\αί
δβόμβθά σου, δο^ ημΐν την προσηκουσαν συναίσθησιν
πάντων τών οίκτιρμών σου, Ινα αΐ καρδίαι ημών ωσιν
ανυπόκριτων ευγνωμονεί, καΐ Ινα ημβΐν την αϊνεσιν σου
βζαγγβλλωμεν, μη μόνον δια τών χβιλβων ημών, άλλα καΧ
δια της• πολιτείας, άφοσιούντες εαυτούς τη λατρεία σου,
και περιπατοΰντες ενώπιον σου εν οσιότητι καΐ δικαιοσύνη
πάσας τας ημέρας ημών, δια του Κυρίου ημών *Ιησοΰ
άριστου, ω συν ΈοΙ καΐ τω άγίω ΥΙνευματι πάσα τιμή
κα\ δόζα εΙς τους αΙώνας τών αΙώνων. *Αμην.
^ Δι' 'Όμβρον^.
*ί^ θεος 6 επουράνιος ΥΙατηρ ημών, 6 τη ΐλεω σου
^^ πρόνοια ύετον κατ απ ε μπω ν πρώιμο ν κα\ όψιμο ν επΙ
την γην, ίνα εζανατείλη τροφην τη δουλεία τών ανθρώπων
Ύαπεινα)ς εύχαριστοϋμεν σοι οτι εν τη μεγάλη ανάγκη ημών
βροχην ηύδόκησας εκουσιον επ\ τέλους εζαποστεΐλαι τη
κληρονομιά σου, καΐ αύχμηραν ούσαν καταρτίσασθαι αύτην,
εΙς πολλην την παραμυθίαν ημών τών αναξίων δούλων σου,
κα\ εις την δόζαν του αγίου σου ^Ονόματος, δια τα ελέη
σου εν Ιησού Υβριστώ τω Κυρίω ημών. *Αμην.
1[ Δι' Ενκρασίαν Ά^ρων.
Ύ^ Ύριε 6 θεός, 6 δια της προσφάτου επιδημίας ακρατών
^ ομβρων καΧ υδάτων δικαίως ταπεινώσας ημάς, 6 καΐ
εν τω ελεεί σου δια ταύτης της εγκαίρου καΙ αίσιας τών
αέρων μεταβολής τας ψυχάς ημών κουφίσας καΐ παραμυθη-
σαμενος' Αινοΰμεν καΐ δοξάζομεν το αγιόν σου 'Όνομα
83 ρ 3
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΙ
δίά τούτο το βλβόί σου, και διατταντος βξαγγβλονμβρ την
€νσπλαγχρίαρ σου άπο γβνβας βΐί γβν^αν, δια 'Ιησοΰ
Χριστού του Κυρίου ημών. Άμην.
% Αί Ενφορίαν των Καρττων.
Ι Ι Ολυβλββ ΐΐάτβρ, 6 δια την οίκτίρμονα σου άγα-
-*- •*- θότητα βττακούσας των βύσββών ττροσβυχών τη9
^Εκκλησίας• σου, κα) τον αύχμον κα\ σττανισμον ημών βΐί
βνθηνίαν και δα^ίλβιαν μβταβαλών Ύαπβινας σοι άπο-
δίδομβν ευχαριστίας δια ταύτην την βζαίρετόν σου άφθονίαν,
δεόμβνοί σου Ινα παρατβίνης την προς ημάς φιλοστοργίαν
σου, όπως δίδω ημΐν η γη ημών τα γεννήματα των καρπών
αυτής, εΙς την σην δόζαν κα\ την ημετεραν παραμυθίαν,
δια *Ιησοΰ άριστου του Κυρίου ημών. Άμην.
^ Δι' ΈΙρήνην καΐ Άτταλλαγην απ ^Εχθρων.
*/^ θβος 6 ΐΐαντοκρατωρ, 6 ων πύργος Ισχύος καΧ
^^ υπερασπίσεως τοΙς δούλοις σου κατά του προσώπου
των εχθρών αυτών Αινον κα\ εύχαριστίαν άποδίδομεν σοι
υπέρ της απαλλαγής ημών άπο τών μεγάλων καΧ προφανών
κίνδυνων δι ων περιεβαλλόμεθα. Όμολογοΰμεν οτι ένεκα
της σης άγαθωσυνης ουκ εδόθημεν εΙς θηραν αύτοΐς' και
δεόμεθα σου, ετι τοιαύτα προς ημάς τα ελέη σου παράτεινον,
Ινα η οΙκουμενη πάσα γινώσκτ) οτι Έύ ει 6 Έωτηρ καΧ ο
κραταιός ελευθερωτής ημών, δια Ίησοΰ Χριστού του
Κυρίου ημών. *Αμην.
1[ Δι' άττοκατάστάσίν ^Εγχωρίου Αημοσίας Ύάξ€ωζ.
\\ ^€ος 6 αΙώνιος, 6 Ώατηρ ημών 6 επουράνιος, 6
μόνος κατοικίζων μονοτρόπους εν οίκω, καΧ
ταραχην καταπραϋνων λαού βίαιου καΧ άνυποτακτου'
Έ,υλογοΰμεν το αγιόν σου "Ονομα, οτι ηύδόκησας τους
στασιαστικούς κατευνάσαι θορύβους τους παρ* ημΐν προσ-
φάτως διεγερθεντας- ταπεινότατα, δυσωπούρτες σε, Ινα
84
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΙ
Ίτασιν ημίν ΤΓαράσγτ}^ χάριν, ώστ€ βίς• το βζηί τηστως
πβρίπατησαι Ιν ταΪ9 άγίαις σου βντολαΐς, καΐ β ίο ν δ^α-
γοντα^ ηρβμον καϊ ησύχιον €ν ττάση βύσβββία κα\
σβμνότητι, συν^γω^ προσφβρβιν σοι την θυσίαν ημών
αΐνβσβως• και βνχαρίστία^ δια τον9 ττρο^ ημάς οίκτιρμους
σον, δια Ιησού Χριστού του Κουρίου ημών, *Αμην,
% Αί άτταλλαγηυ αϊτό Λοιμοί;, η €Τ6ρα5 γ€νίκηζ ^Ασθξνζίας,
Τ2^ Υριβ 6 θβός, 6 δια της προσφάτου βαρείας και
-*-^ φοβέρας σου επισκοπής τραυματίσας ημάς δίά τάς
αμαρτίας ημών, καΐ καταναλώσας ημάς δια τάς ανομίας
ημών, και νυν, εν τω μέσω της κρίσεως ελέους μεμνημενος,
τας ψυγας ημών εκ τον στόματος του Θανάτου Χυτρω-
σαμενος' Ύη πατρική σου άγαθότητι ημάς αυτούς^ τάς
\Ι/υχας καΐ τα σώματα ημών, α Συ ερρύσω, εΙς Θυσίαν
σοι ζώσαν προσάγομεν, εν μέσω της σης 'ΈΙκκλησίας τα
ελέη σου πάντοτε ύμνοΰντες καϊ μεγαλύνοντες, δια του
Κυρίου ημών *Ιησοϋ άριστου, *Αμην.
1 *Η αίίτη,
' ί~\Μολογοΰμεν ταπεινώς κατενώπιόν σου, πολυελεε
^-^ ΙΙάτερ, ΟΤΙ πάσαι αΐ εν τω νόμω σου άπειλουμεναι
κολάσεις δικαίως εφ* ημάς εδύναντο καταπεσεΐν διά τα
πολλά ημών παραπτώματα καΧ την σκληροκαρδίαν ημών.
Αλλ επειδή δια σπλαγ)(^να ελέους σου ηύδόκησας, επΙ τύ}
άσΘενεϊ ημών καΐ ά^'α^/α ταπεινώσει, το λοιμικον νόσημα
δι ου €7γ' έσχατων κατετρυχόμεΘα κατηρεμώσαι, καΧ φωνή ν
αγαλλιασεως κα\ σωτηρίας εν σκηναΐς ημών άπο-
δονναΐ' προσφερομεν τη Θεία σου Μ.εγαλωσννΎ) την Θνσίαν
αινεσεως κα\ ευχαριστίας, επαινονντες κα\ μεγαλννοντες
το Όνομα της δόζης σου διά ταυτην την διαφύλαζίν σον
και την υπέρ ημών πρόνοιαν, δια του Κυρίου ημών ^Ιησου
\ριστοϋ. ^Αμην.
85
ΕΤΧΑί, ΑΠ02Τ0Λ0], ΚΑΙ ΕΤΑΓΓΕΛΙΑ,
ΑΝΑΓΙΝΩΣΚΟΜΕΝΑ ΔΙ' ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ.
1Γ 'Ιστ^ον, οη η ^ίατβταγμξνη Ενχη δι' ^κάστην Κνρίακην, η δι' 'Εορτην
Τίνα αχούσαν Άγρνπνίαν η Παραμονψ^ άναγινωσκ€ταί κατά την 7τροτ€-
ραίαν ^Εσ'π€ρινην ^Ακολονθίαν,
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΤΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.
Ενχη.
'ί^ θβοί ό ΥΙαντοκρατωρ^ ^ος ημίν γαριν του άποθβσθαι
^^^ τα βργα τον σκότου^^ καί ίν^ύσασΘαι τα όπλα τον
φωτός, ίν τω νυν καιρώ της φθαρτής ταύτης ζω?]ς {ίν τ/ κα\
ο Υιός σον 'Ιηαούς άριστος ήλθβν ^τησκβψασθαι ημάς
μβτά ΤΓολλης ταιτβίνότητος^' Ινα Ιν τη ί(τχ<ίτη ημίρα, ίν
Ύ) ττάλιν μ€λλ€ί ίργ^σθαι €ν τη βνΒόζω αυτού Μβγαλβωτητί,
κρίναι ζώντας κα\ νβκρούς, άναστώμβν βίς την ζωην την
αφθαρτον, δι αυτού τού συν Σοϊ καΧ τω ^Αγίω ΐΐνβνματι
σνζώντος καΐ σνμβασίλβνοντος, νύν καΐ βίς τους αΙώνας.
*Αμην.
^ Ύαντην την Εύχην χρη αναλαμβάν^ιν καθ' €κάστην ημβραν, μζτά των
άλλων Ενχων τψ Έλ€ΐ;σ€ω9 του Κυρίου, μ^χρι τη9 ΙΙαραμονηί των
Χριστουγέννων.
Απόστολος.
'Ρ^η, ίνΤΗδεζ/ϊ μηδβν οφβίλβτβ, €ΐ μη το άγατταν άλληλονς'
ΙΓ' 8. -^ -*- ό γαρ άγατνών τον βτβρον, νόμον ΤΓβττληρωκβ. Το
γαρ, Ού μοίχβνσβις, Ού φονεύσεις, Ου κλέψεις, Ου ψευδό-
μαρτυρήσεις, Ονκ εττιθνμησεις, και ει τις έτερα εντολή,
εν τοντω τω λόγω άνακεφαλαιούται, εν τω, Αγαπήσεις
τον πλησίον σον ως εαντόν. Ή αγάπη τω πλησίον κακόν
ονκ εργάζεται' πλήρωμα ονν νόμον η αγάπη. ΚαΙ τούτο,
86
ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ
βίδότβ^ τον καιρόν^ οη ωρα ημά^ η δη βξ νίΓνου ίγ^ρθηναι*
νυν γαρ βγγύτβρον ημών η σωτήρια η οτβ βπιστβνσαμβν,
Ή ννζ ττροΕΚοψβν, η δβ ημβρα ηγγικβν' άποθώμβθα ονν τα
€ργα του σκότους, κοΧ βνδυσωμβθα τα όπλα του φωτ09,
*Ωί €ν ημ^ρα βύσχημόνω^ πβρίπατησωμβν, μη κώμοις καΐ
μ4θαΐ9, μη κοίταις καΐ άσβλγβίαίς, μη ίριδι καΧ ζη\(θ,
*Αλλ' βνδύσασθβ τον Κύρων 'Ιησουν Ύ^,ριστόν^ καΐ τη9
σαρκός ττρόνοίαν μη τνοιύσθβ ά9 ίπιθυμίας.
ΈίναγγίΚιον.
"/^Τβ ηγγισαν βΣί Ιεροσόλυμα, και ηλθον εΙς Βηθφαγη, ΜατΘ.
^^ 7Γρο9 το ορο9 τών ^Έλαιών, τότβ 6 ^Ιησούς• άπβστβιλβ ^ '
δυο μαθητας, λέγων αύτοΪ9, ΤΙορευθητε βΐ^ την κωμην την
άπβναντί υμών, καΙ βύθβω^ βύρησβτβ ονον δβδβμβνην, καΧ
ττώλον μετ αύτης' λύσαντβ^ άγάγβτβ μοι. Καϊ Ιαν τί9
ύμΐν είττη τι, ερβΐτε, οτι Ό Κύριοζ αυτών χρβίαν εχβί'
ευθέως δε άποστελεΐ αυτούς. Ύουτο δε όλον γεγονεν, ΐνα
πληρωθτ) το ρηθέν δια του Προφήτου, λέγοντος, Ε'/ττατβ
ττ) θυγατρί Έιων, *Ιδου, 6 βασιλεύς σου εργεται σοι, ττραϋς,
καΐ ετΓίβεβηκως εττί ονον καί ττώλον υΐον υποζυγίου. ΥΙορευ^
θεντες δε οι /χα^τ/ταί, καΙ ποίησαντες καθώς προσεταζεν
αύτοΐς 6 Ίησοΰς, ηγαγον την ονον, καΧ τον πώλο ν, καΧ
επεθηκαν επάνω αυτών τα Ιμάτια αυτών, καΧ επεκαθισεν
επάνω αυτών, Ό δβ πλείστος όχλος έστρωσαν εαυτών τα
Ιμάτια εν τη οδω, άλλοι δε εκοπτον κλάδους απο τών
δένδρων καΐ εστρώννυον εν τη οδω. Οί δε όχλοι οΐ
προάγοντες, καΧ οι άκολουθουντες, εκραζον, λέγοντες,
'ίΐσαννα τω Υιω Ααβίδ- ευλογημένος 6 ερχόμενος εν ονό-
ματι Κυρίου, Ώσαζ^ζ/ά εν τοΐς ύψίστοις. ΚαΙ είσελθόντος
αυτού εΙς ^Ιεροσόλυμα, εσείσθη πάσα η πόλις, λέγουσα^
Ύίς εστίν ούτος ; Οί δβ όχλοι ελεγον, Ούτος εστίν ^Ιησούς
6 ΪΙροφητης 6 άπο Ναζαρέτ της Ταλιλαίας. Και είσηλθεν
87
ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ
6 ^Ιησούς βΐί το Ι^ρον του θβου* και βζββαλβ ττάντας τους
ττωλοΰι/τας και αγοράζοντας ίν τω ίβρω^ καΐ τας τραπβζας
των κοΧλυβιστών κατβστρβψβ, κα\ τάς καθβδρας των
ττωλούντων τάς ττβρίστβράς, κα\ λβγβί αύτοΐς^ Τ^γραπται,
Ό οίκος μου, οίκος ττροσβυχης κληθησβται, ύμβΐς δβ αυτόν
βποιησατβ σπηλαων ληστών,
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.
Ευχή.
Τ^Υλογητβ Κυριβ, 6 ττοιησας ττασας τας θβίας Γραφας
^-^ βίς την ημβτβραν γραφηναι διδασκαλίαν' Αύτος δος
ημϊν οΰτως άκουβιν αυτών, άναγινώακβιν, 7Γροσί\<Εΐν,
μανθανβίν, κοΧ βσωθβν αύτας ΙδίοποΐΕΐσθαι, ώστε δια της
υπομονής κα\ της τταρακλησβως του αγίου σου Αόγου
καταλαββΐν κοΧ αντίγ^^σθαι διατταντος της μακάριας βλπίδος
της αΙωνίου ζωής, ην ί'δωκας ημϊν Ιν τω Έωτηρι ημών
*Ιησοϋ Χριστώ. Ά μη ν.
^Απόστολος.
*Ρω/χ. '^^Σα ττροβγραφη, βίς την ημβτβραν διδασκαλίαν προ^-
γραφή- ινα όια της υπομονής και της παρακλησβως
τών Τ ραφών την βλπίδα ίχωμβν. Ό δβ θβορ της υπομονής
και της παρακλησβως δωη ύμΐν το αυτό φρονβΐν βν άλλη-
λοις, κατά Χριστον 'Ιησοΰν' 'Ίνα ομοθυμαδόν βν βνΐ
στ ό ματ ι δοξάζητβ τον θβον καΐ Πατβρα του Κυρίου ημών
*1ησοΰ Χρίστου. Αιο προσλαμβάνβσθβ αλλήλους, καθώς
καΐ 6 Χρίστος προσβλάββτο ημάς, βίς δόξαν θβου. Αβγω
δβ Ίησοΰν Χριστον διάκονον γβγβνησθαι πβριτομης, ύπβρ
αληθβιας θβοΰ, βίς το βββαιώσαι τας βπαγγβλίας τών
πατβρων Τα δβ βθνη ύπίρ όλβους δοξάσαι τον θβόν,
καθώς γβγραπται, Αια τούτο βξομολογησομαί σοι ίν
Έθνβσι, κα\ τω ονόματι σου ψαλώ. Καϊ πάλιν λβγβι,
88
ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ
Έ,ύφράρθητβ, "Εθνη, μβτα τον λαού αυτού. Και ττάΧ ν^
ΑΙρβΐτβ τον Υι,ύρίον^ πάντα τα "Εθνη, κα\ βπαινβσατβ αυτόν,
7Γθίντ€9 οι λαοί. ΚαΙ τταλιν Ησαΐας λ^γβι, Έσται η ρίζα
τού 'Ιβσσαί, καΧ ο άνισταμβνος άρχ^βιν *Εθνών, ίττ αύτώ
"Εθνη ζλτΓίούσίν. Ό δβ 0605* της βλττίδος• ττληρώσαι ύμας
πάσης χαράς καΧ βίρηνης βν τω πίστβυειν, βίς το πβρισσβύβίν
υμάς €ν ττ} βλπίδί, Ιν δυναμβί ΐΐνβυματος άγιου.
Κναγγζλίον,
ΙΖ" Αι βσταί σημύα βν ηλίω, κα), σβλήνη, και οίστροις* Λουκ.
καΐ βπΐ της γης συνοχή βθνών, βν απορία, ηχούσης ^Α' 25.
θαλάσσης καΧ σαλου' άποψυχόντων ανθρώπων άπο φόβου,
καΧ προσδοκίας των βπβργομβνων τύ) οίκουμβντ)- αί γαρ
δυναμβις των ουρανών σαλβυθησονται. ΚαΙ τότβ οψονται
τον Υίον τού άνθρωπου βρχόμβνον βν νβφβλη μβτα δυναμβως
καΧ δόςης πολλής. ^ Αρχομβνων δβ τούτων γίνβσθαι,
άνακυψατβ, κα\ βπάρατβ τάς κβφαλάς υμών δίότί βγγίζβι
η άπολυτρωσις υμών. Και βΐπβ παραβολην αύτοΐς, "Ιδβτβ
την συκην, καΐ πάντα τα δβνδρα' όταν προβάλωσιν ηδη,
βλβποντβς άφ' βαυτών γινώσκβτβ οτί η δη βγγνς το θβρος
βστίν. Οΰτω κα\ ύμβΐς, όταν ϊδητβ ταύτα γινόμβνα,
γινώσκβτβ οτί βγγύς βστιν η βασιλβία τού θβοΟ. Άμην,
λβγω υμΐν, οτί ου μη παρβλθη η γβνβα αυτή βως αν πάντα
γβνηταΐ' Ό ουρανός καΐ ή γη παρβλβύσονται, οι δβ λόγοι
μου ου μη παρβλθωσι.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.
Ενχτί.
ΎΓ Ύρίβ ^Ιησού Ύ^ριστβ, 6 βν τη πρώτη σον βλβνσβι τον
■^-^ άγγβλόν σον άποστβιλας προ πρόσωπον σον κατά-
σκβυασαι την οδόν σον \αρίσαί ΐνα ώσαντως οι νπηρβταί
89
Α' Κορ.
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ
καΐ οίκονόμοί των μυστηρίων σον, βττιστρβψαντβ^ καρδίας
άπβίθών βν φρονησβί δίκαιων, οντω κατασκβυασωσι και
4τοίμάσωσί την οδόν σον, ώστβ και ημάς, ίν τύ} δβντβρα
σον παρουσία τον κρίναι τον κόσμον, βνρεθηναι λαον
βνπρόσδβκτον ίνωτηον Σου, τον συν τω ΥΙατρΙ κα) τω
άγίφ ΤΙνβύματί συζώντος και συμβασιλβύοντος €νο9 άβΐ
θβοϋ, βίς τους αιώνας των αιώνων. *Αμην,
^Αττόστολο^.
£^Υτως ημάς λογιζβσθω άνθρωπος, ως υπηρίτας άριστον,
^-^ κα\ οικονόμους μυστηρίων θβοΰ. ^Ο δβ λοιπόν
ζητβΐται ίν τοΐς οίκονόμοις, ΐνα πιστός τις βύρβθτι. 'ΚμοΙ
δε €ΐς βλαχ^ιστόν βστιν, ΐνα ύφ* υμών άνακριθώ, η υπο
ανθρωπινής ημβρας' αλλ* ούδβ βμαυτον ανακρίνω. Ούδβν
γαρ €μαυτω σύνοιδα, άλλ' ουκ ίν τούτω δβδικαίωμαΐ'
6 δβ άνακρινων με ¥^υριός ίστιν. Ωστε μη προ καιρού
τι κρίνετε, εως αν ελθτ) 6 Κυρως, ος καΐ φωτίσει τα
κρυπτά του σκότους, καΐ φανερώσει τας βούλας τών
καρδιών καΐ τότε 6 έπαινος γενησεται εκαστω άπο του
θεοΰ,
Ευαγγξλίον.
"Μ-ατθ. */^ Δ 6 Ιωάννης άκουσας εν τω δεσμώτη ρίω τα έργα του
^^^ άριστου, πεμψας δυο τών μαθητών αυτού, είπεν
αυτώ, Σύ ει ο ερχόμενος, η έτερον προσδοκώμεν ; ΚαΙ
αποκριθείς 6 Ιησούς είπεν αύτοΐς, ΐίορευθεντες απαγ-
γείλατε ^Ιωάννη α άκουετε καΐ βλέπετε* Τυφλοί άνα-
βλεπουσι, καΧ γωλοϊ περιπατούσι, λεπροί καθαρίζονται,
και κωφοί άκούουσι, νεκροί εγείρονται, καΐ πτωχοί
ευαγγελίζονται. Καϊ μακάριος εστίν ος εάν μη σκαν-
δαλισθτ} εν εμοί. Ύουτων δε πορευομενων, ηρζατο 6
Ιησούς λέγειν τοΐς οχλοις περί Ιωάννου, Ύί εζηλθετε
εΙς την ερημον θεάσασθαι ; Κάλαμον υπο άνεμου σαλευό-
90
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ
μ€νον ; *Αλλά τι βζηλθβτβ Ιδβΐν ; "Ανθρωποι^ ίν μαλακοί^
ίματίοΐζ ημφι^σμ^νον ; Ι^ου^ οΐ τα μαλάκα φορουντβς
ίν Τ019 οϊκοί9 των βασιλέων βίσίν. Άλλα τί βζηλθβτβ
Ιδβΐν ; ΐΐροφητην ; ναΙ λβγω νμίν^ κα\ πβρισσότβρον
προφήτου. Ουτο9 γαρ βστί ττβρί ου γβγραττται, 'Ιδον, βγω
άποστβλλω τον αγγβλόν μου ττρο προσώπου σου, 09
κατασκβυάσβί την οδό ν σου βμπροσθβν σου.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩ2 ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.
Ενχή.
'ΎΤ^Ξ^γβίρον, Κύρί€, (δβόμβθά σου) την δυναστβίαν σου,
-*-^ κα\ βλθβ προ9 τ}μα9, καΐ βν πολλΎ) Ισχύϊ βοηθησον
ημΐν ίνα ίπβιδη βκ των αμαρτιών καΧ ανομιών ημών
βμποδίζόμβθα κα\ κωλυόμβθα σφόδρα ίν τω τρέγβιν τον
προκβίμβνον ημΐν αγώνα, η αφθον09 σου χάρί9 καΐ βυ-
σπλαγχνία βν τάχβί ημών άντιλάβηται καΐ ρύσηται ημα9,
δια την Ικανοποίησιν του σου Υίοϋ του Κυρίου ημών ω
συν ΈοΙ καΧ τω αγίω ΥΙν^ύματι τιμή καΐ δόζα €ίί τούί
αΙώνα9 τών αΙωνων. ^Αμην.
ΆτΓοστολοϊ.
^ν Αίρβτβ ίν Κυρίω πάντοτβ, πάλιν βρω, ^αίρβτβ. Το Φιλιττ.
€πΐ€ΐκ€9 υμών γνωσθητω πασιν άνθρώποΐ9* Ό Κύρΐ09 ^'
ίγγυ9. ^ηδ\ν μβριμνατβ' άλλ' ίν παντί ττ\ προσβυχγ}
καΐ ΤΎ) δβησβι μβτα €υγαριστία9, τα αΐτηματα υμών
γνωριζβσθω προ9 τον θβόν, Κ,αΙ η βιρηνη του θβου η
υπβρβγρυσα πάντα νουν φρουρήσει τα9 καρδία9 υμών καΐ
τα νοήματα υμών ίν Υβριστώ 'Ιησοΰ.
ΈΑναγγΙλιον.
Λ Υτ?7 ίστ\ν η μαρτυρία του Ιωάννου, οτβ απέστειλαν Ίωαι/.
"^^^ οι Ιουδαίοι βζ Ιεροσολύμων ΊερεΪ9 καΐ Αευίτα9 ΐνα ^^^•
91
ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
βρωτησωσίΡ αντόι/, Έύ τίί βί ; Και ώμολόγησβ, καΐ ουκ
ηρνησατο' και ώμολόγησβι^ οτί Ουκ €ΐμί βγω ο Χριστοί,
Καί ηρώτησαν αυτόν, Ύί ουν ; Ήλ/α? ύ συ ; Και λβγβί,
Ουκ βΐμί, Ό προφήτης βΐ συ; Και άττβκρίθη, Ου. Έίποι/
ουν αύτω, Τ/? βΐ; ινα άπόκρισιν Βώμβν τοΐί ττβμψασίν
ημα9. Ύί λβγβί^ ττβρί σβαυτοΰ ; 'Έφη, 'Έ,γω φωνή βοώντος
€ν ΤΎ) βρημω, Έύθύνατβ την οδον Κυρίου, καθώς βίττβν
Ήσα/αί ό προφήτης. Και οι άττβσταλμβνοί, ήσαν βκ των
Φαρισαίων. Και ηρώτησαν αυτόν, κα\ βίπον αύτω, Ύί ουν
βαπτίζβις, βι συ ουκ €ΐ ο Χρίστος, ουτβ ΓϊΑίας, ουτ€ ο
προφήτης ; ^ Αττβκρίθη αύτοΐς 6 Ιωάννης λβγων, Έγω
βαπτίζω βν ϋδατί' μίσος δβ υμών βστηκβν, ον ύμβΐς ουκ
οϊ8ατ€. Αυτός ίστιν ο οπίσω μου βρχόμβνος, Ός βμπροσθβν
μου γβγονβν, ου βγω ουκ βΐμΐ άζιος Ινα Χύσω αύτοΰ τον
ιμάντα του υποδήματος. Ύαΰτα βν ^ηθαβαρα βγβνβτο
πβραν του Ιορδανού, οπού ήν Ιωάννης βαπτίζων.
Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΤ ΚΤΡΙΟΤ ΗΜΩΝ
ΗΤΟΙ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΤΑ ΚΟΙΝΩΣ ΚΑΛΟΥΜΕΝΑ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.
Ε'ΐ'χ?ί.
'/^ θβος 6 ΪΙαντοκρατωρ, 6 δβδωκως ημΐν τον Υ Ιόν σου
^-^ τον μονογβνη την ήμβτβραν προσληψασθαί φύσιν, και
ώσβι €ν τω καιρώ τούτω βζ άγνης τβγθηναι Υίαρθβνου*
Αυτός παρασγου Ινα ημβΐς άναγβγβννημβνοί, κα\ τβκνα
σου θβσβί και γαρίτυ γβγονότβς, καθ' ίκαστην ήμβραν δια
του άγιου σου ΐΐνβυματος ανακαινώμβθα, δια του αύτοΰ του
Κυρίου ημών *1ησοΰ άριστου, του συν Έο\ κα), τω αύτω
Τίνβυματί συζώντος και συμβασιλβύοντος βνος άβί θβοΰ
βίς τους αιώνας τών αΙώνων. Άμην.
92
ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
'Αττοστολοϊ.
Ι Ι Ολνμβρώ^ και πολυτρόπων πάλαι 6 θβον λάλησαν Έ/?ρ. Α'ΐ.
•*--*• τοΪ9 πατράσίν ίν τοϊν προφηταις, βττ' Ισγάτων των
ημβρών τούτων βλαλησβν ημΐν ίν ΥΙω, ον βθηκβ κληρονόμον
πάντων, δι ου καΐ τονν αΙώνας βποίησβν. ' Οί ων απαύγασμα
της δόζην καΧ χαρακτηρ την υποστάσεων αύτοΰ, φβρων
Τ€ τα πάντα τω ρηματι την δυναμβων αύτοΰ, 8ί εαυτού
καθαρισμον ποιησάμβνον των αμαρτιών ημών, βκάθισβν ίν
δβζια την Μβγαλωσυνην Ιν ύψηλοΐν Ύοσούτω κρβίττων
γβνόμενον τών αγγέλων, οσω δίαφορωτερον παρ* αύτούν
κ€ κλήρο νόμηκεν όνομα. Ύίνι γαρ είπε ποτε τών αγγέλων,
Υίόν μου εΐ συ, εγω σήμερον γεγέννηκα σε ; ΚαΙ πάλιν,
Έγω εσομαί αύτω είν ΙΙατερα, καΐ αύτον εσται μοι είν
Υίόν, Όταν δε πάλιν είσαγαγγ] τον πρωτότοκον εΙν την
οίκουμενην, λέγει, Καϊ προσκυνησατωσαν αύτω παντεν
άγγελοι θεού, Καϊ προν μεν τούν άγγελουν λέγει,
Ό ποιών τούν άγγελουν αύτοΰ πνεύματα, καΐ τούν
λειτουργούν αύτοΰ πυρον φλόγα. ΐΐρον δε τον Υίόν,
Ό θρόνον σου, ο θβό^•, εΙν τον αΙώνα τοΰ αΐώνον, ράβδον
εύθύτητον η ραβδον την βασιλείαν σου. Ήγάπησαν
δικαιοσυνην, καΐ έμίσησαν άνομίαν δια τοΰτο εχρισέ σε
6 θεόν, ο θεόν σου, ελαιον αγαλλιάσεων παρά τούν
μετόχουν σου. Και, Έύ κατ άργάν, Κύριε, την γην
έθεμελιωσαν κάϊ έργα τών χειρών σου είσΐν οΐ ουρανοί*
Αυτοί απολοΰνται, σύ δε διαμενειν καΐ παντεν ων ίματιον
παλαιωθησονταΐ' καΧ ώσεί περιβόλαιον ελίζειν αύτούν,
καΐ άλλαγησονταΐ' σύ δε 6 αύτον εΐ, κα\ τα ετη σου ούκ
εκλείψουσι.
Ευαγγ^λίον.
*Τ^Ν άρχη ην 6 Αόγον, καΐ 6 Αόγον ην προν τον θεόν, Ίωάν.Α'ΐ,
-^-^ κα\ θεον ην ο Αόγον* Ούτον ην εν άρχη προν τον
θεόν. ΙΙαντα δι αύτοΰ έγενετο, καΧ χωρίν αύτοΰ έγένετο
93
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ
ονδβ €1/, ο γβγοΡΕΡ. Έρ αντω ζωη ηρ, και η ζωη ην το
φώ^ των ανθρώπων. Καϊ το φώ9 ίν τύ) σκοτία φαίνβί,
καΐ η σκοτία αυτό ου κατβλαββν. *Εγ€ν€το άνθρωπος•
άπεσταλμβνος πάρα θβοΰ, όνομα αύτω 'Ιωαννψ. Ούτος
ηλθβν €ΐ9 μαρτυρίαν ΐνα μαρτυρησττ} πβρϊ του φωτός ^ ΐνα
πάντβς πίστβύσωσι δι αύτοΰ. Ουκ ην ίκείνος το φως,
αλλ* ΐνα μαρτυρηση πβρί του φωτός. Ήν το φως το
άληθίνόν, ο φωτίζβί πάντα ανθρωπον ίργόμ^νον άς τον
κόσμον. Έι^ τω κόσμω ήν, καΐ 6 κόσμος 8ί αυτού βγβνβτο,
κοΛ 6 κόσμος αύτον ουκ βγνω. ΈΙς τα ϊδια ήλθβ, και οΐ
ϊδίοί αύτον ου παρβλαβον. Όσοί δβ βλαβον αυτόν, βδωκβν
αύτοΐς βζουσίαν τέκνα θβοΟ -γ^νίσθαι, τοΐς πίστβυουσιν
βίς το όνομα αύτού' Οϊ ουκ βζ αιμάτων, ούδβ βκ θβληματος
σαρκός, ούδβ Ικ θελήματος ανδρός, άλλ' €Κ θβού ίγβννη-
θησαν. Καϊ ό Αόγος σάρζ βγβνβτο καΐ βσκηνωσβν β ν
ημΐν (/^α^ βθβασάμεθα την δόζαν αύτοΰ, δόζαν ως μονο-
γενούς πάρα ΙΙατρός^ πΧηρης χάριτος καΐ αληθείας.
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ.
'ν' Αρισαι ημΐν, Κύριε, ΐνα εν πάσι τοΐς επΙ της γης
■^^ παθημασιν ημών, ύπερ της μαρτυρίας της σης
αληθείας, εΙς τον ούρανον άτενίσωμεν, κα\ δια της πίστεως
θεωρησωμεν την μελλουσαν άποκαλυφθηναι δόζαν καΧ
πλήρεις γενόμενοι ΥΙνεύματος Άγιου, μάθωμεν τους διωκτας
ημών ά/αττά^ κάϊ εύλογεΐν κατά το υπόδειγμα του άγιου
σου ΥΙρωτομάρτυρος Έτεφάνου, του ύπερ τών φονεων αύτοΰ
προσευζαμενου προς Έ,ε, εύλογητε 'Ιησοΰ, 6 εκ δεζιών
εστως τοΰ θεοΰ, του βοηθησαι πάσι τοΐς ύπερ σου πα-
σγρυσιν, ο μόνος ημών Μεσίτης και ΐίαράκλητος. *Αμην.
1[ ΕΓτα άκολονθύ η Ενχη της Τβννήσίως^ ητί9 καθ' €κάστην ημ^ραν
άναγιΐ'ώσκ€ται μ^χρι τή? ΥΙαραμονης τον Ν€ου "Ετο» 9.
94
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ
^ΑντΙ του 'ΑτΓοστολου.
'Γ^ΐΙάρχων 6 Έτ€φαρο9 ττληρηί Τίνβνματος άγιου, άτ€νίσα9 Πράξ.
-■" 6^9 ΤΟ!/ ούρανόν, βίδβ Βόζαν θβου, κ(χΧ Ίησοϋν ίστωτ 2'55.
€Κ δβζίώι/ του θβον, και ^Ιπβν, 'Ιδοι;, θεωρώ του^ ουρανούς
ανεωγ μένους, καί τον Υίορ του ανθρώπου β κ δβζίών ίστώτα
του θβου. Κράζαντβς δε φωντ) μβγαλγ}, συνβσχον τα
ωτα αυτών, κα\ ώρμησαν ομοθυμαδόν ίττ αυτόν, καΐ
€κβαλόντ€9 βζω της πόλεως, ελιθοβόλουν κα\ οι μάρτυρες
άπεθεντο τα Ιμάτια αυτών πάρα τους πόδας νεανίου^
καλουμένου Έαυλου. Και ελιθοβόλουν τον Έτεφανον
επικαλούμενον, καΧ λέγοντα, Υ^ύριε *Ιησοΰ δεζαι το πνεύμα
μου. θείς δε τα γόνατα έκραζε φωνγ) μεγάλτ], Κ,υριε, μη
στησΎ]ς αύτοΐς την άμαρτίαν ταύτην. Και τούτο εΙπων
εκοιμηθη.
Έ^ναγγξλίον.
ΙΑου, εγω αποστέλλω προς υμάς προφητας, και σοφούς, Ματθ,
και γραμματείς- και ες αυτών αποκτενειτε και σταυ- ^^ ^•
ρώσετε' καΐ ε ζ αυτών μαστιγώσετε εν ταΐς συναγωγαΐς
υμών, καΐ διώκετε άπο πόλεως εις πόλιν όπως ελθη εφ*
υμάς πάν αίμα δίκαιον εκ-χυνόμενον επι της γης, άπο του
αίματος ' Αβελ του δίκαιου, εως του αΐματος Ζαχ^αριου, υίοΰ
Βαραχίου, ον εφονεύσατε μεταξύ του ναού καΐ τού θυσια-
στηρίου. *Αμην λέγω ύμΐν, ηξει ταύτα πάντα επΙ την
γενεάν ταυτην. Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η άποκτείνουσα
τους προφητας, κοϋ λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς
αύτην ποσάκις ηθέλησα επισυναγαγεΐν τα τέκνα σου, ον
τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής ύπο τάς πτέρυγας,
καΧ ουκ ηθελησατε. 'Ιδοί) άφίεται ύμΐν 6 οίκος υμών
έρημος. Αεγω γαρ ύμΐν, ου μη με \δητε άπ άρτι, εως αν
ε'ιπητε^ Ευλογημένος 6 ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου,
95
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ,
Ενχη.
ί^Ικτίρμοι/ Κνριβ, δβόμβθά σον, κατανγασορ λαμπραΐς
^^ ταΪ9 άκτίσί σου την σην 'Κκκλησίαν, Ινα αύτη δια
τη9 του μακαρίου σου Αποστόλου καΐ Έιυαγγβλιστοΰ
Ιωάννου ττβφωτισμενη διδασκαλίας, οΰτω ίν τω φωτΐ
ΤΓβρίττατηστ] της σης άληθβίας, ώστβ ίττί τβλους καταντησαι
βίς το φως της αΙωνίου ζωής, δια *Ιησοϋ άριστου του
Κυρίου ημών. *Αμην,
Ετηστολη,
Α'Ίωαν. */^ ^ϋν άπ άρχτ)ς, ο άκηκόαμβν, ο βωρακαμβν τοΐς
^ ^' ^-^ οφθαλμοΐς ημών, ο βθβασάμβθα, καΐ αί χ€Ϊρ€ς ημών
€ψηλάφησαν π€ρ\ του λόγου της ζωής. (ΚαΙ η ζωη
Ιφανβρώθη, καΐ βωρακαμβν, καΧ μαρτυροΰμβν, καΧ άτταγ-
γβλλομβν ύμΐν την ζωην την αΐώνιον, ητίς ην προς τον
ΙΙατβρα, κα\ ίφαν^ρώθη ημΐν^ ^Ο βωράκαμβν καΐ άκηκόαμβν,
άπαγγβλλομβν ύμΐν, ϊνα καΧ ύμβΐς κοινωνίαν ίχητβ μβθ*
ημών καΐ η κοινωνία δε η ημέτερα μετά του ΐΐατρός,
κα\ μετά του Υίοΰ αυτού Ιησού Χριστού. Καϊ ταύτα
γραφομεν ύμΐν, ΐνα η χαρά υμών η πεπληρωμενη. ΚαΙ
αύτη εστίν η επαγγελία ην άκηκόαμεν άπ* αυτού, καΐ
άναγγελλομεν ύμΐν, οτι 6 θεός φώς εστί, καΧ σκοτία
εν αυτω ουκ εστίν ουδεμία. Έαΐ' είπωμεν οτι κοινωνίαν
εχομεν μετ αυτού, καΐ εν τω σκότεί περιπατώμεν, ψεν-
δόμεθα, καΧ ου ποίούμεν την άληθειαν* Έάζ^ δε εν τω
φωτ\ περιπατώμεν, ως αυτός εστίν εν τω φωτί, κοινωνίαν
εχομεν μετ αλλήλων, καΧ το αίμα *Ιησού Χριστού τού
Υιού αυτού καθαρίζει ημάς άπο πάσης αμαρτίας, Έάζ^
εϊπωμεν οτι άμαρτίαν ούκ εχομεν, εαυτούς πλανώμεν, και
η αλήθεια ουκ εστίν εν ημΐν. *Έιάν ομολογώμεν τάς
96
ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ ΝΗΠΙΩΝ
αμαρτίας ημών^ πιστός ίστι καΐ δίκαιος ΐνα άφΓ] ημΐν τ ας
αμαρτίας^ καΧ καθαρίσΎ} ημάς άπο ττασης αδικίας. Έαΐ'
€Ϊ7Γωμ€ΐ/ οτι ονχ ημαρτηκαμβν, ψβνστηΐ' ττοιούμ^ν αυτόν^
καΐ 6 λόγος αύτοΰ ουκ '^στιν ίν ημίν,
ΈΑνα-γγίλιον,
^\ *Ιη(Γονς 6£7Γ€ τω ΤΙβτρψ, ^ΑκοΧονθβι μοι. *Κπιστραφ€ΐς Ίωάν.
^^^ δβ 6 Ιΐ€τρος βλβπβι τον μαθητην ον ηγάπα ο *Ιησονς, ΚΑ' 19,
άκολουθονντα, ος καΐ άνβπβσβν Ιν τω δβίπνω €πΙ το
στήθος αύτοΰ, καΧ βίττβ, Υ^ύρι^, τις ίστιν ο παραδιδονς σβ ;
Ύοΰτον ιδων 6 ΐΐβτρος λβγβι τω *Ιησοΰ, }^υρΐ€, ούτος δβ τι ;
Αβγβι αντω 6 *Ιησονς, Έαί^ αύτον θβλω μβρβιν βως βρχομαι,
τι προς σβ ; Σύ άκολούθβι μοι. *Κζηλθ€ν ούν 6 λόγος
ούτος βίς τους α,δβλφους, ότι 6 μαθητής €Κ€Ϊρος ουκ
αποθρησκβί' καΧ ουκ βΐπβν αύτω 6 Ίησοΰς, οτι Ουκ
αποθνησκβί' άλλ\ *Έ»αν αύτον θβλω μ€Ρ€ΐν βως ίργομαι,
τι προς σβ ; Ούτος Ιστιν ο μαθητής ο μαρτύρων πβρί
τούτων, καΐ γράψας ταύτα, καΐ οΐδαμβν οτι αληθής ίστιν
η μαρτυρία αύτοΰ. "Έ^στι δβ καΙ άλλα πολλά οσα βποίησβν
ο *Ιησοΰς, άτινα Ιαν γραφηται καθ* βν, ούδβ αύτον οΐμαι
τον κόσμον χωρησαι τα γραφόμβνα βιβλία.
ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ ΝΗΠΙΩΝ.
'/^ θβος 6 ΥΙαντοκράτωρ, Ό ίκ στόματος νηπίων κα\
^-^ θηλαζόντων καταρτισάμβνος αΐνον, καΐ βρβφη ποιησας
δοξασαι σβ δια του θανάτου αυτών Αύτος νβκρωσον και
θανατωσον πάσαν βν ημΐν κακίαν, καΐ ούτω ττ] γαριτί
σου βνδυναμωσον ημάς, ώστβ δια της άκβραιότητος του
βίου, κα\ της μβχρι θανάτου προσκαρτβρησβως της πίστβως
ημών, δοζάσαι το αγιόν σου "Ονομα, δια *Ιησοϋ \ριστοϋ
του }^υρίου ημών. *Αμην.
97 ο
ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ ΝΗΠΙΩΝ
Άζ'η τον ^Αττοστόλον.
'ΑτΓοκ. ΤΠ^Ιδολ^, και Ιδού, ^Κρνίον βστηκος• ίττί το ορός Έιώρ, και
ΙΔ 1. Μ^^ ^^^' αντοΰ ίκατον τ^σσαρακοντατίσσαρες χιλιάδες,
βχονσαι το όνομα του ΥΙατρος αυτοί) γεγρα μενον επί των
μετώπων αυτών. Καϊ ηκουσα φωνην εκ του ουρανού, ώς
φωνην υδάτων πολλών, καΐ ώς φωνην βροντής μεγαλης'
και φωνην ηκουσα κιθαρωδών κιθαρίζόντων εν ταϊς κιθαραις
αυτών Και αδουσιν ως ωδην καινην ενώπιον του θρόνου,
καΐ ενώπιον τών τεσσάρων ζώων, κα\ τών πρεσβυτέρων
κα\ ουδε\ς ηδύνατο μαθεΐν την ωδην, εΐ μη αϊ εκατόν
τεσσαρακοντατεσσαρες χιλιάδες, οι ηγορασμενοι άπα της
γης- Ούτοι είσιν ο\ μετά γυναικών ουκ εμολυνθησαν,
παρθένοι γαρ εΙσιν ουτοί εΙσιν οι άκολουθούντες τω ^Αρνίω
άπου αν ύπαγη- ούτοι ηγοράσθησαν άπο τών ανθρώπων,
απαρχή τω θεώ, καΧ τω Άρνίω. Καϊ εν τω στόματί
αυτών ου χ ευρέθη δόλος- άμωμοι γάρ εΙσιν ενώπιον τού
θρόνου τού θεού.
Εναγγίλιοΐ'.
Ματθ. *'\Τγελος Κυρίου φαίνεται κατ οναρ τω *1ωσηφ, λέγων,
Β 13. ΧΑ- ^^γ^ρβ^Ι^ παράλαβε το παιδίον, κα\ την μητέρα αυτού,
και φεύγε ε\ς Αίγυπτον, καΐ ϊσθι εκεί εως αν εϊπω σοί'
μέλλει γαρ *}τ{ρώδ7]ς ζητεΐν το παιδίον του άπολεσαι αυτό.
Ό δ€ εγερθείς παρέλαβε το παιδίον κα\ την μητέρα αυτού
νυκτός, κα\ άνεχωρησεν εις Αίγυπτον, και ην εκεί εως της
τελευτης Ήρωδου' ΐνα πληρωθη το ρηθέν υπο τού Κυρίου
δια τού προφήτου, λέγοντος, Έ^ ΑΙγύπτου εκάλεσα τον
ΎΙόν μου. Τότε Ηρώδης Ιδών οτι ενεπαίχθη υπο τών
μάγων, εθυμωθη λίαν, και άποστείλας άνεΐλε πάντας τους
παΐδας τους εν βηθλεέμ, καΐ εν πάσι τοις ορίοις αύτης,
απο διετούς και κατωτέρω, κατά τον χρόνον ον ηκρίβωσε
πάρα τών μάγων. Τότε επληρώθη το ρηθέν υπο Ιερεμίου
του προφήτου, λέγοντος. Φωνή εν *Ραμα ηκούσθη, θρήνος,
98
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
και κλαυθμ09, και 68υρμο9 ττοΧύς, Ύαχηλ κλαίουσα τα
τέκνα αντη9, καΐ ουκ ηθβλβ τταρακληθηναι, οτί ουκ άσί.
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.
'/^ θβοί ό ΐίαρτοκρατωρ, 6 δβδωκως• ημΐν τον Υ ιόν σου τον
^^ μονογενή την ημβτβραν προσληψασθαί φύσίν, καΐ ώσβΐ
€ν τω καιρώ τούτω ίζ άγνη9 τβχθηναι ΙΙαρθίνου* Κύτος
παράσχου ΐνα ημάς άναγβγβννημβνοι, καΧ τέκνα σου θβσβι
καΧ γαριτι γ^γονότ^ς^ καθ* ίκαστην ημέραν δια του αγίου
σου ΐΐν^υματος άνακαινωμβθα, δια του αυτού του }^υρίου
ημών *Ιησού Χριστού, του συν ΈοΙ καΐ τω αύτω ΐΐνβυ-
μάτι συζώντος καΐ συμβασιλβύοντος^ βνος άβΐ θβού, βίς
τους αΙώνας των αιώνων. *Αμην.
* Απόστολος,
Α Ε/ω δβ, €0* οσον χρόνον 6 κληρονόμος νηπιός €στιν, Ταλ. Δ'
"^ ^ ούδβν διαφβρβι δούλου, κύριος πάντων ων άλλα ύπο
Επιτρόπους βστί και οΙκονόμους, ^ΧΡ^ '^ν^ προθεσμίας του
πατρός. Ούτω καΐ ημύς, οτβ ήμβν νηπιοι, ύπο τα στοιγεϊα
του κόσμου η μεν δβδουλωμένοΐ' "Οτβ δβ ήλθβ το πλήρωμα
του χρόνου, βξαπβστβιλβν 6 θβος τον Υίον αυτού, γενόμβνον
€Κ γυναικός, γενόμβνον ύπο νόμον, ΐνα τους ύπο νόμον
€ζαγοράσΥ}, ΐνα την υίοθβσίαν άπολάβωμβν. Ότι δβ βστβ
υιοί, βζαπβστΕίλβν ο θβος το Τίνβύμα του Υιού αυτού βίς
τάς καρδίας υμών, κράζον, Άββά, 6 ΐΐατηρ, '^Ω,στβ ούκ
€τι €1 δούλος, αλλ* υιός' βΐ δβ υιός, καΧ κληρονόμος θβου
δια Ι^ριστού.
Ευαγγέλίον»
'ΤΗσοΟ Χριστού η γβννησις ούτως ην Μνηστβυθβίσης Ματθ.
γαρ της μητρός αυτού Μ,αρίας τω *1ωσηφ, (πρϊν η ^^δ•
συνβλθβΐν αυτούς) βύρέθη €ν γαστρί ίγρυσα €Κ ΪΙνβνματος
99 ο 2
Η ΠΕΡΙΤΟΜΗ
Άγιου. *1ωσηφ δβ ό άΐ'ηρ αυτής, δίκαιος ων^ και μη
θίλων αύτην τταραδβίγματίσαί, ββουληθη λάθρα άπολΰσαί
αύτηρ, Ύαΰτα δβ αύτοΰ ίνθυμηθ^ντος, Ιδου, άγγβλος
Κυρίου κατ οναρ ίφάνη αύτω, Χίγων^ ^Ιωσηφ^ υίος Ααβίδ,
μη φοβηθης παραλαβ^ίν Μαριάμ την γυναίκα σου' το γαρ
ίν αύττ) γβννηθβν ίκ ΥΙν^ύματός βστιν Άγιου. Ύ^ζβται δβ
ΥΙόν, κα\ καλ€σ€ί9 το όνομα αυτού 'Ιησ-οΰν αύτος γαρ
σώσ€ί τον λαον αύτοΰ άπο των αμαρτιών αύτων. (Ύοΰτο
δβ όλον γβγονβν^ ΐνα πληρωθη το ρηθβν υττο του Κυρίου
δια του προφήτου, λέγοντος, Ίδου, η Ώαρθβνος εν γαστρι
€^€1, και τβζβται Υιόν, καΐ καλεσουσι το Όνομα αυτού
^Εμμανουήλ, ο εστί, μβθβρμηνβυόμβνον, Μεθ* ημών 6 θβό^*.)
ΑιεγερθεΙς δε 6 Ίωσηφ άττο τού νττνου, εττοίησεν ως
ττροσβταζεν αύτω 6 άγγελος Κυρίου^ καΧ τταρελαβε την
γυναίκα αυτού* ΚοΧ ουκ εγίνωσκεν αύτην εως ου ετεκεν
τον Ύίον αύτης τον πρωτότοκον, καΧ εκάλεσε το όνομα
αυτού 'Ιηαούν.
Η ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Ενχη.
'ί~\ Οεος 6 ΙΙαντοκρατωρ, 6 ττοιησας τον εύλογητόν σου
^-^ Υίον ύττερ ανθρώπων ττεριτμηθηναι, κάϊ ύττηκοον
γενέσθαι τω νόμω- \άρισαι ημϊν την τού Ώνεύματος
αληθινην ττεριτομην, ΐνα τών καρδιών καΧ τταντων τών
μελών ημών προς πάσαν κοσμικην κοΧ σαρκικην νεκρω-
θεντων επιθυμίαν, τω εύλογητώ σου θεληματι εν πάσιν
υπακουωμεν, δια τού αυτού τού Υιού σου *Ιησού Χριστού
τού Κυρίου ημών. Ά μη ν, , .: ,
ΆτΓοστολοί.
*Ρω/Α.Δ'8. |γ/ΓΑ/^α/9ίΟί άνηρ ω ού μη λογίσηται Κύριος άμαρτίαν.
Ό μακαρισμος ούν ούτος επΙ την περιτομην μόνον
η κα\ επ\ την άκροβυστίαν ; Αεγομεν γαρ, οτι ελογίσθη
100
Η ΠΕΡΙΤΟΜΗ
τω * Αβραάμ η ττίστις άς ^ίκαιοσύνην. ΥΙως ουν βλογίσθη ;
€ν πβρίτομΎ] Όντί, η ίν άκροβνστία ; ουκ ίν ττβριτομΎ), άλλ'
6ν άκροβν τία. ΚαΙ σημβΐορ βλαββ ΤΓβρίτομη^, σφραγίδα
τη9 8ίκαίοσυρη9 της• ττίστβω^ τη9 ίν ττ} άκροβνστία^ βίς• το
βίραί αντον πατέρα τταντων των τηστ^νόντων δι άκρο-
βνστία^' €ΐ9 το λογίσθηναι κα\ αντοΪ9 την δίκαίοσννην
Καί πατβρα πβρίτομη^, τοΪ9 ουκ βκ π^ριτομη^ μόνον, άλλα
καΐ τοΐί στοίχονσι τοΙς ϊχνβσί τη9 ίν τύ] άκροβνστία
πίστ6ω9 του ττατρος ημών *Αβραάμ. Ου γαρ δίά νόμου
η €παγγ€λία τω *Αβρααμ η τω σπβρματί αύτοΰ, το
κληρονόμον αυτόν βίναι του κόσμου, άλλα δια δικαιοσύνης
πίστεως. Εί γαρ οι βκ νόμου κληρονόμοι, κβκβνωται η
πίστις, καΐ κατηργηται η βπαγγβλία,
ΕναγγζΚιον.
ΤΖ" ΑΙ βγβνβτο, ώ? άπηλθον άπ αυτών €ΐς τον ούρανον Λουκά
•*-^ οι αγγβλοι, κα\ οι άνθρωποι οι ττοιμβνβς• βίττον ττρος• ^Ί^.
αλλήλους, Αιβλθωμβν δη ίως Βηθλββμ, κα\ ϊδωμβν το
ρήμα τούτο το γβγονός, ο 6 Κύριος βγνώρισβν ημΐν, ΚαΙ
ήλθον σπβυσαντβς, καΧ άνβΰρον την τβ Μ.αριάμ και τον
*1ωσηφ, κα\ το βρίφος κβίμβνον βν τη φάτνη, *1δόντ€9
δβ, διβγνωρισαν ττβρί του ρήματος του λαληθβντος αύτοΐς
7Γ€ρι του παιδιού τούτου. Και παντβς οι άκουσαντβς
βθαυμασαν πβρί τών λαληθίντων ύπο τών ποιμένων προς
αυτούς. Ή δβ Μαριάμ πάντα συνβτηρβι τα ρήματα ταύτα,
συμβάλλουσα βν τη καρδία αύτης. Καϊ βπβστρβψαν οι
ποιμβνβς, δοξαζοντβς καΐ αινούντβς τον θβον Ιπ\ πάσιν
οϊς ηκουσαν κα\ βίδον, καθώς βλαληθη προς αυτούς. Και
οτ€ βπλησθησαν ημβραι οκτώ τού πβριτβμβΐν το παιδίον,
κα\ βκληθη το όνομα αυτού ΊΗΣΟΥΣ, το κληθίν ύπο τού
αγγβλου προ τού συλληφθηναι αντον βν τη κοιλία.
^ Η αύτη Εύχ^, Απόστολος, καΐ Εναγγζλίον χρησιμ^ν^ί δι' €κάστην
€πομ^νην ημάραν μ^χρι τών θζοφανζίων,
"" ιοί
ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ, ΗΤΟΙ Η ΦΑΝΕΡΩΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΑ ΕΘΝΗ.
Ευχτί.
*/^ θβό^, ο δι άστ€ρο9 οδηγοΰντος τον ΎΙόν σου τον
^^ μονογενή τοΪ9 *'Κθν€σί φανβρωσας' 'Ίλβωί τταράσγου,
ίνα ημ€Ϊ9 οι νυν δια ττίστβώς Σβ βγνωκότβ^, μβτα ταντην
την ζοοην 6^9 την τη9 ίνδόζου σου θ^ότητος φθασωμβν
άπόλαυσιν, δια *Ιησοΰ άριστου του Κυρίου ημών, *Αμην.
'Αττόστολος.
Έφεσ. ^ Ι ^Ούτου χάριν, βγω Παύλοι, ο δίσμΐ09 του *Ιησοΰ άριστου
^ ^• ■■- ύτΓβρ υμών τών 'Κθνών' βϊγβ ηκούσατβ την οίκονομίαν
τη9 χάριτος• του θβοϋ, τη9 δοθβίσης μοι βίς υμα9' Οτι
κατά άποκάλυψιν βγνώρισά μοι το μυστηριον {καθώς
προΕγραψα ίν ολίγω, προς ο δύνασθβ άναγινώσκοντβς
νοησαι την συνβσίν μου Ιν τω μυστηρίω του άριστου)
ο βν βτβραις γβνβαΐς ουκ βγνωρίσθη τοις υΐοϊς τών αν-
θρώπων, ως νυν απεκαλύφθη τοΐς άγίοις Άποστόλοις αυτού
καΧ ΥΙροφηταις ίν ΥΙνβυματι* Έ^ιναι τα'Κθνη συγκληρονόμα,
και σύσσωμα, κα\ συμμέτοχα της βπαγγβλίας αυτού βν
τω \ριστώ, δια του Έύαγγβλίου' ου εγβνόμην διάκονος,
κατά την δωρβαν της χάριτος του θβοΟ την δοθβΐσαν μοι
κατά την ίνβργβιαν της δυνάμεως αυτού, 'Κμοί, τω
βλαχιστοτβρω πάντων τών άγιων, εδόθη η χάρις αυτή,
εν τοΐς "Έίθνεσιν εύαγγελίσασθαι τον άνεζιχνίαστον πλούτον
τού ^ριστού' καΧ φωτίσαι πάντας, τις η κοινωνία του
μυστήριου, τού απ ο κε κρυμμένου άπο τών αιώνων εν
τω θεώ, τω τα πάντα κτίσαντι δια * Ιησού Χριστού• ^\να
γνωρισθτ} νύν ταΐς άρχαΐς καΐ ταΐς εζουσίαις εν τοΐς
επουρανίοις, δια της 'Έ^κκλησίας, η πολυποίκιλος σοφία
τού θεού, κατά πρόθεσιν τών αιώνων ην εποίησεν εν
βριστώ *Ιησού τω Κυρίω ημών, *Κν ω εχομεν την παρρη-
102
ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
σίαν καΙ την ττροσαγωγην €ν ττβποιθησβί δια της πίστεων
αυτού.
Έ,ναγγΙλιον,
*ΤΗσοΟ γεννηθέντος βν Βηθλββμ της ^Ιουδαίας, β ν ημβραις Ματ(9.
■*- Ήρώ8ου του βασιλέως, 18ού, μάγοι άττο ανατολών Β^•
τταρβγενοντο εΙς Ιεροσόλυμα, λέγοντες, ΐΐοΰ εστίν 6 τεγθε\ς
Βασιλεύς των *Ιουδαίων ; εϊδομεν γαρ αύτοΰ τον αστέρα
εν τη ανατολή, κα\ ηλθομεν προσκυνησαι αύτω. Άκουσας
8ε Ήρωδης 6 βασιλεύς εταράχθη, κα\ πάσα Ιεροσόλυμα
μετ αύτοΰ. Και συναγαγων ττάντας τους αρχιερείς και
γραμματείς του λαοΰ, επυνθανετο παρ αυτών, πού 6
άριστος γεννάται. Οι δε είπον αύτω, *Ειν Βηθλεέμ της
Ιουδαίας- Ούτω γαρ γεγραπταί δια του Προφήτου, Και
σύ Βηθλεέμ γη *Ιούδα, ουδαμώς ελαχίστη εΐ εν τοις
ηγεμόσιν 'Ιοιίδα• Έ/^ σου γαρ εζελεύσεται Ηγούμενος όστις
ποιμανεΐ τον λαόν μου τον *1σραηλ. Τότε Ηρώδης λάθρα
καλεσας τους μάγους, ηκρίβωσε παρ* αυτών τον χρόνον του
φαινομένου αστέρος. Και πεμψας αυτούς εις Βηθλεέμ
είπε, ΥΙορευθεντες ακριβώς εξετάσατε περί του παιδιού,
επάν δε εΰρητε, απαγγείλατε μοι. Οπως κάγώ ελθών
προσκυνήσω αύτω. Οί δε άκούσαντες του βασιλέως
επορευθησαν καΐ Ιδου, ο άστηρ ον είδον εν τη ανατολή
προηγεν αυτούς, έως ελθών εστη επάνω ου ην το παιδίον.
^Ιδόντες δε τον αστέρα, εχαρησαν χαραν μεγαλην σφόδρα.
Και ελθόντες εΙς την οΐκίαν, εΙδον το παιδίον μετά Μαρίας
της μητρός αυτού, καΐ πεσόντες προσεκύνησαν αύτω-
Και άνοίζαντες τους θησαυρούς αυτών προσήνεγκαν αύτω
δώρα, χρυσόν, καΐ λίβανον, κα\ σμυρναν. Και χρηματι-
σθέντες κατ οναρ μη άνακαμψαι προς Ήρώδην, δι άλλης
οδού άνεχώρησαν εις την χωράν αυτών.
103
ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ.
Ενχη.
ΑΈόμβθά σον, Κνριε, ττρόσδβξαί ΐλβως• τα9 ττροσβνχα^
^■^ τον Ικβτ€νορτ09 σον λαον, καί τταράσχον Ινα νοησωσί
και Ιττιγνώσίν οσα δβΐ ττοιβΐν αντον9, και λαβωσι χάριν
καΐ δνναμιν βΐ^ το πιστώς ττΧηρώσαι αντα, δια Ίησου
\ρίστον τον Κνρίον ημών. Άμην.
*ΑτΓοστολθί.
'Ρω/Α. Ι Ι Αρακαλώ ονν νμάς, αδελφοί, δια των οίκτιρμών του
XX θβου, τταραστησαι τα σώματα νμών θνσίαν ζώσαν,
αγίαν, βνάρεστον τω θβώ, την λογικην λατρβίαν νμών.
Καϊ μη σνσχηματίζβσθβ τω αΐώνι τοντω' άλλα μβταμορ-
φονσθε ττ} ανακαινώσει τον νοο9 νμών, εΐ^ το δοκίμάζβιν
νμά9 τι το θβλημα τον θβον το αγαθόν, κα\ βναρεστον, καΐ
τβλειον. Αβγω γαρ, δια τη^ χάριτος τη9 δοθβίση^ μοί,
τταντί τω οντι βν νμΐν, μη ύττβρφρονβΐν τταρ Ό δβΐ φρονβΐν,
άλλα φρονβΐν 6ί? το σωφρονβΐν, βκαστω ως• 6 θβοί εμβρισβ
μβτρον 7Γίστ€ω9. Καθάπβρ γαρ ίν €ν\ σώματι μβλη ττολλα
ίχομβν, τα δβ μβλη πάντα ον την αντην βχει ττρά^ιν οντω^
οι ΤΓολλοι €Ρ σώμα ίσμεν ίν βριστώ, 6 δΐ καθ" ύ9 αλλή-
λων μέλη.
Εναγγβλιον.
Αονκ. Ύ^ Αι βπορενοντο οι γονβΐ^ αντον κατ βτο^ βΐ^ 'Ιβρον-
Β 41. Χ^ σαλημ τη ίορτη τον ττάσχα, Καϊ οτβ Ιγίνετο ίτών
δώδεκα, άναβαντων αντών €19 'Ιβροσόλνμα, κατά το €009
τη9 εορτής, κα\ τελειωσαντων τάς ημέρας, εν τω νττο-
στρεφειν αντονς, νπεμεινεν 'Ιησονς 6 τταΐς εν 'Ιερονσαλημ,
καΐ ονκ εγνω 'Ιωσηφ και η μητηρ αντον. Ί^Ιομίσαντες
δε αντον εν τη σννοδία είναι, ηλθον ημέρας οδόν, κα\
άνεζητονν αντον εν τοϊς σνγγενεσι κα\ εν τοΙς γνωστοΐς.
104
ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
Καί μη €νρόι^τ€9 αυτόν, νπβστρβψαν βΐ^ ^Ιβρονσαλημ^
ζητονντ€9 αυτόν. Κα\ βγβνβτο, μβθ' ημβρας' τρ€Ϊ9 βΰρον
αύτον ίν τω ί^ρω, καθβζόμβνον βν μ^σω των διδασκάλων^
κα\ άκουοντα αυτών, καΐ βπ€ρωτώντα αυτούς. 'Κζίσταντο
δβ τταντβς• οι άκουοντβ^ αύτοΰ ίττί ττ} συνβσβι κα\ ταΪ9
άποκρίσβσιν αύτοΰ. Καϊ Ιδόντβς• αυτόν, βζβπλάγησαν
καΐ ΤΓρο9 αύτον η μητηρ αύτοΰ βίπε, Ύ^κνον, τι βποίησα^
ημΐν οΰτω9 ; ιδού 6 πατήρ σου κάγω οδυνώμβνοι βζητουμβν
σ€. Και βΙπ€ ττροί αυτούς, Ύί οτι βζητβΐτβ μβ ; ούκ τ/δειτβ
οτι €ν τοΐί του ττατρό^ μου δβϊ βιναί μβ ; Και αυτοί ού
συνηκαν το ρήμα ο βλαλησβν αυτοΪ9. Καϊ κατββη μβτ
αυτών, κοίί ήλθβν βΐ^ Ί>^αζαρ€τ, και ην ύποτασσόμ€νθ9
αύτοΐί' καΧ η μητηρ αύτοΰ διβτηρβι τταντα τα ρήματα ταΰτα
ίν τη καρδία αύτη^, Καϊ ^Ιησοΰς ττροβκοπτβ σοφία κα\
ηλικία, καΧ γαριτι τταρα θβώ καΙ άνθρωποι^.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ.
Ενχ?ί.
*/^ 0609 ό Παντοκράτωρ κα\ αιώνιοι, 6 διοικών τα
σύμπαντα τα ίν τω ούρανώ κα\ βπΐ τη^ γη9,
ίπακουσον βλβημόνως τών δβήσβων τοΰ λαοΰ σου, κα\
την σην άρηνην δθ9 ημΐν πάσας τάς ημέρας της ζωής
ημών, δια *Ιησοΰ άριστου τοΰ Κυρίου ημών. Άμην,
^Αττόστολοί.
Τ^Χοζ^τβί δβ χαρίσματα, κατά την χάριν την δοθα,σαν 'Ρω/χ.
-■-^ ημΙν διάφορα, βΐτβ προφητβίαν, κατά την άναλογίαν ^^ ^•
της πιστβως- βίτ€ διακονίαν, βν τη διακονία* βΐτβ 6
διδάσκων, ίν τη διδασκαλία* βίτβ 6 παρακαλών, βν τη
παρακλησβί' 6 μβταδιδους, ίν άπλότητί' 6 προϊστάμβνος,
ίν σπουδη' 6 βλζών, βν ίλαρότητι, Ή αγάπη ανυπόκριτος*
105
ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
α7Τοστυγουντ€9 το ττονηρόν^ κολλωμβροί τω άγαθώ. Ύύ)
φίλαδβλφία βΐί αλλήλους φιλόστοργοι, ττ) τίμτι άλληλον9
προηγούμενοι- τύ) σπονδγ} μη οκνηροί- τω πνβνματι ζίοντ€9'
τω Κνρίω δουλβύοντβί' τη βλττίδι γαίροντ€9' τη θλίψβι
υπομένοντες- τη προσβνχη προσκαρτ€ροΰντ€9' ταΐς• χρβίαις
των αγίων κοινωνονντβς- την φιλοζβνίαν διώκοντβς. Εύλο-
γβΐτβ τους διώκοντας υμάς- €νλογ€Ϊτ€ κα\ μη καταράσθβ,
\αίρ€ΐν μβτα χαιρόντων, κα\ κλαίβιν μβτα κλαιόντων.
Το αντο €19 αλλήλους φρονοΰντβς. Μτ) τα ύψηλα φρο-
νοΰντβς, αλλά τοϊς ταπ€ΐνοΐς συναπαγόμβνοι,
Κναγγξλίον.
Ψ/' Α\ τη ήμ€ρα τη τρίτη γάμος βγβνβτο βν Κανά της
Ταλιλαίας, κα), ην ή μήτηρ του *Ιησοΰ €Κ€Ϊ. 'Κκλήθη
δβ καΧ ο 'Ιησοΰς καΐ οι μαθηταΐ αυτού ύς τον γάμον. Καϊ
υστβρησαντος οίνου, λβγβι ή μήτηρ του *Ιησοΰ προς αυτόν,
ΟΙνον ουκ βχουσι- λβγβι αύτη 6 'Ιησοΰς, Ύί ίμοϊ καΐ σοι,
γυναι ; οΰπω ηκ€ΐ ή ώρα μου. Αβγβι ή μητηρ αύτοΰ τοΐς
διακόνοις, Ο τι αν λβγη ύμΐν, ποιησατβ. ^Ησαζ/ δβ €Κ€ΐ
ύδρίαι λίθιναι βζ κβίμβναι, κατά τον καθαρισμον των
*Ιουδαίων, χωροΰσαι ανά μβτρητάς δύο η τρ^ίς. Αβγβι
αυτοΐς 6 *Ιησοΰς, Γβμίσατβ τάς υδρίας ύδατος. Καϊ
βγβμισαν αύτας βως ανω, ΚαΙ λβγει αύτοΐς, * Αντλήσατε
νυν, κα). φβρβτβ τω άρχιτρικλίνω. ΚαΙ ηνβγκαν. Ώ? δβ
€γ€υσατο 6 άρχιτρίκλινος το ύδωρ οίνο ν γβγβνημβνον, καΙ
ουκ ηδβι πόθβν εστίν, (οί δβ διάκονοι ηδβισαν οι ήντληκότ€ς
το ϋδωρ) φων€Ϊ τον νυμφίον 6 άρχιτρίκλινος, κα] λβγβι
αυτω, ΪΙάς άνθρωπος πρώτον τον καλόν οίνο ν τίθησι, κα\ όταν
μβθυσθώσι, τότ€ τον βλάσσω- συ ΤΕτήρηκας τον καλόν οίνον
€ως άρτι. Ύαυτην β οίησβ την αρχήν τών σημείων ο
Ιησούς €ν Και/α της Ταλιλαίας, καΐ βφανερωσβν την δόζαν
αυτού, και επιστευσαν βττ* αύτον οι μαθητα\ αύτοΰ.
106
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΡΙΤΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ.
Ευχή.
*ί^ θβοί ό ΥΙαντοκράτωρ και αιώνιος^ βπΐ την άσθ^νειαν ημών
^^ ϊλβως βπίβλ^ψον, καί Ιν τταντί κινδννφ καί πάστ) άνάγκτ]
ημών €κτ€ίνον την δβζίάν σου 6ί? άντιληψιν και υπβρασπίσιν
ημών, 8ίά *Ιησοΰ \ριστον του Κυρίου ημών. *Αμην.
'ΑτΓοστολοί.
]%/ΤΗ γίνβσθβ φρόνιμοι παρ €αυτοΐ?. Μηδ€ν), κακόν "Ρωμ,
-*"-*- άντΙ κακού άποδώόντβ^. ΥΙρονοούμ€νοι καλά βνώπιον ^^'
πάντων ανθρώπων. ΕΙ δυνατόν, το βζ υμών, μ€τα πάντων
ανθρώπων βίρηνξύοντβς. Μη βαυτούς βκδικοΰντβΐ, αγαπητοί,
άλλα δότ€ τόπον τύ) όργγ)- γβγραπται γαρ, Έ/χοί βκδίκησίί'
βγω ανταποδώσω, λεγβι Κύρΐ09. 'Έιάν ουν π^ινα ό ίχθροξ•
σου, ψώμιζβ αυτόν Ιάν δίψα, πότιζβ αυτόν τοΰτο γαρ
ποιών άνθρακας πυρός σωρβύσβις €π\ την κβφαλην αυτού. Μ τ)
νικώ υπό τού κακού, άλλα νίκα €ν τω άγαθω το κακόν.
Έ,ναγγ^λίον.
ΤΖ^ Αταβάντι αύτώ άπό τού ορούς, ηκολούθησαν αύτω Ματ^.
^^ όχλοι πολλοί. ΚαΙ ιδού, λβπρός ^λθών προσ^κύνβι ^'
αύτω λίγων, Κύρι^, Ιάν ΘΙλΎ}ς, δύνασαί μβ καθαρίσαι. Κα\
Ικτάνας την χ^ΐρα ηψατο αυτού ό * Ιησούς, λβγων, θβλω,
καθαρίσθητι. Καί βύθίως Ικαθαρίσθη αυτού η λβπρα. ΚαΙ
λβγβι αύτω 6 Ιησούς, Ορα μηδβνΐ ^ΙπΎ}ς, άλλ' ΰπαγβ, σβαυτον
δβϊζον τω ΐ€ρ€Ϊ, καί προσ^νβγκβ το δώρον ό προσβταξβ Μωσης
ζΐς μαρτύρων αύτοΐς. Έ,Ισβλθοντι δβ τω Ιησού βίς Καπβρναουμ,
προσηλθβν αύτω βκατόνταρχος παρακαλών αυτόν, καί λβγων,
Κύρίζ, ό παϊς μου βββληται ίν ττ} οικία παραλυτικός, δέΐνώς
βασανιζόμβνος. Καί λ€γ€ΐ αύτω ό * Ιησούς, 'Κγώ ίλθών
θεραπεύσω αυτόν. Καϊ αποκριθείς ό βκατόνταρχος ίφη,
Κύριε, ουκ εΙμΙ ικανός Ινα μου υπό την στβγην άσελθης'
107
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
άλλα μόνον βΐπβ λόγον, καί Ιαθησβται ό τταϊ^ μου. Και γαρ
€γω άνθρωπος άμι νπο βξονσίαν, βχων υπ ίμαυτον στρατιώτας*
καί λζγω τοιίτω, Πορβύθητι, κα\ ττορβνβταί' καΐ άλλω, 'ΈΙρχον,
και βρχβταΐ' καΙ τω δονλω μου^ ΥΙοίησον τούτο, και τγοιη.
* Ακουσας δβ 6 *Ιησοΰς ίθαυμασ€^ και βΐπβ τοϊς άκοΧουθονσιν,
^ Αμήν λ^γω ύμΐν, ούδβ Ιν τω Ισραήλ τοσαύτην ττίστιν βυρον.
Α4γω δΐ ύμϊν, ότι ττολλοί άπο ανατολών κα\ δυσμών ηξουσι,
κα\ άνακλιθησονται μβτα ^Αβραάμ και ^ Ισαάκ και *1ακωβ
€ν ΤΎ) βασιλεία των ουρανών. Οι δΐ υ\ο\ της βασιλείας
εκβληθησονται βίς το σκότος το εζώτβρον βκβΐ εσταί 6
κλαυθμός κα\ 6 βρυγμος τών οδόντων, Καί βίπεν 6 *Ιησούς
τω βκατονταρχω, 'Υπαγβ, καΐ ώς εττίστβυσας, γενηθητω σοι.
Καί ιαθη Ό τταΐς αυτού εν ττ) ώρα εκείντ}.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ.
Ενχη.
'ί^ θ60?5 ό επισταμένος ημάς εν τόσοις καΐ τοσούτοις κάθε-
στώτας κινδύνοις, ώστε δια το ασθενές της ανθρωπινής
φύσεως μη πάντοτε δυνασθαι ύποστηναΐ' Αυτός δός ημΐν
τοιαυτην ισχυν και ύπερασπισιν, οία δύναται ύποστηρίσαι ημάς
εν παντί κινδυνω, κα] διεζαγαγεΐν δια παντός πειρασμού, δια
Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών, *Αμην,
ΆτΓοστολοί.
'^^^' Ι Ι Ασα ψυχή εξουσίαις ύπερεχούσαις ύποτασσεσθω- ου γαρ
εστίν εξουσία ει μη απο ^εου' αι Οε ουσαι εξουσιαι
υπο τού θεού τεταγμεναι εισίν, 'Ω,στε ό άντιτασσόμενος
τη εξουσία, τη τού θεού διαταγή άνθεστηκεν οι δε άνθεστη-
κοτες, εαυτοΊς κρίμα ληψονται. ΟΙ γαρ άρχοντες ουκ είσΐ
φόβος τών αγαθών έργων, άλλα τών κακών. θέλεις δε μη
φοβεΐσθαι την ε^ουσίαν ; τό αγαθόν ποίει, και έξεις επαινον
εξ αυτης' θεού γαρ διάκονος εστί σοι εΙς τό αγαθόν. *Έάν
108
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
^6 ΤΟ κακόν 7Τ0ίΐ)ς, φοβοϋ' ου γαρ βίκη την μάχαφαν φορβΐ*
θβον γαρ διάκονος βστιν, βκδικο^ 6£? οργην τω το κακόν
ττράσσοντί. ί!!^ιο ανάγκη ύττοτάσσβσθαι, ου μόνον δια την
οργην^ αλλά και δια την συν^ίδησιν. Δία τούτο γαρ κα\
φόρους Τ€λ€Ϊτβ* λατονργοί γαρ θεον βισιν, βις αντο τούτο
7Γροσκαρτ€ρονντ€ς. ^Αττόδοτβ ονν ττάσι τάς οφπλάς' τω τον
φόρον, τον φόρον τω το τβλος, το τβλος* τω τον φόβον,
τον φόβον τω την τιμήν, την τίμην,
Έίναγγζλιον.
¥^ Αί ίμβαντί αυτω ύς ττλοΐον, ηκολουθησαν αντω οΙ Ματ^.
-*•^ μαθηταΐ αυτού. Καί Ιδού, σασμος μ^γας Ιγίνετο Ιν ^ ^•
ττ] θαλασσή, ωστβ το πλοΐον καλνπτβσθαι ύπο των κυμάτων
αύτος δβ εκάθβνδε. Καί προσβλθόντβς οΐ μαθηται αυτού
ηγίΐραν αύτον, λέγοντες, Κύριβ, σώσον ημάς, άπολλύμ^θα.
Και λβγβί αύτοΐς, Ύί δβίλοί βστβ, ολιγόπ ιστοί ; Τοτ6 ζγβρθζ]^
ζπίτιμησβ τοΙς άνβμοις και τη θαλασσή, και βγβνβτο γαλήνη
μεγάλη. Οι δε άνθρωποι βθαύμασαν λέγοντες, Ποταπός•
εστίν ούτος, Ότι και ο\ άνεμοι και η θάλασσα νπακονουσιν
αύτω ; ΚαΙ ελθοντι αυτω εις το πέραν εΙς την γωραν των
Τεργεσηνών, ύπηντησαν αύτω δύο δαιμονιζόμενοι, εκ των
μνημείων εξερχόμενοι, χαλεποί λίαν, ώστε μη ισχύειν τινά
παρελθεΐν διά της οδού εκείνης. Και ιδού, έκραζαν λέγοντες,
Ύί ημΐν και σοί, Λησού Ύϊε τού θεού ; ήλθες ώδε προ καιρού
βασανισαι ημάς; 'Ιίν δε μακράν άπ αυτών άγελη χοίρων
πολλών, βοσκομενη. Οι δε δαίμονες παρεκάλουν αύτον
λέγοντες, Έ>1 εκβαλλεις ημάς, επίτρεψον ήμΐν άπελθεΐν εις
την άγελην τών χοίρων. Καί είπεν αύτοΐς. Υπάγετε. Οι δε
εξελθόντες άπηλθον εις την άγελην τών χοίρων κα\ ιδού,
ώρμησε πάσα η άγελη τών χοίρων κατά τού κρημνού εΙς την
θάλασσαν, και άπεθανον εν τοις ύδασιν. Οι δε βόσκοντες
εφυγον, και απελθόντες εΙς την πόλιν, άπηγγειλαν πάντα,
109
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
και τα των δαιμονίζομβνων. Και Ιδού, ττάσα η πόλι^ βζηλθβν
€ίί συνάντησιν τω ^Ιησου' και Ιδόντβς αύτον παρ^κάλβσαν,
οπω9 μβταβτ) άπο των ορίων αυτών.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ.
Ειιχτ}.
Λ Εόμβ^α σου, Κύρι^, την σην Έκκλησίαν κα\ θΕραττείαν
^■^ διατηρεί διηνβκώ^ έν ττ} άληθίντ/ σου ευσέβεια, Ινα οι
μόντ) ττ] ελπίδί της ουρανίου σου χάριτος ερειδομενοι, δια της
κραταιάς σου δυνάμεως διαπαντος ύπερασπίζωνται, δια *Ιησου
άριστου του Κυρίου ημών. ^Αμην,
*Α7ΓθσΓθλθ5.
Κολ. ' ^Νδύσασθε οΰν (ως εκλεκτό), του θεοΰ, άγιοι και ηγαπη-
Γ 12. Χ^ μενοι) σπλάγχνα οίκτιρμών, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην,
ττραότητα, μακροθυμίαν * Ανεχόμενοι αλλήλων, και χαριζόμενοι
εαυτοΐς, εάν τις ττρός τίνα εχτ) μομφην* καθώς κα\ 6 άριστος
εχαρίσατο ύμΊν, ούτω κα\ ύμεΐς. Έττϊ ττάσι δε τούτοις, την
άγάπην, ήτις εστί σύνδεσμος της τελειότητος. ΚαΙ η εΙρηνη
του θεοΰ βραβευετω εν ταΐς καρδίαις υμών, εΙς ην και εκληθητε
εν ενί σώματι' καΐ ευχάριστοι γίνεσθε, Ό λόγος του
Χριστού ενοικείτω εν ύμΐν ττλουσίως εν ττάστ} σοφία, διδά-
σκοντες και νουθετοΰντες εαυτούς ψαλμοΐς, και νμνοις, και
ωδαΐς ττνευματικαΐς, εν χάριτι αδοντες εν ττ) καρδία υμών τω
Κυριω. Καί πάν ο,τι αν ποιητε εν λόγω η εν έργω, πάντα
εν ονόματι Κυρίου Ιησού, εύχαριστουντες τω θεώ καί ΪΙατρι
δι αυτού,
Έναγγ^λιον,
Ματ0. ΓΛΜοιωθη η βασιλεία τών ουρανών άνθρώπω σπείροντι
'^^' καλόν σπέρμα εν τω άγρω αυτού. *Έ,ν δε τω καθεύδειν
τους ανθρώπους, ήλθεν αυτού 6 εχθρός κα\ έσπειρε ζιζάνια
110
ΚΥΡΙΑΚΗ 4' ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
άί/ά μζσοί' τον σίτου, καί άπηλθβι/, ^Οτ€ δβ ίβλαστησ^ν
ο χόρτος, και καρττον ίποίησβ, τότ€ Ιφίνη και τα ζιζάνια,
Ώροσβλθόντβς δ€ οι δούλοι τον οίκοδβσπότου άττον αντω,
Κνριβ, ονχί καλόν σπέρμα ^σττ^ιρας ίν τω σω άγρω ; ποθβν
ουν €χ€ΐ τα ζιζάνια ; Ό δβ βφη αντοΐς, Έχθροζ άνθρωπος
τούτο €ποίησ€ν. 01 δβ δούλοι ύπον αντω, θίλείί ονν
άπίλθόντβς σνλλβξωμβν αυτά ; Ό δ6 βφη, Ον• μηποτβ
συλλέγοντας τα ζιζάνια, €κριζώσητ( αμα αύτοΐς τον σΐτον.
"Αφβτβ συναυξάνβσθαι άμφότβρα μβχρι του θβρισμοΰ' κα] ίν
τώ καιρώ του θβρισμου αρώ τοις θβρισταΐς, Έυλλ^'ξατβ πρώτον
τα ζιζάνια, και δησατβ αυτά ίΐς δβσμας προς το κατακαύσαι
αύτά' τον δί σΐτον σνναγάγβτβ ξΐς την άποθηκην μου.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΚΤΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ.
Ενχη.
'ί^ θαός, ου αφαναρώθη 6 €νλογητος ΥΊος Ίνα λυσγ) τα
^^ €ργα του διαβόλου, κα\ ποιησ-ρ ημάς τ4κνα Οαού κα\
κληρονόμους ζωής αΐωνίου' Αυτός χάρισαι ημΐν, δβομβθα
σον, Ίνα ταύτην την ελπίδα ίχοντβς άγνίζωμαν εαυτούς, καθώς
Ικπνος αγνός ίστιν ώστ€, Οταν πάλιν φανβρωθγ} αύτος μ€τά
δυνάμεως και δόξης πολλής, ομοίους αύτώ γβνάσθαι ίν τη
αΐωνίω και €νδοζω αύτον βασιλβία, ίνθα συν Έοι, ΙΙατβρ, και
Έοί, Πνζύμα " Αγιον, συζη και συμβασιλαύα ύς άά θίΟί, άς
τους αιώνας τών αιώνων. Αμήν.
ΈπισΓολτί•
''ΤΔ€Τ6, ποταπην άγαπην δάδωκαν ημΐν 6 ΤΙατηρ, ίνα Ύακνα Α'Ίωάν.
-*- θ€θύ κληθώμβν δια τούτο 6 κόσμος ου γινώσκζΐ ημάς, ^'
ΟΤΙ ουκ ίγνω αυτόν, * Αγαπητοί, νύν τ€κνα θβού ίσμαν, και
οΰπω βφανβρώθη τι Ισόμαθα' οϊδαμβν δ€ οτι, αάν φαναρωθη,
όμοιοι αύτώ ίσομαθα* οτι οψομαθα αυτόν καθώς ίστι, Καί
πάς ο ίχων την ελπίδα ταύτην €7γ' αύτώ άγνίζει εαυτόν, καθώς
111
Ματ^.
ΚΔ' 23.
ΚΥΡΙΑΚΗ "={' ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
ίκΗΡΟ^ αγνο9 Ιστί, ΪΙάς 6 ττοίών την αμαρτιαν και την
άνομίαν ττοίβΐ' και η αμαρτία ^στιν η ανομία. Και οώατβ οτί
€Κ€ίνο9 βψανβρώθη \να τας αμαρτίας ημών άρτ)* και αμαρτία
βν αντώ ουκ βστί. Πά? 6 ίν αντω μένων ουχ αμαρτανπ'
ττας 6 άμαρτάνων ούχ ίωρακβν αύτον, ονδβ ίγνωκεν αυτόν.
Ύβκνία^ μηδ€ί9 ττλανάτω υμάς* 6 ττοιών την δίκαίοσυνην Βικαίός
βστι, καθώς βκβΐνος δίκαιος βστιν. Ό ττοιών την αμαρτιαν
€κ του διαβόλου ίστίν* ότι άττ άρχης ο διάβολος αμαρτάνβι.
ΈίΙς τούτο βφανβρώθη 6 Υιός του θεού, Ινα λύστ) τα έργα του
διαβόλου.
Κναγγ^λίον.
^Ι^Οτ-ε εάν τις ύμΐν είπτ}, 'ΐδου ώδε 6 \ριστος η ώδε, μη
"*■ πιστεύσητε. *Έίγερθησονται γαρ ψευδόχριστοι κα\ ψευδό-
ττροφηται, καΙ δωσουσι σημεϊα μεγάλα καΐ τερατα' ώστε
ττλανησαι (ει δυνατόν^ και τους εκλεκτούς. ^\δού, ττροείρηκα
ύμΐν. Καν ούν είττωσιν ύμΐν, \δου, εν ττ} ερημω εστί, μη
εζελθητε' ιδού, εν τοΐς ταμείοις, μη πιστεύσητε. ^Ω,σπερ
γαρ η αστραπή εζερχεται άπο ανατολών και φαίνεται εως
δυσμών, ούτως εσται κα), η παρουσία του ΥΙού του άνθρωπου.
Οπου γαρ εαν τ} το πτώμα, εκεί συναγθησονται οι αετοί.
Εΐ'^6ω? δ€ μετα την θλΐψιν τών ημερών εκείνων, ό ήλιος
σκοτισθησεται, κα\ η σελήνη ου δώσει το φέγγος αύτης, καΐ
οί αστέρες πεσούνται άπο του ουρανού, κα), αι δυνάμεις τών
ουρανών σαλευθησονται. Και τοτε φανησεται το σημεΐον τού
Υίού τού άνθρωπου εν τω ούρανώ' και τότε κόψονται πάσαι αι
φυλαι της γης, καΐ οψονται τον Υιόν τού άνθρωπου ερχόμενον
επι τών νεφελών τού ουρανού μετά δυνάμεως κα\ δόζης πολλής.
Και άποστελεϊ τους αγγέλους αυτού μετά σάλπιγγος φωνής
μεγάλης, και επισυνάζουσι τους εκλεκτούς αυτού εκ τών
τεσσάρων άνεμων, άπ άκρων ουρανών εως άκρων αυτών.
112
Η 8ΕΡΤυΑαΕ8ΙΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΕΓΟΜΕΝΗ δΕΡΤϋΛΟΕδΙΜΑ, ΗΤΟΙ Η ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΠΡΟ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ.
>%Εομ6^α σοι;, Κνριβ, των προσβυχων του λαοΰ σον
^■^ ΐλβως Ιπάκουσον^ Ινα ημα^ οΐ δια τάς αμαρτίας ημών
δικαίως κολαζόμβνοι, δια της χρηστότητας σου ελβημόνως
ρνσθώμβν, (Ις την δόζαν τον ^Ονόματος σον, δια 'Ιησον
\ρίστον τον Έωτήρος ημών, τον σνν Σθ£ κα\ τω άγίω
Ώνβνματί σνζώντος κα] σνμβασιλ^νοντος, ^νος άύ θων, ^Ις
τονς αΙώνας των αΙώνων. *Αμην.
Απόστολος.
/^ΥΑ^ οϊδατ€ ότι οι ίν σταδίω τρβχοντβς, πάντες μίν τρβχονσιν, α' Κορ.
€ίς δβ λαμβάνει το βραβπον ; Οντω τρεγετε Ινα κατά- ® ^4.
λαβητ€. Ώας δβ 6 αγωνιζόμενος, πάντα εγκρατενεταί*
Εκείνοι μεν ονν ίνα φθαρτον στεφανον λάβωσιν, ημείς δε
αφθαρτον. Κγω τοίννν οντω τρέχω, ώς ονκ αδήλως* οντω
πνκτενω, ώς ονκ άερα δερων άλλ' νπωπιάζω μον το σώμα,
και δονλαγωγώ, μήπως, άλλοις κηρνζας, αντος αδόκιμος
γενωμαι,
Εύαγγ4λίον,
'/^Μο/α εστίν ή βασιλεία τών ουρανών άνθρώπω οίκο- ΜατΛ
δεσπότΎ}, όστις εζήλθεν άμα πρωί μισθώσασθαι εργά- Κ' ι.
τας εις τον αμπελώνα αντον. Ένμφωνησας δε μετά τών
εργατών εκ δηναρίον την ήμεραν, άπεστειλεν αντονς εις
τον αμπελώνα αντον, Καί εξελθών περί την τρίτην ώραν,
ειδεν άλλονς εστώτας εν τη άγορα αργούς, κάκείνοις είπεν.
Υπάγετε και νμεΐς εΙς τον αμπελώνα, και ο εάν η δίκαιον
δώσω νμΐν. Οί δε άπήλθον. ΐΐάλιν εξελθών περί εκτην
και εννάτην ωραν, εποίησεν ωσαύτως. Τίερϊ δε την ενδεκάτην
ωραν εζελθών ενρεν άλλονς εστώτας αργούς, κα), λέγει αύτοΐς,
Ύί ώδε εστήκατε ολην την ήμεραν αργοί; Αεγουσιν αύτώ,
113 Η
Η δΕΧΑΟΕδΙΜΑ
"Ότί ονδβίί ημάς βμισθώσατο. Αβγ^ί αντοϊ^, Υπαγβτβ και
υμα? 6ίί τον άμπβλώνα^ και ο ^αν τ) δίκαιον ληχΐ/βσθβ. Οψίας
δ€ γζνομβνης, λβγβι 6 Κνρί09 τον άμττζλώνος τω Ιττιτρόπφ
αντον, ίίάλβσον τους βργατας^ κα\ άποδοί αντοΐς τον μισθόν,
άρζαμ€νο9 οίττο των έσχατων ίως των πρώτων. Και βλθοντβς
οΐ ΤΓβρΙ την βνδβκάτην ώραν, βλαβον άνα δηναριον, ^Έ^λθοντ^ς
δβ οϊ πρώτοι, ^νόμισαν οτί πλείονα ληψονται, και βλαβον
κα\ αντοί άνα δηναριον. Ααβόντβς δ€, βγόγγυζον κατά του
οίκοδβσποτον, λέγοντας οτι Ούτοι ο\ βσχατοι μίαν ώραν
βποίησαν, και "ίσους ημΐν αυτούς ίποίησας^ τοις βαστάσασι
το βάρος της ημέρας κα\ τον καύσωνα. Ό δβ αποκριθείς
απεν Ιν\ αυτών ^ ^ΥΑταιρε^ ουκ αδικώ σβ' ουχί δηναρίου συνε-
φώνησάς μοι ; Άρον το σόν, και υπαγβ' θέλω δβ τούτω τω
βσχάτω δούναι ώς καΙ σοι. *Η ουκ βζβστί μοι ποιησαι Ό
θβλω ίν τοις εμοΐς ; '^Η 6 οφθαλμός σου πονηρός εστίν, οτι
εγώ αγαθός ειμί ; Ούτως έσονται οϊ έσχατοι πρώτοι, κα\ οι
πρώτοι εσχατοΐ' πολλοί γαρ είσι κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΕΓΟΜΕΝΗ 8ΕΧΑαΕ8ΙΜΑ, ΗΤΟΙ Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ
ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ.
Ευχτί.
ΎΖ^ Υριε 6 θεός^ 6 καθορών οτι Ιπ ούδίνι έργω ημετερω
-*-^ πεποιθότες εσμεν "Ίλεως παράσχου ίνα δια της σης
δυνάμεως κατά παντός υπερασπισθώ μεν εναντίου, δια Ίησοΰ
άριστου του Κυρίου ημών. Αμήν.
ΆτΓοστολοί.
Β' Κορ. *ΤΤΔ6ω9 άνεχεσθε τών αφρόνων, φρόνιμοι οντες. Άνε-
ΙΑ 19. XX γ^ο-βζ γ^ρ ζΐ τις υμάς καταδουλοΐ^ εϊ τις κατεσθίει,
εΐ τις λαμβάνει, ε\ τις επαίρεται, ε\ τις υμάς εις πρόσωπον
δερει. Κατά άτιμίαν λέγω, ώς οτι ημεΐς ησθενησαμεν εν
ω δ' αν τις τολμά (εν αφροσύνη) λέγω) τολμώ κάγώ. Έβραΐοί
114
Η 8ΕΧΑαΕ8ΙΜΑ
€ΐσί ; κάγώ' ΊσραηλΙταί ύσι ; κάγώ' σπ/ρμα * Αβραάμ βίσι ;
κάγώ' διάκονοι Χρίστου ύσι ; {παραφρόνων λαλώ) νττίρ
Ιγώ' Ιν κόττοις ττ^ρισσοτ^ρω^' (ν πληγαΐ^ υπερβαλλόντων•
Ιν φυλακαΐς• πβρκτσοτξρωί' €ν θανατοις πολλάκις. Υπο
^Ιουδαίων πεντάκις τβσσαρακοντα παρά μίαν βλαβον. Ύρ)ί
€ρραβδίσθην. ^Απαξ ίλίθάσθην, Ύρ\ς ίναυάγησα. Νυχθη-
μβρον ίν τω βυθω πεποίηκα' οδοιποριαίς πολλάκις ' κίνδυνοι^
ποταμών κινδύνοις λΎ]στών• κίνδυνοι^ €Κ γένους• κινδύνοίς
εζ εθνών κινδύνοις εν πολεΐ' κινδυνοις εν ερημιά• κινδυνοις
εν θαλάσστ}• κινδύνοις εν ψευδαδελφοις• εν κόπω και μόχθω•
εν άγρυπνίαις πολλάκις• εν λιμώ κα\ δίψει• εν νηστείαις
πολλάκις• εν ψύχει καΐ γυμνότητι• χωρ\ς τών παρεκτός^
η επισύστασίς μου η καθ' ημεραν, η μέριμνα πασών τών
^Εκκλησιών. Ύίς άσθενεϊ, και ουκ ασθενώ ; τις σκανδαλίζεται^
και ουκ εγω πυρούμαι; ΚΙ καυχάσθαι δει, τα της ασθένειας
μου κανχησομαι. Ό θβοί καΐ ΐΐατηρ τον Κυρίου ημών
*Ιησον Χριστού οίδεν, 6 ων εύλογητος εις τους αΙώνας, οτι
οι) ψεύδομαι.
Εναγγέλίον.
^^Υνιόντος όχλου πολλού, και τών κατά πολιν επιπορενο- Αονκ,
^ μένων προς αυτόν ^ είπε δια παραβολής, *Έ,ζηλθεν 0^4.
σπείρων του σπεΐραι τον σπόρον αυτού• και εν τω σπείρειν
αύτον, ο μεν έπεσε παρά την οδόν, κα). κατεπατηθη, και τα
πετεινά τού ουρανού κατεφαγεν αυτό. Και έτερον επεσεν επΙ
την πετραν, κα] φυεν εζηράνθη, δια το μη εχειν Ικμαδα. Και
έτερον επεσεν εν μέσω τών ακανθών, και συμφυεϊσαι αϊ ακανθαι
άπεπνιζαν αυτό. Και έτερον επεσεν επϊ την γην την άγαθην,
κα\ φυεν εποίησε καρπόν εκατονταπλασίονα. Ύαύτα λέγων
εφωνει, Ο έχων ώτα άκουειν άκουετω. *Κπηρωτων δε αύτον
οι μαθηταΐ αυτού, λέγοντες, Ύίς εϊη η παραβολή αύτη ; Ό δέ
είπεν, Ύμΐν δεδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας τού
θεού• τοις δε λοιποΐς εν παραβολαΐς• ϊνα βλέποντες μη
115 ρ 2
Η ^υIΝ^υΑαΕ8IΜΑ
βλ^πωσί, και άκούοντβς μη σννιώσιν, 'Έστί δβ αυτή η
παραβολή- Ό σπόρος ίστϊν ο Λόγοί του θβοϋ. ΟΙ δ6 πάρα
την οδον βίσιν οΙ άκούοντβς' άτα ^ρ\€ται 6 διάβολος, και α\ρα
τον λόγον άπο της καρδίας αυτών, ίνα μη πίστ€υσαντβς
σωθώσιν. Οϊ δβ 67Γί της πβτρας, οΊ, όταν άκούσωσι, μβτα
-χαράς δβχονται τον λόγον και ούτοι ρίζαν ουκ ίχουσιν, οί
προς καιρόν πιστβύουσι, κα\ €ν καιρώ πειρασμού αφίστανται.
, Το ^6 €ΐς τας άκανθας πεσόν, ουτοί άσιν ο\ άκούσαντβς, και
νπο μερίμνων και πλούτου και ηδονών του βίου πορβυομβνοι
συμπνίγονται, και ου τελεσφορουσι. Το ^6 εν τη καλτ] γη,
αυτοί €ΐσιν, οίτινες εν καρδία καλή κα\ άγαθη άκουσαντες τον
λόγον κατεχουσι, και καρποφοροΰσιν εν υπομονή.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ^υIΝ^υΑαΕ8IΜΑ, ΗΤΟΙ Η ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ
ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ.
'/^ Κύριος, ο διδάζας ημάς ότι πάντα τα έργα ημών χωρ)ς
^-^ της αγάπης ούδεν είσίν ΙΙεμψον το άγιόν σου Πνεύμα,
κα\ εκχεον εις τας καρδίας ημών εκείνο το καθ υπερβολην
χάρισμα της αγάπης, αυτόν τον σύνδεσμον της ειρήνης και
πασών τών αρετών, χωρ\ς ούτινος πάς 6 ζών κατενώπιόν σου
νεκρός θεωρείται* Παράσχου τούτο δια τον μονογενή σου Υίον
Ίησούν \ριστόν. Ά μη ν.
Άττόστολοί.
Α Κορ. 'Τ^^Αΐ' ταϊς γλώσσαις τών ανθρώπων λαλώ κα\ τών αγγέλων,
-■-^ άγάπην δε μη εχω, γεγονα χαλκός ηχών, η κύμβαλον
άλαλάζον. Καϊ εάν εχω προφητείαν, και είδώ τα μυστήρια
πάντα, κα\ πάσαν την γνώσιν κα\ εάν εχω πάσαν την πίστιν,
ώστε ορη μεθιστάνειν, άγάπην δε μη εχω, ούδεν εΙμι, ΚαΙ
εαν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, κα\ εάν παραδώ το
σώμα μου ΐνα καυθησομαι, άγάπην δε μη εχω, ούδεν ώφε-
116
Η ^υIΝ^υΑαΕ8IΜΑ
λουμαι. Ή αγάπη μακροθυμβΐ, χρηστ^ύ^ταί* η αγάπη ου
ζηλοΐ' η αγάπη ου π€ρπ€ρ€ύ€ται, ου φυσιοΰται, ουκ άσχημοι^βΐ,
ου ζητ€Ϊ τα ίαυτης^ ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν,
ου χαίρει ίπΐ τυ} αδικία, συγχαίρει ^ε τη αλήθεια* πάντα
στεγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Ή
αγάπη ουδέποτε εκπίπτει* εϊτε δε προφητεΐαι, καταργηθησονται•
είτε γλώσσαι, παύσονταΐ' εϊτε γνώσιν, καταργηθησεται,
Κκ μέρους γαρ γινωσκομεν, καΐ εκ μέρους προφητεύομεν.
Οταν δε ελθη το τελειον, τότε το εκ μέρους καταργηθησεται.
Ογ€ ημην νηπιος ώς νηπιος ελαλουν, ως νηπιος εφρόνουν,
ώς νηπιος ελογιζόμην οτε δε γεγονα άνηρ, κατηργηκα τα.
του νηπίου. Βλεπομβν γαρ άρτι δι εσόπτρου εν αινίγματι,
τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους,
τότε δε επιγνωσομαι καθώς και επεγνωσθην. ΝυνΙ δε μένει
πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα* μείζων δε τούτων η
αγάπη.
Έ^ναγγ^Χιον.
Ι Ι Αραλαβων 6 * Ιησούς τους δώδεκα βιπε προς αυτούς, Αονκ,
-*■ ■■■ *Ιδού, άναβαίνομεν εΙς ^Ιεροσόλυμα, και τελεσθησεται ^^ ^^'
πάντα τα γεγραμμενα δια των προφητών τω Υ\ώ του αν-
θρώπου. Παραδοθησεται γαρ τοΐς "Έιθνεσι, και εμπαιχθησεται^
καΐ ύβρισθησεται, και ίμπτυσθησεται. Καί μαστιγώσαντες,
αποκτενούσιν αυτόν* και ττ] ήμερα ττ) τρίτΎ) άναστησεται.
Και αύτο\ ουδέν τούτων συνηκαν και ην το ρήμα τούτο
κεκρυμμενον απ* αυτών, κα\ ουκ εγίνωσκον τα λεγόμενα.
'ΈΑγενετο δε, εν τω εγγίζειν αυτόν εΙς Ιεριχώς τυφλός τις εκάθητο
παρά την οδόν προσαιτών Ακουσας δε όχλου διαπορευομενου,
επυνθάνετο τι είη τούτο. Απηγγειλαν δε αύτω ότι Ιησούς
6 Ναζωραϊος παρέρχεται. Κα^ εβόησε, λέγων, ^ίησού υιε
Ααβίδ, ελεησόν με. Κα: ο\ προάγοντες επετίμων αύτω, ΐνα
σιωπηστ)* αυτός δε πολλω μάλλον έκραζε ν, Υίε Ααβίδ,
ελεησόν με. Σταθείς δε 6 *Ιησούς εκελευσεν αυτόν άχθηναι
117
Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΟΥ ΣΠΟΔΟΥ
7Γ ρο9 αυτόν* ^γγίσαρτος δβ αντον, ίττη ρώτησαν αυτόν ^ λβγων,
ΎΙ σοι θ€λ€ί9 ποίησω ; Ό δβ €ΐπ€, Κύριβ, Ινα άναβλζψω.
Και ο 'Ιησοΰς βΐπβν αύτω, * Ανάβλβψον η ττίστις σου σβσωκβ
σε. Καϊ παραχρήμα άνββλβψε, και ηκολούθβι αύτω, δοξάζων
τον θβόν κα). ττάί 6 λαός Ιδών, βδωκίν αΐνον τω θβω.
Η ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, Η ΚΟΙΝΩΣ ΚΑ ΟΥΜΕΝΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΟΥ ΣΠΟΔΟΥ.
Ενχη.
'/^ θίΟί 6 παντοκράτωρ κα\ αιώνιος, 6 μηδβν βδ^λυσσομβνος
^-^ ων ίποίησας, και πασι τοΐς μβτανοοΰσι συγχωρών τάς
αμαρτίας* Αυτός κτίσον ίν ημΐν καρδίας καινας και συντ€~
τριμμ€νας, Ίνα των αμαρτιών ημών άζίως οδυρομ^νοι, και την
αθλιότητα ημών όμολογουντβς, πάρα Έοΰ, του θ€θΰ τών
οίκτφμίον, τύχωμ^ν της τζλβίας άφζσβως καΐ συγχωρησβως^
δια *Ιησοΰ Χριστού του Κυρίου ημών. *Αμην.
% Αντη η Ευχή άναγίνώσκ€ταί κα^' €κάστην ημίραν των Νηστξίών^
μ€τά την δια την ^Πμζραν δίατ€ταγμ^νην Ενχην,
ΆντΙ τον ΆτΓοστολου.
*Ιωήλ ^Ύ^ΤΙιστράφητβ προς μ4, λίγα Κύριος, βζ Ολης της καρδίας
ΒΊ2. -■--• νμών, καΙ βν νηστβία, και €ν κλαυθμω, και Ιν κοπβτω,
Κώ διαρρήξατε τάς καρδίας υμών, κα] μη τα ιμάτια υμών,
κα] βπιστράφητβ προς Κύριον τον θβόν υμών ότι βλβημων
καΙ οίκτίρμων €στί, μακρόθυμος, κα\ πολυ^λβος, κα), μετανοών
επι ταΐς κακίαις. Τις οίδβν βΐ ίπιστρέ\\/Η, και μετανοήσει,
και ύπολείψεται οπίσω αυτού εύλογίαν, κα), θυσίαν και σπονδην
Κυρίω τω θεώ υμών ; "Σαλπίσατε σάλπιγγι εν Έιών, αγιάσατε
νηστζίαν, κηρύξατε θεραπείαν, συναγάγετε τον λαόν, αγιάσατε
εκκλησίαν, εκλεξασθε πρεσβυτέρους, συναγάγετε νήπια θηλα-'
ζοντα μαστούς* εξελθετω νυμφίος εκ του κοιτώνος αυτού,
118
ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
και νύμφη €Κ του παστού αντης' άνάμεσον της κρηπΐδος του
θυσιαστηρίου κλαύσονται ο\ ίβρ^ΐς, οι λβιτουργοΰντβς Κυρ/ω,
καΐ βροϋσι, Φζΐσαι, Κυριβ, του λαοΰ σου, και μη δως την
κληρονομίαν σου άς ον^ώος, του κατάρζαι αυτών ίθνη- οττωί
μη άπωσιν Ιν τοΙς βθνβσι, ΥΙού €στιν 6 θβος αυτών ;
Κυαγγζλίου,
ΟΎαν νηστ€υητ€, μη γινβσθβ ωσπβρ οΐ ύποκριταί, σκυθρω- Ματθ,
ΤΓΟί' αφανίζρυσι γαρ τα πρόσωπα αυτων^ όπως φανωσι ^ ^^•
τοις άνθρώποις νηστβύοντβς. Αμήν λβγω ύμϊν, οτι άπβχουσι τον
μισθον αυτών. Σι; δβ', νηστβυων, άλ€ΐ\Ι/αί σου την κβφαλην,
και το πρόσωπον σου νίψαι, όπως μη φαν^ης τοις άνθρώποις
νηστβύων, άλλα τώ ΪΙατρί σου τω Ιν τω κρύπτω* και 6
ΪΙατηρ σου 6 βλβπων βν τω κρύπτω, άποδωσβι σοι ίν τω
φανβρώ. Μ?) θησαυρίζβτβ ύμΐν θησαυρούς ίπ\ της γης, όπου
σης καΐ βρώσις άφανίζβι, κα\ οπού κλβπται διορύσσουσι και
κλ^πτουσι. θησαυρίζ€Τ€ δβ ύμΐν θησαυρούς €ν ου ράνω, όπου
οΰτβ σης οϋτβ βρώσις άφανίζβι, και όπου κλβπται ου διο-
ρύσσουσιν ούδβ κλβπτουσιν, "Όπου γάρ ίστιν 6 θησαυρός
υμών, €Κ€Ϊ βσται και η καρδία υμών.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΤΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ.
Εΰχ?7.
Ύζ^^ρι^^ ό δι* ημάς ημβρας τ€σσαράκοντα και νύκτας τβσ-
σαράκοντα νηστβύσας* Αυτός χαρισαι ημίν τοιαύτη
γ^ρησασθαι άποχη, ωστ€, της σαρκός τω Πνβύματι ύπο-
ταχθβίσης, τοΐς θβίοις σου κινημασι παντοτβ ύπακούβιν
ημάς ίν δικαιοσύνη και όσιοτητι της αληθείας, €ίς την τιμήν
και δόξαν σου, του σύν τω ΥΙατρΙ καΐ τω άγίω Πνβύματι
συζώντος καΙ συμβασιλβυοντος, €νός θ€οΰ, βίς τους αίώνας
τών αιώνων. ^Αμην.
119
ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
^Απόστολος,
Β. Κορ, ^^Υρ€ργονντ€9 δβ κοί τταρακαλονμβι^, μη βίί /^€^'ο^' τηι^ Χ^Ρ'"
^^ του θβοΰ δβξασθαί νμα^. (Λβ^/βί γάρ, Καφώ δβκτω
βττηκονσά σον, και ^ν ημβρα σωτηρίας ΐβοηθησά σοΐ' Ιδού,
νυν καιρός βνπρόσδβκτος' Ιδού, νυν ημβρα σωτηρίας.) Μηδβμίαν
ίν μηδζν\ δίδόντβς ττροσκοπην, Ίνα μη μωμηθτ) η διακονία-
άλλ' €ν παντι συνιστώντας βαντούς ώς θβοΰ διάκονοι, ίν
υπομονή πολλή, ίν θλί\}/6σίν^ ίν άνάγκαις, ίν στβνοχωρίαι^,
ίν πληγαΐς, €ν φυλακαΐς, €ν άκαταστασίαις, βν κόποις, ίν
άγρυπνίαις, ίν νηστβίαις• ίν άγνότητί, ίν γνώσει, ίν μακρό-
θυμία, ίν χρηστοτητι, ίν ΐΐνβύματι αγίω, ίν αγάπη άνυποκρίτω,
ίν λόγω άληθπας, ίν δυνάμα θίοί), δια των οπλών της
δικαιοσύνης των δβζιών και αριστερών, δια δόξης καΙ ατιμίας,
δια δυσφημίας κα\ βύφημίας' ώς πλάνοι, καΙ άληθβΐς* ώς
αγνοούμενοι, και ίπιγινωσκομβνοΐ' ώς αποθνήσκοντας, και ίδον
ζώμβν ώς παιδβυόμανοι, κα\ μη θανατούμβνοΐ' ώς λυπούμενοι,
άίί δα χαίροντας' ώς πτωχοί, πολλούς δα πλουτίζοντας* ώς
μηδαν αχοντας, κα\ πάντα καταχοντας,
ΕυαγγζΚιον.
Ματ^. ΓΓ^Οτβ ό * Ιησούς άνηχθη αίς την αρημον ύπο του ΐΐναύματος,
^ ^• -*- παιρασθηναι ύπο του διαβόλου. Καί νησταύσας ημάρας
τασσαρακοντα και νύκτας τασσαράκοντα, ύσταρον ίπαίνασα.
Καί προσαλθών αύτω 6 παφάζων αίπαν, Εί Υίοί αΙ του ^αού,
αίπα Ινα οΐ λιθοί ούτοι άρτοι γάνωνται. Ό δβ άποκριθαίς
αίπα, Ταγραπται, Ούκ ίπ άρτω μόνω ζησαται άνθρωπος, αλλ*
ίπ\ παντι ρηματι ίκπορβυομίνω δια στόματος θαοΰ. Ύότα
παραλαμβάναι αυτόν 6 διάβολος αίς την άγίαν πόλιν, και
ιστησιν αυτόν ίπ\ το πτερύγων του ίαροΰ, κα\ λάγαι αύτω,
Έλ ΥΙος αΐ του θαοΰ, βαλα σααυτόν κάτω* γάγραπται γάρ,
οτι Ύοΐς άγγίλοις αυτού ίνταλαϊται παρ\ σου, και ίπι χαίρων
αρούσί σα, μηποτα προσκό\Ι/γ]ς προς λίθον τον πόδα σου,
120
ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
'Έφη αύτω 6 * Ιησούς, ΐΐάλίί/ γ^γραπται. Ουκ €κπ€φάσ€ΐ9
Κύριοι^ τον θβον σον. ΥΙαλιν παραλαμβανβί αύτον 6 διά-
βόλο €ΐς ορός ν\Ι/ηλον λίαν, και δβίκνυσιν αύτω πάσας τάς
βασιλείας του κόσμου, και την δόξαν αυτών καΐ λβγβι αύτω,
Ύαΰτα πάντα σοι δώσω, €αν πεσων προσκυνηστ^ς μοι. Ύότβ
λβγει αυτω 6 Ιησούς, Υπάγε, Σατανά* γεγραπται γο-ρ, Ιίύριον
τον θεον σου προσκυνήσεις, και αύτω μόνω λατρεύσεις. Τότβ
αφιησιν αύτον ο διάβολος, κα\ Ιδού, άγγελοι προσηλθον καΧ
διηκόνουν αύτω.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΥΤΕΡΑ Τί2Ν ΝΗΣΤΕΙΩΝ.
Ενχη.
Ύ^ ^€ος 6 Παντοκράτωρ, 6 ειδως ημάς πάσης εστερη μένους ^
^-^ δυνάμεως του εαυτοΐς βοηθησαι- Κύτος διατηρησον ημάς
το μεν έκτος κατά το σώμα, το δε εντός κατά την ψυχην. Ίνα
διαφυλαχθώ μεν άπο παντός τω σώματι συμβαίνοντος εναντίου,
και άπο παντός τυ) ψυχή προσβάλλοντος καΐ βλάπτοντας
λογισμού, δια *Ιησού "Κριστού τού Κυρίου ημών. *Αμην,
* Απόστολος»
\ Αελφοί, ερωτώμεν υμάς και παρακαλούμεν εν Κυρίω α' Θίσ.
-^^^ ' Ιησού, καθώς παρελάβετε παρ ημών το πώς δει υμάς ^ ^'
περιπατεΐν, καΐ άρεσκειν θβω, ϊνα περισσεύητε μάλλον. Οϊδατε
γαρ τινας παραγγελίας εδώκαμεν ύμϊν δια τού Κυρίου Ιησού.
Τούτο γαρ εστί θέλημα τού θεού, 6 αγιασμός ύμόον, άπεχεσθαι
υμάς άπο της πορνείας* είδεναι εκαστον υμών το εαυτού σκεύος
κτάσθαι εν άγιασμω και τιμή- μη εν πάθει επιθυμίας, καθάπερ
κα] τα ' Εθνη τα μη ειδότα τον θεόν το μη ύπερβαίνειν, και
πλεονεκτεΐν εν τω πράγματι τον άδελφον αυτού, διότι εκδικος
ο Κύριος περί πάντων τούτων, καθώς και προείπαμεν ύμϊν, και
διεμαρτυραμεθα. Ού γαρ εκάλεσεν ημάς 6 θεός επι ακαθαρσία^
αλλ εν αγιασμώ. Ύοιγαρούν 6 άθετών, ούκ άνθρωπον άθετεΐ,
άλλα τον θεον, τον και δόντα το Πί^εϋμα αυτού το άγων εΙς ημάς.
121
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Εναγγ€\ίθΊ'.
Ματθ. * ΜΛ^βΧβωι^ Ικάθ^ν ο Ιησούς^ άν^γωρησ^ν άς τα μ€ρη Ύυρον
ΙΕ 21. Γ' ^ ν'^5»'^ τ^^'^' ^ν ' *^ ^ί/
"*-^ και ζείδωρος, ]\αί ώον, γυνή Χαναναία απο των ορίων
ίκ^ίνων ί^βλθουσα βκραύγασβν αύτω, λβγονσα, ^Κλβησον μ6,
Κνρί€, Υίβ Ααβίδ, η θυγάτηρ μου κακώζ δαιμονίζΕταί. Ό δβ
ουκ άπ€κρίθη αύτΎ] λόγον. Καί 7Γροσ6λθόντ€ς οΐ μαθηταΐ αυτού
ηρώτων αυτόν, λ€γοντ€9, * Απόλυσον αύτη ν, Οτι κράζει οπίσθβν
ημών, Ό ^6 άποκριθβίς• €ΐπ€ν, Ουκ άπ^στάλην, βΐ μη βίς τα
πρόβατα τα άπολωλότα οίκου ^Ισραήλ. Ή δβ ^λθοΰσα ττροσ-
ίκύνβί αύτω, λβγουσα, Κύριβ βοηθβι μοί. Ό δβ άποκριθάς
βΙπ€ν, Ουκ €στί καλόν λαββχν τον άρτον των τβκνων, και βαλύν
τοΐί κυναρίοις. Ή δε εΖττβ, Να/, Κι;/)ί6• και γαρ τα κυνάρια
€σθί€ί από των ψίχίων των τητττόντων από της τραπέζης των
κυρίων αυτών. Ύότβ άποκριθάς ό 'λησούς άπ^ν αύττ), Ώ γύναί,
μεγάλη σου η πίστις' γενηθητω σοι ώ? θβλεις. ΚαΙ Ιάθη η
θυγάτηρ αύτης από της ώρας βκβίνης.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΡΙΤΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ.
\Έομ€θα σου, θββ Ώαντοκρατορ, τας τών ταπεινών σου
^■^ δούλων εγκάρδιους επίβλεψον προσευχάς, και την της
μεγαλειοτητος σου δεζιαν εκτεινον, εις ύπεράσπισιν ημών
κατά πάντων τών αντικείμενων ημΐν, δια Ιησού Χριστού τού
Κυρίου ημών. *Αμην.
^Αττόστολο^.
*Έφ€σ. Ι ^Ινεσθε ούν μιμητά), τού θεού, ώς τέκνα αγαπητά* και περι-
πατείτε εν αγάπη, καθώς και ό \ρίστός ηγάπησεν ημάς,
και παρεδωκεν εαυτόν ύπερ ημών προσφοραν και θυσίαν τω
θεώ ε\ς όσμην εύωδίας. Πορνεία δε, καΐ πάσα ακαθαρσία, η
πλεονεξία, μηδέ όνυμαζεσθω εν ύμϊν, καθώς πρέπει άγίοις' και
122
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
αίσχρότηΐ, καΐ μωρολογία, η βύτραπβλία, τα ουκ ανήκοντα*
άλλα μάλλον βύχαρίστία. Ύοντο γαρ Ιστβ γινώσκοντβς^ οτι
ττάς πόρνος, η ακάθαρτος, η ττλζονβκτης, ος ίστιν βίδωλολατρης,
ουκ €χ€ί κληρονομίαν €ν ττ) βασιλβία του άριστου και Οβου,
Μτ^δέίί υμάς άπατατω Κ€νοίς λογοις- δια ταύτα γαρ ίρχζταί η
οργή του θβού βπί τους υίους της άπβιθίίας. Μη ουν γίν^σθ^
συμμέτοχοι αυτών Ήτβ γαρ ποτ€ σκότος, νυν δβ φως €ν
Κυρίω' ώς τ€κνα φωτός πβριπατβΐτβ, (6 γαρ καρπός του
πνεύματος ίν πάση άγαθωσυνη, κα\ δικαιοσύνη, καΐ άληθβια)
δοκιμάζοντας τί βστιν αύάραστον τω Κυρίω. ΚαΙ μη σνγκοινω-
νύτβ τοις αργούς τοις άκαρποις του σκότους, μάλλον δβ κα\
6λ€}/χ€7€• Τά γαρ κρυφή γινόμενα υπ αυτών αίσχρον βστι κα\
λβγβιν. Τά ^6 πάντα αλαγχόμανα ύπο του φωτός φαναρούται*
πάν γαρ τό φανβρούμανον φώς βστι. Αιό λαγβι, Έ,γβιραι 6
καθβύδων^ καΐ άναστα €Κ τών νβκρών, και ίπιφαυσαι σοι
6 \ριστός.
Εναγγ€\ίον,
*ΎΐΙσοΰςην ζκβαλλων δαιμόνων, κα\ αυτό ην κωφόν. ^Κγβνβτο Αονκ.
-■■ δβ του δαιμονίου βζβλθόντος, (λάλησαν ό κωφός ' και βθαύμα- ^^ ^^'
σαν οι όχλοι. Ύινβς δβ Ιξ αυτών αίπον, Έν Βεβλζαβούλ, άρχοντι
τών δαιμονίων, βκβάλλβί τ α δαιμόνια. ^'Κτβροι δβ πβιράζοντβς,
σημαΐον παρ αυτού βζητουν αζ ουρανού. Αυτός δβ αιδώς αυτών
τά διανοήματα, αίπαν αύτοΐς, Πάσα βασιλαία αή) ίαυτην δια-
μαρισθβΐσα βρημούταΐ' κα\ οίκος απί οίκον, πιπται. ΕΙ δβ καί
ό Σατανάς αφ' ααυτόν διαμαρίσθη, πώς σταθησαται η βασιλαία
αυτού ; ότι λβγβτα αν Βααλζαβούλ ακβάλλαιν μα τά δαιμόνια,
ΈαΙ δα αγώ αν ^ααλζαβουλ ακβάλλω τ δαιμόνια, οί υίο\ υμών αν
τίνι ακβάλλουσι ; διά τούτο κριται υμών αύτο\ ασονται. Έλ δα
αν δακτύλω Οαού ακβάλλω τα δαιμόνια, άρα αφθασαν αφ* υμάς
η βασιλαία τού θεοΟ. 'Όταν ό ισχυρός καθωπλισμανος φυ-
λάσση την ααυτού αύλην. αν αίρηνη αστ\ τα υπάρχοντα αυτού*
123
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ίτταν δβ ο Ισχνροτ€ρο9 αυτόν ίττ^λθων νικηστ] αύτον, την παν-
οπλιαν αυτού αφβί €0 τ) ζττβποιθβι, και τα σκύλα αυτού
διαδίδωσιν. Ό μη ων μ€Τ βμού, κατ βμού βστί' κα\ 6 μη
σννάγων μβτ €μον, σκορπίζει. "Όταν το ακάθαρτον πνεύμα
εζελθη άπο τού ανθρώπου, διβρχβται δι άνυδρων τόπων, ζητούν
άναπαυσιν κα\ μη βύρίσκον, λβγβι. Υποστρέψω εΙς τον οίκον
μου, όθεν Ιζηλθον, Και ελθον ευρίσκει σεσαρωμενον και κε-
κοσμημενον. Ύοτε πορεύεται κα\ παραλαμβάνει επτά έτερα
πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και είσελθόντα κατοικεί εκά' και
γίνεται τα έσχατα τού άνθρωπου εκείνον χβίρονα των πρώτων,
Κγενετο δε εν τω λέγειν αύτον ταύτα, επάρασά τις γυνή φωνην
εκ τού όχλου είπεν αύτω, Μακάρια η κοιλία η βαστάσασά σε,
και μαστοί ους εθηλασας. Αυτός δε είπε, Μενούνγε, μακάριοι
οι ακουοντες τον λογον τού θεού κα\ φυλάσσοντες αυτόν.
χ
ΚΪΡΙΑΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ.
Ενχή,
Αρισαι ημΐν, δεόμ^θά σου, θεε ΥΙαντοκράτορ, ϊνα ημείς οΐ
δια τα πονηρά έργα ημών κατάξιοι οντες τού κολασθηναι,
δια της παραμυθίας της χάριτος σου δι έλεος άνα\Ι/ύξωμεν, δια
τού Κυρίου και Έωτηρος ημών Ιησού \ριστού. Αμήν.
ΆτΓοστολοϊ.
Γαλ. Λ Έγ€τε μοι, οϊ υπό νόμον Θίλοντες είναι, τον νόμον ουκ
Δ' 21. άκονετε ; Τέγραπται γάρ, ότι * Αβραάμ δύο υιούς εσχεν,
ενα εκ της παιδίσκης, καΐ ενα εκ της ελευθέρας. Άλλ* ό μεν €κ
της παιδισκης κατά σάρκα γεγεννηταΐ' ό δε εκ της ελευθέρας
δια της επαγγελίας. " Ατινά εστίν άλληγορούμενα' αύται γάρ
εισιν αϊ δυο διαθηκαΐ' μία μίν άπό ορούς Έινά, εΙς δουλείαν
γβννώσα, ήτις εστίν 'Άγαρ, Το γάρ " Αγαρ Σινά ορός εστίν εν
ΤΎ) Αραβία, σύστοιχα δε τη νύν Ιερουσαλήμ, δουλζύβι δε μετά
124
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
των τ4κνων αύτης. Ή δ€ ανω Ιερουσαλήμ ίλευθβρα Ιστιν
ητί9 €στί μητηρ πάντων ημών. Τβγραπται γαρ, Ένφράνθητι,
στβΐρα η ου τίκτουσα* ρηζον και βόησον, η ουκ ώδίνουσα* οτί
πολλά τα τβκνα τψ έρημου μάλλον η της βχούσης τον άνδρα.
*Ημ€ίς δβ, άδβλφοί, κατά * Ισαάκ, επαγγελίας τέκνα εσμεν,
Άλλ* ωσπερ τότε 6 κατά σάρκα γεννηθείς εδίωκε τον κατά
πνεύμα, οΰτω κα). νυν. *Αλλά, τί λέγει η Γραφή ; "Έ,κβαλε
την παιδίσκην καΐ τον υΐον αύτψ' ου γαρ μη κληρονομτ/σΎ) ο
νιος της παιδίσκης μετά του νιου της ελευθέρας. Αρα, αδελφοί^
ουκ εσμεν παιδίσκης τέκνα, άλλα της ελευθέρας.
Εναγγ€λιον,
Α ΙΙηλθεν 6 *Ιησοΰς πέραν της θαλάσσης της Ταλιλαίας, της *Ιωάν. ΐΊ.
•^■^ Ύιβεριάδος. Κάϊ ηκολούθει αύτω όχλος πολύς, ότι
εώρων αυτού τά σημεία α ίποίει επΙ των άσθενούντων. * Ανήλθε
δε εΙς το όρος ό *Ιησούς, καΐ εκεί εκαθητο μετά των μαθητών
αυτού. Ήν δε εγγύς το πάσχα, η εορτή τών * Ιουδαίων.
*Κπαρας ούν 6 * Ιησούς τους οφθαλμούς, καΙ θεασαμενος οτί
πολύς όχλος έρχεται προς αύτον, λέγει προς τον Φίλιππον,
Ώόθεν άγοράσωμεν άρτους, ϊνα φάγωσιν ούτοι ; (Ύούτο δε
έλεγε πειράζων αυτόν αυτός γάρ ηδει τί έμελλε ποιεΐν.^
Άπεκρίθη αύτω Φίλιππος, Αιακοσίων δηναρίων άρτοι ούκ
άρκούσιν αυτοΐς, Ινα έκαστος αυτών βραχύ τι λαβή. Αεγει
αύτω είς εκ τών μαθητών αυτού, * Ανδρέας, ό αδελφός Έίμωνος
ΐίετρου, ' Εστί παιδαριον εν ώδε, ο έχει πέντε άρτους κρίθινους,
κα\ δύο όψάρια' άλλα ταύτα τί εστίν εΙς τοσούτους ; Είπε δε
ό'Ιησούς, ΐίοιησατε τους ανθρώπους άναπεσεΐν. Ήν δε χόρτος
πολύς εν τω τόπω, Άνεπεσον ούν οΐ άνδρες, τόν αριθμόν
ωσεί πεντακισχίλιοι. Έλαβε δε τους άρτους ό ^Ιησούς, καΐ
εύχαριστησας διεδωκε τοΐς μαθηταΐς, οΐ δε μαθηταΧ τοις άνακει-
μενοις, ομοίως και εκ τών όψαρίων όσον ηθελον. Ώί δε
ενεπλησθησαν, λέγει τοΐς μαθηταΐς αυτού, Συναγάγετε τά
125
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
7Γ€ρισσ€νσαντα κλάσματα, ϊνα μη τι άπόληται. Έννηγαγον
ονι/, καΐ ίγ^μισαν δώδ€κα κοφίνουί κλασμάτων €κ των πβντβ
άρτων των κρίθινων, α €π€ρίσσ€νσ€ τοΐς βζβρωκόσιν. Οϊ ονν
άνθρωποι, Ιδοντβ^ Ό Ιτνοίησβ σημύον ο ' Ιησούς, ίΧ^γον οτι
Οντο9 Ιστιν αληθώς ό ττροφητης 6 €ρχομ€νο9 (Ιί τον κοσμον.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΕΜΠΤΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ.
Ενχη,
ΑΈιόμβθά σου, θββ ΪΙαντοκράτορ, τον λαόν σου ζΆβωί βπί-
^■^ βλ^ψον ίνα αυτό] πάντοτβ δια της• πολλής σου χρηστότητος
σώματι και "ψυχΎ} κυβερνώνται και διατηρώνται, δια Ιησού
\ρίστοΰ του Κυρίου ημών, *Αμην,
'ΑτΓοστολοί.
'Έβρ. '\ΖΡιατος παραγβνόμβνος άρχΐ€ρ(υς τών μελλόντων αγαθών,
^^ δια της μείζονος κα\ τελειοτερας σκηνής, ου χειροποίητου ,
τουτέστιν, ου ταύτης της κτίσεως* ούδε δι αίματος τράγων και
μόσχων δια δε του Ιδίου αίματος είσηλθεν εφάπαζ εΙς τα άγια,
αΐωνίαν λύτρωσιν εύράμενος. Ε2 γαρ το αίμα ταύρων καΐ
τράγων, κα\ σποδός δαμάλεως ραντίζου α τους κεκοινω μένους,
αγιάζει προς την της σαρκός καθαρότητα* πόσω μάλλον το
αίμα του άριστου, ος δια Πνεύματος αΙωνίου εαυτόν προσ-
ηνεγκεν αμωμον τω θβω, καθαριεΐ την συνείδησιν υμών από
νεκρών έργων εΙς το λατρεύειν θεώ ζώντι ; Και δια τούτο
διαθήκης καινής Μεσίτης εστίν, όπως θανάτου γενομένου εΙς
άπολύτρωσιν τών επΙ τη πρώτη διαθήκη παραβάσεων, την
επαγγελίαν λάβωσιν οι κεκλημενοι της αΙωνίου κληρονομιάς.
Εναγγίλίον,
Ίωάν. ΊΠ1 Ιπεν 6 Ιησούς, Ύίς εζ υμών ελέγχει με περ\ αμαρτίας ; Εί
"^ δ€ άληθειαν λέγω, διατί ύμεΐς ου πιστεύετε μοι ; Ό ων εκ
τού θεού, τα ρήματα τού θεού άκούει' δια τούτο ύμεϊς ουκ
126
ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
άκούβτε, ότι βκ τον θβον ουκ βστβ. ' Αττ^κριθησαν ούν οί
ΊουδαΓοζ, και €ίπορ αύτω, Ου καλώί λίγομ^ν ημβΐς Οτι Σα/ζα-
ρΗΤψ €1 συ, και δαιμόνιοι^ ίχ^ις ; ^Αττβκρίθη Ίησονς, Έγω
δαιμόνων ουκ βχω' άλλα τιμώ τον ΥΙατβρα μου, και ύμίΤς
άτιμάζβτβ μβ. *Εγω δβ ου ζητώ την δόξαν μου' ίστιν 6 ζητών
και κρίνων. Άμην, άμην, λβγω νμΐν, Έάν τις τον λόγον τον
€μον τήρηση, θάνατον ου μη θβωρηση 6ί? τον αΙώνα. Έίπον
ουν αύτω οΐ Ιουδαίοι, Νυν βγνωκαμβν Ότι δαιμόνων €χ6ί?.
* Αβραάμ άπβθανζ, και οι προφηται- καΐ συ λβγβις, *Κάν τις τον
λόγον μου τήρηση, ου μη γ^ύσ^ται θανάτου άς τον αΙώνα, Μ?;
συ μβίζων βΐ του πατρός ημών Άβρααμ, όστις άπβθανβ ; καΐ
οί προφηται αποθανόν τίνα σβαυτόν συ ποί€Ϊς ; ^Απβκρίθη
Ιησούς, 'Κάν βγω δοξάζω €μαυτόν, η δόζα μου ούδβν Ιστιν
ίστιν ο ΪΙατηρ μου ό δοζαζων μ€, ον υμα,ς λβγβτβ, Οτι 060$•
υμών βστί' και ουκ €γνώκατ€ αύτον βγω δβ οίδα αυτόν καΐ
€αν (ϊπω Οτι Ουκ οΙδα αύτον, βσομαι όμοιος υμών ψβύστης*
αλλ* οΙδα αυτόν, κα\ τον λόγον αυτού τηρώ. * Αβραάμ 6 πατήρ
υμών ηγαλλίάσατο ίνα ίδη την ημβραν την βμην, κα) βίδβ, κα\
βχαρη. Έίίπον ούν οι *Ιουδαΐοι προς αύτον, ΥΙβντηκοντα ετη
οΰπω €χ€ΐς, κα\ Αβραάμ βώρακας ; ΈΙπβν αύτοΐς ό Ιησούς,
Άμην, άμην, λβγω νμΐν, Ώρ]ν Αβραάμ γβνβσθαι, €γώ βίμι.
Ηραν ούν λίθους ΐνα βάλωσιν ίπ αυτόν Ιησούς δΐ βκρύβη^
καΐ βζήλθβν €κ τού ίβρού,
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ.
Ενχη.
*/^ Οβος ο Παντοκράτωρ και αϊώνιος, 6 διά τά σπλάγχνα
της φιλανθρωπίας σου άποστβίλας τον ΎΊόν σον, τον
Έωτηρα ημών Ιησούν άριστον, την ημβτβραν προσληψασθαι
σάρκα, και τον θάνατον ύπομβΐναι €7Γί τού σταυρού, ινα πάν το
γβνος τών ανθρώπων τω ύποδβίγματι β^ακολουθησγ) της πολλής
127
ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
αντον ταττανοφροσύνης' Αυτός ημίν Ίλβως τταράσχου, το
υπόδειγμα της υπομονής αυτού μιμβΐσθαι, και της αναστάσεως
αύτοΰ γβνβσθαί μέτοχους, δια του αυτοΰ Ιησού \ρίστοΰ του
Κυρίου ημών, *Αμην.
Αποστόλου.
ΦιλιτΓ. ΠΠΟΟτο φρονείσθω εν ύμΐν, ο και εν βριστώ *Ιησοϋ' ος εν
^ ^• -*- μορή)Ύ} θβοΟ υπάρχων, ούχ άρπαγμον ηγησατο το είναι
Ισα θβώ• άλλ' εαυτόν εκενωσε, μορφην δούλου λαβών, εν
ομοιώματί ανθρώπων γενόμενος* Καί σχηματι ευρεθείς ώς
άνθρωπος, εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανά-
του, θανάτου δε σταυρού, Αιο καΙ 6 θεός αυτόν ύπερύ-^ωσε,
κα\ εχαρίσατο αύτω "Ονομα το υπέρ πάν ονομα' ίνα εν τω
"Ονόματι * Ιησού πάν γόνυ κάμψγ), επουρανίων, και επιγείων, και
καταχθόνιων και πάσα γλώσσα εζομολογησηται οτι Κύριος
*Ιησούς Χριστός, εΙς δόζαν θεού ΐΐατρός,
Εναγγζλίον,
Ματθ, Ι Ι Ρωίας γενομένης, συμβούλων ελαβον πάντες οι αρχιερείς
ΚΖΊ. ΑΧ ^^Ι ^ι ττρεσβύτεροι τού λαού κατά τού ^Ιησού, ώστε
θανατώσαι αυτόν, ΚαΙ δησαντες αύτον, απηγαγον, και παρε-
δωκαν αυτόν ΪΙοντίω Πίλάτω τω ηγεμόνι, Ύοτε ιδων 'Ιουδας
ό παραδιδους αυτόν, ότι κατεκρίθη, μεταμεληθείς άπεστρεψε τα
τριάκοντα αργύρια τοΐς άρχιερεύσυ και τοϊς πρεσβυτεροις, λέγων,
'^Ημαρτον, παραδούς αίμα άθώον, ΟΙ δε είπον, Ύι προς ημάς ;
σι; οψβί. Και ρίψας τα αργύρια εν τω ναω, άνεχώρησε, και
άπελθών άπηγζατο, ΟΙ δε αρχιερείς, λαβοντες τα αργύρια,
εΙπον, Ουκ εζεστι βαλεΐν αυτά εΙς τον κορβανάν, επεί τιμή
αίματος εστί, Έυμβούλιον δε λαβόντες, ηγόρασαν εζ αυτών
τον άγρόν τού κεραμεως εΙς ταφην τοΐς ζενοις, Δώ εκλήθη
ο αγρός εκείνος, * Αγρός αίματος, εως της σήμερον. (Τότε
επληρώθη τό ρηθέν διά ^Ιερεμίου τού προφήτου^ λέγοντος, Και
ελαβον τα τριάκοντα αργύρια^ την τιμήν τού τετιμημενου^ Όν
128
ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
ίτίμησαντο άπο υΐώι/ 'Ισραηλ, και έδωκαν αντα 6ί? τον άγρον
του κβραμβω^^ καθα συνίταζβ μοί Κνριο^.^ Ό δβ *Ιησον9 ίστη
^μπροσθ^ν του ηγβμοΐ'ος' και ^πηρωτησ^ν αυτόν ο ηγ^μών^
λβγων^ Συ (Ι 6 Βασίλβύ^ των Ιουδαίων ; Ό ^6 *Ιησοϋ9 €ψη
αύτω, Έύ λβγβις, Καϊ €ν τω κατηγορ^ΐσθαι αύτον ύττο των
άρχιβρβων κα\ των πρβσβυτβρων, ούδβν άπβκρινατο. Τότβ
λβγβί αύτω 6 ΙΙίλατο9, Ουκ άκούεις ττοσα σου καταμαρτυρουσι ;
Κ.αί ουκ άπβκρίθη αύτω προς ούδβ 'βν ρήμα, ω(ττ€ θαυμάζζΐν
τον ηγζμονα λίαν. Κατά ^6 βορτην (Ιωθβί 6 ηγβμων άπολυβιν
€να τω οχλω δβσμων, ον ηθβλον, Έ^Ιχον δβ τ6τ€ δβσμίον
βπίσημον, λβγόμβνον ^αραββάν. Έυνηγμβνων ουν αυτών,
€ίπ€ν αύτοϊς 6 ΥΙίλατος, Ύίνα θβλβτβ απολύσω ύμΐν ; Βαραβ-
βάν η 'Ιησοΰν τον λβγομ^νον Ύ^ριστον ; ' Ηδβί γαρ οτί δίά
φθονον παρβδωκαν αύτον. ί^αθημβνου δβ αυτού €πΙ του
βήματος, άπβστβίλβ προς αύτον η γυνή αυτού, λβγουσα, Μηδβν
σοΙ κα\ τω δικαίω βκβίνω' πολλά γαρ ίπαθον σήμερον κατ
οναρ δι αυτόν. ΟΙ ^6 άρχιβρβΐς κα\ οΐ πρεσβύτεροι έπεισαν
τους όχλους Ίνα αΐτησωνται τον Βαραββάν, τον δε *Ιησούν
άπολεσωσιν. Αποκριθείς δε ό ηγεμων είπεν αύτοΐς, Ύίνα
θέλετε άπο των δύο απολύσω ύμΐν ; Οί δε είπον, Βαραββάν.
Αεγει αύτοΐς 6 ΪΙιλάτος, Ύι ούν ποιήσω Ίησούν, τον λεγόμενον
\ριστόν ; Αεγουσιν αύτω πάντες, Έταυρωθητω. Ό δβ ηγεμων
εφη, Ύί γαρ κακόν εποίησεν ; 01 δε περισσώς εκραζον, λέγοντες,
Έταυρωθητω. *1δων δε 6 ΥΙιλάτος οτι ούδεν ωφελεί, άλλα
μάλλον θόρυβος γίνεται, λαβών ύδωρ άπενίψατο τάς χεΐρας
απέναντι του όχλου, λέγων, ^ Αθώος εΙμι άπο του αίματος του
δικαίου τούτου' ύμεϊς οψεσθε. Κα), αποκριθείς πάς 6 λαός
είπε. Το αίμα αυτού βφ' ημάς, και επΙ τα τέκνα ημών. Ύοτε
άπελυσεν αύτοΐς τον Βαραββάν τον δε Ίησούν φραγελλώσας,
παρεδωκεν Ινα σταυρωθγ}. Ύοτε οι στρατιώται του ηγεμόνος
παραλαβόντες τον 'Ιησούν εις το πραιτωριον συνηγαγον επ
αύτον ολην την σπεΐραν. ΚαΙ Ικδύσαντες αυτόν περιεθηκαν
129 Ι
ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
αντω χλαμύδα κοκκίνην, Κ αι ττ λεζάντας στ4φανον €ζ ακανθών
€π€θηκαν 67Γ6 την κβφαλην αυτούς και κάλαμον ίτη την δζζιαν
αύτού' καΐ γονυπβτησαντβς βμπροσθβν αυτού βνβπαίζον αύτω,
λ€γοντ69^ ^αΐρβ, 6 βασίλβνς- των Ιουδαίων. ΚαΙ €μπτύσαντ€ς
άς αύτόν^ βλαβον τον κάλαμον, και βτυπτον €ΐς την κβφαλην
αυτού. Κα\ οτ€ ίνβπαιξαν αύτω, ί^^δυσαν αύτον την χλαμύδα,
και ίνίδυσαν αύτον τα Ιμάτια αυτού, και άπηγαγον αυτόν άς
το σταυρώσαι. 'ΈΙξβρχόμβνοι δβ ^ύρον άνθρωπον Κυρηναΐον,
ονόματι Έίμωνα' τούτον ηγγάρβυσαν Ινα αρτ} τον σταυρόν
αυτού. Καί €λθόντ€^ €19 τόπον λ^γόμενον Τολγοθά, ός Ιστι
λ€γόμ€νος κρανίου τόπος, έδωκαν αύτω πιβΐν όζος μβτά χολής
μβμιγμβνον και γβυσάμβνος, ουκ ηθ€λ€ πιύν. "Σταυρώσαντ^ς
δ^ αυτόν, δίβμβρίσαντο τα ιμάτια αυτού, βάλλοντβς κληρον
Ίνα πληρωθτ) το ρηθβν ύπο τού προφήτου, Αιβμβρίσαντο τα
Ιμάτια μου βαυτοΐς, κα\ ίπ\ τον Ίματισμον μου φαλον κληρον.
Καί καθήμενοι ίτηρουν αύτον €Κβΐ* κα\ βπβθηκαν ίπανω της
κβφαλης αυτού την αιτίαν αυτού γβγραμμβνην, ΟΥΊΌΣ
ΕΣΤΙΝ ΙΗΣΟΥΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ Τί2Ν ΙΟΥΔΑΙΩΝ.
Ύοτ€ σταυρούνται συν αύτω δύο λΎ}σταί' πς €κ δβζιών, και
ύς (ζ ευωνύμων» Οι δΐ παραπορβυόμβνοι ^βλασφημούν αυτόν,
κινούντβς τας κεφάλας αυτών, και λβγοντβς, Ό καταλύων τον
ναον, και βν τρισ\ν ημβραις οικοδομών^ σώσον σ εαυτόν ύ υΙος
€1 τού θεού, κατάβηθι από τού σταυρού. *Ομοίως δβ κα\
οι άρχιερας εμπαίζοντας, μετά τών γραμματέων καί πρεσβυ-
τέρων, ελεγον, ' Αλλους εσωσεν, εαυτόν ού δύναται σώσαΐ'
ει βασιλεύς Ίσραηλ εστί, καταβάτω νύν από τού σταυρού, καΙ
πιστευσομεν αύτω. ΐίαποιθεν επΙ τον θεόν ρυσάσθω νύν
αυτόν, ει Θέλει αυτόν είπε γαρ ότι θεού εΙμι υΙος. Το δ' αύτο
και οι λίβσταί, οι συσταυρωθεντες αύτω, ώνείδιζον αύτω. Άττο
06 έκτης ώρας σκότος εγενετο επ) πάσαν την γην, εως ώρας
ένατης. Ϊ1ερ\ δε την ενάτην ώραν, άνεβόησεν ό *Ιησούς
φωντ) μεγάλτ), λέγων, Ήλί Ήλ/, λαμά σαβαχθανί; τούτ
130
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
βστ/, θββ μον, θββ μου, ϊνατί μβ ^γκατβλιττβς ; Ύιι^βί δβ των
€Κ€Ϊ ίστώτων^ άκουσαι^τβς, βλβγοι^ Ότί Ήλίαί/ φωι^βΐ ούτος,
Καί βύθβως δραμωι/ βϊς βξ αυτών, καί λαβών σιτόγγον, ττλησας
Τ€ οξους, καί ττβρίθάς καλάμω ίπότίζΕν αυτόν. Οϊ ^6 λθίΤΓθ\
€λ€γον, "Α06?5 ϊδωμβν βΐ βρχβται Ηλίας σωσων αυτον. Ο
δβ ^Ιησούς, ττάλιν κράζας φωντ) μβγάλτ], άφηκβ το ττνβύμα,
ΚαΙ Ιδού, το καταττ^τασμα του ναού ^σχίσθη ^Ις δυο άττο
άνωθεν βως κάτω, καί η γη ίσ^ίσθη, καί αϊ πβτραί ίσχίσθησαν,
καί τα μνημπα άν€ωχθησαν, κα), πολλά σώματα των κβκοίμη-
μβνων αγίων ηγ^ρθη, καί βζβλθόντβς €Κ των μνημείων, μζτα
την βγβρσίν αυτού, άσηλθον άς την άγίαν πολίν, κα\ ενεφανί-
σθησαν πολλοίς, Ό δβ €κατονταρχος καί οΐ μ€τ αυτού
τηρούντες τον Ίησούν, Ιδοντβς τον σβίσμον καί τα γενόμενα,
Ιφοβηθησαν σφόδρα, λέγοντες, Αληθώς θεού υΙός ην ούτος.
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ.
'Αι^Γΐ τον Άττοστολου.
ΠΓ^Ιί" οΰτος 6 παραγίνόμενος εξ 'Κδώμ, ερύθημα Ιματίων εκ Ήσαί.
-*■ Βοσο/9 ; ούτως ωραίος εν στολή, βία μετά Ισχύος ; ^'
*Έ,γω δίαλεγομαι δίκαίοσυνην καί κρίσίν σωτηρίου, Αίατί
σου ερυθρά τά Ιμάτία, καί τά ενδύματα σου ως από πατητού
ληνού ; ΥΙληρης καταπεπατημενης, καί τών εθνών ουκ εστίν
άνηρ μετ εμού' κα] κατεπάτησα αυτούς εν θυμω μου, και
κατεθλασα αυτούς ως γήν, καί κατηγαγον το αίμα αυτών
εΙς γην. Ημερα γαρ άνταποδόσεως επηλθεν αύτοΐς, καΐ
ενιαυτος λυτρωσεως παρεστί. Καί επέβλεψα, κα] ουκ ην
βοηθός- καί προσενοησα, κα\ ούθεϊς άντελαμβανετο* καί
ερρυ ατο αυτούς 6 βραχίων μου, καΐ 6 θυμός μου επέστη,
ΚαΙ κατεπάτησα αυτούς ττ} όργη μου, κοί κατηγαγον το αίμα
αυτών εΙς γην. Ύον ελεον Κυρίου εμνησθην, τας άρετας
Κυρίου, εν πάσίν οΊς 6 Κύρίος ημϊν άνταποδίδωσί' Κύριος
131 12
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
κριτής άγαθθ9 τω οίκω * Ισραήλ, €πάγβί ημιν, κατά το βλως
αύτον, κοίί κατά το ττληθοζ της δικαιοσύνης αύτον. ΚαΙ βΐπβν,
Ούχ ό λαός μου ; τβκνα ου μη άθετησωσί' και ίγενετο αύτοΐς
€ΐς σωτηρ'ιαν βκ ττάσης θλίψβως αυτών. Ου πρβσβυς ούδβ
αγγβλος, άλλ' αντος βσωσβν αυτούς ' δια το αγαπάν αυτούς
και φβίδζσθαι αυτών αύτος ίλυτρώσατο αυτούς, καΐ άνβλαβεν
αυτούς, καΐ ΰψωσβν αυτούς πάσας τάς ημέρας του αιώνος.
ΑύτοΙ δβ ηπβίθησαν, και παρώζυναν το Πι^βΟμα το αγιον
αυτού, κα\ εστράφη αύτοϊς εΙς βχθραν, αύτος ίπολβμησβν
αυτούς, Καί εμνησθη ημερών αΙωνίων ΥΙού 6 άναβιβάσας
€Κ της θαλάσσης τον ποιμένα τών προβάτων ; ΪΙοΰ εστίν
6 θείς εν αύτοΐς το πνεύμα το αγιον ; 6 άγαγών τη δεζια
Μ,ωσην, 6 βραχίων της δόζης αυτού ; κατίσχυσεν ύδωρ άπο
προσώπου αυτού, ποιησαι εαυτω όνομα αΐώνιον, * Ηγαγεν
αύτους δι αβύσσου ώς Ιππον δι έρημου, καΐ ούκ εκοπίασαν,
κα\ ώς κτήνη δια πεδιου' κατεβη πνεύμα πάρα Κυρίου
καΐ ώδηγησεν αυτούς* ούτως ηγαγες τον λαόν σου, ποιησαι
σεαυτώ όνομα δόξης. ^Κπίστρεψον εκ του ουρανού, κα).
ϊδε εκ του οίκου τού αγίου σου και δόξης σου' ΥΙού εστίν 6
ζηλός σου, και η Ισγύς σου ; πού εστί το πλήθος τού ελέους
σου, και τών οίκτιρμών σου, οτι άνεσχου ημών; Έυ γαρ
ει Πατήρ ημών^ οτι Αβραάμ ούκ εγνω ημάς, κα\ 'Ισραηλ
ούκ επεγνω ημάς• άλλα σύ. Κύριε, Ώατηρ ημών, ρύσαι ημάς,
άπ άρχης το ονομά σου εψ' ημάς εστι. Ύί επλάνησας
ημάς. Κύριε, άπο της οδού σου ; εσκληρυνας τας καρδίας
ημών τού μη φοβεΐσθαί σε ; ^Κπίστρεψον δια τους δούλους
σου, δια τάς φυλάς της κληρονομιάς σου, ίνα μικρόν κληρο-
νομησωμεν τού ορούς τού άγιου σου• οι ύπεναντίοι ημών
κατεπατησαν το άγιασμα σου. *Κγενόμεθα ώς το άπ*
οιρχψ^ οτ€ ούκ ήρζας ημών, ούδβ επεκληθη το ονομά σου
εφ* ημάς.
132
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
Ε,υαγγξλίον.
ΤΤΝ το ττάσχα και τα αζυμα μβτα δυο ημβρας' καί Μάρκ
^ζ^τουν οϊ Άρχιβρβΐς καΙ οΐ Γραμματ€Ϊς πώς αύτον ίρ ^^'^'
δολω κρατησαντ^ς άποκτβίνωσίν. 'Έ^λ^γον δβ, Μ.η Ιν ττ}
(ορτϊ], μηποτβ θόρυβος βσταί του λαοΰ. Καϊ οντος αυτού
61/ ΏηθαίΊα, ίν ττ) ΟίΚία Κίμωνος του λβπροϋ, κατακ^ιμ^νου
αυτού, ήλθβ γυνή, βχουσα αλάβαστροι/ μύρου νάρδου πιστικης
πολυτελούς, και συντριψασα το αλάβαστροι κατβχββν αυτού
κατά της κβφαλης. Ήσαι/ δβ τίνες άγανακτούντβς προς
εαυτούς, και λέγοντες^ Έιίς τι η απώλεια αύτη τού μύρου
γεγονεν ; * Η δυνατό γαρ τούτο πραθηναι επάνω τριακοσίων
δηναρίων, και δοθηναι τοϊς πτωχοΐς' και ενεβριμώντο αύττ],
Ο ^6 Ιησούς είπεν, * Αφετε αύτην, τί αύτη κόπους παρ-
€χετε ; καλόν έργον είργασατο ε\ς εμε. Πάντοτε γαρ τους
πτωχούς €χετε μεθ' εαυτών, και όταν θελητε, δύνασθε
αυτούς ευ ποιησαΐ' εμε δβ ου πάντοτε έχετε, 'Ο εΊχεν αύτη
εποιησε' προελαβε μυρισαι μου το σώμα εΙς τον ενταφιασμον.
Αμήν λέγω ύμιν. Οπου αν κηρυχθη τό εύαγγελιον τούτο
εΙς όλον τον κοσμον, και Ό εποίησεν αύτη λαληθησεται εΙς
μνημόσυνον αύτης. Καί ό *\ούδας ο ^Ισκαριώτης, εΙς τών
δώδεκα, απήλθε προς τους αρχιερείς, ίνα παραδώ αυτόν αύτοΐς,
οι δε άκουσαντες εχάρησαν, και επηγγείλαντο αύτω αργύρων
δούναι. Καί εζητει πώς εύκαίρως αυτόν παραδώ. Καί τύ)
πρώτη ήμερα τών άζύμων, ότε τό πάσχα εθυον, λεγουσιν αύτώ
οι μαθητα). αυτού, ΪΙού θέλεις απελθόντες ετοιμάσωμεν, Ίνα
φοίγτβς το πασχα ; Καί αποστέλλει δύο τών μαθητών αυτού,
κα] λέγει αύτοΐς, Υπάγετε εις την πόλιν, καΐ απαντήσει ύμΐν
άνθρωπος κεράμων ύδατος βαστάζων ακολουθήσατε αύτώ,
Καί οπού εαν είσελθη, είπατε τω οικοδεσπότη ότι Ό διδάσκαλος
λέγει, Πού εστί το κατάλυμα, όπου το πάσχα μετά τών
μαθητών μου φάγω ; Καί αυτός ύμΐν δείξει άνώγεον μέγα
εστρωμενον ετοιμον εκεί ετοιμάσατε ημΐν. Καί εξήλθον οί
133
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
μαθηταί αύτον, και ήλθον ά^ την πόλιν^ και €ϋρον καθώς
(ίτΓβν αύτοΐς' και ητοίμασαν το ττασγα, Καί οψια^ γβνομβνης•
ίρχβται μ€τα των δώδβκα. Καί άνακβιμ€νων αυτών, και
Ισθιόντων, ^Ιπβν 6 *ΐ7]σον9, Άμην λβγω νμΐν οτι €ίς βζ υμών
παραδα)σ€ΐ μβ, 6 βαθιών μβτ Ιμου. Οι ^6 ηρ^αντο λυπ€Ϊσθαι^
κα). λ^γβίν αύτω, 6ΐ? καθ' 619, Μτ; τι ίγώ ; κοα άλλος. Μη
τι βγω ; Ό δβ άποκριθβ\ς βίπεν αύτοΐς, Εί? βκ τών δώδβκα 6
€μβατΓτόμ€νος μβτ βμοϋ €ΐ9 το τρυβλίον, Ό μίν Υιός τον
άνθρωπου υπάγει, καθώς γβγραπται ττί/οϊ αύτοΰ' ούαι δβ τω
άνθρώπω ίκπνω δι ου 6 υΙος του ανθρώπου παραδίδοταΐ'
καλόν ην αντω βΐ ουκ βγβννηθη 6 άνθρωπος 4κ€Ϊνος. Και
ίσθίοντων αυτών, λαβών 6 Ιησούς άρτον, €υλογησας ίκλασβ,
και €δωκ€ν αύτοΐς, και €ΐπ€, Ααββτβ, φαγβτβ' Ύοϋτο Ιστι το
σώμα μου. Και λαβών το ποτηριον, €ύχαριστησας βδωκβν
αύτοΊς' κα\ βπιον 6^ αυτού παντβς. Καί ίΐπβν αύτοϊς, Ύούτό
βστι το αίμα μου το της καινής διαθήκης, το πβρί πολλών
€κχυνομ€νον. ' Αμήν λβγω νμΐν, οτι ούκβτι ου μη πιω €Κ τού
γεννήματος της αμπέλου, 6ω? της ημέρας ίκείνης όταν αυτό
πίνω καινον βν τύ} βασιλεία τού θεού, Καί νμνησαντες
εζηλθον εΙς το ορός τών 'Κλαιών. Καί λέγει αύτοϊς ο Ιησούς
οτι ΐΐαντες σκανδαλισθησεσθε εν εμοί εν ττ} ννκτΐ τανττβ'
οτι γεγραπται, Παταζω τον ποιμένα, κα\ διασκορπισθησεται
τα πρόβατα» *Αλλα μετά το εγερθηναί με, προάζω ν μας εΙς
την Ταλιλαίαν. Ό δβ ΥΙετρος εφη αντώ, Καί εΐ πάντες
σκανδαλιά θησονται, αλλ ουκ εγώ. Καί λέγει αύτω 6 *Ιΐ]σούς,
*Αμην λέγω σοι, ότι σήμερον, εν ττ} νυκτΐ ταύττ], πρ\ν η δ\ς
αλέκτορα φωνησαι, τρ]ς άπαρνηστ] με. Ό ^6 εκ περισσού
έλεγε μάλλον, 'Κάν με δεη συναποθανεΐν σοι, ον μη σε
άπαρνησομαι. 'Ω,σαντως δε και πάντες ελεγον. Καί έρχονται
εις χωρίον ον το όνομα Τεθσημανη, και λέγει τοΙς μαθηταΐς
αντού, Καθίσατε ώδε, εως προσεύζωμαι. Καί παραλαμβάνει
τον ΪΙετρον, καΐ Ίάκωβον, και Ίωάννην μεθ* εαυτού, καΐ
134
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
ηρζατο βκθαμββΐσθαί, και άδημορβΊν, και λβγβί αντοΐς, Πβρί-
λνττός' Ισην η ψνχη μου €ω9 θάνατον μβίι^ατβ ώδ€, και
γρηγορβΐτβ, Κα\ προ^λθων μικρόν €π€σ€ν 4πΙ της γης,
κα] ττροσηύχβτο, ϊνα ά δυνατόν €στι παρβλθτ) απ αυτού η
ωρα. Καί €λ€γ€ν, *Αββά, 6 πατήρ, ΪΙάντα δυνατά σοι*
παρβνβγκβ το ττοτηριον απ €μοΰ τούτο' αλλ ου τι βγω θβλω,
άλλα τι συ. Καί βρχβται και βύρίσκΗ αυτούς καθβυδοντας,
και λβγβι τω ΤΙβτρω, Έίμων, καθβύδβις ; ουκ ϊσχυσας μιαν
ωραν γρηγορησαι ; Τρηγορβΐτβ και προσβύχβσθβ, Ίνα μη
(Ισβλθητβ εΙς πβιρασμόν το μβν πνβΰμα πρόθυμον, η δβ σάρζ
άσθβνης. Και πάλιν άπβλθων προσηύζατο, τον αύτον Χογον
άπων, Καί ύποστρβψας βύρβν αυτούς πάλιν καθβυδοντας,
(ήσαν γαρ οΐ οφθαλμοί αυτών βεβαρημένοι) και ουκ Ύ]δ6ΐσαν
τι αύτω άποκριθώσι. Καί ίρχβται το τρίτον, και Χβγβι αύτοΐς,
Καθβύδβτβ το λοιπόν, και άναπαυβσθβ' άπβγβΐ, ήλθβν η ωρα*
*Ιδου παραδίδοται 6 Υιός του άνθρωπου βίς τας \€Ϊρας των
αμαρτωλών. Κγβίρβσθβ, αγωμβν ιδού, 6 παραδιδους μ€
ηγγικ€. Και βύθβως, ίτι αυτού Χαλούντος, παραγίνεται
Ιούδας, εΙς ων τών δώδβκα, καΙ μετ αυτού όχλος ποΧυς
μετά μαχαιρών κα\ ξύλων, παρά τών * Αρχιερέων κα), τών
Γραμματέων κα). τών ΐίρεσβυτερων. Αεδώκει δε 6 παρα-
δίδους αύτον συσσημον αύτοΐς, λέγων, Ον αν φιλήσω, αύτος
εστί' κρατήσατε αύτον, καΐ απαγάγετε ασφαλώς. Και ελθων,
εύθεως προσελθών αύτω Χεγει, Ύαββί, ραββί, και κατεφίλησεν
αυτόν, οι δε επεβαλον επ αύτον τας χείρας αυτών, και
εκρατησαν αύτον. Έλς δε τις τών παρεστηκοτων, σπασαμενος
την μαχαφαν, επαισε τον δούλον τού Άρχιερεως, και άφεΐλεν
αυτού το ώτιον. Και αποκριθείς 6 Ιησούς είπεν αυτοΐς,
Ώί επ) ληστην εζηλθετε, μετά μαχαιρών κα\ ξύλων, συΧ-
λαβείν με ; Κασ ημεραν ημην προς υμάς εν τω ιερω, διδάσκων,
κα), ούκ εκρατησατε με* αλλ ίνα πληρωθώσιν αι Τμαφαί.
Και αφέντες αύτον πάντες εφυγον. Και €ΐ? τις νεανίσκος
135
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
ηκολούθβί αντω πβριβΕβλημβι^ος σιν^όνα επί γυμνού^ και
κρατονσιν αύτον οΐ νεανίσκοι. Ό δβ καταλιττων την σινδονα,
γυμνός ίφυγ^ν άπ αυτών, Κ«£ α'Κ')]'γαΎον τον Ιησονν ττρος
τον Άρχίβρβα, καΙ συνβρχονταί αντω τταντ^ς ο\ *Αρχί€ρβίς,
κα\ οΐ Ώρ€σβύτ€ροί, κα\ οϊ Τραμματβϊς* και ο Πέτρος απο
μακρόθεν ηκολούθησβν αύτω, βως βσω εΙς την αύλην του
^Αρχιερβως* κα\ ην συγκαθημενος μετά των υπηρετών, και
θερμαινόμενος προς το φως. Οι δε Αρχιερείς και Όλον το
συνεδριον εζητουν κατά του Ιησού μαρτνριαν εις το θανατώσαι
αυτόν, και ονχ ευρισκον. Πολλοί γαρ εψευδομαρτύρουν κατ
αύτου, και Ισαι αί μαρτυρ'ιαι ουκ ήσαν. Κα£ τίνες άνασταντες
εψευδο μαρτυρούν κατ αυτού, λέγοντες Ότι Ήμεΐς ηκουσαμεν
αυτού λέγοντος οτι 'Κγω καταλύσω τον ναον τούτον τον
χεφοποίητον, κα), δια τριών ημερών άλλον άχειροποίητον οίκο-
δομησω. Κα\ ονδε οΰτως ίση ην η μαρτυρία αυτών. Καί
άναστας 6 * Αργιερευς εις το μέσον επηρώτησε τον Ίησούν,
λέγων, Ουκ άποκρίντ] ουδέν ; τι ούτοι σου καταμαρτυρούσιν ;
Ό δ€ εσιώπα, κα\ ούδεν απεκρίνατο. ΙΙαλιν 6 Άρχιερευς
επηρώτα αύτον, και λέγει αύτω, Έύ εΐ 6 \ριστός, 6 Υιός
του Κύλογητοϋ ; Ό ^6 *Ιησονς είπεν, *Κγώ είμΐ' κα), ο^εσθε
τον Υίον του άνθρωπου καθημενον εκ δεζιών της δυνάμεως,
κα) ερχομενον μετά τών νεφελών τον ούρανον. Ό δβ
άρχιερενς διαρρηξας τονς χιτώνας αύτον λέγει, Ύί ετί χρείαν
εχομεν μαρτύρων ; ηκονσατε της βλασφημίας* τι νμΐν
φαίνεται ; ΟΙ δε πάντες κατέκριναν αύτον είναι ενοχον
θανάτου. ΚαΙ ηρξαντό τίνες εμπτύειν αύτω, και περικαλύπτειν
το πρόσωπον αυτού, κα). κολαφίζειν αυτόν, και λέγειν αύτω,
ΐΐροφητευσον κα) οι ύπηρεται ραπίσμασιν αυτόν εβαλλον.
Και οντος του ΐίετρου εν τύ} αύλη κάτω, έρχεται μία τών
παιδισκών τού άρχιερεως- καΐ Ιδούσα τον ΙΙετρον θερμαι-
νομενον, εμβλεφασα αύτω λέγει, Κα) συ μετά τού ^αζαρηνού
Ιησού ήσθα. Ό δε ηρνησατο, λέγων, Ούκ οίδα, ούδε
136
Η ΤΡΙΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
βπίσταμαί τι συ λίγβις. Και ί^ηλθβν βζω €ΐς το προαύλιο^,
καΙ άλ4κτωρ ίφώνησ€. Καί η τταώίσκη Ιδονσα αύτον πάλιν
ηρζατο λβγβίΐ/ τοί^ παρβστηκόσιν οτι Ούτος βζ αυτών ίστίν.
Ό ^6 ττάλιν ηρνατο. Καί μ^τα μικρόν, πάλιν οί παρ€στώτ€9
βλβγον τω ΐΐβτρφ, Αληθώς Ιζ αυτών βΐ' και γαρ Ταλιλαως €ί,
και η λαλιά σου ομοιάζβι. Ό δβ ηρζατο οναθ^ματίζΕίν και
ομνυβιν οτι Ουκ οίδα τον ανθρωπον τούτον Όν λβγ€Τ€. Καϊ
€Κ δβυτβρου άλβκτωρ ^φωνησβ. Και άνβμνησθη 6 Ώ^τρος
του ρήματος ου (ΐπβν αύτω 6 * Ιησούς οτι ΙΙρΙν αλέκτορα
φωνησαι δις, άπαρνησγ} μβ τρις. Κα), (πιβαλων €κλαΐ€,
π ΤΡΙΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΛ.
^ΑντΙ τον Άττοστυλου.
ΤΤ Ώαιδζία Κυρίου Κυρίου άνοίγίΐ μου τα ώτα, βγω δβ ουκ Ήσαί.
-^-*- άπ€ίθώ, ούδβ αντιλέγω. Ύον νώτόν μου ίδωκα βίς Ν' 5. .
μάστιγας, τάς δί σιαγόνας μου €£? ραπίσματα" το δζ πρόσωπον
μου ουκ άπβστρβψα από αΙσχύνης βμπτυσμάτων. Και Κύριος
Κύριος βοηθός μοι βγβνηθη- δια τούτο ουκ βνβτράπην, άλλα
ίθηκα το πρόσωπον μου ώς στίρβάν π€τραν, κα] ίγνων ότι
ου μη αίσχννθώ. Οτι εγγίζει ο δικαιώσας μβ' τις 6 κρινό-
μενος μοι ; ^ Αντιστητω μοι άμα' κοί τις 6 κρινόμενος μοι ;
ίγγισάτω μοι. *\δου. Κύριος Κύριος βοηθήσει μοί' τις
κακωσβι με ; Ιδου, πάντες ύμεϊς ώς ίματιον παλαιωθησεσθε*
και σης καταφάγεται υμάς. Ύίς εν ύμΐν 6 φοβούμενος τον
Κύριον ; *Υπακουσάτω της φωνής του παιδός αύτοΰ, 01
πορευόμενοι εν σκότει, καΙ ουκ εστίν αύτοΐς φώ<ί, πεποίθατε
επ\ τω Ονόματι Κυρίου, κα\ άντιστηρίσασθε €πΙ τω θεώ,
*Ιδού, πάντες ύμ^ΐς πυρ καίετε, κα\ κατισχύατε φλόγα*
πορευεσθε τω φωτϊ του πυρός υμών, και ττ) φλογΐ ύ)
εξεκαύσατε, Αι Ιμε εγενετο ταύτα ύμΐν, εν λύπΎ] κοιμηθη-
σβσθε,
137
Η ΤΡΙΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
Εναγγ^λίον.
Μάρκ. ΎΤ" ΑΙ €ύθβωζ €πί το ττρωϊ, συμβούλων ττοιησαντ^ς ο\
ΙΕ 1. Αν *Αρχί€ρ€Ϊς μ€τα των Υίρ6σβυτ€ρων και Τραμματίων^ καΙ
όλον το συνζδριον, δησαντβς τον *Ιησοΰν άπηνβγκαν, και
παρεδωκαν τω Πίλατω. Καί βττηρώτησβν αύτον ο Πίλατοί,
Σι; €1 ο Βασ/λίΐ'ί των Ιουδαίων ; Ό ^6 άττοκρίθβίς βίπβν αύτω^
Έύ λβγβίς. Και κατηγορούν αυτού οΐ άρχιερβΐς ττολλα• αύτος
δβ ούδβν άτΓβκρίνατο. Ό (^6 ΥΙιλάτο9 ττάλίν βπηρώτησβν αυτόν,
λβγων, Ουκ άποκρίντ} ούδεν ; ϊδβ πόσα σου καταμαρτυρούσιν.
Ό δβ *Ι?;σοί;9 ούκβτί ούδ^ν άπεκρίθη* ωστβ θαύμαζαν τον
ΥΙίλατον, Κατά δβ ίορτην άπβλυβν αύτοΪ9 €να δβσμων, ονπβρ
Ιΐτοΰντο. Ήι^ δβ 6 λβγομβνο^ ^αραββάς, μετά των συ-
στασιαστών δβδβμβνος, οιτινβς^ 4ν ττ} στασβι φονον π^ποιη-
Κ€ίσαν, Καϊ άναβοησας 6 οχλθ9 ηρζατο αΐτβΐσθαι, καθώς
άβί €ποί€ί αύτοΐς. Ό δβ ΥΙίλάτο9 άττεκρίθη αύτοΐς, λβγων,
θβΆβΓβ απολύσω ύμϊν τον βασιλβα των Ιουδαίων ; (^Έ,γίνωσκ€
γαρ οτί δια φθόνον παραδβδωκβισαν αύτον οί άρχιβρεΐς.)
οι δβ άργιερύς άνεσβισαν τον οχλον, Ινα μάλλον τον ^αραββάν
άπολύστ) αύτοΐς. Ό δβ ΙΙιλάτο9 άποκριθβίς πάλιν ύπβν
αύτοίς, Ύί ούν ^βλβτβ ποιήσω ον λβγβτβ βασιλέα των Ιουδαίων \
οϊ δβ πάλιν έκραζαν, Έταύρωσον αυτόν, Ό δβ ΐΐιλάτος
ίλβγεν αύτοις, Ύί γαρ κακόν βποίησβν ; οι δβ πβρισσοτερως
€κρα^αν, Έταύρωσον αυτόν. Ό δβ ΐΐίλάτος, βουλόμενος
τω όχλω το Ικανον ποιησαι, άπβλυσβν αύτοΐς τον ^αραββάν,
κα\ παρβδωκβ τον ^Ιησούν, φραγελλώσας, ινα σταυρωθτ}.
Οϊ δβ στρατιώται άπηγαγον αυτόν βσω τη9 αύλη9, ο ^στι
Ώραιτώρίον* και συγκαλούσιν όλην την σπεϊραν. Και
Ινδυουσιν αύτον πορφύραν, κα\ περιτιθβασιν αύτω πλεζαντβς
ακανθινον στβφανον. Καί ήρζαντο άσπαζβσθαι αύτον, Χαΐρβ
Βασίλβί; των ^Ιουδαίων. Κα\ ίτυπτον αυτού την κβφαλην
καλαμω, κα\ βνβπτυον αύτω, κα] τιθβντβς τα γόνατα προσβ-
138
Η ΤΡΙΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
κύνονν αυτω. Και οτβ βρβπαίξαν αντω, ζζ^δνσαν αυτόν την
πορφνραν, και βνβδυσαν αυτόν τα Ιμάτια τα ϊδια, κα). ίζάγουσιν
αυτόν Ινα σταυρωσωσιν αυτόν. Και άγγαρζύουσι παράγοντα
τίνα Σίμωνα Κυρηναΐον, Ιρχόμζνον απ αγρού, τον πατβρα
* Αλβζάνδρου και 'Ρούφου^ Ίνα αρτ] τον σταυρόν αύτοΰ» Καϊ
φίρουσιν αύτον Ιπ\ Γολγοθά τόπον, ο βστί, μ^θ^ρμηνβυόμβνον,
κρανίου τόπος. Και βδίδουν αυτω πιβΐν βσμυρνισμβνον οίνον
6 δβ ουκ ίλαββ. Και σταυρώσαντβς αυτόν, διβμίριζον τα
ιμάτια αυτού, βαλλοντβς κληρον ίπ αυτά, τις τι αρτ), Η.ν
δβ ώρα τρίτη, καΐ ^σταύρωσαν αυτόν. Και ην η επιγραφή
της αίτιας αυτού βπιγβγραμμβνη, Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ
ΙΟΥΔΑΙΩΝ. Και συν αυτω σταυρούσι δυο ληστάς, ίνα ίκ
δεξιών, κα\ ίνα (ξ ευωνύμων αυτού. Κα) ίπληρώθη η
Τ ραφή, η λβγουσα, Και μ€τά ανόμων βλογίσθη. Και οί
παραπορβυομβνοι ΙβΧασφημουν αυτόν, κινούντβς τας κβφαλάς
αυτών, κα\ λβγοντβς, Ούαί, ό καταλύων τον ναόν, κα\ Ιν τρισ)ν
ημίραις οΙκοδομών, σώσον σβαυτόν, και κατάβα από τού
σταυρού. *Ομοιως δβ κα] οί άρχίζρύς ίμπαίζοντ^ς, προς
αλλήλους μβτα τών γραμματέων ίλ^γον, ' Αλλους ίσωσβν,
βαυτον ου δύναται σώσαι. Ό \ριστός 6 βασιλεύς τού
* Ισραήλ καταβατω νύν από τού σταυρού. Ινα Ιδωμ^ν καΐ
πιστ€υσωμ€ν. Και οί συνβσταυρωμίνοι αυτω ών^ίδιζον αυτόν.
Τβνομβνης δβ ώρας ίκτης, σκότος βγίνετο 60* όλην την γην,
βως ώρας Ινατης. Και ττ} ώρα ττ) ΙνάτΎ} ββόησβν 6 Ιησούς
φωνή μεγάλη, λίγων, Έλωί, Έλωι', λα μ μα σαβαχθανί;
ο ίστι, μ^θζρμηνβυόμ^νον, Ό θβός μου, ό θβός μου, €ΐς τι
μβ €γκατ€λίπ6ς ; Και τινβς τών παρβστηκοτων, άκούσαντβς,
βλβγον, Ιδου, Ηλια^/ φωνβΐ. Αραμών δβ ίΐς, και γβμισας
σπογγον όζους, πβριθβίς τβ καλάμω, βπότιζβν αυτόν, λίγων,
Αφβτβ' ϊδο^μβν €1 ίρχβται Ηλίας καθ^λύν αυτόν. Ό δε
Ιησούς άφάς φωνην μβγάλην, ζξίπνβυσβ. Και το κατά-
π(τασμα τού ναού βσχίσθη βίς δυο από άνωθεν ίως κάτω.
139
Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
*1δωρ δβ 6 κ^ντυρίων 6 παρεστηκως ^ζ εναντίας αύτον, οτι
οΰτω κράζας Ιζεπν^υσεν, είπβν, Αληθώί 6 άνθρωπος ούτος•
Υω9 ην θβοΰ.
Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ.
Άποστολοδ•.
Έβρ. "/^Ποι; διαθήκη, θάνατον ανάγκη φ/ρεσθαι του διαθεμένου•
^' ^^ διαθήκη γαρ ίπι νεκροϊς βεβαία* επε\ μη ττοτε Ισχύει
ότε ζη 6 διαθεμένος. "Όθεν, ούδ' η πρώτη χωρίς αίματος
εγκεκαίνισται. Ααληθβισης γαρ πάσης εντολής κατά νομον
ύπο Μ,ωϋσεως παντϊ τω λαω, λαβών το αίμα των μόσχων
κα\ τράγων, μετά ύδατος καΐ ερίου κόκκινου και υσσωπου,
αυτό τε το βιβλίον κα\ πάντα τον λαον ίρράντισε, λβγων,
Τούτο το αίμα της διαθήκης, ης ενβτείλατο προς υμάς 6
θεός. Κα\ την σκηνην δε και πάντα τα σκεύη της
λειτουργίας τω αιματι ομοίως ερραντισε. Και σχεδόν εν
αίματί πάντα καθαρίζεται κατά τον νομον* και χωρ\ς
αίματεκχυσίας ου γίνεται άφεσις. Ανάγκη ούν τα μεν
υποδείγματα των εν τοΐς ούρανοΐς τούτοις καθαρίζεσθαι*
αύτα δε τα επουράνια κρείττοσι θυσίαις πάρα ταύτας. Ου
γαρ είς χειροποίητα άγια είσήλθεν 6 \ριστός, αντίτυπα των
αληθινών, αλλ* εΙς αύτον τον ούρανον, νυν εμφανισθηναι τώ
προσωπω του θβού ύπερ ημών ούδ^ ΐνα πολλάκις προσφερη
εαυτόν, ώσπερ 6 άρχιερεύς εισέρχεται εΙς τά άγια κατ ενιαυτόν
εν αιματι άλλοτρίω• επει έδει αυτόν πολλάκις παθεΐν άπό
καταβολής κόσμου* νυν δε άπαξ επΙ συντέλεια τών αΙώνων,
εις άθετησιν αμαρτίας δια της θυσίας αυτού πεφανερωται.
Και καθ όσον απόκειται τοις άνθρώποις άπαζ άποθανεΐν,
μετά δε τούτο κρίσις* ούτως 6 Χριστός άπαζ προσενεχθεις
εις το πολλών ανενεγκειν αμαρτίας, εκ δευτέρου χωρ\ς αμαρτίας
οφθησεται τοΙς αύτον άπεκδεχομενοις εις σωτηρίαν,
140
Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
"ΤΤΓ^ί^^ δ^ >7 €ορτη των άζύμωρ, ?) λ^γομίνη ττάσχα. Κονκ,
^■^ Καί ίζητουν οΐ * Αρχί^ρα^ και οϊ Τραμματ^ϊς το πώ? ^^^ 1•
άρβλωσίΐ^ αυτόν Ιφοβουντο γαρ τον λαον, ΈίΙσηλθβ δβ 6
Έατανάς €ί9 *1ονδαν τον Ιπικαλουμ^νον *1σκαρίωτην, οντά
€Κ τον αριθμόν των δωδβκα. Και άπ€λθων συνζλαλησβ τοΐς•
Άρχί€ρζνσί κα\ τοις στρατηγοϊς, το πώς αντον παραδω αύτοΐς.
Και €χαρησαν, καΐ σνν^Θβντο αντω άργυριον δούναι. Καί
βξωμολόγησβ, κα). Ιζητα ζύκαφίαν τον τταραδουναι αντον
αντοΐς, ατ€ρ οχλον. Ήλ^€ ^6 η ημ^ρα των άζνμων, βν τ)
€δ€ΐ θύβσθαι το ττάσγα, Καί άττβστβίλβ ΥΙ^τρον και * Ιωάννη ν,
βίπων, Ώορβνθβντβς ίτοιμασατβ ημΐν το ττασχα, ινα φαγωμ^ν.
01 δβ άπον αντω, ΙΙον θβλβις βτοιμάσωμβν ; Ό δβ βΐπβν
αντοΐς, *Ιδον, βίσβλθόντων υμών €ί9 την ττολιν, συναντήσει
νμΐν άνθρωπος, κ^ραμιον ύδατος βαστάζων ακολουθήσατε
αντω εις την οϊκίαν ον βισπο ρεύεται. Και ερεϊτε τω οίκο-
δεσπότη της οΙκίας, Αεγει σοι 6 διδάσκαλος, ΪΙον εστί το
κατάλυμα, οπού το πάσχα μετά των μαθητών μου φάγω,
Κάκεΐνος ύμΐν δβίζβι άνώγβον μέγα εστρωμενον εκεΐ ετοι-
μάσατε. * Απελθόντες δε ενρον καθώς είρηκεν αντοΐς' και
ητοιμασαν το πασχα. Καί ότε εγενετο η ώρα, άνεπεσε και
ο\ δώδεκα Απόστολοι συν αύτω. Καί είπε προς αυτούς,
Κπιθυμία επεθυμησα τούτο το πάσχα φαγεΐι^ με& υμών προ
του με παθεΐν. Αεγω γαρ ύμϊν οτι ονκετι ον μη φάγω
εζ αντον, έως ότον πληρωθη Ιν τη βασιλεία του θεού, Καί
δ^ζάμενος το ποτηριον, εύχαριστησας είπε, Αάβετε τούτο, και
διαμερίσατε εαυτοΐς. Αεγω γαρ ύμΐν οτι ου μη πιω άπο
τού γεννήματος της αμπέλου, έως Οτου η βασιλεία του θεού
ελθη. Καί λαβών άρτον, ενγαριστησας έκλασε, και εδωκεν
αντοΐς, λέγων, Ύούτό εστί το σώμα μου, το ύπερ υμών
διδομενον τούτο ποιείτε εΙς την έμην άναμνησιν, 'Ω,σαύτως
κα\ το ποτηριον μετά το δειπνησαι, λέγων, Ύούτο το ποτηριον
141
Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
η καινή διαθήκη ίν τω αίματί μου, το νπ€ρ νμων ίκχυνομ^νον.
ΥΐΧην Ιδού, η χβιρ τον τταραδίδοντος• με μβτ εμού επί της
τραπέζης. Κα^ Ό μεν υΤοζ τού ανθρώπου πορεύεται κατά το
ώρισμενον πλην ούαΐ τω άνθρώπω εκείνω, δι' ου παραδώοται.
ΚαΙ αυτοί ηρζαντο συζητείν προς εαυτούς, το τις αρα ε\η (ξ
αυτών 6 τούτο μέλλων πράσσειν, ^Έιγενετο δε και φιλονεικία
εν αύτοΐς, το τις αυτών δοκεΐ είναι μείζων. Ό δβ είπεν
αύτοϊς, Οί βασιλείς τών 'Κθνών κυριεύουσιν αυτών, και οι
εξουσιάζοντας αυτών εύεργεται καλούνται. Ύμβΐς δε ούχ
ούτως ' αλλ* 6 μείζων εν ύμΐν, γενεσθω ως 6 νεώτερος* και
ο ηγούμενος, ως Ό διακόνων. Ύίς γαρ μείζων, 6 άνακείμενος,
η ο διακόνων ; ουχί ο άνακ€ΐμενος ; Κγω δε ειμί εν μέσω
υμών, ως 6 διακόνων. Ύμαΐς δε εστε οϊ δ ιαμβ μανή κότες μετ
εμού εν τοίς πεφασμοΐς μου. Κάγω διατίθεμαι ύμΐν, καθώς
διάθετό μοι 6 πατήρ μου, βασιλειαν Ινα βσθίητε και πίνητε
επ\ της τραπέζης μου εν τη βασιλεία μου, και καθίσησθε
ίπ\ θρόνων, κρίνοντες τάς δώδβκα φυλάς τού ^Ισραήλ. ΚΙπε
δε 6 Κύριος, Έίμων, Έίμων, Ιδού, ο Έατανάς εζγ)τησατο υμάς,
τού σινιάσαι ως τον σΐτον Έ)^ω δβ εδεηθην παρί σού, ινα
μη εκλαίπη η πίστις σου* κα\ σύ ποτε επιστρεψας, στηριζον
τους αδελφούς σου. Ό δβ εΙπεν αύτω, Κύριε, μετά σού
έτοιμος εΙμι και εΙς φυλακην κα\ εις θάνατον πορεύεσθαι.
Ο δε είπε, Αάγω σοι, ΥΙετρε, ού μη φωνησει σήμερον αλέκτωρ,
πρ)ν η τρ\ς άπαρνηση μη είδεναι με. Καϊ εΙπεν αύτοΐς, Οτε
απέστειλα υμάς άτερ βαλαντίου, καΐ πήρας, και υποδημάτων,
μη τίνος υστερήσατε ; Οι δε είπον, Ούδίνος. ΚΙπεν ούν
αυτοΐς. Αλλα νυν, 6 έχων βαλαντιον άρατω, ομοίως και πήραν
και ο μη έχων, πωλησατω το ιματιον αυτού, και άγορασατω
μαχαιραν. Αεγω γαρ ύμΐν, οτι ετι τούτο το γεγραμμενον
δει τελεσθηναι εν εμοί, το Καί μετά ανόμων ελογίσθη* κα\
γαρ τα περί εμού τέλος έχει. Οί δβ είπον, Κύριε, ιδού,
μαχαιραι ώδε δύο. Ό δβ είπεν αύτοΐς, Ίκανόν εστί. ΚαΙ
142
Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
Ι^^λθων €πορ€ύθη^ κατά το ^θος, €ί9 το ορός των 'ΈιΚαιωρ^
ηκολούθησαν δ6 αύτω και οΐ μαθηταΐ αυτού, Τ^νομ^νος δ€
ίτη του τόπου άττ^ν αύτοΐς, ΥΙροσ^ύχβσθβ μη άσ^λθ^ϊν ύς
7Γ€ίρασμόν. Καί αύτος άττ^σπασθη απ αυτών ώσβί λίθου
βολην, και θύς τα γόνατα προσηύχβτο, λβγων, Πατβρ, βΐ
βούλ€ί παρ€ν€γκ€ίν το ποτηριον τοντο απ βμού' πλην, μη
το θβλημά μου, άλλα το σον γ^νβσθω. ' ίίφθη δβ αύτω
άγγελος απ ουρανού, βνίσχυων αύτον. Καί γ€νομ€νος βν
ά/ωι^/α €κτ€ν^στ€ρον προσηύχβτο* ίΎ^ν(:Τ0 δβ ο 'ώρως αυτού
ώσβί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντβς ίπ\ την γην. Και
άναστάς από της προσβυχης, ίλθων προς τους μαθητάς αυτούς
βύρβν αυτούς κοίμωμβνους άπο της λύπης, και ^Ιπβν αυτοϊς,
Ύί καθίυδβτβ ; άνασταντβς προσ^υχβσθβ, Ινα μη €ΐσ6λθητβ
€ΐς π€φασμόν, 'Ετί δβ αυτού λαλούντος, Ιδου, όχλος, καΐ 6
λβγομίνος Ιούδας, ίίς των δωδβκα, προηρχβτο αυτών, και
ηγγισ^ τω ^ Ιησού φίλησαί αυτόν. Ο δβ * Ιησούς βΐπβν αυτώ,
*Ιουδα, φίληματί τον υϊόν τού άνθρωπου παραδίδως ; *\δόντ^ς
δΐ οΐ π^ρΐ αυτόν το Ισόμ^νον €ΐπον αύτω, Κιίρίβ, βΐ πατάζομ^ν
€ν μαχαίρα ; Κα\ βπάταζβν €ΐς τις βζ αυτών τον δούλον
τού * Αρχίβρβως, κα\ άφύλ^ν αυτού το ους το δβξων.
* ΑποκριθβΙς δβ ο ^Ιησούς ύπεν, Έατ€ €ως τούτου. Καί
άψάμβνος τού ώτίου αυτού Ιασατο αύτον. Έ,ίπ€ δβ ο *Ιησούς
προς τους παραγβνομβνους €7γ' αύτον * Αρχιβρβΐς, και Έτρατηγους
τού ίβρού, κα\ Πρβσβυτβρους, Ώ? βπΐ λ-ηστην €ξβληλύθατ€^
μβτα μαχαιρών καΐ ζυλων ; Καέ^' ημβραν οντος μου μβθ
υμών ίν τω Ι^ρω, ουκ ζζ^τβίνατβ τάς χβΐρας Ιπ €μ€' αλλ*
αύτη υμών ίστιν η ώρα, κα) η βζουσία τού σκότους.
Έυλλαβοντβς δβ αύτον ηγαγον, καΐ βίσηγαγον αύτον βίς τον
οίκον τού Άρχιβρβως, 6 δβ ΪΙβτρος ηκολούθβι μακρόθβν.
^Αψαντων δβ πύρ βν μβσω της αύλης, κα\ συγκαθισάντων
αυτών, βκαθητο ο Υίβτρος βν μβσω αυτών. *Ιδούσα δβ αύτον
παιδίσκη τις καθημβνον προς τό φώς, κα\ άτβνίσασα αύτω,
143
Α
ΙΑ
Η ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
€ί7Γ65 Και ούτος συν αύτω ην, Ό δ6 ηρρησατο αυτόν, Χ^γων^
νύναί, ουκ οίδα αυτόν. Και μβτα βραχύ βτβρος Ιδων αυτόν
βφη, Καί συ ίζ αυτών η, Ό ^6 ΥΙ^τρος βΐπβν, ^ Ανθρωπβ,
ουκ εΙμί, Και διάστασης ώσίί ώρας μιας, άλλος τις
δάσχυρίζβτο, λβγων, Έττ' αληθείας κα\ ούτος μβτ αυτού ην
και γαρ ΤαλιλαΙός βστιν, ΈΙπβ δ€ 6 ΥΙ^τρος, ' Ανθρωπε,
ουκ οίδα ο λβγβις. Και παραχρήμα ίτι λαλοΰντος αυτού,
€φωνησ€ν 6 αλέκτωρ. Και στραφάς ο Κύριος €νββλ€\Ι/€ τω
Ώβτρω' κα\ ύπβμνησθη 6 ΐΐβτρος τού λόγου τού Κυρίου,
ως (ίπβν αύτω οτι ΐΙρ).ν άλβκτορα ώωνησαι, άπαρνηστ} μ€
τρις. Και βζβλθών ίζω ο ΥΙ^τρος €κλαυσ€ ττικρώς. Και
οί ανδρβς οϊ συνβχοντ^ς τον Ίησούν βνβπαιζον αύτω, δβροντβς.
Και 7Γ€ρίκαλυ\Ι/αντ€ς αύτον, ίτυπτον αυτού το πρόσωπον,
καΐ Ιπηρωτων αυτόν, Χ^γοντβς, Τίροφητ€υσον, τις Ιστιν 6
παίσας σβ ; Και έΥβρα πολλά βλασφημούντβς ^λ^γον βίς
αυτόν. Και ως βγβνβτο ημ^ρα, συνηχθη το πρεσβυτέρων τού
λαού, Αρχίβρπς τβ κα) Τραμματύς, κα\ άνηγαγον αύτον άς
το συνέδρων εαυτών, λέγοντες. Ει συ ει 6 άριστος; είπε
ημΐν. Εΐ7Γ€ ^6 αύτοίς, 'Έιάν ύμΐν είπω, ού μη πιστεύσητε,
Εαν δε και ερωτήσω, ου μη άποκριθητε μοί, η άπολύσητε.
Απο τού νύν εσται ο υως τού ανθρώπου καθήμενος εκ δεζιών
της δυνάμεως τού θεού, ΈΙπον δε πάντες, Έύ ούν εΐ 6 Υίός
τού θεού ; Ό δβ προς αυτούς εφη, Ύμεΐς λέγετε ότι εγώ
εΙμι, Οί δβ είπον. Τ/ ετι χρείαν εχομεν μαρτυρίας ; αυτοί
γαρ ηκουσαμεν άπο τού στόματος αυτού.
Η ΠΕΜΠΤ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ.
ΆτΓοστολοϊ.
' Κορ. Τ Ι ιΟ?;γο παραγγελλων, ουκ επαινώ* ότι ουκ εΙς το κρεϊτ-
-*- τον, άλλ' εις το ήττον συνερχεσθε. Πρώτον μεν γάρ,
συνερχομενων υμών εν τύ) ^Κκκλησία, ακούω σχίσματα
144
Η ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
Ιν νμιν νπάρχβίΐ', καί μ^ρος τι πιστβνω. Αύ γαρ και
αΙρ6σ€ίς Ιν ύμίν βίι^αι, \να οΐ δοκιμοί φαν€ροί γίνωνται Ιν
ύμΐν, Ένρζρχομίι^ων ούυ υμών Ιττί το αυτό, ουκ ίση Κνριακοι/
δβΐπνον φαγάν, 'Έ^καστος γαρ το ϊδίον Βάπνον προλαμβάνε
βν τω φαγβϊν* καί οί μίν π€ίνα, ος δβ μβθνβί. Μη γαρ
οΐκία^ ουκ ίχ^τβ 6ί9 το Ισθίβιν κα\ ττίν^ιν ; η της Ικκλησίας
του ^€θύ καταφρον€Ϊτ€, κα\ καταισχύνατε τους μη ίχοντας ;
Ύί ύμΐν βίπω ; Ιτταινασω υμάς βν τούτω ; Ουκ βπαινώ. 'Κγω
γαρ τταρβλαβον άπο του Κυρίου ο κα} παρβδωκα ύμΐν, ότι 6
Κύρίος * Ιησούς, €ν τη νυκτΐ η παρβδίδοτο, βλαββν άρτον κα\
εύχαριστησας €κλασ€, και €ΐπ€, ΑάβζΤ€, φάγβτ€, τοΰτό μου
βστί το σώμα το ύπ€ρ υμών κλώμβνον τούτο ποίΗτβ €ίς
την ίμην άνάμνησιν. 'Ω,σαύτως και το ττοτηριον, μ€τά το
δβιηνησαι, λαγών, Τούτο το ποτηριον η καινή διαθήκη ίστ\ν
€ν τω Ιμω αϊματί' τούτο ποιύτα, οσάκις αν πίνητ€, βίς την
€μην άνάμνησιν, Όσάκις γαρ αν ίσθίητα τον αρτον τούτον,
και το ποτηριον τούτο πινητβ, τον θάνατον τού Κυρίου
καταγγέλλατε άχρις ου αν αλθη, Ωστβ, 09 αν ασθίη τον
αρτον τούτον, η ττινη το ποτηριον τού Κυρίου άναζίως, ανοχος
βσται τού σώματος κα). αίματος τού Κυρίου, Αοκιμαζατω δβ
άνθρωπος ίαυτόν, κα\ ούτως βκ τού άρτου ασθιβτω, καΙ βκ τού
ποτηριού πινβτω. Ό γαρ ασθίων κα] πίνων άναξίως κρΐμα
βαυτω ασθίαι κα), πίνβι, μη διακρίνων το σώμα τού Κυρίου,
Αια τούτο βν ύμΐν πολλο\ άσθβναΐς και άρρωστοι, καί κοιμώνται
Ικανοί. ΈίΙ γαρ εαυτούς διεκρινομεν, ουκ αν εκρινόμβθα.
Κρινόμενοι δε, ύπο τού Κυρίου παιδευόμεθα. Ινα μη συν τω
κοσμώ κατακριθώμεν, ^ Ωστε, αδελφοί μου^ συνερχομενοι
εις το φαγεΐν, αλλήλους εκδεχεσθε. Έ,Ι δε τις πείνα, εν οίκω
εσθιετω* ϊνα μη εις κρΐμα συνερχησθε. Τα δε λοιπά ως αν
έλθω διατάζομαι•
145
Η ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
Ευαγγ^λιον,
Λουκ. * Α Ναστά// απαρ το πλήθος αυτών, ηγαγ^ν αυτόν Ιτη τον
^■^ •^• -^^^ ΥΙίλάτον, '^Ηρζαντο δβ κατηγορ^ΐν αυτού, λβγοντβς,
Ύοΰτον βυρομβν διαστρβφοντα το βθνος, κα\ κωλυοντα Καίσαρι
φόρους δώόναι, λβγοντα Ιαυτον άριστον βασιλέα είναι. Ο δβ
Πίλάτοί επηρωτησβν αύτον, λέγων, Σι; ει ο βασιλεύς των
^Ιουδαίων ; Ό δβ αποκριθείς αντω εφη, Έν λέγεις. Ό δβ
Πιλάτος εϊπε προς τους αρχιερείς κα) τους όχλους, Ούδεν
ευρίσκω αίτιον εν τω άνθρώπω τούτω. Οι δβ επίσχυον,
λέγοντες, οτι Άνασείει τον λαόν, διδάσκων κα& όλης της
* Ιουδαίας, άρζάμενος άπο της Ταλιλαίας εως ώδε. Πιλάτος
δε άκουσας Ταλιλαίαν, επηρώτησεν ει ο άνθρωπος ΤαλιλαΙός
εστί. Καϊ επιγνους οτι εκ της εξουσίας ^Πρώδου εστίν,
άνεπεμψεν αύτον προς Ήρωδην, οντά κα\ αύτον εν Ιεροσο-
λύμοίς εν ταύταις ταΐς ημεραις. Ό δε ^Πρώδης ιδων τον
*Ιησούν εχάρη λίαν, ην γαρ θελων εζ ικανού ιδεΐν αύτον, δια
το άκούειν πολλά περϊ αυτού, κα\ ήλπιζε τι σημεϊον ιδεϊν
υπ αυτού γινόμενον. *Κπηρώτα δε αύτον εν λόγοις ικανοΊς'
αύτος δε ούδεν άπεκρίνατο αύτω. Έίστηκεισαν δε οι αρχιερείς
καΐ οι γραμματείς, εύτόνως κατηγορούντες αυτού, Έ^ου-
θενησας δε αύτον 6 Ηρώδης συν τοΐς στρατεύμασιν αυτού,
και εμπαίζας, περιβαλων αύτον εσθητα λαμπραν, άνεπεμψεν
αύτον τω Πιλάτω. 'Κγενοντο δε φίλοι ο τε Πιλάτος κα),
6 *Πρωδης εν αύττ} τη ήμερα μετ αλλήλων προϋπηρχον
γαρ εν έχθρα οντες προς εαυτούς, Πιλάτος δε συγκάλεσα-
μένος τους Αρχιερείς, κα\ τους ' Αρχοντας, και τον λαον, είπε
προς αύτους, Προσηνεγκατε μοι τον ανθρωπον τούτον, ως
αποστρεφοντα τον λαον, καΐ ιδού, εγω ενώπιον υμών άνακρίνας
ουδέν εύρον εν τω άνθρώπω τούτω αίτιον ων κατηγορείτε
κατ αυτού ' *Αλλ* ουδβ * Ηρώδης- ανέπεμψα γαρ υμάς προς
αυτόν, καΐ ιδού, ούδεν άξιον θανάτου εστί πεπραγμενον αύτω.
Παιδευσας ούν αύτον απολύσω. * Ανάγκην δε ^Ιχ^^ν άπολύειν
146
Η ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
αντοϊς κατά ίορτην Ινα, ^ Ανέκραζαν ^6 παμπληθβί, λβγορτβς,
ΑΙρβ τούτοι/, άποΧυσον δβ ημίν τον ^αραββάν (όστις ην
δια στασιν τίνα γβνομβνην Ιν ττ} πόλβί καΐ φόνον βββλημβνος
βίς φυλακην). ΪΙάλιν ονν 6 Πιλάτος προσβφώνησβ, θβλων
άπολΰσαι τον Ιΐ]σούν. 01 8β βπβφώνονν, λβγοντβς, Έταύ-
ρωσον, σταυρωσον αυτόν, Ο ^6 τρίτον βίττβ προς αυτούς,
Ύί γαρ κακόν ίττοίησίν ούτος ; Ούδ^ν αίτιον θανάτου €υρον
€ν αυτώ' παιδζυσας ούν αυτόν απολύσω. Οί δβ ίπίκ€ΐντο
φωναΐς μβγαλαις, αιτούμενοι αύτον σταυρωθηναι. Και
κατίσχυον αί φωναι αύτων, και των αρχιερέων. Ό δβ
ΪΙιλάτος επίκρινε γενέσθαι το αίτημα αυτών. ' λπ^λυσε δβ
αύτοΐς τον δια στασιν και φονον βββλημενον εις την φυλακην,
ον Ύΐτονντο' τον δβ Ίησούν παρβδωκε τω θεληματι αυτών.
Καί ώς άπηγαγον αυτόν, Ιπιλαβόμενοί Κίμωνος τίνος
Κυρηναιου, του ερχομβνου απ* αγρού, βπβθηκαν α τώ τον
σταυρόν φβρβιν όπισθεν τού *Ιησού. ^Ηκολούθα δβ αύτώ
πολύ πλήθος τού λαού, κα\ γυναικών, αΐ και βκόπτοντο κα\
εθρηνουν αυτόν, Έτραφβις δε προς αύτάς 6 Ιησούς είπε,
θυγατέρες * Ιερουσαλήμ, μη κλαίετε επ' εμέ, πλην εφ* εαντάς
κλαιετε, καΐ επΙ τα τέκνα υμών. 'Οτι ιδού, έρχονται ημεραι,
εν αίς ερούσι, Μακάριαι αϊ στεΐραι, και κοιλίαι αϊ ουκ
εγεννησαν, κα] μαστοί οΐ ουκ εθηλασαν. Ύότε άρχονται
λέγειν τοις Όρεσι, ΪΙεσετε εφ* ημάς* κα\ τοΐς βουνοΊς,
Καλύψατε ημάς. 'Οτι εΐ εν τω ύγρώ ζύλω ταύτα ποιούσιν,
εν τω ζηρώ τι γενηται ; "ΥΙγοντο δε κα\ έτεροι δύο κακούργοι
συν αυτώ άναιρβθηναι. ΚαΙ ότε άπηλθον επ\ τον τόπον τον
καλουμενον Κρανιον, εκά εσταύρωσαν αυτόν καΙ τους κακούρ-
γους, ον μεν εκ δεξιών, ον δε εξ άριστερόον. Ό δε *Ιησούς
έλεγε, Πάτερ, άφες αύτοΐς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι. Αιαμε-
ριζόμενοι δε τα ιμάτια αυτού, εβαλον κληρον. Κα\ ειστηκει
ο λαός θεωρών εξεμυκτηριζον δε και οι άρχοντες συν αύτοΐς,
λέγοντες, Αλλους έσωσε, σωσατω εαυτόν, εΐ οΰτός εστίν 6
147 κ 2
Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Χρίστος 6 του θβον βκλβκτός. 'Έίΐ/βπαιζορ δβ αντω και οί
στρατίώται, ττροσβρχόμίροι και 6ζθ9 ττροσφίροντβς αντω, και
Χ^γοντβς, Εί συ βί 6 Βασιλεύς των ^λου^αιων, σώσον σβαυτόν.
Ή^' δβ κοί 4πίγραφη γβγραμμβνη Ιττ αντω γραμμασιν
*ΈιλληνίκοΙς κ(χί 'Ρωμαϊκοΐς και Εβραϊκοί^, ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ
Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ. ΕΙ? δβ τών κρβμα-
σθβντων κακούργων (βλασφημεί αντον, λβγων, Εί συ βΐ 6
Χριστός, σώσον σβαντόν, καΙ ημάς. * ΑττοκρίθβΙς δβ 6 €Τ€ρος
Ιττετίμα αντω, λέγων, Οΐ'δβ φοβη συ τον θβον, οτί (ν τω
αντω κριματί (Ι ; Καί ημβΐς μεν δικαίως* άζια γαρ ων
επράζαμβν άπολαμβάνομβν ούτος δε ονδεν άτοπον εττραζε.
Και ελεγβ τψ *Ιησον, Μνησθητί μου, Κύριε, όταν ελθ^ς εν
ττ} βασιλεία σου. Και είπεν αύτω 6 Ιησούς, * Αμήν λέγω
σοι, Έημερον μετ εμού εστ) εν τω τταραδείσω. Ήν δε ώσεί
ωρα έκτη, και σκότος εγενετο εφ' ολην την γην, εως ώρας
ενάτης. Και εσκοτίσθη 6 ήλιος, καί ίσχίσθη το καταττετασμα
τού ναού μέσον. Και φωνησας φωνή μεγάλη Ό Ιησούς είπε,
ΪΙάτερ, εΙς χεΐράς σου τταρατίθεμαι το πνεύμα μον και
ταύτα εΙπων, εζεπνευσεν, *1δων δε 6 εκατονταρχος το γενο-
μενον, εδόζασε τον θεόν, λίγων, ' Οντως 6 άνθρωπος ούτος
δίκαιος τ)ν. Και πάντες οι συμπαραγενομενοι ό^λο: ίπΐ την
θεωρίαν ταυτην, Θεωρούντες τα γενόμενα, τυπτοντες εαυτών
τα στήθη, νπεστρεφον, ΚΙστηκεισαν δε πάντες οϊ γνωστό]
αυτού μακρόθεν, κα\ γυναίκες αϊ συνακολουθησασαι αύτω άπο
της Ταλιλαιας, όρώσαι ταύτα.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.
Εύχαί.
/^Εέ Τίαντοκράτορ, δβόμεθά συν, ίλεως επίβλίψον επΙ ταυτην
^-^ την σην θεραπείαν, υπέρ ης 6 Κύριος ημών * Ιησούς Χρίστος
ου παρητησατο προδοθηναι, και εΙς γείρας ανόμων εκδοθψαι,
148
Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
και τον θάνατον υττομπναι Ιπί του σταυρού, ο νυν συν Σοί
κοΛ τω άγί(ρ ΙΙνβύματί συζών κα\ συμβασιλζύων, πς άζί θβόί,
6ί? τουί αΙώνας των αΐώνοίν. Ά μην.
(^ θεοί 6 παντοκράτωρ και αΙώνίο^, ου τω ΙΙνβύματι όλον
το σώμα της Έ/^/^λ?;σία? κυβερνάται καΐ άγιάζΕται•
^Κττακουσον ημών τών ενώπιον σου δβομβνων και Ικετβυόντων
υπέρ παντός τών εν τη αγία σου 'Έ,κκλησία τάγματος
ανθρώπων, ίνα εκαστον μέλος ταύτης, εν τη Ιδία κλησει και
διακονία, πιστούς καΐ εύσεβώς σοι καταδουλεύη, δια του Κυρίου
κα} Έωτηρος ημών Ίησου Χριστού. Ά μη ν.
/^Εβ οικτίρμον, ό πάντας ποιησας και μηδέν βδελυσσόμενος
^-^ ων εποίησας, μηδέ θελων τον θάνατον του αμαρτωλού,
αλλ ίνα επιστρεψη και σωθη• Αύτος ελεησον πάντας
Ιουδαίους κα\ Τούρκους κα\ * Απίστους και ΑΙρετικούς, και
άρον απ αυτών πάσαν άγνοιαν, και σκληροκαρδίαν, κα\ του
λογού σου καταφρόνησιν κα\ ούτως επισυνάγαγε αυτούς,
Κύριε εύλογητε, εΙς την ποίμνην σου, ώστε διασωθηναι αυτούς
μετά του λείμματος του αληθινού Ίσραηλ, και μίαν γενέσθαι
ποίμνην ύφ' ενα Ποιμένα, *Ιησούν άριστον τον Κύριον ημών,
τον συν ΈοΙ και τω άγίω Γίνεύματι συζώντα και συμβασι-
λευοντα, ενα Οεον, εις τους αιώνας τών αιώνων. Άμην,
^Αττόστολοί.
'^Κιαν έχων 6 νομός τών μελλόντων αγαθών, ουκ αύτην την Έβρ. Γι.
^^ εΙκονα τών πραγμάτων, κατ ενιαντον ταΐς αύταΐς θυσίαις
ας προσφερουσιν εΙς το διηνεκές, ουδέποτε δύναται τους προσ-
ερχόμενους τελειώσαΐ' επεϊ ουκ αν επαύσαντο προσφερόμεναι;
δια το μηδεμίαν εχειν ετι συνείδησιν αμαρτιών τους λατρεύον
τας, απαζ κεκαθαρμενους. Άλλ' εν αύταΐς άνάμνησις αμαρτιών
κατ ενιαντον. * Αδύνατον γαρ αίμα ταύρων και τράγων άφαι-
ρεΐν αμαρτίας. Δω εισερχόμενος εΙς τον κόσμον λέγει, θνσίαν
149
Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
και ττροσφοραν ουκ ηθβλησα^, σώμα δβ κατηρτίσω μοί' ' Ολο-
καυτώματα κα\ π€ρ\ αμαρτίας ουκ ^ύδόκησας* Ύοτ€ άττον^
'Ιδοι;, ηκω {^ν κβφαλίδί βιβλίου γβγραπταί π^ρι ίμου) του
ΤΓΟίησαι, 6 θβός, το θβλημά σου. ^ Ρί-ώτ^ρον λβγων οτι θυσίαν
καΐ ττροσφοραν^ και ολοκαυτώματα, καΐ πβρί αμαρτίας ουκ
ηθ λησας, ούδβ βύδοκησας, αΐτίνες κατά τον νομον προσ-
φέρονται* ΤοΓβ €Ϊρηκ€ν, 'Ιδου, ηκω του ττοιησαί, ο θβος, το
θέλημα σου. ' Αναιρβΐ το πρώτον, Ίνα το δβυτβρον στηστ).
*Έιν ω θβληματί ηγιασμβνοί €σμ€ν, δια της προσφοράς του
σώματος του *Ιησοΰ άριστου ^φαπαζ. Και πάς μίν Ιβρβυς
€στηκ€ κα& ημίραν λβιτουργών, και τας αυτας πολλάκις προσ-
φορών θυσίας αΐτινβς ούδβποτβ δύνανται πβρίζλβΐν αμαρτίας.
Αύτος δβ μιαν ύπ^ρ αμαρτιών προσβνβγκας θυσιαν, βίς το
διην€Κ€ς εκάθισβν €ν δβζιά του θέου* το λοιπόν Οκδβχομ^νος
€ως τβθώσιν οί εχθροί αυτού ύποποδιον τών ποδών αυτού.
Μία γαρ προσφορά τβτβλβίωκβν €ΐς το διηνβκβς τους άγιαζο-
μΟνους' Μαρτυρβΐ δβ ημΐν και το ΥΙν^ύμα το άγων μ€τα
γαρ το προβιρηκβναι, Αυτή η διαθήκη ην διαθήσομαι προς
αυτούς μβτά τάς ημέρας βκ^ίνας, λβγβι Κύριος, δίδυύς νόμους
μου ίπΐ καρδίας αυτών, και επΙ τών διανοιών αυτών επιγράψω
αυτους' και τών αμαρτιών αυτών και τών ανομιών αυτών ου
μη μνησθώ ίτι. Οπου δβ άφβσις τούτων, ουκ βτι προσφορά
π€ρί αμαρτίας. ' Έ^γοντ^ς ούν, αδελφοί, παρρησίαν €ΐς την
ύσοδον τών άγιων βν τω αίματι ' Ιησού, ην ίνβκαίνισ^ν ημΐν
οδον προσφατον κα\ ζώσαν, δια τού καταπβτασματος, τουτβστι
της σαρκός αυτού, και 'Ιίρβα μ^γαν βπΐ τον οίκον τού θβού,
προσ€ρχωμ€θα μ€τα αληθινής καρδίας^ Ιν πληροφορία πίστεως,
ερραντισμβνοι τας καρδίας άπο συνειδήσεως πονηράς, καΙ λε-
Χουμενοι το σώμα ύδατι καθαρω. Κατεχωμεν την ομολογίαν
της ελπίδος άκλινή (^πιστός γαρ 6 επαγγειλάμενος). Καί
κατανοώμεν αλλήλους εΙς παροζυσμον αγάπης καΧ καλών
έργων μη εγκαταλειποντες τήν επισυναγωγήν εαυτών, καθώς
150
Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
^θθ9 τισίι/, άλλα τταρακαΧουντ^ς' και τοσουτω μάλλον^ οσω
βλ€π€Τ€ ίγγίζουσαν την ημ^ραν,
Εναγγ^λίον,
ίΤ^Ααβξν ούν ο ΥΙίλατος τον *Ιησονν^ κα\ Ιμαστιγωσ^. Και οΐ Ίωάι/.
■^-^ στρατίώται πλ€ξαντ€ς στβφανον βξ ακανθών βπβθηκαν Ι®'^
αυτού ττ} κβφαλτ], και ίματιον ττορφνροΰν π€ρί€βαλον αυτόν,
κα\ βλβγον, \αΐρ€ ο "Άασιλ^υς των Ιουδαίων κα\ ^δίδουν αύτω
ραπίσματα. *Έ,ζηλθ€ν ούν πάλιν βζω 6 ΥίιλάτοΫ, και λίγβι
αύτοΐς, 'Ιδβ, αγω νμΐν αύτον ίξω, Ινα γνώτ€: οτι ίν αύτω
ούδβμίαν αΐτίαν βύρίσκω. Κζηλθβν ουν ο Ιησούς €ξω, φορών
τον άκάνθινον στίφανον, καΙ το πορφυρούν ίματιον. Καϊ λβγβι
αύτοΐς, 'Ιδβ 6 άνθρωπος. Οτβ ούν ^ίδον αύτον οι Αρχιβρ^ΐς
και οι νπηρβται, ^κραύγασαν λ€γοντ€ς, Έταύρωσον, σταύρωσον.
Α^γβι αύτοΐς 6 ΥΙιλάτος, Αάβ€Τ€ αύτον ύμ€Ϊ9, και σταυρώσατε*
Ιγώ γαρ ούγ^ ευρίσκω Ιν αύτω αΐτίαν, * Απεκρίθησαν αύτω οι
Ιουδαίοι, Ήμεΐς νόμον 'ίχομεν, και κατά τον νόμον ημών
οφείλει άποθανεΐν, ότι εαυτόν Υίον τού θεού εποιησεν. Οτε
ουν ηκουσεν 6 Ώιλάτος τούτον τον λόγον, μάλλον εφοβηθη*
κα\ είσηλθεν εις το πραιτωριον πάλιν ^ και λέγει τω * Ιησού,
ΪΙόθεν ει συ ; Ό ^6 Ιησούς άπόκρισιν ούκ εδωκεν αύτω.
Αεγει ούν αύτω 6 Πιλάτος, Έμοί ού λαλείς ; ούκ οίδας, ότι
εζουσίαν εχω σταυρώσαί σε, κα\ εζουσίαν εχω άπολύσαί σε ;
Άπεκρίθη 6 * Ιησούς, Ούκ είχες εξουσίαν ούδεμίαν κατ εμού,
εΐ μη ην σοι δεδομενον άνωθεν δια τούτο 6 παραδιδους με
σοι μείζονα άμαρτίαν έχει, 'Ε/ο τούτου εζητει 6 ΤΙιλάτος
άπολύσαί αυτόν οι δε Ιουδαίοι εκραζον, λέγοντες, Έαζ^ τούτον
απόλυσης, ούκ ει φίλος τού Καίσαρος- Πάς 6 Βασιλέα εαυτόν
ποιών, αντιλέγει τω Καίσαρι. Ό ούν Πιλάτος άκουσας τούτον
τον λόγον, ηγαγεν εζω τον Ιησού ν, κα\ εκαθισεν επ\ τού
βήματος, ε\ς τόπον λεγόμενον Αιθόστρωτον, Έβραϊστϊ δε
Ταββαθά. Ήν δε παρασκευή τού πάσχα, ώρα δε ώσε), έκτη•
151
Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
και λβγβί τοις 'ΐουδαΐοίς, Ίδβ ό Βασιλβυί υμών. Οι δβ €κραύ-
γασαν, ^Αροΐ', αρον^ σταύρωσαν αυτόν, Αβγ€ί αντοΐς 6
ΙΙίλάτος, Ύον Βασιλέα υμών σταυρώσω ; * Απβκρίθησαν οϊ
άρχί€ρ€Ϊς, Ουκ βχομβν Βασίλβα βΐ μη Καίσαρα. Ύοτ€ ούν
τταρίδωκβν αύτον αύτοΐς, ίνα σταυρωθτΐ' παρβλαβον δβ τον
'Ιησοΰν καί άττηγαγον. Και βαστάζων τον σταυρόν αυτούς
€^ηλθβν €ΐ9 τον λβγόμβνον κρανίου τόπον, 09 λβγ^ται Κβραϊστι,
ΤολγοΘά όπου αυτόν ^σταύρωσαν, κα), μ€τ αυτού άλλους
δύο, βντξΰθβν κα\ βντβϋθβν, μ4σον δί τον Ιησοΰν. 'Κγραψβ δβ
κα\ τίτλον ό Πιλάτος, κα). ζθηκ€ν ίπ] του σταυρού. Ήν δβ
γβγραμμ^'νον, ΙΗΣΟΥΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ
ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ. Τούτον ούν τον τίτλον πολλοί άνβ-
γνωσαν τών Ιουδαίων Οτι ίγγυς ην της πολβως ο τόπος οπού
ίσταυρώθη ό * Ιησούς ' και ην γβγραμμ^νον Έβραϊστί, Ελλτ;-
νιστί, *Ρωμαϊστί. 'Έιλ^γον ούν τω ΐΐιλάτω οι άρχιβρβΐς τών
*Ιουδαίων, Μη γράφβ, Ό Βασιλεύς τών Ιουδαίων αλλ* οτί
€Κ€Ϊνος βΐπβ, Βασιλβύς ύμι τών Ιουδαίων, *Απ€κρίθη ο
Πιλάτος, 'Ο γβγραφα, γ^γραφα, ΟΙ ούν στρατιώται, ότ€
^σταύρωσαν τον *Ιησούν, ^λαβον τα Ιμάτια αυτού (κα\ εποίη-
σαν τέσσαρα μίρη, ίκάστω στρατιώτγ} μβρος) κα) τον χιτώνα*
ην δβ 6 χιτών άρραφος, €Κ τών άνωθβν υφαντός δι όλου,
ΈΙπον ούν προς αλλήλους, Μη σχίσωμβν αυτόν, άλλα λα ωμβν
π€ρ\ αυτού, τίνος βσταΐ' Ινα η Τ ραφή πληρωθτ) η λβγουσα,
Αί€μ€ρίσαντο τα Ιμάτια μου βαυτοΐς, κα) Ιπ\ τον ιματισμόν
μου ίβαλον κληρον, ΟΙ μίν ούν στρατιώται ταύτα Ιποίησαν,
ΈιΊστηκεισαν δβ παρά τω σταυρώ τού ^ Ιησού η μητηρ αυτού
κα\ η άδβλφη της μητρός αυτού, Μαρία, η τού Κλωπά, και
Μαρία η Μαγδαληνή. ^Ιησούς ούν Ιδών την μητβρα, και τόν
μαθητην παρβστώτα όν ηγάπα, λβγβι τη μητρ\ αυτού, Τύναι,
Ιδου ό υιός σου. Έ^Ιτα λβγβι τω μαθητή, Ιδού η μητηρ σου.
Και άπ βκβίνης της ώρας βλαββν αύτην ό μαθητής βίς τά ϊδια.
Μβτα τούτο, βίδώς ό Ιησούς ότι πάντα ηδη τβτβλβσται, ΐνα
152
το ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟΝ
τίλβιωθΫ) η Τραψη, λβγβί, Αίψώ, Έκ€νος ουν ίκβίτο οξους
μβστόρ' οΐ δβ ττΧησαντ^ς σιτόγγον όζους, καί νσσώπω ττ^ρίθ^ν^
Τ€?, ττροσην^γκαν αυτού τω στο ματ ί, Ότβ ούν ίλαββ το 6ζθ9
ο Ίησοΰί, βΐπβ, Ύβτβλβσταί' κα), κλίι^ας την κβφαλην παρβδωκβ
το πρβύμα. Οί ουν Ίουδαϊοι, Ίνα μη μβίνυ €πί του σταυρού τα
σώματα ^ν τφ σαββάτω, €πβί παρασκευή ην [ην γαρ μεγάλη
η ημ^ρα ^κβίνου του σαββατου), ηρώτησαν τον ΥΙίλάτον, Ινα
κατβαγώσίν αυτών τα σκβλη, καΐ άρθώσιν, 'ΙΙλθον ούν οι
στρατίώται, κα\ του μίν ττρώτου κατβαζαν τα σκβλη, κα\ του
άλλου του συσταυρωθβντος αύτώ. Εττί ^6 τον 'Ιησοΰν Ιλθον-
Τ€?, ώ? (:Ιδον αυτόν ηδη τβθνηκότα, ου κατ€αζαν αυτού τα σκ€λη.
*Αλλ' €19 τών στρατιωτών λόγχτ] αυτού την πλ^υραν €νυξ€, και
(.ύθυς Ιζηλθ^ν αίμα και ύδωρ. Καί ό ίωρακώς μ€μαρτύρηκ€,
κα\ αληθινή αυτού Ιστιν η μαρτυρία- κάκύνος οιδβν οτι άληθη
λβγβι, ίνα ύμβΐς ττιστβύσητβ. *Κγζν€το γαρ ταύτα ινα η
Τραφη πληρωθη, *Οστούν ου συντριβησ^ται αυτού, Καί
τταλιν, βτβρα Γραφή λβγει, Όψονται βίς ον ζζβκζντησαν.
το ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟΝ.
Ευχή.
^ν^ Αρισαι, Κυρΐ€, Ινα καθώς ββαπτίσθημβν βίς τον θάνατον
■^ ^ τού (ύλογητού σου Υιού, Έωτηρος δ€ ημών Ιησού Χριστού,
ούτω δια της συνβχούς νβκρωσβως τών φθαρτών ημών παθών
συνταφώμβν αύτώ, κα\ δια τού τάφου καΐ της πύλης τού
θανάτου διβλθωμβν προς την χαραν της αναστάσεως ημών, δια
την άζιομισθίαν τού υπίρ ημών αποθανόντος, και ταφβντος, και
άναστάντος ΥΙυύ σου, Κυρίου δβ ημών Ιησού Χριστού. ^ Αμήν,
Έττίστολτ}.
ΤΓ νάττον άγαθοποιούντας, βΐ θελα το θέλημα τού &εού, Α' ΙίΙτρ.
-^-^ πάσχειν, η κακοποιούντας. "Ότι και \ριστος απαζ περ\
αμαρτιών έπαθε, δίκαιος ύπερ αδίκων {ίνα ημάς προσαγαγτ]
153
το ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟΝ
τω θβώ), θανατωθάς μ^ν σαρκί, ζωσττοίηθβΐς δβ τω Πνβνματί*
Έι^ ω και τοΪ9 ίν φνλακτ} ττνβύμασι ττορΕνθβί^ €κηρυζ€ΐ/, άπβι-
θησασί ποτ€, οτε άπαζ €ζ6δ€χ€Τ0 η του θίοί; μακροθνμία βΐ'
ημ^ραις Νώ6, κατασκευαζόμενης κιβωτού- ύς ην ολίγαι, τουτ-
έστιν οκτώ \Ι/υχαί, διεσώθησαν δι ύδατος. Ώί και ημάς
άντ'ιτυπον νυν σώζει βάπτισμα (ού σαρκός άπόθεσις ρύπου,
άλλα συνειδήσεως αγαθής επερώτημα εις θεόν), δι αναστά-
σεως Ιησού \ριστού' Όί εστίν εν δεξιά του θεού, πορευθείς
εΙς ούρανόν, ύποταγεντων αύτω αγγέλων και εξουσιών και
δυνάμεων,
Ευαγγ^λων.
Ματθ. ' ί^Ψίας γενομένης, ήλθεν άνθρωπος πλούσιος άπο Άριμα^
' ^-^^ θαίας, τοΰνομα *1ωσήφ, ος καΐ αύτος εμαθήτευσε τω
* Ιησού. Ούτος προσελθών τω ΥΙιλάτω ήτήσατο το σώμα του
^Ιησού. Ύότε 6 ΥΙιλάτος εκελευσεν άποδοθηναι το σώμα.
Καί λαβών το σώμα 6 *1ωσήφ ενετύλιξεν αύτο σινδόνι καθαρά,
κα\ εθηκεν αύτο εν τω καινω αυτού μνημε'ιω, Ό ελατόμησεν
εν τη πετρα' καΙ προσκυλίσας λίθον μεγαν τη θύρα τού
μνημείου άπήλθεν. Ήι^ δβ €^6^ ΉΙαρία ή ΉΙαγδαληνη, και ή
άλλη Μαρία, καθημεναι απέναντι τού τάφου. Ύή δε επαύριον
ήτις εστί μετά την παρασκευήν, συνηχθησαν οι αρχιερείς και
οϊ Φαρισαΐοι προς ΐΐιλάτον, λέγοντες. Κύριε, εμνησθημεν οτι
εκείνος 6 πλάνος είπεν, ετι ζών. Μετά τρεις ήμερας εγείρομαι.
Κελευσον ουν άσφαλισθήναι τον τάφον εως τής τρίτης ήμερας,
μήποτε ελθοντες οί μαθηταΐ αυτού νυκτός κλεψωσιν αύτον, κα\
είπωσι τω λαώ, 'ΙΙγερθη άπο τών νεκρών καΐ εσται ή έσχατη
πλάνη χειρών τής πρώτης. ' Κφη δε αύτοΐς 6 ΥΙιλάτος, ' Έ^χετε
κουστωδίαν, υπάγετε, άσφαλίσασθε ως οίδατε. ΟΙ δε πορευ-
θεντες ήσφαλίσαντο τον τάφον, σφραγίσαντες τον λίθον μετά
τής κουστωδίας.
154
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
II Κατατην Ώρωινην ^Ακολονθίαν^άντϊ τον 'ί'αλμον, Α€ντ€ άγαλλιασώ-
μ€θα, κτλ., ψάλλονταί η αναγινώσκονται ταύτα τα * Αντίφωνα.
ΓίΙΟ ττασχα ημών ύττ^ρ ημών βτύθη Χριστός• : ωστ€ ίορτά- Α' Κορ.
-*- ζωμ^ν, Μ.η Ιν ζνμτ[} πάλαια μηδβ €ν ζνμτ] κακίας- καΧ ^ ^•
πονηρίας : αλλ* βν άζνμοις βίλικριν^ίας κα\ άληθβίας.
^νΡιστος ίγ^ρθάς ίκ νεκρών ούκΐη άποθνησκβί : θάνατος 'Ρωμ. ^'
-^ ^ αυτού ονκ€Τί κνρίβύβί. 'Ο γαρ άπβθανβ, τύ) αμαρτία ^•
άπ€θαν€ν €φάπαξ : ο δβ ^17, ^17 τω θβώ. Οντω κα\ ύμβΐς
λογίζβσθβ ίαυτους βίναι νβκρονς μβν ττ} αμαρτία : ζώντας δβ
τω θεώ ίν \ρίστω *Ιησοΰ τω Κνρίω ημών.
^ν Ριστος βγηγβρταί €Κ νεκρών : απαρχή τών κβκοιμημενων Α' Κορ,
βγβνβτο. ΈτΓβίδτ) γαρ δι ανθρώπου 6 θάνατος : καΐ δι ^^ ^^'
άνθρωπου άναστασις νεκρών, "ίίσπερ γαρ εν τω Άδά/χ
πάντες άποθνησκουσιν : οΰτω καΐ εν τω βριστώ πάντες
ζωοποιηθησονταί.
Αόζα τω Ώατρί, κα\ τω Υίω : καΧ τω άγίω ΥΙνεύματι.
Άττόκρίσΐξ.
Ωσπερ εν άρχγ), κα\ νυν καΐ αεί : εΙς τους αΙώνας τών
αιώνων. *Αμην.
Ευχή.
/^ θεος ο ΐΐαντοκρατωρ, 6 δια του μονογενούς σου Υιού
^^ *Ιησοΰ άριστου νικησας τον θάνατον^ καΐ άνοίζας ημΐν
την είσοδον της αΙωνίου ζωης' Ύαπεινώς δεόμεθά σου, ϊνα^
καθώς δια της σης προηγουμένης χάριτος άγαθάς ημΐν
εμπνέεις ορεςεις, οΰτω και ημείς δια της διηνεκούς σου
βοήθειας άποτελεσωμεν αύτας, δια Ιησού Χριστού τού
Κ,υριου ημών, τού συν Σοϊ κα\ τω άγίω ΐίνευματί συζώντος
κα\ συμβασιλεύοντος, ενός άε\ θεού, εΙς τους αιώνας τών
αιώνων. *Αμην.
155
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
^Αττόστολοί.
■ 7^1 ουί^ σνι^ηγβρθητβ τω βριστώ, τα ανω ζητβΐτβ, ον ό
^^^ Ύ^,ριστός ίστιν Ιν δβζια τον θεού καθήμενος. Τα
ανω φρονείτε^ μη τα ίττϊ τη^ γη9' Άπεθάνβτβ γαρ, καΐ η
ζωη υμών κβκρνπταί συν τω \ρίστω βν τω θβώ. Όταν 6
^ριστος' φανβρωθτ), η ζωη ημών, τότ€ κα\ ύμείς συν αύτω
ψανερωθησβσθβ εν δόζη. Νεκρώσατε ούν τα μέλη υμών τα
εττί της γης- ττορνείαν, άκαθαρσίαν, πάθος, εττίθυμίαν κακήν,
καΐ την ττλεονεζίαν, ήτις εστίν είδωλολατρεία' Δί* α έρχεται
η οργή του θεού επί τους υιούς της απείθειας, Έϊ/ οίς και
ύμεΐς περιεπατησατε ποτέ, ότε εζητε εν αύτοΐς.
Κναγγ€λίον.
^Τ^Η^ μια τών σαββάτων Μαρία η Μαγδαληνή έρχεται
•^ πρωί, σκοτίας ετι ούσης, εΙς το μνημεΐον, κα\ βλέπει
τον λίθον ηρμενον εκ τού μνημείου. Τρέχει ούν κα\ έρχεται
προς Κίμωνα ΥΙετρον, και προς τον άλλον μαθητην Όν εφιλει
6 Ιησούς, καΐ λέγει αύτοΐς, Ήραν τον Κυριον εκ τού
μνημείου, καΐ ουκ οϊδαμεν πού εθηκαν αυτόν. ^Έζηλθεν
ούν 6 ΐίετρος, καΐ 6 άλλος μαθητής, και ηρχοντο εις το
μνημεΐον. ' Κτρεχον 8ε οι δυο ομού, κα\ 6 άλλος μαθητής
προεδραμε τάχιον τού ΐίετρου, και ήλθε πρώτος εις το
μνημεΐον και παρακύψας βλέπει κείμενα τα οθόνια, ου
μεντοι είσηλθεν. 'Κρχεται ούν Έίμων Υίετρος ακολουθών
αύτω, κα\ είσηλθεν εΙς το μνημεΐον, καΐ θεωρεΐ τα οθόνια
κείμενα' κα\ το σουδάριον ο ην επΙ της κεφαλής αυτού, ου
μετά τών όθονίων κείμενον, άλλα χωρ\ς εντετυλιγμενον εΙς
ενα τόπον. Ύότε ούν εισήλθε καΐ 6 άλλος μαθητής 6 ελθων
πρώτος εις το μνημεΐον, και είδε καΧ επίστευσεν. Ουδεπω
γαρ ήδεισαν την Τραφήν, ότι δει αύτον εκ νεκρών άναστήναι.
Άπήλθον ούν πάλιν προς εαυτούς οι μαθηταί.
156
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ.
Ενχη.
'/^ θ60ί ό ΪΙαρτοκράτωρ, 6 δια τον μονογβνους σον ΥΙον
^^ *Ιησον άριστον νίκησας τον θάνατον^ καΐ άνοίζα^'• ημίν
την €ίσοδον τη9 αΐωνίον ζοοη^' Ύαπ€ίνώγ δ^όμβθα σον, Ινα,
καθώς δια της σης ττροηγονμβνης χάριτος άγαθας ημΙν
€μπν€€ίς ορβζβις, οντω κα), ημβΐς δια της διηνβκονς σον
βοηθείας άποτβλβσωμβν αντας, δια *Ιησον άριστον τον
Κνρίον ημών, τον σνν Σοί καΐ τω άγίω ΪΙνβνματί σνζώντος
κα] σνμβασιλβνοντος, βνος άβΐ θβον^ βίς τονς αΙώνας των
αΙωνων. Ά μη ν.
^ΑντΙ του ΆτΓοστο'Λου.
*\Νοίζας ΪΙβτρος το στόμα βΐπβν, Έττ* αληθείας κατά- Πρα^. Γ
-^^^ λαμβάνομαι ότι ονκ βστι ττροσωτΓοληπτης ο θβόί* ^^•
άλλ' βν τταντί βθνβι 6 φοβονμβνος αυτόν, κα] βργαζόμβνος
δικαιοσννην, δβκτος αντω βστι. Ύον λόγον Όν άπβστβιλβ
τοις νίοΐς ^Ισραήλ, βναγγβλιζόμβνος βίρηνην δια *Ιησον
\ριστον [οντός €στί τταντων Κνριος), νμβΐς οϊδατβ το γβνό-
μβνον ρήμα καθ* όλης της *Ιονδαίας, άρζάμβνον άττό της
Ταλιλαίας, μβτα το βάπτισμα ο βκηρνζβν Ιωάννης* *Ιησοΰν
τον άτΓΟ Ναζαρβτ, ως βχρισβν αντον 6 θβός ΤΙνβνματι άγίω,
κα\ δνναμβι, Ός διηλθβν βνβργβτών, και ιωμβνος τταντας τονς
καταδνναστβνομβνονς νπο τον διαβόλον ότι 6 θβος ην μβτ
αντον. Καϊ ημβΐς βσμβν μάρτνρβς πάντων ων ίποίησβν, €ν
Τ€ ΤΎ] χο^ρα των ^Ιονδαίων, καΐ βν Ίβρονσαλημ, όν άνβΐλον,
κρβμάσαντβς ίπ\ ζνλον' Ύοντον ό θβός ηγβιρβ τη τρίτη
ημβρα, καΐ βδωκβν αντον βμφανη γβνβσθαι- ον παντί τω
λαώ, άλλα μαρτνσι τοΐς προκβχβιροτονημβνοις νπο τον θβον,
ημΐν, οΐτινβς σννβφαγομβν κα\ σννβπίομβν αντω μβτα το
άναστηναι αντον βκ νεκρών, Καϊ παρηγγειλεν ημΐν κηρνζαι
157
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
τω λαω, και διαμαρτνρασθαί οτι αύτ09 ίστιν 6 ώρισμ^νος
νπο του θβοΰ, κριτής ζώντων καί νεκρών. Ύουτω τταντε^
οι ττροφηταί μαρτυρονσιν, αφβσίν αμαρτιών λαββΐν δια τον
^Ονόματος αυτού τταντα τον πιστβυοντα €ί9 αυτόν.
Έίναγγέλίον.
'ΤΔου δύο βκ τών μαθητών αυτού ήσαν ττορβυόμΕνοι βν
-*- αύτΎ) ττι ημ^ρα ^Ιϋ κώμην, άπβχουσαν σταδίου^ βζηκοντα
άπο Ίβρουσαλημ, ύ} όνομα ^Κμμαούί. Καί αύτο). ώμίλουν
Ίτρο^ αλλήλους περί πάντων τών συμβββηκότων τούτων.
Κα\ βγβνβτο, βν τω ομιλβΐν αυτούς, κα\ συζητβΐν, κα), αύτος• 6
Ιησούς βγγίσα^' συνβπορευβτο αύτοΪ9. Οι δβ οφθαλμοί
αυτών βκρατούντο, τού μη Ιτηγνώναι αυτόν. Είττβ δβ 7τρο9
αυτ ύς, Ύίνβς• οι λόγοι ούτοι ού^ άντίβαλλετβ ττρο^ αλλήλους
π€ριπατούντ€9, καί ίστε σκυθρωποί ; * Αποκριθείς• δε ό εις,
ω όνομα Κλεόπας, είπε προς αυτόν, Συ μόνος παροικείς εν
Ιερουσαλήμ, και ουκ εγνως τα γενόμενα εν αύττ} εν ταΐς
ημεραις ταύταις ; Κα: είπεν αύτοΐς. Ποια ; Οι δε είπον
αύτω, Ύά περί Ιησού τού Ναζωραίου, 'ός εγενετο άνηρ
προφήτης δυνατός εν έργω καΧ λόγω, εναντίον τού θεού κα\
παντός τού λαού- Όπως τε παρεδωκαν αύτον οι αρχιερείς,
καΐ οι άρχοντες ημών εις κρίμα θανάτου, καΐ εσταυρωσαν
αυτόν, ^ϋμεΐς δε ήλπίζομεν ότι αυτός εστίν 6 μέλλων
Χντρούσθαι τον *1σραηλ' άλλα γε συν πάσι τούτοις, τριτην
ταύτη ν ήμεραν άγει σήμερον άφ^ ου ταύτα εγενετο. Άλλα
καΙ γυναίκες τίνες εζ ημών εζεστησαν ημάς, γενόμεναι
ορθριαι επΙ το μνημεΐον κα). μή εύρούσαι το σώμα αυτού,
ήλθον, λεγουσαι καί όπτασίαν αγγέλων εωρακεναι, οϊ
λεγουσιν αύτον ζην. Καϊ άπηλθόν τίνες τών συν ημΐν
επΙ το μνημεΐον, κα\ εύρον ούτω καθώς κα\ αί γυναίκες είπον
αυτόν δε ουκ είδον. Καϊ αύτος είπε προς αυτούς, Ώ άνόη-
τοί, καΧ βραδεΐς ττ) καρδία τού πιστευειν επί πάσιν οίς
158
Η ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
βλαλησαρ οΐ ττροφηταί' ουχί ταύτα βδβί παθβΐρ τον άριστον,
κ(ΐί βΙσβΧθύν άς την 8όζαν αυτού ; ΚαΙ άρζάμβνο^ άττο
Μωσβωί, καΐ άπο πάντων των προφητών, διηρμηνβυβν αντοΐς•
ίν πάσαίς ταΪ9 Τραφαϊς τα πβρί βαυτοΰ. Και ηγγισαν ύς
την κώμην, ου βπορβυοντο' καΐ αύτο9 προσβποιβΐτο πορρω-
τβρω πορβυβσθαί. Και παρββίασαντο αυτόν, λβγοντβς,
Μβΐνον μβθ' ημών, οτί προ^ ίσπίραν εστί, καΐ κβκλικβν η
ημβρα' κα\ βίσηλθβ του μύναι συν αύτοΐ^. Καί βγβνβτο, βν
τω κατακΧίθηναι αυτόν μβτ αυτών, λαβών τον αρτον
βύλόγησβ, κα\ κλάσα^ επβδίδου αύτοΐ^. Αυτών δβ διη-
νοίγθησαν οι οφθαλμοί, κα), Ιπεγνωσαν αυτόν, καΧ αύτο9
άφαντος• €γ€ν€Τ0 απ* αυτών. ΚάΙ βίπον προς αλλήλους,
Ού)(1 η καρδία ημών καωμβνη ην ίν ημΐν, ως βλαλβί ημΐν βν
ΤΎ) οδω, καΙ ώς δίηνοιγβν ημΐν τας Τραφάς ; Και άναστάντβς
αύτη τη ώρα, ύπβστρβψαν βίς Ίβρουσαλημ, καΧ εϋρον συνη-
θροίσμβνους τους βνδβκα, καΐ τους συν αυτοϊς, λέγοντας,
οτί Ήγβρθη 6 Κύριος όντως, και ώφθη Έίμωνι. Και αύτοΙ
βζηγοΰντο τα βν τη οδω, καϊ ώς ίγνώσθη αύτοΐς Ιν τη
κλασβί του άρτου.
Η ΤΡΙΤΗ ΤΗ2 ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ ΕΒΔ0ΜΑΔ02.
Ευχή.
'/^ θβος ο Παντοκράτωρ, 6 δια του μονογβνοΰς σου Υίοΰ
^-^ *Ιησοϋ άριστου νικησας τον θάνατον, καΧ άνοίζας ημΐν
την βϊσοδον της αιωνίου ζωης' Ύαπβινώς δβόμβθά σου. Ινα,
καθώς δια της σης προηγουμένης χάριτος άγαθας ημΐν
βμπνββις ορβζβις, ούτω και ημβΐς δια της διηνβκούς σου
βοηθείας άποτβλβσωμεν αύτάς, δια *Ιησού άριστου του
Κυρίου ημών, του συν Σοι καί τω άγίω ΐΐνβύματί συζώντος
και συμβασιλβυοντος, ενός άβί θεού, εις τους αΙώνας τών
αιώνων. *Αμην.
159
Η ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
ΆντΙ του ΆτΓοστολου.
Πράξ. ΙΓ' "ΛΝδ/^βί άδβΧφοί, νίοΐ γένους Άβρααμ, καί οΐ ίν ύμίν
^^• φοβούμενοι τον θεοί/, υμϊν 6 λόγο9 τη9 σωτηρίας
ταντη9 άπβστάλη. Οι γαρ κατοίκονντβς- βν Ίβρονσαλημ,
καί οί αργοντβς αυτών^ τούτον άγνοησαντβς••» κάΙ τας φωνα^
των προφητών τας κατά ττάν σαββατον άναγινωσκομβνας^
κρίναντ€9 βττληρωσαν. ΚαΙ μηδβμίαν αΐτίαν θανάτου βύ-
ρόντ€9, τ/τησαντο ΐΐίλάτον άναίρβθηναι αυτόν, Ώί δβ
€τ€λ€σαν άπαντα τα πβρί αυτού γβγραμμβνα, καθβλόντβς
άπο του ζύλου, βθηκαν βΐ^ μνημβΐον. Ό δβ θβο^• ηγβιρΕν
αύτον βκ νβκρών '0? ωφθη βπΐ ημβρας πλβίουί; τοΪ9 συν^
αναβάσιν αύτω άπο της ΤαΧιλαίας €19 'Ιβρουσαλημ, οΐτιν^ς
βίσι μαρτυράς αυτού προ9 τον λαόν. ΚαΙ ημβΐς υμάς
βύαγγβλίζόμβθα την προ9 τους πατβρας βπαγγελίαν γβνο-
μβνην, Ότι ταυτην ο θβο^• βκπβπληρωκβ τοΐς• τβκνοίς αυτών
ημίν, ανάστησαν *Ιησοΰν, ώς καΐ 4 ν τω ψαλμω τω δβυτερω
γβγραπται^ Υιός μου βΐ συ, βγω σημβρον γβγβννηκά σβ.
'^Οτι δβ άνβστησβν αύτον βκ νβκρών, μηκβτι μβλλοντα
ύποστρβφβιν βίς• διαφθοράν, ούτως βϊρηκβν, οτι Δώσω ύμΐν
τα όσια Δα^θίδ τα πιστά. Αιο κα\ βν βτβρω λβγβι, Ου
Βωσβις τον οσιόν σου Ιδβΐν διαφθοραν. Δα/3ϊδ μβν γαρ
Ιδία γβνβα ύπηρβτησας, τη του θβοΰ βουλή, βκοιμηθη, καΐ
προσβτβθη προς τους πατβρας αυτού, καΧ βίδβ διαφθοράν.
Όν δβ 6 θβος ηγβιρβν, ούκ βίδβ διαφθοράν, Τνωστον ούν
βστω υμϊν, άνδρβς άδβΧφοί, οτι δια τούτου ύμΐν άφβσις
αμαρτιών καταγγβλλβται• Καϊ άπο πάντων, ων ούκ ηδυ-
νηθητβ βν τω νόμω Νίωσβως δικαιωθηναι, βν τούτω πάς
6 πιστβυων δικαιούται. Βλβπβτβ ούν, μη βπβλθη βφ' υμάς
το βίρημβνον βν τοΐς προφηταις' "Ιδβτβ, οί καταφρονηταί,
καΧ θαυμασατβ^ καΐ άφανίσθητβ' οτι βργον βγω βργάζομαι
βν ταΐς ημβραις υμών, βργον ώ ού μη πιστβυσητβ, βαν τις
βκδιηγηται ύμΐν.
160
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
ΚύαγγίλίΟΓ,
\Υτο9 6 Ίησονς• βστη €ν μίσω αυτών, και λβγβί αντοΐ^, Αονκ,
ΈΙρηνη νμίν. ΥΙτοηθΙντβς δβ κα\ βμφοβοί γβι/ομβίΌί, ^^ ^^•
εδόκουν ττρβνμα θβωρβΐν. Και βΐπβν αύτοΐγ, Ύί τβταραγ-
μενοί βστβ, καΧ δίατί διαλογισμοί άναβαίνουσιν ίν ταϊς
καρδιαις υμών; 'Ιδβτβ τας γ^ΕΪρας μου καΙ τού^ τνόδας μου,
οτί αύτο9 βγω βίμι' ψηλαφησατβ μβ καΐ ϊδβτε' οη ττνβυμα
σάρκα καΙ οστβα ουκ β'χβί, καθώ^ βμβ θβωρβΐτβ ίχοντα. Και
τούτο βίττών βπβδβιζβν αύτοί^ τας χβΐρας- καΧ τους ττόδας.
Έτι δε άπιστούντων αυτών άπο της γαρας, καΐ θαυμαζόντων,
βΐπβν αύτοΐς,'Κχβτβ τι βρώσιμον βνθάδβ ; Οι δβ βπβδωκαν
αύτω Ιχθύος οπτοΰ μβρος, καΧ άπο μβλισσίου κηρίου. ΚαΙ
λαβών, βνωτηον αυτών ίφαγβν. Ειττβ δβ αύτοΐς, Ούτοι οί
λόγοι ους βλαλτ^σα ττρος υμάς, ίτι ων συν ύμΐν, οτι δβΐ
ττληρωθηναι πάντα τα γβγραμμβνα βν τω νόμω Μωσβως καΐ
προφηταις κα\ ψαλμοΐς πβρί βμοΰ. Ύότβ διηνοιζβν αυτών
τον νουν, του συνιβναι τας Τραφας, καΐ βΐπβν αύτοΐς οτι
Οΰτω γβγραπται, και οΰτως βδβι παθβΐν τον άριστον, και
αν άστη ναι Ι κ νεκρών τυ) τρίτη ημερα' καΙ κηρυχθηναι βπΐ
τω "Ονόματι αυτού μετάνοιαν κα\ άφβσιν αμαρτιών άς
πάντα τά βθνη, άρζάμβνοι άπο 'Ιβρουσαλημ, Και ύμβΐς
μάρτυρες τούτων.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΏΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ.
Ι ι Κτερ ΥΙαντοκρατορ, 6 παραδούς τον μονογενή σου Ύΐον
^■^ δια τά παραπτώματα ημών άποΘανεΙν, κα\ δια την
δικαίωσιν ημών άναστηναι' Αύτος δος ημΐν οΰτω την ζύμη ν
αφανισαι της κακίας καΐ πονηρίας, ώστε δουλεύειν σοι
διαπαντος εν ειλικρίνεια του βίου κα\ άληθεία, δια την
άςιομισθίαν του αυτού τού Υιού σου, Κυρίου δε ημών,
Ιησού Χριστού, "Αμήν.
161 Ι,
Α Ιωαν.
Ε'4.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
Έπιστολί/.
Ι Ι Αν το γβγ€Ρρημ€Ρ0Ρ €Κ τον θβοΰ νίκα τον κόσμον και
■*- αντη βστίν η νίκη η νίκησασα τον κόσμον, η ττίστις
ημών. Τ/ί ίστιν 6 νικών τον κόσμον, ύ μη ο ττιστβνων
οτι Ίησοΰ9 βστιν 6 νίος^ του θβοΰ ; Οντό^ βστιν 6 βλθων 8ι
ύδατος και αΐματος, *Ιησον9 6 Ύ^ριστός' ουκ ίν τω ΰδατι
μόνον, άλλ' β ν τω ϋδατι καΐ τω αΐματι' κα\ το ΪΙνβΰμα €στί
το μαρτυρούν, οτι το ΐΐνβΰμά Ιστιν η αλήθεια. Οτι τρβΐς
βίσιν οι μαρτυροΰντβ^ ίν τω ουρανω, ο ΥΙατηρ, ο Αόγο9, και
το άγιον ΥΙνεύμα' και ούτοι οι τρύ^ ίν βίσι. Καϊ τρβΐς
βΙσιν οι μαρτυροΰντβς• βν ττ] γη, το ττνβυμα, κα\ το ΰδωρ,
καΐ το αΐ,μα' καΐ οι τρβΐ^ €ΐ9 το ίν άσιν. Ει την μαρτυρίαν
των ανθρώπων λαμβάνομεν, η μαρτυρία του θεού μείζων
εστίν ότι αΰτη εστίν η μαρτυρία του θεοΰ, ην μεμαρτυρηκε
ττερί του Υίοΰ αύτοΰ. Ό ττιστεύων εΐ9 τον Υίον του θεού, έχει
την μαρτυρίαν εν εαυτώ' 6 μη ττιστεύων τω Οεω, ψευστην
ττετΓοίηκεν αυτόν, ότι ου ττεπίστευκεν εΙς την μαρτυρίαν
ην μεμαρτύρηκεν 6 θβοί ττερ), του Υίοΰ αύτοΰ. Και αύτη
εστίν η μαρτυρία, ότι ζωην αιώνιον εδωκεν ημΐν ο Θβοί*
κα), αύτη η ζωη εν τω Υίω αύτοΰ εστίν. Ό έχων τον Υίον
έχει την ζωτ/ν' 6 μη έχων τον Υίον την ζωην ούκ έχει.
Εναγγ4λιον.
*Ιωάν. Κ' ί~\Υσηί ούν όψίας τη ήμερα εκείνη, τη μια των σαββα-
^^• ^^^ των, κα\ των θυρών κεκλεισμένων, οίνου ήσαν οι
μαθηταΧ συνηγμενοι δια τον φόβον τών Ιουδαίων, ήλθεν
ο ^Ιησούς κα\ εστη εΙς το μέσον, κα\ λέγει αύτοίς, Έ,Ιρηνη
υμΐν, Καϊ τούτο είττών, εδειζεν αύτοΪ9 τάί χείρας καΧ την
ττλευραν αυτού. ^Κχαρησαν ούν οι μαθηταΐ Ιδόντες τον
Κυριον. Έ,Ιπεν ούν αύτοίς ο '\ησού9 ττάλιν, Έ,Ιρηνη ύμΐν'
Κα^ωί άττεσταλκε με ό ττατηρ, κάγώ ττεμπω υμάς. Καί
τούτο εΙπων, ενεφυσησε καΐ λέγει αύτοΐς, Αάβετε Πί^€ί},αα
162
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
αγιον. ' Κν ηνων άφητβ τα^ αμαρτίας^ αφί^νται αντοΪ9*
αν τίνων κρατητβ^ κ^κρατηνται.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ.
Ευχτ}.
*/"Λ θβοί ό ΥΙαντοκράτωρ, ο Β^Βωκως τον μονογενή σου
^^ Υίον θυσίαν ημΐν γβνβσθαι νπβρ της αμαρτίας καΐ
νπογραμμον ττρος την βύσ^β^ιαν' Αύτος χάρισαί ημΐν
€Κ€ίνην ττάντοτβ την άνβκτίμητον αντοΰ βυΕργβσίαν μβτα
πάσης τταραδβζασθαί Ευγνωμοσύνης, κα\ καθ* ίκαστην
ημβραν φίλοτίμβΐσθαί τοΐς του παναγίου αυτού βίου βύλο-
γητοΐς βπακολουθβΐν ϊχνβσί, δια του αύτοΰ 'Ιησοΰ αρίστου
του Κυρίου ημών, *Αμην.
Έττίστολη.
^ Ι ^Οΰτο χαρίς, ^Ι δια συνβίδησιν θβοΰ ύποφβρβί τις λυπας, Α' Πετρ.
πάσγων αδίκως. ΥΙοϊον γαρ κλβος, βΐ άμαρτάνοντβς ^^'
κοΧ κολαφίζόμβνοί ύπομβνβΐτΕ ; *Αλλ' βΐ άγαθοποίοΰντ€ς κσΧ
πάσχοντβς ύπομβνβΐτβ, τούτο χάρις πάρα θβώ. ΈΙς τούτο
γαρ €κλήθητ€' οτι κα\ άριστος βπαθβν ύπβρ ημών, ημΐν
ύπολιμπανων ύπογραμμόν, ίνα ίπακοΧουθησητβ τοΐς ϊχνβσιν
αυτού* ^ Ος αμαρτίαν ουκ βποίησβν, ούδβ βύρβθη δόλος βν
τω στόματί αύτού' Ό? λοίδορουμβνος ουκ άντβλοίδόρβί'
πάσχων ουκ ηπβίλΕί' παρβδίδου δβ τω κρίνοντί δίκαίως'
'Ος τάς αμαρτίας ημών αύτος άνηνβγκβν βν τω σώματι
αυτού βπΐ το ζύλον, ίνα ταΐς άμαρτίαις άπογβνόμβνοί τ^
δικαιοσύνη ζησωμβν ου τω μώλωπί αυτού Ιάθητβ. Ήτβ
γαρ ως πρόβατα πλανώμβνα' άλλ' ^πβστράφητβ νύν ΙπΧ
τον ΐΐοίμβνα καΐ 'Κπίσκοπον τών ψυχών υμών,
Κύαγγζλίον.
Ύ^Ιπβν 6 *Ιησούς, Έγώ βίμι 6 ποίμην 6 καλός• 6 ποιμην ΊωάνΛ*
"^^ ό καλοί την ψυχην αυτού τίθησιν ύπβρ τών προβάτων, ^ *
163 Ι. 2
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΡΙΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
Ό μισθωτός δβ, και ουκ ων ττοιμην, ου ουκ ύσϊ τα ττρόβατα
ίδια, θβωρβΐ τον λύκον βρχόμβνον, καΐ άφίησι τα ττρόβατα,
και φβύγβι' καΐ 6 λύκος• άρττάζβι αυτά, καΐ σκορπίζει τα
ττρόβατα, Ό δβ μισθωτός φβυγβι, οτι μισθωτός ίστι, και
ου μβλβί αύτω ττβρί των ττροβάτων. Έγώ βίμι 6 ττοιμην
6 καλός, καΐ γινώσκω τα βμά, κα\ γινώσκομαι ύπο των ίμών»
Υ^αθως γινώσκβι μβ 6 ΥΙατηρ, κάγω γινώσκω τον ΪΙατβρα'
και την ψυχην μου τίθημι ύπβρ των ττροβάτων. Και άλλα
ττρόβατα βχω α ουκ βστιν βκ της αύλης ταυτης' κάκβΐνα μβ
δβΐ αγαγβΐν, και της φωνής μου άκουσουσι' καΧ γβνησβται
μία ττοίμνη, βίς ττοιμην.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΡΙΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ.
Ενχ?ί.
*/^ θβοί ό Παντοκράτωρ, 6 βπιδβικνυων τοΐς ττ^πλανη-
^^ μβνοις το φως της σης άληθβίας, ΐνα €ΐς την όδον
βπιστρβψωσι της δικαιοσυνης' Αύτος δος ττάσι τοΐς συν-
τβλοΐίσιν €ίς την Ύ^ριστιανικην θρησκβίαν τα ττ} ομολογία
αυτών βναντία άττοτττύβιν, καΐ ττάντα διώκβιν τα ταυτγ)
αρμόδια, δια του Κυρίου ημών ^Ιησοϋ άριστου. ^Αμην.
Έττίστολη.
Λ' ΙΙίτρ. \Ταπητοί, τταρακαλώ ώς τταροίκους κα\ τταρβττιδημους,
-^^ άττ€χ€σθαι τών σαρκικών βττιθυμιών, αΐτινβς στρα-
τεύονται κατα της ψυχης' την άναστροφην υμών βν τοΐς
'Κθν€σιν €χοντ€ς καλην' Ϊνα ίν ω καταλαλοΰσιν υμών ώς
κακοττοιών, €κ τών καλών €ργ(ον βττοπτβύσαντβς δοζάσωσι
τον θβοί^ ίν ήμερα βττισκοττης. ΎτΓΟτάγητβ ουν τταστ)
άνθρωττίνη κτίσει δια τον Κυριον, βϊτβ Βασιλβΐ, ώς ύπερε-
χοντί' είτε ηγεμόσιν, ώς δι αυτού ττεμττομενοις, εΙς εκδίκησιν
μεν κακοποιών^ επαινον δε άγαθοττοιών, "Οτι ούτως εστί
164
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
το θίΧημα τον θβου, άγαθοττοίοΰντα^ φιμούν την των
αφρόνων ανθρώπων άγνωσίαν' ώ? βλβυθβροι, καΙ μη ώ?
βΤΓίκάλνμμα βχοντβί τη^ κακίας την ^λβνθβρίαν' αλλ* ώ?
8ονλθί θβοΰ. ΐΐάντα^ τιμησατβ. ΎΊ]ν άδβλφότητα άγα-
πάτ€. Τον θβον φοββΐσθβ. Ύον Βασίλβα τίμάτβ.
Έ,ναγγζλίον.
ΤΤ^ΙτΓβζ^ ό Ίησον9 τοΙς μαθηταΐς- αύτον, Μικρόν καΐ ου Ίωάν.Ι^*
-*-^ θβωρβΐτβ μβ• και πάλιν, μικρόν κα\ οψβσθβ μβ, ότι βγω ^^'
ύπαγω προς τον Πατβρα. ΈιΙπον ονν ίκ των μαθητών
αυτού προς αλλήλους, Ύί βστι τούτο ο λβγβι ημΐν, Μικρόν
καΧ ου θβωρβΐτβ μβ' καΧ πάλιν ^ μικρόν και οψβσθβ μβ' καΐ
Οτι βγω ύπαγω προς τον ΙΙατβρα; 'Κλβγον ουν, Τούτο τι
βστιν Ό λβγβι, Το μικρόν; ουκ οίδαμβν τί λαλβΐ. 'Ε,γνω
ούν ο ^Ιησούς οτι ήθβλον αύτον βρωταν, καΐ βΐπβν αύτοΐς,
ΤίβρΙ τούτου ζητβΐτβ μ€τ αλλήλων ότι βίπον, Μικρόν,
καΐ ου θβωρβΐτβ μ€' καΐ πάλιν, μικρόν κα\ οψβσθβ μ€ ;
*Αμην, άμην λβγω ύμΐν, ότι κλαυσβτβ καΐ θρηνησβτβ υμάς,
ο δβ κόσμος χαρησβται' ύμβΐς δβ λυπηθησβσθβ^ άλλ'
η λύπη υμών βίς γαραν γβνησβται. Ή γυνή όταν τίκτη,
λύπην βγβι, οτι ήλθβν η ώρα αύτης' όταν δβ γβννηση το
παιδίον, ούκβτι μνημονεύει της θλίψβως, δια την γαραν ότι
βγβννηθη άνθρωπος βίς τον κόσμον, ΚαΙ ύμβΐς οΰν λυπην
μεν νύν εχβτβ' πάλιν δε οψομαι υμάς, καΐ χαρησεται υμών
η καρδία, και την γαραν υμών ουδείς αίρει άφ' υμών.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ.
Ευχ7/.
*/^ 060$• Ο ΥΙαντοκρατωρ, ό μόνος δυνάμενος τα άνυπό-
^-^ τακτά διευθύνειν θελήματα καΐ φρονήματα τών
αμαρτωλών Αός τω λαω σου το υπό σου εντεταλμενον
165
'ϊακ.
Α'17.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
αγατταν^ και του ίπηγγβλμ^νον βπιθνμβΐν,ώστβ €ν ταϊςπολλαΐ^
καί τΓολνπλόκοίς βίωτίκαίς άσταθ^ίαι^^ βκβΐ στηριχθηναί τας
καρδίας• ημών^ €νθα αληθινά άπόκβινταί χάρματα^ δια 'Ιησοΰ
άριστον τον Κυρίου ημών. Αμήν.
Έπιστολτ}.
Ι Ι Ασα δόσί9 άγαθη καΧ πάν δώρημα τβλβίον ανωθβν Ιστί,
-*--■- καταβαΐνον άπο του ΪΙατρο^ των φώτων, τταρ* ω ουκ
€νί παραλλαγή, η τροπής• άποσκίασμα. ^ουληθβΐ^ άπ€-
κύησβν ημάς λόγω αληθείας, βίς το βίναι ημάς• απαρχή ν
Τίνα των αυτού κτισμάτων. ^Ώ.στ€, άδβλφοί μου αγαπητοί,
βστω πάς άνθρωπος ταχύς βίς το άκούσαι, βραδύς• €ΐς• το
λαλησαι, βραδύς- βΐί οργην οργή γαρ ανδρός δικαιοσυνην
θβοί} ου κατεργάζεται. Δίο αποθεμένοι πάσαν ρυπαρίαν
κα\ περισσείαν κακίας, εν πραυτητι δεζασθε τον εμφυτον
λόγον, τον δυναμενον σώσαι τας ψυχας υμών,
Έ,ναγγβλιον.
'Τωαι/. ΤΤ^ΙτΓβι/ Ο *Ιησοΰ9 τοις εαυτού μαθηταΐς, Νύν υπάγω προς
14 5. _1_^ ^^^ πεμψαντά με, κα\ ουδείς εζ υμών ερωτά με, ΙΙοΰ
υπάγεις ; Άλλ' οτι ταύτα λελαληκα ύμίν η λύπη πεπλη-
ρωκεν υμών την καρδίαν. *Αλλ* εγω την άληθειαν λέγω
ύμΐν, συμφέρει ύμΐν ΐνα εγω απέλθω- εαν γαρ μη απέλθω,
6 ΐίαράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς- εάν δε πορευθώ,
πέμψω αύτον προς υμάς. Καϊ ελθών εκείνος ελέγξει τον
κόσμο ν περί αμαρτίας, καΧ περί δικαιοσύνης, καΧ περί
κρισεως' ΪΙερΙ αμαρτίας μεν^ οτι ου πιστευουσιν εΙς εμε'
ΐίερί δικαιοσύνης δε, Ότι προς τον ΥΙατερα μου ύπαγω, και
ουκετι θεωρείτε με- ΤίερΙ δε κρίσεως, οτι 6 άρχων τού
κόσμου τούτου κεκριται. ' Κτι πολλά εχω λέγειν ύμΐν, αλλ*
ου δύνασθε βαστάζειν άρτι. "^Όταν δε ελθη εκείνος, το
ΥΙνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εΙς πάσαν τ ν άλη-
166
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
θβίαν' ου γαρ λαΧησβί άή) βαντον' αλλ* οσα αν άκουσγ)
λαλησβί, καΐ τα ερχόμενα άναγγβΧΕΪ ύμίν. 'ΈιΚβΙνος βμβ
8οξάσ€ί' οτί €Κ του €μον ληψεται, καΐ άναγγβΧύ ύμΐν,
ΐΐάρτα οσα ίχβί 6 ΙΙατηρ, 6/χα €στί' δια τούτο βίποι/, οτί βκ
του βμοΰ ληψβται, καΐ άναγγβλζΐ ύμΐν.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑ2ΧΑ.
Ενχη,
Τ7" Υρί€, παρ* ου πάντα τα άγαθά' ^άρισαι ημΐν τοΪ9
■*-^ ταπ€ίνοΪ9 (Του 8ούλθί9, Ινα τα ορθά^ Έού €μπν€οντο9^
€νθυμώμ€θα, και, Έοΰ βύσπλάγχνω^ 6δηγοΰντο9, €ΚΤ€λ€σωμ€ν
αύτά^ δια του Κυρίου ημών *Ιησοΰ \ρίστοϋ. Άμην,
Επιστολή.
Ύ^Ινβσθβ ποίηταΐ λόγου, και μη μόνον άκροαταί, πάρα- Ίακ. Α'22.
■*- λογίζόμβνοί ίαυτούξ. 'Ότι βϊ Τί9 ακροατής λόγου βστί
καΐ ου ποιητής, οΰτο9 €0ίΚ€ν άνδρΐ κατανοούντί το πρόσωπον
τη9 γβνβσβω^ αυτού ίν βσόπτρω. Κατβνόησβ γαρ βαυτόν,
κα\ άπβληλυθβ, κα\ βύθβως• βπβλαθβτο όποιος• ην. Ό δε
παρακύψας βις νόμον τελβιον τον της βλβυθβρίας, καΧ
παραμβίνας, οΰτος• ουκ ακροατής Ιπιλησ μονής γενόμενος,
άλλα ποιητής βργου, ούτος μακαρΐ09 Ιν ττ} ποιήσει αυτού
βσται. Έ,ϊ τις- δοκβΐ θρήσκοι βίναι Ιν ύμΙν, μη χαλινα^
γωγών γλώσσαν αυτού, άλλ' άπατων καρδιαν αυτού, τούτου
μάταιος η θρησκεία, θρησκβία καθαρά, καΐ αμίαντος παρά
τω θβώ καΐ Τίατρί, αΰτη βστίν' *Έιπισκ€πτ€σθαι ορφανούς
καΐ χηρα^ ίν τη θλίψβι αυτών, άσπιλον ίαυτόν τηρβΐν άπο
τού κόσμου.
Έιυαγγύλίον.
*\ Μ,ην, άμην λβγω ύμΐν, οτι Όσα αν αιτησητε τον ΪΙατβρα *Ιωάν. Ι'4'
-^"^ €ν τω "Ονόματι μου, δώσβι ύμΐν. Έω9 άρτι ουκ ^'
167
Η ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ
Ύΐτησατβ ονδβρ Ιν τω ονόμαη μον' ΑΙτβΐτβ, καί ληψβσθΕ,
ίνα η -χαρά υμών τ) ΤΓβπληρωμβνη, Ύαντα ίν τταροίμίαις
Χβλαληκα υμίν' άλλ' €ργ€ται ώρα οτ€ ονκ€τι. Ιν τταροίμίαις
λαλήσω νμΐν, άλλα τταρρησία ττβρϊ του ΐΐατρος• άναγγβλώ
ύμίν. Έζ^ Ικβίντβ ΤΎ} ημ€ρα €ν τω ^Ονόματι μου αΐτησβσθβ'
καΐ ου λβγω ύμΐν, οτί €γω ίρωτησω τον ΥΙατ^ρα ττβρί υμών
αύτοί γαρ 6 ΐΐατηρ φίλ€Ϊ ύμά^, οτι υμύ^ €μβ ττβφίληκατβ^
καΐ πβτΓίστβύκατβ άτι βγω τταρα του θβοΰ βζηλθον, Έ^τ^λ-
θον τταρα του ΥΙατρό^^ καΐ βληλυθα €ί9 τον κόσμον \\αλίν
άφίημί τον κόσμον^ καΧ πορεύομαι ττρο^ τον ΥΙατζρα.
Αβγουσιν αύτω οι μαθηταΐ αύτοΰ' 'Ιδβ, νυν τταρρησία
λαλβΐ^^ καΐ τταροιμίαν ούδβμίαν λβγβίί. Νυζ/ οϊδαμβν ότί
οίδας- ττάντα, καΐ ου χρβίαν βχβις• ΐνα τις σβ βρωτα' €ν
τούτω ττιστβύομβν 6τί άττο θβου ί^ηλθβς. ^Αττβκρίθη αύτοΐ^
6 ^Ιησοΰ^, ' Αρτί ττιστβυβτβ ; *Ιδού βρχ^βται ώρα, και νυν
βληλυθβν, ΐνα σκορπισθητβ €καστο9 βΐ^ τα Ϊ8ία, καί βμβ
μόνον άφητβ' καΐ ουκ βΐμΐ μόνθ9, οτί 6 Ώατηρ μβτ βμού
βστί. Ταύτα λβλάληκα ύμΐν, ΐνα βν €μο). άρηνην ίχητβ.
Έΐ' τω κόσμω θλίψιν ίζβτβ' αλλά θαρσ€Ϊτ€, βγω νβνίκηκα
τον κόσμον.
Η ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ.
Ενχη.
ΛΕό/χ6^α σου, θββ Ιϊαντοκράτορ, γάρισαι ημΐν τοίζ
^■^ πιστβύουσί τον μονογβνη σου Υίόν, Κυρίον δβ ημών
Ίησοΰν άριστον βΐ^ ουρανούς άναβηναί, ΐνα κα\ αυτοϊ
βκβΐσβ καρδία τβ κα\ διάνοια άναβάντβς- μβτ αυτού διηνβκώς
κατοικώμβν, του συν 'ΣοΙ κα) τω άγίω ΐΐνβύματι συζώντος
και συμβασιλ€υοντο9, €νο9 θβοΰ, 6ί? του9 αιώνας τών
αΙωνων, *Αμην.
168
Η ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ
ΆντΙ τον ΆτΓοστολου.
'Ο^' μβι/ πρώτοι/ λόγοι/ ίττοιησαμην ττβρί πάντων, ω Πράξ.
θ€Οφίλ€, ων ηρζατο ο ^λησού^ ττοίβΐν τβ καΐ δίδάσκ€ίν, ^ ^'
αχρί η^ ημέρας βντβιλάμβνο^ τοΐ^ * ΚττοστόΧοί^ δια ΙΙνβύ'
ματθ9 αγίου, ου^ βζβλβξατο, άνβληφθη. ΟΙ? και τταρβ-
στησβν βαυτον ζώντα μβτα το τταθύν αυτόν, ίν πολλοΪ9
Τ€κμηρίθί9, δι ημβρών τβσσαρακοντα οπτανόμβνος• αύτοϊς,
καΙ λζγων τα ττβρί τη^ βασιλείας του θβοί;• Καϊ συναΧιζό-
μ€νο9, παρηγγβιλβν αύτοΐί άπο 'Ιβροσολύμων μη γωρίζ^σθαι,
άλλα ΤΓβριμβνβίν την βπαγγβλίαν του ΙΙατρό^, ην ηκούσατβ
μου. Οτί Ιωάννης μβν ββαπτίσβν ΰδατι, ύμβΐς δβ βαπτί-
σθησεσθβ €ν ΐΐνβυματί άγίω ου μ€τα πολλας ταύτας ημβρας.
Οι μβν ούν συν€λθόντ€9 βπηρωτων αυτόν, λβγοντβς, Κύρί€,
βΐ βν τω γ^ρόνω τούτω άττοκαθίστανβίς την βασιλβίαν τω
Ισραήλ ; Ε/ττβ δβ προς αυτούς, Ούχ^ υμών Ιστι γνώναι
χρόνους, η καιρούς, ους 6 Τίατηρ βθβτο βν ττ} Ιδία βζουσία.
Αλλα ληψβσθβ δυναμιν βπβλθόντος του αγίου ΐΐνβύματος
βφ υμάς- κα\ βσβσθί μοι μάρτυρας, βν τβ 'Ιβρουσαλημ καΧ
βν παστ] τη Ιουδαία, καΐ ^αμαρβία, κα\ βως βσγατου της
γης. Και ταύτα βΐπών, βλβπόντων αυτών, βπηρθη, και
νβφβλη υπβλαββν αύτον άπο τών οφθαλμών αυτών. Και
ώς άτβνίζοντβς ήσαν βίς τον ούρανόν, πορβυομβνου αυτοί),
και ιδού, άνδρβς δυο παρβιστηκβισαν αύτοΐς βν βσθητι λβυκη'
οι καΐ βίπον, ' Ανδρβς Ταλίλαΐοι, τι βστηκατβ βμβλβποντβς
βίς τον ούρανόν ; Ούτος 6 'Ιησοΰς 6 άναληφθβλς αφ* υμών
βίς τον ούρανόν, ούτως βλβύσβται ον τρόπον βθβάσασθβ
αυτόν πορβυόμβνον βίς τον ούρανόν.
Εναγγζλων.
*\Νακ€ΐμβνοις αύτοΐς τοις βνδβκα βφανβρώθη ο Ιησούς, καΧ Μάρκ.
-^ ^ ώνβίδισβ την άπιστίαν αυτών κα\ σκληροκαρδίαν, ότι ^^ ^^'
τοις θβασαμβνο ς αύτον βγηγβρμβνον ούκ βπίστβυσαν. Και
169
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΑΗΨΙΝ
βΐπβν αντοΪ9, ΐίορβνθβρτβ^ βΐ^ τον κόσμον ατταντα κηρύξατε
το βναγγβλίον ττάσγ] τύ) κτίσβι. Ό τηστ^υσας και βαπτι-
σθείς^ σωθησβταΐ' 6 δβ άττιστησας, κατακριθησβται. Έημβΐα
δβ τοΪ9 ΤΓίστενσασι ταντα τταρακολονθησβί' Έζ^ τω ^Ονόματι
μου δαιμόνια βκβαλονσι, γλώσσαις λαλησονσι καιναΐς,
οφβις άρονσι, καν θανάσιμόν τι ττίωσιν, ου μη αυτούς
βΧά\\τ€ί' έπΙ αρρώστους χεΐρας βπιθησουσι, καΐ καλώς
εζουσιν. Ό μ€ν οΰν Κύριος, μβτα το λαλησαι αύτοΐς,
άνβΧηφθη άς τον ούρανόν, κα\ Ικάθισεν ίκ δβζιών του
θβοΰ, *ΈιΚ€Ϊνοι δβ βζβλθόντβς βκηρυζαν ττανταγρυ^ του
Κυρίου συνβργοΰντος, καΧ τον λόγον βεβαιούντος δια τών
βττακολουθούντων σημείων,
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗΝ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗ>ίΈΩ2.
*/^ θβόί, ό βασιλεύς της δόζης, 6 τον μονογενή σου
^-^ Ύΐον *Ιησοΰν άριστον βίς την βττουράνιόν σου βασι-
Χειαν τροπαιοφόρου ντα άνυψωσας' Μ.η αφής ημάς ορφανούς,
δβόμβθά σου, άλλ' εζαπόστειλον προς ημάς το ΥΙνεΰμά σου
το άγων του παρακαλεσαι ημάς, καΐ βκβΐσε ημάς άνυψώσαι,
οποί προεδραμβν 6 Έωτηρ ημών Χριστός, 6 συν Έο\ κα), τω
άγίω ΐΐνεύματι συζών και συμβασιλεύων, εις θεός, εΙς
τους αιώνας τών αιώνων. Άμην.
Επιστολή.
Α'Πίτρ. Ι Ι Αντων δε το τέλος ηγγικε* σωφρονησατε ούν, κα\
Δ' 7. -*--■- νη-^ατε εΙς τας προσευγάς. ΥΙρο πάντων δε την εΙς
εαυτούς άγαπην εκτενή εχοντες' οτι η άγαπη καλύψει
πλήθος αμαρτιών. Φιλόξενοι εΙς αλλήλους άνευ γογγυ-
σμών. 'Κκαστος καθώς έλαβε χάρισμα, εΙς εαυτούς αυτό
διακονουντες, ως καλοί οικονόμοι ποικίλης χάριτος θεού,
170
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Έϊ τίΫ λαλ€Ϊ, ως λόγια θβοΰ' Ει Τί9 Βιακονβΐ, ώί βξ Ισχνο9
ης χορηγβΐ 6 θβοί, ΐνα ίν πασι δοξαζηταί 6 θβοί δια
*Ιησοϋ άριστον, ω ίστιν η 8όζα καί το κράτος €ί? τους
αιώνας των αΙωνων. *Αμην,
Έιναγγίλίον,
'^ί^Ύαν βλθτ) 6 Ώαράκλητος, ον βγω πβμψω ύμΐν πάρα τον Ίωάν. ΙΕ'
^-^ Πατρόν, το ΥΙνβυμα της άληθβίας, ο τταρα τον ΐΐατρος ^ν^*"
βκπορενβται, βκβινος μαρτνρησβι ττβρι βμον. 1\αι νμβις όβ ^^φ^ γν^^
μαρτνρ€Ϊτ€, οτι απ άρχης μβτ βμον βστβ. Ταύτα ΧεΧαληκα
ύμΐν, ίνα μη σκανδαλισθητβ. * Αποσνναγωγονς ποιησονσιν
νμας- άλλ' βρχβται ώρα, Ινα πας ο άποκτβίνας νμας ^όζη
λατρβίαν προσφβρβίν τω θβώ. Και ταντα ποιησονσιν ύμΐν,
ΟΤΙ ονκ βγνωσαν τον ΐΐατβρα, ονδβ βμβ' άλλα ταντα λβλα-
ληκα ύμΐν, ΐνα όταν βλθτ) η ώρα, μνημονβνητβ αντών, οτί
ίγω βίπον ύμΐν.
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚ02ΤΗΣ.
Ενχη.
' ί~\ θβος 6 δια τον φωτισμού τον άγιον σον ΐΐνβνματος
^^ ώσβΐ €ν τούτω τω καιρώ τας των πιστών σον καρδίας
διδά^ας- Αντος και νΰν δος ημΐν Ιν τω αύτω ΐΐνβνματι
πβρι πάντων ορθά φρονβΐν, καΧ ίν τη αγία αντον διηνβκώς
χαίρβιν παρακλησβι, δια την άζιομισθίαν τον άριστον
*Ιησον τον Έωτηρος ημών τον σνν ΈοΙ σνζώντος καΙ σνμ~
βασιλβνοντος, ίν τη ίνότητι τον αντον ΥΙνβνματος, ίνος
θβον, βίς τονς αΙώνας τών αΙωνων. *Αμην,
^ΑντΙ του Άττοστολου.
'ΤΤ^Ν τω σνμπληρονσθαι την ημβραν της Ώβντηκοστης, ΐΐράξ.
^-^ ήσαν απαντβς ΌμοΘνμαδον ίπ\ το αυτό. ΚαΙ ίγίνβτο ^ ^•
αφνω βκ τον ούρανον ήχος, ώσπ^ρ φβρομβνης πνοής βιαίας,
171
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
κα\ ίττΧηρωσβν οΧον τον οίκον ου ήσαν καθημβνοι. Και
ωφθησαν αύτοΐς• δίαμβρίζόμβναι γΧώσσαι, ώσβϊ πνρό^, €κα-
θισβ τ€ βφ' ίνα €καστον αυτών Και βπλησθησαν άπαντβ^
1ΪΙν€υματο9 αγίου, κα\ ηρζαντο λαλ€Ϊν €τβραις γλώσσαί^,
καθω9 το ΐΙν€ΰμα βδίδου αύτοΐς άποφθβγγβσθαι, Ήσαι^
δε βν Ίβρουσαλημ κατοικουντ^ς Ιουδαίοι, ανδρ€9 ^υλαββΐ^,
άτΓΟ τταντο^ έθνους των ύπο τον ουρανόν. Τβνομβνη^ δβ
τη9 φωνη9 ταύτης^ συνηλθβ το πλήθος, κα\ συνβχύθη, οτί
ηκουον βΐί €καστο9 τύ) Ιδία διαλβκτψ Καλούντων αυτών.
'Έι^ίσταντο δβ πάντβς, καΐ Ιθαυμαζον, λβγοντβς• προς άλλη-
λου9, Ουκ Ιδού τταντβς• ούτοι βίσιν οι λαλοΰντ€9 Ταλιλαΐοί ;
Και ττώς' ημ€Ϊ9 άκούομβν €καστο9 τύ) Ιδία δίαλβκτω ημών
€ν Ύ) ίγ^ννηθημ^ν ; ΥΙάρθοι, κα\ Μ,ηδοί, καΐ *Κλαμΐταί, κάϊ
οΐ κατοίκούντ€9 την Μ.€σοποταμίαν, ^Ιουδαίαν τ€ κα\ ί^αττπα-
δοκίαν, ΪΙόντον καϊ την *Ασ/αζ/, Φρυγίαν τβ κα\ ΪΙαμφυλίαν,
Αϊγυπτον, κα\ τα μίρη της• Αιβύης της κατά Κυρηνην, καΐ
οί ΙτΓίδημούντ^ς Ύωμαΐοι, *Ιουδαΐοί Τ€ καϊ ΙΙροσηλυτοι,
Κρητβς κα\ "Αραββς, άκούομβν λαλούντων αυτών ταΐς ημ^-
τ^ραις γλωσσαίς τα /χ6)/αλ6Γα του θβού.
Κναγγ€λίοι\
Ίωάν. ΊΠ^ΙτΓβί/ 6 *Ιησούς τοΐς ίαυτού μαθηταΐς, Έαζ/ άγαττατα μ€,
ΙΔ' 15. Γ^ ^ \>>.\ \»\ / τζ*^»^» '
-^^ τας €ντο Αας τας βμας τηρησατβ. ίναι βγω βρωτησω
τον ΐΐατβρα, καΧ άλλον ΐίαράκλητον δώσβι ύμΐν, Ινα μβνγ]
μβθ* υμών βίς τον αΙώνα, το Ώνβΰμα της άληθβίας, ο 6 κόσμος
ου δύναται λαββΐν, οτι ου θβωρβΐ αυτό, ουδβ γινωσκβί αύτό'
ύμ€Ϊς δβ γινωσκβτβ αύτό' οτι τταρ ύμίν μβνβι, κα\ βν ύμΐν
βσταί. Ουκ άφησω υμάς ορφανούς* βργρμαι ττρος υμάς.
Έτι μικρόν, καΐ ο κόσμος μβ ούκβτί θβωρβΐ' ύμβΐς δβ
θβωρβΐτΕ μβ' οτι βγω ζώ^ κα\ ύμβΐς ζησ σθβ. Έι/ βκβίντ}
ΤΎ) ημίρα γνώσβσθβ ύμβΐς, οτι βγω βν τω ΐΐατρί μου, κα\
ύμβΐς βν βμοί, κάγω βν ύμΐν. Ό βχων τας βντολας μου
172
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
καί τηρών αυτας^ €κα,ν09 ^στιν 6 αγαττών /χβ• ό δβ αγαττών
μ€, άγαπηθησβται νπο τον ΐΐατρό^ μον, καΐ βγω άγαττησω
αυτόν, καί βμφανίσω αντω βμαντόν. Αβγβί αντω ^1ονδα9
(ονχ 6 ^Ισκαριώτης•), Κνρί€, τι γίγονβν οτι ημΐν μβλλβίζ
βμφανίζβίΡ σβαντόν, καΐ ούχΙ τω κόσμω ; ^Αττβκρίθη 6
*[ησον9, καΧ βΐπβν αύτω, Έαζ/ τις άγαττα μβ, τον λόγον
μου τηρή(Τ€ί• καΐ 6 ΙΙατηρ μου άγαπησβί αυτόν, καΐ ττρο^
αύτον βλβυσόμβθα, καΐ μονην παρ αύτω ποιησομβν. Ό μη
αγαττών μβ, τους λόγους μου ου τηρβΐ' καί ο λόγο9 ον
άκούβτβ, ουκ βστιν βμός, άλλα του ττβμψαντός μβ ΐΐατρός.
ΤαΟτα λβλάληκα ύμΐν, παρ ύμΐν μβνων. Ό ^6 ΙΙαράκλητος,
το Πί^βΐ'μα το άγων, ο πβμψβι 6 Τίατηρ Ιν τω ονόματι
μου, €Κ€Ϊνο9 υμάς 8ί8ά^βί πάντα, καΐ ύπομνησβι υμάς πάντα
α ύπον ύμΐν. ΈΙρηνην άφίημί ύμΐν, βίρηνην την βμην
Βίδωμι ύμΐν ου καθώς• 6 κόσμος δίδωσιν, βγω δίδω μι ύμΐν,
Μτ; ταρασσβσθω υμών η καρδία, μηδβ δβιλίατω. ^ϋκονσατβ
οτί βγω βίπον ύμΐν, Υπάγω κα\ ίργομαι προς υμάς. Εί
ηγαπάτβ μβ, Ιχάρητβ αν, οτί βίπον, ΪΙορβυομαί προς τον
Πα76ρα• οτι 6 ΪΙατηρ μου μβίζων μου βστι. Καϊ νυν βϊρηκα
ύμΐν πρ\ν γβνβσθαι. Ινα όταν γβνηται πιστβυσητβ. Ούκβτί
πολλά λαλήσω μβθ* υμών βργβται γαρ ο του κόσμου τούτου
άρχων, καΙ βν βμοϊ ουκ ίγβι ουδβν. *Αλλ* ϊνα γνω 6 κόσμος
οτί αγαπώ τον ΥΙατβρα, καΐ καθώς• βνβτβίλατό μοι 6 ΙΙατηρ,
οΰτω ποιώ.
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΡΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.
Ευχή.
£~\ Οβος ο δια του φωτισμού του αγίου σου ΐΐνβυματος
^-^ ώσβΐ βν τούτω τω καιρώ τάς τών πιστών σου καρδίας
διδαξας- Αύτος και νυν δος ημΐν ίν τω αύτω Υίνβύματί
πβρΧ πάντων όρθα φρονβΐν, καί βν τη αγία αυτού διηνβκώς
173
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
γαίρ^ιν παρακλησβι^ δια την άζίομισθίαν του άριστον
*Ιησον τον Έωτηρο^ ημών τον συν ΈοΙ σνζώρτο9 καί σνμ-
βασιλβνοντοί, Ιν τύ) ίνότητί τον αντον ΐΐνβνματο^, €νο9
θβον, βΐί τον9 αιώνας των αιώνων. *Αμην.
*ΑντΙ τον ΆτΓοστολου.
Ώράξ. Γ 'ΛΝο/^α? δβ ΙΙβτροί το στόμα βίπβν, Έττ' άληθβίας κατά-
34• λαμβάνομαι οτι ονκ βστι Ίτροσωττοληπτη^ ο θβο^•
άλλ' ίν τταντί €θν€ΐ 6 φοβονμβνο^ αυτόν, κα\ βργαζόμβνο^
δικαιοσννην, δ^κτο^ αντω ίστι. Ύον λόγον ον άττβστβιλβ
τοΪ9 νίοΊί *1σ-ραηλ, βναγγβλιζόμβνοί βίρηνην δια *Ιησον
\ριστον {οϋτό^ ίστι πάντων Κνριο^^, νμύς οϊδατβ το γβνό-
μβνον ρήμα καθ* οΧης τη^ Ίονδαίας, άρζάμβνον άττο της
ΤαΧιλαίας, μβτά το βάπτισμα ο βκηρνζβν *1ωάννης' ^Ιησονν
τον άπο Ί^αζαρβτ, ως βχρισβν αύτον 6 θβος ΙΙνβνματι άγίω
κα\ δννάμβι, Ός διηλθβν βνβργβτών, καΐ Ιώμβνος πάντας τους
καταδνναστ€νομ6νονς νπο τον διαβόλον' ότι 6 θβος ην μβτ
αντον. Κα^ ημβΐς Ισμβν μάρτνρβς πάντων ων βποίησ^ν, €ν
Τ€ τη χο^ρα των *Ιονδαίων, καΧ 4ν Ί€ρονσαλημ' ον άνβΐλον
κρβμάσαντβς βπΐ ζνλον' Ύοντον 6 θβος ηγβιρβ τη τρίτη ημ€ρα,
καΐ ί'δωκβν αντον βμφανη γβνβσθαι- ον παντί τω λαώ, άλλα
μαρτνσι τοις προκβχβιροτονημβνοις νπο τον θβον, ημΐν
οΐτινβς σννβφαγομβν καΐ σννβπίομβν αντω μ€τά το άνα-
στηναι αντον €Κ νβκρών. Καϊ παρηγγβιλβν ημΐν κηρνζαι
τω λαω, και διαμαρτνρασθαι ότι αντός €στιν 6 ώρισμίνος
νπο τον θβον κριτής ζώντων καΐ νβκρών. Ύοντω παντβς
οι προφηται μαρτνρονσιν, αφβσιν αμαρτιών λαββΐν δια τον
Ονόματος αντον πάντα τον πιστβνοντα βίς αυτόν. 'Κτι
λαλονντος τον ΙΙετρον τα ρήματα ταντα, βτΓβ'τΓβσβ το ΐΐνβνμα
το αγιον βπΐ πάντας τους άκονοντας τον λόγον. ΚαΙ
βξβστησαν οι βκ πβριτομης πιστοί^ όσοι σννηλθον τω
ΥΙ^τρω, ότι κα\ Ιπ\ τα Έθνη η δωρβά τον αγίου ΐΐνβνματος
174
Η ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ πεντηκοστής
βκκβχυταί. 'Ή/^ουο^/ γαρ αυτών Χάλουντων γΧωσσαι^, και
μ^γαλυνόντων τον θβόι^. Τότβ άπβκρίθη 6 ΙΙβτρος, Μητί
το νδωρ κωλνσαί δύναται τίς, του μη βαπτισθηναί τού^
του^, οΐτιν€9 το Ώνβΰμα το άγων €λαβον ώ^ κάΙ ημβΐς ;
ΐΐροσβταζβν δβ αυτούς Ιν τω ^Ονόματι του Υ^υρίου βαπτί'
σθηναι. Ύότβ ηρώτησαν αύτον ίπίμύναι ημέρας τινας.
ΟΎτω ηγάπησβν 6 θβος^ τον κόσμον, ώστε τον Υίον Ίωάμ. Γ'
αυτού τον μονογενή εόωκβν, ινα ττα^ ο τηστευων εις ^°•
αυτόν, μη άπόληται, αλλ* εχτ) ζωην αΐώνιον. Ου γαρ
άπεστείλεν ο θβοί τον Υίον αύτοϋ εΙς τον κόσμον ΐνα κρίντ)
τον κόσμον, άλλ' ΐνα σωθτι ο κόσμος δι αυτού. Ό πιστευων
εΙς αυτόν, ου κρίνεται' ο δε μη πιστευων ηδη κεκριται, οτι
μη ττεττίστευκεν εΙς το Ονομα του μονογενούς ΥΙού του
θεού. Κύτη δε εστίν η κρίσις, οτί το φως εληλυθεν εΙς
τον κόσμον, κα\ ηγ αίτησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος
η το φώς' ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα. Τίάς γαρ 6
φαύλα πράσσων, μισεί το φώς, κα\ ουκ εργεται προς το
φώς, Ϊνα μη ελεγχθη τα έργα αυτού. Ό δβ ποιών την
αληθειαν, εργεται προς το φώς, Ϊνα φανερωθεί αυτού τα
έργα, οτι εν Οεω εστίν είργασμενα.
Η ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.
Ενχη.
/^ 0609 6 δια τού φωτισμού τού αγίου σου ΪΙνευματος
^^ ώσε\ εν τούτω τω καιρώ τ ας τών πιστών σου καρδίας
διδαςας' Αύτος καΐ νύν δος ημΐν εν τω αύτώ Τίνεύματι
περ\ πάντων ορθά φρονεΐν, κα\ εν τη ά^/α αυτού διηνεκώς
χαίρειν παρακλησει, δια την άζιομισθίαν τού Χριστού
175
Η ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ πεντηκοστής
*1ησον τον Έωτηρο^ ημών τον σνν Σοϊ σνζώντος και σνμ-
βασίλ€νοντο9, ^ν τύ) ίνότητι τον αύτον ΙΙι^βνματος^ βζ/οί
Οβον, βίς^ τον9 αιώνας τών αΙωνων. ^Αμην,
ΆντΙ του Αποστόλου.
ΐίράξ. *\Κονσαι/τ€ς δβ οι ίν ^Ι^ροσοΧύμοις απόστολοι, ότί δβ^
η η. ^ Α- ^^ι^γοι^ι^ η ^αμάρβια τον λόγον τον θβον, άπβστβιΧαν
7Γρο9 αντονς τον ΐΐβτρον καΧ 'Ιωάννην οΐτινβς• καταβάντβς
ττροσηνζαντο ΊτβρΧ αντών, όπως λάβωσι ΙΙνβνμα άγων.
(Ονπω γαρ ην βπ ονδβνΐ αυτών βπιττβπτωκό^' μόνον δβ
β^ βαπτισμένο ι νπηργρν ύς το όνομα τον Κνρίον Ίτ^σοΟ.)
Ύότ€ βπβτίθονν τάς• γβίρας €7γ* αντονς, κα\ Ιλάμβανον
ΥΙν^νμα άγιον.
Έ,ναγγ4λίον,
άν.ΐΐ. 'ΛΜτ;^^, άμην λ^γω νμΐν, Ό μη βίσβρχόμβνος δια της θνρας
■^ €ΐς την ανλην τών προβάτων, άλλα άναβαίνων άΧλαγό-
θβν, €Κ€Ϊνος κλβπτης βστί καΧ ληστής. Ό δε βίσβρχόμβνος
δια της θνρας, ποιμην βστι τών προβάτων. Ύοντω 6
Θνρωρος ανοίγει- καΐ τα πρόβατα της φωνής αύτον άκονβι,
καΧ τα ϊδια πρόβατα καλβΐ κατ όνομα, καΐ βζάγει αντά.
Κα\ όταν τα ίδια πρόβατα βκβάλη, έμπροσθεν αυτών
πορενεται, καΐ τα πρόβατα αντω άκολονθεΐ' ότί οϊδασι την
φωνην αντον. ^Αλλοτρίω δε ον μη άκολονθησωσιν άλλα
φενξονται άπ αντον' οτι ονκ οϊδασι τών αλλότριων την
φωνην. Ύαντην την παροιμίαν είπεν αντοΐς 6 'Ιησονς'
εκείνοι δε ονκ έγνωσαν τίνα ην α ελάλει αντοΐς. Έίπεν
ούν πάλιν αντοΐς 6 'Ιησονς* *Αμην, άμην λέγω νμΐν, ότι
εγω εΙμι η θνρα τών προβάτων. ΐΐάντες όσοι προ εμον
ήλθον κλεπται είσΐ καΐ λησταί' άλλ* ονκ ηκονσαν αυτών
τα πρόβατα. Έγώ εΙμι η θνρα' δι εμον εάν τις είσελθτ},
σωθησεται, κα\ είσελενσεται καΧ εξελενσεται, καΐ νομην
176
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
βύρησβί, Ό κλβπτης ουκ €ρχ€ταί βΐ μη Ινα κλβψγ], και
θνσΎ), καί άπολβστ)' βγω ηΧθον ϊνα ζωην βχωσί, καί
ΊΓ^ρισσον ίγωσίν.
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗ2 ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔ02.
* ^\ ^€09 Ο παντοκράτωρ καΧ αΐώνως, 6 χαρισάμβνος ημίν
^^ τοΪ9 δονλοις σον ίν τύ] ομολογία της- αληθούς πίστβως
την δόζαν άναγνωρίσαι τη9 αΙωνίου Τριάδος, καΐ βν τύ]
δυναμβί της θβίας Μ.€γαλ€ωτητο9 λατρβυβίν ττ} ^Έίνότητι*
Δ6ο/>ΐ6^α σου^ διατηρησον ημάς ίδραίους βν ταντΎ] ττ) ττίστβι,
κα\ ύς το διηνβκίς νπβράσπίζβ ημάς άπο παντός βναντίον,
Έν 6 ζών κα\ βασίλβύων βίς θβος εΙς τους αΙώνας των
αΙώνων. *Αμην,
*ΑντΙ του ^Αττοστόλον.
ΐν/ΓΕτά ταΰτα βίδον, κάΙ Ιδου, θύρα ηνβωγμβνη εν τω Άττοκ.
^ -*- ονρανώ' καί η φωνή η πρώτη ην ηκονσα, ως σαλ- ^ ^•
πιγγος λαλονσης μβτ εμοΰ' λβγουσα, Άναβα ωδβ, καΐ
δβίζω σοι α δβΐ γενέσθαι μετά ταύτα. Καϊ ευθέως εγενόμην
εν ΥΙνευματί* καΐ Ιδού, θρόνος εκείτο εν τω ονρανω, κα\
επ\ του θρόνου καθήμενος, καΐ 6 καθήμενος ην ομοως οράσει
λίθω Ιασπίδί καΧ σαρδίνω' κάΙ ίρις κυκλόθεν του θρόνου,
ομοως ορασεί σμαραγδίνω. Καϊ κυκλόθεν του θρόνου
θρόνοι είκοσι καΧ τέσσαρες* καΧ επΙ τους θρόνους είδον
τους είκοσι καΐ τεσσάρας πρεσβυτέρους καθήμενους, περι-
βεβλημένους εν Ιματίοις λευκοΐς' κα\ εσγον επΙ τας κεφάλας
αυτών στεφάνους χρυσούς. Καί εκ του θρόνου εκπορεύονται
άστραπαί, καΧ βρονταί, καΐ φωναί. Καί επτά λαμπάδες
πυρός καιόμεναι ενώπιον του θρόνου, αϊ εισι τα επτά πνεύ-
ματα του θεού. Καϊ ενώπιον του θρόνου θάλασσα υαλίνη
177 Μ
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ομοία κρνστάλΧω' και ίν μίσω του θρόνου^ και κύκλω τον
θρόνου τέσσαρα ζωα γβμοντα οφθαλμ^^ν βμπροσθβν καΧ
όπισθεν. Και το ζώον το πρώτον ομοίον λβοντι, καΙ το
δβύτβρον ζώον ομοίον μόσχω^ καΧ το τρίτον ζώον €χον το
ττρόσωτΓον ώ^ άνθρωποι, κα\ το τέταρτον ζώον ομοίον άβτω
7Γ€τωμ€νω. Κα\ τέσσαρα ζώα Ίν καθ* ίαυτο βίχον άνα
τττ€ρυγας βζ κυκλόθβν, καΙ βσωθβν γβμοντα οφθαλμών, καΧ
άνάπαυσιν ουκ βχουσιν ημβρας καΐ νυκτός, λβγοντα, "Άγιο^,
αγί09, α/ίον. Κύριοι 6 θ€09 ο ΪΙαντοκρατωρ, 6 ην, κα\ ο ων,
καΐ 6 βρχόμβνοί. Κα! όταν δώσουσι τα ζώα δόζαν, καΧ
τιμήν, κα\ βύχαριστίαν τω καθημίνω ίπϊ του θρόνου, τω
ζώντι €ΐς τον9 αΙώνας τών αΙώνων, ττβσοΰνται οί είκοσι καΧ
Τ€σσαρ€9 ττρβσβυτβροι βνώπιον του καθημβνου βπί τον
θρόνου, καΐ ττροσκννησονσι τω ζώντι ύς του9 αΙώνας τών
αΙώνων, κα\ βαλουσι τον^ στβφανου^ αυτών βνωπιον του
θρόνου, λβγοντβί, "Αζΐ09 €ΐ, 'Κύρΐ€, λαββΐν την δόζαν, καΐ
την τιμήν, καΐ την δυναμιν οτι συ €κτισα9 τα πάντα, κα\
δια το θβλημα σου βίσ), καΐ Ικτίσθησαν.
Ειια}/)/€λιοι;.
*Ιωάν. ^ΧΧΝ ανθρωπθ9 ίκ τών Φαρισαίων, Νικόδημος• όνομα αύτω,
^ ^' -*--*- άρχων τών ^Ιουδαίων. Οΰτος ηλθβ προς τον Ίησοΰν
νυκτός, καΧ βΐπβν αύτω, ΎαββΙ, οϊδαμβν οτι άπο θβοΟ
βληλνθας διδάσκαλος' ΟνδβΙς γαρ ταντα τα σημβΐα δνναται
ποίβΐν ά συ ποιβΐς, βαν μη η ο θβος μβτ αυτού. *Απ€κρίθη
6 *Ιησονς κάϊ βΐπβν αύτω, * Αμήν, άμην λβγω σοι, 'Καν μη
τις γβννηθη ανωθβν, ού δύναται Ιδύν την βασιλβίαν του
θβοϋ. Αβγβι προς αύτον 6 Νικόδημος, Πώ? δύναται άνθρω-
πος γβννηθηναι γβρων ων ; μη δύναται βις την κοιλιαν
της μητρός αυτού δβύτβρον βισβλθβΐν, καΐ γβννηθηναι ;
Άπβκρίθη 6 *Ιησοΰς, *Αμην, άμην λβγω σοι, Έάζ^ μη τις
γβννηθτ} βζ ύδατος, κα\ ΪΙνβύματος, ού δύναται βίσβλθβΐν βίς
178
ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
την βασίΧ^ίαν του θεοί;. Το γ^γ^ννημ^νον βκ τη^ σαρκός,
σάρζ βστί' και το γ^γ^ννημ^νον €Κ του ΪΙι^βυματοΫ, ΐΐι^βΰμα
ίστί. Μτ7 θαυμάσΎ)^• οτί βίπόι/ σοι, Αβΐ ύμά^ γβννηθηναι
ανωθβν. Το ττν^ϋμα οπού θβλβί ττρβΐ, και την φωνην αυτού
άκου€ί9' αλλ* ουκ οίδα^ ττόθβν €ργ€ταί, και ττοΰ ύπαγβΐ'
οΰτως• Ιστ\ πάς ο γβγβννημβνος• €Κ του ΥΙνβυματος. 'Αττβ-
κρίθη Νίκόδημος' και βίπβν αύτω- Πώ? δύναται ταύτα
γ^νβσθαι ; Άπβκρίθΐ] 6 'Ιησούς^ καΙ βΐπβν αιτώ, Σύ βί ο
διδάσκαλος του 'Ισραηλ, κάΙ ταύτα ου γινωσκβις ; *Αμην,
άμην λβγω σοι, οτί ' Ο οϊδαμβν λαλούμβν, καΐ Ό βωρακαμβν
μαρτυρούμβν, κα\ την μαρτυριαν ημών ου λαμβανβτβ. ΕΙ
τα βπίγβια βίπον ύμΐν, καΐ ου πιστβυβτβ' πώς ίαν ύπω
ύμΐν τα Ιπουρανια πίστβυσβτβ ; ΚαΙ ουδβΐς άναβββηκβν βίς
τον ονρανόν, €ί μη 6 βκ τού ουρανού καταβας, ο Υίος του
άνθρωπου, 6 ων βν τω ούρανω. Και καθώς Μ,ωσης ΰψωσβ
τον οφιν ίν ΤΎ) βρημω- ούτως ύψωθηναι δβΐ τον Υίον τού
άνθρωπου- ίνα πάς ο πιστβυων βίς αυτόν, μη άπόληται,
άλλ' βχη ζωην αΙώνων.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑ2 ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ενχη.
*/^ θβός, 6 άντιληπτωρ πάντων τών βλπιζόντων βπΐ Σβ,
^^ ττ) ίπίκΧησβί ημών ΐλβως πάρβσο' καΐ διότι χωρίς Έού
όλως άδυνατβΐ η τών θνητών άσθβνβια, αύτος γρρηγησον
ημΐν την βοηθβιαν της χάριτος σου, ίνα βν τη τηρησβι τών
βντολών σου κατά θβλησίν τβ και πράζιν βυαρβστώμβν σοι,
δια *Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών. ^Αμην.
Ετηστολη.
* \Ταπητοί, άγαπώμβν άλληλους' οτι η αγάπη €κ τού θβού Α'Ίωάν,
^^ €στι, καΐ πάς 6 αγαπών βκ τού θβού γβγβννηται, και
179 Μ 2
ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
γινώσκβί τον θβόζ/. Ό μη αγαπών^ ουκ ^γνω τον θβοί/•
οτί ο 0609 άγαπη βστίν. *Κν τούτω βφανβρώθη η αγάπη
τον θβον βν ημΐν, οτι τον Υίον αύτοΰ τον μονογβνη άττβ-
σταλκβν 6 θ €09 βΐί τον κόσμον^ ΐνα ζησωμεν δι αύτοΰ.
Έζ^ τούτω ίστίν η άγαττη, ονχ οτι ημύς ηγαπησαμβν τον
θβόν, άλλ' οτί αύτο9 ηγαπησβν ημάς^ καΧ άπβστβιλβ τον
Ύίον αύτοΰ ίλασμον ττ^ρί των αμαρτιών ημών, Αγαπητοί,
ά όντως ο θβοί ηγάπησβν ημάς, κα\ ημβΐς οφβίλομβν
άλληλονς αγαπάν, θβον ονδβΐς πωποτβ τβθβαται. *Καν
άγαπώμβν άλληλονς, 6 θβος βν ημΐν μβνβι, κα\ η αγάπη
αύτοΰ τβτβλβίωμβνη ίστ\ν βν ημΐν. Έζ^ τούτω γινώσκομβν
οτί ίν αύτω μ^νομ^ν, καΧ αύτο9 εν ημΐν, οτι €Κ τοΰ Πζ/βυ-
ματο9 αύτοΰ δβδωκβν ημΐν. Καϊ ημβΐς τβθβάμβθα καΧ
μαρτνρονμβν, Ότι 6 ΙΙατηρ άπβσταλκβ τον Ύίον Έωτηρα τον
κόσμον. 'Ο^ αν ομοΧογηση οτι ^Ιησούς ίστιν ο Ύΐος τοΰ
θβου, ο ^€09 ίν αύτω μβνβι, καΧ αύτος Ιν τω θβω. Καΐ
ημύς ίγνώκαμ^ν κα\ π€πίστ€νκαμ€ν την άγάπην ην βχβι
6 θβοί €ν ημΐν. Ό θβος άγαπη ίστί' κοΧ 6 μβνων ίν τη
άγαπη, Ιν τω θβώ μ€ν€ί, κα\ 6 θβος β ν αύτω. Έί/ τούτω
Τ€Τ€λ€ίωταί η άγαπη μβθ* ημών, ΐνα παρρησίαν €χωμ€ν βν
τη ημ^ρα της κρίσεως, οτι καθώς βκβΐνός Ιστι, καΧ ημβΐς
βσμβν €ν τω κόσμω τοντω. Φόβος ούκ ίστιν ίν τη αγάπη,
άλλ' η τβλβία αγάπη βζω βάλλ€ΐ τον φόβον, οτι 6 φόβος
κόλασιν ίχ^ΐ' Ό δβ φοβούμενος ού τβτελβίωται βν τη αγάπη.
Ιίμ€Ϊς αγαπώμβν αυτόν, οτι αύτος πρώτος ηγάπησβν ημάς.
Καν τις άπη Ότι ^ Αγαπώ τον Οεόν, καΐ τον άδβλφον αύτοΰ
μίση, ψβνστης ίστίν ο γαρ μη αγαπών τον άδβλφον αύτοΰ,
ον βωρακβ, τον θβόν, Όν ούχ βώρακβν, πώς δύναται άγαπαν ;
Καϊ ταντην την ίντοΧην βχομβν άπ αύτοΰ, Ινα ο αγαπών τον
θβόν, ά^αττα κα\ τον άδβλφον αύτοΰ.
180
ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Έιναγγ^λίον,
Λ\Ν^/)ω7Γ0? Τις ην πλούσιος^ καί Ινβδίδύσκβτο ττορφυραν, Κονκ.
^ ^ καί βύσσον, βύφραίνόμβνος καθ* ημ4ραν λαμπρώς. ^^^ ^^'
Πτωχοί δβ τις ην ονόματι Αάζαρος, ος ^βββλητο ττρος τον
πυλώνα αυτού ηλκωμβνος' καΐ βπιθυμών γρρτασθηναι άπο
τών ψιχίων, τών πιπτόντων άπο της τραπέζης του πλουσίου*
άλλα καΐ οι κυν€ς βρχόμβνοί άπβλβιχον τα βλκη αυτού,
Έ/β^βΓΟ δβ άποθανβΐν τον πτωχ^όν, καΐ άπβνβχ^θηναι αυτόν
ύπο τών άγγβλων βίς τον κόλπον του *Αβρααμ' απβθανε
δβ και 6 πλούσιος καΐ βταφη. Και βν τω αδτ] βπαρας τους
οφθαλμούς αυτού υπαργων ίν βασανοις^ ορα τον * Αβραάμ
άπο μακρόθβν, καΐ Αάζαρον βν τοΐς κόλποίς αυτού. Και
αύτος φωνησας βιττβ, Πατβ/ο ^Αβραάμ, βλβησόν /χβ, καΐ
πβμψον Αάζαρον ΐνα βάψγ) το άκρον τού δακτύλου αυτού
ύδατος, καΐ καταψύζγ] την γλώσσάν μου, οτί οδυνώμαι Ιν τη
φλογΐ ταύτη. Ειττβ δβ Αβραάμ, Ύβκνον, μνησθητι, δη
άπβλαββς συ τα αγαθά σου ίν τη ζωη σου, και Αάζαρος
ομοίως τα κακά- νυν δβ οδβ παρακαλύται, συ δβ οδυνάσαι.
Καί β'τΓΐ πάσι τούτοις, μεταξύ ημών καΧ υμών χάσμα μίγ
Ιστηρικταΐ' όπως οι θβλοντβς διαβηναι €νθ€ν προς υμάς
μη δυνωνταΐ' μηδβ οι βκβΐθβν προς ημάς διαπ^ρώσιν,
ΕιΤΓβ δβ, Έ/οωτώ ούν σβ, πατβρ, ΐνα πβμψης αύτον βίς τον
οίκον τού πατρός μου' "Εχω γαρ πβντβ άδβλφούς- όπως
διαμαρτυρηται αύτοΐς, ΐνα μη καΧ αύτοΙ βλθωσιν βίς τον
τόπον τούτον της βασάνου. Αβγβι αύτω Αβραάμ, '^Κχουσι
Μωυσβα κα), τους προφητας* άκουσάτωσαν αυτών. Ό δβ
βΐπβν. Ουχί, πατ€ρ * Αβραάμ* άλλ' β'α^' τις άπο νβκρών
πορβυθη προς αυτούς, μβτανοήσουσιν. Ειττβ δβ αύτω, Ε:
Μωυσβως κα\ τών προφητών ουκ άκουουσιν^ ουδί ίάν τις β/^
νεκρών άναστη, πβισθησονται.
181
Α'Ίο
Γ' 13.
ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ενχτί.
Ύ7^ Υρί€ ο μηποτβ τη9 ση9 βοηθείας και κνβ^ρνησβως
-*-^ €Κ€ίΡον9 άτΓοστβρων ου9 ίν τω βδραίφ σον φόβω καΐ
άγατΓΎ) άι^ατρβφβίς- Αντόί, Ββόμβθά σον, 8ίαφνλαζοι^ ημάς-
ντΓΟ την σκ^πην τη^ ά/α^ήί σον προνοίας, καΐ ττοίησον ημάς
διηνβκη ίχ^ιν τον φόβον καΐ την άγαττην του άγίον σου
"Ονόματος, δια 'Ιησον άριστον τον Κνρίον ημών. *Αμην.
^Ε-πιστολη.
ΐν/ΓΗ θανμάζβτβ, άδβλφοί μον, βΐ μισβΐ νμάς 6 κόσμος.
Ή.μ€Ϊς οϊδαμβν οτι μζταβββήκαμβν β κ τον θάνατον βίς
την ζωην, οτί άγαττώμβν τονς άδβλφονς' Ό μη ατ/αττών τον
αδβλφον μ€ν€ί ίν τω θανατω. ΐΐάς 6 μισών τον άδβλφον
αντον, άνθρωποκτόνος Ιστί' κα\ οϊδατβ οτι πάς άνθρωπο-
κτόνος ονκ €χ€ΐ ζωην αιώνων €ν αντω μβνονσαν. 'Κν τούτω
βγνωκαμβν την άγαπην, οτι €Κ6Ϊνος νπβρ ημών την ψνχην
αντον €θηκ€' καΐ ημβΐς όφ^ίΧομ^ν νπβρ τών άδβλφών τάς
ψνχας τιθβναι. '^Ος δ* αν ίχη τον βίον τον κόσμον, καΐ
θβωρη τον άδβλφον αντον χρβίαν βχοντα, και κλβίσΎ) τα
σπΧαγγνα αντον απ αντον• πώς η άγαπη τον θβον μβνβι Ιν
αντω ; Ύβκνία μον, μη άγαπώμεν λόγω, μ7]δ€ γλώσση' άλλ'
€ργω και άληθ^ία. ΚαΙ βν τούτω γινώσκομβν οτι ίκ της
αληθβιας ίσμίν, κα\ βμπροσθβν αντον πβίσομβν τάς καρδίας
ημών. Οτι ίαν καταγινώσκη ημών η καρδία, οτι μβίζων
βστιν ο θβος της καρδίας ημών, και γινώσκβι πάντα.
Αγαπητοί, €αν η καρδία ημών μη καταγινώσκη ημών,
παρρησίαν ίχομβν προς τον θβόν. Και δ βάν αΐτώμβν,
λαμβανομβν παρ" αντον, οτι τάς €ντολάς αντον τηρονμβν,
και τα αρβστα ίνωπιον αντον ποιονμβν. Κα\ αντη βστιν
η €ντολη αντον, Ινα πιστ^νσωμ^ν τφ "Ονόματι του Υίον
182
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
αυτού *Ιησού ^ριστού^ και άγαπώμ^ν αλλήλους καθω^
βδωκβν ΙντοΧην ημΐν. Καί ό τηρών τα? Ιντο\α9 αυτού
Ιν αύτω μβι/βί^ και αύτος ίν αύτώ' κάϊ Ιν τούτω γινωσκομ^ν
οτι μβνβί €1/ ημΐν, €Κ τού ΙΙνβυματο9 ου ημΐν βδωκβν,
Εναγγ4λίον.
"ΛΝ^ρωτΓΟί τί9 βποίησβ δβΐπνον μ€γα, κοα Ικάλβσβ πολλούς' Λουκ.
-^^ Και άπβστβίλβ τον δούλον αυτού ττ} ωρα τού δείπνου ΙΔ'ιβ.
ζΐπβΐν τοΪ9 ΚΕκλημβνοίί, 'ΈΙρχβσθβ, οτι ηδη βτοιμά Ιστι
ττάντα. Και ηρζαντο άττο μιας• τταραίτβΐσθαί πάντ€9. Ό πρώ-
το9 βΐπβν αύτω, ^Αγρον ηγόρασα, καΙ ίγω ανάγκην βζβλθβΐν
κα\ Ιδβΐν αυτόν Ιρωτώ σβ ίγβ μβ 7ΓαρΎ]τημ€νον. Καϊ ίτβροί
βΖτΓβ, Ζίβυγη βοών ηγόρασα ττβντβ, κα\ ττορβυομαι δοκιμασαι
αυτα' βρωτώ σβ βχβ μβ τταρητημβνον. ΚαΙ βτβρο^ βίπβ,
Γυναίκα βγημα, καΐ δια τούτο ου δύναμαι βλθβΐν. ΚαΙ
τταραγβνόμβνος' 6 δούλοι €Κ€Ϊνο9 άπηγγβίλβ τω Κυρίω αυτού
ταΟτα. Τοτβ οργισθ^Ι^ ο οίκοδβσπότης βΐπβ τω δουλω
αυτού, '^Κζβλθβ ταχβως- βίς τάς ττΧατβίας καΐ ρύμα^ της
πόλβω^) καΐ τους πτωχούς, κα\ ανάπηρους, κα\ χωλούς, καΐ
τυφλούς βίσαγαγβ ώδβ. Καί βΐπβν 6 δούλος, Κύρί€, γβγονβν
ως βπβταζας, καΐ βτί τόπος βστί. Και βΐπβν 6 Κυρως προς
τον δούλον, 'Έ,ςβλθβ βίς τάς οδούς, καΐ φραγμούς, καΐ
άνάγκασον βίσβλθβΐν, ΐνα γβμίσθτι 6 οΙκός μου. Αβγω γαρ
ύμΐν, οτι ούδβίς τών ανδρών βκβίνων τών κβκλημβνων γβυσβταί
μου τού Αβίπνου.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΡΙΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ει;χ7/.
Έιόμβθά σου, Κύριε, ίλεως επακουσον ημών κα\ οΊς
^ την προθυμίαν εδωρησω τού προσεύχεσθαι, εν πάση
183
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ΤΓβριστασβί και δυστυχία την τη9 κραταιά^ σου βοηθείας
τταράσχου ύπβράσπισιν καί τταραμυθίαν^ δια *Ιησού Χριστού
του Κυρίου ημών, *Αμην.
^Ετηστολη.
Α' ϊΐίτρ. Ι Ι Αντ€9 άλληλθί9 ύποτασσόμβνοί^ την ταττβινοφροσυνην
Ε 5. Μ. Λ Ιγκομβώσασθβ' ότι 6 θβοί ύπβρηφάνοΐί άντίτάσσβταί^
τατΓβίνοΐί δβ δίδωσί χάριν. Ύαπβινώθητβ ουν ύπο την
κραταιάν χ^φα του θβοί), ΐνα υμάς ύψώστ) ίν καιρω' ττάσαν
την μβριμναν υμών €πιρρίψαντ€9 ίττ αυτόν^ οτι αύτώ μβλβί
7Γ€ρΙ υμών, Ι^Ιηψατβ, γρηγορήσατε^ οτι ο αντίδικος υμών
διάβολος, ώς λβων ώρυόμβνος, ττβριττατβΐ ζητών τίνα κατά-
ττίη. *Ω άντίστητ€ στβρβοί τη ττίστβι, βίδότβς τα αυτά τών
παθημάτων τη €ν κόσμω υμών άδίΧφότητι ίπιτεΧεΙσθαι,
Ό δβ ^€09 ττάσης χάριτος, 6 καλβσας ημάς €ΐς την αΐώνιον
αύτον δόζαν ίν Υβριστώ ^\ησου, ολίγον παθόντας, αύτος
καταρτίσαι υμάς, στηρίζαι, σθβνώσαι, θβμβλιώσαι. Αύτώ
η δόζα καΐ το κράτος βίς τους αΙώνας τών αιώνων, Άμην.
Αονκ.
1ΕΊ.
Εναγγ^λιον,
' ΤΣαζ^ δβ βγγίζοντβς αύτώ πάντες οι τβλώναι καΐ οι
αμαρτωλοί άκούειν αυτού . Καϊ διβγόγγυζον οι
Φαρισαΐοι κα\ οι Τραμματβΐς, λέγοντες οτι Ούτος άμαρτω-
λούς προσδεχεται, καΐ συνεσθίει αύτοΐς. ΈΙπε δε προς
αυτούς την παραβολην ταύτην, λέγων, Ύίς άνθρωπος εζ
υμών έχων εκατόν πρόβατα, καΧ άπολεσας εν εζ αυτών, ού
καταλείπει τα εννενηκο^^ταεννεα εν τη ερημω, καΐ πορεύεται
επι το άπολωλός, εως εΰρη αυτό ; Καϊ εύρων, επιτίθησιν
επι τους ώμους εαυτού, χαίρων, Καί ελθών εΙς τον οίκον,
συγκαλεί τους φίλους κ(χί τους γείτονας λέγων αύτοΐς,
Έυγχαρητε μοι, ότι εύρον το πρόβατόν μου το άπολωλός,
Αεγω ύμΐν, οτι ούτω χα/?ά εσται εν τω ούρανω επΙ ενί
184
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
άμαρτωΧω μ^τανοούντι^ η ΙττΙ ίνν^νηκοντα^νν^^α 8ίκαιοΐ9^
οΐτίΡ€9 ου χρβίαν ίχουσι μβται^οία^. 'Η τις γνρη, δραχμας
άγουσα δβκα^ ^αν άπολεστ) δραχμηι/ μίαν^ ουχί απτβί Χυγνον^
και σαροί την οΐκίαν^ και ζητβΐ επιμβλώς €ω? ότου βΰργ) ;
Και βύροΰσα, συγκαλείται τας φιλάς καΧ τας γείτονας^
λέγουσα^ Έυγχαρητε μοι, οτι εύρον την δραχμην ην απώ-
λεσα, Οΰτω λέγω ύμΐν, Χα/)ά γίνεται ενώπιον των αγγέλων
του θεού) επϊ εν\ άμαρτωλω μετανοοΰντι.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ευχή.
*/^ θεός, 6 υπερασπιστής πάντων των ελπιζόντων επϊ Σβ,
^^ 01^ χωρίς ούδεν εστίν Ισχυρόν, ούδεν άγιον Τίληθυνον
εφ' ημάς το ελεός σου^ ΐνα Σου διευθύνοντος καΧ οδηγουντος
ημάς, οϋτω τα πρόσκαιρα διελθωμεν, ώστε μη επΙ τέλους
άποβαλεσθαι τα αΙώνια- Τούτο παράσχου, επουράνιε ΥΙάτερ,
δια ^Ιησοΰν άριστον τον Κυριον ημών. *Αμήν.
'ΑτΓοσΓολοϊ.
Α Ογίζομαι οτι ουκ άζια τα παθήματα του νυν καιρού 'Ροψ.
^ προς την μελλουσαν δόζαν άποκαλυφθηναι εΙς ημάς. ^^'
Ή γαρ άποκαραδοκία της κτίσεως την άποκάλυ\\ην των
υιών του θβοΟ άπεκδεχεται. Ύη γαρ ματαιότητι η κτίσις
ύπετάγη, ούχ εκοΰσα, άλλα δια τον ύποτάζαντα επ^ ελπίδΐ'
Οτι κα\ αυτή η κτίσις ελευθερωθησεται άπο της δουλείας
της φθοράς ε\ς την ελευθερίαν της δόξης τών τέκνων του
θεοΰ. Ο'/δα/χβι^ γαρ ότι πάσα η κτίσις συστενάζει καΧ
συνωδινει άχρι του νυν. Ου μόνον δε, άλλα και αυτοί,
την άπαρχην του πνεύματος έχοντες, καΧ ημεΐς αύτοΙ εν
εαυτοΐς στενάζομεν, υίοθεσίαν άπεκδεχόμενοι, την άπολύ-
τρωσιν του σώματος ημών.
185
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ΕναγγζΚιον.
Αονκ. Ι ^Ιρβσθβ ουν οΙκτίρμοΐΈ^, καθώς καί 6 ΙΙατηρ υμών
^'ζο>. Ά. οίκτίρμων βστί. Καϊ μη κρίνβτβ, και ου μη κρίθητβ'
μη καταδίκάζβτβ, καί ου μη καταδίκασ-θητβ' άτΓολυβτβ, καΐ
άπολυθησβσθβ' δίδοτβ, καΐ δοθησβταί υμίν μβτρον καλόν,
7Γ€πί€σμ€νον, και σβσαλβυμβνον, και ύπβρβκχυνόμβνον δω-
σουσιν βΐί τον κόλπον υμών. Τω γαρ αυτω μ€τρω ω
μ€τρ€Ϊτ€, άντίμ€τρηθησ€ταί ύμΐν. ΈΙττβ δβ παραβολην
αύτοΪ9, Μητί δύναται τυφλός• τυφλον οδηγβΐν ; ουχί άμφό-
τβροί 619 βόθυνον ττβσοννταί ; Ουκ βστί μαθητής ύπβρ τον
δίδάσκαλον αύτοΰ' κατηρτισμβνος δβ ττάς ίσται ως ο
διδάσκαλος αυτού. Ύί δβ βλβπβις το κάρφος το βν τω
οφθαλμω του άδβλφον σου, την δβ δοκον την βν τω Ιδίω
οφθαλμω ου κατανοβΐς ; 'Ή ττώς δύνασαι λβγβιν τω αδβλφω
σου, Άδβλφβ, αφβς βκβάλω το κάρφος το βν τω οφθαλμω
σου, αυτός την βν τω οφθαλμω σου δοκον ου βλβττων ;
Ύποκριτά, βκβαλβ πρώτον την δοκον βκ του οφθαλμού σου,
κα\ τότβ διαβλβψβίς βκβαλβΐν το κάρφος το βν τω οφθαλμω
τού άδβλφού σου.
π
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗ2 ΤΡΙΑΔ02.
Ενχη.
Αράσχου, Κύριβ, δβόμβθά σου, ΐνα 6 δρόμος τού κόσμου
τούτου ούτω δίά της σης κυββρνησβως βν βίρηνη
δίβνθύνηται, ώστβ την 'Έκκλησίαν σου χαίρουσαν βν ττάση
ΣοΙ λατρβύβίν ηρβμία, δίά Ιησού αρίστου του Κυρίου
ημών. ^Αμην.
ΈτΓίσΓολι/.
ΑΊίίτρ. Ι Ι Αντβς ομόφρονβς, συμπαθβϊς, φίλαδβλφοί, βυσπλαγχνοί,
Γ'δ. -*--■- φίλόφρονβς' μη άττοδίδόντβς κακόν άντϊ κακού, η
186
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Χοίδοριαι^ αντί Χοώοριας' τουναντίον δβ βύΧογουντ^^*
β'ώότ^ς οτί βΐί τούτο €κληθητ€, Ινα ^ύΧογίαν κληρονομησητβ.
Ό γαρ θβλων ζωην αγαπάν, καΐ Ιδβΐν ημέρας άγαθάς,
ττανσατω την γΧώσσαν αυτού άττο κακού, καΐ χ€ίΧη αυτού
τού μη ΧαΧησαι δόΧον. ^ΚκκΧινατω άττο κακού, καΐ
ποίησάτω αγαθόν ζητησατω ύρηνην, κάΙ διωζάτω αύτην.
Οτι οι οφθαΧμοΙ Κυρίου Ιπ\ δίκαιους, καΐ ωτα αυτού βΐ^
δζησιν αυτών πρόσωπον δβ Κυρίου βπΐ ποιούνται κακά.
ΚαΙ τις ο κακωσων υμάς, €αν τού αγαθού μιμητοί γίνησθξ: ;
Άλλ' €\ κα\ πασχοιτβ δια δίκαιοσύνην, μακάριοι, τον δβ
φόβον αυτών μη φοβηθητβ, μηδβ ταραγθητβ' Κυριον δβ τον
θβον άγίασατζ^ βν ταΐς καρδίαις υμών.
Εναγγ4λίον.
ίΤ^Τβνβτο, βν τω τον οχΧον βπικβΐσθαι αύτω τού άκουειν Αηυκ,
"^"^ τον Χόγον τού θβού, και αύτος ην ίστως παρά την ^ ^•
Χιμνην Τβννησαρ^τ' καΐ ζΐδβ δυο πΧοΐα ίστώτα πάρα
την Χιμνην οι δβ άΧίβΐς άποβαντβί απ* αυτών άπίπΧυναν
τα δίκτυα. 'Έ,μβάς δβ βίς 'βν τών πΧοίων, ο ην τού Κίμωνος,
ηρωτησβν αυτόν άπο της• γης βτταί/α/αγβΖ^' όΧίγον καΐ
καθίσας βδίδασκβν βκ τού πΧοίου τους οχΧους. *Ως δβ
€παυσατο ΧαΧών, βΐπβ προς τον Έίμωνα, ^Έπαναγαγβ βίς
το βάθος, καΐ γαΧασατβ τα δίκτυα υμών ^Ις άγραν» Και
άποκριθίΐς 6 Έίμων βΐπβν αύτω, 'Έπιστάτα, δι οΧης της
νυκτός κοπιασ-αντβς, ούδβν βΧαβομβν βπΐ δβ τω ρηματί σου
γαΧασω το δίκτυον. Καί τούτο ποίησαντβς, συνβκΧβίσαν
Ιχθύων πΧηθος ποΧυ, διβρρηγνυτο δβ το δίκτυον αυτών,
Καϊ κατβνβυσαν τοΐς μβτόχοίς τοΐς βν τω ^τβρω πΧοίω, τού
€Χθόντας συΧΧαββσθαι αύτοϊς. ΚαΧ ήΧθον κοΧ ίπΧησαν
αμφότερα τα πΧοΐα, ώστβ βυθίζβσθαι αυτά. *1δων δβ Έίμων
ΥΙβτρος προσβπβσβ τοΐς γόνασι τού Ιησού, Χβγων, "ΈιζβΧθβ
απ ίμού, ότι άνηρ άμαρτωΧός άμι, Κύριβ. θάμβος γαρ
187
ΚΥΡΙΑΚΗ 4' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
» *• > \
ΤΓ€ρΐ€σ\€ν αντον, και τταντας τον^ συν αντφ, βπι τύ} άγρα
των Ιγθυων τ) σννβλαβον Όμοιων δβ και ^Ιακωβον, καΐ
^Ιωάννην, νίον9 Ζβββδαίον, οΐ ήσαν κοινωνοί τω Έίμωνι.
Και 617Γ6 7Γρο9 τον Έίμωνα 6 'Ιησον^^ Μτ; φοβον, άπο του
νυν ανθρώπους ίστ} ζωγρων. Και καταγαγόντβς τα ττλοΐα
€7γΙ την γην, άφβντβ^ άπαντα, ήκολούθησαν αύτω.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΚΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ευχή,
*/^ θ€09, 6 τοις άγαττώσί σβ άγαθα βτοιμασα^ τα ύπβρ-
^^ €χοντα νουν άνθρώπινον '^Κγχβον ταΐς καρδίαις ημών
τοσαυτην ττρος- Σβ άγαττην, ωστβ ύπβρ τταντα Σβ αγαπώντας,
τας βτταγγβλίας σου κομίσασθαι, τας ττάσαν ημών ύπ€ρ-
βχουσας ίτηττόθησίν, δια *Ιησοϋ Χριστού του Κυρίου ημών.
*Αμην.
ΆτΓοστολοί,
*Ρω/Λ. *\Γνο€Ϊτ€, ΟΤΙ οσοί ββατΓτίσθημβν βι? 'Ιησοΰν άριστον,
^ ^* -^ βΐί τον θάνατον αυτού ββαπτίσθημβν ; ^υνβτάφημβν
ούν αύτω δια του βαπτίσματος• βίς τον θάνατον, ΐνα ώσπβρ
ήγβρθη άριστος €Κ νβκρών δια της δόζης του Ϊ1ατρ09' οΰτω
καΐ ημύς €ν καινότητί ζωής πβρίπατησωμβν. Ει γαρ
σύμφυτοι γβγόναμβν τω ομοιωματι του θανάτου αυτού, άλλα
και της αναστάσεως Ισόμεθα- Τούτο γινωσκοντ€ς, οτι 6
παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη, ΐνα καταργηθη το
σώμα της αμαρτίας, τον μηκβτι δουλβυβιν ημάς τη αμαρτία,
Ο γαρ αποθανών δβδικαίωται άπο της αμαρτίας. Ει δβ
άπβθανομβν συν βριστώ, πιστβύομβν οτι καΐ συζησομβν
αυτώ' βίδότες, οτι άριστος ίγερθάς €Κ νεκρών, ουκίτι
αποθνήσκει* θάνατος αυτού ούκετι κυριεύει. ^Ο γαρ απέ-
θανε, τη αμαρτία άπέθανεν εφάπαζ' ο δβ ζη, ζη τω θβω.
188
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Οΰτω καί ύμβΐς λογίζβσθβ ίαυτονς νβκρον^ μ^ν βίναι ττ}
άμαρτία' ζώρτα^ δβ τω θβω, ίν ^Ιησου Κριστω τω Κυριω
ημών,
Κναγγ^λίον.
ΤΤ^ΙτΓβζ/ 6 ^Ιησούς τοις βαντοΰ μαθηταΐ^, "Καν μη ττΕρισ- Ματ^.
"*-^ σβνση η δικαιοσύνη υμών ττλβΐον των Τραμματβων καί ^ ^^*
Φαρισαίων, ου μη €ΐσ€λθητ€ βΐί την βασιλβίαν των ουρανών.
Ήκούσατβ, οτι βρρβθη τοΙς αρχαίοι^, Ου φονβυαβι^' 09 δ*
άν φονβύση, βνοχο9 βσται τη κρισβι. Έγω δβ λβγω υμΐν,
ΟΤΙ 170.9 ο 6ργιζόμ€νο9 τώ άδβΧφω αυτού €ΐκη €νοχο9 βσται
τη κρίσβί' 09 δ* άν ^ίττη τω άδβλφω αυτούς 'Ρακα, €νογρ9
ίσται τώ συνβδρίω' 09 δ* άν ύττη^ Μ.ωρ€, €νογρ9 ίσται βίί
την γββνναν του ττυρ09* Έαί^ ούν 7Γροσφ€ργ}9 το δώρόν
σου ίττί το θυσιαστηριον^ κάκβΐ μνησθη9 οτι 6 άδ€λφ09 σου
βχ^Εΐ τ\ κατά σοΰ' αφ€9 €Κ€Ϊ το δώρόν σου βμπροσθβν του
θυσιαστηρίου^ και ΰπαγ€, πρώτον διαλΧαγηθι τω άδβλφω
σου, κα\ τότ€ βΧθων πρόσφβρβ το δώρόν σου. 'Ισθι βυνοών
τω αντιδικώ σου ταχύ, €ω9 ότου βί β ν τη οδω μβτ αυτοΰ'
μητΓΟΤΕ σβ τταραδω 6 άντίδικο9 τω κριτή, και ο κριτη9 σβ
τταραδω τω υπηρέτη, καΧ €19 φυλακή ν βληθηση. *Αμην
λβγω σοι, ου μη ^ζέλθη9 βκβΐθβν, €ω9 αν άποδω9 τον ίσγατον
κοδραντην.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΒΔΟΜΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔ02.
Ενχη.
Υρΐ€ παση9 δυναμεω9 καΧ κρατου9, ο πάντων ά}/α^ώζ/
κ
αίτΐ09 καΧ δοτηρ' 'Έ,μφύτβυσον βν ταΪ9 καρδίαΐ9 ημών την
άγάπην του Όνόματ09 σου, πληθυνον βν ημΐν την άληθινην
θρησκβίαν, πάση ημα9 διαθρβψον τη άγαθότητι, καΧ δια την
πολλην σου βυσπλαγγνίαν βν αύτη διατηρησον ημά9, δια
^Ιησοΰ άριστου του Υ^υρίου ημών. *Αμην,
189
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ΆτΓοστολοϊ.
Τω/Λ. *\ΝθρωπίΡον λβγω, δια την ασθίν^ιαν της σαρκός ύμων
^' 1^• ^ ^ ώστΓβρ γαρ τταρβστησατβ τα μβλη υμών δοΰλα τη
ακαθαρσία, καΐ τη ανομία, βίς την άνομίαν οΰτω νυν
τταραστησατβ τα μβλη υμών δοΰλα τη δικαιοσύνη, βίς
άγίασμόν. Ότ€ γαρ δούλοι ήτβ της αμαρτίας, βλβύθβροι
ήτβ τη δικαιοσύνη. Ύίνα ούν καρπον βϊχβτβ τότβ, βφ* οίς
νυν βτταισχννβσθβ ; το γαρ τέλος βκβίνων θάνατος. ΝννΙ
δβ βλ€νθ€ρωθ€ντ€ς άττο της αμαρτίας, δονλωθεντβς δβ τώ
θβω, ίχβτβ τον καρπον υμών €ΐς άγίασμόν, το δβ τβλος
ζωην αΐώνιον. Ύά γαρ οψώνια της αμαρτίας θανατος' το
δβ γ^άρισμα του θεού ζωη αιώνιος, ίν 'Ιησοΰ βριστώ τώ
Ιίνρίω ημών.
Έιναγ•γίλίον.
Μαρ/ί. 'ΤΤ^Ν βκβίναις ταΐς ημβραις τταμπόλλον οχλον οντος, καΙ
ΗΊ. ¥\ι ν > / ^ Λ ' \ ' ί »χ -
"-^ μη βγοντων τι ψαγωσι, ττροσκαλβσαμβνος ο Ιησούς
τους μαθητάς αυτού λβγβι αύτοΐς, ^πλαγγνίζομαι βπϊ τον
οχλον, οτι ηδη ημβρας τρβΐς ττροσμβνουσί μοι, κα\ ουκ
βγρυσι τι φάγωσί' Κα] βάν άττολύσω αυτούς νηστβις βίς
οίκον αυτών, βκλυθησονται ίν τη οδώ' τινβς γαρ αυτών
μακρόθεν ηκασι. Καϊ άπβκρίθησαν αύτώ οι μαθηταΐ αυτού,
ΥΙόθβν τούτους δυνησβταί τις ώδε γορτάσαι άρτων βπ
ίρημίας ; Καϊ βπηρώτα αυτούς, ΐΐόσους ίχετβ άρτους ; Οι
δε είπον, Έτττα. Κάϊ παρήγγειλε τω οχλω άναπεσεΐν επι
της γης. ΚαΙ λαβών τους επτά άρτους, εύγαριστησας
έκλασε, κοΧ εδίδου τοΐς μαθηταΐς αυτού ΐνα παραθώσι,
και παρεθηκαν τω οχλςο. Καϊ είγον Ιγθύδια όλίγα' κα\
εύλογη σας είπε παραθ είναι κα\ αυτά. "Κφαγον δε, και
εγορτασθησαν Καί ήραν περισσεύματα κλασμάτων, επτά
σπυρίδας. ^Υίσαν δε οι φαγόντες ως τετρακισχίλιοι. Καί
απελυσεν αυτούς.
190
ΚΥΡΙΑΚΗ Η' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΓΔΟΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΛΔ02.
Ενχη.
'/^ θίόί, ό δια τη9 αλάθητου σον ιτρονοΐας τταντα δίοίκώι/
^^ τα τ€ Ιν ονραροΪ9 και τα βπΐ τη^ γη9' Ταττβίζ/ώί δνσω-
ττουμ^ν σβ ΐνα άποστησυ^ άφ' ημών ττάντα τα βλαββρα, καΐ
πάντα ημΐν τα συμφέροντα δωρηστ), δια *Ιησοΰ Χριστού
τον Κυρίου ημών. *Αμην,
Άτΐόστολοί,
* ΧΑβΧφοί, 6φ€ίλβταί βσμβν^ ον τύ) σαρκί, του κατά σάρκα 'Ρωμ.
•^-^- ζίΐν' ΕΙ γαρ κατά σάρκα ζητβ, μβλλβτβ άποθνησκβίν ^ ^'^•
€1 δβ ΥΙνβνματί τάί ττράζβι^ του σώματος θανατοντβ, ζησβσθβ.
'^Όσοί γαρ ΐΐνβυματί θβοΰ άγονται, ουτοί ύσιν υΙο\ θβοί;.
Ου γαρ βλάββτβ ττνβνμα δουλβία^ πάλιν βΐ^ φόβον αλλ*
€λάβ€Τ€ Ώνβνμα υίοθβσία^, βν ω κράζομβν, *Αββά, 6 ΤΙατηρ.
Αυτό το ΥΙνβΐμα συμμαρτυρβΐ τω πνβυματι ημών, οτι €σμ€ν
τβκνα θβού. Έι δβ τβκνα, και κληρονόμοι• κληρονόμοι μβν
θ€θϋ, συγκληρονόμοι δβ \ριστοΰ' βϊπβρ σνμπάσχομβν, ΐνα
κα\ σννδοζασθώμβν,
Εναγγ€λων,
Ι Ι Ροσβχ^βτβ άπο τών ψβνδοπροφητών, οΐτινβς• βρχονται Ματθ.
-*- -^ προ9 νμά^ βν ίνδνμασι προβάτων, ^σωθβν δβ βίσι λύκοι ^ ^^•
άρπαγβ^, Άπο τών καρπών αυτών βπιγνώσβσθβ αντον^'
^ητι σνλλβγονσιν άπο ακανθών σταφνλην, η άπο τριβόλων
σύκα ; Οΐ'τω πάν δβνδρον άγαθον καρπούς καλούς ποιβΐ' το
δβ σαπρον δβνδρον καρπούς πονηρούς ποιβΐ. Ον δύναται
δβνδρον άγαθον καρπούς πονηρούς ποιβΐν ονδβ δβνδρον
σαπρον καρπούς καλούς ποιβΐν. ΐΐάν δβνδρον μη ποιούν
καρπον καλόν, βκκόπτβται, και βίς πνρ βαλλβται, ^' Αραγβ
άπο τών καρπών αντών βπιγνωσβσθβ αυτούς. Ον πάς 6
191
ΚΥΡΙΑΚΗ θ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Χίγων μοί^ Κνρίβ, Κνριβ, βίσβλβνσβταί βΐ^ την βασιλβίαν
των ουρανών άλλ' ό ποιών το θβλημα του ΐΐατρόί μου του
ίν ούρανοΪ9.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΝΑΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗ2 ΤΡΙΑΔΟΣ.
'\^ Αρισαι ημΐν^ δβόμβθα σου, Κυρίβ, το ΐΐνβΰμα του τα ορθά
■^^ ττάντοτβ φρονβΐν τβ κα\ ττράττβιν Ίνα ημεί^ οι χωρίς
ΣοΟ αγαθόν τι ττοίησαι άδυνατοΰντβς, πάρα Σου άς το κατά
Σβ ζησαι κατισχυθώμβν, δια *Ιησοΰ άριστου τον Κ,υρίου
ημών» Άμην,
*Α7Γθστθλθ9.
Α'Κορ. /^ν ^βλω υμάς άγνοβΐν, άδβλφοί, οτυ οι πατέρες ημών
^ ■^• ^^ πάντβς ύπο την νβφβλην ήσαν, καΐ πάντες 8ια της
θαλάσσης διηλθον καΐ πάντες εΙς τον ^ωσην ββαπτίσαντο
εν ττ} νεφβλΎ], καΐ εν ττ) θαλασση' κα\ πάντες το αυτό βρώμα
πνευματικόν εφαγον, καΐ πάντες το αυτό πόμα πνευματικόν
επιον {επινον γαρ εκ πνευματικής ακολουθούσης πετρας'
ή 8ε πέτρα ην 6 Χριστός,) Άλλ' ουκ εν τοΐς πλείοσιν
αυτών εύδόκησεν 6 θεός' κατεστρώθησαν γαρ εν ττ} ερημω,
Ύαΰτα δε τύποι ημών εγενήθησαν, εΙς το μη είναι ημάς
επιθυμητάς κακών, καθώς κάκεϊνοι επεθυμησαν. Μτ^δβ
είδωλολάτραι γίνεσθε, καθώς τίνες αυτών ώς γεγραπται,
*Έικάθισεν 6 λαός φαγεΐν και πιεΐν, και άνεστησαν παίζειν.
Μ.ηδε πορνεύωμεν, καθώς τίνες αυτών επόρνευσαν, κα\
επεσον εν μια ήμερα εικοσιτρεΐς χιλιάδες. Μ,ηδε εκπειρα-
ζωμεν τον άριστον, καθώς και τίνες αυτών επείρασαν, καΧ
ύπο τών οφεων άπώλοντο. ΉΙηδε γογγύζετε, καθώς και
τίνες αυτών εγόγγυσαν, καΐ άπώλοντο ύπο του ολοθρευτοΰ.
192
ΚΥΡΙΑΚΗ θ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Ύαΰτα δβ πάντα τύποι συνέβαιναν €Κ€ίνοί9' βγράφη δβ προ9
νονθβσίαν ημών, βίς• οδ? τα τβλη των αΙώνων κατηντησβν,
"Ωστε ό δοκών ίστάναι^ βλ€π€τω μη πβστ], Τίβιρασμο^
υμάς ουκ βϊληφβν, €6 μη άνθρωπινο^' πιστός δβ 6 Ο^ός,
09 ουκ ίάσ€ί υμάς πβιρασθηναι υπβρ Ό δυνασθβ' άλλα
ποιήσει συν τώ π^ιρασμώ κάϊ την βκβασιν, του δυνασθαι
υμάς ύπβνβγκβΐν.
Εναγγ^λιον.
' ΤΤ^Λβ/β ό Ιησούς προς τους μαθητας αύτοΰ, "Ανθρωπος Αονκ,
-^-^ τις ην πλούσιος ος €ΐχ€ν οικονομον, καΐ ούτος διββληθη Ι'^'^•
αύτω, ώς διασκορπίζων τα υπάρχοντα αυτού. Καϊ φωνησας
αύτον βιπβν αύτω, Ύί τούτο άκουω πβρί σου ; *Απόδος τον
λόγον της οικονομίας σου' ου γαρ δυνηση ίτι οίκονομβΐν,
Ε/τΓβ δβ €ν ίαυτω ο οΙκονόμος, Ύί ποιήσω ; οτι 6 κύριος μου
άφαιρζΐται την οίκονομίαν απ* βμοΰ' σκαπτβιν ουκ Ισχύω,
βπαιτβΐν αίσχύνομαι, "'Έιγνων τί ποιήσω, Ινα, όταν μβτα-
σταθώ της οΙκονομίας, δβζωνταί μβ βίς τους οίκους αυτών,
Καϊ προσκαλβσάμβνος ίνα βκαστον τών χρβωφβιλβτών του
κυρίου ίαυτού, βλβγβ τω πρώτω, ΪΙόσον οφβίλβις τω κυρίω
μου ; Ό δ€ βΐπβν, Έκατον βάτους ελαίου. Και ύπ^ν αύτω,
Αβζαι σου το γράμμα, και καθίσας ταχβως γράψον πεντή-
κοντα. 'ΕτΓβίτα €Τ€ρω €ΐπ€, Έύ δβ πόσον οφείλβις ; Ό δβ
€ΐπ€ν, 'Κκατον κόρους σίτου. Καΐ λβγβι αύτω, Αβζαι σου
το γράμμα, κα\ γράψον ογδοήκοντα. Κάϊ βπ^νβσβν 6 κύριος
τον οίκονόμον της αδικίας, ότι φρονίμως Ιποίησβν ότι οι
υΙοΙ του αιώνος τούτου φρονιμώτβροι ύπβρ τους υιούς του
φωτός βίς την γβνβαν την βαυτών βίσι, Κάγω ύμΐν λβγω,
ΙΙοιησατβ ίαυτοίς φίλους ίκ του ^αμωνά της αδικίας. Ίνα,
όταν €κλίπητ€, δεζωνται υμάς βίς τάς αΙωνίους σκηνάς.
193
ΚΥΡΙΑΚΗ ΐ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΚΑΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ενχη.
' ΜΤ^Έτωσαι^, }^νρί€, τα ώτα του βλβον^ σου άνβφγμβι/α βΣί τα^
■*^ δβησβί^ των ταπεινών σου δούλων και ΐνα βπιτύχωσί
των αΐτηματων αυτών, ττοίησον αυτούς αίτύσθαι τα Σοϊ
€υαρ€στα, δια Ιησού αρίστου του Κυρίου ημών, Άμην,
ΆτΓοστολοϊ.
Α' Κορ. Ι Ι Έρ\ τών ττνβυματίκών, άδβλφοί, ου θβλω υμάς άγνοβΐν.
ΙΒ 1. XX Οϊδατ€ οτί "Εθνη ήτβ προ9 τα βΐδωλα τα άφωνα, ώί
αν ηγβσθβ, άπαγόμ^νοί. Δώ γνωρίζω ύμΐν, οτί ουδ^ϊς βν
ΐΐνβυματί θβοΰ ΧαΧών, Χβγβί ανάθεμα ^Ιησοϋν καΐ ουδβϊ^
δύναται βΐπβΐν Κυρών Ί7]σοϋν, βΐ μη ίν ΙΙνβύματί άγίω.
Αιαιρεσβίς• δβ χαρισμάτων άσί, το δβ αυτό ΙΙνεύμα. ΚαΧ
δίαιρβσβίί διακονιών βίσι, κα\ 6 αύτος• Κυρΐ09. ΚαΙ διαιρέ-
σεις ενεργημάτων είσίν, 6 δε αυτός εστί θεός, 6 ενεργών
τα πάντα εν ττάσιν. 'Κκαστω δε δίδοται η φανερωσις του
ΐΐνευματος προς το συμφέρον. *Ω μεν γαρ δια του ΐΐνεύ-
ματος δίδοται Χόγος σοφίας* αΧΧω δε Χόγος γνώσεως κατά
το αυτό ΥΙνενμα' ετερω δε πίστις εν τω αύτω ΥΙνεύματί'
άΧΧω δε χαρίσματα ίαματων εν τω αύτω ΥΙνευματί' άΧΧω
δε ενεργήματα δυνάμεων αλΧω δε προφητεία* αΧΧω δε
διακρίσεις πνευμάτων ετερω δε γένη γΧωσσών αΧΧω δε
ερμηνεία γΧωσσών, ΥΙάντα δε ταύτα ενεργεί το εν και το
αύτο Υίνεύμα, διαιρούν Ιδία εκάστω καθώς βούΧεται.
Ευαγγ^λίον.
Αονκ. ΤΖ' Αι ως ηγγισεν, Ιδων την πόΧιν, εκΧαυσεν επ* αύτη,
1^ 41. -1^-^ Αεγων οτι ϋ^ι εγνως, και συ, και γε εν τη ημ^ρα σου
ταύτη, τα προς ειρήνη ν σου' νύν δε εκρύβη άπο οφθαΧμών
σου, "Οτι ηζουσιν ημεραι επϊ σε, κα\ περιβαΧοϋσιν οι
194
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
€\θροί σον γαρακά σοι, και πβρίκυκΧωσουσί σβ, καί συνί-
ςουσί σβ ττάντοθΕν^ καί βδαφωνσί σβ, καί τα τβκνα σου
€1/ σοί• καΧ ουκ άφησουσιν ίν σο\ Χίθον ίπ\ Χίθω, άνθ*
ών ουκ βγι/ως• τον καιρόν τη^ ίττισκοπη^ σου. Και βΙσβΧθων
6ί? το ίβρόν, ηρζατο €κβάΧΧ€ίν τον^ ττωΧοΰντας ίν αύτω
καΐ αγοράζοντας, Χβγων αύτοΐς, Γζγραπται, Ό οίκος μου
0ίΚ09 ττροσβυχης βστιν, ύμβΐς δβ αύτον Ιττοιησατβ σπηΧαων
Χτιστών. Καί ην διδάσκων το καθ" ημ^ραν ίν τω Ιβρώ.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ενχη,
/^ θβόί, ό την ΥΙαντοδυναμίαν σου ττρο ττάντων δια του
^^ φβίδβσθαι κα\ €Χ€€Ϊν βκφανβρών Ύοσαύτην ημϊν την
χάριν σου ΙΧ^ως παράσχου, ωστ€ την οδον των ΙντοΧών
σου δραμόντας κομίσασθαι ημάς τας βπαγγβΧίας του βΧβους
σου, καΐ των επουρανίων σου μετόχους γενέσθαι θησαυρών,
δια ^Ιησοϋ άριστου του Κυρίου ημών. Άμην,
*Αποστολο?.
Ι ^^ωρίζω ύμΐν, άδεΧφοί, το Έ,ύαγγεΧιον ο εύηγγεΧισάμην Α' Κορ.
■*• ύμϊν, ο καΐ παρεΧάβετε, εν ω καΐ εστηκατε. Αι ου ^^ ^•
και σωζεσθε, τινι Χόγω εύηγγεΧισάμην ύμΐν εΐ κατέχετε,
έκτος εΐ μη εΙκη επιστεύσατε. Ώαρεδωκα γαρ ύμΐν εν
πρώτοις^ Ό καΐ τταρεΧαβον, ότι άριστος άπεθανεν ύπερ τών
αμαρτιών ημών, κατά τάς Γραφάς• καΐ οτί ετάφη- και οτί
εγηγερται τη τρίτη ήμερα κατά τάς Γραφάς- καΐ οτί ώφθη
Κηφα, είτα τοις δώδεκα. "'Κπειτα ώφθη επάνω πεντακοσίοις
αδεΧφοΐς εφάπαξ- εζ ών οι πΧείους μενουσιν εως άρτι-
Τίνες δε καΐ εκοιμηθησαν. ^'Έιπειτα ώφθη 'Ιακώβω- είτα
τοις ΑποστόΧοις πάσιν εσχατον δε πάντων, ώσπερεϊ τώ
εκτρωματι, ώφθη κάμοί' Έ)/ώ γάρ εΙμι 6 εΧάχιστος τών
195 κ 2
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
^Αττοστόλω!/, 09 ουκ βΐμΐ ικανο9 καλβΐσθαι Απόστολοι,
δωτί βδίωζα την ΈκκλησΙαρ του θβοί;. ^αριτι δβ θεοί»
άμυ ο βΐμί' καί η χά/^ίί αντον η βίί €/χ€ ου κβνη βγβνηθη-
άλλα ττ€ρίσσότ€ρον αυτών τταντων βκοπίασα' ουκ €γω δβ,
άλλ' η χάρις του θεοΰ η συν ίμοί' Ε'/τβ ούν ίγω βίτβ €Κ€Ϊνοί,
οΰτω κηρύσσομβν, καΐ οΰτως βπιστβυσατβ.
Εναγγ^λιον,
Αονκ, ΤΤ^ΙτΓβν 6 Ιησούς ττρός τινας τους πβποίθότας βφ* βαυτοΐς,
[Η 9. Χ^ 2τ£ βίσΐ δίκαιοι, κα\ Ιζουθβνοΰντας τους λοιπούς, την
τταραβολην ταύτην "Ανθρωποι δύο σ,νββησαν €ΐς το ίβρον
προσβύζασθαί' 6 βϊς Φαρισαΐος, καΐ 6 βτβρος Ύ€λωνης,
Ό Φαρισαΐος σταθβΐς προς ίαυτον ταύτα προσηυχβτο, Ό
θβός, ^ύγαριστώ σοι, οτι ουκ βΐμΐ ώσπβρ οι λοιποί των
ανθρώπων, αρπαγβς, άδικοι, μοιχοί, η καΐ ως ούτος 6 Τβλω-
νης, Νηστβύω δΙς του σαββατου, άποδβκατώ πάντα οσα
κτώμαι. Καί ο Τβλώ^^τ;^ μακρόθεν ίστώς, ουκ ηθβλβν ούδβ
τους οφθαλμούς βίς τον ούρανον βπάραι, άλλ' βτυπτβν βίς το
στήθος αυτού, λίγων, Ό θβόί, ίλασθητί μοι τω άμαρτωλω.
Αί ω ύμΐν, κατίβη ούτος δβδικαιωμβνος βις τον οίκον αυτού
η €Κ€Ϊνος' ότι πάς 6 υψών ίαυτον ταπβινωθησβταΐ' 6 δβ
ταπεινών ίαυτόν, ύψωθησβται.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΩΔΕΚΑΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗ2 ΤΡΙΑΔΟΣ.
'/^ θβος 6 παντοκράτωρ κα\ αιώνιος, ό παντοτβ βίς το
^^ ίπακούσαι προθυμότερος υπάρχων η ημείς ίσμεν ύς το
αΐτησασθαι, 6 καΐ εΐωθως διδόναι πβρισσότβρον ών ημεΐς
βπιποθούμβν η βπάζιοί βσμβν Αυτός εκχβον βφ* ημάς τον
πλούτον τού οίκτιρμού σου, συγχωρών ημΐν όσα φοββΐται
η συνβίδησις ημών, καΐ τά αγαθά δωρούμβνος όσα ανάξιοι
190
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
βσμβν του αΐτήσασθαι, €1 μη δια την ά^ίομισθίαν και μ^σί-
τβίαν τον σου Υίοΰ^ Κυρίου δβ ημών *Ιησοΰ άριστου,
*Αμην,
ΆίΓοστολοί.
Ι Ι ΈίΤΓοίθησίν τοιαύτην βχομβν δια τον Ύι^ριστου ττρος τον Β^Κορ.
•*- ■*- θβόϊ^. Οι^χ ότί ικανοί ίσμ^ν άφ^ βαυτών λογίσασθαί ^ *•
Τί ώς ίζ εαυτών αλλ* η ικανότης ημών €Κ του θβου. Ο^*
και ικανωσβν ημάς διακόνους καινής• Αιαθηκης' ου γράμ-
ματος, άλλα ΐΐνβύματος- το γαρ γράμμα άττοκτβίν^ι, το
δΐ ΥΙνβυμα ζωοποιοί. ΕΙ δβ η διακονία του θανάτου €ν
γράμμασιν βντβτυπωμβνη εν λίθοις βγβνηθη βν δόζη, ώστ€
μη δυνασθαι άτβνίσαι τους υιούς *\σραηλ εΙς το πρόσωπον
Μωσεως δια την δόζαν του προσώπου αύτοΰ την καταργου-
μενην ΐΐώς ούχϊ μάλλον η διακονία του ΥΙνβύματος εσται
ίν δόζη ; ΈΙ γαρ η διακονία της κατακρίσβως δόζα, πολλω
μάλλον περισσεύει η διακονία της δικαιοσύνης εν δόζη,
Έ,ναγγίλίοΐ'.
*/^ Ιησούς εξελθων εκ τών ορίων Ύύρον κα), Έιδώνος, Μάρκ.
^ ήλθε προς την θάλασσαν της Γαλιλαίας, άνά μέσον ^ ^^•
τών ορίων Αεκαπόλεως. Καί φερονσιν αντω κωφον μογιλα-
λον και παρακαλοΰσιν αύτον ΐνα επιθη αύτω την γεϊρα.
Και άπολαβόμενος αύτον άπο του όχλου κατ Ιδίαν, έβαλε
τους δακτύλους αύτοΰ εις τα ωτα αύτοΰ, καΐ πτύσας ηψατο
της γλώσσης αύτοΰ- κάΙ άναβλεψας εις τον ούρανόν,
εστεναζε, καΧ λέγει αύτω, ^Έιφφαθά, ο εστί, Αιανοίχθητι,
Και εύθεως διηνοίχθησαν αύτοΰ αί άκοαί, κοΧ ελύθη ο δεσμός
της γλώσσης αύτοΰ, καΧ ελάλει ορθώς, Καϊ διεστείλατο
αύτοΐς ΐνα μηδεν\ είπωσιν όσον δε αύτος αύτοΐς διεστελλετο,
μάλλον περισσότερον εκηρυσσον, καΧ ύπερπερισσώς εζε-
πλήσσοντο, λέγοντες, Καλώ^* πάντα πεποίηκε• κοΧ τους
κωφούς ποιεΐ άκουειν, κα\ τους άλαλους λαλεϊν.
197
Γαλ.
Γ 16.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ενχη,
*/^ θβοί ό παντοκράτωρ καί βλβημων, ου μόνου ττ) δωρεά
^^ γίνεται οτί άζίως καΧ ετταινετώς σοι λατρεύει 6 ττιστό^
σου λαο?• Αυτο9 τταρασγου ημΐν, δεόμεθα σου, εν τούτω τω
βίω οΰτω^ σοι ττιστώς λατρεύειν, ώστε μη επί τέλους
άστοχησασθαι των επουρανίων σου επαγγελιών, δια την
άζιομισθίαν ^Ιησοΰ άριστον τον Κυρίου ημών. ^Αμην.
^Ατΐόστολος,
^Τ^Ω ^Αβραάμ ερρηθησαν αϊ επαγγελίαι κα), τω σπερματι
■*■ αυτοΰ. Ου λέγει, Καϊ τοϊς σπερμασιν, ώί επΙ πολλών
άλλ' ώί 60* ενός, Καϊ τω σπερματι σου, ο? εστί Χριστός.
Ύοΰτο δε λέγω, διαθηκην προκεκυρωμενην ύπο του θεοΰ εΙς
άριστον, 6 μετά ετη τετρακόσια καΧ τριάκοντα γεγονως
νόμος ουκ άκυροι, εις το καταργησαι την επαγγελίαν, Έ,ι
γαρ εκ νόμου η κληρονομιά, ούκετι εζ επαγγελίας* τω δε
* Αβραάμ δι επαγγελίας κεχάρισται 6 θβό^. Τί ουν 6
νόμος ; Ύών παραβάσεων χάριν προσετέθη, άχρις ου ελθη
το σπέρμα, ω επηγγελται- διαταγε\ς δι αγγέλων εν χειρί
μεσίτου. Ό ^6 μεσίτης ενός ουκ εστίν, 6 δε θεός είς εστίν.
Ο ουν νόμος κατά τών επαγγελιών του θεοΰ ; Μτ; γένοιτο*
ει γαρ εδόθη νόμος 6 δυνάμενος ζωοποιησαι, όντως αν εκ
νόμου ην η δικαιοσύνη. *Αλλά συνεκλεισεν η Τραφη τα
πάντα ύπο άμαρτίαν. Ινα η επαγγελία εκ πίστεως *Ιησοϋ
άριστου δοθτ] τοις πιστεύουσι.
Έιναγ^Ιλιον.
Κονκ. ^ΧΙΐΑκαριοι οι οφθαλμοί οι βλέποντες α βλέπετε, Αεγω
Ι 23. ΧΑ γ^ρ ύμΐν, οτι πολλοί προφηται κα\ βασιλείς ηθέλησαν
Ιδεΐν α ύμεΐς βλέπετε, καΐ ουκ είδον καΐ άκοΰσαι α άκούετε^
κα\ ουκ ήκουσαν. Καί Ιδού, νομικός τις ανέστη, εκπειράζων
198
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
αυτόν, και λβγων, Αιδασκαλβ, τι ποίησαν ζο^ην αΐώνίον
κληρονομήσω ; Ό δε βίπβ προ9 αυτόν, Έί^ τω νόμω τι
γ^γραπταί ; ττώί άναγίνωσκ€ί9 ; Ό ^6 αποκριθείς βΐπβν,
^Αγαπήσεις Υ^ύρίον τον θβόζ^ σου βζ ολ>;? της• καρδίας σου,
κα\ 6^ όλης της ψυχής σου, καΐ βζ όλης της Ισχύος σου, και
βζ όλης της διανοίας σου, κα\ τον πλησίον σου ως σβαυτόν,
Έίίπβ δβ αύτω, ^ Ορθώς άπβκρίθης- τούτο ποίβι, και ζήση.
Ό δβ θελων δικαιοΰν ίαυτόν, βΐπβ προς τον 'Ιησοΰν, Και
τις Ιστί μου πλησίον ; Ύπολαβων δβ 6 *Ιησοΰς είπβν,
' Ανθρωπος τις κατέβαιναν άπο Ιερουσαλήμ εΙς Ιεριχώ, κα\
λησταΐς περιεπεσεν, οϊ καΧ εκδυσαντες αυτόν, και πληγας
επιθεντες, απηλθον αφέντες ημιθανη τυγχανοντα. Κατά
συγκυρίαν δε ιερεύς τις κατεβαινεν εν τη οδώ εκείνη, καΐ
Ιδων αυτόν, άντιπαρηλθεν. "Ομοίως δε καΐ Αευΐτης, γενό-
μενος κατά τον τόπον, ελθων καΐ Ιδών άντιπαρηλθεν,
Έαμαρειτης δε τις, οδευων, ήλθε κατ αυτόν και ιδών αυτόν,
εσπλαγχνισθη, καΧ προσελθων κατεδησε τα τραύματα
αυτού, επιχεων ελαιον καΐ οίνον, επιβιβάσας δε αύτον επ\
το ϊδιον κτήνος, ηγαγεν αύτον εΙς πανδοχέων, καΐ επεμελήθη
αυτού. Και επ\ την αΰριον εζελθών, εκβαλών δύο δηνάρια
έδωκε τω πανδοχείς καΐ είπεν αύτω, ^Κπιμεληθητι αυτού,
καΐ ο τί αν προσδαπανησης, εγω εν τω επανερχεσθαί με
αποδώσω σοι, Ύίς ούν τούτων των τριών δοκεΐ σοι πλησίον
γεγονεναι τού εμπεσόντος εΙς τους ληστάς ; Ό δβ είπεν,
Ό ποιησας το έλεος μετ αυτού, ΚΙπεν ούν αύτω 6 ^Ιησούς,
ΥΙορευου κα\ συ ποίει ομοίως.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ενχη.
*/^ θεος 6 παντοκράτωρ κα\ αιώνιος^ δος ημΐν την αύζησιν
^^ της πίστεως, της ελπίδος, και της αγάπης ' καΐ ΐνα
199
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
κομισώμβθα οσα βπαγγβλλτ), ττοίησον ημάς αγαπάν οσα
βι^τβλλτ), δια Ίησοΰ Χριστού του Κυρίου ημών, *Αμην,
^Ατόστολος»
Γαλ. Α Ε/ω δβ, ΐΐρβυματί τΓβριπατβΐτβ, κα), ίττίθυμίαν σαρκός
Ε 16. -/.Α. ^^ ^^ τβλ€σητ€. Ή γαρ σαρξ Ιπιθυμα, κατά του
ΐΐνβυματος, το δβ Υ1ν€υμα κατά της σαρκός' ταύτα δβ
άντίκβίται άλληλοίς' Ινα μη α αν θ€λητ€, ταύτα ττοίητβ. ΈΙ
δβ ΐΐνβυματί άγβσθβ, ουκ βστβ ύπο νόμον. Φανβρα δβ €στί
τα ίργα της σαρκός, ατινα Ιστί, Μοιχεία, ττορνεία, ακα-
θαρσία, άσελγβία, βίδωλολατρβία, φαρμακεία, εγθραι, ερεις,
ζήλοί, θυμοί, ίρίθύαι, δίχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι,
μεθαι, κώμοι, κα] τα όμοια τούτοις* α ττρολεγω ύμΐν,
καθώς καΧ ττροεΊπον, οτι οι τα τοιαύτα ττράσσοντες βασιλείαν
θεού ου κΧηρονομησουσιν. Ό δί καρττος τού ΐΐνεύματός
εστίν αγαττη, χο-ρα, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, άγαθω-
συνη, ττίστις, ττραότης, εγκράτεια- κατά τών τοιούτων ουκ
εστί νόμος. 01 δε του Χριστού την σάρκα εσταυρωσαν
συν τοις τταθημασι κα\ ταΐς εττιθυμίαις.
Έ,ναγγίλιον.
Αονκ. "ΙΖ" Αϊ εγενετο, εν τω ττορευεσθαι τον *Ιησούν εΙς 'Ιερου-
ΙΖ' 11. -"-^ σαλημ, κα\ αύτος διηργετο διά μέσου Σαμάρειας κσΧ
Ταλιλαιας. Κα\ εισερχομένου αύτοΰ είς τίνα κώμην, απήν-
τησαν αύτω δέκα λεπροί άνδρες, οΐ έστησαν πόρρωθεν.
Καί αυτοί ήραν φωνην λέγοντες, Ιησού επιστατα, ελεησον
ημάς, Καϊ Ιδων είπεν αύτοΐς, ΥΙορευθεντες επιδείξατε
εαυτούς τοΐς ίερεύσι. Κα\ εγενετο, εν τω ύπάγειν αυτούς,
εκαθαρίσθησαν. Εΐί δβ εξ αυτών, ιδων οτι Ιάθη, ύπεστρεψε,
μετα φωνής μεγάλης δοξάζων τον θεόν, κα\ επεσεν επ\
πρόσωπον πάρα τους πόδας αύτοΰ, ευχάριστων αύτώ' κα\
αυτός ην Σαμαρείτης. Αποκριθείς δε 6 Ιησούς εΙπεν,
200
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Ουχί οι δ€κα ^καθαρίσθησαν ; οι δβ €νν(α που ; Ούγ^
ευρέθησαν νποστρβψαι^τβς' δονι^αι δόζαν τω θβω, βΐ μη 6
άλλογ€ΐ^η? ούτος. Καί βΐπ^ν αυτω, * Κναστας ττορβύον
η ττίστί9 σου σ€σωκ€ σβ.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΚΑΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ενχή.
^ΓΉζ^ σηι^ 'Κκκλησίαΐ' διαφύλαζοι^, δβόμζθά σου, Κύριβ,
-*- δίά του διηνεκούς σου ίλασμοϋ* Και €0* ω χωρ).ς• Έοΰ
άδυνατβΐ μη τταραρρυηραι η ανθρωπινή αδυναμία, διαφύλαζον
ημάς διαπαντος δια της σης βοηθείας άπο πάντων των
βλαβερών, και οδηγησον ημάς εΙς πάντα τα εΙς την σωτηρίαν
ημών συμφέροντα, δια ^Ιησού \ριστοϋ του Κυρίου ημών,
^Αμην.
'Αποστολο?.
"ΤΔβτβ πηλίκοις ύμΐν γραμμασιν έγραψα τύ) εμη χειρί. Γαλ.
'Όσοι θελουσιν εύπροσωπησαι εν σαρκί, ούτοι ανάγκα- ^^'
ζουσιν υμάς περιτεμνεσθαι- μόνον ΐνα μη τω σταυρω του
άριστου διώκωνται. Ούδε γαρ οι περιτεμνόμενοι αυτο\
νόμον φυλάσσουσιν άλλα θελουσιν υμάς περιτεμνεσθαι,
ΐνα εν ΤΎ) υμέτερα σαρκι καυχησωνται. Έ/χοϊ δβ μη γένοιτο
καυχάσθαι, εΐ μη εν τω σταυρω του Κυρίου ημών 'Ιησοΰ
\ριστοΰ, δι ου εμοϊ κόσμος εσταύρωται, κάγώ τω κόσμω.
Έι^ γαρ \ριστω Ιησού ούτε περιτομη τι Ισχύει, οϋτε
άκροβυστία^ άλλα καινή κτισις. ΚαΙ όσοι τω κανόνι τούτω
στοιχησουσιν, εΙρηνη επ* αυτούς, καΧ έλεος, καΧ επϊ τον
*1σραηλ τού θεού. Ύού λοιπού κόπους μοι μηδε),ς πάρε-
χετω, εγω γαρ τα στίγματα τού Κυρίου *Ιησού εν τω
σώματι μου βαστάζω. Ή χάρις τού Κυρίου ημών *Ιησοΰ
Χριστού μετά τού πνεύματος υμών, αδελφοί. ^Αμην.
201
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι^' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Ευαγγ€λιον.
Ματθ. /^Υδβίί δύναται δνσί κνρίοι^ δονλβνβίν η γαρ τον βνα
^^ μισησβί^ και τον βτβρον αγαπησβί' η €νο9 ανσβζβται,
και του ετβρον καταφρονήσει. Ου δύνασθε θβώ δουΧβυβιν
κα\ Μαμωνα. Αια τούτο λβγω ύμΐν, Μη μεριμνάτε τύ)
Ψ^Χν ^1^^^^ τ^ φαγητε, κα\ τι ττίητε- μηδέ τω σώματι ύμών^
τι ενδυσησθε' Ουχί η ψνχη πλεΐόν εστί της τροφής, καΐ το
σώμα του ενδύματος- ; Έ/ζ/Βλβ'χ/Λατβ εΙς τα πετεινα του
ούρανοΰ' οτι ου σπείρουσιν, ούδε θερίζουσιν, ούδε συνά-
γουσιν εΙς άττοθηκας' κα\ ο ΥΙατηρ υμών 6 ουράνιος τρέφει
αύτα' Ούχ ύμεΐς μάλλον διαφέρετε αυτών ; Ύίς δε εζ υμών
μερίμνων δύναται ττροσθεΐναι επί την ηλικίαν αυτού πηχυν
ενα ; Καί ττερί ενδύματος τι μεριμνάτε ; Καταμάθετε τα
κρίνα τού αγρού πώς αύζάνεΐ' ου κοπιά, ούδε νηθεΐ' Αεγω
δε ύμΐν, οτι ούδε Έολομών εν πάστ] τύ) δόζτ) αυτού περιε-
βαλετο ώς εν τούτων. ΈΙ δε τον χόρτον τού αγρού,
σήμερον οντά, και αυριον εΙς κλίβανον βαλλόμενον, 6 θεός
ούτως άμφιεννυσιν ου πολλω μάλλον υμάς, ολιγόπιστοι ;
Μ.η ου ν μεριμνησητε λέγοντες, Ύί φάγωμεν ; η τι πίωμεν ;
η τι περιβάλω μέθα ; {πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί)
οίδε γαρ 6 ΐΐατηρ υμών 6 ουράνιος οτι γ^ρηζετε τούτων
απάντων, Ζητεΐτε δε πρώτον την βασιλείαν τού θεού, κα\
την δικαιοσύνην αυτού, καΐ ταύτα πάντα προστεθησεται
νμΐν. Μτ; ούν μεριμνησητε εις τον αυριον η γαρ αυριον
μεριμνήσει τα εαυτής* άρκετον τη ήμερα η κακία αύτης.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΚΑΤΗ ΕΚΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
^Υ^Υίν ση ν *ΈίΚκλησίαν, δεόμεθά σου. Κύριε, καθαριζετω
•*■ καΐ ύπερασπιζετω 6 διαρκής σου οίκτιρμός' κα\ εφ' ω
202
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι*=ί' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
χωρΪ9 ΣοΟ άδνρατ€Ϊ αύτη σωα δίατβλβΐν, 8ία της βοηθβίας•
καΐ άγαθότητόί σου διατηρησοι/ αύτην παρτοτβ, δια ^Ιησού
άριστου του Κυρίου ημών. Άμην,
Ά 770 στόλο 9.
ΑΙτονμαι μη βκκακβΐν €ΐ/ ταϊς θλίψβσί μου ύπβρ υμών, Έφεο•.
- ητί9 €στί όοζα υμών. 1 ουτου γαριν κάμπτω τα ^ ^^•
γόνατα μου προς τον ΪΙατβρα του Κυρίου ημών ^Ιησοΰ
άριστου, βζ ου πάσα πάτρια ίν ούρανοϊς καΙ βπΐ γης
ονομάζβται, ΐνα δωη ύμϊν κατά τον πλοΰτον της δόζης
αυτοΰ, δυναμ€ί κραταιωθηναι δια του ΥΙνβύματος αύτοΰ
€ΐς τον βσω άνθρωπον Κατοικησαυ τον άριστον δια της
πίστβως Ιν ταΐς καρδίαις υμών ίν αγάπη βρριζωμβνοι καΐ
τβθβμβλίωμβνοί, ΐνα βζισχύσητβ καταλαββσθαι συν πάσι
τοις άγιοις^ τι το πλάτος^ καϊ μηκος^ και βάθος., καΙ ϋψος'
γνώναί τ€ την ύπβρβαλλουσαν της γνωσβως άγαπην του
Χωριστού, ίνα πληρωθητ€ βίς πάν το πλήρωμα του θεοΰ.
Τω δε δυναμβνω ύπβρ πάντα ποιησαι ύπβρ βκ περισσού
ων αΐτουμβθα η νοοΰμεν^ κατά την δυναμιν την ίνβργουμίνην
€ν ημΐν, αύτω η δόζα Ιν τη ^ΈιΚκΧησία ίν Ύ^ρίστω 'Ιησοΰ^
βίς πάσας τας γβνβας του αΙώνος των αΙώνων. *Αμην.
Έ,ναγγ^λιον.
ΤΖ" Αϊ βγβνβτο βν τη βζης, βπορβύβτο 6 'Ιησοΰς βίς πόλιν Αονκ.
•*-^ καλουμβνην Ναίν, καΐ συνβπορβύοντο αύτω οΐ μαθηταΐ ^ ^^•
αυτοΰ Ικανοί^ καϊ όχλος πολύς, 'Ω^ς δβ ηγγισβ τη πύλη της
πόλβως, καϊ Ιδού^ βζβκομίζβτο τβθνηκώς^ υίος μονογενής
τη μητρϊ αυτούς κα\ αύτη χήρα- κα\ όχλος της πόλβως
ικανός ην συν αύτη. Καϊ Ιδων αύτην 6 Κύριος βσπλαγ-
χνίσθη βττ' αύτη, καΐ βΐπβν αύτη, Μη κλαΐβ, ΚαΙ προσβλθων
ηψατο της σορού (οι δβ βαστάζοντας €στησαν^ καϊ βίττβ,
Νβανίσκβ^ σοΙ λέγω, 'Έ^γάρθητι. Καϊ άνβκάθισβν 6 νβκρός,
203
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
κσΧ ηρζατο λαλβΐρ' καί βδωκβί' αύτον τύ) μητρϊ αυτού,
'Έλα/36 δβ φόβος- ατταντας^ καί ίδόζαζον τον ^<ιόν, Χέγοντ^ς
οτί ΤΙροφητης μίγας ίγηγβρται ίν ημίν^ καΐ οτί *Έ,π€(ΤΚ€\Ιλατο
6 θεοί τορ λαορ αύτον. Καϊ ίζηΧθβν 6 λόγος ούτος ίν
οΧύ} τυ) ^Ιουδαία πβρί αύτον, κα\ ίν 7Γασ^^ ττι ττβρίχώρφ.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΚΑΤΗ ΕΒΔΟΜΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Λ Έόμβθα σον, Κνριβ, ϊνα η γαρίς σον διατταντος ημάς
^^ ττροάγυ κα\ βζακολονθτ), καΙ ποιτ) ημάς βίς ττάν βργον
αγαθόν διηνβκώς βίναι βπιδβδομβνονς, δια *Ιησον άριστον τον
Κνρίον ημών. Ά μη ν.
Απόστολο 9.
Έφεσ. 1 ίΑρακαΧώ ούν υμάς βγω 6 δβσμιος Ιν Υ^,νρίω άζίως
' -*- -^ τΓβρίπατησαι της κλησβως ης βκληθητβ, μβτα ττάσης
τατΓβίνοφροσννης, καΐ πραότητος, μβτα μακροθνμίας, άνβγό-
μβνοι αλλήλων βν αγάπη* σπονδάζοντβς τηρβΐν την βνότητα
τον ττνβνματος βν τω σννδβσμω της βίρηνης. Έζ^ σώμα,
καΙ βν ΥΙνβνμα, καθώς καί βκληθητβ βν μια βλττίδί της
κλησβως νμών βίς Κνρως, μία ττίστις, β ν βάπτισμα, βίς
θβος καΧ ΤΙατηρ πάντων, 6 βπΐ πάντων, κα\ δίά πάντων,
καΐ β ν πάσιν νμΐν.
Ευαγγ^λίον.
Αουκ. *Τ7^Τβνβτο, βν τω βλθβΐν τον ^Ιησονν βϊς οΙκόν τίνος τών
ΙΔ 1. _1^ αρχόντων τών Φαρισαίων σαββάτω φαγβϊν αρτον, και
αύτοΙ ήσαν παρατηρονμβνοί αυτόν. Και Ιδον, άνθρωπος
Τις ην νδρωπικος βμπροσθβν αύτον. ΚαΙ άποκρίθβΐς 6
Ίησονς βΐπβ προς τονς νομικούς κα\ Φαρισαίονς, λβγων,
ΕΙ βζβστι τω σαββάτω θβραπβνβιν ; Οί δβ ησύχασαν. Καϊ
204
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΗ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Ιπίλαβόμ^νο9 Ιάσατο αυτόν ^ καί άπβλνσβ' και άποκριθβί^
προ9 αυτούς βίττβ, Ύίνοί υμών Όνο^ η βους ύ^ φρβαρ βμ-
ΤΓβσβΐταί, κάϊ ουκ βνθβω^ άρασττασβί αύτον Ιν ττ] ημβρα
του σαββάτου ; Καί ουκ Ισγυσαν άνταποκριθηναι αύτω
προ9 ταύτα. "Ελβγβ δβ προς τους- κβκλημβνου^ τταραβολην,
βΤΓβχωι/ ττώ^ τας' πρωτοκλισία^ βζβλβγοντο, λβγων 7Γρο9
αυτούς, "Οταν κληθΎ}9 υπό τίνος βίς γάμους, μη κατακλίθΎ)γ
βίς την πρωτοκλίσίαν, μηποτβ βντίμότβρός σου τ) κβκλημβνος
υπ αύτοϋ' Καί βλθων 6 σβ καΐ αύτον καΧ^σας Ιρύ σοι,
Δο? τούτφ τόπον καΐ τότ€ αρζη μ€τ αισχύνης τον ίσγατον
τόπον κατβχβιν. *Αλλ* όταν κΧηθγ}ς, πορβυθβΐς άναπ^σβ
6£9 τον ίσγατον τόπον, Ινα όταν βλθη 6 κ€κληκως σβ, ύπτ}
σοι, Φίλβ, προσανάβηθί άνώτβρον τότβ ίσται σοι δόζα
βνώπων των συνανακ€ίμ€νων σοι. 'Ότι πας 6 υψών ίαυτόν,
ταπβίνωθησβταί' καΧ ο ταπεινών βαυτόν, ύψωθησβταί.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΚΑΤΗ ΟΓΔΟΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ευχή.
Ι ι Αρασχου τω λαω σου, δβόμβθά σου, Κυριβ, την χάριν
^■^ του άντίστηναι τοΐς πβίρασμοΐς του κόσμου, της
σαρκός, καΐ του διαβόλου, και μβτα καθαρών τών καρδιών
καΐ διανοιών ΈοΙ τω μόνω ίζ^ακοΧουθύν θβω, δια 'Ιησοϋ
Χριστού του Κυρίου ημών. *Αμην.
Άττόστολο^.
Ύ^Ύχαριστώ τω θ^ω μου παντοτβ πβρί υμών, €π\ τη χάριτι Α'Κορ.
-*-^ του θβοΰ τη δοθβίση ύμΐν βν *Ιησού βριστώ• οτί ίν ^ ^•
παντι ίπ\ουτίσθητ€ ίν αύτω, €ν παντί λόγω, κα\ πάση
γνώσβι, καθώς το μαρτύρων του \ριστοϋ ββββαιώθη ίν
ύμΐν 'ΏσΓβ υμάς μη ύστ€ρύσθαι Ιν μηδβνΐ χαρίσματί'
20δ
ΚΥΡΙΑΚΗ Ιθ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ά7Γ€κ8βχομ€ΐ/ον9 την άτΓοκα\υ^\ην τον Κυρίου ημών *Ιησοϋ
\ρίστοΰ, 05" καϊ βββαιωσβί ύμα9 ίω^ τβλου^, άνβγκΧητου^
€ν τη ημ€ρα του Κυρίου ημών ^Ιησοϋ αρίστου.
Εναγγέλιον,
Ματθ. /^Ι Φαρισαΐοί άκουσαντ€9 οτι βφίμωσβ 6 *Ιησοΰ9 τούί
ΚΒ 34. ν>^ Έαδδουκαίου^, συνηχθησαν βπΐ το αυτό. Καϊ βπηρώ-
τησβν βίί €^ αυτών, νομικός, πβιράζων αυτόν, και λ^γων,
Αίδασκαλζ, ποία ΙντοΧη μβγαλη ίν τω νόμω ; Ό δβ *\ησου9
€ίπ€ν αύτω, ^Αγαττησβί^ Κυρών τον θβόν σου ίν ολη τη
καρδία σου, καΐ ίν ολη τη ψυχή σου, καΐ ίν ολη τη διάνοια
σου. Αΰτη βστί ττρώτη κα\ μεγάλη ίντολη. Αβυτβρα δε
ομοία αύτη, Άγαπησβί^ τον πλησίον σου ώ^ σβαυτόν. 'Έ,ν
ταυταις ταΐς• δυσίν ίντολαΐς όλος ο νόμο^ και οι προφηται
κρβμανται. Έυνηγμενων δβ τών Φαρισαίων, επηρώτησβν
αυτούς- ο Ιησούς, λέγων, Ύί ύμΐν δοκβΐ περί τού Χριστού ;
τίνος υιός εστί ; Αεγουσιν αύτω, Ύού Δα^/δ. Αεγει αύτοΐς,
ΐΐώς ου ν ΑαβΙδ εν ΥΙνευματι Κύριο ν αύτον καλεί, λέγων,
ΈίΙπεν 6 Κύριος τω Κυρίω μου. Κάβου εκ δεζιών μου, εως
αν θώ τους εχθρούς σου ύποπόδιον τών ποδών σου ; ΈΙ ονν
ΑαβΙδ καλεί αύτον Κύριον, πώς Υίος αυτού εστί ; Καϊ
ουδβί^' εδυνατο αύτω άποκριθηναι λόγον, ούδε ετόλμησε τις
(άτΓ* εκείνης της ημέρας^ επερωτησαι αύτον ούκετι.
ΚΪΡΙΑΚΗ ΔΕΚΑΤΗ ΕΝΑΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ευχτί.
/^ θεός, επειδή χωρίς σου άδυνατούμεν σοι εύαρεστησαΐ'
^-^ Ιλεως παράσχου. Ινα εν πασι το ΪΙνεύμά σου το
άγιον τας καρδίας ημών διευθύνη καΧ κυβέρνηση, δια
Ιησού άριστον τού Κυρίου ημών. *Αμην,
206
ΚΥΡΙΑΚΗ Ιθ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
^ Ι ^Ουτο ουν λβγω, και μαρτύρομαι ίν Κνρίφ, μηκβη νμας Έ<^€σ.
-*- π^ρίττατύν καθώς• καΧ τα λοιπά "Εθί'η 7Γ€ρίπατ€Ϊ βν ^^'
ματαιότητί του ροος• αυτών ίσκοΤισμ^νοί τύ} διάνοια οντβς,
άπηΧλοτριωμίνοί της ζο^ης του θβου 8ια την αγνοιαν την
ουσαν ίν αύτοΐς, δια την πώρωσιν της καρδίας αυτών
οΐτινβς άπηλγηκότβς, ίαυτους τταρβδωκαν ττ) άσ^λγ^ία, ύς
^ργασίαν ακαθαρσίας πάσης βν πλβονβζία, ^Υμβΐς δβ ούχ^
οΰτως €μαθ€Τ€ τον άριστον Έϊγβ αύτον ηκουσατ€, καΐ
€ν αύτω ίδιδαχθητ^^ καθώς βστιν άληθβια Ιν τω ^Ιησοΰ'
^Αποθβσθαι υμάς, κατά την προτβραν άναστροφην, τον
παλαιον ανθρωπον τον φθειρόμβνον κατά τας βπίθυμίας της
άπάτης' άνανβοΰσθαί δβ τω πνβύματί του νοος υμών κα\
Ινδύσασθαι τον καινον ανθρωπον^ τον κατά θβοί^ κτισθβντα
ίν δικαιοσύνη καΧ οσιότητι της άληθβίας. Αιο άποθβμβνοι το
ψβΰδος, λαλβΐτβ άληθβιαν ίκαστος μβτα του πλησίον αυτού*
ότι βσμβν αλλήλων μβλη, ^Οργίζ^σθβ καΧ μη άμαρτάνβτβ.
Ό ήλιος μη Ιπιδυίτω 4πΙ τω παροργισμω υμών Μητβ δίδοτβ
τόπον τω διαβάλω, Ό κλβπτων μηκβτι κλβπτβτω- μάλλον
δβ κοπιάτω, εργαζόμενος το αγαθόν ταΐς χβρσίν^ Ινα ίχτ}
μβταδιδόναι τω χρβίαν εγρντι. ΥΙάς λόγος σαπρος €Κ του
στόματος υμών μη βκπορβυβσθω, αλλ* βΐ τις αγαθός προς
οίκοδομην της χρβίας^ Ινα δω γαριν τοΐς άκουουσι. Και μη
λυπβΐτβ το ΓΙνβϋμα το άγιον του θβοΰ, βν ω €σφραγίσθητ€
βίς ημβραν άπολυτρωσβως. Πάσα πικρία, και θυμός, καΧ
όργη, και κραυγή, καΧ βλασφημία άρθητω αφ* υμών, συν
πάση κακία. Τίνβσθβ δβ βίς αλλήλους χρηστοί, βΰσπλαγ-
χνοι, χαριζόμβνοι βαυτοϊς, καθώς καΐ ό θβος ίν Υβριστώ
Ιχαρίσατο υμϊν.
Ευαγγ^Κίον,
'Ύ^Μβας 6 *Ιησοΰς βις το πλοΐον διβπβρασβ, κοΧ ηλθβν βίς Ματθ,
•*-* την Ιδίαν πόλιν. Κα), Ιδού, προσέφεραν αύτω πάρα- ®' ΐ•
207
ΚΥΡΙΑΚΗ Κ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
λντίκόι^, ίπί κλίνης β^βΧημίνον. Καϊ 18ων 6 *Ιησοΰ9
την ττίσην αυτων^ βίττβ τω παραλυτικω^ θάρσβι, τέκνον^
αφ^ωνταί σοι αί άμαρτίαι σου. Και Ιδου, τινίς των Τραμ-
μάτσων βίπον ίν βαντοΐς, Οΰτο9 βλασφημβΐ. Καί Ιδων 6
Ίησοΰ9 τά9 ενθυμήσεις αυτών, βίπβν, 'Ινατί ύμβΐς ενθυμβΐσθβ
ΤΓονηρα ίν ταΐς καρδίαις υμών ; Τ/ γάρ ίστιν βύκοπώτερον
€ΐπ€Ϊν, Άφβωνταί σοι αί άμαρτίαι ; η βΐπβΐν, '^Έ,γβιραί καΐ
7Γ€ρητατ€ΐ\ ^Ινα δβ βίδητβ ότι βζουσίαν βχ^βι 6 Υίος του
άνθρωπου ίπΐ της γης άφίβναί αμαρτίας, (τότβ λβγβι τω
τταραΧυτικω) 'ΈΑγερθβις άρον σου την κλίνην, καΙ ΰπαγβ
€ίς τον οΙκόν σου. Καϊ Ιγερθίΐς άπηλθβν βίς τον οίκον
αυτού. ^Ιδόντες δε οι όχλοι ίθαύμασαν, και Ιδόζασαν τον
θβόν, τον δόντα βζουσίαν τοιαύτην τοις άνθρώττοις.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΚΟΣΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗ2 ΤΡΙΑΔΟΣ.
^\ θβο^* ό παντοκράτωρ και πολυευσπλαγχνος, δια την
^-^ αφθονόν σου άγα^ότ-^τα πάντα τα ημΐν αντικείμενα,
δεόμεθα σου, άπόφραζον Ινα ^Ι^υχτ) τε καΐ σώματι ανεμπό-
διστοι γενόμενοι, τα ΈοΙ ευάρεστα μετ ελευθέρων εκτελε-
σωμεν διανοιών, δια *Ιησοΰ άριστου του Κυρίου ημών.
*Αμην,
Άτόστολος,
Έφζσ. Τ)Αεπετε ούν πώς ακριβώς περιπατείτε, μη ως ασοφοι,
^ ^^' -^ άλλ* ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, οτι αί
ημεραι πονηραί είσι. Αια τούτο μη γίνεσθε άφρονες, άλλα
συνιεντες τι το θέλημα του Κυρίου. Κάϊ μη μεθύσκεσθε
ο\νω, εν ω εστίν ασωτία* άλλα πληροΰσθε εν Τίνευματί'
λαλοϋντες εαυτοΐς ψαλμοΐς, καΐ ΰμνοις, καΐ ωδαΐς πνευ-
ματικαΐς• αδοντες καΐ ψάλλοντας εν τ^ καρδία υμών τω
208
ΚΥΡΙΑΚΗ Κ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Κνρίω' βύχαρίστονΐ'Τ€9 πάντοτε νπβρ ττάντων, €ν ^Ονόματι
του Κυρίου ημών *Ιησοΰ \ρίστον, τω θβω και ΙΙατρί•
ιητοτασσόμ^νοι άλληλοί^ ίν φόβω θβοΰ,
Ευαγγίλιον.
ΤΤ^ΙτΓβί/ ό *Ιησοΰ9, 'Ω,μοιωθη η βασίλεια των ουρανών Ματ^.
•^-^ άνθρώπω βασίλβΐ, όστις• ^ποίησβ γάμους τω υΐω αύτοΰ' ^^^ ^•
καΧ άπβστβίλε τους- Βούλους• αυτού καλβσαί τους• κβκλη-
μβνους βίς τού9 γάμους* καΐ ουκ ηθβλον βλθβΐν. ΤΙάλιν,
άπβστβίλβν άλλους δούλους, λβγων, Είττατε τοΐς κβκλη-
μβνοίς, *Ιδου, το άριστον μου ητοίμασα* οι ταύροι μου
και τα σιτιστα τβθυμβνα, καΙ πάντα ίτοιμα' δβύτβ βίς τού^
γάμους. Οι δβ άμ€λησαντ€9 άττηλθον, 6 μίν ύζ τον ίδιον
άγρόν, 6 δβ €19 την ζμττορίαν αύτοΰ' Οι δβ λοιποί κρατη^
σαντ€9 τους• δούλους αύτοΰ, ύβρισαν, καΐ άπ€κτ€ΐναν.
* Ακουσας δβ 6 βασιλβύς ώργίσθη' και πβμψας τα στρατβύ-
ματα αυτού, άπώλβσβ τους φονβΐς ίκβίνους, καΧ την πάλιν
αυτών βνβπρησβ. Ύότ€ λβγβι τοΐς δούλοΐ9 αυτού, Ό μβν
γαμο9 έτοιμος βστιν, οι δβ κβκλημβνοι ουκ ήσαν αζιοι,
ΤΙορβύβσθβ ουν βπ\ τας διβζόδους• των οδών, κα\ όσους αν
βΰρητβ καλβσατβ 619 τους γάμους. Καϊ βζβλθόντβς οι
δούλοι βκβΐνοι βίς τας οδούς, συνηγαγον παντας όσους
βύρον, πονηρούς τβ και αγαθούς• κάϊ ίπλησθη ο γάμος
άνακβιμβνων. ΈίΙσβλθων δβ 6 βασιλβύς θβάσασθαι τους
άνακβιμβνους, βιδβν βκβΊ ανθρωπον ουκ βνδβδυμβνον βνδυμα
γάμου, Καϊ λβγβι αύτω, ^Έίταΐρβ, πώς βίσηλθβς ωδβ, μη
βχων βνδυμα γάμου ; Ό δβ βφιμωθη. Ύότβ βΐπβν ο βασι-
λβύς τοΐς διακόνοις, Αησαντβς αυτού πόδας καΐ γβΐρας^
αρατβ αυτόν, κα\ βκβάλβτβ βίς το σκότος το βζώτβρον
'ΕιΚβΐ βσται 6 κλαυθμος και 6 βρυγμος τών οδόντων.
Πολλοί γάρ βίσι κλητοί, ολίγοι δβ βκλβκτοί.
209
ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΑ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΚΟΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ενχψ
^ Ι ^Οϊς σοί<ζ πιστοΐς, βξόμβθά σον, Κύριβ οίκτίρμοι/, συγγνώμην
•*- τ€ και ύρηνην δώρησαι, ίνα άπο ττάσης καΘαρίσθ^ντ€^
αμαρτίας, άμβρίμνω τύ) διάνοια καταδον\€νωσί σοι, δια ^Ιησον
Ιίρίστον τον Κνρίον ημών. Άμην,
^Αττόστολοί»
*Εφ€σ. *\Δ,€λφοί μον, βνδνναμοΰσθβ €ν ΚνρΙφ, και ίν τω κρατεί τψ
ΊΊο. Χλ- Ιο•χ{)ος αντον. 'Έ,νδνσασθβ την ττανοπλίαν τον θβον,
ττρος το δννασθαι νμας στηναι προς τας μβθοδβίας τον δια-
βόλον. "Ότί ονκ ίστιν ημΐν η τταλη προς αίμα και σάρκα,
άλλα προς τας αρχάς, προς τάς €ξονσίας, προς τονς κόσμο-
κράτορας τον σκότονς τον αιώνος τούτον, προς τα πνβνματικα
της πονηρίας ίν τοΐς Ιπονρανίοις, Δίά τοντο άναλάββτβ την
πανοπλίαν τον θβον, ΐνα δννηθητβ άντιστηναι βν ττ] ημ^ρο.
τη πονηρά, και άπαντα κατ€ργασάμ€νοί, στηναι. Έτητβ ονν
π€ριζωσάμ€νοι την οσφνν νμών βν άληθβια, κα), ίνδνσαμ^νοί
τον θώρακα της δικαιοσύνης* κα\ νποδησάμβνοι τονς πόδας
€ν βτοιμασία τον ζύαγγβλίον της άρηνης* Έττί πάσιν άναλα-
βόντβς τον θνρ€ον της πίστβως, €ν ώ δννησβσθβ πάντα τα βίλη
τον πονηρού τα π^πνρωμβνα σββσαι. Και την π^ρικβφαλαίαν
τον σωτηρίον δβξασθβ, κα\ την μάχαιραν τον Πνβύματος, ο €στι
ρήμα θζού' Δίά πάσης προσίνχης κα\ δβησβως προσβνχομβνοι
Ιν παντι καιρώ ίν ΥΙν^ύματι, και €ίς αντο τούτο άγρνπνούντ^ς ίν
πάση προσκαρτ€ρησ€ΐ κα\ δβησβι πβρϊ πάντων τών άγιων και
νπψ ίμού, Ϊνα μοί δοθβίη λόγος, ίν άνοίζβι τού στόματος μον
€ν παρρησία, γνωρίσαι το μνστηρων τού βναγγβλιον νπίρ ον
πρεσβεύω ίν άλύαβί' ΐνα ίν αντώ παρρησιάσωμαι, ώ? δα μβ
λοιλησαί.
210
ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΒ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Εναγγ^λιον,
^ΤΤΝ Τί9 βασιλικός, ου 6 νΙός ησθένΗ Ιν Καπβρι^αονμ. Ίωαν.
"""■^ Οντος άκουσας οτί * Ιησούς ηκβι Ικ της Ιουδαίας βίς την ^'^^•
Ταλίλαίαν, απήλθα προς αυτόν, κα\ ηρώτα αυτόν, ίνα καταβη,
κα\ Ιάσηται αυτοί) τον υ ιόν ημβλλβ γαρ άποθνησκβιν, ΈΙπβν
ουν ό 'Ιησοΰς προς αυτόν, Έά/^ μη ση μπα και τέρατα \δητ€^
ου μη πιστίύσητβ. Αβγβι προς αυτόν ό βασιλικός, Κύρΐ€,
κατάβηθι πρ\ν άποθανβϊν το παιδίον μου. Αβγβι αύτω 6
*Ιησούς, ΥΙορβύου, ό υΙός σου ζη. Και ίπίστβυσβν 6 άνθρωπος
τω λόγω ω βΐπβν αύτω ό 'Ιησους, καΐ ^πορ^υβτο. 'ΙΙδη δβ
αυτού καταβαίνοντας, οΙ δούλοι αυτού απήντησαν αύτω, κα\
άπηγγ€ΐλαν, λβγοντβς Οτι Ό παις σου ζτ], 'Κπυθβτο ουν
παρ αυτών την ώραν ίν ύ] κομψοτίρον ^σχβ' Καϊ βίπον αυτω
ΟΤΙ ^θβς ώραν Ιβδομην άφηκβν αυτόν ό πυρετός. 'Κγνω ουν
6 πατήρ ΟΤΙ ίν ^κβίνη τύ) ώρα, ίν ύ) ίΐπβν αύτω 6 Ιησούς ότι
Ό υιός σου ζη* και ίπίστ^υσβν αυτός, κα\ η οικία αυτού Ολη.
Τούτο πάλιν δβύτβρον σημπον Ιποίησ^ν ό Ιησούς ίλθών βκ της
Ιουδαίας ίΐς την Υαλιλαίαν.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΚΟΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ευχή,
ΥΙν οίκογβν^ιαν σου την 'Έ,κκλησίαν, δ^όμβθά σου, Κύρΐ€,
Τ
■*- €ν διην€Κ€Ϊ διατηρησον €ύσ€β€ία, Ίνα Έού υπερασπίζοντος
αύτην άπο παντός εναντίου διαμενρ ίλευθερα, κα\ βν ίργοις
άγαθοίς ττ} στ} διατελτ} αφοσιωμένη λατρεία εΙς δόζαν τού Όι^ό-
ματος σου, δια Ιησού Χ,ριστού τού Κυρίου ημών. *Αμην.
Άττοστολοϊ.
Μ^Υχαριστώ τω θεώ μου επΙ πάστ) ττ} μνεία υμών {πάντοτε Φιλιττ.
-■-^ εν πάστ) δεήσει μου ύπερ πάντων ύμίον, μετά χαράς την ^ ^'
δεησιν ποιούμενος), επ\ τη κοινωνία υμών εΙς το εύαγγελιον
21Χ ο ίί
Ματ
ΤΗ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΒ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
άτΓΟ πρώτης ημέρας άχρι τον νυν τΓβποίθώς αντο τοΰτο, 'ότί
6 ίναρζάμ^νος Ιν νμΐρ ίργον αγαθόν^ ίπιτίλβσβί αχρΐ9 ημέρας
^\ησου ^ριστοΰ' καθώς βστί δίκαιον β/χοί τοΰτο φρονΕΪν υπίρ
τταντων υμών, δια το ίχΕίν μ€ Ιν τύ} καρδία υμάς, Ιν τ€ τοΐς
δβσμοΐς μου κα), ττ) απολογία κα\ βββαιώσβί τον ίύαγγβλίον
σνγκοινωνονς μου της χάριτος πάντας νμάς οντάς, ΉΙάρτνς
γαρ μον Ιστιν ο θίόί, ώς Ιπιποθώ πάντας υμάς βν σπλάγχνοις
Ίησου άριστου. Καί τοΰτο προσεύχομαι, Ινα η αγάπη υμών
€τι μάλλον και μάλλον περισσβύη €ν ίπιγνώσει, και πάση
αίσθησβί' ΚΙς το δοκιμάζπν υμάς τα διαφέροντα, ΐνα ήτ€
ειλικρινείς, κα), άπρόσκοποι εΙς ημεραν \ριστοΰ' ΐΐεπληρωμενοι
καρπών δικαιοσύνης, τών δια *Ιησοΰ άριστου, εΙς δόζαν και
επαινον θεον.
Έ>ναγγ€λίον.
^τθ. */^ Ώετρος είπε τω 'Ιησοΰ, Κύριε, ποσάκις αμαρτήσει εΙς
21. ν^ ^μ^ ^ αδελφός μου, κα\ άφησω αύτω ; εως επτάκις ;
Αεγει αύτω 6 *Ιησοΰς, Ου λέγω σοι^ εως επτάκις' αλλ* εως
εβδομηκοντάκις επτά, Δίά τοΰτο ώμοιώθη η βασιλεία τών
ουρανών άνθρώπω βασιλεΐ, ος ηθέλησε συνάραι λόγον μετά
τών δούλων αύτοΰ, * Αρζαμενου δε αύτοΰ συναίρειν, προσηνεχθη
αύτω εΙς, οφειλέτης μυρίων ταλάντων. Μη έχοντος δε αύτοΰ
άποδοΰναι, εκελευσεν αύτον 6 κύριος αύτοΰ πραθηναι, και την
γυναίκα αύτοΰ και τα τέκνα, και πάντα οσα είχε, κα\ άποδο-
θηναι, Π6σώι^ ούν 6 δούλος προσεκύνει αύτω, λέγων, Κύριε,
μακροθύμησον επ εμοί, και πάντα σοι αποδώσω, Έπλαγ-
χνισθεις δε ο κύριος τοΰ δούλου εκείνου, άπελυσεν αυτόν, καΐ
το δανειον άφηκεν αύτω. *Κξελθών δε 6 δούλος εκείνος εΰρεν
ενα τών συνδούλων αύτοΰ, ος ώφειλεν αύτω εκατόν δηνάρια*
κοίί κρατησας αυτόν έπνιγε, λέγων, Απόδος μοι ο τι οφείλεις,
Π6σωί^ ουν 6 σύνδουλος αύτοΰ εΙς τους πόδας αύτοΰ, παρεκάλει
αυτόν, λέγων, Μακροθύμησον επ εμοί, και πάντα αποδώσω
212
ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΓ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
σοί. Ό ^6 ουκ ηθίλβν άλλα άπ^λθων ίβαλ^ν αυτοί/ βίί•
φυλακην^ ίως ου άποδω το οφβιλόμβνοι/. Ίδόντβί ^6 οΐ
σύνδουλοι αυτού τα γ^νόμ^να, Ιλυπηθησαν σφόδρα, και €λ-
θόντ^ς διασάφησαν τω κυρίω αυτών πάντα τα γβνομβνα, Ύοτ€
προσκαλ€σάμ€νο9 αύτον 6 κύριοι αυτού, λβγβί αύτω, Αούλβ
πονηρβ, ττάσαν την οφξίλην ίκαίνην άφηκά σοι, απβΐ παρβκα-
λ6σα? μ€' Ουκ €&ί κα\ σβ βλβησαι τον σύνδουλόν σου, ώ?
κα\ βγω σβ ηλάησα ; Και οργισθάς ο κύριος αυτού, τταράδωκαν
αύτον τοις βασανισταΐΐ, αως ου αποδώ πάν το οφ€ΐλομ€νον
αύτω. Ούτω και ο ΪΙατηρ μου 6 επουράνιοι ποιήσει ύμΐν,
Ιαν μη άφητ€ έκαστος τω άδβλφω αυτού άπο τών καρδιών
υμών τα παραπτώματα αυτών.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΚΟΣΤΗ ΤΡΙΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ευχή.
^^Λ 0609 ημών καταφυγή καΙ δύναμις, 6 πάσης ων αίτιος
^^^ της ευσέβειας, ευήκοος γενού, δεόμεθά σου, προς τάς
ευσεβείς της εκκλησίας σου προσευχάς' και χάρισαι Ίνα οσα
μετά πίστεως αϊτού μέθα, επιτυχώς κομισώμεθα, δια Ιησού
Κριστού τού Κυρίου ημών. *Αμην,
'ΑτΓοστολοϊ.
'^Υμμιμηταί μου γίνεσθε, αδελφοί, και σκοπείτε τους ούτω Φιλιττ.
^^ περιπατούντας, καθώς έχετε τύπον ημάς, • (Πολλοί γαρ ^ ^'^'
περιπατούσιν, ους πολλάκις ελεγον ύμΐν, νύν δε κα), κλαίων
λέγω, τους εχθρούς τού σταυρού τού Χριστού• ων το τέλος
απώλεια, ών 6 θεός η κοιλία, και η δοζα εν τύ) αισχύντ) αυτών,
οι τα επίγεια φρονούντες.^ *Ημών γαρ το πολίτευμα εν
ούρανοΐς υπάρχει, εξ ου κα\ Σωτήρα άπεκδεχόμεθα, Κύριον
Ιησούν άριστον Ός μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως
213
ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΔ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ημώι^, 6ί? το γβι/βσθαι αύτο σύμμορφον τω σώματι της δόζης
αυτού, κατά την Ιν€ργζίαν του δύνασθαι αυτόν και ύποτά^αι
ίαυτώ τα τταντα.
Ματ^. ^ Ι ^Οτ€ 7Γορ€υθ€ντ€ς οί ΦαρισάΙοι συμβούλων ελαβον όπως
ΚΒ 15. Χ αύτον παγώβύσωσιν €ν λόγφ. Κα\ άποστβλλουσιν
αύτω τους μαθητας αυτών μβτά των Ίίρωδιανών, λβγοντβς,
Αώάσκαλ€^ οϊδαμβν οτι αληθής βΐ, κα\ την οδον του θβοϋ
Ιν άληθβία δίδάσκ€ίς, κα). ου μ€λ€ί σοι πβρ), ούδ€νος' ου γαρ
βλ€π€ΐς €ΐς ττρόσωττον ανθρώπων. Είττβ ούν ημΐν, Ύί σοι
δοκβΐ; 'Έιξβστι δούναι κηνσον Καίσαρι, η ου; Γνους δε 6
Ιησούς την πονηρίαν αυτών, βιττβ, Ύί μβ ττβίραζβτί, ύποκριταί;
'Κπίδίίξατβ μοι το νόμισμα τού κηνσου. Οι δζ ττροσηνεγκαν
αύτω δηνάριον. Και λ^γπ αύτοΐς, Τίνος η άκων αύτη και
η επιγραφή ; Αβγουσιν αύτω, Καίσαρος. Τοτβ λβγβι αυτοϊς,
Απόδοτ€ ούν τα Καίσαρος Καίσαρί' και τα τού θεού τω θεώ.
Και άκούσαντες εθαύμασαν, και αφέντες αύτον άπηλθον.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΚΟΣΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Ευχή.
Κόμεθά σον, Κύριε, άπόλνσον τον λαον σου των παρα-
πτωμάτων αυτών ίνα κα\ άπο τών δεσμών τών κατά
την άσθενειαν ημών διαπραχθέντων αμαρτημάτων δια της
αφθόνου σου ελευθερωθώ μεν χρηστότητος' Τούτο χαρισαι,
ΤΙατερ ουράνιε, δια Ίησούν άριστον, τον ευλογητον ημών
Κνριον κα\ Έωτήρα. *Αμην,
ΆτΓοσΓολοί.
Κολ. Ύ^Υχαριστούμεν τω θεω και Πατ^ί τού Κυρίου ημών *Ιησού
■^ 3• ~^"^ \ριστού, πάντοτε περϊ υμών προσευχόμενοι, άκούσαντες
την πίστιν υμών εν Υβριστώ Ιησού, κα] την άγαπην την εΙς
214
ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΔ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
τταντας τους αγίους ' δια την βλπίδα την άποκΗμ^νην υμιν
ίν τοις ούρανοϊς, ην ττροηκουσατβ €ν τω λόγω της άληθβίας
του Έ,ύαγγίλίου' του παρόντος €ΐς υμάς, καθώς κα\ Ιν παντί
τω κόσμω, και βστι καρποφόρου μ^νον, καθώς και €ν ύμΐν, αφ
ης ημέρας ηκούσατβ, κα\ ίπ^γνωτε την χάριν του θ^οΟ ίν
άληθβία. Κα^ώ? κα\ ζμάθβτζ άπο 'Έ,παφρά του αγαπητού
συνδούλου ημών, ος εστί πιστοί νπερ υμών διάκονος του
Ύ^ριστού' ό κα\ δηλώσας ημΐν την υμών άγαπην εν Πνεύματι,
Αια τούτο κα). ημείς, ά0' ης ημέρας ηκούσαμεν, ου παυόμεθα
ύπερ υμών προσ^υχόμενοι, και αιτούμενοι ίνα πληρωθητε την
επίγνωσιν του θελήματος αυτού εν παστ) σοφία και συνεσει
πνευματικγ)* Ώεριπατησαι υμάς άζίως τού Κυρίου εΙς πάσαν
αρεσκειαν, εν παντ\ έργω άγαθώ καρποφορούντες, κα), αύζανό-
μενοι εΙς την επίγνωσιν τού θεού' εν πάστ] δυνάμει δυνα-
μούμενοι, κατά το κράτος της δοζης αυτούς εις πάσαν υπομονην
κα\ μακροθυμίαν, μετά χαράς- εύχαριστούντες τω ΥΙατρί, τω
ικανώσαντί ημάς εΙς την μερίδα τού κλήρου τών αγίων εν
τω φωτί.
τ
Έ,ναγγ^λίον.
Αύτα λαλούντος τού Ιησού τοΐς μαθηταΐς τού *Ιωάννου, Ματθ.
ιδού, άρχων ελθων προσεκύνει αντω, λέγων ότι Ή θυγάτηρ ® ^^•
μου άρτι ετελεύτησεν αλλά ελθων επίθες την χεΐρά σου επ'
αύτην, κα\ ζησεται. (Καί εγερθείς 6 Ιησούς ηκολούθησεν
αύτω, κα\ οι μαθηται αυτού. Και Ιδού, γυνή αιμορροούσα
δώδεκα ετη, προσελθούσα όπισθεν, ηψατο τού κράσπεδου τού
ιματίου αύτού' 'Κλεγε γαρ εν εαυτή, 'Έ,αν μόνον άψωμαι
τού ιματίου αυτού, σωθησομαι. Ό ^6 Ιησούς επιστραφείς,
καΐ ιδων αύτην, είπε, θάρσει, θύγατερ, η πίστις σου σεσωκε
σε, Κα£ εσώθη η γυνή άπο της ώρας εκείνης.) Καί ελθων 6
Ιησούς εΙς την οΐκίαν τού άρχοντος, και ιδων τους αύλητας-
και τον οχλον θορύβου μενον, λέγει αύτοΐς, * Αναχωρείτε, ου
215
ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΕ' ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
γαρ άπ^θαν€ το κορασων, άλλα καθβνδβι. Καί κατβγΕλωυ
αυτού, '^'Οτβ δβ ^ζββληθη 6 οχλθ9, ύσ^λθων (κράτησβ της
χειρός αντης, και ηγβρθη το κοράσιον. Καί εζήλθβρ η φήμη
άυτη €19 ολην την γην εκεινην.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΚΟΣΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΓΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
*Λ^'Ξεγειρον, δεόμβθά σον, Κνρκ, τα θελήματα των πιστών
-^-^ σον, ίνα αντο\ τον καρττον των αγαθών έργων ττολν-
φορονντες, πολλην άπο Έον την μισθαπυδοσίαν άπολάβωνται,
δια *Ιησον \ριστον τον Κνρίον ημών, * Αμήν.
Ά/τι τον ΆτΓοστολου.
Ίβρ. ΚΓ' ^Ύύ^ον,ημεραι έρχονται, λέγει Κνριος, και αναστήσω τω Δαυίδ
1\^\} άνατολην δίκαίαν, και βασιλεύσει Ι^ασιλενς, και σννησει,
και ποιήσει κρίμα και οικαιοσννην επι της γης. ιίιν ταις
ημεραις αυτού και σωθησεται Ιούδας, κα\ *1σραί]λ κατασκηνώσει
πεποιθώς' κα). τούτο το "Ονομα ο καλέσει αντόν, ΚΥΡΙΟΣ
ΙΩΣΕΔΕΚ. Δία τούτο \δού^ ημεραι έρχονται, λέγει Κύριος,
και ουκ ερούσιν ετι, Ζτ] Κύριος 6 άναγαγών τονς νιονς Ίσραηλ
εκ γης ΑΙγνπτον άλλα, Ζτ} Κύριος, ος ανήγαγε τον οίκον
Ισραήλ άπο γης βορρά, και άπο πασών τών χωρών ον
εξώσθησαν εκεί, και αποκαταστήσω αυτούς εΙς την γην
αυτών.
Εναγγζλιον.
ΊωαΓ. Τ^Πα/οαί ούν 6 Ιησούς τους οφθαλμούς, κα\ θεασάμενος οτι
' "^ πολύς όχλος έρχεται προς αυτόν, λέγει προς τον Φίλιππον,
Υίοθεν άγο ράσο μεν άρτους ίνα φάγωσιν ούτοι ; (Ύούτο δε έλεγε
πεφάζων αυτόν αύτος γαρ τ/δει τι έμελλε ποκΐν.) *Απεκρίθη
αυτω Φίλιππος, Αιακοσίων δηναρίων άρτοι ουκ άρκούσιν αύτοΐς,
216
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ
1.να 6καστο9 αυτών βραχύ τι λα/3/;. Χ4γα αύτω άς Ικ των
μαθητών αυτόν, *Ανδρ€α9^ 6 άδβλφο^ Έίμωνο9 ΙΙ^τρον, Έστί
παίδαρων €ν ωδβ, ο €χ€ί ττβντβ άρτους κρίθινους, και δύο
οψάρια* άλλα ταύτα τι Ιστιν άς τοσούτους ; ΈΙπβ δβ 6
* Ιησούς, ΐίοιησατβ τους ανθρώπους άναπβσβΐν. Ήν δβ χόρτος
πολύς Ιν τω τόπω. ^Ανβπβσον ούν οι ανδρβς, τον αριθμόν
ώσ^Ι πβντακισχίλιο . Έιλαββ δβ τους άρτους 6 Ιησούς, και
ζύχαριστησας, δί€δωκ€ τοις μαθηταΐς, οι δβ μαθηταϊ τοΐς άνακβι-
μ^νοις, ομοίως κα\ €κ τών οψαρίων, όσον ηθβλον. Ως δβ
(νβπλησθησαν, λβγβι τοϊς μαθηταΐς αυτού, Έυναγάγ€Τ€ τα
πίρισσβύσαντα κλάσματα, ίνα μη τι άπόληται. Έυνηγαγον
ούν, καΐ βγβμισαν δώδεκα κοφίνονς κλασμάτων Ικ τών π€ντ€
άρτων τών κρίθινων, α Ιπ^ρίσσ^υσ^ τοις βφρωκοσιν, 0\ ούν
άνθρωποι, Ιδόντ^ς ο ^ποίησβ σημβΐον 6 Ιησούς, €λ€γον, οτι
Ούτος €στιν αληθώς 6 Προφήτης 6 ίρχόμ^νος άς τον Κόσμοι/.
*1 Έάι; ττ€ρισσ€ύσωσί Κνριακαί τίΐ'ζ^ ττρυ τηζ Κυριακής τη^ Έλ^ΰσ^ωί
τον Κνρίον, η ^Ακολουθία τινών €κ των Κυριακών τών τταραλζίφΘ^ισών
μ€τά τα θ€θφάν€ΐα αναλαμβάνεται €19 άναττλήρωσιν τών (ντανθα
(λλζΐΊΐόντων, Έάι; δ6 αί μ€τά την τη^ αγία^' Τ/)ΐάδθ9 Κνριακαί όΚιγωτεραί
ζίσιν η είκοσι πέντε, αί εντανθα ττερισσενονσαι Άκολονθίαι τταραλεί-
ΤΓΟΓται' Ύεθεντοί οτι αντη η τελευταία ΐ^υχη^ 6 Άττόστολο^^ και το
Έ,ναγγελιον άναγινώσκονται ττάντυτε την ττ^μπτην Κνριακην ττρό τών
Χριστουγέννων,
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ.
*/^ θβοί ό Παντοκράτωρ, 6 τω άγίω σου * Αποστόλω ^Ανδρβα
^^ τοιαύτην δωρησάμβνος την χάριν, ωστβ προθύμως ύπη-
κουσβ τγι κλησβι τού Υιού σου * Ιησού \ριστού, κα\ άμβλλητ). αύτω
ηκολούθησβν Αύτος πάσιν ημΐν παρασχου, Ινα δια τού αγίου
σου κληθ^ντ(:ς λογού, ^ύθβως βαυτονς €πιδώμ€ν τού ύπηκοως
217
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ
πληρώσαι τας αγίας σου €ΐ^τολάς, δια του αυτού 'Ιησοΰ Χριστού
του Κυρίου ημών, * Αμήν.
^Αττόστολοί.
Ρω/Λ. '"Ε^Αι^ ομολογησης ίν τω στόματί σου Κύρίον ^Ιησοϋν, και
^ ^• -^-^ τηστ^ύσΐβ Ιν ττ} καρδία σον, ότι ο θ^οί αυτόν ηγβφβν
€Κ νβκρών, σωθησγ}. Καρδία γαρ ττίστβύβταί βίς δικαιοσύνην,
στόματί δβ ομολογβΐταί βίς σωτηρίαν. Αβγβι γαρ η Γραφή,
ΥΙάς 6 τηστβύων έπ αύτω ου καταίσχυνθησβται. Ου γάρ
(στί διαστολή Ιουδαίου Τ€ καΐ "^Έιλληνος' 6 γαρ αύτος Κύριος
τταντων πλούτων ύς τταντας τους επικαλούμενους αύτον.
ΪΙάς γαρ Ός αν ^πικαλεσηται το Όνομα Κυρίου σωθησβται.
ΐΐώς ονν βπικαλίσονται €ΐς ον ουκ ίπίστευσαν ; ΙΙώς δε πιστβύ-
σουσιν ου ουκ ηκουσαν ; πώς δβ άκούσουσι χωρ\ς κηρύσσοντος ;
Πώς δβ κηρύζουσιν, ίαν μη άποσταλώσι ; καθώς γβγραπται,
Ώί ωραίοι οΐ πόδβς τ ών βύαγγβλιζομβνων άρηνην,τών βύαγγβλι-
ζομβνων τα αγαθά, Άλλ' ου πάντες ύπηκουσαν τω Έύαγγελίω.
Ησαΐας• γαρ λβγβι, Κυρΐ€, τις επίστβυσβ ττ) άκοτ) ημών ; ' Αρα,
η πίστις βζ άκοης, η δβ άκοη δια ρήματος θβοϋ. Άλλα λβγω,
Μ.η ουκ ηκουσαν ; Μβνοΰνγβ, βίς πάσαν την γην βζηλθβν ο
φθόγγος αυτών, καΐ €ΐς τα πβρατα της οίκουμβνης τα ρήματα
αυτών. Άλλα λβγω, Μη ουκ βγνω *1σραηλ ; ΥΙρώτος Μωσης
λβγβί, 'Έ,γω παραζηλώσω υμάς ίπ ουκ βθνβι, βπ\ βθνβι άσυνβτω
παροργιώ υμάς. Ησαΐας δβ αποτολμά, κα). λβγβι, Κύρβθην
τοις βμβ μη ζητούσιν* βμφανης βγβνόμην τοις βμβ μη βπβρωτώσι.
Ώρος δβ τον *1σραηλ λβγβι, Ολην την ημβραν βζβπβτασα τάς
χβΐράς μου προς λαό ν άπβιθοΰντα καΙ άντιλβγοντα,
Έίναγγ^λιον,
Ματ^. Ι Ι Έ^ριπατών 6 *Ιησούς παρά την θάλασσαν της Ταλιλαίας,
^^' ■*•■*■ βίδβ δύο άδβλφούς, Έίμωνα τον λβγόμβνον ΐΐβτρον, και
Ανδρβαν τόν άδβλφόν αυτού, βάλλοντας άμφίβληστρον βίς την
218
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΘΩΜΑ
^αλασσαι^ (τ}σαι^ γαρ άλιβΐς^. Και λζγβι αντοΐς, Α€ϋτ€ οπίσω
μου• και ττοιησω υμάς• άλίπς ανθρώπων. ΟΙ δ6 €νθ€ω9 άφ€ντ€9
τα δίκτυα, ηκολούθησαν αύτω. Και πρόβας ζκβΐθβν, βίδβν
άλλους δυο άδβλφονς, Ίάκωβον τον του Ζββίδαιου, κα\Ίωαννην
τον άδβλφον αύτοΰ, €ν τω πλοίω μβτα Ζβββδαίου του πατρός
αυτών, καταρτίζοντας τα δίκτυα αυτών και €καλ€σβν αυτούς.
Οί δί βύθβως άφίντ^ς το πλοΐον και τον πατέρα αυτών, ηκολού-
θησαν αύτω.
ΤΟΥ ΑΙΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΘΩΜΑ.
Εύχ7/.
'/^ θ6ο? 6 παντοκράτωρ κα\ αεί ζών, 6 δια μείζονα της πίστβως
^^^ βββαίωσιν τον αγιον σου * Απόστολον θωμάν πβρί της
του Υίοϋ σου άφάς άμφιβαλύν αναστάσεως* Κύτος παράσχου
ημΐν οΰτως άνευ πάσης αμφιβολίας τελείως πιστεύειν εΙς τον
Υίον σου 'Ιησοΰν \ριστον, ώστε μηποτε ενώπιον σου ελεγχθηναι
την πιστιν ημών. ^Κπακουσον ημών, Υ^υριε^ δια του αυτού
\ησού Χ,ριστοΰ, ω συν Έο\ κα\ τω άγίω ΥΙνεύματι πάσα τιμή
κα\ δόζα, νυν και εΙς τους αιώνας τών αιώνων. Ά μην.
ΆτΓοστολοί.
''ΛΡ« ούν ούκετι εστε ζενοι και πάροικοι, άλλα συμπολΐται Έφ^σ.
-^ ^ τών άγιων, καΙ οΙκεΐοι του θεού• εποικοδομηθεντες επϊ τω ^ ^^•
θεμελίω τών * Αποστολών κα). ΤΙροφητών, οντος ακρογωνιαίου
αυτού Ιησού ^ριστού' εν ω πάσα η οικοδομή συναρμολογού-
μενη αϋζει εΙς ναον άγιον εν Κυρίω' Ιν ω και ύμεϊς συνοικοδο-
μεΐσθε εΙς κατοικητηριον τού θεού εν Τίνευματι.
Έιναγγ4λιον.
ί^^μάς, εις εκ τών δώδεκα, 6 λεγόμενος Αίδυμος, ουκ ην μετ *ΐωάν.
^-^ αυτών οτε ήλθεν 6 Ιησούς. "Κλεγον ούν αύτω οι άλλοι Ι^'^^•
μαθηταί, 'Κωράκαμεν τον Κύριον. Ό δβ ειπεν αύτοΐς, Έάν
219
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ
μη Ϊ8ω ίν τ ΐς χ€ρσ\ν αυτού τον τύττον των ήλων, και βάλω
τον δάκτνλον μου βίς τον τύπον των ήλων, και βάλο) την χ^ΐρά
μου βίς την πλ^υραν αυτού, ου μη ττίστβύσω. Και μβθ' ημέρας
οκτώ τταλιν ήσαν ίσω οΊ μαθηται αυτού, και Θωμάς μβτ αυτών
βρχβται ο Ιησούς, των θυρών κβκλβισμζνων, και βστη €ΐς το
μέσον, και βίττβν, Έ^Ιρηνη ύμίν. ΕίΥα λ^γ^ι τω Θωμά, Φβρβ τον
δάκτυλον σου ώδε, κα\ Ιδβ τ ας χβΐρας μου* καΙ φ^ρ€ την χεΐρα
σου, κα). βαλβ βίς την πλβυραν μου, και μη γίνου άπιστος, άλλα
πιστός. Και άπβκρίθη 6 Θωμάς κα\ βΐπβν αύτω, Ό Κύριος
μου, κα\ ο θεός μου» Αεγει αύτω ο ^Ιησούς, Οτι ίώρακάς με,
Θωμά, πεπίστευκας' μακάριοι οί μή Ιδόντες, κα\ πιστβύσαντβς.
Πολλά μεν ουν καΐ άλλα σημεία εποίησεν ο Ιησούς ενώπιον
τών μαθητών αυτού, ά ουκ εστι γεγραμμενα εν τω βιβλίω
τούτω, Ύαύτα δε γεγραπται Ινα πιστεύσητε ότι 6 *Ιησούς
εστίν 6 \ριστός, ο Υιός τού θεού' και Ίνα πιστεύοντες ζωην
εχητε εν τω ^Ονόματι αυτού.
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ.
Ενχη.
^\ θεός, 6 δια της κηρύξεως τού μακαρίου κα] αγίου σου
^^ Αποστόλου Παύλου λάμψαι ποιησας τον φωτισμόν
τού Έίύαγγελίου εν ολω τω κόσμω' Αυτός παράσχου, δεόμεθά
σου, ινα ημείς, δια μνήμης έχοντες την θαυμαστην αυτού
επιστροφην, την εύγνωμοσύνην ημών ύπερ αντης εζαγγείλωμεν
σοι, τη αγία άκολουθούντες δι αυτού προταθείση διδασκαλία,
δια * Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών. Ά μη ν.
ΆντΙ του ^Αττοστόλου.
ΤΙράξ. ί~\ Αε Έαύλος ετι εμπνέων απειλής και φόνου εις τους μαθητας
1. ν-Λ ^^.^^ Κυρίου, προσελθών τω άρχιερεΐ, ητησατο παρ* αυτού
επιστολας εΙς Ααμασκόν προς τας συναγωγας, όπως εαν τινας
220
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ
ίΰρτ) της οδον οντάς ^ άνδρας τβ και γυναίκας, δβδεμβνους άγάγγ)
€ΐς 'Ιβρονσαλημ, *Έ»ν δβ τω πορβνβσθαι €γ€ν€το αύτον €γγίζ€ΐν
τγ) Ααμασκω, κα\ (ζαίφνης πβριηστραψβν αύτον φως άπο τον
ουρανού. Και π€σων €π\ την γην, ηκουσβ φωνην λυγούσαν
αύτω, Έαούλ, Έαούλ, τι μβ δίώκβις ; ΈΙπβ δβ, Τις βι, Κύρί€ ;
Ό ^6 Κύριος ^Ιττ^ν^ Έ/ώ άμι Ιησούς ον συ διώκβις' σκληρόν
σοι προς κέντρα λακτίζ^ιν, Ύρβμων τβ και θαμβών βΐπβ,
Κύρΐ€, τι μ€ θβλ€ίς ποιησαι ; Και 6 Κύριος ττρος αυτόν,
* Αναστηθί και ύσ^Χθί: άς την ττολιν, και λαληθησβταί σοι
τι σ€ δβΐ ττοίζίν, Οί ^6 ανδρός οΐ συνοδβυοντβς αύτω €\στψ
Κζίσαν €νν€θί, άκούοντ€ς μίν της φωνής, μηδβνα δβ θβωρούντβς,
*Ηγ€ρθη δβ 6 Έαύλος άπο της γης, άνβωγμ^νων δ^ των
οφθαλμών αυτού, ούδ^να ββλβπβ' χβιραγωγούντβς δβ αύτον
(ΐσήγαγον βίς Ααμασκον, Κα] ην ημβρας τρβΐς μη βλέπων,
και ούκ βφαγβν ούδ€ €πΐ€ν. Ήν δβ τις μαθητής ίν Ααμασκω,
ονόματι ' Κν ανίας, κα\ (ίπβ προς αύτον 6 Κύριος ίν οράματι,
* Ανανία. Ό δί ύπ^ν, *\δού ίγώ, Κύρίζ. Ό ^6 Κύριος προς
αύτον, ^Αναστας πορβυθητί ζπΐ την ρύμην την κάλου μβνην
Έ,ύθβΐαν, και ζητησον βν οΙκία Ιούδα Έαύλον ονόματι, Ύαρσβα'
Ιδού γαρ προσεύχεται, και βίδεν Ιν οράματι άνδρα ονόματι
*Ανανίαν, βίσβλθοντα, και επιθίντα αύτω χ€Ϊρα, όπως άναβλίψη.
Απεκριθη δε ο ^ Ανανιας, Κύριε, άκηκοα άπο πολλών περί του
άνδρος τούτου, οσα κακά εποίησε τοΐς άγίοις σού εν Ιερουσαλήμ*
και ώδε έχει εζουσίαν παρά τών αρχιερέων δησαι πάντας τους
επικαλούμενους το Ονομα σον. ΚΙπε δε προς αύτον 6 Κύριος,
ΙΙορεύου' ότι σκεύος εκλογής μοι εστίν ούτος, τού βαστάσαι
το Όνομα μου ενώπιον Εθνών, κα) βασιλέων, υΙών τε 'Ισραηλ.
Έγώ γάρ υποδείξω αύτω όσα δει αυτόν ύπερ τού "Ονόματος
μου παθεΐν, Άπηλθε δε Άνανίας, κα\ είσηλθεν εΙς την οικίαν
κα\ επιθε\ς επ' αυτόν τάς χείρας, είπε, Σαούλ άδελφε, ό Κύριος
άπεσταλκε με (^Ιησούς 6 όφθείς σοι εν τη όδώ η ηρχον), όπως
αναβλεψης, και πλησθης ΥΙνεύματος άγιου. Και εύθεως
221
ο ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ
άπ^πβσοι/ άπο των οφθαλμών αυτού ώσίί λβπίδβ^' άνββλζψβ
Τ€ παραχρήμα, κα\ άναστας ίβαπτίσθη. Καϊ λαβών τροφην
βνίσχυσ€ν. Έγβνβτο δβ 6 Έανλο^ μβτα των ζν Ααμασκω
μαθητών ημβρας τινάς. Κ«ί βνθβω^ ίν ταϊς συναγωγαΐς
€κηρυσσ6 τον άριστον, Ότι ούτος ίστιν 6 Ύ'ίος του θ^οί).
^Έζίσταντο δβ πάντβς' οΐ άκούοντ€ς, κα\ βλβγον, Ούχ ουτός
Ιστίν ο πορθησας €ν ^Ιβρουσαλημ τους ίτηκαλου μένους το
' Ονομα τούτο, καΐ ώδβ βίς τούτο βληλύθβι, ΐνα δβδζμ^νονς αυτούς
αχ«7?? 67Γί τους άρχκρβΐς ; Έαύλος δβ μάλλον βνβδυναμούτο,
καΐ συνβχυνβ τους Ιουδαίους τους κατοίκούντας €ν Ααμασκω,
συμβιβάζων οτι ουτός ίστιν ο Χριστός.
Κναγγέλίον,
Ματθ. ^ ΧΏοκριθβις 6 ΐΐζτρος άπ^ν τω 'λησού, Ιδού, ημπς άφηκαμ^ν
ΙΘ 27. -^Α- '^τ^αντα και ηκολουθήσαμβν σοί' τι αρα ίσται ημΐν ; Ό ^6
*Ιησούς βίπεν αύτοΐς, Άμην λβγω ύμΐν, οτι υμάς οΐ άκολον-
θησαντ€ς μοι Ιν ττ} τταλίγγ^ν^σία όταν καθίστ} ο Ύϊος τού
άνθρωπου Ιπ\ θρόνου δόζης αυτού, καθίσβσθβ κα\ ύμβΐς €π\
δωδβκα θρόνους, κρίνοντβς τας δώδ€κα φυλάς τού 'Ισραηλ.
ΚαΙ πάς ος άφηκβν οικίας, η άδβλφούς, η άδβλφάς, η πατίρα,
η μητβρα, η γυναίκα, η τ€κνα, η αγρούς ίνβκβν τού * Ονόματος
μου ίκατονταπλασίονα ληψβται, και ζωην αΐώνιον κληρονο-
μήσει. Πολλοί ^6 έσονται πρώτοι έσχατοι, καΐ βσχατοι
πρώτοι.
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΝ ΤΩ ΙΕΡί2
Ο ΚΟΙΝΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΟΙ
ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ,
Ενχη.
/^ 0609 Ο παντοκράτωρ κα\ άεΐ ζών, ταπβινώς δνσωπούμβν
^^ την σην Μβγαλζίότηα ϊνα, καθώς σήμερον παρεστάθη ίν τω
222
ο ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ
'κρώ 6 μορογ€ρη? σου ΥΙος Ιν τύ) ουσία τψ ημ^τ^ρας σαρκός,
ούτω και ημβϊς τταρασταθώμ^ν σοι μ€τά καρδίώι/ καθαρών και
άγΐ'ώρ, ύπο του αύτοΰ του ΥΙοΰ σου *\ησοΰ άριστου του Κυρίου
ημών. *Αμην.
^Αντί του 'Αττοστόλου.
*ΎΑού, βζαποστίλλω τον άγγ€λ6ν μου, και ίπιβλί^^τ^ται οδον Μαλ. Γ'ι,
-*- προ προσώπου μου• κα), βζαίψνης ηζίΐ ^Ις τον ναον βαυτού
Κύριος ον υμύς ζητβΐτβ* και 6 άγγβΧος της διαθήκης, ον ύμα,ς
θβλ^τβ' Ιδού, βρχβται, λβγ^ι Κύριος Παντοκράτωρ. Και τις
ύπομ€ν€Ϊ ημβραν βίσοδου αύτοΰ ; η τις ύποστησβται ίν τη
οπτασία αυτού ; διότι αυτός βισπορβυβται ώς πυρ χωνβυτηρίου,
καΐ ώς ποια πλυνόντων, Καϊ καθίΗται χωνβύων και καθαρίζων
ώς το αργύρων κα] ώς το χρυσίον και καθαρίσβι τους υιούς
Αβυί, καΐ χββΐ αυτούς ώσπβρ το χρυσίον κα). το άργύριον, και
ίσονται τω Κυρίω προσάγοντβς θυσίαν Ιν δικαιοσύνη. Κα\
άρίσα τω Κυρίω θυσία Ιούδα και *ΐ€ρουσαλημ, καθώς αι
ημβραι του αΙώνος, κα), καθώς τα ίτη τα βμπροσθβν. Και
προσάζω προς υμάς ίν κρίσβι, κα) ίσομαι μάρτυς ταχύς €πΙ
τας φαρμακους, κα) βπι τας μοιχαλίδας, κα) ίπ) τους ομνύοντας
τω ^Ονόματι μου ^πϊ ψβύδβι, κα) €π) τους άποστβρουντας
μισθον μισθωτού, και τους καταδυναστεύοντας χηραν, καΐ
τους κονδυλίζοντας ορφανούς, κα) τους βκκλίνοντας κρίσιν
προσηλύτου, κα) τους μη φοβούμενους μ€, λεγβί Κύριος
ΐΐαντοκρατωρ.
Έ,ναγγ^λίον,
ΤΤ" Α) 0Τ6 βπλησθησαν αϊ ημβραι του καθαρισμού αυτής, Αονκ,
-■-^ κατά τον νόμον Μωσ€ω$•, άνηγαγον αύτον βίς Ιεροσόλυμα ^"•
παραστησαι τω Κυρίω (καθώς γεγραπται εν νόμω Κυρίου,
ΟΤΙ ΥΙάν αρσεν διανοΐγον μητραν, άγων τω Κυρίω κληθησεται)
και του δούναι θυσίαν κατά το είρημενον εν νομω Κυρίου,
223
ο ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ
Ζ^νγος τρυγόνων, η δύο νεοσσούς π^ριστ^ρών. Καϊ ίδοι;, ην
ανβρωτΓΟί βν Ιερουσαλήμ, ώ όνομα Έυμεων κάϊ 6 άνθρωπος
ουτοί δίκαιος και βύλαβης, προσδβχόμζνος παράκλ7]σιν του
*1σραηλ* κα\ ΐΐνβΰμα αγιον ην ίπ αυτόν. Καί ην αύτω
Κ€χρηματισμ€νον ύπο του Ώνβύματος του αγίου, μη Ιδβϊν
θάνατον, ττρίν η ϊδη τον άριστον Κυρίου. Και ήλθβν βν τω
ΥΙνβύματι βίς το ιερόν, και €ν τω άσαγαγύν τους γονβΐς το
τταιδίον Ίησονν, του ττοιησαι αυτούς κατά το άθισμενον του
νόμου τΓίρΙ αυτού, και αύτος βδβζατο αύτο (Ις τάς άγκάλας
αυτού, και ευλόγησε τον &εόν, και είπε, Νύν απολύεις τον
δούλόν σου, δέσποτα, κατά το ρημά σου, εν εΙρηνη. Ότι
είδον οι οφθαλμοί μου το σωτηριον σου* ο ητοίμασας κατά
πρόσωπον πάντων των λαών, φως εΙς άποκαλυψιν Εθνών,
και δόξαν λαού σου * Ισραήλ, Καί ην *1ωσηφ κα\ η μητηρ
αυτού θαυμάζοντες επι τοΐς λάλου μενοις περί αυτού. Καί
εύλόγησεν αυτούς Έυμεών, κα\ είπε προς Μαριάμ την μητέρα
αυτού, Ιδού, οΰτος κείται εΙς πτώσιν και άνάστασιν πολλών
εν τω Ίσραηλ' και εις ση μείον άντιλεγόμενον, (Καί σού δε
αύτης την ψυχην διελεύσεται ρομφαία^ Οπως αν άποκαλυφθώσ ιν
εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί. Και ην ' Αννα προφητις,
θυγάτηρ Φανουήλ, εκ φυλής *Ασηρ' αύτη προβεβηκυΐα εν
ημεραις πολλαΐς, ζησασα ετη μετά ανδρός επτά άπο της
παρθενίας αύτης. Καί αύτη χήρα ως ετών όγδοηκοντατεσ-
σαρων η ουκ άφίστατο άπο τού ιερού, νηστειαις και δεησεσι
λατρεύουσα νύκτα και ημεραν. Καί αύτη αύττ) τί) ωρα
επιστάσα άνθωμολογεϊτο τω Κυρίω, και ε λαλεί περ\ αυτού
πάσι τοΐς προσδεχομενοις λύτρωσιν εν Ιερουσαλήμ. Καί ως
ετελεσαν άπαντα τά κατά τον νόμον Κυρίου, ύπεστρεψαν εΙς
την Ταλιλαίαν εΙς την πόλιν εαυτών Ναζαρέτ. Το δβ παιδιον
ηύζανε, καΐ εκραταιούτο πνεύματι, πληρουμενον σοφίας* καί
χάρις θεού ην επ αυτό.
224
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΤΘΙΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΤΘΙΟΥ,
Ευχή.
Ύ^ θβοί 6 Παντοκράτωρ, 6 €ί9 τοι^ τόπον του ττροδοτου ^Ιούδα
^^ τον πιστόν σου δούλον Ματθίαν ζκλβζάμξυο^ συγκατα-
ριθμηθηναί μετά των δώδβκα "Αποστολών Αύτος παράσχον
ινα η 'Κκκλησία σου, άπο ψί^υ δ αποστολών πάντοτε φυλασσο-
μ^νη^ διοίκηταί και οδηγηται δια ποιμένων πιστών και αληθινών^
δια Ιησού \ρίστού του Κυρίου ημών. Αμήν,
^ΑντΙ τον ΆτΓοστυλον.
*Τ7^Ν ταϊς ημ^ραις ταυταις ανάστα^ ΥΙβτρος Ιν μ4σω τών ΙΙράξ.
-*-^ μαθητών ππβν, [Ήν Τ€ όχλος ονομάτων βπΐ το αύτο ^ ^^'
ώρ βκατον ίίκοσίν^ "Άνδρβς άδβλφοί, ί'δβι πληρωθηναι την
Τραφην ταυτην, ην προβΐπβ το ΥΙνβύμα το αγιον δια στόματος
Ααβ\δ π€ρ\ Ιούδα, του γ€νομ€νου οδηγού τοΐί συλλαβούσι τον
'Ιησούν οτι κατηριθμημ^νος ην συν ημίν,και ίλαγβ τον κληρον
της διακονίας ταύτης. Ούτος μ€ν ούν Ικτησατο χωρίον €κ τού
μισθού της αδικίας, κα) πρηνης γβνόμ^νος €λάκησ6 μέσος, κα\
ζξβχυθη πάντα τα σπλάγχνα αυτού. Και γνωστόν ίγ€νβτο
πάσι τοις κατοικούσιν Ιερουσαλήμ, ώστ€ κληθηναι το χωρίον
4κανο ΤΎ) Ιδία διαλβκτω αυτών * Ακ^λδαμα, τουτβστι, Χωρίον
αίματος. Τβγραπται γαρ ίν βίβλω Ψαλμών, Τβνηθήτω η
ίπαυλις αυτού βρημος, και μη ίστω ο κάτοικων Ιν αύττί' και
την βπισκοπην αυτού λάβοι ίτβρος, Αβΐ ουν τών συν^λθόντων
ημΐν ανδρών βν παντι χρόνω Ιν ω βίσηλθβ και έζηλθβν ίά> ημάς
6 Κύριος Ιησούς, άρ^άμενος άπο τού βαπτίσματος Ιωάννου,
€ως της ημέρας ης άνβληφθη αφ* ημών, μάρτυρα της άναστασβως
αυτού γβνβσθαι συν ημϊν ίνα τούτων. Και ίστησαν δύο,
'Ιωσηφ τον καλού μενον ^αρσαβάν, ος ίπ€κληθη Ίούστος, και
Ματθίαν. Κ«ί προσβυζάμβνοι βίπον, Έύ Κύριβ, καρδιογνώστα
πάντων, άνάδπ^ον (κ τούτων τών δύο ένα ο ν ^ζζλέζω, λαβαν
225 ρ
Ματθ.
ΙΑ'25.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ
701/ κληρον της διακονίας ταύτης και αποστολής, Ιζ ης παρββη
*Ιονδας, πορ^υθψαι ύς τον τόπον τον ϊδων. Και €δωκαν
κλήρους αυτών κα\ ίπβσβν 6 κλήρος Ιπ\ Ματθίαν, κα\ συγκατβ-
ψηφίσθη μ€τα των ίνδ^κα Αποστόλων,
Εναγγ^λίον.
Ι^^Ν €Κ€ίνω τω καιρώ αποκριθείς ο Ιησούς βΐπβν, *Έίζομο-
*-^ λογοϋμαί σοι, ΪΙάτβρ, Κύριβ του ουρανού κα\ της γης, οτί
άπβκρυψας ταύτα άπο σοφών και συνετών, και άπβκάλυψας
αυτά νηπιοις. Ναζ, ο ΙΙατηρ, οτί ούτως €γ€ν€το βύδοκία
εμπροσθίν σου. Πάντα μοι παρεδόθη ύπο του ΥΙατρός μου*
και ουδείς Ιπιγινωσκει τον Ύιον ει μη ο ΥΙατηρ' ούδε τον
Πάτερα τ\ς επιγινώσκει εΐ μη 6 Υιός, κα), ω ίαν βούληται
6 ΥΊος αποκαλύ'φαι. ί!^εύτε προς με πάντες ο\ κοπιώντες και
πεφορτισμενοι, κάγώ αναπαύσω υμάς. ^Άρατε τον ζυγόν μου
εψ υμάς, κα), μάθετε άπ' εμού, οτι πράος εΙμι κα). ταπεινός
τη καρδία, κα) εύρησετε άνάπαυσιν ταϊς ψυχαϊς υμών, Ό γαρ
ζυγός μου χρηστός, κα) το φορτίον μου ελαφρόν εστίν.
Δ
Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ.
Ευχή.
Εόμεθά σου, Κύριε, εγχεον την χάριν σου ταΐς καρδίαις
ημών, ίνα ως δζ' ευαγγελιζο μενού αγγέλου την ενσάρκωσιν
εγνωκαμεν του Υιού σου Ιησού \ριστού, ούτω δια τού σταυρού
και τού πάθους αυτού καταντησωμεν ε\ς την δόζαν της αναστά-
σεως αυτού, δια τού αυτού Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών.
Άμην,
Άγγι του ^ Αττοστόλον.
Ίίσαί. ΤΖ^ Αι προσεθετο Κύριος λαλησαι τω "Αχαζ, λέγων, Αΐτησαι
/ 10. ^ σεαυτώ σημεΐον παρά Κυρίου θεού σου, εΙς βάθος η εΙς
ύψος. Και είπεν "Α;(α^ Οι; μη αΙτήσω, ούδε μη πειράσω
220
ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ
Κύριοι/. Κώ 6Γ7Γ€ί/, Άκούσατβ δη, οίκοί Δαυ/δ* Μϊ) μικροί/
υμίι^ ατ/ωνα παρ^γ^ιν άνθρωποι^, και ττώ^• Κνριψ παρβχ^τβ
α-γωνα ; Δίά τούτο δωσβι Κύριοι αντο^ ύμϊν σημύον 'Ιδοι;,
η παρθίνος Ιν γ άστρι ληψεται και τβζβται ΎΙόι^, κα\ καλίσβι
το όνομα αυτού "Εμμανουήλ. Βούτυρον κα) μ^λι φάγβται, πρ)ν
η γνώναι αύτον προβλβσθαι πονηρά, ίκλύ^ασθαι το αγαθόν.
'Τ^Ν δ€ τω μην) τω ίκτω άπβσταλί] 6 άγγβλος Ταβριηλ άπα Λουκ.
-^-^ του θβού βΐ^ ττόλιν της Ταλιλαίας, τ} όνομα Ναζαρέτ,
προς παρΘ^νον μζμνηστβυμ^νην άνδρί, ω όνομα * Ιωσήφ, ίζ
οίκου Δα^/δ• καΧ το όνομα της παρθένου Μαριάμ. ΚαΙ
βίσ^λθων ο άγγζ^λος προς αύτην, ^Ιπβ, ^αΐρ€, Κζχαριτωμβνη,
ο Κύριος μ€τά σου* εύλογη μ4νη συ βν γυναιζίν. Ή δβ Ιδοΰσα
δΐ€ταράχθη €π\ τω λόγω αυτού, και διβλογίζβτο ποταπός βϊη
6 ασπασμός ούτος. ΚαΙ €ΐπ€ν 6 άγγβλος αύτη, Μη φοβού,
Μαριάμ* ίΰρ^ς γαρ χάριν παρά τω θβω, Κα\ ιδού, συλλήχΙ/^
€ν γαστρί, κα\ τβζγ) ΥΊόν, καΐ καλ€σ€ΐς το όνομα αυτού *Ιησούν,
Οΰτος ίσται μβγας, και Ύΐος Ύψιστου κληθησβταΐ' κα\ δώσει
αύτω Κύριος ο ^€ος τον θρονον Ααβ\δ τού πατρός αυτού, ΚαΙ
βασιλβύσει €π\ τον οίκον * Ιακώβ βίς τους αΙώνας, και της
βασιλείας αυτού ουκ ίσται τέλος. Έ^Ιπε δε Μαριάμ προς τον
άγγελον, ΥΙώς εσται τούτο, επει άνδρα ου γινωσκω ; Καί
αποκριθείς ο άγγελος είπεν αύτη, ΥΙνεύμα άγων επελεύσεται
επΙ σε, και δυναμις Ύψιστου επισκιάσει σοι* διο κα\ το
γεννώμενον άγιον, κληθησεται ΎΙος θεού. Και Ιδού, ^Ελισάβετ
ή συγγενής σου, και αύτη συνειληφυΐα υΐον εν γήρα αύτης•
καΙ ούτος μην έκτος εστίν αύτη τη καλούμενη στείρα. Οτι
ουκ άδυνατησει πάρα τω θεω πάν ρήμα. ΈΙπε δε Μαριάμ,
*Ιδου η δούλη Κυρίου* γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου. Κα).
άπήλθεν άπ αύτης ο άγγελος.
227 ρ 2
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛ1ΣΤ0Υ ΜΑΡΚΟΥ.
Ενχη.
*/^ θ€09 6 ΥΙαρτοκρατωρ, 6 την αγίαν σου δίδάζας ^Κκκλησίαν
^^ δια τψ ουρανίου διδασκαλίας του αγίου Έ,ύαγγβλίστοΰ
σου Μάρκου ' Αύτος' χάρισαι ημΐν, ΐνα, μη ώ? νηττίοι οντβς,
τταντί 7Γ€ρίψ€ρομ€νοί άνβμφ της ματαίας διδασκαλίας, Ιν ττ]
άληθβια ^δραιωθώμβν του άγιου σου Κύαγγβλίου, δια Ιησού
Χριστού του Κυρίου ημών. *Αμην.
*Α7ΓθσΓθλθ?,
Έφ€σ. "Ε^Νϊ ίκάστω ημών ΙδοΘη η χάρις κατά το μ€τρον της
^'^' -*-^ δωρεάς του \ριστού. Αιο λ^γβι, *Αναβάς €ΐς ΰψος,
γίχμαλωτβυσβν αίχμαλωσίαν, και ίδωκ€ δόματα τοις άνθρωποις.
(Το δ€ Ανφη, τι Ιστιν €6 μη οτι και ατίβη πρώτον €ΐς τα
κατώτ€ρα μ€ρη της γης ; Ό καταβά^ αυτός (στι κα\ ο άναβάς
υπεράνω πάντων τών ουρανών, Ίνα πληρώστ) τα πάντα.) Και
αύτος €δωκ€ τους μίν αποστόλους, τους δβ προφητας, τους δβ
ίύαγγ€λιστας, τους δβ ποιμβνας κα] διδασκάλους' προς τον
καταρτισμον τών άγιων, βίς βργον διακονίας, €ΐς οίκοδομην του
σώματος του \ριστού' μβχρι καταντησωμβν οι πάντβς (Ις την
€ΐοτητα της πιστβως, κα] της ίπιγνωσβως του Υϊού του ^βον,
ύς άνδρα τβλβιον, βίς μβτρον ηλικίας του πληρώματος του
\ριστοΰ' 'ίνα μηκβη ώμβν νηπιοι κλυδωνιζόμ^νοι, κα\ περι-
φερόμενοι παντι άνεμω της διδασκαλίας, εν ττ} κυβεία τών
ανθρώπων, εν πανουργία, προς την μβθοδείαν της πλάνης '
άληθεύοντες δε εν αγάπη, αύ^ησωμβν εΙς αύτον τα πάντα, ος
εστίν η κεφαλή, 6 \ριστ6ς, Έ^ ου πάν το σώμα συναρμολο-
γουμενον, κοϋ συμβιβαζόμενον δια πάσης άφης της επιχορηγίας,
κατ ενεργειαν εν μετρώ ενός εκάστου μέρους, την αΰζ7]σίν του
σώματος ποιείται, εΙς οίκοδομην εαυτού εν άγάπτ}.
228
ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΙΑΚΩΒΟΥ
Εναγγέλιον,
'ΤΤ^Γώ ζΐμί η αμπβλος η αληθινή^ και 6 Πατήρ μου 6 γβωργόΐ Ίωάν.
-■-^ βστί, Πάί^ κλήμα Ιν Ιμοί μη φζρον καρπόν, αίρ€ί αύτό' Ι^^•
κα\ τταν το καρποί^ φβροι^, καθαιρεί αύτο, 'ίνα πλείονα καρποί/
φ€ρϊ)» 'Ήδη νμβΐς καθαροί Ιστ€ δια τον λόγον ον λβλάληκα
νμϊν. Μβίνατβ Ιν ^μοί, κάγω Ιν ύμϊν. Καθώς- το κλήμα
ου δύναται καρπον φβρβιν αφ* παντού, ίαν μη μ^ίνη €ν τη
άμπβλω' όντως ονδβ υ μας, (αν μη Ιν (μο\ μ^ίνητζ. Έ^ώ
€]μί η άμπελος, υμύς τα κλήματα, Ο μ^νων (ν Ιμοί, κάγω
βν αντω, ούτος φβρζί καρπον πολύν οτι χωρίς (μου ου δύνασθε
ποίβΐν ούδίν, *Έ^αν μη τις μ^ίνη ίν (μοί, ίβληθη βξω ώς το
κλήμα, και βζηράνθη' κα). σνναγουσιν αυτά, καΐ βίς πυρ
βάλλονσι, και καίεται. 'Έ^αν μβινητβ βν €μοί, καΐ τα ρηματά
μου €ν ύμΐν μ€ΐνη, Ό βαν θβλητβ αΙτησζσθ€, και γβνησβταί ύμΐν.
*Εν τούτω Ιδοζάσθη ο ΪΙατηρ μου, ίνα καρπον πολύν φβρητ^'
και γβνησβσθβ €μο\ μαθηταί, Καθώς ήγάπησβ μβ 6 Πατήρ,
κάγω ήγάπησα ύμάς' μβίνατβ ίν τη αγάπη τη (μη. Έαζ/ τάς
(ντολάς μου τηρήσητβ, μ€ν€Ϊτ€ Ιν τη αγάπη μου' καθώς Ιγω
τάς βντολάς του Πατρός μου Τ€τήρηκα, κα\ μβνω αυτού €ΐ/
τη αγάπη, Ύαύτα λίλάληκα ύμϊν, Ινα η χαρά ή (μη (ν ύμΐν
μ€ΐνη, κα\ ή χαρά υμών πληρωθη.
ΓΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΙΑΚΩΒΟΥ.
Ενχή.
/^ θβος 6 Παντοκράτωρ, ον άληθινώς γινωσκβιν ζωή ίστιν
^ αίο^νιος* \άρίσαί ήμϊν τβλβίως γινώσκβιν τον ΥΙόν σον
*Ιησούν Χριστον την οδον βίναι, κα\ την άλήθβιαν, κα\ την ζωήν
ίνα τοις ϊχνβσιν (πακολουθονντβς των αγίων σον * Αποστόλων,
Φίλίππον καϊ ^Ιάκωβου, (ν τη όδω προσκαρτβρώμβν τη φζρούση
βίς την ζωήν την αΐώνιον, δια του αυτού τού Υιού σου, Κυρίου
δβ ημών Ιησού άριστον, *Αμην,
229
ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΙΑΚΩΒΟΥ
Έπιστολτ}.
Ίακ. Α'ι. ^ΎΑκωβος θβον και Κνρίον *1ησού άριστου 8ονλθ9, τοις
"*- δω8(κα φυλαϊς τάί^ ^ν τύ} διασπορά, χ^αίρβιν. Γίάσαν
■χαραν ηγησασθβ^ άδβλφοί μου, όταν πβίρασμοΐς ττβριπβσητβ
ΤΓΟίκίλοίς' γινωσκοντ^ς οτι το δοκιμιον νμων τη9 πίστβως
κατεργάζεται νπομονην. Ή ^6 υπομονή έργον τβλειον εχβτω,
Ίνα ήτ€ τέλειοι και ολόκληροι, εν μηδεν\ λειπόμενοι, Έ,Ι δε
τις υμών λείπεται σοφίας, αΐτείτω πάρα του δίδοντος θεοΰ
πάσιν άπλώς^ κα\ μη ονειδίζοντος, και δοθησεται αύτω. ΑΙτείτω
δε εν πίστει, μηδέν διακρινόμενος- 6 γαρ διακρινόμενος εοικε
κλύδωνι θαλάσσης, άνεμιζομενω, και ριπιζομενω. Μ17 γαρ
οίεσθω ο άνθρωπος εκείνος οτι ληψεταί τι πάρα του Κυρίου.
Ανηρ δίψυχος ακατάστατος εν πασαις ταΐς όδοΐς αυτού,
Καυχάσθω δε ό αδελφός ό ταπεινός εν τω ύψει αυτού ' ό δε
πλούσιος εν τη ταπεινώσει αύτού' ότι ώς άνθος χόρτου πάρε-
λεύσεται. * Ανέτειλε γαρ ό ήλιος συν τω καύσωνι, και εζηρανε
τον χόρτον, και το άνθος αυτού εξέπεσε, και η ευπρέπεια τού
προσώπου αυτού άπωλετο' ούτω καΐ ό πλούσιος εν ταΐς πορείαις
αυτού μαρανθησεται. Μακάριος άνηρ ός υπομένει πειρασμόν*
ότι δόκιμος γενόμενος λη\\ίεται τον στεφανον της ζωής, ον
επηγγείλατο 6 Κύριος τοΐς άγαπώσιν αύτον»
ΕύαγγίΚων.
Ίωάν. Μι^Ιπεν δε ό *Ιησούς τοΐς εαυτού μαθηταΐς, Μη ταρασσεσθω
ΐ• Λ^ υμών η καρδία• πιστεύετε εις τον θεόν, και εΙς εμε
πιστεύετε, Έι^ τη οΙκία τού Πατρός μου μονά) πολλαί είσιν
εΐ δε μη, είπον αν ύμΐν. Πορεύομαι ετοιμάσαι τόπον ύμΐν
Και εάν πορευθώ κα\ ετοιμάσω ύμΐν τόπον, πάλιν έρχομαι, και
παραληψομαι υμάς προς εμαυτον, ινα οπού εΙμ\ εγω, και υμεΐς
ήτ€. Και όπου εγώ υπάγω, οϊδατε, κα\ την οδόν οίδατε, Αεγει
αύτω Θωμάς, Κύριε, ουκ οίδαμεν πού υπάγεις, κάΙ πώς δυνά-
μεθα την όδόν είδεναι ; Αεγει αύτω 6 *Ιησούς, Έγώ εΙμι η
230
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ
όδίίί, και η άληΟ^ια, και η ζωψ οΐ'δίίί €ρχ€ται προ^ τον
Πατίρα €ί μη δι ίμου* Έλ €γνώκΗτ4 μ€, και τον ΥΙατίρα
μου ίγνώκβίτβ αν κα). απ άρτι γινωσκβτβ αυτον^ και ίωρακατβ
αυτόν» Αβγβι αύτω Φίλιππος, Κύρΐ€, δ^ΐξον ημΐν τον ΪΙατβρα,
κα\ άρκ€Ϊ ημΐν» Α^γβι αύτω 6 'Ιησοΰς^ Ύοσοντον χ^ρονον μ€θ
υμών βίμι, καΙ ουκ €γνωκάς μβ, Φίλιππβ ; Ό βωρακωί €μ€,
€ωρακ€ τον ΓΙατίρα* καΐ πώ? συ λίγβις, Αίΐζον ημΙν τον
ΪΙατίρα ; Οι; πιστ^ύ^ις οτι €γω (ν τω ΪΙατρί, κα\ 6 Πατήρ ίν
€μοί €στι ; τα ρήματα α βγω λαλώ ύμΐν, απ* €μαυτου ου
λαλώ* 6 δβ Πατήρ 6 €ν βμοί μ€νων, αύτος ποιύ τα ^ργα,
Πιστ^ύ^τί μοι, οτι €γω Ιν τω Πατρί, κα\ ο Πατήρ βν €μοί'
€1 δ€ μη, δια τα €ργα αύτα πιστίυβτβ μοι. Άμην, άμην λβγω
ύμϊν, Ό πιστβύων €ίί €μ€\ τα βργα α ίγώ ποιώ, κάκβΐνος•
ποιήσβι, κα\ μείζονα τούτων ποιήσει* ότι Ιγώ προς τον Πατβρα
μου πορεύομαι. Και ο, τι αν αΐτησητβ ίν τω Όνοματί μου,
τούτο ποιήσω, Ίνα δοξασθή 6 Πατήρ €ν τω Υίώ. 'Έάν τι
αιτήσητ€ Ιν τω ^Ονόματι μου, βγω ποιήσω.
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ.
Ευχή.
Ύ^ Υρί€ 6 θζός 6 Παντοκράτωρ, ύ τον αγιον * Απόστολόν σου
**-^ Βαρνάβαν βζαιρβτοις τοϊς τού αγίου Πνεύματος χαρίσμασι
κοσμησας' Αυτός μή άφτις ημάς, δβομβθα σου, Ιστορημένους
τών ποικίλων σου χαρισμάτων, μηδβ της χάριτος του χρήσθαι
αύτοΐς πάντοτε άς την τιμήν κα\ δόζαν σου, δια Ιησού
\ριστού τού Κυρίου ημών. Αμήν.
*Αγτι τον Άποστολον.
'ΤΤΚουσ^τ; ό λόγος βίς τά ώτα της 'Κκκλησίας της βν Ιΐράξ.
■*••*• *ΐ€ροσολύμοις περί αυτών και βζαπεστειλαν Βαρνάβαν, ^^ -'^•
διβλθίΐν ίως * Αντιοχείας. ' 0? παραγενόμενος, και Ιδων τήν
χάριν τού θ(ού, εχάρη, κα), παρεκάλει πάντας τή προθεσβι της
231
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ
καρδίας ττροσμίν^ιν τω Κνρίω. Οτι ην άνηρ αγαθός, κοί
ττληρης ΥΙν^ύματος αγίου, καΐ ττίστβως* κα\ προσβτβθη όχλος
Ίκαρος τω Κνρίω, ^Ειζήλθβ δβ βίς Ύαρσον 6 Βαρνάβας
άναζητΐ]σαι Έαύλον, Καί βνρων αυτόν, ηγαγίν αύτον ύς
ΆνΊίόχΗαν, 'Έιγβν^το δί αυτούς βνιαυτον όλον συναχθηναι
€ν ττ] *ΕιΚκλησία, κα), διδάζαι οχλον Ικανόν χρηματίσαι Τ€
πρώτον βν * Αντίοχζία τους μαθητας Χριστιανούς, *Έιν ταυταις
δβ ταΐς ημβραις κατηλθον άπο Ί€ροσολυμων προφηται βίς
*Αντώχ€ίαν. * Αναστας δε €ί9 6^ αυτών, ονόματι " Αγαβος,
βσημανβ δια του ΥΙνβυματος, λίμον μίγαν μβλλΕίν ^σβσθαι εφ*
ολην την οίκουμενην όστις και βγβνβτο ίπι Κλαυδίου Καίσαρος,
Ύών δε μαθητών, καθώς ηυποράτο τις, ώρισαν έκαστος αυτών
€ΐς διακονίαν πβμχΙ/αι τοις κατοικοΰσιν εν ττ] Ιουδαία άδελφοΐς,
Ό κα] εποίησαν, άποστείλαντες προς τους πρεσβυτέρους δια
χειρός Βαρνάβα και Έαύλου.
Εναγγίλίον.
*1ωάν, \^'^ν ^(^τίΐ^ V εντολή η εμη, ϊνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς
ΙΕΊ2. -^ ^ ηγάπησα υμάς. Μ,είζονα ταύτης άγάπην ούδε]ς έχει,
ϊνα τις την ψυχην αυτού Θυ) υπέρ τών φίλων αυτού, Υμεϊς
φίλοι μου εστε, εαν ποιητε οσα εγω εντέλλομαι ύμϊν. Ούκετί
υμάς λέγω δούλους• ότι 6 δούλος ουκ οίδε τι ποιεί αυτού ο
κυριος' υμάς δε εϊρηκα φίλους* οτι πάντα α ήκουσα πάρα
τού ΪΙατρός μον^ εγνώρισα ύμϊν, Ονχ ύμεΐς με εξελεζασθε,
αλλ* εγώ εζελεζάμην υμάς, καΐ εθηκα υμάς, Ίνα νμεϊς ύπαγητε
και καρπόν φερητε, και ο καρπός υμών μένη- \να ο τι αν
αΐτησητε τον Γίατερα εν τω "Ονόματι μου, δω ύμΐν.
Ό,
ΤΟΥ ΛΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ.
Ευχή.
θεος 6 ΥΙαντοκράτωρ, ου τη πρόνοια 6 δούλος σον
ωαννης ό Βαπτιστής θαυμαστώς εγεννηθη, και απεστάλη
232
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ
τηι/ 63υι/ τον ΥΙού σου του Έωτήρος• ημών δια κηρυζβω^
μ€ταροία9 €τοιμάσαί* Αύτο9 ημάς ττοίησον ούτω τη διδασκαλία
αυτού άκολουθβϊν κα\ την άγίαν αυτού πολίΤ€ίαν μιμβΐσθαι,
ωστ€ κατά το κήρυγμα αυτού βίλίκρινώς μβτανοησαι^ και κατά
το υπόδειγμα αυτού ίδραίως άληθβυβίν, τη πονηρία μβτα
παρρησίας βπιτίμάν, κα\ βνβκα της άληθβίας μ^θ' υπομονής
πασχβίν^ δια *Ιησον Χριστού τού ¥^υρίου ημών, *Αμην,
\\ίτΙ 'οϋ Ά 7Γ0 στόλου.
Ι Ι Αρακαλ€ίΤ€, παρακαλάτε τον λαον μου, λβγβι 6 θβός. Ήσαί.
-*-■*- 'Ιίρξΐς λαλήσατε εΙς την καρδίαν Ιερουσαλήμ, πάρα- ^^ ^•
καλέσατε αύτην, οτί επλησθη η ταπείνωσις αύτης, λελυται
αύτης η άμαρτία' οτι εδεζατο εκ χειρός Κυρίου δίπλα τα
αμαρτήματα αύτης. Φωνή βοώντος εν τη ερημω, Ετοιμάσατε
την οδον Κυρίου, ευθείας ποιητε τάς τρίβους τού θβού ημών.
Πάσα φό.ραγζ πληρωθησεται, και πάν ορός και βουνος
ταπεινωθησεται, και εσται τα σκόλια εΙς εύθεϊαν, και η τραχεία
εΙς πεδία, Κα\ οφθησεται η δόζα Κυρίου, και οψεται πάσα
σάρζ το σωτήρων τού θεού- οτι Κύριος ελαλησε. Φωνή
λέγοντος, ^οησον, Καί είπε, Ύί βοήσω ; Πάσα σάρζ χόρτος,
καΐ πάσα δόζα άνθρωπου ως άνθος χόρτου. Έζηράνθη 6
χόρτος, κα] το άνθος εξέπεσε, οτι Υίνεύμα Κυρίου επνευσεν
εις αύτό' αληθώς χόρτος ό λαός. ^Έ,ζηράνθη 6 χόρτος, έπεσε
το άνθος, το δε ρήμα τού θεού ημών μένει εΙς τον αΙώνα.
ΈτΓ* ορός νψηλον άνάβηθι, ο εύαγγελιζόμ^νος Έίών ΰψωσον
τη Ισχυϊ την φωνην σου, ό εύαγγελιζομενος Ιερουσαλήμ•
υψώσατε, μη φοβεΐσθε• είπον ταΐς πόλεσιν Ιούδα, Ιδού, 6
θεός υμών. Ιδου, Κύριος Κύριος μβτα ισχύος έρχεται, κα).
ο βραχίων αυτού μετά κυρίας- Ιδού, ο μισθός αυτού μετ
αυτού, και το έργο εναντίον αυτού. Ώ$• ποιμην ποιμανεΐ το
ποιμνιον αυτού, κα] τω βραχίονι αυτού συνάζει αρνας, καί εν
γαστρί έχουσας παρακαλέσει.
233
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ
Εναγγ€\ιον»
Αονκ. ^ΊΠΗί *Έίλίσαβ€τ ίπλησθη 6 χρόνος του τ^κύν αυτήν και
Α'57. Χ €γίννησ(:ν υΐόν. Και ηκουσαν οι ττ^ρίοικοι και οι συγγε'
νβΐς αύτης ότι βμβγάλυνβ Κύριος το βλεος αυτού μ€τ αύτψ,
και συνβχαιρον αύττ}. Καί βγβνβτο, ζν ττ] ογδότ] ημβρα ηλθον
πβριτβμβΐν το τταώίον^ και ίκάλουι/ αυτό Ιπί τω ονόματι του
πατρός αυτού Ζαχαρίαν. Και άποκριθβϊσα η μητηρ αυτού
€ΐ7Γ€ν, Ούχί' αλλά κληθησ^ται Ιωάννης. Κα) ζίττον προς
αύτην, οτι Ούδβίς βστιν βν ττ) συγγ€ν€ία σου ος καλπται τω
ονόματι τούτω. ^Κνβν^υον δβ τω πατρί αυτού, το τι αν θίλοι
καλησθαι αυτόν. Και άιτησας πινακίδων, βγραψβ λίγων,
* Ιωάννης Ιστϊ το όνομα αυτού, Κα* ίθαύμασαν πάντες.
Άνίωχθη §€ το στόμα αυτού παραχρήμα, και η γλώσσα αυτού
Ιλύθη, και ίλάλπ εύλογων τον θβόι/. Και ^γβνβτο Ιπ\ πάντας
φόβος τους πβριοικούντας αυτούς* καΙ €ν ολη τη ορεινή της
* Ιουδαίας διβλαλβϊτο πάντα τα ρήματα ταύτα. Καϊ ί'θίντο
πάντες οϊ άκούσαντ^ς €ν τη καρδία αυτών, λβγοντβς, Ύί άρα
το παιδίον τούτο βσται ; Και χζΐρ Κυρίου ην μ^τ αυτού,
ΚαΙ Ζαχαρίας 6 πατήρ αυτού βπλησθη Πνεύματος αγίου, καΙ
προβφητβυσβ λέγων, Κύλογητος Κύριος ό θβος τού * Ισραήλ,
οτι επεσκεψατο κα\ ίποίησε λύτρωσιν τω λαω αυτού, και
ήγειρε κέρας σωτηρίας ημίν εν τω οίκω Ααβιδ τού παιδός
αύτού' καθώς ελάλησε δια στόματος τών άγιων τών άπ αιώνος
προφητών αυτού* σωτηρίαν εξ εχθρών ημών, και εκ χειρός
πάντων τών μισούντων ημάς' ποιησαι έλεος μετά τών πάτερων
ημών, και μνησθηναι διαθήκης αγίας αύτού' όρκον Όν ωμοσε
προς * Αβραάμ τον πάτερα ημών, τού δούναι ήμίν, άφόβως,
εκ χειρός τών εχθρών ημών ρυσθεντας, λατρεύειν αύτω, εν
όσιοτητι κα\ δικαιοσύνη ενώπιον αυτού πάσας τάς ημέρας της
ζωής ημών. Καϊ σύ, παιδίον, προφήτης * Υψίστου κληθήση'
προπορευση γαρ προ προσώπου Κυρίου ετοιμασαι οδούς αύτού'
234
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΕΤΡΟΥ
του Βουναί γνώσιν σωτηρίας τω λαω αυτού €ν άφ^σβι αμαρτιών
αυτών, δια σπλάγχνα όλβους θβού ημών, βν οίς €π€σκ€ψατο
ημάς• * Ανατολή 6^ ΰ\Ι/ους' βπιφάναι τοΪ9 €ν σκότ€ί κα\ σκιά
θανάτου καθημβνας, του κατ^υθύναι τους 7Γθ8ας ημών ζΐς 68ον
€ΐρηνης. Το δβ παιδίον ηυξαν€, καΐ βκραταιοΰτο πνβύματί'
καΐ ην €ν ταΪ9 βρημοις εως ημβρας άναδβίζβως αυτού ττρος
τοί' * Ισραήλ.
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΕΤΡΟΥ.
Ενχη.
ί~\ θβος 6 Παντοκράτωρ, 6 δια τού Υίού σου Ιησού άριστον
^^ τω αγίω σου Άποστόλω ΥΙ^τρω πολλά κα\ ^^οχα δωρη-
σάμβνος χαρίσματα, καΐ ίντ^ιλάμ^νοζ αύτω την ποίμνην σου
σπουδαίων ποιμαίνβιν ΤΙοίησον, δβομβθα σου, πάντας €7Γί-
σκόπου^ κα\ ποιμβνας τον αγιόν σου λόγον €νδ€λ€χώς κηρύσσβιν,
καΐ τον λαον ύπηκόως Ι^ακολουθπν αύτω, 'ίνα κομίσωνται τον
άμαραντινον της δόζης στβφανον, δια Ιησού Χριστού τού
Κυρίου ημών. ' Αμήν.
ΆγγΙ τοΐ) ΆτΓοστολου.
'ΚΖ Ατ' βκβϊνον τον καιρόν Ιπ^βαλ^ν Ηρώδης 6 βασιλεύς τάί Πρά^.
■*-^ χα,ρας κακώσαί τ ίνας τών άπο της 'Κκκλησίας. *Αν6Ϊλ€ ^^ ^'
δβ *Ιάκωβον τον άδίλφον Ιωάννου μαχαίρα. Και Ιδών οτί
άρβστόν Ιστί τοις *Ιουδαίοΐ9, προσβθβτο συλλαββϊν και ΐΐβτρον,
(Ήσαν δβ ημβραι τών άζύμων.^ Ο ν καΐ πιάσας βθβτο €ΐς
φυλακην, παραδούς τβσσαρσι τβτραδίοις στρατιωτών φυλάσσβιν
αυτόν, βουλόμβνος μβτά το Πάσχα άναγαγβΐν αύτον τω λαω,
Ό μ(ν ούν Ώβτρο^ βτηρβΐτο €ν ττ) φυλακη' προσβυχη δ€ ην
βκτζνης γινομένη ύπο της ^Έικκλησίας προς τον θβον ύπίρ
αυτού. Οτβ δβ ίμβλλβν αύτον προαγβιν 6 ^ϋρωδης, τύ] νυκτΐ
βκείνη ην 6 ΥΙβτρος κοιμώμβνος μβταζύ δύο στρατιωτών,
δ€δ€μ€νος άλυσβσι δυσί' φύλακας Τ€ προ της θύρας ίτηρουν
235
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΕΤΡΟΥ
την φυλακην, Καί Ιδού, αγγβλος Κυρίου ίττβστη, και 0ώί
ζλαμψβρ ίν τω οίκηματί' πατάτας δβ την πλ^υραν του Πβτρου,
ηγβίρβν αύτον, λβγων, Ανάστα βν τάχβί. Καί βζβπβσον αυτού
αϊ άλυσ€ί9 €/< των χειρών. ΈΙπβ τβ 6 άγγελος προς αύτον,
ΐΊερίζωσαι, κα\ υττοδησαι τα σανδάλια σου* εποίησβ δβ οΰτω.
ΚαΙ λβγβί αύτω, ΥΙβρίβαλού το ίμάτίόν σου, κα\ ακολουθεί μοι,
Καί (ζζλθων ηκολούθβί αύτω, καΐ ουκ ηδβί οτι αληθές εστί
το γινόμενον δια του άγγελου' εδόκει δε όραμα βλεπειν. Αιελ-
θόντες δε ττρώτην φυλακην κα\ δευτεραν, ήλθον επι την πύλην
την σιδηράν την φερουσαν εΙς την πόλιν, ήτις αυτόματη ηνοίχθη
αύτοΐς' και εξελθόντες προηλθον ρύμη ν μίαν, και ευθέως άπεστη
ό οίγγελος απ αυτού. Και 6 ΐίετρος γενόμενος εν εαυτω, είπε,
Νύν οίδα αληθώς, ότι εξαπεστειλε Κύριος τον άγγελον αυτού,
και εξείλετό με εκ χειρός Ήρώδου, κα\ πάσης της προσδοκίας
του λαού των * Ιουδαίων.
Έ»να•γγΙλίον.
Ματ^. ^Ύ^Μων ο Ιησούς εΙς τα μέρη Καισαρείας της Φιλίππου,
14 13. ±^ ηρώτα τους μαθητάς αυτού λέγων, Ύίνα με λεγουσιν οΙ
άνθρωποι είναι, τον Υιόν τού ανθρώπου ; Οι δ είπον, Ο! μεν
'Ιωαννην τον Βαπτιστην, άλλοι δε Ήλίαν, έτεροι δε *1ερεμίαν,
η ενα τών προφητών. ί\.εγει αύτοϊς, ΎμεΊς δε τίνα με λέγετε
είναι ; Αποκριθείς δε Έίμων ΥΙετρος είπε, Έύ ει ό \ριστός^
ό Υίοί τού θεού τού ζώντος. Καί άποκριθε\ς 6 *Ιησούς είπεν
αύτω. Μακάριος εί, Σίμων Βαρίύίνά' Οτι σαρξ και αίμα ουκ
απεκάλυψε σοι, αλλ ό ΥΙατηρ μου ό εν τοϊς ούρανοϊς. Κάγω
δε σο] λέγω, ότι συ εί Πέτρος, καΙ επΙ ταύτη τη πέτρα οικοδο-
μήσω μου την 'Έκκλησιαν* καΐ πυλαι αδου ου κατισχύσουσιν
αύτης, Καί δώσω σο) τάς κλεϊς της βασιλείας τών ουρανών
και ο εαν δησης επϊ της γης, εσται δεδεμενον εν τοις
ουρανοΐς' καΐ Ό εαν λύσης επΙ της γης, εσται λελυμενον εν
τοις ούρανοΐς,
236
π
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ.
Ευχή.
Αράσχον, θββ οίκτίρμον, Ινα καθώς 6 άγιος σου 'Αττο-
στολος Ιάκωβος, άφβΐς τον πατέρα, και τταντα τα
υπάρχοντα, ύπηκουσ€ν άμβλλητί ττ) κΧησ^ι του Υϊου σου
Ιησού άριστου, και ηκολούθησ^ιν αύτω' οΰτω και ημΛ, πάσαν
άφβντζς βίωτικην κα\ σαρκικην Ιπίθυμίαν^ διαπαντος ίτοίμως
ίχωμ^ν ταΐς άγίαις σου άκολουθάν ^ντολαΐς, δια Ί7]σού άριστου
του Κυρίου ημών. *Αμην.
ΆντΙ τον ΆτΓοστολου.
'ΤΤ^Ν ταύταις ταΐς ημίραις κατηλθον άπο ^Ιεροσολύμων ΙΙράζ.
-"^ προφηταί €ί? *Αντίόχ€ίαν. * Αναστάς ^6 ύς (^ αυτών, ^^ 27 και
ονοματί Αγαρος, εσημανβ Οία του ίΐνβυματος, λίμον μβγαν ^^ Κεώα-
μ^λλζίν ίσβσθαι Ιφ> Όλην την οίκου μενην όστις και βγενβτο λαίον.
€7Γΐ Κλαυδίου Καίσαρος. Ύών δβ μαθητώ)ν, καθώς ηύπορύτό
τις, ωρισαν έκαστος αυτών βίς διακονίαν ττεμψαι τοΐς κατοικούσιν
ίν ττ} *Ιουδαία άδβλφοϊς. Ό κα\ εποίησαν, άποστβίλαντβς
προς τους πρεσβυτέρους δια χειρός Βαρνάβα και Έαύλου,
Κατ εκείνον δε τον καιρόν, επεβαλεν Ηρώδης 6 βασιλεύς
τάς χείρας κακώσαί τ ίνας τών άπο της Εκκλησίας. Άνεΐλε
δε Ιακωβον τον άδελφον Ιωάννου μαχαίρα. Και ιδών οτί
άρεστον εστί τοΐς Ίουδαίοις, προσεθετο συλλαβεΐν καΐ ΐίετρον.
Έ,υαγγ^λίον.
ΤΟτε προσηλθεν αύτω η μητηρ τών υιών Ζεβεδαίου, μετά ΜατΘ.
των υιών αυτής προσκυνούσα, και αιτούσα τι παρ αυτού. ^ ^^'
Ό δβ είπεν αύτη, Ύί θέλεις ; Αεγει αύτω, Είπε Ινα καθίσωσιν
οϋτοι ο\ δύο υιοί μου, εΙς εκ δεξιών σου, κα\ είς εζ ευωνύμων,
εν τη βασίλεια σου. * Αποκριθείς δε 6 Ιησούς εΙπεν, Ούκ
οίδατε τι αιτεϊσθε. Αύνασθε πιεϊν το ποτηριον ο εγώ μέλλω
237
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ττίν^ίν^ και το βάπτισμα Ό β/ω βαπτίζομαι βατττισθηναι ;
Αβγονσιι^ αύτω, Αυι^άμβθα. Καί λβγβι αύτοίς^ Το μ^ν ττοτηριόν
μου ττί^σθβ^ κα), το βάπτισμα ο Ιγω βαπτίζομαι βαπτισθησβσθβ'
το δβ καθίσαι 4κ δβζιώι^ μου, καΐ ίζ ίιύωνύμων μου, ουκ ^στιν
ίμον δούναι^ αλλ* οί? ητοίμασται ύπο του Πατρός μου, Κα),
άκούσαντβς οί δβκα ηγανάκτησαν πβρί των δύο αδελφών, Ό δβ
Ιησούς προσκαλ^σαμ^νος αυτούς €ΐπ€ΐ/, ΟΙδατβ οτι οΐ άρχοντας
των ^Έιθνών κατακαριεύουσ ιν αυτών, και οΙ μεγάλοι κατϋζουσιά-
ζουσιν αυτών. Ούχ οΰτως δβ €σται €ν ύμΐν αλλ* δ? €άν Θ^Χύ}
€ν ύμΐν μ€γα9 γ^νβσθαι, €στω υμών διάκονος ' και ος Ιάν θίΧτ)
€ν υμΐν βιναι πρώτος, βστω υμών δούλος* Ω,σπβρ 6 Υίος τού
ανθρώπου ουκ ήλθβ διακονηθήναι, άλλα διακονησαι, καΐ δούναι
την ψυχην αυτού λύτρον άντΙ πολλών
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ.
Ενχη.
/^ 0609 ό παντοκράτωρ κα\ αιώνιος, 6 τω σώ Αποστόλω
^-^ Βαρθολομαίω την χάριν δωρησάμβνος τού τω λόγω σου
αληθινώς πιστβύβιν και τού αυτόν κηρυσσ€ΐν Α€ομ€θα σου,
παρασγρυ ττ} στ) ^Έ^κκλησια αγαπάν τον λογυν Όν αυτός
βκηρυζβν, και αυτόν κηρύσσβιν τ€ και προσδίχ€σθαι, δια *Ιησού
Χριστού τού Κυρίου ημών. Ά μη ν.
^ΑντΙ τον Αποστόλου.
Πρά|. /\Ι« τών χβιρών τών * Αποστολών βγίνβτο σημβΐα κα\ τέρατα
Ε 12. Αμα *^ ^φ χ^φ πολλά, (καί ήσαν ομοθυμαδόν άπαντες Ιν ττ)
στοά Έολομώντος. Ύών δβ λοιπών ονδβΐς βτόλμα κολλάσθαι
αυτοϊς' αλλ' βμβγαλυνβν αυτούς ό λαός. Μαλλοΐ' δβ προσβτί-
θβντο πιστβύοντβς τω Κυρίω, πλήθη ανδρών τβ και γυναικών)
Ω,στβ κατά τας πλατείας Ικφβρβιν τους άσθβνβΐς, και τιθβναι
4πΙ κλινών και κραββάτων, ίνα βρχομβνου Πβτρου καν ή σκιά
238
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
^πισκιάστ] πια αυτών, Έ>ννήρχ€το δβ καί το πλήθος των
ττίριζ πόλεων ύς *ΐ€ρουσαλήμ, φ€ροντ€ί ασθενείς και όχλοι>-
μίνους υπο πνευμάτων ακάθαρτων, οιτινες ίθεραπευοντο άπαντες,
Έιναγ-γΙΚιον.
^ 'ν^^Τενετο §6 και φίλονεικία εν αυτοΊς, το τις αυτών δοκεΐ Αονκ.
"*^ εΙναί μείζων. Ό ό'ί εΊπεν αύτοΐ?, 01 βασιλείς τών ^^ ^4.
'Κθνών κνριεύουσιν αυτών και οΐ εξουσιάζοντας αυτών εύερ-
γεταί καλούνται* *Υμεΐς δε ου χ οΰτως* αλλ* 6 μείζων εν ύμϊν,
γενεσθω ως 6 νεώτερος• κα\ 6 ηγούμενος, ως 6 διακόνων.
Τις γαρ μείζων, 6 άνακείμενος , η 6 διακόνων ; ουχί 6 άνακεί-
μένος ; εγώ δε εΙμι εν μέσω υμών ώς 6 διακόνων. Ύμπς
δε εστε οϊ διαμεμβνη κότες μετ εμοΰ εν τοις πειρασμοϊς μου.
Κάγώ διατίθαμαι ύμϊν, καθώς διεθετό μοι 6 Πατήρ μου,
βασιλείαν ϊνα εσθίητε και πίνητε επ\ της τραπέζης μου εν
ττ) βασίλεια μου, κα\ καθίσησθε επϊ θρόνων κρίνοντες τας
δώδ(κα φυλάς του * Ισραήλ.
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ.
Ενχη.
/^ θεος ο Παντοκράτωρ, 6 δια του εύλογητοΰ σου ΥΙοΰ
^^ τον Ματθαίον καλεσας άπο του τελωνείου εΙς το είναι
Άποστολον κα\ Έύαγγελιστήν Αύτος δος ήμΐν την χό-ρίν του
πάσαν εγκαταλιπεϊν απληστον επιθυμίαν και άτακτον φιλαρ-
γυριαν, κα\ του άκολουθησαι τω αύτώ τω Υ'ιώ σου ^ Ιησού
βριστώ, τω συζώντι κα] συμβασιλεύοντι συν Σοί καΐ τω άγίω
Πνευματι, ενϊ θεώ, εΙς τους αΙώνας τών αΙωνων. *Αμήν.
ΆτΓοστολοί.
Α Ια τοΰτο έχοντες την διακονίαν ταύτην, καθώς ήλεήθημεν, Β'Κορ.
•■^ ουκ εκκακοΰμεν αλλ* άπαιπάμαθα τα κρυπτά της αΙσχυνης, ^ ^'
μη περιπατούντες εν πανουργία, μηδέ δολούντες τον λόγον
239
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ
του θβον, άλλα ττ] φαι^βρώσβί της άληθβίας, συνιστώντας
ίαυτους ιτρος ττάσαν συνβίδησιν ανθρώπων ενώπιον του θαοΰ,
κι δβ καΐ βστί κβκαλυμμβνον το Έναγγβλων ημών^ ίν τοΙς
άπολλυμβνοίς βστ). κζκαλυμμβνον *Κν οΙ? 6 θβος του αΙώνος
τούτου €τύφλωσ€ τα νοήματα των απίστων, €ΐς το μη αύγάσαι
αυτοίς τον φωτισμον τον Έ,ύαγγίλίον της δόζης^ του άριστου,
ος- ίστίν άκων του θβοί;. Ου γαρ (αυτούς κηρυσσομβν,
άλλα \ρίστον 'Ιησονν Κυριον ίαυτούς δ6 δούλους υμών δια
Ιησοΰν. Οτί 6 θβος ο απών €Κ σκότους φώς λάμψαι, Ός
βλαμφβν €ν ταΐς καρδίαις ημών, προς φωτισμον της γνώσβως
της δο^ης του θβοϋ, €ν προσώπω * Ιησού \ρίστοϋ.
Εναγγξλιον.
Ματθ. Ύ^ Αί παράγων 6 ^Ιησούς• ακαΐθβν, βίδβν ανθρωπον καθημανον
® ^• βπ\ το τβλώνιον, Μ.ατθαίον λαγόμ^νον καΐ λάγπ αύτώ,
Ακολουθεί μοί. Και άναστας ηκολούθησβν αύτω. Και
Ιγ^νβτο, αυτού άνακαιμ^νου ίν τη οΙκία, και Ιδού^ πολλοί
Ύαλώναι και άμαρτο^λο\ βλθοντβς συνανβκβιντο τω Ιησού κα\
τοις μαθηταΐς αυτού. ΚαΙ Ιδόντ€ς οΐ Φαρισαΐοι, άπον τοις
μαθηταΐς αυτού, Αίατί μ€τα τών Ύαλωνών και αμαρτωλών
€σθί€ί ο διδάσκαλος υμών ; Ό δ€ Ιησούς άκουσας αΐπβν
αυτοΐς, Ου χρβίαν ίχουσιν οΙ Ισχύοντας Ιατρού, άλλ' οΐ κακώς
€χοντ€9, Ώορβυθίντβς δβ μάθατε τι αστιν, "Κλβον θβλω, και
ου θυσιαν ου γαρ ήλθον καλίσαι δικαίους, άλλ' αμαρτωλούς
€ΐς μβτανοιαν.
ΤΟΥ ΑΠΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΠΑΝΤΩΝ.
Ει;χ7ί.
Γ ^~\ θ€θί ό αΙωνιος, 6 τάς λειτουργίας τών ^Κγγε^λων και
^^ τών ανθρώπων κατά τάζιν θαυμαστην διορίσας και
υΐκονομησας' 1λ€ωί παρασχου, ΐνα οΐ άγιοι σου ' Αγγβλοι,
240
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ
καθώς παΐ'τοτ€ Έοί λβίτουργούσιν ίν ου ράνω, ούτω και τω σω
προστάγματί ημάς βοηθώσι κάί ύπ^ρασπίζωσιν €π\ της γης, δίά
'Ιησον 'Κρίστοΰ τον Κυρίου ημών. Ά μη ν.
*ΑντΙ του ΆτΓοσΓολοι;,
^ΎΤ^Τβνζτο πόλεμος ίν τω ούρανω- ο ^ιχαηΧ καί οΙ" ^γγ^λοι 'Αττοκ.
-^-^ αύτου Ιπολ^μησαν κατά του δράκοντος, καί ό δράκων *'
βπολζμησε κα\ οΙ αγγβλοί αντοΰ' και ουκ ίσχυσαν, οΰτβ τόπος
βύρίθη αυτών βτί ίν τω ούρανω. Καί Ιβληθη ο δράκων ο
μί-γας, ο όφις 6 αρχαίος, 6 καλούμενος διάβολος και ο Σατανάς,
ο πλανών την οίκου μβνην ολην εβλήθη βίς την γην, και οι
άγγελοι αυτού μετ αυτού εβλήθησαν. Και ηκουσα φωνην
μεγάλην λεγουσαν εν τω ούρανω, 'Άρτι εγενετο η σωτηρία,
και η δυναμις, και η βασιλεία του θεού ημών, κα\ η εξουσία
τού Χριστού αυτού* οτι κατεβλήθη 6 κατήγορος τών αδελφών
ημών, 6 κατηγορών αυτών ενώπιον τού θβού ημών ημέρας κα\
νυκτός. Κα] αύτοΙ ενίκησαν αύτον δια το αίμα τού Άρνίου,
και δια τον λογον της μαρτυρίας αυτών και ουκ ηγαπησαν
την ψυχην αυτών άχρι θανάτου. Αιά τούτο εύφραίνεσθε, οί
ουρανοί, και οι εν αύτοΐς σκηνούντες, Ούα\ τοΐς κατοικούσι
την γη ν και την θάλασσαν οτι κατεβη ο διάβολος προς υμάς,
έχων θυμον μ^γαν, είδως οτι ολίγον καιρόν έχει,
Κύαγγ^λίον,
*Τ7^Ν εκειντ) τη ώρα προσηλθον οι μαθητα] τω Ιησού, λέγοντες, ΜατΟ.
-^^ Τις άρα μείζων εστ\ν εν τύ) βασιλεία τών ουρανών ; Καί -^^ ^•
προσκαλεσαμενος 6 * Ιησούς παιδίον, εστησεν αύτο εν μέσω
αυτών, κα\ ειπεν, *Αμην λέγω ύμΐν, Έαζ/ μη στραφητε, και
γενησθε ώς τα παιδία, ου μη εισελθητε εΙς την βασιλείαν τών
ουρανών. Οστις ούν ταπεινώσει εαυτόν ώς το παιδίον τούτο,
ούτος εστίν 6 μείζων εν ττ} βασιλεία τών ουρανών. Καί Οί
εάν δεζηται παιδίον τοιούτον εν επΙ τω Ονόματι μου, εμε
241 (ί
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ
δβχβται. θ9 δ' άι/ σκαι^δαλίσγ) ίνα των μικρών τούτων των
ΤΓίστβυόντων βΐ^ €μ€\ συμφβρβι αντω Ίνα κρ^μασθγ} μύλος ονικος
€7γΙ τον τραχηλον αντον, καΐ καταποντίσθτ} €ν τω τΓβλαγ^ί της
θαλάσσης, ΟναΙ τω κοσμώ άπο των σκανδάλων ανάγκη
γαρ βστίν βλθβΐν τα σκάνδαλα• ττλην ονα\ τω άνθρωπω
βκβίνω δι ου το σκάνδαλον ίρχβται. ΈΙ δβ η χ^βίρ σου η
6 τΓούς σου σκανδαλίζβί σ€^ βκκοψον αυτα^ κα\ βαλβ άπο σου*
καλόν σοί €στ\ν βίσβλθβΐν €ΐς την ζωην χωλον η κυλλόν, η δύο
χ€ίρας η δύο πόδας βχοντα βληθηναι βίς το πυρ το αΙώνων.
Και €ί 6 οφθαλμός σου σκανδάλιζα σβ, ^'ζ^λβ αυτόν, κα\ βάλζ
από σου* καλόν σοι ίστ\ μονοφθαλμον βίς την ζωην βίσβλθβϊν,
η δύο οφθαλμούς ίχοντα βληθηναι βίς την γββνναν του πυρός,
Όράτβ μη καταφρονησητβ ίνος των μικρών τούτων* \(γω γαρ
ύμϊν, ότι οΐ αγγβλοι αυτών Ιν ουρανοϊς δια παντός βλβπουσι το
πρόσωπον του ΥΙατρος μου του €ν ούρανοϊς.
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙ2Τ0Υ ΛΟΥΚΑ.
Ενχη.
*/^ θβοί ό Παντοκράτωρ, 6 καλβσας Αουκάν τον 'Ιατρόν, ου
^^ ό ίπαινος βν τω Έ,ύαγγβλίω, Έ,ύαγγβλιστην γενέσθαι και
ψυχών 'Ιατρον Αύτος' βύδοκησον, Ινα δια τών σωτηρίων φαρ-
μάκων της δι αυτού παραδοθείσης διδασκαλίας, πάσα θεραπβυθτ}
τών ψυχών ημών μαλακία, δια την άζιομισθίαν του Ύίοΰ σου,
Κυρίου δβ ημών * Ιησού \ριστού. Ά μη ν,
* Αττόστολοί.
Β'Ύιμ. '^Υ νηφβ €ν πάσι, κακοπάθησον, βργον ποίησον Έΐύαγγελιστοΰ,
' ^^ την διακονίαν σου πληροφόρησον, Έ^ώ γαρ ηδη σπίν-
δομαι, και 6 καιρός της βμης αναλύσεως βφβστηκβ. Ύόν
ά/ώι^α τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετβλβκα, την πίστιν
τετηρηκα, Αοιπόν απόκειται μοι 6 της δικαιοσύνης στέφανος,
243
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΙΜΩΝΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΔΑ
01/ άποδώσβι μοι 6 Κύριοι ^ν Ικ^ίνγ} τυ} ημ^ρα, 6 δίκαιος κριτής*
ου μόνον δβ 6μο/, άλλα και ττάσι τοις ηγαπηκόσι την βπιφάνβιαν
αντον, ΈτΓονδασον βλθβΐν προς μβ ταχ€ως' Αημάς γάρ μ€
4γκατ€λίπ€ν, άγαττησας τον νυν αΙώνα, και βπορβυθη €ΐς
θβσσαλονίκην Κρησκης 6ί? Ταλατίαν, Τίτος βίς Ααλματίαν.
Αουκάς €στι μόνος μ€τ βμού. Μάρκον άναλαβων αγβ μβτα
σβαυτον' βστι γαρ μοι βνχρηστος βίς διακονιαν. Ύυχικον Ββ
άπ€στ€ίλα (Ις ' Κφ€σον. Ύον φαιλονην Όν άπβλίπον ίν Ύρωαδι
τταρα Κάρπω^ βρχομβνος φβρβ, κα), τα βιβλία, μάλιστα τας
μεμβράνας. Αλέξανδρος 6 χαλκβύς πολλά μοι κακά ίνβδβίξατο'
άποδωη αύτω ο Υ^ύριος κατά τά €ργα αυτού. ' Ον καΐ συ
φυλασσου, λίαν γαρ άνθίστηκβ τοις ημβτψοις λογοις.
Εναγγ^λίοΐ'.
^Α^βδβιζ^ν 6 Κύριος κα). βτβρους ββδομηκοντα, κα\ άπίστ€ΐλζν Λουκ. Γΐ.
^ ^ αυτούς ανά δύο προ προσώπου αυτού €ΐς πάσαν πόλιν
κα\ τόπον ου βμβλλ^ν αυτός βρχ€σθαι. 'Έλβγβν ούν προς
αυτούς, Ό μ^ν θβρισμος πολύς, οί δβ ίργάται ολίγοί' δβηθητ€
ούν τού Κυρίου τού θζρισμού όπως βκβάλτ] ίργατας άς τον
θβρισμόν αυτού. Ύπάγ^τβ' Ιδού, βγω αποστέλλω υμάς ώς
άρνας (ν μβσω λύκων. Μ.η βαστάζβτβ βαλάντιον, μη πήραν,
μηδβ υποδήματα, καΐ μηδβνα κατά την οδόν ό.σπάσησθ€, ΈΙς
ην δ' αν οίκιαν βίσβρχησθβ, πρώτον λβγβτβ, Έ,Ιρηνη τω οίκω
τούτω. ΚαΙ ίάν μίν ύ) Ικύ υιός βιρηνης, βπαναπαύσβται
67Γ αύτον η ίίρηνη υμών βΐ δβ μηγ€, €0' υμάς άνακάμψΕΐ,
*Εν αύττ) δβ ΤΎ) οΙκία μβνβτβ, βσθίοντβς κα), πίνοντβς τά παρ
αυτών άξιος γάρ ό βργάτης τού μισθού αυτού Ιστί.
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΐΜΩΝΟΣ ΚΛΙ ΙΟΥΔΑ.
Εΐιχτ].
/^ ^ξ:θς ο Ώαντοκρατωρ, ό την 'ΈιΚκλησιαν σου Ιποικοδο-
^-^ μησας €π) τω θβμ^λίω τών Αποστόλων και ΐΐροφητών,
243 <ί 2
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΙΜΩΝΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΔΑ
αύτου τον Ίησου Χριστού οντοζ ακρογωνιαίου^ Δο? ημϊν δίά
της διδαχής αυτών ούτω συναρμοΧογύσθαι ύς βνοτητα ττνβυ-
ματος, ώστ€ ναον κατασκβνασθηναί άγων κα\ Σοί βύπρόσδβκτον,
δια Ίησοΰ άριστου του Κυρίου ημών. *Αμην.
Έττιστϋλ)/.
Ίουδαΐ. ^ΎΟυδαζ * Ιησού Χριστού δούλος, άδβλφος δβ Ιακώβου, τοΐς βν
-*■ θβώ ΪΙατρΙ ηγιασμβνοίς, κα\ * Ιησού βριστώ τ€τηρημ€νοίς
κλητοϊς' *'Κλ€ος ύμΐν, καΙ άρηνη, και αγάπη ττληθυνθβίη.
* Αγαπητοί, πάσαν σπουδην ποιούμενος γράφβίν ύμΐν πβρί της
κοίνης σωτηρίας, ανάγκην ίσχον γράψαι ύμΐν, παρακαλών
€παγωνίζ€σθαί τη απαζ παραδοθβίσΎ] τοΐς άγίοις πιστοί.
Ώαρεισβδυσαν γάρ τίνες άνθρωποι, οΐ πάλαι π ρογεγ ραμμένοι
ύς τούτο το κρΐμα' άσββεΐς, την τού θεού ημών χάριν
μετατιθεντες ε\ς άσβλγειαν, κα\ τον μόνον Αβσποτην θεόν,
κα\ Κυρών ημών Ίησούν άριστον αρνούμενοι. Ύπομνησαι
δε υμάς βούλομαι, είδότας υμάς απαζ τούτο, οτί 6 Κύρως
λαον εκ γης Αιγύπτου σωσας, το δεύτερον τους μη πιστευσαντας
άπώλεσεν. Αγγέλους τε τους μη τηρησαντας την εαυτών
αρχήν, άλλα άπολιπόντας το ίδιον οίκητήρων, εΙς κρίσιν
μεγάλης ημέρας δεσμοΐς άϊδίοις ύπο ζόφον τετηρηκεν. Ω?
Έοδομα και Τομορρα, και αϊ περ\ αύτας πόλεις, τον ομοιον
τούτοις τρόπον εκπορνεύσασαι, κα\ άπελθούσαι οπίσω σαρκός
ετέρας, πρόκεινται δείγμα, πυρός αιωνίου δίκην υπεχουσαι,
Όμοίως μεντοι κα). ούτοι ενυπνιαζόμενοι σάρκα μεν μιαίνουσι,
κυριότητα δε άθετούσί, δόζας δε βλασφημούσιν,
Έιναγγξλίον.
*Ιωάν. ΠΠΑ^Γα εντέλλομαι νμϊν, ίνα αγαπάτε αλλήλους, ΈΙ 6
1Γ. 1/. .«. κόσμος υμάς μισεί, γινωσκετε οτι ε με πρώτον υμών
μεμίσηκεν. Εί εκ τού κόσμου ητε, 6 κόσμος αν το ίδιον
εφίλεΐ' οτί δε εκ τού κόσμου ουκ εστε, άλλ' εγώ εξελεζάμην
244
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
υμάς €Κ τον κόσμου, δίά τούτο μισά. νμά^ ο κόσμος. Ήίνημο-
ι^€ν€Τ€ τον λόγον ον βγω ΗΤΤον νμΐι^, Ουκ ίστι δονλος μείζων
τον Κνρίον αντον' βΐ €μ€ βδίωζαι^, καΙ υμάς δίώζονσιν ύ τον
λόγον μον ίτηρησαν, και τον νμβτβρον τηρησουσιν. Άλλα
ταύτα πάντα ττοιησουσιν ύμΐν δια το Ονομα μου, οτί ουκ
οίδασί τον πβμ•\\/αντά μ€. Ε2 μη ηλθον και ΙλάΚησα αντοΐς,
άμαρτίαν ονκ άγρν νύν δβ προφασιν ουκ ίχονσι π€ρ), της
αμαρτίας αυτών, Ό €μ€ μισών, και τον Πατβρα μου μίσ€ί,
ΈίΙ τα ίργα μη ^ποίησα ίν αύτοΐς ά ούδζΐς άλλος ττβποίηκ^ν,
άμαρτίαν ουκ (Ιχον νύν δ€ και ίωράκασι, καΐ μ^μισηκασι κάϊ
€μ€ κα] τον ΓΙατερα μου. 'ΑΛλ' ίνα πληρωθη 6 λόγος ο
γ€γραμμ€νος 4ν τω νόμω αυτών, ότί Έμίσησάν μ€ δωρβάν,
'Όταν δ€ €λθγ} 6 ΐίαράκλητος, ον ζγώ ττβμχΙ/ω ύμΐν παρά τον
ΥΙατρός, το Ώνβύμα της άληθβίας, ο παρά τού Πατρός ίκπορ^ύ^-
ταί, Ικύνος μαρτυρήσει π€ρ\ Ιμού. Καί ύμύς δε μαρτυράτε,
ότι απ* άρχης μβτ εμού εστε,
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ.
Ενχη.
Υ^ Οεος 6 ΐΐαντοκρατωρ, 6 τους εκλεκτούς σου εις μίαν
^^ συμβιβάσας κοινωνίαν εν τω μυστικω σώματι τού Υιού
σου Χριστού τού Κυρίου ημών Αυτός χαρισαι ημΐν ούτω
μιμεΐσθαι τους μακάριους σου Άγιους εν πάση άρ^τη και
ευσέβεια τού βίου, ώστε τών άνεκλαλητων εφικεσθαι χαρμάτων,
οσα ητοίμασας τοις άνυποκριτως Σε άγαπώσι, δια Ιησού
Χριστού τού Κυρίου ημών. Αμήν,
^ΑντΙ του ^ΑττοστόΚον.
ΎΤ" Αί είδον άλλον άγγελον άναβαντα άπο ανατολής ήλιου, *Αποκ.
-*-^ έχοντα σφραγίδα θβου ζώντος ' και έκραζε φωνή μεγάλτ) ^'
τοις τεσσαρσιν άγγελοις, οις εδόθη αύτοϊς άδικήσαι τήν γήν
και τήν θάλασσαν, λέγων, Μ?; άδικήσητε την γήν, μήτε την
245
Ματθ.
ΕΊ.
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
θάλασσαν^ μητβ τα δβΐ'δρα, οί-χρις ον σφραγισωμίΡ τον9 δονλον^
του θβον ημών €7Γί τώζ/ μβτώτΓων αυτών. Και ηκουσα τον
αριθμόν τών ίσφ ραγισμένων βκατον τ^σσαρακοντα τβσσαρβς
χιλιαδβ^ βσφραγισμβνοι, €Κ πάσης φυλψ υιών *1σραηλ,
Έ/^ φυλής Ιούδα δώδ€κα χιλιάδβς (σφραγισμένοι.
ΈαΚ φυλής 'Ρουβην δώδβκα χιλιάδβς (σφραγισμένοι.
'ΈαΚ φυλής Γάδ δώδβκα χιλίάδβς (σφραγισμένοι.
Έκ φυλής Άσηρ δώδεκα χ^ίλιαδβς (σφραγισμένοι.
Έκ φυλής Νβφθαλε^μ δώδβκα χιλιάδας (σφραγισμένοι.
Έκ φυλής Μανασση δώδβκα χιλιάδες (σφραγισμένοι.
Έ/^ φυλής Έυμβών δώδεκα χιλιάδας (σφραγισμένοι.
Έ/^ φυλής Αβυϊ δώδεκα χιλιάδες (σφραγισμένοι.
ΕιΚ φυλής Ισαχαρ δωδβκα χιλιαδβς (σφραγισμένοι.
Κκ φυλής Ζ^αβουλων δώδεκα χιλιάδες (σφραγισμένοι.
Κκ φυΧης Ιωσηφ δώδεκα χιλιάδες (σφραγισμένοι»
ΈίΚ φυΧης Β€νιαμ]ν δώδεκα χιλιάδας (σφραγισμένοι.
Μετά ταύτα είδον, κα\ Ιδού, όχλος πολύς ον άριθμησαι
αύτον ούδε]ς ηδύνατο^ (κ παντός έθνους^ και φυλών, κα\ λαών,
κα\ γλωσσών^ (στώτες (νωπιον του θρόνου, κα\ (νώπιον του
Αρνιού, περιβεβλημένοι στολάς λευκάς, και φοίνικες (ν ταϊς
χβρσίν αυτών Κα), κράζοντες φωντ} μβγάλτ], λέγοντες, Ή σω-
τήρια τω θεώ ημών, τω καθημ(νω (πι του θρόνου, και τώ
Αρνιω. Κα\ πάντες οι άγγελοι εστηκεσαν κυκλ(Λ) του θρόνου,
καΙ τών πρεσβυτέρων, κα\ τών τεσσάρων ζώων, και βπεσον
ενώπιον του θρόνου (πΐ πρόσωπον αυτών, καΙ προσεκύνησαν
τω θεώ, λεγοντ€ς, ^ Αμήν Ή βύλογία, και η δόζα, καΐ η σοφία,
και η ευχαριστία^ και η τιμή, και η δύναμις, κα\ η ισχύς τω θβω
ημώ>ν βίς τους αιώνας τών αΙωνων. * Αμήν,
Έ,ναγγ(λων,
/^ Ιησούς, Ιδών τους όχλους, άνεβη εΙς το ορός* και καθί-
^-^ σαντος αυτού, προσηλθον αύτω οΊ μαθηταΐ αυτού, Καϊ
246
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
άι/οίζας το στόμα αντον, ^δίδασκβι/ αυτούς, λβγων, Μακάρωι
ο'ί πτωχοί τω τη^βνματί• Ότι αυτών ίστίν η βασίλεια των
ουρανών. Μακάριοι οι πβνθοΰντ€9' ότι αύτοι τταρακληθη-
σονται. Μακάριοι οι πραεΐ^' Οτι αύτοϊ κλτιρονομησουσι την
γην. Μακάριοι οι ττβινώντβς και διψώντβς την δικαιοσύνην
ΟΤΙ αύτοΙ χορτασθησονται. Μακάριοι οι βλβημονβ^' ότι αύτοΙ
βλβηθησονται. Μακάριοι οΐ καθαροί τύ} καρδία• οτι αύτοΙ τον
θβον όψονται. Μακάριοι οι βίρηνοποιοί• ότι αύτο\ υιο\ θεοΟ
κληθησονται. Μακάριοι οι δβδιωγμ^νοι ίν€Κ€ν δικαιοσύνης '
ότι αυτών Ιστιν η βασιλβία τών ουρανών. Μακάριοι ίστβ
όταν ον€ΐδίσωσιν ύμά^, και διωζωσι, και ^ίπωσι πάν πονηρόν
ρήμα καθ' υμών "^αυδόμ^νοι, βνβκίν Ιμού. Χα/ρ€Τ€ και άγαλ-
λιάσθβ' ΟΤΙ ό μισθός υμών πολυ^' ίν τοΐς ούρανοΐς' ούτω γαρ
ζδίωζαν τον9 προφητας τους προ υμών.
247
ΤΑΗΙ2
ΓΙΝΟΜΕΝΗ
ΕΠΙ ΤΕΛΕ2ΕΙ ΚΤΡΙΑΚΟΤ ΔΕΙΠΝΟΤ,
ΗΤΟΙ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝίΙΝΙΑ
^ "/^2οι ττροτίΟίνταί μ^ταλαβύν τψ θζίαί Κοιί'ωζ'ΐα^ ^€ον δτ^λώσαι τα
^■^^ ονόματα αυτών τω Έφημ€ρίω τουλάχιστον την ττροτζραίαν ήμίραν.
% Έαν δ€ Τί9 (ξ αυτών τ/ κοινών ττασίγνωστοί (ττΐ μζμτΐτω /3ίω, η τίνα τών
Τΐλησίον ηΗκησ^ν λόγω η ^ργω, ώστε Ητ^νθ^ν σκαν^αλισθηναι το
"Εκκλησίασμα" 6 'Έ>φημ€ρί09 άμα τί] γνώσει τούτου όφίίλ^ι ττροσκαλζσαι
καΐ νουθζτησαί αυτόν, Ινα μηίαμώ^ τ,ροσ^λθτ] τϊ] Κυρίακτ] Ύραττξζτ], αχρυ
αν δημοσία δμολογηστι ότι αληθινών μ€Τ€νόησ€ν καΐ οτί €ττηνόρθωσ€ την
ττροτίραν αυτού τονηράν ττολιτζίαν, ΐνα €ντ€νθ€ν ίκανοττοίηθτι το ττρώην
σκαν^αλισθ^ν ^Εκκλησίασμα' καΐ €ω9 δτον ίκανοττοιηστ] τουί υπ αυτοϋ
ά^ίκηθ^ντας, η όμολογησί] ότί Τ€λ€ΐω9 ^στί τη9 γνώμης Ϊνα οϋτω ττοιήστ},
^υκαιρία^ ^οθ€ίση9.
^ Το αυτό -ποιήσει 6 Έφημ€ρί09 και ττβρι (κείνων €ν οΤ? γινώσκ^ί ότι
€τ:ικρατύ κακία και ίγθρα* μη Ιττιτρίττων αυτοί^ μ^ταλαβ^Ιν τη<{ Ύρατΐ^ζηί
τον Κυρίου, μ^χρι.9 ου γι•ω αυτούς ^ίαλλαχθηναι. Και ξάν 619 μ€ν τών
οϋτω διισταμένων βούληται 1^ οληί τη9 καρδια? συγχωρησαι ττάν οτι
6 €Τ€/)θί κατ αυτοΰ ^-πλημμίλησ^ν, και "καρασχύν ικανοττοίησιν δι* όσα
αυτοί ίτϊταισ^ν' 6 δ€ €Τ€ροί μη Θέλτ] ττασΘηναι 6ΐ9 θζάρζ,στον ενότητα,
άλλ' €μμέη] €τι €ν ττ) €αυτον δυστροπία καΐ (χθρότητι' €ν τοιαύτΐ]
776/017770) σ€ ι 6 Έφ?]//€ριο? τον μ€ν μζτανοοϋντα όφβίλβι ^έξασθαι €15 την
θζίαν Κοινωνίαν, άλλ'οΐ'χι και τον ττξίσμονα. Ύ€θ€ντοί ότι 6 ^Εφημέριο^
6 οϋτωζ άττβλαύνων τινά, ώϊ ορίζεται €ν ταύττ] η €ν ττ/ ττροηγουμέντ}
ΥΙαραγράφω τη9 τταρούσηξ Αιατά^^ως, υττοχρ^οΰται δούναι ττ€ρΙ αυτοϋ
λόγον τω 'Ορδιναρίω ^ντ09 δέκα καΐ τεσσάρων ημερών τουλάχιστον. Και
6 Όρδινάριοξ οφείλει κατά τυν Κανόνα καταδιώ^αι τον εγκληματίαν.
% *Η Ύράττεζα κατά τον καιρόν τη^ Κοινωνίας κεκαλυμμένη μετά καθαρού
λευκού λινοϋ υφάσματος, κείται εν τω κυρίως Ναω της Εκκλησίας η (ν
τω *1ερω, ένθα διατεταγμενον εστί την Πρωινην και την ^Εσττεριιην
^Ακολουθίαν άναγινώκεσθαι. *0 δ€ ^Ιερεύς ιστάμενος τταρά ττ) βόρεια
ττλευρα της Ύραττέζης λέγει τψ' Κυριακην Ώροσευχήν, ως και την εττο-
μένην Ευχην, τον λο-ον γονυπετονντος.
Ι Ι Ατβρ ημών 6 Ιν τοϊς ούρανοΐς, * ΑγιασΘητω το ^ Ονομα
**-"^ σου, ^Ειλθβτω η βασίλεια σον, Τβνηθήτω το θβλημά
σου, Ωί €ν ονρανω, και ίττί της• γψ. Τον αρτον ημών τον
248
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ίπωύσίον 8ος ημίν σήμερον, Καί αφ^ς ημϊν τα οφαληματα
ημών, Ώί καΐ ημ€Ϊς άφίβμ^ν τοις οφβίλβταις ημών. Και μη
άσβνβγκίβς ημάς άς πειρασμον, Άλλα ρυσαι ημάς άπο του
πονηρού, Άμην.
Ευχή.
'ί^ θβος 6 ΥΙαντοκρατωρ, ώ ττάσα καρδία αποκαλύπτεται,
^^ πάσα θβλησις προσλαλύ, και ονδίν κρυπτον λανθάνβΐ'
Καθάρισον δια της βπιπνοιας του αγίου σου Τίνβυματος τα
ενθυμήματα τών καρδιών ημών, ίνα τελείως άγαπώμεν σε, και
άξίως μεγαλύνωμεν το αγιον σου Όνομα, δια \ριστού του
Κυρίου ημών. Ά μην.
^ Είτα ό Ίερβΰί, €στραμμάνυ<5 ττρο'ζ τον λαόν^ άτταγγέΚλ€ί ζνκρινωί όλον
τον ΔΕΚΑΛΟΓΟΝ* και 6 λαοί Ιη γόνν κλίνων €ττίκαλ€Ϊταί €19 το τέλοί
€κάστη^ Έντοληί το €λ€09 μίν τον Θεοΰ δια τά? του τταρξλθόιτοί
Ίταραβάσ-αί αυτών, την χάριν δ' Αυτοί) ττροί τηρησιν τών Έι;Γολώΐ' €ν
τω μύλλοντί, ώϊ ί^ί/ί.
*0 Αζίτονργόί.
* 17^ Ααλησεν 6 θεός τους λόγους τούτους, λέγων, Κγω εΙμι
-*-^ Κύριος 6 θεός σου* Ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι
πλην εμού.
Ό Ααο9.
Κύριε ελεησον, κα\ κλίνον τας καρδίας ημών είς το τηρησαί
την εντολην ταύτην.
*0 Αατονργό^.
Ου ποιήσεις σεαυτω είδωλον, ούδε παντός ομοίωμα οσα εν
τω οίφανώ ανω, και όσα εν τύ} γτ) κάτω, κα\ όσα εν τοΐς ΰδασιν
ύποκάτω της γης. Ου προσκυνήσεις αύτοϊς, ούδε μη λατρεύσεις
αύτοΐς' εγω γάρ εΙμι Κύριος ό θεός σου, θεός ζηλωτής
άποδίδούς αμαρτίας πάτερων επΙ τέκνα εως τρίτης και τετάρτης
γενεάς τοΐς μισούσι με, και ποιών έλεος εΙς χιλιάδας τοΐς
άγαπώσί με, καΐ τοΐς φυλάσσουσι τα προστάγματα μου,
249
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
*0 Λαο'ί.
Κνρί€ βλβησοι/, και κΧίνον τας καρδίας ημών βΐί το τηρησαι
την βντολην ταύτην,
*0 Αζίτονργόί.
Ον λήψη ΤΟ Όνομα Κυρίου του θβού σου βπί ματαίω'
ου γαρ μη καθαρίση ¥^.ύρίος ο θδόί σου τον λαμβάνοντα το
* Ονομα αύτου ίπ\ ματαίω.
Ό Ααόί.
Κύρί€ ζλβησον, κα\ κλΐνον τας καρδίας ημών εΙς το τηρησαι
την έντολην ταύτην.
*0 Α€ΐτουργο?.
^νησθητί την ημ^ραν τών Σαββάτων άγιαζαν αυτήν, Έ^
ημβρας €ργα, και ποιήσεις ττάντα τα έργα σου' τη δβ ήμ^ρα
τη ίβδόμη Έάββατα Κυρίω τω θβω σου. Ου ποιήσβις €ν
αύτη ττάν €ργον, συ, καΙ 6 υιός σου, καΐ ή θυγατήρ σου, 6 τταϊς
σου και η τταιδίσκη σου, ττάν κτήνος σου, και ο προσήλυτος
6 παροικών βν σοι. *Κν γαρ βζ ήμβραις βποίησβ Κύριος τον
ουρανον κα), την γήν κα), την θάλασσαν, και πάντα τα ίν αύτοϊς,
κα), κατβπαυσε τη ήμερα τη εβδόμη* δια τούτο ευλόγησε Κύριος
την ήμεραν την εβδομην, και ήγίασεν αυτήν.
Ό Ααό^.
Κύριε ελεησον, και κλΐνον τας καρδίας ημών εις το τηρησαι
την εντολην ταύτην,
*0 Αβίτονργόξ.
Τ/μα τον πάτερα σου και την μητέρα σου, ϊνα μακροχρόνιος
γένη επΙ της γης ης Κύριος 6 θεός σου δίδωσί σοι.
Ό Ααόί.
Κύριε ελεησον, καΙ κλΐνον τάς καρδίας ημών εΙς το τηρησαι
την εντολην ταύτην,
*0 Αζίτονργός.
Ου φονεύσεις,
250
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ό Ααός.
Κνρίβ €λ€ησον, και κΚίνον τας καρδίας ημών άς το τηρησαι
την βντολην ταντην,
*0 Α^ίτονργόί.
Ού μοίχβύσβίζ.
Ό Ααόί.
Κνρίβ βλβησον, κα\ κΧίνον τας καρδίας ημών βίς το τηρησαι
την βντολην ταντην,
*0 Αατονργόί,
Ού κλ€\Ι/€ίς,
Ό Ααόξ.
Κνρΐ€ βλβησον, και κλΐνον τάς καρδίας ημών βίς το τηρησαι
την ίντοΧην ταντην.
*0 Λειτουργοί.
Ού ψβνδομαρτνρησβις κατά τον πλησίον σον μαρτνρίαν
ψβνδή,
Ό Λαο?.
Κνρί€ βλβησον, κα\ κλΐνον τάς καρδίας ημ ν βίς το τηρησαι
την ίντολην ταντην,
*0 Λ€ΐτουρ}/ο9.
Ονκ Ιττίθνμησζ^ίς την οΐκίαν τον πλησίον σον, ονκ ίπιΘνμη-
σ(ΐς την γνναΐκα τον πλησίον σον, οντ€ τον παΐδα αντον, οντ€
την παιδίσκην αντον, οιίτβ τον βοος αντον, οντ€ τον νποζνγίου
αντον^ οντ€ οσα τω πλησίον σον Ιστι.
*0 Ααόζ,
Κυ/)ί€ βλβησον, και βγγραψον ταΐς καρδίαις ημών πάσας
τας Ιντολας ταύτας, δβομβθα σον.
251
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
^ Είτα ('πίσννάτττ€ταί μία €κ των δυο τούτων Εύχώι; υπ^ρ τον Βασιλ€ω5,
τον *ί€/)€ω? Ισταμένον ως ττρότζρον, και λέγοντος,
Αζηθώμβι^.
/ΛΕβ τταντοκράτορ, ου η βασιλβία αΐώνως, και το κράτος
^^ άπειρον Έλβτ^σοζ^ την ολην 'Κκκλησίαν, και ούτω διβύ-
θυνον την καρδίαν του εκλβκτοΰ σου Αούλου ΓΕΩΡΓΙΟΥ,
του ϋασίλβως και Κυββρνητου ημών, ώστ€ αύτον {συνειδότα
τίνος ίστ\ διάκονοι) προ πάντων την σην ζητησαι Τίμην κα\
δόξαν καΐ ημάς κα\ πάντας τους ύποτζταγμβνους αύτω
(βνθυμουμ€νους πρβπόντως τίνος βζουσίαν βχβί αυτός) πιστώς
αύτω δουλβυβιν, τιμαν αύτον, κα\ ταπ^ινώς πβιθαρχβΐν αυτώ,
€ν Έοί, καΐ δια Έβ, κατά τον βύλογητόν σου λόγον και την
διάταζιν, δια ^\ησού \ρίστού του Κ,υρίου ημών, του συν Σοί
καΐ τω άγίω ΥΙνβύματι συζώντος καΐ συμβασιλβύοντος €νος
άβί θεοΟ, €ίί τους αΙώνας τών αΙώνων, *Αμην,
'/^ 060$• 6 παντοκράτωρ κα\ αΙώνιος, δβδιδαγμβνοι βσμβν δια
^^^ του αγίου σου λόγου, ότι τών βασιλέων αϊ καρδίαι Ιν
ΤΎ) στ] δΐ€υθυνσ€ί κα\ κυβ€ρνησ€ί άσί, και οτι Συ αύτας διοικύς
καΐ κλίνβις καθώς θβλβι η θ^ία σου σοφία' Ύαπβινώς δβόμβθά
σου Ινα οΰτω διοίκησης κα) κυβέρνησης την καρδιαν του Αουλου
σου ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ημών δΐ ^ασιλ^ως και Κυββρνητυυ, ωστ€ βν
παντί αύτοΰ λογισμώ, λόγω τ€ και ^ργφ διαπαντός ζητ€Ϊν την
σην Τίμην και δόζαν, και σπουδάζβιν τον αυτώ βμπεπιστβυμβνον
λαον σου βν βύημβρία^ ^'ψν^ϊ) '^^ ^^^^ βύσβββια δίαψυλαττβιν.
Ύοΰτο παράσχου, Πατβρ οίκτίρμον, δια τον άγαπητον σου ΎΙον,
Κυριον δβ ημών * Ιησού ν \ριστον. * Αμήν.
^ Είτα λ€γ€ταί η Ενχΐ] της ^Ημ^ρας. Και ^νθυς μ€τα την Ενχην άναγινώ-
σκ€ί 6 ^ΐ€ρ€υ$ τον Ατΐόστολον, λζ-γων, Ό ^ΑτϊόστοΧος [?/, Το μέρος της
Ιζρας Τραφης το άντΙ τον Άττοστο'λοι; ^ιαταγ^θίν^ γέγραττται €ν
τω Κζφαλαίω της αρχομένη \η αρ\όμ€νον^ άττοτον
στίχο ν. Και μζτά το τίλος του 'ΑττοσΓο'λου, λ4γ€ί, ^Εντανθα Τ€λ€ντα
6 Άτΐόστολος. Είτα άναγινώσκ€ί το ΕύαγγέΚίον {παντός τον λαον
252
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ανισταμένον) λ^γων, Ύό άγιον Ευαγγ4λίον γ^γραττταί €ν τω
Κβφαλαιω του άρχόμ^νον άττο του στίγ^ον. Και μ€τά
το τζλος του Εύαγγζλίου, ψάλλ€ταί η αναγινώσκ^ται. το (φ^ξη^ Σύμβολον^
ίτι ανισταμίνου του λαοί), ώ^ Ήρότ^ρον.
Ι Ι \στ€ύω ά^ €//α Οών ΪΙατβρα ΥΙαντοκράτορα, Υίοιητην
•*- -*- ουρανού και γψ, Όρατών τ€ πάντων και αοράτων.
Και €19 ίνα Κνρίον Ιησονν άριστον, τον Υίον του θβού τον
μονογβνη, Ύον €κ του ΥΙατρο^ γβννηθζντα προ πάντων των
αΙώνων, θβον €κ θβοΰ, Φώ? €Κ Φωτός^ θβον άληθινον €κ θβον
αληθινού, Τβννηθβντα, ου ποιηθβντα, 'Ομοουσιον τω ΓΙατρί,
Αϊ ου τα πάντα βγβνβτο' Ύον 8 1 ημάς, και δια την ημβτβραν
σωτηρίαν, κατβλθόντα ίκ, των ουρανών, Και σαρκωθβντα βκ
ΙΙνβύματοζ άγιου κα\ Μ,αριας της Παρθένου, ΚαΙ Ινανθρωπη-
σαντα, ^ταυρωθίντα τβ ύπβρ ημών βπΐ Ποντίου [Ιιλάτου,
ΚαΙ παθόντα κα\ ταφίντα, Κα\ άνασταντα τη τρίτη ημίρα
κατά τάς Τραφάς, Καί άν^λθόντα €\ς τους ουρανούς. Και
καθβζόμ^νον €Κ δβζίών του ΤΙατρός' Και πάλιν βρχόμβνον
μ€τά δόζης κρϊναι ζώντας και νεκρούς* Ου της βασιλείας
ουκ ίσται τίλος.
Καί άζ το ΥΙνευμα το άγιον, Το Κύρων, το ζωοποιόν,
Το €Κ του ΥΙατρος και του Υιού βκπορβυομβνον. Το συν ΥΙατρΙ
κα\ ΥΙω συμπροσκυνουμενον και συνδοζαζόμβνον. Το λάλησαν
8ιά τών ΐΐροφητών, Ε^9 μίαν Καθολικην και Άποστολικην
ΈιΚκΧησίαν. ^Ομολογώ βν Βάπτισμα βίς άφβσιν αμαρτιών.
Προσδοκώ ^ Ανάστασιν νεκρών, Καί ζωην του μέλλοντος
αΙώνος. * Αμήν.
^ ΕΓτα ό Έφημ€ρί09 ^ηλοιτοί€ΐ τω λαω τά^ τηρητέαί *Εορτα9 καΐ τάί
^ηστησίμονί ημβρα^ τηξ ^ττίούσης 6;βδομάδθ9. *ί29 €ττ(ση9 (χρείας
τυχούσψ) ττροαναγγ^λλίταί 6 χρόνοί της Κοίνωνίαί' Γάμοι ττροκψ
ρνσσονταί' καΐ Έπιστολαι και Κλ?5σ€ΐ9 και ^Αφορισμοί άναγινωσκονται.
Ον^€ν δ€ νπ ουδ€ΐ/ό? ττροκηρνσσξταί η Ιημοσι^ν^ται €ν τγ Εκκλησία,
διαρκούσης της Θβίαί Ακολουθίας, 6ΐ μη μόνον υττό του Α^ιτουργοϋ'
Ον^€ν δβ και ΰτΓ* αυτοϋ 6κτ05 τών €Ρ ταϊς Διατά^εσι του τταρόντος Βιβλίου
ττροΐιαγραφομίνων, η διατασσομένων ύττό του Βασιλέως, η υττό του κατά
τόττους Όρδιναρίου.
253
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
^ Είτα άκολονθβΐ το Κήρυγμα, ?} μία των ^Ομιλιών των 7/δτ] €κ^οθζίσων,
η μξτα τοντο €Κ^οθησομ€νοη', €7ησ7/μω9.
^ Είτα ξττίστρ^φα 6 *ΐ€/^€ί;? €69 την άγίαν Ύράττ^ζαν και αρ\εται τ^?
ΥΙροσκομώη^, λίγων '^ν η ττλ^ίω των ^ττομίνων Στίχ^ων, ώί αντω μάλλον
ττρόσφορον δοκ66.
ί^Υτω λαμψάτω το φως υμών €μπροσθβν των ανθρώπων^
^"^ όπως ϊδωσιν υμών τα καλά βργα^ κα). δοζάσωσι του
Υ\ατ€ρα υμών τον βν τοις ονρανοΐς.
Μ τ) θησαυρίζατε ύμΐν θησαυρούς €ΐν\ της γης, οπού σης και
βρώσις αφανίζει, κα\ οπού κλβπται διορύσσουσι καΐ κλβπτουσί'
θησαυρίζετε δε ύμΐν θησαυρούς εν ούρανω, οπού οΰτε σης οΰτε
βρώσις αφανίζει, κα). όπου κλεπται ου διορύσσουσιν ονδε
κλεπτουσι.
ΙΙάντα οσα αν θελητε Ίνα ποιώσιν ύμΐν οι άνθρωποι, ούτω
και ύμεΐς ποιείτε αύτοΐς' ούτος γαρ εστίν 6 νόμος κα), οι
προφηται.
Ού πάς 6 λέγων μοι. Κύριε, Κύριε, είσελεύσεται εΙς την
βασιλείαν τών ουρανών, άλλ' 6 ποιών το θέλημα του ΪΙατρός
μου του εν ούρανοΐς,
Έταθε)ς Ζακχαΐος είπε προς τον Κυριον, 'Ιδου, τα ημιση
τών υπαρχόντων μου. Κύριε, δίδωμι τοις πτωχοΐς, κα) ει τινός
τί εσυκοφάντησα, άποδίδωμι τετραπλούν,
Ύις στρατεύεται Ιδίοις όφωνίοις ποτέ; Ύις φυτεύει αμπελώνα,
και εκ του καρπού αυτού ούκ εσθίει ; ' Η τις ποιμαινει ποιμνην,
κα) εκ του γάλακτος της ποίμνης ούκ εσθίει ;
Εί ημείς ύμΐν τα πνευματικά εσπείραμεν, μέγα εΐ ημεΐς υμών
τα σαρκικά θερίσομεν ;
Ούκ οϊδατε ότι οι τα ιερά εργαζόμενοι τα εκ του ιερού
εσθίουσιν ; οι τω θυσιαστηρίω παρεδρευοντες τω θυσιαστηρίω
συμμερίζονται ; Ούτω και 6 Κύριος διέταξε τοΐς τό Έύαγ^
γελιον καταγγελλουσιν εκ τού Ευαγγελίου ζην,
Ο σπείρων φειδομενως, φειδομενως κα) θερίσει* κα) 6
σπείρων επ εύλογίαις, επ εύλογίαις καΐ θερίσει. ' Εκαστος
254
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
καθώς προαιρείται ττ} καρδία, μη €Κ λύπης, η βξ ανάγκης*
ιλαρον γαρ δοτην άγαπα ο θεός.
Κοινωρβίτω 6 κατηχονμβίΌς τον λογον τω κατηχοΰντι εν Γαλ. "ϊ'
πάσιν άγαθοίς. Μ τ) πλανάσθβ^ θβο^ ον μνκτηρίζβται* ο γαρ ^''^•
ίαν σπβίργ} άνθρωπος, τούτο και θερίσει.
Ώ? καιρόν ίχομβν, βργαζώμεθα το αγαθόν προς• πάντας, ΓαλΛΊο.
μάλιστα δβ προς τους οίκειονς τη9 πίστεως.
'Έστί πορισμός μέγας η ευσέβεια μετά αυτάρκειας• ούδεν ΜΎψ. ^'
γαρ είσηνεγκαμεν εΙς τον κόσμον, δηλον ότι ούδε έζενεγκεΐν ^^'^'
τι δυνάμεθα,
ΎοΪ9 πλουσίοις εν τω νυν αΐώνι παράγγελλε εύμεταδότους Α'Ύιμ. ^'
είναι, κοινωνικούς, αποθησαυρίζοντας εαυτοϊς θεμελιον καλόν ^^, 18, 19.
€ί9 το μέλλον, ίνα επιλάβωνται της αΙωνίου ζωής.
Ου γαρ άδικος 6 θεός επιλαθέσθαι του έργου υμών καΙ 'Έ,βρ. ^'
του κόπου της αγάπης• ης ενεοειξασσε εις το Όνομα αυτού,
διακονησαντες τοις άγίοις^ και διακονούντες.
Ύης εύποιϊας και κοινωνίας μη επιλανθάνεσθε• τοιαύταις Έβρ.ΙΤ'
γαρ θυσίαις εύαρεστεϊται 6 θεός. ^^'
Ό? αν εχη τον βίον του κόσμου, και θεωρη τον άδελφον Α'Ίωάν.
αυτού χρείαν έχοντα, καΐ κλείση τα σπλάγχνα αυτού απ ^ ^^'
αυτού, πώς η αγάπη τού θεού μένει εν αύτω ;
Έ^ τών υπαρχόντων σου ποίει ελεημοσύνην, κα\ μη άπο- Τω^ΊτΔ'7.
στρέψης το πρόσωπον σου άπο παντός πτωχού, καΙ από σου
ου μη άποστραφη το πρόσωπον τού θεού.
Ω? σοΙ υπάρχει κατά το πλήθος, ποίησον έζ αυτών έλεημο- ΤωβΙτά,'
συνην. Εα^ ολίγον σοι ύπαρχη, κατά το ολίγον μη φοβού ^>^•
ποιεΐν ελεημοσύνην θέμα γαρ αγαθόν θησαυρίζεις σεαυτω εις
ημεραν ανάγκης.
Αανείζει θεώ ό ελεών πτωχόν κατά δε το δόμα αυτού Ιίαροιμ.
ανταποδώσει αύτω. ^® ^'^•
ι
Μακάριος ό συνίων έπ\ πτωχόν και πένητα* εν ημέρα Φαλ. ΜΊ.
πονηρά ρύσεται αυτόν ό Υ^,ύριος.
255
Έαν μη
ωσίν €λ€η-
μοσύνηΐ
η προσ-
φοραί, αί
[ττροσ-
δβξηι
τάς ίλίί^-
μοσύνας
κα\ προσ-
φοράς
ημών]
παρα-
Χίίπονται.
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
^ Ύοντων των Στίχων άναγίνωσκομ€νων, οΐ Αίάκονοι, η οι Έττίτροττοι τϊ/9
Εκκλησίας, η άλλα €ττ1 τούτω Ιιωρισμίνα αρμόδια ττρόσωπα^ λαμβάνουσι
τάί ΰπβρ των ΤΓτωχών €λ€ημοσύνα9, καΐ τάς άλλα$ ττροσφοράς του λαοί;,
€ν €νττρ€'π€Ϊ δίσκω υττο της Ενορίας €771 τούτω ττρομηθίνομζνω' κα\
€νλαβως κομίζονσι τούτον ττρός τον ^Ιβρεα, οστίς τατι^ινως 7τροσάγ€ί καΐ
τίθησυν αυτόν €7ΐΙ της αγίας Ύραττ^ζης.
^ Όταν δί γίνηται η Κοινωνία, €Γτα 6 'Ι^ρζύς τίθησιν (ττάνω της
Τραπέζης τόσον "Αρτον κα\ ΟΙνον, όσον ούτος νομίζει Ικανυν. Μζθ^ δ 6
^ί€ρ€υς λ€γ€ΐ,
Αβηθώμ^ρ νττζρ της όλης καταστάσεως της ενταύθα ίν τύ) γτ)
στ ρατβυο μείξης 'ΈιΚκΧησίας τον άριστον.
ί^ θβος 6 παντοκράτωρ καΐ άά ζώι^, 6 8ίά τον άγίον σον
^^ * Αποστόλον δίδάζας ημάς ποίβΐι/ δεησβις κα\ προσβνχάς
και βνχαρίστίας ύττβρ πάντων ανθρώπων Ύαπ^ίνώς δβό-
μβθά σον, κατά το πολύ σον βλβος ϊπρόσδβζαί τάς βλεη-
μοσννας καΙ προσφοράς ημών, και] προσλαβον ταύτας τάς
προσβνχας ημών, ας προσφερομβν τη θεια σον Μ,βγαλω-
σύνη, παρακαλονντβς σβ δίαπαντος βμπνββϊν τη καθολον
Έικκλησία το πνεύμα της αλήθειας, κα\ ίνοτητος, καΐ ομονοίας*
κα\ παρασχον ίνα πάντες οΐ το άγιόν σον ' Ονομα ομολογονντες
σνμφωνώσιν εν τη αλήθεια τον άγίον σον λόγον, και σνζώσιν
εν τη ενότητί και τη ενσεβεΐ αγάπη. ΪΙαρακαλονμεν σε Ινα
και διάσωσης και υπεράσπισης πάντας τονς Φιλοχρίστονς
βασιλείς, καΐ άρχοντας, κα\ κνβερνητας' κα) εξαιρετως τον
Αονλόν σον ΓΕΩΡΓΙΟΝ τον Βασιλέα ημών, Ινα νπ αντον
ενσεβώς και ησνχίως κνβερν μεθα* κα\ παρασχον τω ολω
Ένμβυνλίω αντον, κα\ πάσι τοις νπ αντον εν εζονσία τεταγ-
μενοις, Ίνα άδολως καΐ άπροσωποληπτως άπονεμωσι το
δίκαιον, εΙς τιμωρίαν της ανομίας κα). κακίας, και εΙς διατηρησιν
της αληθινής σον θρησκείας κα). της αρετής, Αος χάριν,
επονράνιε Ώάτερ, πάσιν ^Κπισκόποις, κα) 'Έ^φημερίοις^ ΐνα και
δια της αντών ανάστροφης κα) της διδαχής εζαγγελλωσι τον
αληθή και ζώντα λόγον σον, κα) ορθώς κα) δεόντως εκτελώσι
τα ιερά σον Μ.νστηρια' Κα) την ονράνιόν σον χάριν δός παντί
256
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
τω λαω σον καί ίν πρώτοις τω π€ρί€στώτί ενταύθα €κκλη-
σίάσματί, Ινα μ€τα ταπεινής καρ8ία9 και δβονσψ βυλαββία^
άκουσωσι και προσ^βξωνταί τον άγων σου λόγον^ αληθινών
λατρ€νοντ€9 σοι 4ν οσιοτητι και δικαιοσννγ) πάσας τας
ημβρας της ζωής αυτών. ΚαΙ μ€τα πάσης ταπεινοφροσύνης
Ικβτβύομβν σ6, Κύριβ, κατά την σην αγαθότητα παραμυθησαι
και βοηθησον πάντας τους ίν ταύτΎ) ττ) προσκαίρω ζωτ]
θλίβομβνους^ λυπουμενους, δβομβνους, νοσουντας^ η Ιν άλλαις
πβριστασβσιν ευρισκομένους. *Εγ£ δβ εύλογονμεν το αγιον
σου *Όνομα, υπίρ πάντων των δούλων σου των άπο του βίου
τούτου απελθόντων εν ττ) πίστει και τω φοβω σου' πάρα-
καλούντες σε δούναι ημΐν χάριν, Ίνα τω καλώ αυτών επακολου-
θησωμεν ύποδείγματι, και συμμετάσχωμεν μετ αυτών της
επουρανίου βασιλείας σου. Παράσχου ημΐν τούτο^ ω ΐΐατερ,
ένεκα τού * Ιησού \ριστού τού μόνου ημών Μεσίτου και
ΐίαρακλητου, *Αμην.
^ "Οταν 6 ^Εφημίριοζ •προαναγγζίλΎ} την τίλ^σιν τη9 Θζίας Κοινωνίας
(6τ7€ρ ^ξον γ^νίσθαί ττάντοτζ την Κνριακην η ΤΊ]ν αρΑσως ττροηγονμίνην
^Εορτάσίμον ημ^ραν), μζτά το Γ€λο? της *0/χιλία$•, άναγίνώσκ€ί την
€φ(ξης €ττομ4νην ιτροτροτιην,
* ΛΛ^απητοί, προτίθεμαι, ττ} βοήθεια τού θεού, τη προσέχει
"*- πάσι τοις θρησκευτικώς και εύσεβώς διακειμενοις,
το παραμυθητικώτατον μεταδούναι Μυστηριον τού Έώματος
κα\ Αίματος τού \ριστού, ώστε άποδεκτόν γενέσθαι υπ αυτών
εΙς την άνάμνησιν τού επαξίου αυτού σταυρού και πάθους,
δι ου μονού τυγχανομεν άφεσβως τών αμαρτημάτων ημών, και
μέτοχοι γινομεθα της βασιλείας τών ουρανών. ^ Οθεν καθη^
κόντως όφείλομεν εύχαριστίαν άποδούναι ταπεινοτάτην καΧ
προθυμοτατην τω ΐΐαντοκρατορι θεώ τω επουρανίω ϊ\ατρ\
ημών, εφ ω δεδωκεν τον Ύϊόν αυτού τον Σωτήρα ημών
*Ιησούν άριστον, μη μόνον άποθανεΐν ύπερ ημών, άλλα και
πνευματικην γενέσθαι βρώσιν και τροφην ημών εν τω Ιερψ
257 κ
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ικ^ινω Μνστηρίω. 'Κπβώη δβ τούτο τοΙς μβν άξίως μ^ταλαμβά-
νουσί τόσον νπάρχβί Θύον κάί παρακλητικό^, τοις δβ τολμωσιν
άναζίως αυτού μετάλαβαν ίπικίνδυνον ίμον καθήκον ίστί
νονθβτησαι νμας, ίνα βν τω μβταζύ βνθυμηθητβ την άξίαν του
Ι^ροΰ €Κ€ίνον μυστηρίου, και τον μβγαν κίνδυνον της άναζίας
αυτού μβταλη\Ι/€ως, και ΐνα οΰτως €ρ€υνησητ€ καΙ δοκιμάσητβ
τάς συν^δησας ίαυτών, (καί τούτο μη ελαφρώς, μηδΐ €ν
ύποκρίσ€ΐ προς τον θβόν άλλ' οΰτως) ωστβ άγιους και
καθαρούς προσβλθβϊν (ύωχία οΰτως ουράνια, Ινδ^δυμ^νους
βνδυμα γάμου το παρά τού θ€θύ €ν ττ} θ^ία Τραφτ) άπαιτού-
μβνον, και δβκτούς γ€ν4σθαι ως άβιους μετόχους της Ιβράς ίκπνης
Ύραπβζης.
Ή προς τούτο δβ μέθοδος εστίν αυτη' ΥΙρωτον, το δοκι-
μαζειν τον βίον υμών και την πολιτπαν δια τού κανόνος των
θείων εντολών και εάν νοησητε εαυτούς ό,τι δηποτε πλημμελη-
σαντας, εν θεληματι, η εν λόγω, η εν έργω, ^π\ τη αμαρτία
υμών ταύτη όδυρεσθαι, και εζομολογεΐσθαι τω ΥΙαντοκρατορι
Οβω, μετά ειλικρινούς προθέσεως τού επανορθούσθαι τον βιον
υμών. *Αλλ* εαν νοησητε οτί τα πλημμελήματα υμών είσι
τοιαύτα ώστε ου μόνον κατά τού θεού, άλλα κα). κατά τού
πλησίον είναι, δει υμάς διαλλαγηναι αύτοΐς, ετοίμως έχοντας,
όση δύναμις, άνταπόδοσιν και ικανοποίησιν δούναι άντϊ πασών
τών ζημιών και πάντων τών αδικημάτων τών ύφ* υμών τοις
άλλοις προσγενομβνων καΐ ωσαύτως ετοίμως έχοντας άλλοις
συγγινώσκειν τοΐς καθ* υμών πλημμελησασι, καθώς ύμεΐς
βούλεσθε επιτυχεϊν της αφέσεως τών πλημμελημάτων υμών
παρά τού θεού* διότι άλλως η της θείας Κοινωνίας μεταληψις
ούδεν άλλο προζενεΐ η την αϋ^ησιν τού κρίματος υμών. Αια
τούτο εαν τις 6^ υμών βλάσφημος ύ} κατά τού θεού, η κωλυτης
η διαβολεύς τού λόγου αυτού, η μοιχός, η εν μνησικακία
τυγχάνη, η εν φθόνω, η εν ετερω τινι σοβαρώ άνομηματί'
Μετανοησον (ττί τοΐς σοΐς άμαρτημασί' βί δβ μη, μη πρόσελθε
258
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΤΎ] Ιβρα €Κ€ίΐ/Υ) Ύραπ^ζτ], Ινα μη, μ€τά την μ^τάληψιν του
άγιου €Κ€ίνου Μυστηρίου, άσ^λθτ} (Ις σβ 6 διάβολος, καθώς
ίίσηλθβν ζΐς τον 'Ιούδαν, κα), βμτΓληστ) σ€ πασών των
ανομιών, και άγάγη σ€ βίς την άπώλβιαν του Τ€ σώματος κα]
της ψυχής,
ΚαΙ 67Γ6ίδ37 4πάναγκβς €στίν, Ίνα μηδίΐς τϊ) θ^ία προσβλθτ)
Κοινωνία, βΐ μη μ^τά πλήρους πβποιθησβως 4πΙ τω θπω Ιλύπ,
κα\ μβτ ηρβμου συνβιδησβως' δια τούτο ζάν τις βξ υμών μη
δυνηται δια του τρόπον τούτου καθησυγάσαι την ιδίαν συνβί-
δησιν π€ρΙ τούτων, άλλα πβραιτβρας βπιδβηται παραμυθίας
η συμβουλής• προσβλθβτω αύτος προς βμ€, η προς άλλον τινά
Υπηρ^την του λόγου του θβού συνβτον καΙ π^παιδ^υμ^'νον,
κα\ αποκαλυψατω την στίνοχωρίαν αυτού. Ινα τη υπηρεσία
του ιβρού λόγου τού θβού άπολάβη το βύβργβτημα της άφβσβως,
ομού μ€τα πνευματικής συμβουλής και νουθεσίας, προς κατβύ-
νασιν της συνειδήσεως, και προς αποφυγήν παντός ενδοιασμού
καΙ δισταγμού.
^ "Η, ζάν 6 'Εφημ€ρί05 ϊ^ΐ) τον \αδν άμ^λοΰντα του ττροσ^λθζΐν γτ) Θζία
Κοινωνία, άντΙ τηί τ^ροτ^ρα^, άναγινωσκξΐ την ττροτροττην ταύτην.
' ΑΔβλ^αί αγαπητοί, τη νΐ^^Ρ^^ ^^^ θ^9^? διανοούμαι το
•^^ Κυριακον επιτελεσαι Αεϊπνον εις ο, εν τω ονόματι τού
θεού, προσκαλώ υμάς τους παρεστώτας πάντας, κα\ δέομαι
υμών χάριν τού Κυρίου * Ιησού \ριστού. Ινα μη άρνηθητε τού
προσελθεΐν, μετά τοσαυτης φιλοστοργίας υπ* αυτού τού θεού
προσκαλούμενοι. Τινώσκετε πόσον εστίν άνιαρον κα\ σκληρόν,
όταν ετοιμασαντος τίνος άφθονον εύωχίαν, και κοσμησαντος
την τράπεζαν διά παντοίων εδεσμάτων, ώστε μηδέν ελλείπειν
εΐ μη τους άνακειμίνους, οϊ κεκλημενοι (πάνυ άπροφασίστως)
μετά πλείστης αχαριστίας αρνούνται Ινα προσελθωσι. Ύίς
εξ υμών εν τοιαύτη περιπτώσει ουκ αν παροργισθείη ; Ύίς ουκ
αν νομίσαι προσγενεσθαι αύτω μεγάλην βλάβην κα\ άδικίαν ;
Οθεν, πολυαγαπητο\ εν \ριστω, επιμελώς προσέχετε, μη ύμεΐς
259 Ε 2
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
άπο τον άγιου ^βΙττίΌν τούτον νποχωρησαντ^ς^ ττροκαλβσητβ
καθ* νμώΐ' την άγανάκτησιν τον θβον. Κνχ€ρ€ς μβι^ Ιστιν
ύττ^ιν^ Ον μη μβταληψομαι, δίοτι π€ρΙ βτβρα ασχολούμαι και
ύπο βίωτίκών Εμποδίζομαι μερίμνων. *Αλλά τοιανται προφά-
σ€ίς ονχ οντω^ βνχζρώς• παραλαμβάνονται ονδ' εγκρίνονται
ττρο τον θβον, *Έ,αν δβ τις ί'/τττ;, Πολύ €ίμι αμαρτωλός, δώ
φοβούμαι ττροσ^λθύν διάτι λοιπόν ον μ€τανο€Ϊτ€ και βπανορ-
θονσθβ ; '^Οταν 6 θβος προκαλτ], ονκ αίσχννβσθβ λζγοντβς,
Ονκ βθβλομβν ίλθαν ; Οταν 6φ€ίλητ€ ίπιστρ^'^αι προς τον
Ο^όν, θ€λησ€Τ€ παραιΤΗσθαι, κα\ λ^γβιν οτι ονχ βτοιμοί €στ€ ;
* Αναλογίσθητβ σπονδαιως, ως ολίγον ώφβλησονσι τοιανται
προσποιητοί προφάσεις βνώπιον τον θβον. Οι γαρ βν τω
Κναγγβλίω τους γάμους παραιτησαντβς, Ιφ ω άγρον ηγορασαν,
η ζ^ύγη αντών βοών δοκιμάσαι ηθίλον, η 60* ώ γβγαμηκότβς
ήσαν, ονχ όντως άφβθησαν, αλλ* άναζίοι της Ιπουρανιου
βλογίσθησαν βύωχίας, Έ/ώ, τ6 γ* €π Ιμοί, έτοιμος ^σομαι,
και, κατά το ίμον αξίωμα, προσκαλώ υμάς Ιν τω ονόματι
τον θβου, κα\ καλώ υμάς ύπ€ρ του Χριστού, προτρβπω υμάς,
βάν 7Γ6/)ί πολλού ποιησθβ την σωτηρίαν υμών, Ινα μζταλάβητ€
ταύτης της θήίας Κοινωνίας, Κα) καθώς ηνδοκησβν 6 Υίος
του θβοΟ την ψνχην αυτού δια θανάτου παραδυνναι (ΤΤέ τού
"Στανρού δια την νμβτίραν σωτηρίαν οντω καθήκον νμΐν ίστι
μ€ταλαβ€Ϊν της Κοινωνίας, €ΐς άναμνησιν της θνσίας τον
θάνατον αντού, ως και αντος βνβτ^ίλατο' Οπβρ €αν άμ€λησητ€
ποιησαι, άναλογίσθητβ πηλίκον κατά τού θβού ποιβΐτβ αδίκημα,
καΙ πηλίκη δια τούτο Ιπικρ^μαται κόλασις νπίρ την κεφαλήν
νμών οτ€ βκονσίως της Κυριακής άφίστασθβ Ύραπβζης, κα\
χωρίζβσθβ τών άδβλφών νμών, τών προσερχόμενων τού τρωγ€ΐν
€Κ€ίνην την ίπονρανιωτάτην τροφην, Ύαύτα €αν σπονδαίως
Ινθνμησθβ, τύ} θβία χάριτι άς κρβίσσονα βπιστρβψβτβ γνωμην
ηστινος ίνα βπιτνχητβ ον παυσόμζθα ημάς μετά ταπεινοφροσύνης
δεομενοι τού ΓΙαντοκράτορος θεού τού επουρανίου ημών Πατρός.
260
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
*[[ Κατά τ^ν χρόνον τη^ τβλ^'σ^ωί τη^ Κοινωνίας, αφ* ου οΐ Κοίνωνησοντ€9
τοποθίτηθώσί ττρόί μζτάληψιν τον ί^ρον Μνστηρίυν, 6 *ΐ6ρ€ί;? λ4γζί την
Τίαραίν^σιν ταύτην,
'ΑΤαπητοΙ €ν Κνριω, όσοι προτίθβσθβ ττροσίλθίΐν τύ} θίία
^ ^ Κοίΐ/ωνία τον σώματος και αίματος τον Έωτηρος- ημών
Χριστού, οφβίλβτβ ίνθνμηθηναι ττώς 6 *Απόστολος πάντας
παρακαλεί ζττιμζλώί €αντονς βζ^τάζβιν κα\ δοκιμάζίΐν, πρ)ν η
τοΧμησωσιυ €κ τον "Αρτον βκβίι^ον €σθί€ΐν, και €Κ τον Ώοτηρίον
Ίτίνβιν. 'ίΐς γαρ μεγάλη η ώφβλβια, βάι/ μβτ άληθινώς μετα-
νοούσης καρδίας κα] ζώσης πίστεως μβταλάβωμβν τον άγιου
εκείνου Μ.νστηρίου (επειδή τρώγομεν πνευματικώς την σάρκα
τον Χριστού, και πίνομεν το αίμα αυτού• εν Χριστώ μενομεν,
καΐ 6 Χρίστος εν ημΐν μετά Χριστού ηνωμένοι εσμεν^ κα\ 6
Χρίστος μ€& ημών)' Οντω μέγας 6 κίνδννος, εάν άναζίως
μεταλαβωμεν αύτον. 'Κπειδη ένοχοι εσμεν τον σώματος κοα
αίματος Χριστού τού Έωτηρος ημών κρίμα εαντοΐς εσθίομεν
καΙ πίνομεν, μη διακρίνοντες το σώμα τού Κνρίον παροργί-
ζομεν τον θεον καθ* ημών αυτών παραπικραίνομεν αύτον εΙς
το πατάζαι ημάς πολλοίς άρρωστη μασ ι, κα). διαφόροις θανάτοις.
Αια τούτο εαυτούς διακρίνατε, αδελφοί, ίνα μη κριθητε ύπο τού
Κυρίου' μετανοείτε άληθινώς επϊ τοις προτεροις άμαρτημασιν
υμών € ίΤ€ πίστιν ζώσαν κα). εδραίαν εν Χριστώ τω Έωτηρι
ημών επανορΘοΰσθε τον βίον, κα) εν τελεία αγάπη γίνεσθε μετά
πάντων τών ανθρώπων και όντως επαξίως μεθε^ετε τών αγίων
εκείνων μυστήριων. Καΐ προ πάντων οφείλετε ταπεινότατα
κα) προθνμότατα ενχαριστησαι τω θεώ τω Πατρ) κα) τω Υίώ
κα) τω άγίω Γίνενματι, ύπερ της άπολυτρώσεως τού κόσμου
διά τού θανάτου κα) πάθους τού θεανθρώπου Έωτηρος ημών
Χριστού, τού ταπεινωσαντος εαυτόν μ^χρι θανάτου τού επ)
τού Έταυρού, ύπερ ημών τών ελεεινών αμαρτωλών, τών εν
σκοτει και σκιά θανάτου κατακειμενων, εΙς τό ποιησαι ημάς
Τ€κνα θεού, κα) εΙς το ύ\^ώσαι ημάς εΙς ζωην αΐώνιον. ΚαΙ
261
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ττροΐ τούτοις, Ίνα ττάντοτ^ δια μνήμης βχωμβν την καθ^
ύπ€ρβολην άγάπην του Αιδασκάλου, και μόνου Έωτηρος ημών,
Ιησού \ριστοΰ, ούτω υπβρ ημών αποθανόντος, κα) τας ανα-
ρίθμητους ευεργεσίας ας δια της τίμιας αυτού αίματεκχυσίας
εΰρατο ημΐν δια τούτο Αύτος διεταξατο καΐ ενετείλατο μυστήρια
ιερά, ώς εχέγγυα της αγάπης αυτού, κα). εΙς την διηνεκή τού
θανάτου αυτού άναμνησιν, προς μεγάλην καΙ άτελεύτητον
παραμυθίαν ημών. Δίό, Αύτω, συν τω ΐΙατρ\ και τω άγίω
ΐΐνεύματι, άποδίδωμεν (ώς κα\ τα μάλιστα οφείλομεν) διηνεκή
εύχαριστίαν, όλως ύποτασσόμενοι ττ) άγια αυτού θελήσει καΧ
ευδοκία, καΐ σπουδάζοντες λατρεύειν αύτω εν οσιοτητι καΐ δικαιο-
σύνη της αληθείας πάσας τας ημέρας της ζωής ημών, *Αμην.
% Είτα λ€)/6ΐ 6 Ίζρξνί τοΤϊ ττροσζργομίνοι^ μετάλαβαν τηί θίίαξ Κοινωνίας,
"'ί^Έοι άΚηθινώς και προθύμως μετανοείτε επΙ ταϊς άμαρτίαις
^^ υμών, κα\ εν αγάπη διατελείτε μετά τού ττλησίον υμών,
και προτίθεσθε καινον διάγειν βίον, επακολουθούντες τοις
εντολαΐς τού θεού, κα\ περιπατούντες άπο τού νύν εν ταΐς άγιαις
οδοΐς αύτού' Προσέλθετε μετά πίστεως, και λάβετε το άγιον
τούτο Μυστηριον προς την τταραμυθίαν υμών καΐ ταπεινώς
εζομολογησασθε τω ΥΙαντοκρατορι Οεω, μετά πραότητος κλί-
νοντες το γόνυ υμών.
^ ΕΓτα γίν€ταί η γενική αϋτη Έξομολόγησις, (ν τω ονόματι ττάντων των
-προτιθεμένων μ€ταλαβ€Ϊν τψ Θζία^ Κοινωνίας, νφ' (ν09 των Αζίτονργών,
τούτον τ€ και τταντός τον λαον ταττεινώς γοννκλινόντων, και λίγόντων^
Οθεος 6 Παντοκράτωρ, 6 Πατήρ τού Κυρίου ημών * Ιησού
\ριστού, Ό Ποιητής τών όλων, 6 Κριτής τών πάντων
'Ομολογούμεν καΐ οδυρόμεθα τάς ττολλάς ημών αμαρτίας και
πονηρίας, 'Ά? άπο καιρού εΙς καιρόν βαρύτατας εποιησάμεθα,
*Έ»ν διάνοια, και λόγω, κα] έργω. Κατά της θείας Μβ/αλω-
συνης σον, Προκαλούντες την δικαιοτάτην όργην και την
άγανακτησίν σου καθ' ημών. Προθυμότατα μετανοούμεν, ΚαΙ
εκ καρδίας θλιβομεθα επ\ τοΐς πλημμελημασιν ημών τούτοις,
262
II ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Η μνήμη αυτών βαρβΐα βστιν ημιν Το φορτίον άφορητον.
*Έ,λ6ησον ημάς, 'Κλβησον ημάς, πολνβλββ ΙΙάτβρ' Έι^6/^α τον
Ύίοΰ σον τον Κνρίον ημών Ιησού άριστον, Ένγχώρησον
ημΐν πάντα τα τταρωγτιμ^να, Καί χάρισαι ημΐν Ινα δίαπαντος
μβτα ταύτα ^ουλβνωμβν καί βύαρβστώμβν σοι Έζ/ καινότητι
ζο)η9, ΈίΙζ την τιμήν κα\ δό^αν τον * Ονόματος σον, Αιά * Ιησού
Ύ^ριστού τού Κνρίον ημών. Άμην,
^ Είτα ανάστα^ 6 '^Ιβρ^νί (?) 6 Έττίσκοττοί, €αν τταρτ/), καΐ στραφζΐί ττροϊ
τον Χαόν, €κφωνύ ταύτην την "Αφ^σιν των * Αμαρτιών.
Οθβος 6 Παντοκράτωρ, 6 ΥΙατηρ ημών 6 Ιπονράνιος, ο δια
το μβγα βλβος αντού την άφβσιν βτταγγβιλάμ^νος τών
αμαρτημάτων πάσι τοΐς μ€τ ειλικρινούς μετανοίας καΐ αληθινής
πίστεως βπιστρβφονσι προς αύτον* Αντος νμάς ελεησαι,
σνγχωρησαι νμΐν κα\ ρ ύσαι νμάς άπο πασών τών αμαρτιών
νμών, βεβαιωσαι καΙ βνδνναμωσαι νμάς εν πάση άγαθότητι,
και οδηγησαι νμάς εΙς ζωην αΐώνιον, δια Ιησού άριστου τού
Κνρίον ημών. *Αμην,
% Είτα λίγα 6 'Ιίρευί,
Ακονσατ€ τονς παραμυθητικονς λογούς ονς λαλεΐ 6 Έωτηρ
ημών άριστος πάσι τοΐς άληθινώς επιστρεφονσι προς αντόν.
ΔΈίύτε προς με πάντες οι κοπιώντες καΐ πεφορτισμενοι, κάγω Ματθ,
» ' * ^ ΤΑ'28
αναπανσω ν μας.
Οντως ηγαπησεν 6 Οεος τον κοσμον, ώστε τον ΥΙον αντού Ίωάν.
τον μονογενή εόωκεν, ινα πας ο πιστενων εις αυτόν μη αποληται, ^ ^^•
άλλ' εχτ) ζωην αΐώνιον.
Ακούσατε καί τι λέγει ο άγιος * Απόστολος ΐΐαΰλος.
Πιστός ο λόγος, κα\ πάσης αποδοχής άξιος, οτι *Ιησούς Α'Ύψ.
άριστος ηλθεν εΙς τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι. ^ ^^'
Ακούσατε και τι λέγει 6 άγιος ^Απόστολος *1ωάννης»
Έάν τις άμάρτη, Παράκλητον εχομεν προς τον Πάτερα, Α'Ίωάν.
*Ιησούν άριστον δίκαιον, και αύτος ίλασμός εστί περί τών ^ ^'
αμαρτιών ημών,
263
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
^ Και μ€τά τοντο τΐροβαίν^ι 6 ^Ιξρζύς, λέγων^
"Αι/ω τας καρδίας.
*Αττόκρίσί9,
^Εχομβι^ 7Γρο9 τον Κυρών.
Ένχαριστησωμ^ν Κνρίω τω θβω ημών,
Άττοκρισίί.
Αζιον και δίκαιον.
% ΕΓτα στραφζΐζ ττροί την αγίαν Ύράπβζαν λίγξΐ δ ^Ιζρζύί^
'^/^Σ αληθώς άζίόν βστι, δίκαιον τβ και οφβιλόμβνον ημΊν^ Ιν
^^ τταρτί καιρώ, κα\ €ν παντί τόττω. Σοι ζνχαρίστβΐν, Κυρΐ€,
αγιβ ΤΙάτβρ, ΐΐαντοκράτορ, αΐώνιβ θ€€,
^ ^Ενταύθα άκολονθζΐ το ιδιαίτεροι; Ώροοίμιον, αναλόγως της ζ-ποχ^ί, €αν
διαταχ^τ/ τοιούτον τί' 6ΐ δβ μη, ζνθίωί ακολουθεί τοντο,
Λ Ιά τούτο μ(:τα τών ^Αγγβλων καΐ τών ^Αρχαγγβλων, κα\ μβτα
^"^ ττάσης της επουρανίου στρατιάς^ ύμνουμβν και μβγαλύι/ομβν
το ' Ονομα της δόζης σου, διαπαντος αΙνούντ4ς σβ, και λβγοντβς,
Αγιος, άγιος, άγιος, ΚύρίΕ 6 0(:θς τών δυνάμεων, ΪΙληρης
6 ουρανός κα\ η γη της δόζης σου, Αόξα Έοί, Κύρίζ "Ύ'^ιστζ,
*Αμην,
^ Ιδιαίτερα Προοίμια.
^ ΕΐίτάΧριστοΰγει^ζ/α, και ταί μζτ^Ίϊζίτα ετττά ημίρας,
Α Ιοτί βδωκας ^Ιησουν άριστον τον μονογβνη σου Υιον
^■^ γβννηθηναι ώσβι €ν τω καιρώ τούτω ύπβρ ημών, ος τη
^νβργβία του αγίου ΤΙνβύματος αληθώς (νηνθρώπησβν €κ της
ουσίας της Ώαρθβνου Μαρίας της μητρός αυτού, και τούτο
άνβυ σπίλου αμαρτίας. Ινα καθαρίση ημάς άπο πάσης αμαρτίας.
Δια τούτο μβτα τών *Αγγ€λων κτλ.
^ Ει? την Κνριακην τον Πάσχα, και ταί μετεττειτα ζτττα ημέρας.
'ΑΛλ' βζαιρβτως οφβίλομίν σβ αΐνβΐν ύπβρ της ενδόξου
•^^ αναστάσεως τού Ύϊού σου Ύησού Χριστού τού Κυρίου
264
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ημών* αυτο9 γαρ βστιν 6 αληθινοί Άμζ/09 του Πασχα^ 6
νπψ ημών 7Γροσ€Ρ€χθ€ί9, και αράς την άμαρτίαν του κόσμου*
6 τώ θανάτω αυτού τον Θάνατον κατάργησαν, και τυ) (Ις ζωην
άναστάσ€ΐ αυτού άνταποδούς ημΐν ζωην αΙώνων, Δίά τούτο
μ€τά των * Αγγέλων, κτλ.
^ Είί την ΤΙίμτίτην τ?/9 Αναλήψεως^ καΙ τάί μ€τ^ττ€ίτα ζτττά ?;/χ€/3α?.
Α Ιά τού πολυαγαπητού σου ΥΙού Ιησού \ρίστού του Κυρίου
^■^ ημών, τού μβτα την βνδο^οτάτην αυτού άνάστασιν ίναργώς
Ιμφανισθ^ντος πάσι τοΐς * Αποστολοις αυτού, κα\ βλεπόντων
αυτών άναβάντος (Ις τον ούρανον τού ίτοιμάσαι τόπον ήμΐν
Ίνα οπού €στ)ν Αυτός, βκβϊσβ κα\ ημπς άναβώμβν, κα\ συν
αύτω βασιλ^ύσωμβν €ν δόξγ). Δία τούτο μβτά τών * Αγ-
γέλων, κτλ,
^ Εΐί την ημίραν τψ Πίντηκοστης, καΐ τάί μξΤζττςιτα €$ ημξραζ.
Λ Ιά *Ιησού \ριστού τού Κυρίου ημών ου κατά την άληθβ-
^■^ στάτην €παγγ€λίαν, ώσβΐ ίν τω καιρώ τούτω το ΙΙνβύμα
το αγιον κατηλθβν €Κ τού ουρανού μβτ αιφνίδιου μβγαλου ήχου,
ωσπ€ρ πνοής βιαίας, Ιν €Ϊδβι πύρινων γλωσσών, κάθισαν €π\
τους Αποστόλους, τού διδάζαι κα\ οδηγησαι αυτούς βίς την
άληθβιαν πάσαν^ χαριζόμβνον αύτοΐς την Τ€ δωρεάν ετέρων γλωσ^
σών, κα\ την παρρησίαν μβτά θβρμού ζηλου,τού βνδβλβχώς κηρύζαι
το Έιύαγγβλιον πάσι τοις βθνβσι, δι ου και ημβΐς (ζηχθημ^ν έκ
τού σκότους κα\ της πλάνης βίς τον εναργή φωτισμόν καΙ την
άληθη βπίγνωσιν Έού καΐ τού Υιού σου *Ιησού \ρίστού. Δία
τούτο μ€τά τών * Αγγέλων, κτλ.
^ Εΐί μόνη ν την ^ορτην της Τριάδοί.
Ο'Ω,ν €ΐς θβός^ €ίς Κύριος* ουχί μία μόνη υπόστασις, αλλά
τρβΐς ύποστάσ€ΐς ίν μια ουσία, ^Ο γάρ πιστβύομβν
π€ρ\ της δόζης τού Πατρός, τούτο και πιστβύομβν πβρί του
Υιού, κα\ πβρ), τού άγιου ΪΙνβύματος, ανβυ πάσης διαφοράς
και άνισότητος. Δίά τούτο μβτά τών Αγγέλων, κτλ,
265
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
1ί Και μ€θ* ^ν €καστον τούτων των Προοιμίων άμ4σω9 -ψάλλζταί η
άναγινώσκξται^
Α Ια τοϋτο μβτα των ^^γγ4\ων και των ^Αρχαγγβλων, καί
^■^ μ€τά Ίτάσης τη^ επουρανίου στρατιάς, ύμνου μβν καΙ μβγα"
λυνομεν το Ονομα τη9 δόζης σου, διαπαντος αινούντβς σβ, κα\
λεγοντες' Κγιος^ αγιος^ άγιος, Υ^υριε ο θ609 των δυνάμεων,
ττληρηί 6 ουρανοί κα\ η γη της δόζης σου' Αόζα Έοί, Κ,ύριβ
^Υ'^ιστε, ^Αμήν,
% Είτα 6 'Ιβρξύς, γόνν κλίναζ τΐαρά τί) αγία Ύραττ^ζτ^^ λ€γ€ί ταύτην την
(φξζήί τ7ροσ€\Τ)(}}ν €ν ονόματι τΐάντων των μζλλόντων κοινωνησαι.
ΟΥκ επϊ ταΐς δικαιοσύναι^ ημών, Κύριε ελεημον, αλλ* επι
τοΊς οικτιρμοΐς σου τοΪ9 πολλοίς και μεγάλοι^ ττεποιθότες
εσμεν, θαρρουντες ττροσεγγίζειν ττ} Ύραπεζη σου ταύττ). Ουκ
αζιοί εσμεν ημείς και τα ψιχία συναγαγεΐν τα ύποκάτω της
Ύραπεζης σου. *Αλλά Σύ εκείνος• ει Κύριος, ου Ιδιότης εστί
πάντοτε το οίκτείρειν Αιά τοϋτο χάρισαι ημΐν, Κύριε οίκτίρμον,
ούτω την σάρκα φαγεΐν του ΥΊοΰ της αγάπης σου * Ιησού
Χριστού, κα\ το αίμα αυτού πιεΐν, ωστε τα άμαρτανοντα ημών
σώματα δια του σώματος αυτού καθαρισθηναι, καΐ τάς >\τυ\ας
ημών άπολουθηναι δια τού πολυτίμητου αυτού αίματος, καΙ
ημάς διαπαντος εν αύτω μενειν, κα\ αύτον εν ημΐν. Ά μη ν, .
^ "Οταν 6 *ΐ6ρ€υ?, ίστω^ ττρό τη^ Ύραττίζη^, τον "Αρτον καΧ ΟΙνον ^ίοικήστ}
ουΓωί, ωστ€ δια ττλξίονοζ €νκολία9 καΐ €ύπρ€7Γ6ΐα9 ^νναπ-θαι κλάσαι τον
"Αρτον €Γώπίον του λαον, καΐ λαβύν το ΪΙοτηριον δια χ€ίρών, άναγινώσκζΐ
ταντην την * Αγιαστικην Γίρησ€ν\ην, ωί €φ6^ή?.
*/^Λ θβοί ό παντοκράτωρ, 6 Πατήρ ημών 6 επουράνιος, 6 δια
^^ σπλάγχνα ελέους σου δεδωκώς τον μονογενή σου Υϊον
Ιησού ν Ύ^ριστον τον θάνατον επ\ τού σταυρού ύπομεΐναι δια
την ημετεραν άπολύτρωσιν, ος κα\ εκεί (δια της μιας εαυτού
προσφοράς της άπαζ προσενεχθείσης^ εποιησατο πλήρη,
τελείαν, και ϊκανην θυσίαν, προσφοράν κα\ ίκανοποίησιν ύπερ
τών αμαρτιών όλου τού κόσμου, κα), άναμνησιν διηνεκή
διετάξατο εκείνου τού τιμίου αυτού θανάτου, κα\ εν τω αγίω
266
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
αυτού Έιύαγγβλίω €Ρ€Τ€ίλατο ημϊν σνν^χίζζΐν αυτήν μ^χρι της
πάλιν αυτού τταρουσίας' Κύτος επάκουσον ημών^ Πατβρ
οίκτίρμον, ταπεινότατα δυσωπούμβν σε, και παρασχου ίνα
ημΑ, κατά την αγίαν διάταξίν τού ΥΙού σου, Έωτηρος 8ε
ημών *1ησού Χριστού, εΙς άναμνησιν τού θανάτου κα\ τού
πάθους αυτού, των κτισμάτων σου τούτων τού άρτου και οίνου
μεταλαβοντες, μέτοχοι γενηθώμεν τού ύπερευλογητου σώματος
και αΊματος αύτού' 'Ος εν τυ) νυκτΊ ύ] παρε8ίδοτο ^^^ελαβεν ^"^ί^""
άρτον, και εύχαριστησας, ^^^ έκλασε, και έδωκε τοΐς μαθηταϊς λάμβανα
αυτού, λέγων, Αάβετε, φάγετε, ^'^^ τούτο εστί το σώμα μου το ^^^^^[^^^^,
υπέρ υμών διδόμενον τούτο ποιείτε εις την εμην άνάμνησιν. ^^α χάρων-
*Ω.σαύτως και ^^^ λαβών το ποτηριον μετά το δειπνησαι, κα\ ^^ταίθα
εύχαριστησας, εδωκεν αύτοΐς, λέγων, ΪΙίετε εξ αυτού πάντες, '^Μ ^'ο"
τούτο γαρ ' εστί το αίμα μου το της ν^αινης ίΐιαυηκης, το (ο) καΙ
υπέρ υμών και πολλών εκχυνομενον εις αφεσιν αμαρτιών Υ\β^ζ"
Τούτο ποιείτε, οσάκις αν πίνητε, εις την εμην άνάμνησιν, τηνχύρα
* \ ' €η\ παντι
£\μην, τω αρτω,
^ Είτα ό Αίΐτονργόί αντ09 ττρωτον μεταλαμβάνει τη^ Κοινωνίας (ν ίκατίρω τανθα
(ίδίΐ, και μ67€77€ΐτα τταρα^ίδωσιν αντην ωσαύτως τοΐί Έτησκόποίί καΐ λαμβάνίί
τοΐς Πρ€σβυΓ€ροΐ9 καΐ τοις Αίακόνοίς (^άν τίνες τταρωσι) καΐ μετά τοΰτο "^^ ^1''^Τ
ν-χ-ν/-^ , ν ^,« , ' ν α ριον δια
και τω λαω κατά τα4;ιι^, €ΐί τας χείρας αντων, τιαντων μετά ττραντητος Τ,^,ρ^^.
γονυκλίνόντων. Και τΐαρα^ώούς τινι τον αρτον λέγει, (β) Και
Γ¥10 σώμα του Κυρίου ημών * Ιησού Χριστού, το δοθέν ύπερ ^Γ°^?^
■*- σου, διαφυλάζαι το σώμα καΐ την ψυχην σου εΙς ζωην τηνχίΐρα
αΐώνιον, Ααβε και φάγε τούτο εΙς άνάμνησιν οτι 6 \ριστος ^^^^'^^^Τ
ύπερ σου άπεθανεν, κα\ τρεφου εζ αυτού εν τη καρδία σου («τίΠοτή-
Λ \ / » > / * * ριον €ΙΤ€
οια πίστεως μετ ευχαριστίας. Φιά\ην)€ν
^ Και 6 Λειτουργός ό τταρα^ώονς τινι το ττοτηριον λέγει, μΐνόί τίρ
ΤΟ αίμα τού Κυρίου ημών *Ιησού Χριστού το εκχυθεν ύπερ
σου, διαφυλάξαι το σώμα και την '^υχην σου εΙς ζωην
αΐώνιον. ΐΐίε τούτο εις άνάμνησιν οτι το αίμα τού Χριστού
υπέρ σου εζεχυθη, καΧ ευγνώμων \σθι,
267
Οίνος €στι.
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
^ Έάι; ίκ^αττανηθτί ττα9 6 ηγιασμίνο^ αρτοί η οίνοί ΤΐρΙν η 'πάντ€9 μ€τα'
λά/3ωσ4, τον *ΐ€ρ€α χρη άλλον €τι καθαγιάσαι κατά τον ττρο^ίατζταγμ€νον
τνπον' Άρχόμζνον άττο τον [Ό Σωτηρ ημών Χριστός βν ττ] ννκτί,
κτλ.'^ ^ίά την (νλογίαν τού άρτον' καΐ άττό του ['ίΐσαΰτωϊ και
λαβών, κτλ.^ δια την €νλογίαν τον τΐοτηρίου.
^ ΥΙάντων μ€ταλαβ6ντων, €ττιστρ€φ€ΐ 6 Α^ίτουργοζ €ί? την αγίαν Ύράτϊ^ζαν^
και μ^τ ζνλαβ€ία5 άττοτίθησιν €π* αντην τα "περισσεύματα των Α)/ια-
σμάτων, σκεττάζων αυτά καθαρω λινω νφάσματί.
^ ΕΓτα λεγ€ί 6 *ΐ6/36ΐ;? την Κνρίακην ΪΙροσενχην, του λαού ετιαναλαμ-
βάνοντοί μετ αυτόν ττασαν Αϊτησιν.
Ι ι Ατ€ρ ημών^ 6 Ιν τοΙς ονρανοις' Άγιασθητω το Όνομα
-*--*- σου. 'Έ,λθβτω η βασιλεία σου. Τβνηθητω το θβλημά
σου, Ώ? €υ ουρανω^ και βττΐ τη9 γη9. Ύ6ι/ αρτον ημών τον
ίΐΓΐούσιον δθ9 ημίν σήμερον. Καΐ α0€9 ημίν τα οφβίληματα
ημών, Ώ? και ημα.9 άφί^μ^ν τοΐς οφβίλ^ταις ημών. Καϊ μη
βίσβνβγκγ}^ ημάς βίς ΤΓβιρασμόν Άλλα ρυσαι ημάς άπο του
πονηρού. Οτι σου ίστιν η βασιλβία, Και η δύναμις κα\ η
δοζα, ΚΙς τους αΙώνας τών αιώνων. *Αμην.
\\ Μετέπειτα άναγινώσκεται το εφεζη^.
ΎΖ^ Υρΐ€ 6 Ώατηρ 6 επουράνιος, ημβΐς οΐ ταπεινοί σου δούλοι
-■-^ ολοψύχως ίπιποθούμεν. Ινα η ση Πατρική άγαθότης ΐλεως
προσδβξηται ταύτην την θυσίαν ημών αΐνβσβως καΙ ευχαριστίας*
μετά πάσης ταπεινοφροσύνης ικετεύοντες σε γαρίσασθαι, ινα
δια την άζιομισθίαν και τον Θάνατον τού Υιού σου *\ησού
\ριστού, καΐ δια πίστεως εν τω αΊ/.ιατι αυτού, ημείς τε κα\
η ολη σου ^Κκκλησία της αφέσεως τών αμαρτημάτων ημών,
κα\ πάντων τών άλλων εκ τού πάθους αυτού ευεργεσιών
επιτύχωμεν. Κα\ νύν, Κύριε, Έο\ προσφερομεν κα). παριστά-
μεν ημάς αύτου^', τας ψυχας κα). τα σώματα ημών, εΙς Θυσιαν
Σοι λογικην και άγίαν κάΧ ζώσαν ταπεινώς δυσωπούντες σε,
ινα πάντες ημείς οί της θείας ταύτης Κοινωνίας μεταλαμ-
βάνοντες, εμπλησθώμεν της χάριτος σου κα\ της ουρανίου
ευλογίας. ΚΙ δε κα\ ανάξιοι εσμεν δια τάς πολλάς ημών
268
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
αμαρτίας τον ττροσβι/βγκαι σοι οίαΐ'δηποτζ θυσιαν* άλλα δίομ^θσ
σου Ίνα ττροσδ^ζγ) ταύτην την οφπλομ^νην ημών θβραπβίαν κα\
λατράαν μη την άζίομισθίαν ημών άναλογισαμενος, άλλα τα
πλημμελήματα ημών χαρίσαμβνος, δια Ιησού αρίστου του
Κυρίου ημών* δι ου κα\ μβθ ου, βν ττ} βνότητί του άγιου
ΥΙνβύματος, Σοί τω ΪΙατρΙ τω ΪΙαντοκράτορι πάσα τιμή και
δόξα €ί? τους αιώνας τών αιώνων. *Αμην,
*ίΙ τονίο.
'/^ θβος 6 παντοκράτωρ καΐ άει ζών, προθυμότατα βύχαριστού-
^^^ μ4ν σοι, ΟΤΙ βύδοκζΐς ζκθρβψαι ημάς, τους τώ άγιων
τούτων μυστηρίων άζίως μβταλαβόντας, τύ) πνευματικτ} τροφτ)
τον πολυτίμου σώματος και αίματος του Υιού σου, Κυρίου
δβ ημών Ιησού \ριστού' κα\ οτι δια τούτου διαβββαιοΐς ημάς
π€ρΙ της προς ημάς- εύνοιας και αγαθότητας σου- και οτι μέλη
εσμίν αληθινά ενσωματοποιηθεντα €ΐς το μυστικόν σώμα τού
Υιού σου, Ό ίστιν ο ευλογημένος πάντων τών πιστών συνα-
θροισμος' ετι δε κα). οτι κληρονόμοι δι ελπίδος εσμεν της
αιωνίον σον βασιλείας, δια την άξιομισθίαν τού πολυτίμου
θανάτου κα). πάθους τού Υίού της άγαπη9 σου. Και μετά
πάσης ταπεινοφροσύνης ίκετεύομεν σε, επουράνιε ΙΙάτερ, ούτω
δια τη9 χάριτος σου βοηθησον ημιν, ώστε προσκαρτερεΐν ημάς
εν εκείντ} τη άγια κοινωνία, και ποιεϊν όσα έργα άγαθα
προητοίμασας ινα εν αύτοΐς περιπατησωμεν, δια * Ιησού
Χριστού τού Κυρίου ημών, ω συν Σοί κα\ τω άγίω ΐΐνευματι,
πάσα τιμή καΙ δόξα εΙς τους αΙώνας τών αΙώνων. ^Αμην,
^ ΕΓτα άναγίνώσκ€ται η ψά\λ€ταί,
\Οξα εν ύψίστοις θεώ, και επί γης ειρήνη, εν άνθρώποις
^^ ευδοκία. *Υμνούμεν σε, εύλογούμεν σε, προσκυνούμεν
σε, δοζολογούμεν σε, ευχάριστου μεν σοι δια την μεγάλην
σον δόξαν. Κύριε θεε, Βασιλεύ επουράνιε, θεε Πάτερ Γίαντο-
κράτορ,
209
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Κνρΐ€, Υί6 μονογ^νίς 'λησου \ρίστ€' Κυριβ 6 θ(6ς, 6
Αμνός τον θβοϊ}, ό Υίοί τον ΐΐατρος•, ο αφων τας αμαρ τίας
τον κοσμον , βλβη σορ ημά ς, Ο αιρων τας αμαρτίας τον
κ οσμον , βλ εησον ημά ς. (^ Ό αίρων τας αμαρτίας τον κόσμον, 3
π ροσδβ^αί ττην ^βησίν ίηιων. Ό καθημβι/ ος €ν δβζίά τον
θ€θν και ΥΙατρος, βλβησον ημάς.
Ο Γι Έν €ΐ μονός αγιος' Έν ύ μονός Υ^ύριος, Συ ει μονός
νψιστος, Χρίστβ] σνν άγίω Γίνενματι, ξΐς δόζαν θβον ΤΙατράς.
*Αμην.
1[ Είτα 6 *ΐ€ρ(υ9 (^ 6 ^Εττίσκοποί, €αν τταρ]}) απολύει αντον^ μ€τα ταύτης
τί/!» ευλογίας.
'ΤΤ ΚΙρηνΐ] τον θβοΰ η νπβρύχονσα πάντα νονν, φρονρησαι
-■--*- τάς καρδίας νμών κα\ τα νοήματα νμων €ν τύ) γνώσει καΐ
άγαττΎ) τον θβον, καΙ τον ΥΙον αντον Ιησού Χριστού τού
Κνρίον ημών Και η βνλογία τον θ€οΰ τον ΐΐαντοκρατορος,
τού ΐΐατρός, καΐ τού Υιού, κα\ τού άγίον ΐΐνενματος, ύη Ιν
νμΐν, και διάμβνοι μβθ' νμών πάντοτβ. Ά μη ν.
^ ΕνχαΙ λ€γόμ€ναί μβτά την Προσκομώην, όταν μη γίνηται η Κοινωνία,
καθ' €κάστην ημζραν μία η ττλίΐοζ/βί 6^ αιτώι;• και (Έίτρίττ^ται άναγινώ-
σκ€ίν αντάί κατ άφορμην και μετά τάί Εΰχάί τήί τ€ Πρωινής και
τψ Έσπζρινης Ακολουθίας, η τας της Θξίας Κοινωνίας^ η της Αιταν€ίας,
κατά την κρίσιν του Αξίτουργοϋ.
Ι Ι Αράστηθι ημΐν ΐλβως, Κνρκ, ίν τανταις ταΐς δβησβσι και
■*• βνχαΐς ημών, καΐ διβνθννον την οδον τών δονλων σον τού
4πίτνχ€Ϊν αντονς της αΐωνίον σωτηρίας* ϊνα ίν τταστ} μεταβολτ}
Κα) σνντνχ^ία της φθαρτής ταύτης ζοοης, δια της ττολνβλβυν
και ττροθνμον σον ντΓβρασττισθώμεν βοηθείας, δια Ιησού Χριστού
τού Κνρίον ημών. * Αμήν.
1Ζ^Υρί€ παντοκράτορ, κα\ θεβ αιώνιβ, βνδοκησον, δβομεθα σον,
οδηγησαι, άγιάσαι, και κνββρνησαι τάς Τ€ καρδίας κα\ τα
σώματα ημών ίν ταΐς τρίβοις τών νομών σον, κα) εν τη εργασία
τών εντολών σου, ίνα, ενταύθα τε κα) εΙς τον αιώνα, δια της
270
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
παντοδυνάμου σου υπβρασττίσβω^ σώματι καϊ ψνχτ) 8ίαφυλασ~
σώμίθα, δίά του Κυρίου κα), Έωτηρος ημών 'Ιησοΰ άριστου.
Άμην.
Ι Ι Αράσχου, δβόμίθά σου, θββ Παντοκρατορ, ίνα οΙ λόγοι ου9
•*- -"- σημβρον τοις ώσ\ν ημών €ΚΤ09 ηκούσαμβν, δια τη9 χάριτος
σου οΰτω9 Ιν ταΐς καρδίαις ημών βντος €γκ€ντρισθώσιν, ωστ€
€ν ημΐν άγαθην καρποφορησαι την ττολιτβίαν, €ΐς τιμήν και
αΐνον του "Ονόματος σου, δια 'Ιησοΰ \ριστοΰ του Κυρίου ημών.
Άμην.
ΠΠΑί πράζβίς ημών, Κύριβ, ττ} πολυβλ^ω σου ττρόφθασον
χάριτί, και ΤΤ} διην^κύ σου πρότρεψον βοήθεια, ΐνα ημάς
€ν παντί €ργω ημών τώ ίν Σοϊ άρχομ^νω κα\ διβζαγομβνω κα\
άποτ€λ€ΐωθ€ντι, το αγιόν σου "Ονομα δοξάσω μ€ν, κα\ ίν τβλβι
δια το σον €λ€09 ζωής Ιπιτύχωμ^ν αιωνίου, δια *Ιησοϋ άριστου
του Κυρίου ημών. *Αμην,
/~\ θβος 6 ΐΐαντοκράτωρ, ή ττηγη πάσης σοφίας, 6 βίδως
^-^ ημών την ανάγκην προ του αΐτβϊσθαι, καΐ την άγνοιαν βν
τω αΐτβΐσθαί' ΟΙκτβίρησον, δζόμβθά σου, τάς άσθβνξίας ημών
κα), όσα δια την άναζιότητα ημών ου τολμώμ^ν, και δια την
τυφλότητα άδυνατονμ^ν αΐτησασθαι, τύ) βύδοκία σου παρασχου
ημΐν δια την άξίότητα του ΥΊοΰ σου, Κυρίου δβ ημών *Ιησού
\ριστοΰ, Ά μην,
Οθ€ος 6 ΪΙαντοκράτωρ, 6 τών δβησζων ίπαγγ^ιΚαμ^νος
ίπακοΰσαι τών αιτουμένων Ιν τω * Ονόματι του ΎΙοϋ σου'
Αυσωποΰμβν σβ, ΐνα ΐλβως το ους σου προσχης προς 7)μάς τους
νυν σοι τας προσβυχας καΐ τάς Ικβσίας ημών προσβνβγκαντας,
κα), παρασχου Ϊνα οσα μβτά πίστβως κατά το θβλημα σου
ητησαμβθα, άποΧηφθώσιν Ιπιτυχώς, ύς άνακουφισιν της ημ€-
τβρας ανάγκης, κα\ €ΐς την ίξαγγ^λίαν της σης δόξης, δια ^Ιησοΰ
άριστου του Κυρίου ημών, "Αμήν.
271
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
1[ Τ^Α? Κνριακας και άλλας ίορτασίμον^ ημ^ρα^ζ {^αν μη γίνηται η
Κοινωνία) ττάντα άναγινωσκονται, τα €19 την Κοινωνίαν ^ν^ιάτακτα
μ^χρι τίλονί τηζ γ€νικη9 Προσξνχη^ της ['Τττβρ όλης της καταατάσ€ως
της ζντανθα €ν τι] γτ] στρατευόμενης ^Έ>κκΧησίας τον \ριστον\
μ€τά μιας η -πλειόνων 6κ των τελευταίως ττροειρημενων Ενχώζ/, καΐ εττϊ
τέλους εκφωνείται η Έ,νλογία.
^ Και ου μη τελεσθτ} το Κυριακυν Αεϊττνον, εάν μη τιαρί] αριθμός ανήκων^
κατά την κρίσιν του *^ Ιερέως, εις το συγκοινωνησαι αυτω.
^ Και εάν μη τύχωσιν κατά την *Έ>νορίαν ττλείονες η εΐκοσι ικαΐ'οι ττρός το
μεταλαβεΐν της Κοινωνίας' όμως ου μη τελεσθτ] η Κοινωνία εάν μη
τέσσαρες (η τουλάχιστον τρεϊς) κοινωνησωσιν μετά του ^Ιερέως.
^ Και εν ταϊς Καθε^ρικαϊς και ταϊ^ Κολλεγιάταις ^Εκκλησίαις και εν τοϊς
Κολλεγίοις, οπού τνγχάνουσι ττολλοι ^Ιερείς και Αιάκονοι, ττάντας δίΐ
τούτους της Κοινωνίας μετά του 'Ιερεως μεταλαβεΐν τουλάχιστον ττάσαν
Κυριακην, εάν μη ευλογον εχωσιν αΐτίαν εις τουναντίον.
^ Και Χνα άφαιρεθ)] ττάσα της συζητήσεως καΐ δεισιδαιμονίας αφορμή, ηνΈερ
τις έχει η Ιυναιτ αν εχειν ττερί του "Αρτου καΐ του Οϊνον, εζαρκει Ινα
6 "Αρτος τοιούτος ?/ οΐος κοίνώς εσθίεται' άλλ' ό άριστος και καθαρώτατος
"Αρτος Σίτινος όστις ττροσφόρως δύναται κομισθήναι.
^ Και εάν ττερισσεύστ\ τι εκ του "Αρτου κα\ Οϊνου άναγίαστον ον, τοϋτο
λήψεται 6 'Ι^φημεριος εις την ί^ίαν χρήσιν αλλ' εάν τι ττερισσεύστ] εκ
του άγιασθεντος, ου μη άι.οκομισθτ] τοϋτο εκ της ^Έικκλησίας, άλλ' 6 "Ιερεύς
μετά και άλλων τινών εκ των Κοινωνησάντων, όσους τηνικαϋτα προσ-
καλέσει ούτος, ευθύς μετά την Ευλογίαν ευλαβώς αυτό εδεται και ττίεται.
^ Τόι^ "Αρτον και τον ΟΙνον τόν εις την Κοινωνίαν χρη εφο^ιασθήναι ύττό
του Εφημερίου και των ΈπίΓροπωΐ' της Εκκλησίας δι' εξό6ων της
^Ενορίας.
^ Και σημειωτέον, οτι πάντα ^εΐ Ένοριακόν μεταλαβεΐν της Κοινωνίας
τουλάχιστον τρΙς του ενιαυτον, και πρό πάντων κατά τό Πάσχα. Και καθ'
εκαστον έτος κατά τό Πάσχα πό,ντα^Ενοριακόν δ€Ϊ εξοφλησαι λογαριασμούς
μετά του ^Εφημερίου η μετά του αντιπροσώπου η των αντιπροσώπων
αυτοϋ, και άποδοΟ^αι αυτοΐς η αυτω πάντας τους εκκλησιαστικούς Φόρους
τους κατ εκείνον τόν ενιαντόν καΐ καιρόν συνήθως οφειλόμενους.
^ Μβτα τό τέλος της θείας ^Ακολουθίας, τό άργύριον τό ^οθεν κατά την
Ώροσκομώην χρη ^ιατεθήναι προς τάς ευσεβείς και φιλάνθρωπους χρείας^
οϊας εγκρίνουσιν ό Εφημέριος καΐ οι ^Επίτροποι. "Εάν όε ούτοι περί
τούτου ^ιαφωνώσι, ^ιατεθήσεται τό άργύριον ως ορίσει 6 "Ορ^ινάριος.
Τ7Ν φ διατ€τακται κατά ταΰτην την Ιττί Τίλί'σίί του Κυριάκου Α^Ιπνου Άκολουθίαν, ΐνα οί
"^"^ Κοινωνουντβί μ(ταλαμβάνωσιν αυτού 'γονυκ\ίνοντ(5' (δ και δίατίτακται μετ' αΎαθήί προαι-
ρίοαω•;, ύ$ σημπωσιν τψ ταπίΐνψ και (ύ'/νώμονο$ ημών όμολο'^ίαζ των (ύίρ'γ€σιών του
272
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Χρκττοΰ των ίντανθα ττάσι τοΓί άξίωί μίταλαμβάνονσι δαφιλίυομίνωΐ', και «?? κώλνσιν τηί
άλλω; (πι ττ) θβία Κοινωνία ο'ίαί τε η^νίσθαι β(βη>ώσ(χΐί και άταζίαίΥ Άλλ' 'όμωί, 'ίνα μη τ/9,
€ίτ€ δί' ά-γνοιαν και άσθίνίίαν, (ΐτ€ δια κακοβουλ'ιαν και ανθάδίίαν, ταύτην την Τονυκλισ'ιαν
παρίρμηνίύστ) και βΚασφημήσΐ^' '^νταΰθα άπαΎΎ(\λ(ται, οτι δι αύτψ ονδίμία σκυπ(ύ(ται
Αατρίία, οντ€ υψίίλίΐ ^^νίσθαι, €ίΤ€ Ίτρυί τυν Μυστηριώδη άρτον ή οΐνον, τον Ιντανθα σωμα-
τικών μίταλαμβανόμίνον, (ϊτ€ πρ05 'Χωματικήν τίνα Ώαρονσίαν τψ <ρνσική$ 2σρ«ύ? και του
φυσικού λίματοί του Χρίστου. Ό 'γάρ Μυστηριώδης άρτον και οΐνον διαμίνονσιν 'ίτι (ν αύτ^
τη Φυσική αυτών Ουσία, και δια τούτο ου δίον αιτούν λατρ(ΰ(σθαι, (ιοΰτο '^άρ αν (ΐη (Ιδωλο-
λατρίί'α, ή ιτασι τοΐν πιστοΐν Χριστιανοΐν βδ€λυρά)• Και το Φυσικίν σώμα και αίμα του "Ζωτηρον
ημών Χρίστου Ιν Ούρανώ (στι, και ουκ ΐντανθα' (ΐ γ€ ίναντίον (στι τη άληθάα του Φυσικού
σώματον του Χριστού το (ν πΚΐίοσιν €Ϊναι τόποιν η ΐν €νι μυνφ ταυτοχρόνων.
273
ΤΑΗΙ2
ΕΠΙ ΤΕΛΕ2ΕΙ ΒΑΠΤΙ2ΜΑΤ02 ΝΗΠΙΩΝ
ΔΗΜΟΣΙΑί ΕΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑί ΓΙΝΟΜΕΝΗ
1Γ Α Εοι; νουθίτύσθαι τον λαοί;, οτι μάλιστα άνηκ€ί μη τ^λ^σθηναι το
Βάπτισμα €κτοί των Κυριακών και άλλων εορτάσιμων ημερών, δτ€
σννεθίζει σννάγεσθαι το ιτλειστον ττληθοζ του λαοϋ' ΐνα οϋτω συνεττιμαρ^
τνρησΎ} 6 ΊΤβριεστωί συναθροισμόί τη τών νεοφώτιστων ΰττοδοχΓ/ €15 τον
αριθμόν τηί του Χρίστου '¥^κκλη(τία5' καϊ Ιττ' Χση9 Ϊνα δια του Βατττίσματος
τών ^ηττίων ττάί 6 τϊαρων υΓ,ομνησθΐ] τ?/ί ίδιαί εαυτού ετταγγελία^ϊ τη^
εν τω Έαπτίσματι αυτοϋ ττρόί τον θεόν ττροσενεχθείσηί. Δια τοϋτο και
συμφέρει ΐνα το Βάπτισμα τελεσθτι εν ττ} κοιντ} γλώσστ]. Άλλ' δμω?
(εάν τοϋτο άτΐαιτηστ} η ανάγκη) εττιτρεττεται Ϊνα τταιδια βατττισθώσιν εν
Ίΐάστ] ήμερα.
% Και σημειωτέον , οτι Ιεον τταρεστάναι υττερ τταντόί άρρενος τταώίου δυο
άρρεναί Άι/αδοχοιι? και μία^ θήλειαν' καΐ ύττερ τταντό^ θήλεοξ τταώίου,
ενα άρρενα και δι;ο θηλείαί.
^ Ότα^ 17 τταιδια, α ^εον βατττισθήναι, οι Τ νεΐί όφείλουσι τοϋτο τω
^Εφημερίω δηλώσαι την ττροτεραίαν, η εωθεν ττρό τψ ενάρξεων τη^
ΙΊρωινη9 Ακολουθίας, Και τούτου γενομένου, ^εον τουί Αναδόχους καΐ
τάί Άι^αδοχουί, και τον Ααόν, μετά τών Ώαώίων, ετοίμου'ϊ τταρεϊναι τταρά
τη Κολυμβηθρα, εϊτε άμίσως μετά τό δεύτερον Ανάγνωσμα της Πρωινψ
* Ακολουθίας, εϊτε αμέσως μετά το δεύτερον Ανάγνωσμα της ^Εσττερινης
^Ακολουθίας, καθώς διορίζει δ ^Εφημέριος κατά την κρίσιν αΰτοϋ. Και
ό *1ερευς ττροσελθων ττ) Κολυμβηθρα (ην ^εον νυνί ττληρωθηναι ύδατος
καθαροϋ) και Ιστάμενος ενταϋθα λέγει,
Υίότβροι/ ηδη ββαπτίσθη το παώίον τούτο, η ου ;
^ ^^άν δ€ άττοκριθώσιν οτι ουκ εβατττίσθη τό τίαώίον, είτα προβαίνει δ
^Ιερεύς ώς έξης.
\Γαπητοί, €π€ί8η ττάντβς ανθρωττοί συλλαμβάνονται κ(χί
"^ Ύ^ννωνται Ιν αμαρτία, και λβγβί 6 Έωτηρ ημών \ρίστο9
οτι Ούδίίί δύναται βίσβλθβΐν €ΐ9 την βασιλβιαν του
θβού, Ιαν μη ανωθβν γεννηθτ) βζ ΰδατοζ κα). άγιου Ώνβύ-
ματθ9' ΪΙαρακαλώ υμάς Ιπικαλπαθαι τον θβον και ΥΙατίρα,
δια του Κυρίου ημών 'Ιησοΰ άριστον, ίνα δια τον άφθονον
274
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΗΠΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑί
αυτοί) οίκτιρμον τω παιδί φ τούτω ίκα,νο χαρίσηται Ό φνσπ
ου δύναται κίκτησθαι, ωστ€ βαπτισθηναί αύτο μ^& ύδατος
καΐ αγίου ΤΙ^ζύματος, και δ^κτον γβνίσθαι ύς την αγίαν του
Χριστού ^Κκκλησίαν, κα\ μβλος ταύτης ζών γβνβσθαι,
^ Είτα λίγα 6 'Ι^ρξύί^
Αβηθώμίν,
ί^\ θβος ο παντοκράτωρ κα\ αΙωνιος^ 6 κατά το μ^γα σου
^^ €λ€ος τον Νώβ κα). την οΙκογ€ν€ΐαν αυτού ίν τύ) κιβωτω
διασωσας του μη δι ύδατος άπολβσθαι αυτούς, και τους υιούς
*1σραηλ, τον λαόν σου, €ν άσφαλβία διαγαγων δια της Ερυθράς
θαλάσσης, προτυπωσας δια τούτων το άγιον σου βάπτισμα*
καΙ δια τού βαπτίσματος τού αγαπητού σου ΥΙού Ιησού
Χριστού Ιν τω * Ιορδάνη ποταμω το ύδωρ καθαγιάσας άς
μυστίκην ίκπλυσιν αμαρτίας* Αωμβθά σου δια τα άμβτρητά
σου €λ€η ίνα ίλεως ίπιβλεψης επ\ τούτο το παιδίον άπό-
λουσον κα\ άγίασον αύτο τω ΐΐνβύματι τω άγίω, ίνα ρυσθίν
απο της σης οργής, προσληφθη βίς την κιβωτον της τού
Χριστού 'Κκκλησίας* κα\ βδραΐον γβνόμβνον βν τη πίστβι, Ιπ
βλπίδι χαΐρον, κα\ βρριζωμβνον Ιν τύ) άγάπτ}, ούτω διαπεράστ^
τους κλύδωνας τούτου τού θυελλώδους αιώνος, ώστε επι τέλους
προς την γην ορμίσασθαι της ζωής της αΙωνίου, εκεί σύν Σοϊ
βασιλεύσον εΙς τους αιώνας τών αΙώνων, δια *Ιησού Χριστού
τού Κυρίου ημών. *Αμην,
ί^ θεός 6 παντοκράτωρ καΐ άφθαρτος, η βοήθεια πάντων
τών δεομενων, ο άντιληπτωρ πάντων τών προς Σβ κατά-
φευγοντων, η ζωη τών πιστβυόντων, και η άνάστασις τών
νεκρών* Κπικαλούμεθά σε ύπερ τού νηπίου τούτου, ίνα
αυτθ9 τ φ α^^ω σου βαπτίσματι προσελθών, δια της πνευ-
ματικής αναγεννήσεως της αφέσεως επιτύχτ) τών αμαρτιών
αυτού, Πρόσδεξαι αυτόν, Κύριε, καθώς επηγγβίλω δια τού
αγαπητού σον ΥΙού, ειπών, λίτείτε, και ληψεσθε- ζητείτε,
275 8 2
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΗΠΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑ^
κα\ βνρησβτβ' κρονβτβ, και άροίγησβται υμίν Ούτω καί
νυν δο? ημίν τοϊς αΐτοΰσιν τταρασχου Ινα €νρησωμ€ν ημβΐς
οΐ ζητοϋντβς' αύτο9 ανοι^ον την θύραν ημΐν τοις κρονονσιν
Ινα ούτος 6 νηπιος της απέραντου βνλογίας άπολανσγ} τον
ουράνιου σου λουτρού, και της αΙωνίου βφίκηται βασιλείας
της ύπο Έοΰ βπηγγβλμβνης, δια \ριστού του Κυρίου ημών,
*Αμην,
% Είτα, άναστάντοί τον λαον, λ^γξΐ δ ^Ιβρβνς,
Ακουσατ€ τα ρήματα του Έύαγγξλίου, του δια του άγιου
Έυαγγβλιστού Μάρκου γβγραμμ^νου, ίν τω δβκατω κβφαλαίω,
κατά τον τρισκαιδίκατον στίχον.
Ι Ι Ροσβφβρον τω Ύ^ριστω τταιδία, Ίνα άψηται αυτών οΐ δβ
■*■-*■ μαθηται ^πβτίμων τοΐς ττροσφζρουσιν. 'Ιδών δβ 6 'Ιησοΰς
ηγανάκτησβ, και ζίττβν αύτοΐς, "Άφβτβ τα παιδία βρχβσθαι προς
μ€, και μη κωλυβτβ αύτα* τών γαρ τοιούτων ίστ\ν η βασιλβία
του θβοΰ. *Αμην λβγω ύμΐν,'^Ος αν μη δβζηται την βασιλβίαν
του θβου ως παιδίον, ου μη βίσβλθυ βίς αύτην, Κα\ βναγκαλι-
σάμβνος αυτά, τιθάς τάς χβΐρας Ιπ αυτά, ηύλόγβι αυτά.
1ί ^Αναγνωσθίρτοί τον Εναγγ€λίον, (κφων^ΐ 6 Αξίτονργόί ταντην την ΙττΙ
τοΤ? ρημασι τον Ενα-γγ^λίον σνντομον ττροτροττήΐ',
\Γαπητοι, βν τούτω τω Έίύαγγβλιω ηκουσατβ τους λογούς
-^ ^ του Έωτήρος ημών άριστου, οτι βκβλβυσβν προσφβρβσθαι
αύτω τα παιδία• όπως βπβτίμα τοΐς κωλύουσιν αυτά άττ'
αυτού• όπως πάντας προτρβπβι μιμάσθαι αυτών την άκακίαν,
Βλ67Γ€7€ όπως τω σχηματι και ίργω αυτού την προς αυτούς
βύδοκίαν αυτού άπβδβιζατο' βπβιδη βνηγκαλίσατο αυτά, βθηκβν
Ιπ αυτά τάς ^ύρας, κα\ ηύλόγησβν αυτά. ' Αρ ούν μη
αμφιβάλλατε ύμύς, άλλ' βύτόνως πιστβύβτβ, 'ότί ωσαύτως ϊλβως
προσδάζβται τούτον τον παρόντα Ν ήπιο ν, οτι αναγκαλίσβται
αύτον δια τού βλβους αυτού, ότι δωρησβται αύτω την βυλογιαν
της αΐωνίον ζωής, κα\ μβτοχον αυτόν ποιησβι της άϊδίου αυτού
βασιλείας, Αιό, ούτω πεπεισμένοι περί της προς τον Ν ήπιο ν
276
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΗΠΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑ^
τούτον βύδοκίαζ του επουρανί υ ΐΙατρο9 ημών, της δια του
Υίοΰ αυτού Ιησού Χριστού άπαγγβλθβίσης, και μη αμφι-
βάλλοντας οτί Ίλεως εγκρίνει τούτο το έργον της αγάπης ημών
τών προσφεροντων τον Νηπίον τούτον τω άγίω αυτού βαπ-
τίσματί, μετά πίστεως καΐ ευλάβειας εύχαριστήσωμεν αύτω,
λέγοντες,
/^ Οεος 6 παντοκράτωρ και αιώνιος, ο ΪΙατηρ 6 επουράνιος,
^^ ταπεινώς ευχάριστου μεν σοι, 'όη κατηζίωσας ημάς προσ-
κληθηναι εΙς την γνώσιν της χάριτος σου, καΧ εις την σην
πίστιν Αύτος ταντην εν ημϊν διαπαντος αΰζησον την γνώσιν
κα\ βεβαίωσον την πίστιν, Αος το άγιόν σου Πνεύμα τω
Νηπίω τούτω, Ίνα άνωθεν γεγεννημενος κληρονόμος γένη-
ται της αιωνίου σωτηρίας, διά τού Κυρίου ημών * Ιησού Χριστού,
τού συν Έο) κα\ τω άγίω ΪΙνευματι συζώντος κα\ συμβασι-
λεύοντος, νύν και εΙς τους αΙώνας, *Αμην,
^ Έ,Ιτα 'προ(ταγορ€υ€ΐ υ *ΐ6ρ€ϋί τον5 Άι/αδοχουί καϊ ταζ *Ανα^ό\ον9 κατά
τοντον τον τρόπον.
^^απητοί, προσηγάγετε τούτο το παιδίον βαπτισθηναι,
προσηύζασθε ίνα 6 Κύριος ημών Ιησούς άριστος εύδο-
κηση αύτο δεξασθαι, άπο τών αμαρτιών αυτού άπολυσαι αυτό,
άγιάσαι αύτο τω ΥΙνεύματι τω άγίω, και δούναι αυτω την
βασιλείαν τών ουρανών, και την ζωην την αιωνιον. ' Έ,τι δε
κα\ ηκουσατε οτι 6 Κύριος ημών Ιησούς άριστος επηγγειλατο
εν τω Έ^ύαγγελίω αυτού πάντα ταύτα οσα ητησασθε χαρι-
σασθαί' ηντινα επαγγελίαν Αύτος το καθ* εαυτόν βεβαιότατα
τηρήσει κάΧ εκτελέσει, 'Όθεν μετά ταύτην την επαγγελίαν
την ύπο τού Χριστού προενεχθεϊσαν, τούτον τον νήπιο ν το
καθ' εαυτόν χρη πιστώς ύποσχεσθαι δι υμών τών εγγυητών
αυτού {άχρις αν εΙς ηλικίαν ελθη τού εφ' εαυτόν την ύπο-
σχεσιν ύποδεζασθαι), οτι άποτάζεται τω διαβόλω και πάσι
τοις εργοις αυτού, και πιστευσει διηνεκώς τω άγίω λόγω τού
θέοΟ, καϊ τας εντολας αυτού ύπηκοως τηρήσει.
277
Α^
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΗΠΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑί
Δίά τοντο Ιρωτώ Ιγώ,
* \\\οτάσσγ} σν, ίν τω ονόματι τον τταιδίου τούτου, τω
-^ ^ διαβόλω και πάσι τοις βργοί9 αυτού, τύ) ματαία ττομπτ/ κα\
δόξυ τον κόσμου, μβτα πασών των ττλβονβκτίκών αυτού
Ιπιθυμιών, και ταί9 άσβλγβσίν ίπιθυμίαις τψ σαρκός, ωστ€ μη
θίΚ^ιν τούτοις ^πακολουθβΐν μηδβ δι αυτών άτταγεσθαι ;
*Α77ϋκρισΐ9.
ΥΙασι τούτοις αποτάσσομαι,
*0 Α^ιτονργό'ζ.
Ιστ^ύζΐς ύς θβον Πατέρα Παντοκράτορα, ποιητην ουρανού
π
κα\ γης ;
Καί άς Ίησούν άριστον τον Υίον αυτού τον μονογβνη, τον
Κύριον ημών ; Καί οτι συνελήφθη ίκ ΥΙνεύματος αγίου,
^γβννηθη €κ Μαρίας της Ώαρθβνου' ότι ίπαθβν €7Γί Ποντίου
Πίλατοι;, βσταυρώθη, ίθαν^ν, και βτάφη' ότι κατηλθβν €ΐς
αδου, καΐ ότι κα) άνβστη τύ) τρίτη ημ^ρα* ότι άνββη βις τους
ουρανούς, και κάθηται €ν δ^ζια θβού Πατρός Παντοκράτορος*
και Εντβύθβν πάλιν €ρχ€ται ίν τη συντβλίία τού αιώνος, κρϊναι
ζώντας και νεκρούς ;
Και πιστίύβις €ΐς το Πνβνμα το αγιον άγίαν Καθολικην
Έκκλησίαν, άγιων Κοινωνίαν αφβσιν αμαρτιών σαρκός
άναστασιν κα) ζωην αΐώνιον μ€τα τον θάνατον ;
ΆτΓοκρισυ.
Πάντα ταύτα πιστβύω βδραίως.
*0 Α€ίτονργόξ.
/ΛΕλ€ί? βαπτισθηναι άς ταύτην την πίστιν ;
Ά7τοκρισι?.
Ύούτο βούλομαι.
*0 Αξίτονργός,
ί^ΛΈίλβις ούν ύπηκόως τηρύν το αγιον θβλημα τού θ^ού κα\
^^ 278
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΗΠΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑ^
τάς Ιντολας αυτού, και ττβριπατβΐι^ ίν ταυταις πάσας τας
ημέρας της ζωής σου ;
*Α770Κρΐσΐ9.
θβλω.
/^Εβ οίκτίρμον, χάρισαι Ίνα οΰτω ταφτ} ο παλαιός *Α8αμ Ιν
^^ τούτω τω παιδί ω, ωστ€ ίν αύτω τον καινοί/ ανθρωπον
€γ€ρθηναι, Ά μη ν.
Χάρισαι Ίνα πάντα τα σαρκικά πάθη άποΘανωσιν βν αιτώ,
κα) πάντα τα τού ΥΙνβύματος Ιχόμβνα ζησωσι καΐ αύζανωσιν ίν
αύτω. Άμην.
\αρισαί Ίνα σ\τ] την δύναμιν και την Ισχυν τού κατανικησαι,
κα\ τού θριαμβζύσαι κατά τού διαβόλου, τού κόσμου, και της
σαρκός, Άμην,
χάρισαι Ίνα πάς 6 ενταύθα Έο\ δια της ημετβρας υπηρεσίας
και διακονίας αφοσιωθείς, και ουράνιους ενδυθγ} άρβτας, καΐ
άπεραντον άπολάβηται μισθαποδοσίαν, δια το ίλβος ΣοΟ, τού
εύλογητού Κυρίου τού θεού, τού ζώντος και πάντα διοικούντος,
εΙς τους αιώνας τών αιώνων. Ά μη ν.
'/^ θβοί ό παντοκράτωρ κα\ άει ζών, ου 6 ΥΙος 6 ύπεραγαπητος
^-^ Ιησούς Χριστός, δια την άφεσιν τών ημέτερων αμαρτιών,
εκ της πολυτίμητου αυτού πλευράς εζεχυσεν ύδωρ τε και αίμα,
κα\ παρηγγειλεν τοις μαθηταις αυτού πορευθηναι μαθητεύ-
σαι πάντα τα έθνη, και βαπτίζειν αυτούς εΙς το Όνομα
τού ΤΙατρός, καΙ τού Υιού, κα\ τού άγιου Πνεύματος*
Ώρόσχες, δεόμεθά σου, ταΐς ικεσίαις της εκκλησίας σου'
άγίασον τούτο το ύδωρ εΙς την μυστικην άπόλουσιν της
άμαρτίας' και παρασχου ινα τούτο το παιδιον το νύν εΙς
αυτό βαπτιζόμενον τού πληρώματος επιτυχή της χάριτος
σου, κα\ πάντοτε προσκαρτερη εν τω αριθμώ τών πιστών
κα\ εκλεκτών σου τέκνων, δια Ιησού Χριστού τού Κυρίου
ημών. *Αμην.
279
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΗΠΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑί
^ Είτα λαμβάνει 6 *ΐ€/36ί/5 το τταώίον €ΐί τάϊ χύρα^, καΐ λζγζΐ τοΓ?
Άζ/αδοχοΐί και τάίί 'Αι^αδοχοΐί,
^Ονομάσατ€ το τταώίον τούτο,
^ ΕΓτα ^τΐονομάζων αυτό κατ αυτούς (ίάν αντοί τηστοττοιησωσίν οτι δύναται
το τταώίον άν€υ κίν^ύνον υττομαναι τούτο) βαπτίζει αυτό €19 το ϋ^ωρ
συνετώς κα\ τΐροσ^κτικως, βίττων,
/^ Δ€ίι;α, Εγω βαπτίζω σε 6ί? το ^Όνομα τον ΥΙατρός^ και
^^ τον ΥΙον, καί τον άγίον ϊΐνβνματο^. ^ Αμήν.
^[ Άλλ' Ιαν τηστοττοιησωσίν οτι ασθ^νίς Ιστι το τταώίον, άρκ€τόν €στιν
νδωρ €ττιχ4αι €ττ' αυτό, λέγοντος τον 'ΐζρίωί τα ττρο€ίρημίνα ρήματα,
'ί~\ Δίίζ/α, Έ}/ώ βαπτίζω σβ €ΐ9 το ^Όνομα τον ΐΐατρός^ και
^^ τον ΥίοΟ, και τον άγίον ΐΐνβνματοζ, * Αμήν,
II ΕΓτα λί-γα ό ^Ιζρ^ύς,
Ι ι ΡοσΒίχόμβθα το παιδίον τούτο ύ^ τον σνναθροισμον της
-*--*■ ποίμνης τού Χριστού, ^ κα\ σφραγίζομεν αντο τω σημείω
τον στανρού, 6ί? τβκμηριον Ινα μη μ€τα τούτο καταισχννθη
την πίστιν ομοΧογησαι τού \ρίστού τού εστανρωμβνον, κα\
ανδρείως στρατενεσθαι νπο την σημαίαν αντού, κατά της
αμαρτίας, κα\ τον κόσμον, και τού διάβολου, κα). μέχρι τον
τβλονς της ζωής πιστός διατ^λβΐν στρατιώτης κα\ δούλος τού
Χριστού, ^ Αμήν.
1ί ΕΓτα λ^γ^ι ό 'Ιίρεΰί,
'ΓΤ^Πείδτ;, αγαπητό), αδελφοί, το παιδίον τούτο άναγεγεννη-
-*^ μενον εστϊ και εγ κεκεντ ρισ μενον εΙς το σώμα της τον
Χριστού 'Έ,κκλησίας, ευχαριστήσω μεν τω θεώ τω ΥΙαντο-
κράτορι νπερ των ευεργεσιών τούτων, και ομοΘνμαδον δεηθώμεν
αυτού ίνα το παιδίον τούτο τον λοιπόν διαγάγγ) βίον αντού
κατά ταντην την εναρξιν,
% Είτα, ττάντων γοννκλινόντων, λ^γζται,
ΠΑτερ ημών.
^ ΕΓτα λζγβι 6 Ί^ρζύς,
ΎΤ^Υχαριστούμεν σοι εζ όλης καρδίας, πολνελεε ΐΐατερ, διότι
"^^^ ηνδόκησας τον νηπιον τούτον άναγεννησαι τω άγίω σον
280
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΗΠΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑ^
Ώι^€νματί, προσδβξασθαι αύτον βΐ^ 'ίδιον δι νΐοθβσίας τβκΐΌΐ/,
καί ^ρσωματοποίησαί αντον ά9 την άγίαν σου 'ΈίΚκλησίαν,
Καί τατΓΗνώς δβόμζθα σου χαρισασθαί, ϊνα αύτο^ ττ} αμαρτία
άτΓογ^νομ^νο^ καΙ ττ} δικαιοσύντ] ζησα^, και συνταφύς τω
Χ,ριστω βν τω θανατω αύτον, σταυρώστ] τον παλαιό ν ανθρω-
πον, καΐ όλον το σώμα της αμαρτίας καταργηστ), κα\ ώσπ^ρ
μ€Τοχο9 γ€γον€ του θανάτου του ΥΙού σου, οΰτω καΐ της
αναστάσεως γβνηται, ωστβ επί τέλους μετά της λοιπής
άγιας σου 'Έ,κκλησίας, την αΐώνιόν σου κληρονομησαι βαςτιλείαν^
δια Ύ^ριστου του Κυρίου ημών, *Αμην,
^ Είτα ττάντων άναστάντων, λ^γβί 6 *ΐ€/)€ΐ'? τοΪ9 Ά^αδοχοι^ καί ταΐί
*Ανα^6χοί£ την (φ^ζη'ϊ τταραίνεσιν.
^Ύ^ΐΙειδη υπεσγετο το παιδίον τούτο δι υμών τών εγγυητών
•^-^ αυτού οτι άποτάξεται τω διαβόλω καΐ πάσι τοις εργοις
αυτού, και οτι πιστευσει εΙς τον θεον, και δουλεύσει αύτω*
εν τούτοις ύμας δβΐ μεμνησθαι οτι ύμετερόν εστί μέρος κα\
καθήκον το επιμελεΐσθαι ΐνα διδαχθη 6 Νηπιος ούτος, ευθύς
ώς οίος τε εσται μαθεΐν τούτο, ποίαν ενθάδε δι υμών
εποιησατο σεμνοπρεπή εύχην, ύπόσχεσιν και επαγγελίαν,
Καί Ινα ταύτα κρβϊττον επιγνω, παρακαλέσετε αύτον άκούειν
"Ομιλίας, και προ πάντων προμηθεύσετε Ϊνα μάθτ) το
Έυμβολον της ΪΙιστεως, την Κυριακή ν ΥΙροσευχην, καί τον
/^εκαλογον εν τη κοινή γλώσση^ και πάντα τα άλλα οσα δέον
τον \ρίστιανον ειδεναι καί πιστεύειν ε\ς την σωτηρίαν της ψυχής
αύτού' και Ϊνα το παιδίον τούτο εναρετως άνατρβφηται εΙς
το ευσεβώς καΐ }ίριστιανικώς διαγειν τον βίον μεμνημενον
πάντοτε οτι εικονίζει ημΐν το βάπτισμα την επαγγελίαν ημών,
δηλαδή, τού μιμεΐσθαι τον ύπογραμμον τού Έωτηρος ημών
Χριστού, κα] αύτω άφομοιούσθαί' Ϊνα ώσπερ Κύτος άπεθανεν και
ηγερθη ύπερ 7]μών, οντω κα\ ημεΐς οι βαπτισθεντες άποθάνωμεν
τη αμαρτία, και άυαστώμεν τη δικαιοσύνη, νεκρούντες διηνεκώς
πάντα τα πονηρά κα\ φθαρτά ημών πάθη, και οσημεραι
προβαίνοντες εν πάση άρετη κα\ ευσέβεια τού βίου,
281
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΗΠΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑί
^ Καί ^πισννάτΐτξΐ,
Λ Εοί/ ύμας Ιπιμ^λησασθαί ϊνα το τταίδίον τ ο ντο ττροσ-
^^ αχθτ] τω *Κπίσκόπω ύς το βφαιωθηναι υπ αυτούς
€1)01)9 ώί δύναται λ^γαν το Ένμβολοι/ τη9 ΥΙίστ^ως, την
Κυριακή ν Ώροσβυχην, κα). τον Αβκάλογον 4ν ττ} κοιντ} γλώσσ-η,
και προς τούτω μ€μάθηκ€ την Κατηχησιν της 'Κκκλησίας την
ίκΒοθύσαν ίπι τούτω τω σκοπώ,
Βίβαών (ση δια τον λό-γου του Θ(ον, υτι τα παιδία τα βατττισΘίντα^ και αποθανόντα προ
του ποιήσαι άμαρτίαν προαιρίτικην, άν(ν πάση$ αμφιβολίας σ^σωσμίνα ύσί.
Είί το άφαιρίθηναι τάσαν λίπτολοΎίαν π€ρι τψ (ν τω Βαπτίσματι χρήσεως του σημείου του
"^ε,ταυρου' ή αληθινή τούτου Έρμην^νσΐί, και αί ίχιλο-^οι α'ιτίαι δι' άί (πίκρατήθη αυτό, πρύκανται
(V τφ λ' Κανόνι τω το πρώτον ίν 'ίτ^ι σωτηρίψ ^ΑΧΔ' ίκδοθίντι.
282
ΤΑΗΙ2
ΕΠΙ ΤΕΛΕ2ΕΙ ΒΑΠΤΙ2ΜΑΤ02 ΠΑΙΔΙΩΝ
ΙΔΙΑί ΕΝ ΟΙΚΩί ΓΙΝΟΜΕΝΗ
^ Ό Έφϊ;μ€ριοί €κάστ77? ^Ενορία^ όφξίλξΐ ττολλάκίί τον λαόν νονθ€τ€'ίν, ϊνα
μη νττ€ρτίΘώσι το Βάτττίσμα των τταώίων αυτών ΰττβρ την τιρωτην η την
^ξντζραν Κνρίακην την ζνβυ^ μ^τά την ■γίννησιν αντων σνμβαίνονσ-αν,
η α\\ην Τίνά ^ορτάσίμον ημίραν ^ν τω μ^ταζν ττίιττονσαν, €ΐ μη διά Τίνα
μ^γάλην και ^νλογον αΐτίαν, νττό τον ^Εφημζρίον Ιγκρινομ^νην.
^ "Έτι δ6 οφ€ΐλ6ΐ αντον^ νουθζτβϊν, €ΐί το μη €κτ09 τταρατϊλησίου τινός
σπουδαίας αίτιας καΐ ανάγκης τιρομηθ^ν^σθαι ϊνα ίδια βατττίζωνται τα
παώία κατ οΐκον. Άλλ' ξάν ττοτξ τοντο άναγκάστ} η χρ^ία^ €ν τοιαντ-ρ
'η€ρηττωσ€ΐ Τ€λ€Ϊται το Έάτττισμα κατά τούτον τον τρότιον.
^ ΪΙρώτον, 6 Εφημέριος της ^Ενορίας (η τούτον αττο^ημονντος^ άλλος τις
ζ^ομ6μο9 ^Τττηρζτης όστις αν €υρ^Θηναι ^ύνηται) μετά των τταρ^στώτων
τον θζόν €7Γΐκαλ€Ϊται, την Κνριακην λίγων Υ\ροσ€νχΐ]ν, και βκ τών
άνωτίρω €ν τω Τΰπω τον Αημοσίον Βατττίσματος Η'^ιαταγθ^ισών Ενχων,
όσας ίττιδεχεται ό -χρόνος και η ^ν^στώσα ανάγκη. Είτα, ονομασθίντος
τον Ίταώίον τταρά τίνος τών τταρξστώτων^ ί7Γΐχ€€ΐ νδωρ ίττ' αυτό ό
Α^ιτονργός, λίγων τα ρήματα ταντα'
*/~\ Αζΐνα, Έ/ώ βαπτίζω σβ €ίς το "Ονομα του ΠαΓ/)ό$•, καί
^^ του ΎΙου^ κα\ του αγίου ΥΙν^ύματος. Άμην.
^ Είτα ττάντων γοννπίτούντων, 6 Αζίτονργος ^νγαριστϋ τω Θβω, λίγων,
Ι^Ύχαριστούμ^ν σοί 6^ όλης καρδίας [καΐ τά ίξης ώς άνωτίρω.
^ "Όρα σ€λ. 280].
^ Και μη άμφιβαλλίτωσαν, οτι το τταώίον το οϋτως βατϊτισθίν €ννόμως
και ικανώς ίβατττίσθη, καΙ ουκ όφζίλίΐ άναβατττισθηναι. Άλλ' όμως,
(άν το ίταώίον το κατά τούτον τον τρόττον βαπτισθίν, μζτίττ^ιτα ζηστι,
σνμφίρ€ΐ ϊνα άναχΘΐ] αυτό €ΐς την ^Εκκλησίαν, ίττΐ σκοττω ϊνα, ει αντός
ό ^Εφημίριος της Ενορίας €βάτττίσ€ το ίταώίον, τϊληροφορηθγ το Εκκλη-
σίασμα υτι τω άληθινω τυπω τον Βαπτίσματος ττρότζρον αντός ίδια «χρί/-
σατο' Και ίν τανττ) τη ττζριτττωσίΐ λίγ€ΐ οντως'
Κγω υμάς ττιστοποιώ, οτι κατά την βύπρβττη κα), δίωρισμβνην
τάζίν της ^Κκκλησίας (τωδε τω χρόνω) και {τω^ζ τω τοττω) €7Γΐ
μαρτύρων Ικανών το τταώίον τούτο € βάπτισα.
1Γ 'Λ-'^^* ^^ ίβατττίσθη το τταώίον δι' άλλον τινός νομίμον ^Τττηρίτον.
•^^ 6 ^Εφημέριος της Ενορίας ίνθα Ιτί)(βη η Ιβατττίσθη τό τταώίον,
283
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΗΠΙΩΝ ΙΔΙΑί
€7Τ€ρωτα καΐ €ζ€ρ€ννα 'π6τ€ρον ^ννόμω^ ζβατττίσθη το τταώίον, τ) μη, ΚαΙ
(V ταύτΐ] ττ] ττβρίτττώσζί, €αν οΐ 7τροσφ^ροντ€9 το τιαώίον €15 την ^Εκκλησίαν
άτΐοκρίθώσίν, οτί το τταώίον η^η ^βατΐτίσθη, τι^ραίτ^ρω ζζ^τάζζί αντουί
6 Α^ιτονργός, λ^γων,
'^^ΓΊο τίνο^ ββαπτίσθη τούτο το τταώίον ;
Ύίς Ίταρην οτ€ Ιβαπτίσθη τούτο το τταώίον ;
Έττείδ/; ^νδεχόμ^νον, €ν τοιούτοις της ανάγκης καιροΊς, των
ττρος το ΉΙνστηριον τούτο αναγκαίων τίνα δια φοβον η σττον-
δην τταραλ^ίττόμβνα τνγχανβίν δίά τούτο ττβραιτψω άφ^ υμών
απαιτώ^
Μ,βτα τίνος νλης ββαπτίσθη τούτο το τταώίον ;
ΜβΓα τίνων ρημάτων ίβαπτίσθη τούτο το παώίον ;
1[ Και €αν ^ζ^νρΊ] 6 Αζίτονργύ^ δια των άττοκρίσίων των το τταώίον
ττροσφζρόντων, οτι ττάντα γίγον^ν ώ? δ€Ϊ• ονκ αναβατττίζ^ι το τταώίον^
άλλα 7Γ/3οσδ€}(€Γαι αντο ώί '^ν τη<ί ττοίμνη^ των αληθινών Χριστιανών,
οντω λίγων,
'Τ^Γω υμάς ττιστοποίώ, οτί ίνταύθα πάντα καλώς καΐ κατά
-"-^ την δβουσαν τάξιν βγβνβτο, προς την βάπτισιν τούτου τού
παώίον ο γβγβννημβνον βν προπατορική αμαρτία, και Ιν τη
οργή τού θ€ού, νύν δια τού λουτρού της βν τω ^απτισματι
Παλιγγενεσίας συγκατηρίθμηται ίν τοΐς τέκνοις τού θβοί), και
κληρονόμοις της ζωής της αΐωνίου' Ου γαρ παραιτείται 6 Κύριος
ημών Ιησούς άριστος την χάριν και το έλεος αυτού προς
τοιούτους νηπίονς, άλλα μετά πάσης αγάπης προσκαλείται
αυτούς, καθώς εττιμαρτυρεϊ το άγων Έύαγγελιον εΙς την ημε-
τεραν παραμυθίαν κατά τούτον τον τρόπον,
Τό Έναγγίλιον.
Μαρκ. Ι Ι Ροσεφερον τω βριστώ παιδία, \να αψηται αυτών [καΐ τά
ΙΊ3. 11. ^^,';^. "Ορα σ€λ. 276].
II ^Αναγι-ωσθίντοί τον Ευαγγελίου, εκφωνεί 6 Λειτουργοί ταύτην την εττΐ
τοΓί ρήμασι τον Ευαγγελίου σύντομον ττροτροττην.
^\Γαπητοί, εν τούτω τω Έ^ύαγγελίω ηκούσατε τους λόγους
-*- ^ [και τα λοιττά, σελ. 276, 'προστιθείί'\
την Έ,ύχην ην αυτός 6 Κύριος ημάς εδίδαξεν.
284
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΝΗΠΙΩΝ ΙΔΙΑί
I ΪΑτβ/) ημών.
'/^ θίοί ο παντοκράτωρ και αιώνιος [Σ€λ. 277].
^ Είτα άτταίΤζϊ 6 Ί€ρ€υς το "Ονομα του Ίταώίον, καΐ τούτον τϊαρα των
^ Αναλόγων άτΐαγγ€λθ€ντο9, λ^γζί 6 Αατονργό^^
'\ΪΙοτάσσΎ) σν, Ιν τω ονόματι του παιδίου τούτον [κτλ.
-Λ- 2€λ. 278].
Πιστβύζΐς Ης θβον Πατβρα ΪΙαντοκράτορα [κτλ.].
θβλβις ούν νπηκοως [κτλ.].
^ Είτα λζγ€ί δ *ΐ6ρ€ΐ;9.
Τ ίΡοσδβχόμξθα το τταώίον τούτο [κτλ. Σβλ. 280].
^ ΕΓτα λίγ^Ι 6 Ί€/)€υ9,
'Γ^Πβίδ^, αγαπητοί άδζλφοί [κτλ.].
% ΕΓτα λ€γ€ί 6 'ί^ρευί,
Ύ^Ύγαριστούμ^ν σοι (ζ όλης καρδίας• [κτλ.].
^ Είτα ττάντων άναστάντων, λ€γ€ί υ Α€ίτονργ6ί ταντην την παραίν€σιν
τοϊί ^Ανα^όχοα καΐ ταΐί ' ΑναΙό^οίξ.
* ίι^ΥΙβίδη νπβσχβτο το παίδων τούτο [κτλ. Σ€λ. 281].
II Ά^^* ^^^ °^ ^^^ νητηον 6ΐ? την Έκκλησίαν τ:ροσφΙροντ€<ί οϋτω^
-^^ άττοκρίθώσίν ά^ηλω^ ττροί τάί €ρωτησ€ίί του 'Ιίρέωί, ωστζ μη
φαίνεσθαυ τό τταώίον βατϊτισΘ\ν μ^β* ύδατος, Εΐ9 το "Ονομα τον Πατροϊ,
και τον Ύίον, καΐ τον αγίον νΐν€νματο9 (άτινά ύσιν αναγκαία μζρη τον
Βαττησ/χατοί), ^ν ταύτΐ] τΓ/ τϊζρι-πτώσ^ι βατττίζ^ί αυτό δ '[€ρ€νί κατά τον
τύπον τον €19 τό Αημοσία Βάτΐτισμα των νηπίων ανωτέρω ^ιατ^ταγμίνον*
πλην ΟΤΙ ίττ' ανττι ττ] €19 την Κολνμβηθραν βαπτίσει του παώίον, τοντω
τω τύπω των λογίων χρηταί,
ΤΤ^Ι μη ηδη βββαπτισ μίνας βί, Ό Μνα, *Εγω βαπτίζω σβ ΕΙς
^-^ το "Ονομα τού Ώατρός, κα\ τού Υιού, καΐ τον αγίον ΥΙνβν-
ματος, Άμην,
285
ΤΑΗΙ2
ΓΙΝΟΜΕΝΗ ΕΠΙ ΤΕΛΕ2ΕΙ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ
ΤΩΝ ΕΝ ΩΡΙΜΩί ΗΛΙΚΙΑι ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΝΩΝ
ΑΠΟΚΡΙΝΕΣΘΑΙ ΥΠΕΡ ΕΑΥΤΩΝ
^ /^Ύαν Τίν€^ των €ν ωρίμω ηλικία μ€λλωσι βατττίζζσθαί, όφ^ιλονσιν οΐ
^^ ΤονβΙί,η άλλα ηνά σννβτά ττρόσωπα ζγκαίρω^, καΐ τουλάχιστον ττρο
μιάί 6/3δο/χάδθ9, ττ ρο^ώοττοιησαι τον Επίσκοποι, τ) οντινα αντοί €19 τοντο
^ίορίζίί' €7ΐΙ σκοττω Ινα οντο9 ττρζττόντωζ μέριμνα 7Τ€ρΙ τη9 €^€τάσ€ω?
των βατιτίζομίνων, τϊότζρον Ικανών €ΐσι ^ώώαγμίνοί τα στοιχ€ΐα τη'ί
Χριστιανικής θρησκ^ία^' καΐ Ινα αντοί οί βατττιζόμ^νοι νονθίτώνται €ΐ?
το (αντους μ€τά ττροσζνχης καΐ νηστείας τιρο^τοιμάσασΘαι ττρός την ληψιν
τούτον του θ^ίον Μυστηρίου.
^ Έαν δ€ ά^ιοι ^υρ^θώσιν, €Ϊτα οί Άνάδογοι καΐ αΐ Ανάδοχοι (συνα-
Θροισθέντος του λάου την Τ€ταγμ4νην Κυριακην ΐ] ^Εορτάσιμον ημίραν)
όφζίλονσιν €ΐναί έτοιμοι 6ΐί το τταρονσ ιάζ€ΐν αντονς τιάρα τι] Κολυμβηθρα
αμέσως μ€τά το ^€ντ€ρον ^Ανάγνωσμα, η κατά την Ώρωινην η την Έσπβρι-
νην ^Ακολουθίαν, ώί ό Εφημέριος κατά την γνωμην αύτον €γκρίν€ΐ.
^ Και 6Κ6Ϊ ιστάμενος, 6 Ίβρί^ί €ρωτα ιτότ€ρον ηδη ζβατΐτίσθη τι? των
τταρουσιαζομβνων ττροσωττων η μη' ^Εάν δ6 άιτοκριθώσιν οτι ουκ ίβατττίσθη'
ξΐτα λ€γ€ί ό *ΐ6ρ€υί κατά τόν^ξ τον τρόπον.
'ΑΤαπητοί, Έπβίδη πάι>τ€9 ανθρωττοί συλλαμβάνονται καΐ
γβννώνταί βν τύ) αμαρτία, (κα* το γβγζννημβνον €κ
της σαρκός ο-οίρζ βστι,) οί δ€ €ν σαρκϊ οντ€9 θβω άρβσαί
αν δύνανται, αλλ* €ν ττ] αμαρτία ζώσι, πολλά ττράσσοντβς
παραπτώματα προαφβτικά' κα\ βπβώη 6 Έωτηρ ημών
\ρίστος λβγβί ΟΤΙ ΟύδβΙς δύναται βίσίλθβΐν βίς την βασι-
λβίαν του Οβοΰ, ίαν μη ανωθβν γβννηθτ) βζ ύδατος κα\
άγιου ΤΙνβύματος' Ώαρακαλώ υμάς βπικαλ^Ίσθαι τον θ€ον
καΐ ΥΙατΕρα, δια του Κυρίου ημών 'Ιησοΰ \ριστοϋ, Ίνα δια την
άφθονον αυτού αγαθότητα βκβΐνο χαρίσηται τούτοις τοις
προσώποις ο φύσ€ί ου δύνανται κβκτησθαι, ώστβ βαπτι-
σθηναι αυτούς μβθ' ύδατος κα] του αγίου ΪΙνβύματος, και
δβκτους γβνβσθαι βίς την άγίαν του \ριστού 'Κκκλησίαν, κα\
μ4λη ταύτης ζώντα γενέσθαι,
286
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΝ ΩΡΙΜΩί ΗΛΙΚΙΑί
^ Είτα λ4γ€ί 6 *ΐ€ρ€υ?,
Αβηθώμίν,
(^ ΚαΙ Ιντανθα γοννττζτζ'ί τταν το ^Εκκλησίασμα.)
*ί^ θ€0? ό παντοκράτωρ και αιώνιος [κτλ. "Ορα σ€λ. 275],
'/Λ θ€09 ό παντοκράτωρ κα\ άφθαρτος [κτλ. Σζλ, 27ο].
^ Είτα, άναστάντοζ του λαον^ λίγ^ι 6 *ΐ€ρ€ύ9,
* Ακούσατε τα ρήματα τον Κύαγγβλίον τον δια τον άγιου
Έίύαγγβλιστον Ίωαννον γεγραμμ^νον^ ίν τω τριτω Κεφαλαίω,
αρχόμενα άπο τον πρώτον στίχον.
'ΤΤΝ άνθρωπος ίκ των Φαρισαίων, Νικόδημος όνομα αντω, Ίωάν.
-*-'*■ άρχων των *1ον8αίων. Οντος ήλθβ προς τον *Ιησονν ^ ^•
ννκτός, κα\ ύπεν αντω, 'Ραββί, οίδαμεν οτι άπο θβοΟ βληλνθας
διδάσκαλος* ονδβις γαρ ταντα τα ση μπα δύναται ποιεΐν ά σν
ποΐ€Ϊς, εάν μη ^ ό θεός μετ αντον. Απεκρίθη 6 Ίησονς κα\
εΊπεν αντω, Άμην, άμην λέγω σοι, *Εαν μη τις γεννηθη άνωθεν,
ον δύναται ιδεϊν την βασιλείαν τον θεον. Αεγει προς αντον
6 Νικόδημος, ΐΐώς δύναται άνθρωπος γεννηθηναι γέρων ων ;
Μη δύναται εις την κοιλίαν της μητρός αντον δεύτερον εισελθεϊν,
και γεννηθηναι ; ^ Ατι εκρίθη ό ^Ιησούς, Αμην, άμην λέγω σοι,
Έάί/ μη τις γεννηθη εξ ύδατος κα\ Ώνενματος ον δύναται
εΙσελθεΐν εΙς την βασιλείαν τον θεον. Το γεγεννημενον εκ της
σαρκός σαρξ εστί' και το γεγεννημενον εκ τον ΪΙνεύματος
πνενμά εστί. Μη θανμασης Οτι είπόν σοι, Αεΐ νμάς γεννηθηναι
άνωθεν. Το πνεύμα όπον θέλει πνεΐ, κα\ την φωνην αντον
άκούεις' αλλ* ονκ οίδας πόθεν έρχεται, και πον νπαγεί' ούτως
εστί πάς ό γεγεννημενος εκ τον Πνεύματος.
^ Μίβ' δ άναγινωσκει ταντην την εφζζηί ζττομξνην ττροτρο-πην.
*\Ταπητοι, εν τοντω τω Έναγγελιω ηκονσατε τονς ρητούς
-^^ λόγονς τον Έωτηρος ημών άριστον, ότι εάν μη τις
γ^ννηθγ) εξ ύδατος καΐ Πνεύματος, ον δύναται εισελθεϊν
287
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΝ ΩΡΙΜΩ^ ΗΛΙΚΙΑ^
€ΐς την βασίλβίαν τον θβον, Οθβν δννασθβ Ιννοησαι την
μβγαλην ανάγκην του Μυστηρίου τούτον, όταν δυνηθη ληφθηναι
αυτό, 'Ω,σαντω^ κα\ αμέσως ττρο της- αναβάσεως αντον άς
τον9 ουρανούς {ως άναγινώσκομ^ν ίν τω τίλβνταίω Κβφαλαίω
τον κατά Μάρκον άγιου Έίύαγγξλίου,^ παρηγγβιλβν τοΐς αντον
μαθηταϊς, λβγων, ΥΙορβνθβντβς βΐί τον κόσμον άπαντα
κηρύζατβ το Έίύαγγβλιον ττάστ} τη κτίσει, Ό ττιστ^ύων
καϊ βατΓΤίσθβΙς σωθησβται* 6 δβ άττιστησας κατακριΘη-
σβται. Ό κα\ δηλοΐ ημΐν την μβγάλην €Κ τον βαπτίσματος
καρπού μ^νην βν€ργβσίαν. Δίο κα\ 6 άγιος Απόστολος ΪΙίτρος,
Οτ€ το πρώτον αντον κηρύζαντος το Έύαγγβλων πολλοί
κατβνύγησαν την καρδίαν, βΐπόν τβ προς αύτον κα\ τους
λοιπούς Αποστόλους, Ύι ποιησομ^ν, άνδρας αδελφοί ;
άποκρινόμβνος ^φη προς αυτούς, Μβτανοησατβ καΐ
βαπτίσθητω έκαστος υμών ύς αφβσιν αμαρτιών, κα),
ληψζσθβ την δωρβάν του άγιου ΐΐνβύματος, *Υμΐν γαρ
ίστιν η ίπαγγ^λία και τοις τβκνοις υμών, κα\ πάσι τοις
βίς μακράν, όσους αν προσκαλβσηται Κύριος 6 θβον
ημών. 'Έ,τβροις τ€ λόγοις πλβίοσι παρβκάλβι, λβγων,
Έώθητ€ άπο της γβνβάς της σκόλιας ταύτης. ^Κπβιδη
(ως άλλοθι μαρτυρβΐ 6 αύτος Απόστολος) νυν ημάς σώζβι
βάπτισμα, (ου σαρκός άποθβσις ρύπου, άλλα συνειδή-
σεως άγαθης Ιπβρώτημα εΙς θίόί^) δι αναστάσεως
*Ιησοΰ \ριστοϋ. "Αρ* ουν μη αμφιβάλλετε υμεϊς, αλλ*
εύτόνως πιστεύετε οτι ίλεως προσδένεται ταύτα τα παρόντα
πρόσωπα, τα είλικρινώς μετανοοΰντα και δια πίστεως προσ-
ιόντα αύτω, οτι χαρίσβται αύτοΐς την άφεσιν τών αμαρτιών
αυτών, κα\ δωρησεται αύτοΐς το ΪΙνενμα το άγων οτι
παρέχεται αύτοΐς την εύλογίαν της ζωής της αΙωνίου, καΐ
μετόχους αυτούς ποιήσει της άΐδίου αυτού βασιλείας.
. Δίο ούτω πεπεισμένοι περί της προς ταύτα τα πρόσωπα
ευδοκίας τού επουρανίου Πατρός ημών, της δια του Υϊοϋ αύτου
288
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΝ ΩΡΙΜΩ^ ΗΛΙΚΙΑ^
'Ιησοΰ Χριστού άτταγγβλθβίσης' μβτά ττίστβως καί ^υλαβζίας
€νχαρίστησωμ€ν Αντω, λβγοντβς^
Οθβος 6 παντοκράτωρ καί αΙώνιος, 6 ΙΙατηρ 6 επουράνιος
[κτλ. "Ορα σ€λ. 277].
^ Είτα 6 'ίβρ^νί του$ βατΐτιζομίνον^ ΤΓρθ(ταγορ€ν€υ κατά τοντον τον
τρόπον.
' Αγαπητοί, οι ώδβ προσ^λθόντ^ς βουλόμ^νοι το αγιον λαββΐν
Βάπτισμα, ηκονσατβ όπως προσηνζατο το ίκκλησίασμα
ίνα καταζίώστ) 6 Κύριοι ημών ^Ιησούς ^ριστο^- προσδβζασθαι
καί ^ύλογησαι υμάς, άπολϋσαι υμάς των αμαρτιών υμών,
δούναι ύμϊν την βασιλβίαν τών ουρανών καΐ ζωην αΐώνιον.
Έτι δβ κα\ ηκούσατβ οτι 6 Κύριος ημών *Ιησούς άριστος
βπηγγζίλατο Ιν τω άγίω λο}/ω αυτού πάντα ταύτα οσα ^τη-
σαμζθα χαρίσασθαί' ηντινα βπαγγβλίαν Αύτος το καθ* ίαυτον
βεβαιότατα τηρησπ και βκτβλβσβι.
Οθ€ν μ€τά ταύτην την βπαγγβλίαν την ύπο του άριστον
προ€ν€χθ€Ϊσαν, και υμάς το κα& βαυτούς χρη πιστώς ύποσχβσθαι
βναντί τούτων τών μαρτύρων υμών, κα\ τούτου τού εκκλη-
σιάσματος άπαντος, οτι άποτάζεσθβ τω διαβόλω καΐ πάσι τοις
€ργοις αυτού, καΐ πιστβύσετβ διηνβκώς τω άγίω λόγω τού θεού,
και τας Ιντολας αυτού υπηκοως τηρησβτβ.
ΤΙ Είτα ζρωτα 6 ^ΐ€ρζν9 τουί βατιτιζομίνονί καθ^ €να ταύτας τας (φξζηί
€ρωτησ€ί9.
'ΛΠοτάσστ; τω δίαβολω καί πάσι τοις ίργοις αυτού [ι<^τ>^' Όρα
-^^ σελ. 278].
Ι ι Ιστζύας άς θβον ΪΙατβρα Ώαντοκράτορα [κτλ,].
ίμΧ^λεις βαπτισθηναι [κτλ.],
/^Ελ6ί9 ουν ύπηκόως τηρύν [κτλ.].
^ ΕΧτα λίγ^ι 6 ^Ιζρ^νζ^
/^Εβ οίκτίρμον, χάρισαι [κτλ. Σζλ. 279],
289 Τ
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΝ ΩΡΙΜΩ^ ΗΛΙΚΙΑι
^ν' Αρισαι \να τταντα τα σαρκικά [κτλ.]•
^ν^ Αρισαί ϊνα σχτ) την Βύναμιν \κτλ^.
^\Γ Αρισαι Ινα ττάς 6 ενταύθα [κτλ.].
'/^ 060$• 6 παντοκράτωρ κα\ άει ζών [κτλ.],
^ Είτα 6 *ΐ€ρ€ν9 ζτΐίλαβόμίνοί €ν6ί εκάστου των βατττιζομ&ων της δί^ιαί,
καΐ καθιστών αυτόν ττροσφόρως κατά την κρίσιν αντον τταρά ττ/ Κολνμ-
βηθρα, άπαΐΓ€Ϊ το "Ονομα τταρά των Αναδόχων" και ίΐτα βαιττίζ^ι αυτόν
€15 το νδωρ, 17 ύδωρ €π' αυτόν €7Γΐχ€€ΐ, λίγων^
'ί~\ Α€ίνα *Εγω βαπτίζω σβ Εί9 το "Ονομα του ΐΐατρόί, κα\ του
^^ ΥΙου, καί του αγίου ΤΙν(:ύματος, *Αμην,
^ Είτα λζγξΐ 6 ^Ιξρξύς,
ΠΡοσδβχομεθα τοϋτο το πρόσωπον βΐ^ τον συναθροισμόν
[κτλ, Σ€λ. 280].
*ΤρΠ€ίδ?;, αγαπητοί άΒβλφοί, ταύτα τα πρόσωπα άναγβγεννη'
•*-^ μβνα €ίσϊ κα\ ίγκεκεντρισμ^να [κτλ.].
^ ΕΓτα λ€)/€ται ?/ Κυριακή ΓΙροσ€υχ7ί, ττάντων γονυπίτούντων,
Ι ι Ατ€ρ ημών,
Ύ^Υχαριστοΰμ^ν σοι €^ ολη^ καρδίας [κτλ,].
^ Είτα, τϊάντων άναστάντων, 6 'Ιβρενί άγαγίνώσκ€ί ταύτην την €φ6^7/?
ταραίνξσίν' ττρωτον τοις Άι/άδοχοΐί και ταΓ? Άνα^όγ^οις ττροσλαλών.
'ΎΤ^ΙΙαδη ύπεσχοντο έναντι υμών τα πρόσωπα ταύτα οτι
^-^ άποτάζονται τω διαβόλω κα\ πάσι τοΐς εργοι^ αύτοΰ,
οτί πιστβύσουσιν εΙς θβόν, καΙ δουλβύσουσιν αυτω* ίν τούτοις
υμάς δβΐ μ€μνησθαι ότι ύμετβρόν ίστι μέρος κα\ καθήκον το
υπομνησαι αυτούς ποίαν ενθαδβ ίποιησαντο σεμνοπρεπή
εύχην, ύποσχεσιν καΐ επαγγελιαν ενώπιον τούτου του εκκλη-
σιάσματος^ και εν πρώτοις ενώπιον υμών τών εκλεκτών αυτών
μαρτύρων. Ε»τί δε καΐ οφείλετε παρακαλεσαι αυτούς σττου-
δάζειν ορθώς διδάσκεσθαι τον άγων λόγον του θεού, ΐνα ούτως
290
ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΝ ίϊΡΙΜίΙι ΗΛΙΚΙΑ^
αύ^άνωσιν €Ρ χάριτί, και γνώσει του Κυρίου ημών
Ιησού άριστου, και βυσββώ^, δικαίως καΐ σωφρόνως
ζώσιν ίν τω νυν αΐώνι.
(^ ΕίΓα, τοΐί ν€θφωτίστοις ττροσλαλώζ;, τροβαίν^ι λίγων,)
'^^Μώί^ δβ, των νυν δια του Βαπτίσματος €νδυσαμ€νων τον
άριστον, το μβρος κα) καθήκον βστι, Τ€κνων γ€νομ€νων
του θβού καΐ του φωτός δια πίστεως ύς *Ιησοΰν άριστον,
πβριπατβΐν αρμοδίως προς την ^ριστίανικην υμών κλησιν, κα\
ως πρ€π€ΐ τοις τβκνοίς του φωτός ' μ^μνημ^νων πάντοτβ οτί
βίκονίζβί ημΐν το Βάπτισμα την βπαγγβλίαν ημών δηλαδή, του
μίμβΐσθαί τον ύπογραμμον του Έωτηρος ημών \ρίστοΰ, κα\
Αύτω άφομοίούσθαί' ίνα ώσπ€ρ Αύτος άπβθανβν, καΐ ηγβρθη
ύπ€ρ ημών, οΰτω κα\ ημβΐς οΐ βαπτισθβντίς άποθανωμ^ν ττ/
αμαρτία, και άναστώμ^ν τη δικαιοσύνη, νβκροΰντβς διηνβκώς
πάντα τα πονηρά και φθαρτά ημών πάθη, και οσημβραι προ-
βαίνοντας €ν πάση άρβτη και αύσαβαία του βίου,
^ Σνμφίρζί ϊνα τταν ττρόσωπον οντω βατϊτισθ^ν β^βαιωθτι νπό τον Έτη-
σκόπου ώί δυνατόν €ση τάχιστα μ€τά το Βάπτισμα αντοϋ' ϊνα οντωί
^€κτ6ν γένηται ττρόί την θζ,ίαν Κοινωνίαν.
^ Ει η Ίτρόσωττον, μη βζβαΉτισμίνον €ν νητηότητι, τιροσφίρηται €19 το
Βάτϊτισμα ττρο του €19 ηΚικίαν €λθ€Ϊν του άττοκρίν^σθαι ντίζρ €αυτου*
€ΐταρκ€ΪττΙ Ακολουθία χρησθαι τί} €6ί το Αημοσυα ΒάΈΤίσμα των νηπίων,
η (Ιπ €σχάτω κιν'^ύνω) ττ} €ΐ? το ' ίδια Βάπτισμα, άλλασσομίνον μόνον του
ρήματος [Νηπίου] €ΐί το [Παιδιού ή ΪΙρόσωπον] καθω^ άπαίΤ€Ϊ η
π^ρίπτωσι^.
291 τ 2
ΚΑΤΗΧΗ2Ι2
ΗΓΟΤΝ
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΗΝ ΠΑΣ ΕΚΑΣΤΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ
ΕΚΜΑΘΕΙΝ, ΠΡΙΝ Η ΠΡΟΣΑΧΘΗί ΕΙΣ
ΒΕΒΑΙΩΣΙΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ
Ι Ι Οίοι/ το ονομά σου ;
Άποκρισυ.
Δ,^Ινα, η δβΐι^α.
Ύί9 ίδωκβ σοι το όνομα τούτο ;
Οί Ά.νά8ογρί και αϊ * Ανάδοχοι μου κατά την €μην Βάπτισιν,
δι ης ίγ^νομην μβλος Χριστού, τβκνον θβού, καΧ κληρονόμος
της Βασιλβίας των ουρανών,
Ύί δβ ίττραξαν τότ€ ύπβρ σου οί Ανάδοχοι κα\ αί * Ανά-
δοχοι σου ;
Άττόκρισίς.
Ύπβσχοντο κα\ βταξαν ίν ονόματι μου τρία τινα. ΙΙρώτον^
ότι άποτάζομαι τω διαβάλω και πασι τοΐς βργοις αύτοΰ, τύ)
ΤΓομτΓΥ) και τύ} ματαιότητι του πονηρού τούτου κόσμου, καΙ
ττασαις τάίς άνόμοις βπιθυμίαις της σαρκός. Αβύτβρον, ότι
ΤΓίστβυσω ττασι της Χριστιανικής Πίστεως τοΐς Κ,βφαλαιοις,
Καί τρίτον, ΟΤΙ τηρήσω το αγιον του θβου θέλημα και τας
€ντολας αυτού, και πβριπατησω βν αύταΐς ττασας τας ημβρας της
ζωής μου.
Έρώττ/συ.
Φρονβΐς λοιπόν οτι ύπόχρβως βΐ πιστβύβιν, κα\ πραττβιν^
καθα ίκύνοι ύπ^σχοντο ύπψ σού ;
292
ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ
Άττόκρισί^,
Ναι, ΤΎ} άληθβία' και δη και οΰτω ποιήσω, του θβοΰ
βοηθούντος, Έιύχαρίστώ δβ τω ίπουρανίω ημών ΥΙατρΙ (Α
ολ779 καρδίας, οτι άς ταύτην εκάλβσβ μ€ την της σωτηρίας
κατάστασιν, δί *Ιησοΰ Χριστού τον Έωτηρος ημών, Καί
δβομαί του θβοΰ δούναι μοί την χάριν αυτού, ώστβ μ^νβιν (ν
αύτη μ€χρί Τ€λους της ζωής μου.
ΚατηχΊΐτήί.
Αβγβ τα Κβφάλαία της ττίστ^ώς σου,
Άττοκρισυ,
Ι Ι Ιστ(:ύω €ΐς θβοί^ ΙΙατ^ρα Παντοκράτορα, ΥΙοιητην ουρανού
-^-*- καΐ γης'
Και €ΐς Ίησούν άριστον τον ΥΙον αυτού τον μονογβνη, τον
Κύριον ημών Έυλληφθβντα €Κ Πνβύματος Άγιου, Τβννηθβντα
€Κ Μαρίας της Τίαρθβνου, Παθόντα βπΐ Ποντίου Πιλάτου,
Έταυρωθβντα, θανόντα και ταφβντα, Κατβλθόντα βίς άδου,
Ύύ) τρίτΎ] ημ€ρα άναστάντα €Κ τών νβκρών, Άναβάντα βίς τους
ουρανούς, Καί καθημβνον Ιν δβζια θβού Πατρός Παντοκράτορος'
Οθβν βρχβται κρϊναι ζώντας και νβκρούς.
Πιστεύω βίς το Πνβύμα το αγιον, Άγίαν Καθολικην
*Έ1κκλησίαν, Αγίων κοινωνίαν, " Αφζσιν αμαρτιών, Έαρκός
άνάστασιν, Καΐ ζ(οην αΐώνιον, *Αμην,
^Ερωτησίί,
Ύί κυρίως μανθάν€ΐς Ιν τοΐς Κβφαλαίοις τούτοις της πίστβώς
σου ;
ΆτΓοκρισυ.
Πρώτον, μανθάνω ττιστ^ύαν βίς θβον τον Πατ€ρα, τον
δημωυργησαντα εμβ κα\ όλον τον κοσμον.
Αβύτβρον, €ΐς θίον τον ΥΊόν, τον λυτρώσαντά μ€, και
σύμπαν το άνθρώπινον γίνος,
Ύρίτον, βίς θβόν το αγιον Π^^βί^ιια, τον άγιάζοντα Ιμ€, καΐ
πάντα τον €κλ€κτον τού θεού λαον,
293
ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ
Έ/)ώ77]σί,ί.
ΈΙπα^ οτί οΐ * Ανάδοχοι καί αΙ ^Ανάδοχοι σου νπίσχοντο νπίρ
σου, οτί τηρησβίς τάί ίντολας του θ€οί;. Α4γ€ μοι ττόσαι
άσιν αύται ;
ΆτΓοκρισίί.
Αβκα.
Κ αϊ ΤΓοΐαι αύται ;
*Ερωτησί9.
^Αττόκρισίς,
Λ^ταΙ €Κ€Ϊραι ας βλαλησβι^ 6 θβος €ν τω €ΐκοστω Κβφαλαίω
της Έξοδοι;, λ^γων, Έγώ άμι Υίύριος 6 θβός σου, 6 βζα-
γαγώι^ σβ ίκ γης ΑΙγύπτου, Ιζ οΐκου δουλβίας.
Α . Ουκ ίσορταί σοι θ€θ\ βτβροι πλην βμοΰ.
Β . Ου τΓοιησβις σβαυτω ύδωΧον, ούδε τταντος ομοίωμα, οσα
ίν τω ου ράνω αν ω, και οσα εν τη γη κάτω, και οσα βν τοϊς
υδασιν ύποκατω της γης. Ου ττροσκυνησβις αύτοΐς, ούδβ μη
λατρβυσης αύτοϊς. *Εγω γαρ βίμι Κύριος ό θβός σου, θβος
ζηλωτής, άποδιδούς αμαρτίας πατέρων βπΐ τβκνα βως τρίτης καΐ
τέταρτης γβνβάς τοϊς μισουσί μ€, και ποιών βλβος €ΐς χιλιάδας
τοις άγαπώσί μβ, και τοις φυλασσουσι τα προστάγματα μου.
Γ'. Ου λήψη το ^'Ονομα Κυρίου του θβοΰ σου βπΐ ματαίω'
ου γαρ μη καθαριση Κύριος τον λαμβάνοντα το ^ Ονομα αύτου
4πΙ ματαίω.
Δ . Μνήσθητι την ήμ€ραν των σαββάτων του άγιάζβιν
αυτήν, ' Ε^ ήμβρας €ργα, και ποιήσβις πάντα τα βργα σου*
τη δβ ήμ(ρα τη ββδόμη Έάββατα Κυρίω τω θίω σου. Ου
ποιήσεις Ιν αύτη πάν βργον, σύ, καΐ 6 υιός σου, και ή θυγάτηρ
σου, 6 παις σου κα), ή παιδίσκη σου, το κτήνος σου και 6
προσηλυτος 6 παροικ ν ίν σοι, Έζ^ γαρ βξ ήμ^ραις βποίησβ
Κύριος τον τ€ ούρανον κα\ την γήν καΐ την θάλασσαν, και
πάντα τα εν αύτοΐς, και κατβπαυσεν €ν τη ήμ^ρα τη ββδομη*
δια τούτο ηύλόγησβ Κύριος την ημβραν την ίβδόμην, καΐ
ηγιασβν αύτην.
294
ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ
Ε'. Ύίμα τον πατβρα σου καί την μητέρα σοι;, Ίνα μακρό-
χρόνίΟί γ€νΎ} 67Γί τη^ γψ, η9 Κύριος 6 θβόί σου δίδωσί σοι,
^ . Ου φονβύσβις.
Ζ'. Ου μοιχβύσζίς.
Η , Ου κλ€\Ι/€ί9*
θ'. Ού ψ€υδομαρτυρησ€ί9 κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν
ψβυδη,
Ι . Ουκ ίττίθυμησ^ις την οΐκίαν του πλησίον σου, ουκ
(πιθυμησβις την γυναίκα του πλησίον σου, ούδβ τον παϊδα
αύτοϋ, ούδβ την παιδίσκην αυτού, οϋτβ του βοος αυτού, ούτ€ τού
υποζυγίου αυτού, οϋτβ όσα τω πλησίον σου βστι,
'Έιρώτησί'ί.
Ύί κυρίως μανθάνεις €κ των εντολών τούτων ;
Μανθανω δύο τινά' το προς τον θβον καθήκον μου, καΐ το
καθήκον μου προς τον πλησίον,
ΈρωΓϊ^σΐί.
ΙΙοϊον το σον καθήκον προς τον θβόν ;
ΆτΓοκρισίί.
Το €μον προς τον θβον καθήκον ^στι, το πιστβύβίν €ΐς αυτόν,
φοββΐσθαί αύτον, κα). αγαπάν αύτον βζ Ολης τής καρδίας, €ζ
όλης τής διανοίας, βξ όλης τής ψυχής, και βξ όλης τής βμής
Ισχύος ' το λατρβύβιν αυτόν, βύχαριστβΐν αύτω, αύτω άναθετβιν
πασαν την €μήν πβποίθησιν, τό ίπικαλασθαι αυτόν, τιμαν το
αγιον αυτού ' Ονομα κα\ τον Αόγον αύτού' κα\ πιστώς δουλβυβιν
αύτω πάσας τάς ήμβρας τής ζωής μου,
*Ερωτησίς.
ΠοίΟί^ το σον καθήκον προς τον πλησίον ;
ΆτΓοκρισυ.
Το βμον προς τον πλησίον καθήκον βστι, το αγαπάν αύτον
ώς έμαυτον, καί ούτω ποιύν πασιν άνθρώποις^ ως αν θβλοιμι ϊνα
295
ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ
αντοί ΤΓΟίώσιν ίμοι. Το άγατταν^ τιμαν και ττβρίθάλττβιν ττατ^ρα
και μητέρα. Ύιμαν τον Βασζλεα και υπακου^ίν αντω, καί
ττάσι τοΪ9 υττ αντον ίν βζονσία τβταγμβνοις. Το νποτάττ€σθαι
πάσι τοις καθοδηγούσί μβ, τοις βπιστάταις, ιτν^υματικοις ποιμβσι
και διδάσκαλοι^ μου. Το διαθβτβιν βμαυτον ταπβιρώς κα\
σβμνώς ττρος τταντας τον9 κρΗττονας βμον, ΙίΛηδβνα βλαπτβιν
λόγω, η ^ργφ, ΐΐιστον κα\ δίκαιον βίναι ίν πασαις ταϊς
συναλλαγαΐς μου. Μηδβμίαν νποθαλπ^ιν ίν ττ) καρδία κακίαν,
μηδίν μίσος. Το άπβίργβιν τάς μ^ν \€Ϊρας νπβζαίρβσ^ως η
κλοπής, την δβ γλώσσαν κακολογίας, ψβνδονς και διαβολής.
Ύηρ€Ϊν το σώμα βν βγκρατβία, νηφαλιοτητι, και άγνβία. Μ.η
ΙτΓίθυμύν μηδζ: ορβγβσθαι των αλλότριων αγαθών άλλα
μανθάνβιν και μογβζΐν τα προς ζωάρκβιαν άδόλως πορίζβσθαι,
και το €μον ίπιτ^λύν καθήκον ίν οια αν στασ€ΐ βίου ^ύδοκησγ}
6 θ€ος καταστησαί μβ,
Κατηχψή^.
Ύβκνον, τοντο μάθβ, οτι αφ* βαυτοΰ ουδόλως Ισχύβις ταύτα
πράττίΐν^ ονδβ πορβύίσθαι ίν ταϊς ίντολαϊς του Ο^ου, και
λατρβύβιν αυτόν, αν μη τύχης της ιδίας αύτοΰ χάριτος, ην
οφβίλβις μαθύν Ιν παντ\ καιρώ Ιπικαλύσθαι δια προσευχής
βνδβλβχούς. "Αγβ λοιπόν, και άκροάσομαί σου λίγοντος την
Κυριακην προσευχην.
'Αττόκρίσίί,
Ι ι Ατβρ ημών 6 ίν τοΐς ούρανοΐς* Άγιασθητω το Όνομα
-*- -*" σου. Έλ^βτω η βασιλεία σου. Τβνηθητω το θβλημά
σου, Ώς Ιν ούρανώ, καΧ βπΐ της γης. Ύόν αρτον ημών τον
ίπιούσιον δος ημΊν σημβρον. Καί αφβς ήμΐν τα οφβιληματα
ημών, Ώί καΐ ημπς άφίβμβν τοΐς οφβιλβταις ημών. Καϊ μη
^Ισβνβγκης ημάς €ΐς πβιρασμον Αλλα ρΰσαι ημάς απο του
πονηρού. *Αμην,
*Ερώτησίί,
Ύί ίζαιτΎ} πάρα του θβου Ιν τη προσευχή ταύτη ;
296
ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ
*Ατιόκρΐ(ης.
ΑΙτονμαί Κύριοι/ τον θβόί' μου τον νπουράνιον ημών Γ1ατ€ρα,
τον δοτηρα πάντων των αγαθών, €πιπ€μψαί €μοί τ€ καΐ ττάσιν
άνθρωποι^ την χάριν αυτού, Ίνα λατρβυωμβν αύτω, Βουλβύωμβν
αύτω, και ύπακούωμβν αύτω καθαπβρ οφίίλομβν. Αβομαι του
θβοΰ καταπβμψαι πάντα τα αναγκαία ταΐς ψυχαΐ^ και τοΐ?
σώμασιν ημών και ΐλβων ύναι ημϊν, και άφιβναι τα αμαρτήματα
ημών κα\ βύδοκησαι σώζ(Εΐν καΐ φρουρβΐν ημάς €ν παντί
κινδυνω ψυχής Τ€ και σωματος' και φυλαττβιν ημάς απ ο
πάσης αμαρτίας και πονηρίας καΐ άπο του πνευματικού ημών
€χθρού, καΐ άπο θανάτου αΙωνιου. ΥΙεποιθα δε οτι δώσει ημΐν
ταύτα βζ ελέους καΧ άγαθοτητος Αυτού, δια τού Κυρίου ημών
*Ιησού Χριστού, Αιο κα\ επιλέγω, Άμην, τουτέστιν, Ούτω
γένοιτο,
Έρώτησί^.
Ι ι Οσα Μυστήρια κατεστησεν 6 άριστος εν ττ) *Κκκλησία
■*- -*■ Αυτοί ;
Αυο μόνον, ώς καθόλου άναγκαΐα εΙς σωτηρίαν, ήτοι το
Βάπτισμα, κα), το Αεϊπνον το Κυριακόν.
^Ερωτησίί,
Ύί νοείς δια της λέξεως ταύτης, Μυστηριον ;
Άττόκρίσΐί.
Νοώ εζωτερικόν τι και όρατόν σημεΐον εσωτέρας και πνευ-
ματικης χάριτος, δαψιλευομενης ημΐν, διαταχθεν υπ* αυτού του
Χριστού, ώς μέσον δι ου τυγχάνομεν της χάριτος, κα). ώς
εχεγγυον βεβαιούν ημάς περί τούτου.
ΐίοσα μέρη είσϊν εν τω Μυστηρίω ;
*Α7Γ0Κρΐσΐ9.
Δύο• το εξωτερικον όρατον σημεΐον, καΐ η εσωτέρα πνευ^
ματικη χάρις,
297
ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ
Έ/)ώΓΪ]σΐ?.
ΪΙοΐον το βξωτβρίκοι^ καί ορατον σημπον ήτοι ο-χημα ίν τω
Βαπτίσματί ;
*Αποκ/)ΐσι?.
Το νδωρ' ίν ω 6 βαπτιζόμβνος βαπτίζβται, ΈΙ9 το'Όι^ομα
το Πατ/ΟΟΓ, και τον Υίον, καί του άγιου ΐΐνβυματο^»
Έρώη/συ.
Πο/α η 4σωτ6ρα καί πρ€υματίκη χάρις ;
Άποκρισυ.
θάνατος τύ) αμαρτία, κα\ άναγ^ννησις ύς Βικαιοσύνην
€π€ίδη, φύσα ίν αμαρτία γβννηθ^ντ^ς, και τβκνα οργής 6ντ(:9,
γινόμεθα εντβυθβν τίκνα χάριτος.
Έρώτησίζ,
Ύι απαιτύται τταρα των βατττιζομίνων ;
*Αποκρισΐ9.
Μβται^οία, δι ης παραιτούνται την άμαρτιαν και πίστις^ δι
ης ίδραίως ΤΓίστβύονσι ταΐς βπαγγβλίαις τον θβον, ταΐς προς
αυτούς γβνομβναις εν τω Μυστηρίω τούτω,
Έρώτ7]σΐ9.
Αιατί λοιπόν βαπτίζονται τα βρέφη, τα δια το τρυφερον της
ηλικίας μη δυνάμενα ποιεΐν ταύτα ;
'ΑτΓοκρισίί.
Δίότί νπισχνοννται αμφότερα ταύτα δια των εγγυητών
αυτών ηντινα ύπόσχεσιν οφείλουσιν ενηλικιωθεντα πραγ'
ματώσαι.
Έρωτησΐ9,
Αιατί διετάχθη το Μύστη ριον τού Αείπνου του Κυριακού ;
'ΑτΓοκρισίί.
Προς διηνεκϊ) ανάμνησιν της τού θανάτου τού Χριστού
θυσίας, καΐ ταιν ευεργεσιών ων δι αύτη ς λαμβάνομεν,
298
ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ
^Ερώτησις,
ΊΊοίον το ίζωτ^ρικον μ€ρο9 η σημύον του Κυριάκου Αβίττνου ;
' Αρτο 9 και οΙνο9^ α ο Κύριος ττροσβταζβ Χαμβάνβσθαι,
Έρωτησίξ,
Ποίον το βσωτβρικον μβρος, ήτοι το σημαινόμ^νον ;
Το σώμα και αίμα του Χ^ριστού, ων αληθώς και όντως
μ^ταλαμβάνουσιν οΐ πιστοί, κα\ Είσδβχονται αύτά^ ίν τω
Κυριακω Αβιπνω.
Ώοΐα τα βύβργβτηματα ων βντβυθβν μετβχομζν ;
Ή ίπίρρωσις καΐ άνάψυζις των ψυχών ημών δια του
σώματος καΐ αίματος του \ριστού, καθ ον τρόπον τα σώματα
ημών άναρρωννύονται δια του άρτου και οίνου.
^Ερώτησίί.
Ύι απαιτείται πάρα τών προσερχόμενων βις το Αεΐπνον του
Κυρίου ;
*Αποκρισΐ9.
Το βζβτάζειν εαυτούς, αν αληθώς μετανοώσιν επι τοις
προημαρτημενοις, εδραίως προτιθέμενοι καινό ν διάγειν βίον
αν εχο:)σι πίστιν ζώσαν εΙς το έλεος του θεού δια του
Χ,ριστού, μετ ευγνώμονος άναμνησεως του θανάτου αύτοΰ'
κα). αν διατελώσιν εν άγάπτ) προς πάντας,
^ Ό *Εφημξρί09 €κάστη9 Ένορίαί οφίίλβι κατά Κυριακας καΐ τάί Έορτασ-ί"
μον^ ημ€ρα9, μ€τά το ^^ντ€ρον της Έσττβριζ^ζϊ ^Ακολουθίας Ανάγνωσμα,
ίτημζλως και δημοσία Ιν ττ] ^Εκκλησία δώάσκ€ίν μ^ρη τινά της
ΚατηχΊ](Τ€ωί ταύτης καΐ (ζ^τάζζΐν οσα των €Κ της Ενορίας σταλίντων
Ίταώίων κρίνει €νλογον.
^ Πάντξς δ€ οι Πατίρβί, αί Μητ€ρ€ς, οΐ Οικοδβσττοται και αί Αζσττοιναί,
οφίΐλουσι μξριμναν οττωί τά τέκνα, οι υττηρέταί καΐ οί μαθητίώντ^ς νπ
299
ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ
αυτούς (οι μηττω €κμαΘόντ€ς την Κατη^ησίν) φυιτωσι κατά. τον τ€ταγμξνον
καιρόν €ν ταΐς Έκκλτ^σίαΐί, €νπ€ΐθώ$ ακροώμ^νοι, και ντιο τον ^Εφημ€ρίου
καθοδηγούμενοι, α\ρΐί ου €κμάθωσι ττάντα τα €νθά^€ ωρισμενα αυτοΧς
Ίτρός μάθησιν.
1[ "Αμα τα Παίδια ηλίκιωθώσιν ίκανως, και ^ύνωνται άτταγγξϊλαι εν τη
ΜητρικΎ} αυτών γλώσστ) το ΣνμβοΚον της Πίστεως, την Κνριακην
ΤΙροσευχην, καΐ τον Αεκάλογον' και, Τΐρος τούτοις, άττοκρίνεσθαι ζΐς τα
α\λα ερωτήματα της συντόμου ταύτης Κατηχι^σεως' δέον ττροσάγεσθαι
αυτά τω Επισκοπώ. Και εκαστον τταώίον εχετω άνα ενα η ανά μίαν
^Ανά^οχον, ως μάρτυρα της Βεβαιώσεως αυτοΰ.
% Ύοΰ ^Εττισκόττου μηνύσαντος ϊνα τά παίδια ττροσαχθώσιν αύτω ττρός
Βεβαίωσιν^ δ ^Εφημέριος εκάστης Ενορίας οφείλει η αυτός κο/χίσαι,
η ιδία χ€ΐρι υττογράψας ^ια-ηεμψαι, τά ονόματα ττάντων των εν ττ)
^Ενορία αύτον, ους αν κρίντ] άξίονς τταρονσιασθηναι τω Επισκοπώ ττρός
Βεβαίωσιν. Έάν δβ 6 ^Επίσκοπος εγκρίνρ, βεβαιώσει αυτούς τω εζης
τρόπω.
300
ΤΑΗΙ2
ΓΙΝΟΜΕΝΗ ΕΠΙ ΒΕΒΑΙί12ΕΙ.
Η
ΕΠΙΘΕΣΙΣ ΧΕΙΡΩΝ ΕΠΙ ΒΑΠΤΙΣΘΕΝΤΑΣ
ΚΑΙ ΕΙΣ ΗΑΙΚΙΑΝ ΕΑΘΟΝΤΑΣ
^ Την ωρισμίνην ημ€ραν ττάντων των β€βαίονμ€νων κατασταθίντων, και ^ν
τάζζί (μττροσθζν τον "Έττίσκόπον Ισταμένων αντός (η αλλοί τΐ9 'Τττηρίτηί
Ίταρ αντον ωρισμ^νος) άναγίνώσκ€ί το (^ηί ΐΐροοίμιον.
'Ύ^ΥΓί σκοπώ ίνα τβληται η Β€/3αίωσί? 6ί? μείζονα την
-*-^ οΙκο8ομην των βζβαωυμβνων, βδο^βν τύ} 'ΈίΚκλησία δίατά-
ζασθαι, ^Ινα μηδβΐς β^βαιωθτ} μ€τά τούτο, €ΚΤ09 των δυναμένων
λβγβίν το Ένμβολον της ΤΙίστβως, την τβ Κυριακή ν Προσβνχηι/^
καΐ τον /\€κάλογον• κα\ προς τούτοις άποκρίνεσθαι δυναμένων
προς τα άλλα βν τη συντόμω Κατηχησ€ΐ περιεχόμενα ερωτή-
ματα- "Ίΐτις Αιάταξίς ενλογωτατα τηρείται, επΙ σκοπώ ίνα
τα παιδία τα νυν εΙς ηλικίαν ελθόντα, καΐ μαθόντα οσα κατά
την Έαπτισιν ύπεσχοντο υπέρ αυτών ο\ Ανάδοχοι κα\ αϊ
Ανάδοχοι αυτών, αύτα δι οΙκείου λόγου καΐ συναινέσεως
έμπροσθεν της Εκκλησίας δημοσία επικυρώσωσι και βεβαιώ-
σωσι ταύτα- και προσέτι επαγγείλωνται ότι τη τού θεού
χάριτι σπουδασουσι διαπαντός πιστώς τηρεϊν όσοις δια της
Ιδίας ομολογίας συγκατεθεντο.
% Είτα λ^γ€ί 6 Έττισκοττο^,
*\^ανεούσθε υμεϊς ώδε ενώπιον τού θεού και τούτου τού
^ -^ εκκλησιάσματος την σεμνοπρεπή ύπόσχεσιν και επαγ-
γελίαν την εΙς το ύμετερον όνομα γενομενην κατά την Βάπτισιν
υμών επικυρούντες κα\ βέβαιου ντες αύτη ν αυτοπροσώπως, κα
ομολογούντες οτι ύποχρεω εστε πιστεύειν κα\ πράττειν πάντα,
όσα ύπερ υμών τότε ύπεσχοντο οι * Ανάδοχοι και αΐ Ανάδοχοι
υμών ;
301
ΒΕΒΑΙΩΣΙΣ
^ Και βΐϊ €καστο9 άποκρίν€ται ενηκόωζ,
*ΑναΡ€ονμαί αύτην.
*0 Έττίσκοποί.
'ΤΤ "ΆοηΟπα ημών ίν ^Ονόματι Κυρίου*
Αττόκρισίξ.
Ύοϋ ΤΓΟίησαντος τον ούρανον και την γην,
*0 ΈτΓίσκοποί.
Εΐη ΤΟ "Ονομα Κυρίου βύλογημ^νον,
Άττόκρισίζ,
ΆτΓο του νυν κα), €ω9 του αΐώνο^.
*0 ΈττίσκοτΓΟϊ.
Κύριβ^ €πάκουσον των ττροσβυχών ημών,
'ΑτΓοκρισίϊ.
Καΐ η κραυγή ημών ττρος Σ6 βλθβτω,
*0 ΈττίσκοτΓΟί.
Αβηθώμβν,
'/Λ 0609 Ο παντοκράτωρ κα\ άβι ζών, 6 βύδοκι/σα^ τους δούλους
^^ σου τούτους άναγ^ννησαι δι ύδατος κα] αγίου ΙΙνβύματος,
κα\ χαρισάμβνος αύτοΐς την αφβσιν πασών τών αμαρτιών
αυτών Αύτος καΧ νυν βνίσχυσον αυτούς, δβόμ^θα σου, Κύριβ,
τω ΙΙνβύματι τω άγίω καΙ ΐίαρακλητω, κα\ πληθυνον άς αυτούς
οσημζραι τα ποικίλα σου δωρήματα της χάριτος ' πνβϋμα
σοφίας κα] συνβσβως' πνβύμα βουλής κα\ Ισχύος ' πνεύμα
γνώσβως καΙ αληθινής βύσβββίας' και βμπλησον αυτούς, Κύριβ,
πνεύματος του αγίου σου φόβου, και νυν κα\ βίς τους αΙώνας,
Ά μην.
% Είτα Ίτάντων των τταώίων ζν τάζζΐ γοννκλινόντων (μττροσθζν του
Επίσκοπου, €τητίθησίν αυτός την χ^φα ^πι κξφαλην €νός €κάστον^
λίγων^
*^\^Π.€ράσπίσον, Κύριβ, τούτο το τβκνον σου [η τούτον τον
■*- δούλόν σοι;] ττ] ούρανίω σου χάριτι, Ινα Σοί προσ-
302
ΒΕΒΑΙΩΣΙΣ
καρτβρησγ) €ί^ τον αΙωνα* και οσημ^ραι Ιπί πλ^ον πληθυντ} €ΐ/
τω άγίψ σου Ώνβνματι^ άχρις αν ϊλθτ^ άζ την αιών ιόν σου
βασιλβίαν. *Αμην,
1| Είτα λ€γ€ί 6 ^Εττίσκοττοζ,
Ό Κύριοι μ^& υμών,
'ΑτΓοκρισίί.
Κα£ μ^τα του ττνβύματος σου,
1[ Και [ττάντων γοννκλινόντων) ζ7τισννάτττ€ί 6 Έπισκοττοϊ^
Α^ηθώμβν,
Ι Ι Ατβρ ημών,
% Και ταύτην την Ενχην,
Ύ~\ θ€09 6 παντοκράτωρ κα\ αΙώνιο^, ο 4ν€ργών βν ημΐν το
^^ θβλβίν καΐ το βνβργβΐν τα άγαθα και τη θβία σου
Μβγαλβωτητι ^ύάρζστα' Ύατίβινώς• Ίκ€Τ€ύομ€ν σ€ ύπ€ρ τούτων
τών 8ονλων σου €0' οέί νυν {κατά το υπόδειγμα τών αγίων
σου * Αποστόλων) ίπβθήκαμβν τάς χ€Ϊρα^, 6ί9 το πιστοποιησαι
αυτούς (διά τούτου του σημείου) π^ρΐ της σης προς αυτούς
βύνοίας κα\ άγαθοτητος, Η ΪΙατρικη σου χ^ίρ, δβόμβθά σου,
8ιαπαντος σκβπαζίτω Ιπ αυτούς• το άγιόν σου ΐΐνβΰμα
διηνβκώς αύτοΐς συνβστω' και ούτως καθοδήγησον αυτούς ίν
τη γνώσα και υπακοή του λόγου σου^ ώστε Ιπ\ τβλους βπιτυχβΐν
αυτούς της ζωής της αΙωνίου, διά του Κυρίου ημών *Ιησοΰ
\ριστοΰ, του σύν ΈοΙ και τω αγίω ΥΙνεύματι συζώντος και
συμβασιλεύοντος, βνός άβί θβοΰ, βίς τους αΙώνας τών αΙώνων,
Άμην,
ΎΖ Υρΐ€ παντοκράτορ, κα\ θζβ αΐώνιβ, εύδόκησον, δεόμβθά
-*-^ σου, οδηγησαι, άγιάσαι, κα\ κυβερνησαι τάς Τ€ καρδίας
κα). τά σώματα ημών ίν ταΐς τρίβοις τών νόμων σου, καΙ €ν τη
εργασία τών εντολών σου, ίνα ενταύθα τε και εΙς τον αΙώνα δια
της παντοδυνάμου σου υπερασπίσεως σώματι και ψυχή δια-
303
ΒΕΒΑΙΩΣΙΣ
φυλασσώμβθα, δια τον Κυρίου και Έωτηρος ημών *Ιησού
άριστου. ^ Κμην.
^ Είτα ^νλογζΐ αντου^ 6 ^Έ^τϊίσκοτϊο^, λίγων οϋτως,
ΎΤ^Υ λογία θζον ΥΙαι^τοκράτορος, ΐΐατρό^, και Υίου, και αγίου
-*-^ Τίν^ύματο^^ €Ϊη 60* υμάς, κα), μπναι μ€θ* υμών €19 τους
αΙώνας, *Αμην,
^ ΚαΙ οιιδβΐί δ€κτ09 γ€νήσ€ται ττροί την θβίαν Κοινωνίαν, αχρίί αν τ]
β^βζβαιωμίνο^^ ήτοι €Τθίμοί ?/ καί ζΤίΐθνμών του βζβαιωθηναι.
304
ΎΑΒΙΧ
ΓΙΝΟΜΕΝΗ ΕΠΙ ΤΕΛΕ2ΕΙ ΓΑΜΟΤ
% γίΡωτον ^€θν ττάντων των γαμονντων τον Τάμον ττροκηρνγθηναί βπ*
* Εκκλησίας τρ€Ϊ<} Κνριακας η Έορτασίμονί ημβραί €ν καφω τήί
Θίΐαί Αζίτονργίαί, άμ^σω'ί ττρό των στίχων των €ττΙ τί) Προσκομώη'
λ€γοντοί του Εφημερίου κατά τον συνήθη τρόπον,
Ι Ι Ροκηρνττω τον γαμον του ^€Ϊνα του €Κ ίνορίας
-■- -^ κοί τήί δ€Ϊνα της• €κ Ινορία^, 'Έίάν τιν^ς βζ
υμών αΐτίαν τίνα γυωρίζωσιν η βμπο^ισμορ δίκαων, δι οντινα
τα δύο ταύτα πρόσωπα ουκ οφβίλουσίν €ί? Ι^ρον συζβυχθηναι
γαμον^ δβον υμάς αυτόν άπαγγβΐλαι' Έημβρον το πρώτον
\δ€ύτ€ρον η τρίτον^ τούτο προ κηρύττεται.
11 Έάι; δε κατοικωσιν οι γαμονντ€9 €ν δίαφόροις Ένορίαις, δεοι; ιτροκη-
ρυγθηναι τυν Γάμον αυτών €ν άμφοτίραί^ Ένορίαι^' και ου μη Τ€λ€ση
τον μξταζυ αυτών Γάμον 6 της μιας ^Ενορίας Έφημβρως, €αν μη ^άβτ}
Ίταρα του της Ιτίρας Γράμμα Ώιστοτΐοιητίκόν, ζήλουν δτί 6 Γάμος τρΙς
ττροζκηρύχθη.
1ί Ττ; ημ€ρα και ώρα τίΊ ώρίσμ^ντ] 619 την τ4λ€σίν του Γάμου, οί γαμοϋντ€9
ζΐσζρ-χ^ονταί 6ΐ9 τον κυρίως ναόν της ^Εκκλησίας μ€τά των φίλων καΐ των
ττλησίον αυτών' Και €Κ€Ϊ συνισταμένων αυτών, του μ\ν ανδρός €Κ δ€^ιώι%
της δβ γυναικός €ζ ευωνύμων, λζγζΐ 6 'Ιβρζύς,
*\Ταπητοί^ συνηγμβνοί βσμβν ^νθάδβ ενώπιον του θβου, και
■^ -^ βναντί του εκκλησιάσματος τούτου^ του συζεΰζαι τον
άνδρα τούτον καΐ την γυναίκα ταύτην βίς τον Ιβρον γάμον,
όστις βντίμος ύπαρχβι καταστασις Ιπ ανθρώπου άναμαρτητου
βτί οντάς ύπο του θβοΰ διαταχθβϊσα, παριστάν υσα ημΐν την
μυστικην ίνωσιν την μβταζύ του Χριστού και της 'ΈΙκκλησίας
αύτοΰ' ηντινα και άγίαν κατάστασιν κατβκόσμησε και βζωράϊσβν
6 άριστος δια της παρουσίας αυτού και τού πρώτου υπ* αυτού
ποιηθβντος σημείου εν Κανά της Ταλιλαίας' ήτις και συνιστάται
ύπο τού * Αποστόλου ώς τ ι μία υπάρχουσα β ν πάσι' και δια
τούτο ουκ οφείλει άβονλεύτως, ελαφρώς, η άσελγώς' ύπο τίνων
305 ϋ
ΓΑΜΟΣ
άι^αληφθηραί η βγχβίρηθηι^αί, προς πλησμονην των σαρκικών
ίτΓίθυμιών και ορβζβων των ανθρώπων, ώσβί υπ αλόγων ζώων
οίί ουκ €στί σύνβσις' αλλ' βύλαβώί, φρονίμως, βύβουλβύτωΫ,
σωφρόνων, κα\ βν φόβω θ€θΟ, υπο των πρβπόντως τας αίτιας
€νθυμουμ€νων δι ας δίβταχθη ο γάμος,
ΤΙρώτον, δί€τάχθη βίς παιδοπούαν, Ίνα τα παιδία βκτρβφωνται
€ν τω φόβω καΐ τύ) νουθεσία Κυρίου, και προς αίνον του
άγιου Αυτού * Ονόματος,
Αβύτβρον, διετάχθη βίς φάρμακον κα& αμαρτίας, και άς
αποφυγήν πορνείας, ΐνα οί μη βχοντβς το χάρισμα της ^γκρα-
Τ€ΐας, γαμησαντβς, φυλασσωσιν βαυτους ως μβλη αμίαντα του
σώματος του άριστου.
Τρίτον, δίβτάχθη βίς την άμοιβαίαν ομιλίαν, βοηθααν και
παραμυθίαν ην δα ίκάτβρον σχβϊν παρ βκατβρου, βν τη τβ
€ύημ€ρία κα\ τη θλίβει. ΕΙί ηνπβρ άγίαν κατάστασιν προσ-
έρχονται νυν συζ^υχθηναι ταύτα τα παρόντα δύο πρόσωπα,
Αιά τοΰτο, ίαν τις δικαίαν δύνηται βνδεΐζαι αΐτίαν, δι ην ουκ
ενεστιν αύτοΐς βννόμως συζευχθηναι, Ιζαπατω τα νυν ά δΐ
μη, άς το βζης διηνβκώς σιωπάτω,
% Και ττρυί τοντοΐξ, ττροσλαλων τοΐς γαμονσί, λ€γ€ΐ^
'ΛΠαίτώ άφ* υμών και εντέλλομαι ύμΐν άμφοτέροις (ως
■^ ^ μβλλουσιν άποκρίνεσθαι ίν τη φοβέρα ημέρα της κρίσεως,
εν η πάσης καρδίας τα κρυπτά άποκαλυφθησεται) ίνα εάν ο εΙς
η η άλλη εξ υμών αΐτίαν τινά συνειδώς η η συνειδυΐα δι ηντινα
ουκ ενεστιν ύμΐν εν γάμω εννόμως συζευχθηναι, τά νυν όμο-
λογηση ταύτην, Εδ γάρ 'ίστε, ότι όσοί άλλως συνδυάζονται
η ώς εγκρίνει 6 λόγος του θεοΰ, ούτοι ούχ υπό του θεοΰ
συζεύγνυνται, ούδε έννομος υπάρχει ό γάμος αυτών.
% Και την ημ^ραν τον γάμου, ^άν Τ19 ττροτβίντ} καΐ ά'παγγ€ίλτ] ζμττο^ίσμόν
Τίνα δι' 6ν, 6176 δια τον Νόμον του Θζον, €Ϊτ€ δια τοί;? Νομουί τοντον
του Βασίλ€ίου, ουκ ίζ^στιν αντοΐ'ί €ν γάμω σνν^νασθηναί, και €άν θίλωσιν
αντό^, και ίκανοί συν αυτω €γγνηταί, τοΪ9 γαμονσιν ^ζσμ^νζσθαι^ η
306
ΓΑΜΟΣ
νττοβάλωσίν ^γγνην (μ^χρί- ττλήρονζ του τιμήματος τηί ^αττάνηζ οσην
υφίστανται δια τοντο οί γαμονντ^^) οη 0770561^61 τα ΰφ' αντον Ίτρο-
ταθίντα' 'ΕτΓΐ τοντοΐί ^4ον υιτ€ρτ€θηναί την τΐλζσιν του γάμου 6ω?
αν ^οκιμασθτ] η αλήθεια των τιροταθ^ντων.
% Έάι; δ€ /ϋΐηδ6ΐ9 Ίτροταθτ] (μττο^ισμόί, λ4γ€ί 6 Έφημ^ρω^ τω άν^ρί,
'/^ Α€'ίνα, θελβις ττροσλαβίσθαι ταύτην την γυναίκα Η9
^""^ νπανδρόν σου σύζυγον, του συμβίουν κατά την δίάταξιν
του θβοΰ, 6ί? την άγιαν καταστασιν του γάμου ; θβλβ/ί αγαπάν
αυτήν, τταραμυθβϊσθαι, τιμαν και δίατηρπν αύτην κατ άσθ^ν^ιαν
και καθ ύγβίαν ; κα\ ττάσαν €τβραν καταΧπ^^ας, ταύττ} μοντ}
ττροσκολλάσθαί, ίν οσω αμφότεροι ζησ€Τ€ ;
^ Άττοκρίνβταί δ άνήρ,
θ€λω.
^ Είτα λ^γ€ΐ 6 * 1 6/^6 1; ί τί) γυναικί,
' 1"Τ Αζΐνα, θβλζίς ττροσλαββσθαι τούτον τον άνδρα βίί βγγαμόν
•*--■■ σου σύζυγον, του συμβίουν κατά την διάταζιν του θβου,
6ί? την άγίαν καταστασιν του γάμου ; θβλβίζ ύποτάσσβσθαι
αύτω, κα), ύπηρ€Τ€Ϊν, αγαπάν, τιμαν, και διατηρβΐν αυτόν κατ
άσθ€ν€ΐαν κα\ κα& ύγβιαν, και πάντα €Τ€ρον καταλβίψασα, τούτω
μόνω προσκολλάσθαι, €ν οσω άμφότβροι ζησζΤ€ ;
^ Άττοκρίν^ται η γυνή^
θβλω.
^ Είτα λέγει 6 Λδίτουργοί,
Ύίς ^κδίδο^σι την γυναίκα ταυτην τω άνδρ) τούτω νπαν-
δρβυθηναι ;
^ Είτα την τίστιν υττισχνοϋνται ττρόί αλλήλους κατά τούτον τον τρόττον,
^ *0 Αειτονργόί τταραλαβων την γυναίκα τταρα του ττατρο^ η του φίλου
αντψ, τον άν^ρα 77οΐ6Ϊ τι} δ6£ια επιλαβέσθαι τηί γυναικός τη^ ^εζια'ί, και
όττισθεν αύτοϋ λέγειν ώ? εφεξής.
ΤΤ^Γω (ό δ€Ϊι^α) λαμβάνω σβ {την δεΐνα) βίς• ϋπανδρον μου
"^ γυναίκα, του ίχ^ιν κα\ του κρατβΐν άπο της σημβρον €ίί
307 υ 3
ΓΑΜΟΣ
το ^ζη9, €ίτ€ κρείττονα είτε χβίρονα, €γγ€ πλουσιωτβραν είτε
ττενεστεραν, κατ άσθενειαν και καθ υγείαν, του αγαπάν και του
θαλπειρ, αχρις αν ^ιαστειλγ) άνα μέσον ημών 6 Θάνατ09, κατά
την αγίαν του θεού δίάταζιν κα\ εΙς• τούτο σοι την ττίστιν μου
ύπισχνοΰμαι,
^ Είτα ^ιαζζνγνύονσί τάς χ€ΐρα9, καΐ η γννη ττ) δί^ια €πίλαβομ4νη του
ά^•δρο? της δ6^ια9. λζγζί όμοίωί οτησθ^ν του Αατουργου'
'ΤΤ^Γώ (η ^άνα) λαμβάνω σε (τον Μνα) εΙς εγγαμόν μου
-■-^ άνδρα, του εχειν κα\ τον κρατεΐν άττο της σήμερον εις
το εξη9, €ίτε κρείττονα είτε χείρονα, είτε ττλουσιώτερον είτε
πένεστε ρον, κατ άσθενειαν και καθ ύγείαν, του αγαπάν, του
θάλπειν, κα\ του σοι ύποτασσεσθαι, αχρις αν διαστείλη άνα
μέσον ημών 6 θάνατος, κατά την άγίαν του θεού διάταζιν
και εΙς τούτο σοι την πίστιν μου ύπισχνούμαι,
^ Είτα ττάλίν ^ίαζ€νγΐ'νουσί τάς χβΓραί, και 6 άνηρ δακτυλιδιοι; διδωσι τη
γυναίκί, καταθ^Ις αντό €πΙ το βίβλίον, μ€τα του συν7]θως τω 'Ιβρςΐ και
τω 'Ύτΐηρ^τΎ] όφζίλομ^νου. Και ό *ΐ€ρ€ί;? λαβών το ^ακτυλίδίον τταρα-
δίδωσιι^ αντο τω άνδ,^ί, Ίνα οντοί θ'η ο.υτο €ττ1 τον τέταρτον ^άκτυλον
Τ7/5 ανωνύμου της γυναικός. Και κρατών ώδ€ το ^ακτυλίδιον^ και διδα-
σκόμ^νος υπό του ^ΐ€ρ4(ύς, λ4γζΐ 6 άνηρ,
Τν/ίΕτ-ά τούτου τού δακτυλίου εγώ σε γαμώ, μετά του σώματος
•*"^-*- μου εγώ σε προσκυνώ, καχ διά πάντων μου τών βιωτικών
αγαθών εγώ σε προικίζω' Έ,Ις το 'Όνομα τού ΥΙατρός, καΐ τού
Υιού, και τού αγίου ΐΐνεύματος. *Αμην.
^ Είτα άφαντος του ανδρός το δακτυλίδιον €7τΙ τω Τ€τάρτω δακτύλω τηί
€υωνύμου της γυναικός^ καΐ άμψοτ€ρων γονυκλινάντων, λ^γζΐ 6 Λίΐ-
τουργός^
Α^ηθώμεν,
'ί~\ θεός 6 αΙώνιος, 6 κτίστης και φύλα^ παντός τού γένους
^-^ το}ν ανθρώπων, 6 πάσης πνευματικής χάριτος δοτηρ, 6
αρχηγός της ζωής της αιωνίου* Αύτος καΙ νύν κατάπεμψον την
σην εύλογιαν επ\ τους δούλους σου τούτους, τον άνδρα τούτον
κάί την γυναίκα ταύτην, ους εύλογου με ν εν τω σω *Ονόματΐ'
308
ΓΑΜ02
ίΐ^α καθώς• πιστοί συν^βιωσαν ο 'Ισαακ και η 'Ρβββκκα, οΰτω
και τα πρόσωπα ταύτα βφαίως ίκτ^λ^σωσι και τηρησωσί την
μβταζν αυτών γβνομβνην νπόσχβσιν και συνθηκην (ηστινοί
σημβιόν Ιστι καΐ άρραβων ο δακτύλιος ούτος 6 παραδοθείς και
παραληφθείς^ και μβνωσι διαπαντος ίν τελεία τύ] προς αλλήλους
αγάπη καΐ εΙρήνη, και κατά τους σους πολιτεύωνται νόμους, δια
* Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών, *Αμην,
^ Είτα τα9 δβ^ιάί αυτών σννάψαί λίγ^ί 6 *ί€ρ6ΐ;$•,
Ους 6 θεός συνεζευζεν, άνθρωπος μη χωριζετω.
^ ΕΓτα τω λαω ττροσλαλζΐ δ Ίβρίΰί.
Τ^Π6ίδ^ (6 ^€Ϊνα) και (?/ ^ύνα) εις τον Ίερον συνήνεσαν
-*-^ γάμον, καΐ επε μαρτύρησαν τούτω ενώπιον τού θεού καΐ
τού συναθροισμού τούτου, κα), εΙς τούτο έδωκαν καΐ ύπεσχοντο
προς αλλήλους την πίστιν, καΐ ταύτην άπηγγειλαν δια παρα-
δόσεως και παραληψεως δακτυλίου, κα] δια συμπλεζίας χειρών
Έ/ω αναγορεύω αυτούς έγγαμους είναι, Κις το Όνομα τού
Πατρός, καΐ τού ΥΙον, κα\ τού αγίου ΥΙνεύματος, Άμην.
^ Και €7ΐίσυνάτττ€ί 6 Αξίτονργο'ί την ζίλογίαν ταύη]ν,
*/^ 060$• καΙ ΙΙατηρ, ό θεός κα\ Υιός, 6 θεός κα\ αγιον Γίνεύμα,
^^^ εύλογησαι, φυλάζαι και τηρησαι υμάς• Κύριος μετά της
εύνοιας αυτού ίλεως επιβλεψαι εφ υμάς, καΐ ούτως υμάς
εμπλησαι πάσης ευλογίας πνευματικής κα\ χάριτος, ίνα εν
ταύτη τη ζωη ούτω συμβιώσητε, ώστε εν τω μελλοντι αΐώνι
ζωην εχειν αΐώνιον. *Αμην.
^ Είτα ό Α^ιτονργόί καΐ οί Φάλταί ττρυς την αγίαν Ύράττζζαν ττορ^νόμζνοί,
ψάλλονσίν η άναγίνώσκονσι τούτον τον ^φ^^η^ Ψαλμόν. ΤίρπΗ
"^/Γ Ακάριοι πάντες οι φοβούμενοι τον Κύρων. οηιηββ.
^1 *Η τον Ψαλμός τούτον, ΡΚΖ',
'/^ θ€0? οίκτειρησαι ημάς καΐ εύλογησαι ημάς, Ββηβ
^-^ Λ '^ 'Ό , , ^ ν . ηιίδβνβα-
ΙΛοξα. ίίσπερ εν αρχή, και νυν. Ιηγ.
309 Ψαλ.Ξ'^'.
ΓΑΜΟΣ
^ Σνντ€λ€σθζντος του Παλμού, καΙ γονυπ€τονντων τον άν^ρόί καΐ τηί
γυναικός ζμτίροσθ^ν της αγίας Ύραττ^ζης, 6 ^Ι^ρ^υς ιστάμενος τιάρα τύ\
'Γραπίζΐ], καΐ στρζψάμξνος το ττρόσωπον ττρός αντονς^ λ^γα,
Κνρΐ€, €λ€ησορ ημάς,
\ριστ6, ίλ(ησον ημάς,
*0 Α^ιίτουργος
Κι;/}ί€, ίλέησον ημάς.
Ι Ι Ατ6/9 ημών.
*0 λειτουργός.
Έώσον τον δούλόν σον, καί την δονλην σου, Κνρι^'
'Αττόκρισις,
Ύούς ελπίζοντας €πί Έβ,
*0 Αξίτουργός,
Κνρί€, ^^απ6στ€ίλον αντοΐς βοηθβίαν εζ αγίου σου.
'Ατιυκρισις.
Κα£ βίς τον αΙώνα άντιλαβού αυτών,
Ό Λειτουργός.
Γενοϋ αύτοΐς πύργος ισχύος,
^Απόκρισις,
Άπο προσώπου βχθροΰ αυτών.
Ό Αειτουργό'ί.
ΈίΙσακουσον, Κύρί€, της προσευχής ημών,
Άττόκρισις.
Και η κραυγή ημών προς Έβ βλθβτω,
Ό Αειτουργός.
'/^ 0609 Αβραάμ, 6 θβος * Ισαάκ, 6 θβος * Ιακώβ, εύλόγησον
^^ τους δούλους σου τούτους, και σπβΐρον εν ταΐς καρδίαις
αυτών σπέρμα ζωής αιωνίου, Ίνα ότίούν εν τω άγίω σου λόγω
ώφελίμως μαθησονται, τούτο και έργω εκπληρώσιν. 'Ίλεως
310
ΓΑΜΟΣ
βπίβλ^ψοι^ €7Γ* αύτονξ ούρανόθ^ν^ Κιίρίβ, κοίί βύλογησον αύτονς.
Κοί ώς κατβπβμψας την ^ύλογίαν σου ΙπΙ τον * Αβραάμ καί την
Έαρραν^ ττρος την ποΧλην αυτών τταραμυθιαν ούτω βύδοκησον
την €ύλογίαν σου καταπβμψαι €πί του? δούλους (του τούτους,
\να και ούτοι τω θβληματι σου ττβίθομζνοι, κα). άσφαλβϊ^
πάντοτ€ δίατβλοΰντβς ύπο την ση ν ύπ^ράσπισιν, €ν ττ] στ}
άγάτΓΎ} 8ιαμ€ίνωσί μ^χρι του τβλουξ^ της ζωής αυτών, δια *Ιησοϋ
\ρίστοΰ του Κυρίου ημών, * Αμήν,
^ ΙΙαραλά-η^ται η ^φ€ζηί (πομίνη Ευχή, ίάν ή Τννη ντίζρβτι την ηλικίαν
της τ€κνογονίας,
"ΙΖ' Υρί€ οίκτίρμον κα), ΐΐατβρ ουρανιβ, ου ττ] βύσπλαγχνω
""-^ δωρ€α ττληθύνβται το γβνος τών ανθρώπων *Έ»τηκούρησον,
δβομίθα σου, δια της σης ευλογίας τοϊς δυσΐ τούτοις ττροσώποις,
ίνα κα) καρποφόροι γβνωνται ίν παιδοποάα, και ούτω συμ-
μακροημβρβύωσιν Ιν θ^αρ^στω άγαπτ} και σ^μνότητι, ωστ€ Ιδβΐν
τα τ€κνα αυτών 'Κριστιανικώς καΐ βναρίτως ^κτίθραμμ^να, προς
την σην δόζαν κα\ τιμήν, δια Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών,
*Αμην.
^\ ^^ος ο ΤΎ) κραταιά σου δυνάμει €Κ του μη οντος €ΐς το
^^ άναι τα πάντα παραγαγών, 6 και {καταρτισθέντων τών
λοιπών^ διατάζας ίνα ίζ ανδρός (του κατ βΐκόνα σην και καθ*
ομοίωσιν κτισθβντος^ προΕ^βλθη η γυνψ 6 καΐ συνάψας αυτούς,
καΐ διδάζας ότι ούδεποτβ βζβσται χωρίζβιν τους ύπο Έού δια
γάμου συνηνο^μ^νους' 6 θεός, 6 τον ίγγαμον ούτω καθαγιασας
βίον €ΐς ίζοχον μυστήριον, ώστ€ €ν αύτω ΙκδηΧούσθαι καΧ
παρίστασθαι τον μεταξύ \ριστού και της Εκκλησίας πνευ-
ματικόν γάμον κα\ βνωσιν Αύτος καΙ νυν ΐλβως βπίβλεψον Ιπι
τους δούλους σου τούτους. Ίνα και ούτος μεν 6 άνηρ κατά τον
λόγον σου άγαπα την γυναίκα αυτού (καθώς καΐ 6 άριστος
ηγάπησ€ την νύμφην αυτού κα\ 'ΈιΚκλησίαν, ος κα\ εαυτόν
παρβδωκεν ύπβρ αύτης, άγαπησας και θάλψας αύτην ως την
311
ΓΑΜΟΣ
βαυτού σά/}/^α), αντη Ββ καί η γυνή άγαττητίκη και άζιαγάπητος
γβνηται, ττιστη και βνπβίθη^ ττροί τον άνδρα αντης^ και €ν
τταστ] ησυχία^ σωφροσνντ) τβ κα), ^Ιρηντ} μιμηται τας αγίας και
θβοσβββΐς δέσποινας. Έ,ύλόγησον, Κνριβ, τους άμφοτβρους,
και γαρισαι αύτοϊς την αΐωνίαν σου κληρονυμησαι βασιλ^ιαν,
δια 'Ιησοΰ Χριστού του Κυρίου ημών. Άμην,
^ Είτα λξγζί 6 Ίβρεν^,
' /^ θβος 6 Υίαντοκράτωρ 6 ίν άρχτ) ττλασας τους πρωτογονβας
^^ ημών, τον *Αδάμ κα\ την Κΰαν, και άγιάσας Τ€ αυτούς καΐ
συζ^ύζας €ν γάμω* ^Κπιχ^αι 60' υμάς τον πλουτον της χάριτος
αύτού,^ άγιάσαι καΐ (ύλογησαι υμάς, ΐνα βύαρζστησητβ αύτω
σώματι τβ καΐ ψυχή, και βν άγια συμβιώσητβ άγάττΥ) μ^χρί του
τβλους της ζωής υμών. * Αμήν.
^ Μί^' ο, Ιαν μη γίνηται ^Ομιλία άτταγγ^λλονσα τα των σνζνγων καθή-
κοντα, άναγινώσκ^ί υ ΑϋΓονργυί το €φ6^7/ί.
Αντβς ύμ€Ϊς οι γβγαμηκότες, η ττροτιθβμβνοι την άγίαν του
γάμου ύποδβξασθαι κατάστασιν, άκούσατβ ττοΐα λβγουσιν
αϊ θβΐαι Τραφαί ττβρΧ του καθήκοντος ανδρών ττρος τάς γυναίκας
αυτών, και γυναικών ττρος τους άνδρας αυτών.
Ό άγιος Απόστολος Ώαύλος βν τω Πβμτττω Κβφαλα'ιω της
προς ^Κφβσίους 'Κπιστολης αυτού ταύτην δίδωσι παραγγβλίαν
Έφεσ. πάσι τοΐς Ιγγάμοις ανδρασιν, Οϊ οίνδρβς, άγαπάτβ τάς γυναίκας
^ ^^' ίαυτών, καθώς και ο άριστος ηγάπησβ την 'Κκκλησίαν^ καΐ
βαυτον παρβδωκβν ύπβρ αύτης, ίνα αύτην άγιαστ], καθαρίσας τω
λουτρώ του ύδατος βν ρηματι, Ίνα παραστηστ] αύτην βαυτω
βνδοζον την ^Κκκλησίαν, μη βχουσαν σπΐλον η ρυτίδα, η τι τών
τοιούτων αλλ' Ινα η άγια καΐ άμωμος. Ούτως οφβιλουσιν οΐ
ανδρβς αγαπάν τ ας βαυτών γυναίκας ως τα ίαυτών σώματα*
Ο αγαπών την ίαυτού γυναίκα, ίαυτον αγαπά. Ουδβις γαρ
ποτβ την βαυτού σάρκα βμίσησβν, αλλ* βκτρβφβι και θάλπβι
αύτην, καθώς και ο Κύριος την ^Κκκλησίαν Ότι μβλη βσμ^ν
312
π
ΓΑΜΟΣ
του σώματος αυτόν, €Κ της σαρκός αντου, και βκ των οστ^ων
αυτού, ^ Κντι τούτου κατάλά^\ί€ί άνθρωπος τον ττατ^ρα αυτού
κάΧ την μητέρα, και προσκολληθήσβται προς την γυναίκα
αυτού, και βσονται οί δυο βίς σάρκα μίαν. Το μυστηρων τοντο
μ€γα ίστίν €γω δ€ λβγω €ίς Ύ^ριστον και ύς την *ΚκκλησΙαν.
Πλην, και υμύς οί καθ' ίνα, έκαστος την βαυτού γυναΐκα ούτως
άγαπάτω, ως εαυτόν.
'Ω,σαύτως 6 αύτος άγιος * Απόστολος, εγγράφων προς τους
Κολοσσαεΐς, ούτω πάσι τοΐς εγγάμοις λαλεΐ, Οί άνδρες, Κολ.
αγαπάτε τάς γυναίκας, κα\ μη πικραίνεσθε προς αύτάς, ^ ^^•
* Ακούσατε κα\ τί λέγει τοΐς εγγάμοις ο άγιος τού \ριστού
Απόστολος ΤΙετρος, αύτος έγγαμος υπάρχων Οί άνδρες, Α'ΙΤετ.
συνοικείτε ταΐς γυναιξί κατά γνώσιν, ως άσθενεστερω σκεύει
τω γυναικείω απονέμοντες τιμήν, ως και συγκληρονόμοι χάριτος
ζοίης, εΙς το μη εγκόπτεσθαι τάς προσευχάς υμών.
Μέχρι τούδε ηκουσατε το καθήκον τού ανδρός προς την
γυναίκα. Άλλα κα\ νύν ωσαύτως, αί γυναίκες, ακούσατε κα\
εκμαθετε το ύμετερον καθήκον προς τους άνδρας, καθώς εστί
σαφώς άπηγγελμενον εν ταΐς θείαις Τραφαΐς.
Ό ^Απόστολος εν τη προειρημενη προς 'Έφεσίους 'Έ,πιστολη,
ούτω διδάσκει υμάς* Αί γυναίκες, τοΐς Ιδίοις άνδράσιν ύπο- Έφζσ,
τάσσεσθε, ως τω Κυρίω, Όγ6 ο άνηρ εστί κεφαλή της ^^•
γυναικός, ως κα\ 6 άριστος κεφαλή της 'Έ^κκλησίας• καΧ αυτός
εστί Έωτηρ τού σώματος, Άλλ' ώσπερ η ^Έικκλησία υποτάσ-
σεται τω \ριστω, ούτω κα\ αί γυναίκες τοΐς Ιδίοις άνδράσιν
εν παντί. Κα\ πάλιν, Ή γυνή ΐνα φοβηται τον άνδρα.
Και εν τη αυτού προς Υΐ,ολασσαεΐς ^Κπιστολη, 6 άγιος
Απόστολος ούτω δια βραχέων διδάσκει υμάς* Αί γυναίκες, Κολ.
ύποτασσεσθε τοΐς άνδρασι, ως άνηκει εν Κυρίω, ^ ^2•
ΥΙρός τούτοις κα\ πάνυ καλώς συμβιβάζει υμάς 6 άγιος
Απόστολος ΪΙετρος, λέγων, Αί γυναίκες, ύποτασσεσθε τοΐς ιδίοις Α' ΐΐίτ.
άνδράσιν 'ίνα καΐ εϊ τίνες άιτ^ιθουσι τω λόγω, δια της των ^'
313
ΓΑΜΟΣ
γυναικών ανάστροφης άνβυ λόγου κβρδηθησωνται• ΙτΓΟτττ^ύ-
σαντ€9 την Ιν φόβω αγνην άναστροφην υμών, *Ωί^ βστω ού\
Ο βζωθβν βμπλοκης τριχών, καΙ ττεριθβσβως χρυσίων, η ίνδύσ ως
ιματίων κόσμος* άλλ' 6 κρυπτός της καρδίας άνθρωπος, βν τω
άφθάρτω του πραβος καΙ ησυχίου πνεύματος, ο Ιστιν ενώπιον
του θ€θί} πολυτβλβς. Ούτω γαρ ποτβ κα\ αϊ αγιαι γυναίκας, αι
βλπίζουσαι ίπΐ τον Οβόν, ίκόσμουν βαυτάς, υποτασσόμ^ναι τοϊς
Ιδίοις άνδρασιν ώς Έαρρα ύπηκουσβ τω * Αβραάμ, Ι^νριον αυτόν
καλοΰσα' ης ^γβνηθητβ τέκνα, άγαθοποιουσαι, κα\ μη φοβυύμβναι
μηδβμίαν πτοησιν.
^ Πρ6(τψορόν (στίν ϊνα οι ν€Ογαμθί μβταλαμβάνωσί της θ^ίας Κοινωνίας
κατά τον καιρόν του γάαον αυτών, η κατά ΤΊ]ν τιρώτην μ^τά τον γάμον
αυτών €υκαφίαν.
314
ΤΑΗΙ2
ΓΙΝΟΜΕΝΗ
ΕΠ' ΕΠΙ2ΚΕΨΕΙ Α2ΘΕΝί1Ν
^ "Οταν τί9 άσθζνΐ], ^€ον €ΐδοποΐ€Γσ^αι ττβρί τούτον τον Έφημ^ριον τη$
^ΈιΐΌρία^' και ουτο9 ζΐσζλθων 6ΐ9 τον οΧκον του άσθ^νονντοξ λ^γ€ΐ,
ΤΤ^Ι/οτ^ζ^τ; τω οίκω τούτω, και ττάσι τοΐς κατοίκοϋσιν Ιν αυτω,
^ ΚαΙ ζίσζλθων ττροί αύτον τον άσθξνοΰντα, γοννκλίνων λ^γ€ί,
Ί%/ΓΗ μνησθΐ}9, Κνρί€, των άνομη μάτων ημών, η των πατέρων
-^^ -*- ημών. ΦβΓσαί ημών, Κιίρίβ, φβΐσαί του λαού σου ον
^λυτρώσω τω πολυτίμω σον αΐματι, κα). μη οργίζον ημΐν βΐί
τ€λθ9,
Άποκρισίί.
ΦΈΪσαι ημών, Κύριβ.
^ Είτα λζγζΐ 6 Αζίτονργό^,
Αβηθώμ^ν,
Κνρί€, €λ€ησον ημάς,
\ρίστ€, ίλέησον ημάς,
Κύρί€, ζλβησον ημάς,
Ι Ι Ατίρ ημών.
Ό Αίίτονργόί,
Έώσον τον δούλόν σον, Κνρίβ'
'ΑτΓοκρισίί.
Τον ίλτνίζοντα ίπί Σβ'.
Ό Λειτουργοί.
^Έί^ατΓοσταλον αν τ ω βοηθειαν βζ άγιου σον,
Άπο'κ/οισυ.
Καϊ βίς τον αΙώνα ίν τω βραχίονί σον άντιλαβοΰ αν τ ου,
Ό Αξίτονργός.
Μη ώφβλησάτω ^\θρος ^ν αύτω•
315
επίσκεψις ΑΣΘΕΝΩΝ
ΆτΓοκρισίί.
Καί ο άνομος μη προσθβτω του κακώσαί αυτω»
*0 Λ€ΐτοι;ρ)/ο9.
Τ^νου αν τ ω πύργος Ισχύος,
ΆτΓοκρισίί.
ΆτΓο προσώπου εχθρού αύτοϋ.
*0 Αζίτονργό'ί.
ΈΙσακουσοι^, ίίνρίβ, τώι^ προσευχών ημών
*Α7ΓΟΚ/>ΐσΐ9.
Καί η κραυγή ημών προς σβ 4λθβτω,
*0 Α€ίτονργόί,
* Γ7\ΐΙίβλ€ψον 6^ ουρανού, Κύριβ, ϊδβ, κα\ βπίσκ^ψαι κα\
^-^ άνακούφισον τον δούλόν σου τούτον, 'Κπίβλ^ψον €7γ*
αυτόν τοις ομμασιν του βλβους σου, δος αύτω παραμυθιαν
καΧ σταθβράν π^ποίθησιν ίπϊ Έοί, ύπ^ράσπισον αύτον άπο της
επίβουλης τού άντικβιμβνου, καί διαφύλαξον αύτον ίν €ίρηνΎ)
κα\ άσφαλβία διηνβκβϊ, δια * Ιησού \ρίστού τού Κυρίου ημών,
^ Αμήν.
^'Ψ^ΥΙακουσον ημών, ΙΙαντοκράτορ κα\ πολυβλββ θ€€ και Έώτ€ρ'
-■-^ ίκτβίνον την συνήθη σου αγαθότητα προς τον δούλόν
σου τούτον τον τύ) άσθβνβία λυπούμβνον. Άγίασον αύτω,
δυσωπούμβν σβ, την πατρικην σου παίδβίαν ταύτην Ινα η
συναίσθησις της αδυναμίας αυτού Ισχυν προσθτ} ττ} πιστβί
αυτού, και σπουδαιότητα τη μβτανοια. Ω>στ€, ίαν βυδοκησης
την προτβραν αύτω άποδούναι ύγ^ίαν, διαγαγβίν αυτόν τον
ύπολοιπον χρόνον της ζωής αυτού βν τω σω φοβω, και προς
την σην δόζαν* ίαν δ^ μη, παρασχου αύτω την χάριν τού
προσδ^ζασθαι οντω την σην ίπίσκβψιν, ώστβ συντζλβσθβισης
ταύτης της λυπηράς ζωής ΈοΙ συμπαραμβΐναι €ν τη ζωη τί)
αΐωνίω, δια Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών, * Αμήν.
316
επίσκεψις ΑΣΘΕΝΩΝ
^ ΕΓτα τΐαραινά 6 Α^ίτουργό^ τον άσθξνονντα κατά τοντον η άλλον
τοίοντον τρόττον,
*\Ταπητ€, ϊσθί τοντο, οτι ο ΥΙαντοκράτωρ θ€09 Υίύριός βστί
■^ ^ ζώψ και θανάτου^ και πάντων των τούτων βχομζνων, οΊον
νεότητο^, ισχνοί, νγβία^, γηρω^, μαλακίας, κα\ άσθβνβίας.
'Όθεν, οϊα8ηποτ αν τ) σου η ασθΙνΗα^ ϊσθι βββαίως οτι αύτη
του θβοϋ ίστιν η ίττίσκ^'^ις. Και ^ι ηντιν αν αιτίαν η
άσθβνβια αύτη σοι ΙτΓΠΤβμφθΎ}, €ΐτ€ του δοκιμασαι την ύπομονην
σου 6ί? υπόδειγμα τοις άλλοις, κα). του βύρεθηναι την πίστιν
σου €ν ημ^'ροί Κυρίου επαινετην, βνδοζον, και ίντιμον, άς
αϋζησιν δόξης κα\ ατελεύτητου μακαριότητος* είτε κα\ επε-
πεμφθη σοι του παιΒεΰσαι κα] επανορθωσαι πάν ότιουν εν σοι
δυσαρεστεί τοις ομμασι του Ιπουρανιου σου ΪΙατρος' ϊσθι
βεβαίως οτι εάν μετανόησες είλικρινώς €π), τοΐς άμαρτημασί
σου, και μεθ* υπομονής ύπενεγκης την άσθενειαν σου, πεποιΘως
επΙ τω ελεεί του θεού τω δια τον άγαπητον αυτού Ύϊον 'Ιησούν
άριστον, κα). εαν ταπεινην αύτω άποδως ευχαριστίαν δια την
ΥΙατρικην αυτού επίσκεψιν, όλως ύποταζάμενος σε αυτόν τω
θεληματι αυτού, άποβησεται τούτο εις την ώφελειαν σου, και
σε προάξει εν τύ) ευθεία όδω τύ] φερούσγ) εις την ζωην την
αΐωνίον.
^ Έάζ; λίαν ασθ€ν7] 6 €τη(τκ€7ττόμζνο9, δ Έφημ^ρως δύναται ενταύθα
^ιακόψαι την ττροτροτΐην αντον' ίάν δε μη, τϊροβαίνεί.
Ι ι Ϋοσλαβού τοίνυν επ\ καλού την παιδείαν Κυρίου* *Έ,πειδη
■*- -*■ (ως λεγζΐ ο Απόστολος εν τω δωδεκάτω Κεφαλαίω τω
προς Εβραίους^ όν άγαπα Κύριος παιδεύει, μαστιγοΐ δε
πάντα υίον ον παραδέχεται. Εί παιδείαν υπομένετε, ώί
υίοΐς ύμΐν προσφέρεται ό θεός' τις γαρ εστίν υίός όν
ου παιδεύει πατήρ; ΈΙ δε χωρίς εστε παιδείας, ης
μέτοχοι γεγόνασι πάντες, άρα νόθοι εστε, καΐ ούχ υιοί.
ΈΙΙτα, τους μεν της• σαρκός ημών πατέρας εϊχομεν παι-
317
ΕΠΙΣΚΕ^Ι^ΙΣ ΑΣΘΕΝΩΝ
Β^υτάς^ και βνβτρβπόμβθα' ου ττολλω μάλλον υπο αγή^
σόμίθα τω ΥΙατρ] των ΪΙνβυμάτων, καΐ ζησομεν ; ΟΙ
μβν γαρ 7Γρο9 ολίγας ημβρα^ κατά το δοκούν αύτοΐς
βτταίδβυον ο δβ βπΐ το συμφβρον^ €ΐ9 το μβταλαββΐν της
αγιοτητος αυτού. Ύαύτα τα ρήματα, άδβλφβ, ίν ττ) θίία
Τραφτ} 669 την ημβτβραν γ^γραττταί τταράμυθίαν και διδασκαλίαν,
Ίνα μβΰ* υπομονής, και μ€Τ Ευχαριστίας, την τταιδβίαν ύπο-
φβρωμβν του επουρανίου Γιατρός ημών, όταν δι οποιασδηποτβ
συμφοράς εύδοκηστ} επισκίχΙ/ασθαι ημάς η ελεήμων αυτού
άγαθωσύνη, ΚαΙ ούδεν δει τους \ριστιανούς μείζονα λογί-
σασθαι παραμυθιαν, η το άφομοιωθηναι τω \ριστω, μεθ'
υπομονής πάσχοντας θλίψεις, στενοχώριας τε καΐ ασθενείας,
ΚαΙ γαρ Αύτος ουκ άνεβη εΙς την χαράν, ει μη πρώτον οδύνην
παθών ουκ είσηλθεν εις την δόζαν αυτού προ του σταυρω-
θηναι. Ούτω καΙ επ αληθείας ημών η οδός εις την αιώνιον
χαράν εστί το ενταύθα τω \ριστω συμπασχειν και η θύρα
τού είσελθεΐν εΙς ζωην αιώνιόν εστί το ασμένως τω Υβριστώ
συναποθανεϊν ινα εκ θανάτου άναστώμεν, και ενδημησωμεν συν
αύτω εν ζωτ} άπεράντω. Ά/ο' ουν νυνι εν τω * Ονόματι τού θεού
σε παραινώ, την άσθενειαν, την ούτω σοι συμφερουσαν, μεθ'
υπομονής προσδεχόμενον, άναμνησθηναι της εν τω Βαπτίσματι
προς τον θεον προσενεχθείσης ομολογίας σου. Και επειδή
μετά ταύτην την ζωην άποδοθησεται λόγος τω δικαίω Κριττι,
ύφ' ου πάντας χρη άπροσωποληπτως κριθηναΐ' απαιτώ παρά
σου ίνα δοκίμασες κα\ σ εαυτόν και την προς θεον τε και
ανθρωπον κατάστασίν σου* ώστε κατήγορου ντ α και κατά-
γινώσκοντα σε αυτού δια τα ίδια πταίσματα, έλεος εύρησαι
δια τον Κριστον παρά τού επουρανίου ΥΙατρος ημών, και
μη κατηγορηθηναι καΐ καταγνωσθηναι εν εκείντ) τύ] φοβέρα
κρίσει. Δίά τούτο άπαγγελώ σοι τα Κεφάλαια της Ώίστεως
ημών, Ίνα γνωρίζι^ς πότερον πιστεύεις ως οφείλει 6 Χ/)ί-
στιανος, η ου,
318
ΕΠΙΣΚΕ^ΙΊΣ ΑΣΘΕΝΩΝ
^ Έντανθα άτταγγζΚλ€ί υ Αζίτονργΰί τα Κξφάλαια τη9 Π6στ€ω9, οΰτω
Ι Ι Ιστ€ν€ΐ9 6(9 θβοι^ Πατ€ρα ΥΙαντοκράτορα [κτλ. Σίλ. 278].
II Άιτοκρίνζταί 6 άσθξνων,
ΪΙάι^τα ταύτα ^δραίως πιστεύω,
*|| ΕΓτα €^€τάίει αντον 6 Α^ιτονργο^ €ΐ ζΐλίκρινωί μ€τανο€ί €7γι τοΓ^ άμαρ"
τημασιν αυτόν, καΐ Ιν αγάττΎ] υπάρχει μ€Γά τϊάντων των ανθρώπων
τϊροτρίτϊων αυτόν σνγχωρησαί €ζ ολη^ καρ^ίαί ττάσι τοϊ^ κατ αυτόν ττλημ-
μζλήσασι, και ίί αυτό^ €7ίλημμ^\η(Τ€ κατά τίνων, συγγ^ώρησυν αίτησασΟαί
τταρ' αυτών καΐ €ν ω ^βλαψζν η η^ίκησ^ν τίνα, οση ^νναμίί αντω,
τούτον άττοζημίώσαί. ΚαΙ €1 ττρό τούτον μη ^άθ^το τα ντϊάργοντα, ^ύον
νονθ€Τ€ΐσΘαί αυτόν ϊνα ττοίηαηταί διαθήκην, καΐ άναγγβίλΐ] τα όφζίλη-
ματα αντον, ττόσον αυτοί γβ€ωστ€Ϊ, καΐ ττόσον αντω χρ€ωστ€Ϊταί, €ί? την
^λί,νθίρωσιν ττ/? ιδία? σννεώησ^ω^, κα\ την αμζριμνίαν των €κτ€λζστών
αίυτον. Άλλα ^έον ττολλάκΐί άναμνησθηναι άνθρώττον^, ίτι €ν νγ^ία
νττάρχοντα^, τον ιτρομηθ€ν€σθαί ντ€ρ τϊ/5 των ττροσκαίρων αυτών πραγ-
μάτων €υΘζτησ€ω$.
^ Τα ρήματα ταντα τα τιροζίρημένα λ^γξσθαι δύνανται ττρίν η άρξηται
6 Αζίτονργόξ ττ/ί ττροσίνχτϊί αντον, κατά τό ^οκονν αντω.
•[] Ουκ όφ^ίλζί 6 Αβίτονργόί τταραλζίψαί τό σοβαρών ττ^ίθζΐν τουί άσθ€~
νοννταί τοι/ί ^νναμ^νονί^ ϊνα (λζνθίρωί γίνωνται πρ09 τον'5 π4νηταί.
^ Είτα ΐ4ον ΤΊζίθζσθαι τον άσΘ€νονντα Ι^ιαιτ^ραν ττοίήσασθαι ζζομολόγησιν
των αμαρτιών αντον, €αν 17 συ^€ΐδώ? ^αντω λνπονμίνω ίττι σττον^αίω τινΧ
τϊταίσματι, ΉΙξ,Θ* ην €^ομολ6γησιν, 6 Ί€ρ€ΐ;ί αφίησιν αντω (ίάν οντθ5
ταπζίνώί καΐ €κ καρΜας τοντο ζτϊίθνμήστ]) κατά τοντον τον τρόπον,
* ί^ ^νρίος ημών Ιησονς άριστος, 6 τύ) αυτού ^Κκκλησία
^^ την βζονσίαν καταλβί-ψας τού ττασιν άφίβναί άμαρτωλοΐς
τοΪ9 άλίκρινώς μ€ται>οούσί και άς αντον πιστβνονσίν, Αντοί
δίά το μ€γα €λ€09 αυτού συγχωρησαί σοι τα πλημμελήματα σου'
Καί κατά την βζουσίαν αυτού την βμοί βμπβπιστβυμενην, €γω
άφίημί σοί πάσας τας αμαρτίας σον, ΈΙΙς το "Ονομα τον
ΥΙατρος, και τού ΎΙού, και τού αγίου ΥΙνευματος. * Αμήν,
^ ΕίΓα 6 Ί€ρ€ν9 αναγινώσκα την ^ξηί ^πομένην Έινγτιν,
Αζηθώμβν,
'ί^ θ€09 6 πολυβλζος, 6 κατά το πλήθος των οίκτιρμών
^-^ σου ούτως άθβτών τάς αμαρτίας των βίλίκρινώς μβτα-
319
επίσκεψις ΑΣΘΕΝΩΝ
νοονντων^ ωστ αυτών μηκίτι μνησθηναι* Αυτο9 καΐ νυν
ανοίζον το όμμα του βλβους σου βπί τον δοΰλον σον τούτον,
τον μβτα πάσης προθυμίας την αφβσιν καΐ συγχώρησιν
€πίποθοΰντα. Έγκαίνισον Ιν αύτω, Ώατβρ πολυφίλ6στοργ€,
πάν το 5ία της διαβολικής άπατης και κακίας, η δια της Ιδίας
σαρκικής θβλησβως κα\ αδυναμίας δίβφθαρμξνον δίαφύλαζον
και διατηρησον ίν τη ίνότητί της 'Κκκλησίας τούτο το μβλος
το ασθενούν* μνησθητι αυτού της κατανύξεως, πρόσδβζαι
τα δάκρυα, πράυνον την οδύνην, ώς δοκησβι σοι μάλιστα
αύτω συμφβρβιν. Και βπβιδη ίπΐ μόνφ τω σω Ιλββι όλως
π€ποιθ€, μη αύτω λογισαι τα προημαρτημβνα αύτού' άλλα
κραταίωσον αύτον δια τού βύλογητού σου Γίνβύματος, και
όταν βύδοκησης ^ντβύθβν αύτον μβταστησαι, πρόσδβζαι αύτον
Ης την σην βϋνοιαν, δια την άζίομισθίαν τού νπβραγαπητού
σου Υιού, Κυρίου δβ ημών Ιησού \ριστού, Ά μη ν.
^ Είτα άναγίνώσκ€ί δ Αβίτονργόί τούτον τον ^αλμόν.
Ιη ΐβ, * ί^ ^^ός, ίπΐ σοΙ ηλπισα, μη κατασχυνθβίην βίς τον αΙώνα,
Όοηιίηβ^ ν^ ΔοΑα. "Ωσττβρ βν άρνη. και νύν,
Ψαλ. Ο'. 11 ^Ετησννάτΐτων τοντο.
*/^ Έωτηρ τού κόσμου, 6 δια τού σταυρού σου και τού τιμίου
^-^ αίματος άπολυτρωσάμβνος ημάς, σώσον ημάς κα\ άντί'
λαβού ημών, ταπανώς σου δβόμβθα, Κύρΐ€,
1[ ΕΓτα λίγζΐ δ Α€ίΤονργ6ί,
' ί^ Κύριος 6 ΐΐαντοκράτωρ, 6 ων πύργος Ισχύος πάσι τοΐς
^^^ βλπίζουσιν βπ' αυτόν, ω πάντα τα Επουράνια κα). τα
Ιπίγ^ια και τα καταχθόνια κλίνονται και πβιθαρχούσιν, Αύτος•
κα). νύν και άς τον αΙώνα €Ϊη σοι ύπβράσπισις, κα\ ποιησαι
σ€ γνώναι κα\ συναισθάν^σθαι. Οτι ουδέν Ιστιν όνομα €Τ€ρον
ύπο τον ούρανόν δβδομβνον άνθρώποις, €ν ω, κα) δι ου
νγβίαν και σωτηρίαν δυνασαι λ7]ψασθαι, βΐ μη μόνον το ' Ονομα
τον Κυρίου ημών ^ Ιησού \ριστοΰ. *Αμην,
320
επίσκεψις ΑΣΘΕΝΩΝ
^ ΚαΙ μζΤ€ττ€ίτα λέγ^ί,
^Ύ^Ω,ι €λ€€ί και νπ€ρασπίσ€ί του θβον παραδίδομβν σβ.
■^ Έ,ύλογησαι Κύριος καί φυλάξαι σβ. *Ε,πίφάι^αί
Κύριος το πρόσωπον αύτοϋ βπί σβ, κα\ βλβησαι σβ.
Κπαραι Κύριος το πρόσωπον αυτού Ιπί σβ, καΐ δωη σοι
(Ιρηνην, και νυν και βίς τους αΙώνας, Ά μη ν.
Ενχη €ΐ? τταώίον ασθενούν.
/^ θβος 6 παντοκράτωρ κα\ 6 Ώατηρ 6 οίκτίρμων, ου μόνου
^-^ αί διβζοδοί ζωής καΙ θανάτου- Ύαπβινώς δβόμζθά σου,
βπιβλ^ψον ζζ ουρανού τοΐς ομμασι τού βλβους σου Ιπϊ το
παιδίον τούτο το νύν κατακίίμβνον ίττϊ κλίντ} άσθβνβίας'
Έίπισκεψαι αύτο, Κυρί€, τω σωτηρίω σου* ρύσαι αύτο €ν
τω βύθβτω σου καιρώ βκ της σωματικής αυτού οδύνης, καί σώσον
την ψυχην αυτού δια τους οίκτιρμούς σου' 'Ίνα ζάν βύδοκησης
τ ας ημβρας αυτού παρατάναι τ ας Ινταύθα ίπ\ της γης, Σοϊ
ζησγ}, καΐ όργανον γβνηται της σης δόξης, πιστώς σοι δουλβύον,
και αγαθοί ργούν €ν ττ} γ^νβα αύτού' Ιαν δ\ μη, πρόσδβζαι αυτό
€ΐς τα ίπουράνια σκηνώματα, ίνθα αι ψυχα] τών δια τον
Κυρίου Ιησού κβκοιμημβνων άβννάου αναπαύσεως καΐ μακα-
ριοτητος άπολαύουσι. Τούτο χάρισαι, Κύριβ, δια τα (λίη
σου, τα ίν τω αυτω τω Υίώ σου, Κυρίω δΐ ημών ^Ιησού
βριστώ, τω συν ΣοΙ κα\ τω άγίω Πνβύματι συζώντι καί
συμβασιλβυοντι, €νι άει Οβώ, βίς τους αΙώνας τών αΙωνων.
*Αμην.
Ευχή €19 άσθζνοϋντα, όταν όλίγη φαίνηται ίλττίί άναρρώσξωζ,
'/^ ΥΙατηρ τών οικτιρμών, και ό θβοί πάσης παρακλη-
^^ σ€ως, η μόνη ημών βΰκαιρος βοηθβια' Καταφβύγομβν
προς Σβ ύπβρ τούτου τού δούλου σου, τού κατακβιμβνου υπό
την χ€Ϊρά σου €ν πολλή τη σωματική άσθβνβία. ΟΙκτιρμόνως
ίπίβλεψον 67γ' αύτον, Κι;/)/6• και όσω μάλλον διαφθείρεται
321 χ
επίσκεψις ΑΣΘΕΝΩΝ
6 ^ζω ανθρω7Γ09^ τοσοντω, δβόμβθά σου, κραταίωσον αύτον
8ίην€κώ9 δια της χάριτος και τον ΥΙνβύματός σου βίς τον
ίσω ανθρωττον. Δοί αντώ ύλίκρινη την μβτανοιαν ζπί ττάσι
τοις του 7Γαρφχημ€νου βίου αύτοϋ σφαλμασι, και βδραίαν την
€ί9 τον Ιησοΰν τον ΎΙον σου ττίστιν, ινα αύτοϋ άθβτηθώσιν
αι άμαρτίαι (ν τω βλββι σου και η σνγχώρησις ίν ούρανω
σφραγισθτ}, ττρ^ν η βνθβνδβ άττβλθΎ) κα\ ούκ€Τί μη φανηται,
Έπιστάμβθα, Κνρΐ€, οτι ουκ άδυνατβΐ τταρα Σοϊ ττάν ρήμα•
καΐ οη 4αν θ€λΎ)ς, δύνασαι και νυν Ιγβίραι αυτόν, και
χαρισασθαι αύτω €τι παραμαναι ίν ημΊν. Άλλ* βπβιδη κατά
τα φαινόμενα 6 καιρός της άναλύσβως αυτού ίφβστηκβν,
ούτω παρασκβύασον αύτον κα), €Τθίμασον, δβόμεθά σου, προς
την ώραν του θανάτου, ωστ€ μ^τα την ίντβύθβν βν €ΐρηνγ) κα\
€ν ΤΎ} στ} εύνοια αύτοϋ μ^τάστασιν, δβκτην γβνβσθαι την ψυχην
αυτού €ΐς την αΐώνιόν σου βασιλβίαν, δια την ά^ομισθίαν και
μ€σιτ€ίαν τού μονογενούς σου Υιού, Κυρίου δβ κα] Έωτηρος
ημών Ιησού \ριστού. Ά μη ν.
^ ΕυχΙ; συστατική €ΐ? άσθβνοϋντα ψνχορραγονντα,
*/^ θ€θί 6 Παντοκράτωρ, τταρ ω ζώσι τα πνεύματα
^^ δικαίων τετελβιωμενων, μετά το ελευθερωθηναι άπο
των χοϊκών αυτών δεσμώτη ρίων Ύην ψυχην τούτου τού
δούλου σου κα), αγαπητού αδελφού ημών ταπεινώς πάρα-
δίδομεν εις τ ας σας χεΐρας, ως εις χείρας πιστού Κτιστού,
και πολυελεου Έωτηρος' ταπεινότατα Ίκετεύοντες σε ΐνα τίμιος
αύτη γενηται εναντίον σου. Αούσον αύτην, παρακαλούμεν σε,
εν τω αίματι τού άμωμου εκείνου Αμνού τού σφαγιασθεντος
τον άραι τάς αμαρτίας τού κόσμου' ώστε καθαρισθεντος
και εζαλειφθεντος παντός μολυσμού εις οντιν αν τύχτ) περί-
πεσων εν τούτω τω άθλίω κα\ πονηρω κοσμώ, δια τών
σαρκικών επιθυμιών, η της σατανικής μεθοδείας, παρασταθηναι
αύτην ενώπιον σον καθαράν και άσπιλον, ΚαΙ δια τούτον
322
επίσκεψις ΑΣΘΕΝΩΝ
καί άλλων παραπλήσιων της θνητοτητος καθημερινών θεαμάτο^ν,
ημάς τους πβρίγβγονότας νοησαί δίδαξυν ως βπισφαλης και
αβέβαιος εστίν η καταστασις εαυτών, και οΰτω γνωρίσαι τον
αριθμόν των ημερών ημών, στε σοβαρώς, εφ' όσον ενθάδε
ζώμεν, τάς καρδίας ημών κλίνειν προς εκείνην την άνωθεν άγίαν
σοφίαν την δυναμενην επϊ τέλους προσαγαγεΐν ημάς εΙς την
ζωην την αΙώνων, δίά την άζίομισθίαν του μονογενούς σον
Υ'ίού, Υ^,υρίου δε ημών Ιησού Χριστού. *Αμην.
Ι^νχη €ΐί τον9 ^ίάνοιαν η σννζί^ησίν στ€νογωρονμ4νονί.
Τ^Υριε εύλογητε, 6 ΐΐατηρ τών οίκτιρμών, κα\ 6 θεός
-*-^ πάσης παρακλησεως, δεόμεθά σον, επίβλεψον μετ
ελέους και οίκτιρμού επ\ τούτον τον θλιβόμενόν σου
δούλον. Καταγράφεις κατ αυτού κακά, κα\ περιτίθεις
αυτω τας προγενεστέρας αυτού αμαρτίας• επ αύτον εστη-
ρίχθη 6 θυμός σον, κα\ επλησθη κακών η ψνχη αυτού
*Αλλ', 6 θεός ο οίκτίρμων, ο γράψας τόν άγιόν σον λόγον
εις την ημετεραν διδασ καλίαν. Ινα δια της υπομονής
κα\ της παρακλησεως τών θείων σου Τ ραφών την ελπίδα
εχωμεν Αυτός δος αυτω όρθην την συνεσιν εαυτού τε καΐ
τών σών απειλών καΐ επαγγελιών, ώστε μήτε την επϊ Σοί
πεποίθησιν αυτού άποβαλεσθαι, μήτε θεσθαι αύτην επ' άλλο
τι έκτος σου. Αός αυτω Ισχυν κατά παντός πειρασμού και
ΐασαι πάσαν άσθενειαν αυτού. Ύόν κάλαμο ν τόν συντε-
τριμμενον μη κατεαζον, καΐ τον λίνον τον τυφομενον μη
σβεσον, Μτ) σύνεχε εν τη όργη τους οίκτιρμούς σου*
αλλ* άκούτισον αυτόν άγαλλίασιν καΐ ευφροσυνην, ινα
άγαλλιάσωνται οστά τεταπεινωμενα. *Από φόβου
εχθρού εζελού αύτον, κα\ επαρον το πρόσωπον σου επ
αυτόν, και δός αυτω είρηνην, δια την άζιομισθίαν κα\
μεσιτείαν τού Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών. ^Αμην.
323 χ 2
ΜΕΤΑΔ02Ι2 Τ012 Α2ΘΕΝΟΤ2Ι ΤΗ2
ΘΕΙΑ2 ΚΟΙΝί1ΝΙΑ2
^'Τ7*Π6ΐδ7/ ττάΐ'Τζ^ οΐ θνητοί ττολλοΓί νπόκ€ΐνται αΙφνώίοΐ9 κίν^ύνοί^,
-■-' νοσημασί τ€ καΐ άσθβνβίαις, καί τΐάντοτζ αβίβαιοι νπάρχονσι ττότ€
μύλλονσιν ατϊ^λθζΐν 6Κ ταντψ τη^ ^ωί/^' δια τοντο^ €7γι σκοτϊω Ινα 'πάντοτ€
€Γθΐμω? Ιχωσι του ατϊοθαν^ίν. όταν ζυδοκήσΐ] άποκαλ^ϊν αντον9 6 Θ€θ? ό
Παντοκράτωρ, όφ^ίΚονσιν οί Εφημέριοι Η'ίοτξ (άλλα τΐρό ττάντων €ν καιρώ
λοίμον, η άλλου τινόί κολλητικού νοσήματος) του^ Ένορίταί αυτών
€πι/χ€λώ? τιροτρ^ττ^ιν €ΐί το ττολλάκυ μ^ταλαβ^ίν τήί ββιαί Κοι^ωπ'αί
του σώματοί καΐ αϊματοζ του "Σωτηρος ημών Χρίστου, δτ€ δημοσία €ν
ττ] Εκκλησία ^ιανέμξται' ωστ€, τοϋτο ττράζαντας, ^ν ττ] ττζριτττώσζΐ
αίφνώίου τιζ^όί (ττισκοττη^, μη τοσαύτην ^χ€ΐν αιτίαν του άνησυχ€Ϊν δί,'
€λλ€ΐψΐΓ του θ€ίου Μυστηρίου. 'Λλλ' ^άν 6 ασθενών μη ^ύνηται
ττροσζλθζΐν €ΐί την Έκκλησίαν, ^πιθυμήσΊ^ δ€ μετάλαβαν τη^ Κοίί^ω^ιαί
κατ οΓκοι;* Ιν τούτοις ^€ον αυτόν εγκαίρως ιτρο€ώθ'ποιησαι τον Εφή-
μερων, σημαίνοντα καΐ όττόσοι μ4λλουσι συν αιτώ μεταλαβζϊν (οί)? δ^ον
€Ϊναι τρ€Ϊ?, 7/ τουλάχιστο!^ δυο)* και ό ^Εφημεριο^^ τόττον ίγων τρόσφορον
(V τω οϊκω του άσθβνουντοί, καΐ τιάντα τα αναγκαία οϋτω τϊροητοιμασμ^να,
ώστ€ δυζ^ασ^αι ξυσγτ}μόνωί λειτουργησαι, €Κ€Ϊ ζτητξλα την θβίαν
Κοινών ίαν, αρχόμενοι άττό τηί Κυγ^η'ί, του Άτιοστόλου και του Ενα^^€λιου
τών ενταύθα ίττομενων.
Ευχή.
0θ60? ό παντοκράτωρ καί άά ζώι/, 6 ττοιητης του γένους
τών ανθρώπων^ ο παιδ^νων ον^ αγαπάς κα\ μαστι-
γών τταντα Όν τταραδβχ^' Κλβησον, δβομ^θα σον, τούτον
τον δούλο ν σον τον ττ] χΕίρι σον ίτησκβπτομβνον, κα\
παράσχον ϊνα μ^θ' υπομονής την άσθίν^ιαν αντού προσδβχό-
μ^νος, την σωμαηκην άναλάβγ) νγβίαν (Ιαν θβλϊ] η ση άγαθω-
σννηλ' και όταν μ^τασττ} η ψνχη αντού €κ τού σώματος,
άμωμος ΣοΙ αντη παρασταθη, δια Ιησού Χριστού τού Κνρίον
ημών. Άμην.
Ά 7Γ ο'στολθ5.
^^Ιβ μου, μη ολιγωρβί παιδείας Κνρίον, μηδβ €κλνον νπ
-*- αντού €λβγχόμ€νος, ^Ον γαρ αγάπα Υ^,νριος, παιδνο^ι'
μαστιγοΐ δ^ τται^τα νϊον Όν παραδέχεται,
324
ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΩΝ
Έ,υαγγέλίον.
'ΛΜτ^ι^, άμηι^ λβγω υμίν οτί Ό τον λογον μου άκονων, και Ίωάν.
■^ -^ πιστ^υων τω πβμψαντι μ€, €χ€ί ζωην αιώνων, και 6ί?
κρίσιν ουκ βρχβταΐ' άλλα μ€ταβξβηκ€ν 4κ του θανάτου ύς
την ζωήν,
^ ΚαΙ μ€τα τοντο ττροβαίνζΐ 6 *ΐ€ρ€υ9 κατά τον τύπον τον δια την Θ^ίαν
Κοινωνίαν ιτρο^ίατίταγμίνον, ά-παρχόμ^νο^ άττό των ρημάτων τούτων
[Όσοι άληθινω^^ κτλ,^
^ Κατά τον καιρόν τη^ κοινωνίας του θζίου Μυστηρίου, δ 'Ιερίί/ί πρώτοι
μ€ταλαμβάν€ΐ, κα\ μ€Τ€7Τ€ΐτα μ€ταδιδωσι τοΓ? ωρισμίνοΐ'ζ του μ^ταλαβύν
συν τω άσθ^νοΰντι, και ζσχάτω πάντων τω άσθ^νουντι.
^ Έαι» δ€ τΐ9, €ίτ€ δια το ίσγατον άσΘ€ν€ία^, €Ϊτ€ δια το μη (γκαίρωξ
(Ι^οττοίηθηναι τον Έφημ^ριον^ €ίΤ€ δι' €λλ6ΐ\//ιι; θβλόντων τινών συν
αύτω μ€ταλαβ€Ϊν, €ΪΤ€ δι' άλλον τινά δίκαιον (μττυ^ισμόν. μη μβταλάβΐ]
του Μυστηρίου του σωματοί καΐ αΧματο^ του Χρίστου, 6 Έφημ€ριο<!
όφβίλξΐ αυτόν διδά^αι, οτί (άν ζίλικρινώί μ^τανοΐ] (πΐ ταϊί άμαρτίαΐί
αυτοϋ, καΐ ττιστζύΎ] ίδραιωί οτι 6 Ιησούς Χριστός υπ^ρ αυτοϋ θάνατον
υπ€μ€ΐν€ν €πι τω σταυρω, και 70 αίμα αυτοΰ €^€)(€€ν ύττζρ τη^ άττολυτρώ-
σ€ω9 αυτού, σοβαρώί μ^μνημίνο^ των €ύ€ργ€σίών ων Ιντ^υθζν άπολαν€ΐ,
και δια ταυταί «κ καρδίας ευχάριστων Αυτω, (ττι τούτοις ώφζλίμωί
€σΘί€ΐ και πίνει το σώμα και αίμα του Σωτηροί ημών Χρίστου €ί? την
πνενματικην αυτοΰ ύγείαν, καίπερ μη δια στόματος μεταλαβων του
Μυστηρίου,
^ "Οταν €πισκ€πτηται 6 ασθενών και μεταλαμβάνει τψ θεία^ Κοινωνίας
κατά τον αυτόν καιρόν, 6 *1ερεύ9, ΐνα μη υπεράγαν προτείνηται 6 χρόι•09^
^ιακόπτειν οφείλει την τάξιν τη^ Επισκέψεων κατά τόν Ψαλμόν [Ό Θίο'ί,
επί σοι ηλπισα^ καϊ ευθέων προβαίνειν ειν την Υ>.οινωνίαν.
^ Έγ καιρώ λοιμού, η 'ώρώτον, η άλλων τοιούτων κολλητικών ασθενειών
καϊ νοσημάτων, όταν δια φόβον μολυσμοϋ οΰδ€ΐ9 τών Ενοριτών η τών
πλησίον ευρεθήναι ^ύνηται του συν τοϊί άσθενοΰσιν μεταλαμβάνειν εν
τοίν οικοι?, εάν τΐ9 τών νοσούντων τοϋτο ρητών ατταιτ^, επιτρέπεται τω
'Κφημερίω αυτω μόνω συν τούτω μεταλαμβάνειν.
325
ΑΚΟΛΟΤΘΙΑ ΝΕΚΡί22ΐΜ02
^ Σημ(ίωτ€ον^ οτι ον μη γίνηται η (ττομ^νη ^Ακολουθία €19 τίνα άβά-
τττίστον^ η €ν αφορισμίί αττοθανόντα, η χ(ίρα? βιαίας ίφ' ζαντόν
(ττιβαλόντα.
^ *0 Ί€ρ€υζ καΐ οΐ Φάλται σνναντήσαντ€9 τω λζΐψάνω κατά την (ϊσο^ον
του Ν€κροταφ€ίον, και ττροπορ^νόμξνοί αντον^ η 619 την Έκκληαίαν, η ηρυς
τον τάψον, άναγινώσκονσίν η ψάλλονσιν,
Ίωαμ. ΙΑ' 17^ Γώ βΐμί η άναστασις και η ζωη^ λεγβί 6 Κνριοζ' οτηστεύων
25, 26. -1-^ (\ς ^μ^^ ι^αν άποθάντ}^ ζησβταί. Και πάς 6 ζών και ττί-
στβύωι^ €ΐς 6μ€, ου μη άποθάντβ άς τον αΐώι/α,
"ϊωβ ΙΘ' /^Ιδα οτί άΐνναός βστιν 6 βκλύβιν μβ μέλλων ΙπΙ γψ^ αναστήσει
25, 26, 27. ν/ ^^ μου το σώμα το άναντλουν μοι ταύτα. Παρά γαρ
Κυρίου ταύτα μοι συνετελεσθη, α εγω εμαυτω συνεπίσταμαι,
α οι οφθαλμοί μου εωράκασι, κα), ουκ άλλος.
Α'Τι/χ. /^Ύδεν είσηνεγκαμεν εΙς τον κόσμον, και δηλον ότι ουδέ
^ ''• ^^ εξενεγκεΐν τι δυνάμεθα. Ό Κύριος εδωκεν, 6 Κύριος
.^^ άφείλατο' είη το "Ονομα Κυρίου εύλογη μενον,
^ Εισίλ^οι^τωι/ δε αντων €19 την ^Εκκλησίαν, άναγινωσκ€ταί €19 τούτων
των (φζζήί Παλμών η οί αμφότεροι.
ΌΜοιίδ' ΤΤ^Ιττα, Φυλάγω τας οδούς μου.
ίοάίαϊη. -*-^ Δο^α. 'Ώ,σττερ εν άρχΎ}, κα) νυν,
Ώοηύηβ Τζ ^^^^' καταφυγή ημίν Ιγενηθης, ^ ^ ^ ^
τββι^ίηηι. Αόζα. '^Ω,σπερ εν άργγ}^ και νύν,
* II ΕΓτα άκολονθίϊ το ' Ανάγνωσμα το ληφθίν (κ του ττεντεκαώξκάτου
Κεφαλαίου τη$ 7τρο9 Κορινθίουί Έροτ^ρα^ Έτηστολη^ του ^Αττοατόλον.
Α' Κορ. ΤνΤ'^^ί ^6 άριστος εγηγερται εκ νεκρών [κτλ., €ω9 του τέλους του
ΙΕ'20. -ί^ Κεφαλαίου].
^ Έλθόντων δί αυτών €19 τον τάφον, ^τοιμαζομίνον του λειψάνου του
κατατεθηναι €ΐ9 την γην, λέγ€ί 6 *ΐ€ρ€ύς, η ψάλλοναίν 6 *ΐ€ρ€υ9 καΐ οί
Ψάλται,
ΤίΡοΓΟί γεννητος γυναικός ολιγόβιος, καΙ πλήρης
"^ οργής. 'Η ώσπερ άνθος άνθησαν εζεπεσεν άπεδρα
δε ώσπερ σκιά, κα\ ου μη σττ}.
326
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ νεκρώσιμος
Μβσοι^ ζωη9 Ιν Θανάτω Ισμ^ν τίνα ζητησωμ^ν βοηθον,
πλην Έον, Κνρίβ, 6 δί αμαρτίας ημών δικαίως οργιζόμβνος ;
*Αλλά, Κνρί€ 6 θβος 6 αγως, 6 θβος 6 Ισχυρός, 6 άγιος καΙ
ΤΓολνβλβος Έωτήρ^ μη τταραδως ημάς €ΐς πίκρας οδννας θανάτου
αΙωνιου.
Έύ οίδας, Κύρί€, κρυπτά καρδιών ημών μη κατάφραζον ώτα
€λ€ους σου προς ημών προσβυχάς' άλλα φασαι ημών, Κι;ρί€
ό ©609 ό άγιος, 6 θβος 6 Ισχυρός, 6 άγιος κα\ ^λβημων Έωτηρ,
6 Ιπάξιος Κριτής 6 αΙώνιος, μη άφης ημάς ίν Ισχάττ] ωρα δια
πάσαν οδυνην θανάτου άπο Έοΰ παραπβσ^ΐν.
^ Είτα, ζττίρρίτττομξνου €7Γΐ το σώμα του χου τταρα τταρζστωτων τινών,
λ4γ€ί 6 Ίζρίύς,
^ΎΤ^Τίζίδη ηύδοκησβν 6 θβος 6 ΥΙαντοκρατωρ δια το πολύ αυτού
^^ βλβος πρυσλαββσθαι βαυτω την ψυχην τούτου του
απελθόντος αγαπητού ημών άδβλφού, δια τούτο πάρα-
δίδομβν το σώμα αυτού ττ} γη, γην τη γη, τβφραν τη τέφρα,
σποδον τη σποδω, Ιπ' βλπίδι άσφαλεΐ και /36^α/α αναστάσεως
ζωής αΙωνίου, δια τού Κυρίου ημών Ιησού \ριστού, ος
μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών, συμ-
μορφον τω σώματι της δόζης αυτού, κατά την ενεργειαν
τού δύνασθαι αύτον και ύποτάζαι αύτω τα πάντα.
^ Είτα άναγίνωσκξταί η ψάλλβται,
^'ΤΤ'Κοΐ'σα φωνής εκ τού ουρανού, λεγουσης μοί,
•*-■*• Γράψον Μακάριοι οί νεκροί οι εν Κυρίω απο-
θνήσκοντες απ άρτί' ναι, λέγει το Πνεύμα* Ινα
άναπαυσωνται εκ τώ)ν κοπών αυτών.
^ Είτα λΐ^ζΐ 6 Ί6ρ€νί,
Κύριε, ελ^ησον ημάς.
Χρίστε, ελεησον ημάς.
Κύριε, ελεησον ημάς.
327
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ νεκρώσιμος
Ι ι Αγ6/> ημών,
/^ θ60? ό Παντοκράτωρ, παρ ω ζώσι τα ττνβνματα των
^^ βνθβνδβ €ν τω Κνρίω μβθισταμβνων, παρ ω κοίί αϊ ψνχα]
των πιστών, άπο φορτίου σαρκός βλβνθβρωθβΐσαι, Ιν χαρά
τυγχάνουσί και άγαλλιάσΗ' Έ/^ καρδίας σοι βνχαριστονμβν,
διότι ηύδόκησας τούτον ρύσασθαι τον άδβλφον ημών ίκ τών
ταλαιπωριών τούτου του πονηρού αιώνος, Σβ παρακαλονντβς Ινα
€νδοκησΎ]ς δι ίλ^ημονα σου άγαθωσύνην €ν τάχβι συμπληρώσαι
τον αριθμόν τών ΙκΧ^ιΚτών σου, και σπβύσαι την βασιλβίαν σου,
ώσθ' ημάς, μβτα πάντων τών απελθόντων Ιν ττ] αληθινή πίστ€ΐ
του άγιου σον Ονόματος, της τέλειας ημών εν σώματι κα\ ψυχτι
τελειωσεως καΐ μακαριοτητος επιτυγείν, εν ττ} στι αιωνίω καΙ
άπεραντω δο^τ), δια Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών. *Αμην.
Ενχτί.
0θ60? ό οΙκτΊρμων, ο ΥΙατηρ τού Κυρίου ημών *Ιησού
Χριστού, ος εστίν η άνάστασις κα\ η ζωψ εΙς ον
πάς 6 πιστεύων, καν άποθάντ), ζησεταΐ' καΐ πάς 6 ζών
κα\ πιστεύων εΙς αυτόν, ου μη άποθάνη εις τον αΐώνα'
ος κα\ εδίδαζεν ημάς (δια τού αγίου αυτού * Αποστόλου
ΥΙαύλου^ μη λυπεΐσθαι, καθώς καΐ οΐ μη έχοντες ελπίδα,
επ\ τοις εν Αυτω κεκοιμημενοις' Μ€τα πραοτητος δυσωπούμεν
σε, ώ ΥΙάτερ, άνάστησον ημάς εκ θανάτου αμαρτίας εις ζωην
δικαιοσύνης* ωσθ* όταν μεταστώμεν εκ τούτου τού βίου, εν
Αύτώ άναπαύσασθαι ημάς, καθώς ελπίζομεν ότι αναπαύεται
και ούτος 6 αδελφός ημών, κα\ εν τη τών απάντων άνα-
στασει επ έσχατης ημέρας ευπρόσδεκτους εύρεθήναι ενώπιον
Έού, και άπολαβεσθαι την εύλογίαν ην μέλλει τηνικαύτα
άποφθεγζασθαι ό αγαπητός σου Ύ'ιός προς πάντας τους Σβ
αγαπώντας κα\ φοβούμενους, λέγων, ί^εύτε, ο\ ευλογημένοι
328
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ νεκρώσιμος
νίθ\ τον ΥΙατρόί μου, κληρονομήσατε^ την ητοιμασμένην
νμΐν βασίλβίαν άττο καταβολής• κόσμου. Ύοΰτο παρά-
(τχου, δβομβθα σου, ΐΐατβρ οίκτιρμον, δια του μεσίτου ημών κα\
λυτρωτοΰ *Ιησού Χριστού. ^Αμην.
'ΤΤ Χαρίί του Κυρίου ημών Ιησού \ρίστοϋ, καΐ η αγάπη
■*--*■ του θβού, καΐ η κοινωνία του αγίου Πνεύματος, μετά
πάντων ημών εΙς τους αιώνας. Ά μη ν.
829
ΕΤΧΑΡΙ2ΤΙΑ ΕΙ2 ΓΤΝΑΙΚΑ ΛΕΧίΙ,
Η κοινώς ΛΕΓΟΜΕΝΗ
ΕΚΚΛΗ2ΙΑ2Ι2 ΓΤΝΑΙΚίΙΝ
^ *Η γννη κατά τον συνήθη καιρόν μζτά τνν τοκζτόν, Ιρχέται €?? την
^Εκκλησίαν, ττρζττόντω^ (στολισμένη, καΐ €Κ€Ϊ γόνν κλίν€ί (ν τοττω τινί
ττροσφόρω^ κατά το €ΐ? δ^ιφο (Ιωθόί, η ώ? 6ρίζ€ί υ Όρδιζ^άριο^' Και
ζΐτα λ€γ€ί αντί] 6 *ΐ€/3€ύ9,
'ΤΤ^Πβίδτ) ην8όκησ€ν 6 Θβ09 ο ΥΙαντοκρατωρ δια την άγαθό-
-*-^ τητα αυτού γαρίσασθαί σοι σώον τον τοκβτόν, και βφν-
Χαζβν σβ Ιν τω μ^γαλω της τεκνογονίας κινΒννψ, δια τοντο
€Κ καρδίας βύχαρίστησον τω θβώ, κα\ λβγβ^
(^ ΕΓτα λ€γ€ί 6 *ΐ6/36υ9 τον9 "ί^αλμουί τοντον^^
ΏϊΙβχϊ ^ΎΎΤ αίτησα οτι άσακουσεται )^υρίος,
φιωιϊαιη. -*- -■•
Ψαλ. *Τ^Π/στ6ΐ;σα, δίο βλάλησα.
ΡΙΕ'. Αόζα. 'Ώ,σπερ ίν άρχ-Ρ/, καΐ νυν.
^ "'Ή τον ^αλμόν τοντον.
Νίδί *'Ψ7^Αν μη Κύριος οίκοδομηστ} οικον.
Ώοη%ίηη8, -1—^ . ,^- ^,^ , , « ν ,^
Φ^;^^ ίΐοζα. ΙΙστΓβρ βν αρχή, και νυν,
■^^^• ^ Είτα λ4γ€ί 6 Ίξρίύ^,
Αβηθώμβν.
Κύριε, ελεησον ημάς.
άριστε, ελεησον ημάς.
Κυριε^ ελεησον ημάς.
Ατερ ημών.
Ό Α^ίτονργός.
Έώσον ταύτην την δούλην σου, Κύρΐ€*
Άτΐόκρίσΐζ,
Ύην ελττίζουσαν επΙ Έε.
330
π
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΑ ΛΕΧΩ
*0 Αζίτονργοί,
ΤβΐΌν αυτΎ} ττυργοζ Ισχνο9'
ΆτΓοκρισίί.
ΆτΓΟ προσώπου βχθρον αύτη^.
Ο Α€ίτονργόί.
ΕΙσακονσορ, Κνριβ, τη9 προσβνχης' ημών,
Άποκρισΐ9.
Καϊ η κραυγή ημών προς• σβ βλ^βτω.
Ό Αζίτονργό^,
Αβηθώμβν.
'ί^ θ€09 6 ΐΐαντοκρατωρ^ ταπεινών €υχαρίστούμ4ν σοι
^-^ διότι ηύδόκησας την γυναίκα ταύτην καΐ δούλην σου
διασώσαι βκ της• μβγαλης οδύνης κα\ του κινδύνου της τβκνο-
γονίας' Ώαρασχου, δυσωποΰμ^ν σβ, πολυβλββ ΐΐάτβρ, ΐνα
αύτη δια της σης βοηθείας πιστώς τ€ άναστρβφηται, καΐ
πβριπαττ] κατά το σον θβλημα βν ταύττ) τη ζωη^ καΐ ίν τη
μ^λλούστ) μβτοχος γβνηται της αιωνίου δόζης, δια Ίησοΰ
\ριστού του Κυρίου ημών. ^Αμην.
^ *Η γννη η €ργομίνη άττοδοΰι^αι την ζνχαριστίαν αντη^, όφξίλζΐ, ττροσάγξίν
τάί συνηθαί ττροσφορά^' και €άν τύχτ] η Α^ίτουργία τξ\ονμ4νη, άΐ'ήκ€ί
ΐνα μζταλάβγ} αντη τηί θ^ία^ Κοινωνία^,
831
ΑΠΕΙΛΗ,
ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ ΤΟΤ ΘΕΟΤ ΚΑΙ Τί2Ν ΚΡΙΜΑΤίΐΝ
ΑΤΤΟΤ ΚΑΤΑ Τί2Ν ΑΜΑΡΤΩΛί2Ν, ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΕΤΧΩΝ
ΤΙΝί2Ν, ΑΝΑΠΝΩΣΚΟΜΕΝΗ ΤΗ ΠΡί2ΤΗ ΗΜΕΡΑ
Τί2Ν ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΕ, ΚΑΘΑ
ΟΡΙΖΕΙ Ο ΟΡΔΙΝΑΡΙΟΣ
1[ Μ€τα την Ώρωινην ^ΑκολονΘίαν,σνντ€λ€σθ€ίσηί ώί σννηθζ^ τη^ Αι,τανίίαζ,
λ4γ€ί δ *ΐ6/3έί)? €ν τω Στασώίω η τω "Άμβωνι,
'ΛΔβλφο/, €Ρ ΤΎ} αρχαία ^Εκκλησία βνσββη^ νπηρχβ
-^ ^ κανονισμός, ότι κατά την αρχήν των Νηστειών, οι
€πΙ ττασιγνώστω βλβγχθβντβς αμαρτία, βίς δημοσίαν καθί-
σταντο βζομολόγησιν, κα\ ίτιμωρουντο βν τούτω τω αΐώνι,
ίνα αΙ ψνχαΐ αυτών σωθώσιν Ιν τη ήμερα του Κ,υριου*
καΐ ίνα καΐ άλλοι εκείνων τω ύποδείγματι νουθετηθεντες
ττερισσότερον το πταΐσαι φοβηθώσι,
*Αλλ* άντΙ τούτου (βχρις αν άττ ο κατ ασταθή ο προειρη-
μένος κανονισμός, ο κα\ πολύ εστίν εύκτάιον) εδοζεν Ινα
κατά τούτον τον καιρόν (έμπροσθεν συμπάντων ύμών^ άνα-
γνωσθώσιν αι γενικαΐ αποφάσεις του κατά τών αμετανόητων
αμαρτωλών άναθεματισμοΰ του θεοΰ, αι συλλεχθεΐσαι
εκ του εικοστού εβδόμου Κεφαλαίου του Αευτερονομίου,
καΧ άλλαχόθεν της θείας Τ ραφής- καΐ ΐνα ύμεΐς πάση
άποφάσει άποκριθητε το *Αμην• Έττϊ σκοπώ ΐνα νουθετη-
θεντες περί της μεγάλης καθ* αμαρτωλών άγανακτησεως
του θεού, μάλλον παρακινηθητε προς εΙλικρινη καΐ άληθινην
μετάνοιαν, κα\ άκριβεστερον περιπατητε εν ταυταις ταΐς
επικινδύνοις ημεραις' άποφεύγοντες τας πονηρίας, δι ας
δια τού ιδίου στόματος όφειλομενην απαγγέλλετε την κατα-
ραν τού θεού.
ΑΠΕΙΛΗ
ΕΥΙίκατάρατο9 άνθρωποι όστί9 ποίησβί γλυπτον και Δευτ.
χωρβντοΐ', τον ττροσκυνησαί αυτό.
1ί ΚαΙ ό λα05 άττοκρίνόμζνοί λζγξί^
Ό Αζίτονρ-γό^.
ΕτΓίκαταρατο^ ο κακοΧογών πατέρα αυτού η μητέρα αυτού, 16.
Άποκ/οισυ.
Άμην,
*0 Χζΐτονργό'5.
Επίκαταρατος 6 μ^τατίθίις όρια τού πλησίοι/. 17.
^Απυκρίσίί,
Άμην.
Ό Α^ίτυνργόί.
Επίκαταρατο9 6 ττΧανών τυφλον ίν 68ω, 13.
'ΑτΓοκρισίί.
*Αμην.
Ό Αζίτονργόζ.
ΕΐΓίκαταρατο^ 09 αν βκκλίνγ] κρίσιν ττροσηΧυτου, και 19.
ορφανού, κάΙ γτ^ρας.
ΆτΓοκρισυ.
*Αμην.
Ό Λ€ΐτου/))/οί.
ΈτΓίκαταρατο9 6 τυπτων τον ττλησίον αυτού δόλω. 24.
ΆτΓοκρισυ.
*Αμην,
*0 Λ6ΐτουρ7θ?.
Ε7Γ^κατα/)α705' ό κοιμώμβνο^ μβτα γυναικός τού πλησίον. Λευϊτ.
κ'ια
Άποκρισυ.
Αμήν,
*0 Λ€ΐΓουρ)/ο9.
ΈτΓ^κατάραΓΟί οί άί^ λά/3τ/ δώρα ττατάζαί ψυχην αίματος Δευτ.
) /) / ΚΖ 25.
αυωου,
333
ΑΠΕΙΛΗ
*Α7ΓΟΚ/3ΐσΐ5.
Ιζρψ. ^Έΐπίκαταρατος' 6 άνθρωπος 09 την βλπ/δα ίχβι βπ ανθρω-
πον, και στηρίσ€ί σάρκα βραχίονος αυτού ίττ αύτόν^ κα\
άπο Κυρίου άποστΎ] η καρδία αυτού.
ΙΖ'5
ΆτΓοκ/οισυ,
*Αμην.
*0 Λειτουργοί•
Ματ^. *Έ,πίκαταρατοί οΐ άνβλβημονβς, πόρνοι, κσΧ μοιχοί, πλβον-
ΚΕ'4ΐ. ζΐ^ται, βίδωλολατραι, λοίδοροι, μέθυσοι, κα\ αρπαγές,
' ΑτΓοκρισίί,
^Αμην,
*0 Λ€ΐΓουρ/οί.
Φαλ. 'ΊΠ^Πβίδτ) μίν ουν ίπικατάρατοι πάντες (^καθως βπιμαρ-
ΡΙΗ 21. ^^^ τυρβΐ 6 προφήτης Δα/3/δ) οι €Κκλίνοντ€9 κα\
ττλανώμβνοι άπο των βντολών τού θβού, ημ^Ις (^μ^μνη-
μβνοι τού φοββρού κρίματος του βπικρβμαμ^νου ύπβρ τας
κβφαλας ημών, καΐ πάντοτε ίτοίμως άγοντος επιπβσβΐν ημΐν)
βπανβλθωμβν προς Κυριον τον θβον ημών μβτα πάσης
κατανύζεως κα\ πραότητος της καρδίας* οδυρόμβνοι καΐ
ολοφυρόμβνοι τον άμαρτάνοντα ημών βίον, βζομολογούμβνοι
κα\ βζαγορβύοντβς τα πλημμελήματα ημών, καΐ ζητούντβς
Ματθ. ποιησαι καρπον άζιον της μετανοίας. ^'Υίδη γαρ η
•^ ί^ϋ' άζίνη προς την ρίζαν τών δένδρων κείται, ώστε πάν
δενδρον μη ποιούν καρπον καλόν εκκόπτεται καΐ εΙς
'Έιβρ. '^^Ρ βάλλεται. Φοβερον το εμπεσεΐν εΙς χεΐρας
Γ31. θεού ζώντος• ^Έπιβρεζει αύτος επΙ αμαρτωλούς πα-
,, γιοας, πυρ και υειον, και πνεύμα καταιγιόος' αυτή
Ήσαίου ^ μ^ρί^ τού ποτηρίου αυτών. Ίδον γάρ. Κύριος άπο
Κ4'2ΐ. τού αγίου επάγει την οργην επ). τους ενοικούντας επΙ
334
ΑΠΕΙΛΗ
τη9 γη^' ΚαΙ Τί9 νπομβι^βΐ ημβραι/ βΐσόδου αύτον ; Μαλ.
Τ/ί νποστησβται βζ/ ττ) οπτασία αυτού; Το τττυον ίν ^ 2.
ΤΤ/ χ€ίρί αντον, και οιακαοαρΐ€ΐ την άλωνα αντον, και ρ'-^.^
συνάζει τον σΐτον αύτον βίς• την άποθηκην, το δβ
αχνρον κατακανσβί πνρΐ άσββστφ. Ήμβρα Κυρίου, Α'Θ€σσ.
ώί κλβτΓτη^ €ν νυκτί, οΰτως ίρχβταί' όταν 8^ λβγω- ^^,δ.
σίν, ΈΙρηνη κα\ ασφάλεια, τότβ αΙφνίδίο^ αύτοΐ^
αφίσταται ολβθρο^, ώσπβρ η ώδΐν τη ίν γαστρί
βχουση, καΐ ου μη €κφύγωσι. Ύότ€ φανησβται η οργή 'Ρω/χ,.
τον θ€θΰ ι ν ημ4ρα βκδίκησβω^, ηντινα αμαρτωλοί ^ ^>^'
άμβτανόητοί, κατά την σκληρότητα καρδίας αυτών,
ίθησαύρισαν ίαυτοίς, οί καταφρονησαντβς• της χρη-
στότητος, της Τ€ ανοχής κα), της μακροθυμίας του
θβου, του καλούντος αυτούς διηνβκώς βίς μβτάνοιαν,
Ύότ€ ίτηκαλύσονταί μβ (^λ€γ€ί Κύριος), ίγω δβ ούκ Ιίαροιμ.
βισακουσομαι αυτών (^ητησουσί μβ, και ουχ βυρη- -^^^ί^•^»
σουσί, καΐ τούτο, οτι ίμίσησαν παιδβίαν, τον δβ
φόβον Κυρίου ου ττροβίλοντο, ούδβ ήθβλον βμαΐς
7Γροσ€χ€ίν βουλαΐς, €μυκτ€ρίζον δβ βμούς βλβγχους.
Ύότ€ τταρωρον το κρούσαι Ότ€ κβκλβίσμβνη ίσται η θύρα- Ματθ.
πάρωρον το ζητησαι βλβος ότβ καιρός βσται βκδικησβως. ^^' ^^'
Ω φωνής φοββράς δικαιοτάτου κρίματος τού μβλλοντος ττρο-
€νβχθηναι €7Γ* αυτούς, οτβ ρηθησβται αύτοΐς το ΐίορβύβσθβ Ματθ.
κατηραμβνοι βις το ττυρ το αιωνιον, το ητοιμασμβνον
τω διαβάλω κα\ τοΐς άγγβλοις αυτού. Αιό, άδβλφοί,
προσβχωμβν ημάς εγκαίρως, βως διατβλβΐ η η μύρα σωτη- ^, °^'
ρίας' ίρχβται γαρ νύζ, οτβ ούδβΐς δύναται βργάζβσθαί' , , ^,
άλλ', ως το φως βχομβν, ττιστβύωμβν €ΐς το φως, και ΙΒ'35, 36.
ως τίκνα φωτός ττβρητατώμβν, ΐνα μη βκβληθώμβν €ΐς ['Ε^Α^σ-•
το σκότος το ίζώτβρον, όπου ίστϊν 6 κλαυθμος καΐ ο ^^^β^
βρυγμος των οδόντων. Μ?; βπηρβάσωμβν την χρηστό- ΚΕ'30.
335
ΑΠΕΙΛΗ
Γ 25:
Α' Παραλ.
ΚΗ'9:
Έβρ.
Ι'2•2.]
Ήσαίου
Α'ΐδ.
ΙΗ'30, 31,
Α' Ίωάν.
ΒΊ.
Ήσαίου
ΝΓ'6.
Ματθ.
ΙΑ' 29, 30.
τητα τον θβοΰ, τον μ€τ βλβονς^ ττροσκαΧονντο^ ημάς ττρος
Ιττανόρθωσίν^ και δια την άμβτρητον αντον βνσττλαγχνίαρ
ίπαγγ^Χλομβνον ημϊν την αφβσιν των ττρογβγονότων,
€αν ίν καρδία τβΧβία καΙ αληθινή ττρος αντον βττα-
νβλθωμβν, 'Κπβίδη, βάν ωσιν αϊ αμαρτία ι ημών ώ?
φοινίκονν, ώί χ^ίόνα Χβνκανβΐ' ίαν δβ ώσιν ως
κόκκίνον, ώς βριον λβνκανβΐ. 'Αποστρβψατβ (λβγβί
Κύριος^ ίκττασών των άσβββίών υμών, καΐ ονκ έσονται
νμΐν βίς κόλασιν αδικίας. * Απορρίψατε άή) ίαντών
ττάσας τας άσβ^β/α^ νμών άς ησεβησατε, ποιήσατε
εαντοϊς καρδίαν καινην, κάΙ πνεύμα καινόν 'Ινατί
αποθνήσκετε, οίκος Ίσραηλ, διότι ον θέλω τον
θάνατον τον αποθνήσκοντος, λέγει *Αδωναϊ Κύριος;
Και επιστρέψατε καΐ ζήσατε, ΕΙ καΐ γαρ ημαρτη-
καμεν, άλλα παρακλητον εχ^ομεν προς τον ΤΙατερα,
Ίησονν άριστον δίκαιον, καΐ αντος ίλασμός εστί
περί τών αμαρτιών ημών. Αύτος γαρ ετρανματισθη
δια τάς αμαρτίας ημών, καΙ μεμαλάκισται δια τας
ανομίας ημών. 'Έπανελθωμεν ούν προς αντον τον
οίκτίρμονα υπάρχοντα υποδοχέα πάντων τών αμαρτω-
λών τών είλικρινώς μετανοονντων πεπληροφορημενοι
ότι αντός εστίν έτοιμος τον νποδεζασθαι ημάς, καΧ λίαν
πρόθνμος εΙς το σνγχωρησαι ημΐν, εαν μετά πίστης αντω
προσελθωμεν μεταμελησεως• εάν θελωμεν νποταγηναι αντω,
κα\ περιπατεΐν εΙς το εζης εν ταϊς οδοΐς αντον• εάν θελωμεν
άραι εφ* εαντονς τον χρηστον αντον ζνγόν, καΐ το
ελαφρό ν φορτίο ν, κα\ άκολονθεΐν αντω εν ταπεινοφρο-
σννη, νπομοντ) τε κα\ άγαπτ}, και διενθννεσθαι διά της
κνβερνήσεως τον άγίον αντον ΐΐνενματος• την δόζαν αντον
πάντοτε ζητονντες, και πρεπόντως αντω δονλενοντες εν τη
κλησει ημών μετ ευχαριστίας. 'Όπερ εάν πράζωμεν,
336
ΑΠΕΙΛΗ
ρυσβται ημάς 6 ^ριστο^ €Κ τη9 κατάρας του νόμου, [Γαλ.
κα\ άτΓΟ του ίσγάτου αναθέματος του μβλλοντος καταβηναι ^ ^^'\
ίττΐ τους βζ βύωνύμων σταθησομένους' καΐ στησας ΜατΘ.
ημάς €Κ δβζιών αυτού, ίπί8ώσ€ΐ ημϊν την βϋσπλαγχ^νον του ΚΕ' 33,34.
ΐΐατρος αυτού βύλογίαν, βντβιλάμβνος ημϊν κΧηρονομησαι
την βνδοζον αυτού βασιλβίαν €ΐς ηντινα βύδοκησαι αύτος
ττάντας ημάς βίσαγαγβΐν, δια το βλβοί αυτού το άτβλβύτητον.
*Αμήν.
^ Είτα γονυκλίνονσ-ίν άπαντ€ζ, καΐ 6 *ΐ€ρ€υ9 καΙ οί "ί^άλται γοννκλίναντ€ί
((V ω τόπω αννζθίζουσιν άναγινο)(ΓΚ€ΐν την Αίτανξίαν) λίγουσι τούτον τον
Φαλ/χοί^, Μίββνβτβ τηβί^ Όβη8.
ΕΑβησόν μ€, ο θβός, κατά το μβγα βλΕος σου, Μίδβτβϊ'β
τηβί,
Δό^α τω Υίατρί, καΐ τω ΎΙω : καΐ τω άγίω ΥΙνβύματί- φ^ψ'^^
ΆτΓοκρισίί,
"ΩστΓβ/ο βν άρχτ), καΐ νύν, καΧ άβί : καΐ €ΐς τους αίώί/αί
των αΙώνων. *Αμην,
ΚυρίΕ, ίΧέησον ημάς.
\ρίστ€, βλβησον ημάς,
Κύρί€, βλβησον ημάς.
Ι Ι Ατ€ρ ημών.
Ό Αξίτονργό^.
Έώσον τους δούλους σου, Κύριβ'
ΆτΓοκρισίί.
Τους ίλτΓίζοντας βπΐ Σε.
*0 Α€ίτονργόζ.
'Έζαπόστβίλον αύτοΐς βοηθβιαν ίζ ΰψους.
Άττόκρίσίί,
Και 619 τον αΙώνα β ν τω βραχίονί σου ύπβρασπίσον
αυτούς.
337 τ
ΑΠΕΙΛΗ
*0 Αζίτονργόί.
^οηθησον ημιν, 6 θ €09 ο Έωτηρ ημών,
^Αττόκρίσις.
"Εΐ'βΑοα της 8όζη9 του ^Ονόματος σου ρνσαι ημας' ίλά-
σθητί ημίν τοΙς άμαρτωλοΪ9 ίΐΈκα τον ^Ονόματος σου,
*0 Αζίτονργοξ.
ΈΙσάκουσον, Κύρίβ, τη9 προσβυχης ημών,
Άποκρισίί.
Καϊ η κραυγή ημών ττρός σβ βλθβτω.
*0 Αζίτονργός.
Αβηθώμβν,
ΑΈιόμβθά σου, Κυριβ, ϊλβωί βπακουσον των 7Γροσ€υχών
^■^ ημών, καΐ φβΐσαι πάντων τών ομολογούντων σοι τά?
αμαρτίας αυτών, Ινα οι την συνβίδησιν δι αμαρτίας κατη-
γορουμβνοί, δια της του βλβους σου αφίωνται συγχωρησβως,
δίά *Ιησοΰ Χριστού του Κυρίου ημών. Άμην.
*/^ θβος 6 Ισχυρός^ καΧ ΥΙατ^ρ οίκτίρμον, 6 πάντας
^^ βλβών, καΧ μηδβν βδβλυσσόμβνος ων ίττοίησας,
ο μη θβλων τον θάνατον του ανόμου, ως το άττο-
στρβλΙ^αι αυτόν της ανομίας, καΐ σωθηναΐ' Αύτος δι*
οίκτιρμον αφβς ημΐν τα οφβίληματα ημών προσλαβοΰ
κάί τταραμύθησον ημάς, τους λυπουμβνους και κάμνοντας
ίτΓΪ τω φορτίω τών αμαρτημάτων ημών. ^Ιδωτης σου βστί
το τταντοτβ οΙκτ€ίρ€ίν' ΈοΙ μόνω άνηκβί το άφίβναί τας
αμαρτίας, Φβΐσαι ουν ημών, Κύρίβ, φύσαι του λαού
σου, ους βλυτρώσω' μη βΙσβλΟτις βίς κρίσιν μ€τά τών
δούλων σου, οΐτίνβς χους βίσιν ούτιδανός^ κα\ βλββινοί
άμαρτωλοί' άλλ' οΰτως άττόστρ^'^ον τον θυμό ν σου αφ*
ημών, τών ομολογούντων μβτά ττραότητος την ούτιδανότητα
ημών, καΧ ύλίκρινώς μβτανοούντων Ιτγϊ τοΙς πταίσμασιν
338
ΑΠΕΙΛΗ
ημών καϊ οΰτω σπβνσον βίς το βοηθησαι ημΊν Ιν τοντω
τω αΐώπ, ώστ€ ίν τω μελλοντι συν Σο^ δίαμβι^βιι^ ημάς βίς
τους αΐώι/ας, δια *Ιησον Χριστού τον Κυρίου ημών. *Αμην,
^ Είτα ζτταναλ^γζί δ λαό? το Ιφ€ξηί μ^τα τον Αζίτονργόν.
'Τ^Π/στ/)6\//ΌΖ/ ημάς, Κι;/)ί6, καϊ βπίστραφησόμβθα.
-*-^ "Ιλβωξ^ γβνον^ Κύρί€, Ίλβως- γβροϋ τω λαώ σου, Ύώ
προ9 Σβ Ιτηστρίφοντί Ιν κλαυθμω, νηστεία τ€ καϊ
ττροσβνχΎ]. Έύ γαρ βΐ θβος οίκτίρμων, Καϊ ίΧβημων,
Μ.ακρόθυμος, κα] ττολνβλβΟΫ. Έύ φβίδγ] οτ€ αζωί
βσμβι/ κολασβως, Κα), Ι ν οργ-η σου βλβους μάμνησαι.
Φβϊσαι του λαού σον, Κυρί€, φβΐσαί αυτού, Καϊ μη δώς
την κληρονομίαν σου βίς ονβιδος. ΈίΙσάκουσον ημών,
Κύριβ,οτί οι οίκτίρμοί σου πολλοί, ΚαΙ κατά το πλήθος
τών οίκτίρμών σου ^πίβλβψον 60' ημάς, Αια την άξιο-
μισθίαν καΐ μβσιτβίαν του βύλογητοϋ σου Υιού, Κυρίου δέ
ημών 'Ιησοΰ αρίστου. *Αμην.
^ Είτα μόνο^ λ4γ€ί 6 λειτουργοί,
ΜΤ^Υλογησαί ημάς Κύριος, καΐ φυλάξαι ημάς- επάραι
-*^ Κύριος το πρόσωπον αυτού βφ* ημάς, καΐ δωη ημϊν
βιρηνην κα), νυν καΐ βίς τους αΙώνας. *Αμην.
339 τ 3
Το Ψαλτηριον ΗΤΟΙ Οι Ψαλμοί
ΔΑΒΙΔ,
ΣΤΙΧΘΕΝΤΕΣ ΚΑΘί2Σ ΟΡΙΖΟΝΤΑΙ
ΙΝΑ ΨΛΑΛίΙΝΤΑΙ ίΤ ΑΝΑΓ1Νί2ΣΚί2ΝΤΑΙ
ΕΝ ΤΗι
ΕΚΚΛΗ2ΙΑ^
ΨΑΛΜΟΙ
[Έί^ τανττ] τι} μ^^ταφράσα τΐαραΧ^ίτ^ται το ^αλτηριον, ο €ν τω ττρωτο-
τνπω €ντανΘα ακολουθεί. Ουτοί δε ό ^φ^ζήί τΐίναξ την τάζίν ^ηΚοΙ καθ'
ην στίχολογ€Ϊταί όλον το Ψαλτηριον καθ^ 'έκαστον μήνα, καθίύ'ί άνωτίρω
^ιατ€τακται. "Ορα σελ. 16.]
Ήμίρα του
μην6$
Πρωινή Ακολουθία
Έοιτ€ρινη Ακολουθία
1
Ψαλμοί Α'-Ε'
Ψαλμοί 4'-Η'
2
Θ',Ι'
ΙΑ'-ΙΓ'
3
ΙΔ'-Ι'Ι'
ΙΖ'
4
ΙΗ'-Κ'
ΚΑ', ΚΒ'
5
ΚΓ-ΚΕ'
Κ^'-ΚΗ'
6
ΚΘ', Λ'
ΛΑ'-ΛΓ'
7
ΑΔ', ΑΕ'
Α'Ι'
8
ΑΖ'-ΑΘ'
Μ-ΜΒ'
9
ΜΓ'-ΜΕ'
Μ4'-ΜΗ'
10
Μ(=)'-ΝΑ'
ΝΒ'-ΝΔ'
11
ΝΕ'-ΝΖ'
ΝΗ'-Ξ'
12
ΞΑ'-ΞΓ'
ΞΔ'-ΞΊ'
13
ΗΖ'
ΞΗ', ΗΘ'
14
Ο', ΟΑ'
ΟΒ', ΟΓ'
15
ΟΔ'-Ο'Ϊ'
ΟΖ'
16
ΟΗ'-Π'
ΠΑ'-ΠΔ'
17
ΠΕ-ΠΖ'
ΠΗ'
18
ΠΘ'-?Α'
9β', ?Γ'
19
9δ'-9^'
9ζΊρ'
20
ΡΑ', ΡΒ'
ΡΓ'
21
ΡΔ'
ΡΕ'
22
Ρ^'
ΡΖ', ΡΗ'
23
ρθ'-ριβ'
ΡΙΓ'
24
ΡΙΔ'-ΡΙΖ'
ΡΙΗΊ-32
25
ΡΙΗ' 33-72
ΡΙΗ' 73-104
26
ΡΙΗ' 105-144
ΡΙΗ' 145-176
27
ΡΙΘ'-ΡΚΔ'
ΡΚΕ'-ΡΑ'
28
ΡΑΑ'-ΡΑΔ'
ΡΑΕ'-ΡΑΖ'
29
ΡΑΗ'-ΡΜ'
ΡΜΑ'. ΡΜΒ'
30
ΡΜΓ'-ΡΜΕ'
ΡΜ^'-ΡΝ'
342
ΤΤΠΟΙ ΠΡ02ΕΤΧΗ2
ΕΙΣ ΧΡΗΣΙΝ ΤίίΝ
ΘΑΛΑΣ20ΠΟΡΟΤΝΤί2Ν
•[[ Ή €ΤΓί Θαλάσσης καθ' ίκάστην ήμίραν άνα^ινωσκομίνη ΤΙρωϊντ) καΧ Έσπ(ρινη Ακολουθία,
ή αύτη ^στιν ^ διατίτακται 6ν τω ^ιβλίω Κοιρψ Προσευχής.
II Αυταί αΐ δύο ^πόμ^ναί ΥΙροσ^υχαΙ άνα-^ινώσκονται καθ' ίκάστην ήμίραν ΐν τω τψ Αύτοΰ
Μζ^αλαότητος ϋανηκω.
ΚΤρΐ€ 6 Θδόί 6 αιώνιος, 6 μόνος ζκτβίνων τους ουρανούς, καΐ δ€-
σττόζων τον κράτους της θαλάσσης' δ καΐ οριον γυρώσας
€ΐτΙ ττρόσωττον υδάτων μ^χρι συντ€λ€ίας φωτός μ€τά σκότους"
Αυτός €νΙόκησον τιροσ^^^ασθαι ύ~ό την ΪΙαντο^ύναμον καΐ Έολυέλ^όν σον
σκ€ττην ημάς Τ€ τους δούλους σον, καΐ τον Στόλον ζν ω στρατ^νόμ^θα.
Αιαφύλαζον ημάς αϊτό των κινδύνων της θαλάσσης, καΐ άττό της βίας των
ττολ^μίων, ϊνα €ΐς ττροστασίαν γβνώμ^θα τω €υμ€ν€στάτω ημών κνριάρχω
^ζσττότΊ] τω Βασιλέϊ ΓΕί2ΡΓ1ί2ι καΐ ταΐς κτησ^σιν αντον, καΐ €19 άσφά-
λ€ΐαν τοις δια τάς έννομους αυτών υττοθ^σζΐς θαλασσοττοροϋσιν' ωστ€
τους μ€ν κατοίκονντας την Νήσον ημών ΣοΙ ^ουλ^ύξΐν τω Θβω ημών €ν
€ίρηνΎ] καΐ ηρεμία, ημάς δβ αυτούς άσφαλζϊς ^τταν^λθύν, μ€τά τών καρτϊών
της (ργασίας ημών, του τών ευλογιών της στ€ρ€άς άτιολαύ^ίν' κα\ του αΐνύν
καΐ δοζολογ€Ϊν τό άγων σον 'Όνομα μ€τ' ευγνώμονος της μνείας τών
οίκτιρμών σου, δια Ίι^σου άριστου του Κυρίου ημών. Αμήν.
Ενχή.
^Ύ^Ας ττράξείς ημών. ["Ορα σελ. 271.]
ΤΙ Εύχαί αναδίνω σκόμ€ναι Ιν Ύρικνμίαΐί.
ΠΟλυισχυρβ και πολυεν^οζε Κύριε 6 Θεός, ου τω προστάγματι ττνεουσιν
οι άνεμοι, καΐ υψοϋσι τα κύματα της θαλάσσης, 6 και ταύτης τόν
σάλον καταττραύνων' ^Ημεΐς τα σα κτίσματα, ελεεινοί δ€ αμαρτωλοί,
εν ταύτη ττ) ττολλη ημών στενογωρία κράζομεν ττρός σε δια βοήθειαν'
Κύριε, σώσον' εΐ δε μη, άττολλύμεθα. ^Ομολογονμεν, ότι εν ασφάλεια
όντες, και ττάντα ττερί ημάς γαληνά ορώντες. Σου ετϊελαθόμεθα τοϋ Θεοϋ
ημών, καΐ τταρηκούσαμεν της φωνής αύρας λετττης τοϋ Αόγον σον, και
ήττειθήσαμεν ταϊς σαϊς εντολαϊς' Άλλα νυν βλετιομεν ως φοβερός εΐ εν
ττάσι τοις θαυμασίοις εργοις σου, 6 μέγας Θεός 6 φοβερός εττΐ ττάντας'
Δια τοϋτο ττροσκυνοϋμεν την θείαν σου Μεγαλωσύνην, δμολογονντες σον
τό κράτος, καΐ ίκετεύοντες την αγαθότητα. Άντιλαβοϋ, Κύριε, καΐ σώσον
ημάς ένεκεν τών ελεών σου εν τω Τίω σον, Κυρίω δε ημών Ίησοϋ Χριστώ.
Αμήν,
343
ΤΥΠΟΙ προσευχής
'"*Η αντη.
ΠΟλνζν^οξζ και ττολυζλζξ Κνρίζ 6 Θευί, ό €ν τοϊ^ νψηλοϊς κατοίκων,
καΙ ττάντα τα ταπεινά άφορων Έττίβλζψον^ δζόμζθά σον, και
ζττάκονσον ημών, των €Κ βαθέων της ταλαιπωρίας, καΐ €Κ στόματος του
θανάτου τούτον, του νυν €Τθίμω9 ίχοντος του καταττιπν ημάς, κραζόντων'
Κνρΐ€, σώσον' €ί δβ μη, άττολλύμζθα. 01 ζώντ€9, οί ζώντ€ί
€νλογησουσί σε. ΈξαπόσΓ€ΐλον τον λόγον του προστάγματος σον του
(ττιτιμησαί τω φρναγμω των άνεμων, καΐ τω ώρνγμω της Θαλάσσης, ΐνα
ημ€Ϊς €Κ ταύτης ρυσθέντ^ς της στβνοχωρίας ζησωμςν ζΐς το 2οι ^ουλ^ύζΐν,
καΐ ζΐς το ^οξολογζϊν το "Ονομα σον τΐάσας τας ημΑρας της ζωής ημών,
ΈηάκονσοΓ, Κύρί€, καΐ σώσον ημάς, δια την άμίτρητον άζιομισθίαν τον
€νλογητοΰ Σχτήρος ημών, του Τιοϋ σον. Κνρίυν δε ημών 'Ιησοΰ Χρίστου.
Λ μη ν.
Ευχή λί^ομίνη ηρυ ϋαυμαχία! καθ' οΊου5ήποτ€ ΈχΘροΰ.
ΠΟλνισχνρβ και ττολνίν^οξξ Κνρΐ€ 6 Θξός, 6 Κύριος των ^ννάμξων,
6 ^€σττόζων καΐ Ζωικών τα ττάντα' Συ καθίζ€ΐς €7τΙ θρόνου ό κρίνων
^ικαιοσύνην, και δια τοντο €ν ταύτη τη ημετέρα ανάγκη ττροσαγορξύομ^ν
την σην θάαν '^Ι^γαλωσννην, τον τταρα^ονναι ^αντονς €ΐ? χ€ΐρά? σου,
ϊνα κρίνης ανά μ4σον ημών καΐ των τιολ^μίων. ^Εξ^γξίρον την δυτα-
στ€ίαν σον, Κνρΐ€, καΐ ελ^ε είί το σώσαι ημάς, ον γαρ τιάντοτζ τοϊς
^ννατοΐς διδωϊ τον τϊόλ^μον, άλλα σώζ^ιν ^ύνασαι €ν τίολλοϊς η €ν
ολίγοις. Αι άμαρτίαι ημών μη κατακρανγαζύτωσαν καθ' ημών εΐ5 €κ^ίκησιν,
άλλ' (Ίτάκονσον ημών τών οΙκτρών δούλων σου τών ^ζομίνων του ελε'ουί,
κα\ ίκ€Τ€υόντων ϊνα βοηθησης ημϊν, και ΰττεράστΓίσυ ημίν γξνηθης κατά
του ττροσώττου τον €χθρον. Άπ δει^οι^ οτι Συ ει ημών 6 Σωτηρ καΐ
κραταιός άναρρνστής, δια 'Ιησον Χρίστου του Κνρίον ημών. ^Αμην.
Έ,ύντομοι Προσ^νχαΙ ί(? χρηση' (νυΐ ίκάστον τύΰν δια την Μάχην η την Ίρικυμίαν
μη δυναμένων συν€\θ(ΐν και ηροσ(νχ(σθαι συν ά\\οΐ5.
ν^νικαι Τίροσ^υχαί.
Ι/" Τριε, ιλάσθητι ημιν τοϊς άμαρτωλοΐς, και σώσον ημάς εΓεκεΐ'
•*-^ τον ελε'ουί σον.
Συ ει 6 μίγας Θεο'ί, ό τοιψτας τά ττάντα και ^ξσπόζων αυτών' ρυσαι
ημάς ει^εκε^ του ^Ονόματος σον.
Σν ει 6 μ^γας Θεοί 6 φοβερός εττι ττάντας' σώσον ημάς ϊνα σε
6παι^•€σο^/ΛίΓ.
Ίδίαι'τίραί Προσ^υχαι δια τον Έχθρύν.
5 Τ, Κνρΐ€, δίκαιθ5 ει και κραταιός^ ποίησον την ^ίκην ημών κατά
ττροσώτϊον €\θροΰ.
344
ΕΙΣ ΧΡΗΣΙΝ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΥΝΤΩΝ
Σν, 6 Θ€ο?, ττυ/ίγον ίσχυοί €1 €ΐί άντίΚηψίν τάσι τοϊ? κο,ταφξνγονσί
77/5 5 Σζ' σώσον ημάί από της βία^ τον €χθρον.
Κνρί€ των δννάμ€ων, ττολζμησον νιτ^ρ ημών, ϊνα σ€ ^οξάσωμ^ν.
Μη αφζί 7/μα9 κατατΐοντισθηναι νπό το βάροί των αμαρτιών ημών, η την
βίαν του €χθρον.
Ανάστα, Κνρΐ€, βοήθησαν ημΐν, και λντρωσαι ημάί ξν^κ^ν τον
Ονόματος σον.
σύντομοι Προσ^υχαΙ δια Καταιγ/δα.
"^Τ, Κνρί€, 6 καταπραύνων τον σάλον της θαλάσσης, ^ττάκονσον,
•^^ ΙτΛκονσον ημών, και σώσον ημα<}, ϊνα μη άττολώμζθα.
Ο Σωτηρ 6 ίύλογητός, ό τους μαθητάς σον ^ιασώσας τονς ζν καταιγί^ι
όσον ονόζττω άτΐολλυμ4Γονς, ^ττάκονσον ημών καΐ σώσον 7//χα?, ^ζόμ^θά σον.
Κνρΐ€, (λίησον ημάς.
Χριστ€, €λ€ησον ημάς,
Κΰρΐ6, (λ^ησον ημάς.
Κνρΐ€, ^τϊΛκονσον ημών.
Χρίστ€, €πάκονσον ημών.
Ο 0609 και ΠαΓ7ίρ, υ θ^ός καΐ Ύίός, 6 θ^ός και "Αγιον Πν^ϋμα,
ίλέησον ημάς, σώσον ημάς και νυν καΐ ζΐς τους αιώνας. Αμήν.
1 Ι Ατ€ρ ημών.
^ "Οταν (ηιΚ€ΐμ(νο5 τ; κινζννο^, ττάντα^ δίον σν/καΚίΐσθαι, όσοι δύνανται τψ (V τω Πλοίω
άΐ'αγ/ίαίοϊ ύπηρίσίαί (ξαιρίΐσθαι, και την άμαρτίαν αυτών τα•πζινώ% (ζομοΧο^ησθαι τω <3ίω'
Και Ιν τούτω υψίίΚίι (ΐί ««αστοί σοβαρώ$ συλ\οΥιζ(σθαι π(ρι των Ιδιαιτίρων αμαρτημάτων
(ψ' οΐί ή ιδία σνν(ίδησι$ κατηηορ^ΐ αύτον' Και Κ(•γίτωσαν ώί ΐφίξψ,
Ίην Έ^ομολό-γησιν.
/^ 0605 ό τταντοκράτωρ, 6 Πατήρ του Κνρίον ημών [κτ\. Σβλ. 262].
ΤΙ Είτα ό 'Ιίρίύζ, ίάν τι$ ιταρη Ιν τω Πλοίω, (κφων^ΐ ταύτην την "Ρίφίσκν των Αμαρτιών.
*ί^ 0€Ο9 6 τταντοκράτωρ, 6 Πατήρ ημών [κτΚ. 26λ. 263].
Έίύχαρίστία μβτα Καταιγίδα,
ΜΜΙαΙβ Όβο. Ψαλ. 5Ε'.
\α\άζατζ τω 0€ω, ττασα ή γη.
Αόξα, "ί2σπ€]0 €ν άργτ\, κα\ ννν,
ΟοηβΙβτηίηί Ώοτηχηο. Ψαλ. Ρ'α'.
Ξομολο)/€Ϊσ^€ τω Κνρίω, οτι χρηστός.
Αόξα. "ίΐστ^ρ €ν άρχΐ], καΐ νυν,
345
Α
Έ
ΤΥΠΟΙ προσευχής
Εύχαί. Ευχαριστήριοι.
"ΙΖ" Τρΐ6 6 Θ€θ?, 6 ττάνν ^νλογητοζ καΐ ^ν^οζο^, 6 άμίτ ρητός €ν άγαθωσνντ}
-^^ καΐ οίκτίρμω, ημζΐς τα κτίσματα σον τα αθλία, ουί ζΤΐοίησας καΐ
δια^^7ρ^ΐ9, θ^μ€νο5 τάί ψνχάς ημών €15 ίω)/^», και ννν ρυσάμξνοί ημάί
€κ του στόματοί του θανάτου, ττάλιν ^αντον'ί ταττξίνωί τταρονσιάζομζν
€νώτηον της σης θ^ίας ^Ι^γαλωσνρης, του τίροσφίρ^ιν θυσίαν αΐν^σβως
καΐ €νχαριστίας, διότι ημών ζίσηκονσας επικαλουμένων σ€ (V ττ) θλίψζΐ
ημών, καΐ ουκ άττ 4στησας την ττροσ^νχην ημών ην (νωττιόν σον
ττροσηυ^άμζθα €ν τη μζγάλτ] ημών στ€νοχωρία' 6τ€ άττολωλότα τα πάντα
(λογισάμ^θα, το ττλοϊον ημών, τά Τ€ υπάρχοντα, και την ζωην, Συ ΐλ€ως
€7Γ€/3λ€\//•α? ίφ' ημάς, και θαυμαστώς προ€μηθ€νσας ήμΐν άνάρρυσιν' δι'
ην καΐ νυν €ν άσφαλίΐα γβνόμ^νοι πάντα αΐνον και πάσαν ^ό^αν τω άγίω
σον Όνόματι άποδίδομ^ν, δια 'Ιησοΰ Χρίστου του Κνρίον ημών. ^Αμην,
^Η αΰτη.
ΟΘί09 6 παντοδύναμος και πολν€νσπλαγχνος, οι οίκτιρμοί σον €7γι
πάντα τ α ^ργα σον, άλλ' (ζαιρ^τως €^€τάθησαν αυτοί προς ημάς,
τους παρά σου κραταιώς και θαυμαστώς υπ^ρησπισμίνους. "Έδίΐ^αί
ημιν φοβερά, και θαυμάσια ζν τω βυθω, ϊνα ϊδωμ^ν ως κραταιός καΐ
οίκτίρμων Συ €1 &€0ς' ως δυνατός (Γ και έτοιμος €ΐς το άντιλαβ^σθαι
τών (λπιζόντων €πΙ Σοι. Έδίΐ^αϊ ημϊν^ όπως και οι άνεμοι και η
Θάλασσα νπακούονσι τω σω προστάγματι, ϊνα και ^ντ^νθ^ν €κμάθωμ€ν
του λοιπού τί] φωντ] σου νπακού^ιν, κα\ ποιοίν το θίλημά σον. Διό €υλο-
γοϋμ€ν καΐ ^οξάζομ€ν τό συν "Ονομα δια τοϋτο το €λ€Ος σου €ν τω σώσαι
ημάς^ τους μέλλοντας άπολέσθαι. Και ^υσωπουμίν σ€, ποίησον ημάς
ουχ ήττον νυν άληθινώς συναισθάν^σθαι τον οίκτιρμόν σου, η τ6τ€
συντ\σθανόμ^θα τον κιν^ννον' Και δόί ημϊν καρ^ίαν €Τθίμως ίχονσαν
€κλαλύν πάντοτ€ την ^νγνωμοσύνην ημών, ου μόνον λόγω, αλλά και
τη αναστροφή ημών, π€ρισσότ€ρον νπακονόντων ταΐς άγίαις σον €ντολαϊς.
ΓΙαράτ€ίνον, ^€Ομ€θά σον, ταντην την προς ημάς αγαθότητα σον, ϊνα ημ^ΐς,
ους ίσωσας, λατρζύωμέν σοι €ν όσιότητι και ^ικαιοσύντ], πάσας
τ ας ημέρας της ζωής ημών, δια τον Κνρίον καΐ Σωτηρος ημών ^Ιησον
Χρίστου. Ά μη ν.
"Ύμνοί Α'ίνον και Ευχαριστίας μ^τ ίΐτικΊνδυνον ΚαταιΥιδα.
Λ Εϋτ€ έξομολογώμξθα τω Κυρίω δη αγαθός : οτί 6ΐί τον αΙώνα το €λ€ος
^^ αυτοϋ.
Μέγας Κύριος και αίν€τός σφό^ρα' ζΐπάτωσαν οι λζλυτρωμένοι : ονς
€λυτρώσατο έζ άν€λ€ημονος σάλου αλάσσης.
Οίκτίρμων και ελεήμων 6 Κύριος : μακρόθνμος και 7Γθλυ6λ€θ?.
Ου κατά τάς αμαρτίας ημών εποίησαν ημΐν : ονδβ κατά τάς ανομίας ημών
άνταπέ^ωκ^ν ημϊν,
346
ΕΙΣ ΧΡΗΣΙΝ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΥΝΤΩΝ
Όη κατά το ϋψο^ του ουρανού από τη^ γης : ξκραταίωσς Κύριος το €λ€θί
αυτοϋ €φ' ημάς.
Θλίψίν και ο^υνην ζϋρυμβν : και ηγγισάμζθα €ως των ττυλων του
θανάτου"
Ύό ύδωρ της Θαλά(τσης σχ^Εοδν κατζΤΐόντισζν 7] μας : σ\€^6ν ^ιη\θ€ν
η ψυχή ημών το ϋ^ωρ το άνυπόστατον'
Ηγ^ησ€ν ?/ θάλασσα : καΐ τϊν^νμα καταιγι^ος ϋψωσ^ν τα. κύματα αυτης'
Αν^βημ^ν ωσά €ως των ουρανών, και κατάβημ^ν '4ως τών άβύσσων :
η ψυχΊ] ημών ^ν κακοϊς €τήκ€το'
Και €Κ€κράζαμ€ν ττρος Σξ, Κύρΐ€ : και €Κ τών αναγκών ημών ^ζηγαγ^ς
ημάς.
Εύλογημ4νον το ονομά σον, ος ουκ άττίστησας την προσ^νχην τών
βουλών σον : άλλα της ^α]σ€ως ημών ξίσήκονσας^ καΐ €σωσας ημάς.
Έττ4ταζας τι} καταιγίδι : καΐ ^στη ζΐς ανραν, κα\ ^σίγησαν τα κύματα
αυτής.
Αιά τοϋτο ^ζομολογησώμζθα τω Κνριω τα €λ4η αύτοϋ : και τα θαυμάσια
αυτού α ίττοίησβν, καΐ ίτι 770ΐ€Ϊ τοϊς νιοίς τών άνθρώττων.
Ενλογητος Κύριος ημ^ραν καθ' ημ^ραν Ι κατ^υοδώσει ημϊν 6 Θβός τών
σωτηρίων ημών.
Ο Θ€ϋ? ημών 6 θεός του σώζ^ιν : καΐ του Κυρίου αί δΐί^οδοι τον
θανάτου.
Εύφρανας ημάς, Κύρΐ€, Ιν τοΙς €ργοις τών γ€ΐρών σου : και €ν τω αϊνω
σου άγαλλιασόμ^θα.
Εύλογητός Κύριος 6 θζός : Κύριος 6 θ€Ος 6 ττοιών θαυμάσια μόνος.
Και ζύλογητόν το "Ονομα της Ιόζης αύτον €ΐς τον αιώνα : καΐ ^ίτίάτω ^Ις
ζκαστος ημών, Γένοιτο, Γένοιτο.
Αόζα τω ΪΙατρί, καΐ τω ΤΙω, και τω Άγίω ΥΙν^ύματι'
"Ω,σττζρ Ιν άργΎ\, και ννν, και άά, καΐ €ΐ9 τους αιώνας τών αιώνων.
^ Αμήν.
Β' Κορ. ΙΓ' 14.
'"ΓΤ Χάρΐί του Κνρίον ημών 'Ιησον Χριστον, και η άγαττη τον Θζον,
'^-^ καΐ η κοινωνία τον άγίον Πνεύματος, μ€τά -πάντων ημών €ΐί τοί;5
αιώζ;α9. Αμήν,
Μβτά Νίκην η ^Ανάρρυσιν άττ Έχ^/^οΟ.
Ψαλ/ίό? η "Ύμνοί αΙνίσ€ω5 και ευχαριστίας μετά Ι^ίκην.
ΕΙ μη ότι Κύριος ην €ν ημϊν, ^ϊττωμ^ν δ// ημ^ΐς : 6ΐ μη ότι Κύριος ην
€ν ημϊν, Ιν τω Ιτταναστηναι άνθρώπονς ^φ' ημάς'
"Αρα ζώντας αν κατίττιον ημάς : (V τω όργισθηναι τον θνμον αυτών
€φ' ημάς,
347
ΤΥΠΟΙ προσευχής
"Αρα το ν^ωρ αν κατζ-ηόντισ^ν ημάί, χ^^ίμαρρον ^ίηλθζΐ; η ψνχ}] ημών :
άρα δίηλθίν η ψν\η ημών το ΰδωρ το άννττόστατον.
ΕνΚογητοί Κύριοι : 09 ουκ €^ωκ€ν ημά'ί €ί? Θηραν αυτοΐί.
Κνρίοί €ίργάσατο : κραταιαν σωτηρίαν ημΐν.
Ον γαρ €ν ρομφαία ημών €κληροι•ομησαμζν τοντο, ον^€ 6 βραδιών ημών
ονκ ίσωσ^ν ημα^ : άλλ' ?; δ€^ιά σον, καΐ δ βραχίων συν, καΐ δ φωτίσμ09 τον
ττροσώττον σον, οτυ βΰδο'κτ/σαί βφ' ημάς.
Κνρί09 €7Τ€φαΓ€ν νττξρ ηβώ>ν : Κυρίου ^τ^σκίασ^ν Ιτά τα.'ί κβφαλάί ημών,
καΐ €ττοίησ€ν ϊ/μα? στηναι €ν ημ^ρα ττολ^μον.
Κνρω^ €πίφαν€ν νιτ^ρ ημών : Κιίριοί του^ €χθρονί ημών κα^€Ϊλ6, και
ζζον^^νωσβν τον^ ^πανισταμίνονί ημϊν.
Διό μη ημΐν, Κνρΐ€, μη ημϊν : άλλ' τ) ™ Όνόματί σον ^οθ^ιη ^όξα.
Έμ^γάΚννβ Κυριοί τον ττοιησαι μ^θ' ημών : €μ€γάλνν€ Κνρί09 τον
Ίτοιησαι μ^Θ' ημών, €γ€νήθημ€ν €νφραινόμ€νοί,
*Η βοηθζία ημών (V ^Οΐ'όματί Κνρίον : τον τϊοιησαντο^ τον ονρανδν καΐ
την γ ην.
Κϊη το "Ονομα Κνρίον ζνλογημ^νον : άττό τον ννν κα\ €ω5 τον αιώνος,
Αόξα τω Ώατρί, καΐ τω Τίω, και τω *Αγίω 'Πν€νματι'
"Ω.στϊζρ €ν αρχΐ], και ννν, και ά€ΐ, και βΐί τοι;9 αιώζ^α? τών αΙώνων. ^Αμην.
ΤΙ Μίτά τοΐ'τον τον^Ύμνον δύναται φάλλίσθαι το Τβ Όβ^αη.
^ Έΐτα άνα-γινώσκίται αυτή ή Έ,υχη.
(^ 0609 ό τταντοκράτοψ, δ "ύών όλων ζτίίκρατών δυζ'άστ?/9, ον €ν
^^ χ^ιρί ισχί;9 και ^νναστζία γι ονκ ίστιν δ ^ννάμ^νος αντιτά-
ζασθαι' Έ^νλογονμ^ν και μ^γαλννομ^ν το μ^γα "Ονομα τη^ δο'^7;ί σον
νιτ€ρ ταντη^ τη^ αίσία^ νίκης, ης οληη την δό^αν Σοι αναττ^μτϊομ^ν, τω
μο^ω Ίϊάσης νίκης Ποτήρι, Και, ίκ€Τ€νομίν σ€, δο? ημϊν χάριν τον χρησασθαι
τούτω τω μ^γάλω €λ€€ΐ ίΐί την σην Ιόζαν, €ΐί την ττροκοττην τον Έ,ναγ-
γξλίον σον, €19 τιμήν Βασιλ6ω9 ημών, και, όσον το €φ* ημϊν, €19 το αγαθόν
ττάντων τών άνθρώττων. Και, ^ζόμξθά σον, δ09 ημΐν τοιαντην τον μ^γάΚον
τοντον (λ^ονς σνναίσΰησιν, οία Ινναται ημάς νττοχρ^ονν ττρός άληθίνην
€νγνωμοσννην, την ^κφαινομίνην δια της τΐολίτβίας ημών, τι^ρΐΈατονντων
(V τατΐζίνοφροσύνΐ], δσιότητί τ€ καΐ ντΐακοί] €νώττίόν σον ττάσας τάς ημίρας
ημόϋν, δια Ιησον Χριστον τον Κνρίον ημών' ^ί2ι σνν Σοι, και τω άγίω
ΪΙν^νματί, ώς νΉ€ρ τών οίκτιρμών σον ττάντων, οντω και ιδιαιτ€ρω9 ΰπβρ
ταντ7;9 τ^9 ι^ικ?79 και άναρρνσ€ως, ττάσα ^όξα και τιμή €19 του9 αιώΓα9 τών
αΙώνων» Άμην.
Β' Κορ. ΙΓ' 14.
ΤΤ Χάρΐ9 τον Κνρίον ημών 'Ιησον Χριστον, καΐ η άγάττη τον θ€ον,
•*--*- και η κοινωνία τον αγίον Ών€ύματος, μ€τά ττάντων ημών €19 τοί;9
αιώνας. ^Αμην.
348
ΕΙΣ ΧΡΗΣΙΝ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΥΝΤΩΝ
Ε69 Κηδβίαι^ ^Αποθανόντος βττι θαλάσσης.
II *1-Τ Έ" τω Βιβλίω Κοινψ Προσίνχψ Ύί^κρώσιμο^ Ακολουθία δύναται άνα'^ινώσκίσθαι'
* -■■ Πλην, άντΙ των βημάτων [Δίά τοντο παραδίδομίν το σώμα αύτου τ^ 7^>
Γ^ΐ' τ^ Γτ), Λτλ.] λέ'γρ,
ΔΙά τοΟγο τταρα^ίδομξν το σώμα αυτοΰ τω Ένθω, τον νττοστρξψαί €19
^ιαφθοράν, 'προσδοκονντ€ί την ανάστασιν τον σώματος, {οτ€ δώσει
η θάλασσα τον^ €ν αντί] ν^κρον^,) καΐ την ζωην τον μ€λ\οντο9 αιώνος,
δια τον Κνρίον ημών Ίτ^σοί; Χριστον' δ? €ν ττ/ τταρονσία αντον μξ,τα-
σγ^ηματίσζΐ το σώμα τηί τατΐζΐνώσ^ω^ ημών σνμμορφον τω
σώματι τη9 ^όζης αντον, κατά την ζνάργ^ιαν του ^ννασθαι αυτόν
καΐ ντΐοτάξαι Ιαυτω τα ττάντα.
34«
ΤΤΠ02 ΚΑΙ ΤΑΗΙ2
ΓΙΝΟΜΕΝΗ ΕΠΙ
ΚΑΤΑ2ΤΑ2ΕΙ, ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑί,
ΚΑΙ
ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ
ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
ΚΑΙ
ΔΙΑΚΟΝΩΝ,
Κατά την Διαταξιν της Εκκλησίας
ΤΗΣ
ΑΓΓΛΙΑ2
ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ
Ι ΜΑαιν φαν€ρδν νιτάργ^ι τοΓί μζτ (πιμζλξίαζ αναγιν^σκουσι τα9 β^ία^
-*--*- Τραφάί καί τον^ αρχαίους Σνγγραφύί, οτί από των ^Αττοστολίκών
γ^ρόνων νφίσταντο οί Βαθμοί οϋτοί των (V τύ} 'Έ,κκλησία του Χρίστου
Λειτουργών, ί/ΓΟί Έττισκόττων, Πρεσβυτέρων, καΐ Αιακυνων, "Ατινα
^Αξιώματα μετά τοσούτου σεβασμού ττάντοτε ετιμώντο, ώστε μη^ενα τολμαν
ίδια εξουσία οίον^ήττοτε αυτών άσκεΐν, εΐ μη ττρότερον εκλήθη, καΐ ίδοκι-
μάσθη, καΐ εξητάσθη, καΐ εγνώσθη έχων τα αναγκαία εΐζ ταϋτα ττροσόντα'
-προσέτι δ€ εΐ μη δι' ευχής δημοσίας, μετ εττίθεσεως χειρών, τταρα νομίμου
^Έ^ζουσίας ενεκρίθη και δβκτόί ετίΧ ταύτα εγενετο. Διό και, ίττι τω σκοττω
ΐϊ^α οι Βαθμοί οϋτοι συνεχίζωνται, και ενλαβώς εν χρ7]σει διατβλώσι
τιμώμενοι εν τγ ^Εκκλησία της ^Αγγλίας' Ουδείς οφείλει λογισθηναι η
εκληφθηναι ώί ζ^ομιμοί ^Εττίσκοττος, Πρεσβύτερος, η Αιάκονος εν τι]
Εκκλησία της ^Αγγλίας, ουδ' εττιτρεττεταί τινι άσκεϊν τινά των ττροειρη-
μενων Αειτουργιών, αν μη κληθη, δοκιμάσει}, εξετασθΐ} καΐ εΙς ταύτην
δεκτός γενηται κατά τόν ω^ε άκολουθονντα Τύττον, εκτός μόνων των ηδη
ττρωην την δι' ^Εττισκόττων Καθίερωσιν η Χειροτονίαν δεξαμενών.
Και μηίενα δέον δεκτόν γενέσθαι εις Αιάκονον, μη οντά είκοσι τριών
ετών, εΐ μη Αφέσεως εττιτύχη. Και ττάς ό εις Πρεσβύτερον δεκτός
γινόμενος, οφείλει το είκοστόν τέταρτον έτος της ηλικίας συμττεττληρωμενον
εχειν. Και ττάς 6 εις ^Εττίσκοττον χειροτονούμενος η καθ ιερού μένος, οφείλει
τό τριακοστόν έτος της ηλικίας συμττεπληρωμενον εχειν.
Και 6 Έπίσκοποί εττιγνους εΐτε δι εαυτού, εϊτε δι ικανής μαρτυρίας,
άνδρα τίνα ενάρετον υττάρχειν κατά την ττολιτείαν, καΐ άνεγκλητον, καΧ δι
εξετάσεως και δοκιμασίας εύρων αυτόν ττετταιδευμενον εν ττ) Αατινικτ}
ΓλώσσΎ}, και ικαζ^ώϊ μεμυημενον εις τας θείας Τραφάς, δύναται τοΐς καιροΐς
τοις εν τω Κανόνι ώρισμενοις, η, βττ' αίτια ηι^ι εττειγούστ}, άλλτ) τινΙ
Κνριακτ} η ^Εορτασίμω ήμερα, ενώπιον της ^Εκκλησίας, είσδεχεσθαι αντόν
€45 Αιάκονον, κατά τάζιν και τύπον τόν εφεζης επόμενον.
352
ΤΤΠ02 ΚΑΙ ΤΑΗΙ2
ΓΙΝΟΜΕΝΗ ΕΠΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙ
ΔΙΑΚΟΝΩΝ
II *Ύ^ ΑΘονση^ τη£ τάρα τοί) Επίσκοπου ωρισμίνη^ ημίρα^, μ€τά το τίλο'ζ
-■-^ τη^ Ώρωινΐ]^ Ακολουθίας, γίν€ταί 'Ομιλία η Παράκλτ/συ, άπαγ-
γ€λλουσα το Καθήκον καΐ την Αζίτονργίαν των ^ργομάνων καθ^στάναι
διακόνων, και οττως άναγκαϊόν Ιστι τοντο το Ύάγμα €ν τη ^Κκκλησία
τον Χρίστου, 6η δ€ δπω5 6 λαοξ όφζίΚζί αντονί €κτίμαν €ν τω Άξίώματι
αυτών.
^ Πρώτοι; ό ^Αρχώίάκονος η 6 ^Αντίττρόσωττοί αυτοΰ τταρονσίάζ^ί τω
Έπισκο'ττω (καθημ^νω €19 το θρονίον αυτόν ^γγνί της αγίας Τραπέζης)
τους βουλομ^νον9 γ^ιροτονύσθαι διακόνους [πάντας ζυττρζττώί ^στολί'
σμήνους), λίγων ταϋτα τα ρήματα,
Ι Ι Αριβρωτατβ ΥΙατβρ ίν θβώ, παρουσιάζω Ύμίν τούτους
"■- -■- του^ τταρ^στώτα^, δβκτονί γβι^βσθαί βΐ^ Αιακόι^ου^.
Ό ΈτΓίσΚΟΤΓΟί.
1 ΓΡόσβ^β ΐΐ'α ον^ παρουσιάζατε ημϊν, ικανοί ωσι καΐ αζιοί,
-'- -'- δια την μάθησιν αυτών καΧ την βύσββη ποΧίτβίαν, του
βνασκβΐν πρβπόντω^ την Αιακονίαν αυτών, βίς την τιμήν
του θεού, καΐ βΐ^ την οίκοδομην τη9 ^ΈιΚκΧησίας αυτού,
^ ^Ατΐοκρίνβταί 6 ^Αρχώίάκονος,
'ΤΤΡωττ^σα πβρί αυτών, καΐ προσέτι εζητασα αυτούς, καΐ
-*--*- νομίζω αυτούς ούτως είναι.
^ Είτα ό Έττ^σκοποί λίγζΐ τω λαω,
*\ΑεΧφοί, εάν τ) τις εζ υμών 6 είδώς Κ^ώλυμά τι η
■^ σημειωτέον "Κγκλημα εν τινι εκ τούτων τών ημΐν
παρουσιαζομένων του γειροτονεΐσθαι Αιακόνων, δι ο ουκ
οφείλει αύτος δεκτός γενέσθαι εΙς τούτο το ^Αζίωμα,
353 ζ
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ
ττροβλθβτω Ιν τω ^Ονόματι του θβοί;, καί δηλωσατω τι
ίστί το Έγκλημα η το Κώλυμα.
^ ΚαΙ ζάν ττροταθτϊ μ€γα τι "Εγκλημα η Κώλυμα, ^€ον τον Έττίσκοττον
άποσχ^ΐν του \€ΐροτονύν τον κατηγορονμξνον, αχρΐ? αν άθωοί ^υρ^Θΐ]
ουτοί τον * Εγκλήματος,
^ ΕΓτα 6 Έττισκοποί (συσ-ττ/σα^ ταΓί ττροσ^υχαΐί τον Εκκλησιάσματος
τους άξίονς ^νρ^θΙντα•ί τον χ€ΐροτον€Ϊσθαί), μ^τα τον 7Τ€ρί€στώτος Κλήρου
και λαον, ψάλλζΐ η άναγινωσκ^ί την Αιτανζίαν, μ^τα των Π/οοσίυχώι^,
ώϊ ζφζξής.
ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΑΙ.
ΠΑτβρ βζ ουρανών θββ : βλβησον ημάς• τον^ βλ^βίνούς
Ι^κτλ., ώί ανωτέρω έίί σβλ. 70" άλλα μ€τα την αϊτησιν ΕνΙόκησον
φωτίσαί ττάντας τους 'Εττίσκυτΐους κτλ. €πίσυνάΈτ€ταί^
Έίύδόκησον βύλογησαί τούτους τους- δούλους σου^ τους
χβίροτονουμβνους• Αιακόνους' [η ΙΙρ€σβυτ€ρου9~\ κα\ βκχβαί
67Γ* αυτούς την χάριν σου, ϊνα ττρ^πόντως άσκώσι το
Ά^/ω/χα αυτών, €19 την οίκοδομην της Εκκλησίας σου,
καΐ βίς την δόζαν του άγιου σου ^Ονόματος'
Αβόμβθα σου, ίττάκουσον ημών, Κυρΐ€,
^ Είτα [μ6τά την Ευχην Ύαττξίνως ^βόμ^θά σου Πάτερ (ορα σξλ.
77)^ ψάλλ^ται η άναγίνώσκ€ται η Ύάζίς της Θζίας Κοινωνίας μξτα της
Ενχΐ]ς, του Τ€ Άττοστόλον, και τον Εναγγξλίον, των (φζζης (ττομίνων.
Ενχη.
*/^ θβο^ 6 Παντοκράτωρ, 6 τη θβία σου ΪΙρονοία διάφορα
^-^ Τάγματα Αζίτουργών β ν τη ση 'ΈιΚκλησία καταστησας,
κα\ τοις σοΐς Άποστόλοις βμττνβύσας Ινα ίκλ^ζωνται ύς το
Τάγμα των Αίακόνων συν άλλοις τον άγιον Πρωτομάρ-
τυρα Έ,τβφανον '^Ιλβω^* ^πίβλβψον €π\ τους δούλους σου
τούτους τους €ΐς το τταραττλησιον Άζίωμα καΐ Αβίτουργίαν
νυν καλουμένους. Έέμττλησον αυτούς ούτω της αληθείας
της σης διδασκαλίας, κα\ άμβμτττω αυτούς τη πολιτεία
κατακόσμησον, ώστε λόγω τε καΧ ύποδείγματι, εν τω
*Αζίώματί τούτω πιστώς ΈοΙ δουλεύειν αυτούς, εις δόζαν
354
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ
του σον Όι^όματο9, καί την οίκοδομηι/ τη9 σης *Εκκλη-
σίας, δια την άζίομισθίαν του Έωτηρος• ημών Ίησου
\ρίστον, του συν Έο\ καί τω άγίω ΐΐνβνματί συζώντο9
και συμβασίλβνοντος νυν καί βίς• τους αιώνας. Άμην.
ΆτΓοστολοϊ.
Λ Ιακόνους ωσαύτως σβμνους, μη διλόγους, μη οϊνω ττολλώ Α' Ύιμ,
προσάγοντας, μη αίσχροκβρδβΐς, ζχ^οντας το μυστηρων ^ ^•
της ττίστβως βν καθαρά συνβίδησεί. Και ουτοί δβ δόκιμα-
ζβσθωσαν πρώτον^ βίτα διακονβίτωσαν, άνβγκλητοι οντβς,
Τυναΐκας ωσαύτως σβμνάς, μη διαβόλους, νηφάλιους,
πίστας βν πάσι. διάκονοι βστωσαν μιας γυναικός ανδρβς,
τβκνων καλώς προϊστάμενοι κα\ τών ιδίων οίκων. Οι γαρ
καλώς διακονησαντβς βαθμον βαυτοΐς καλόν περιποιούνται,
καΐ πολλή ν παρρησίαν εν πίστει τυ) εν βριστώ Ίησοϋ,
^ *Η τοντο €κ τον "Εκτου Πράξεων ^Αττοστόλων.
ΊΓΤ Ρ οσ καλέσαμε νοί δε οι δώδεκα [κτλ. έ'ωί στ. 7], ΓΓράΙ.
^ Και προ τον Εναγγ€λίον, 6 Έττίσκοττο'ί καθημ€νο9 €ΐ$• το θρονίον αντον
ζξζτάζζί €ΐ'α €καστον τών Χ^ιροτονονμ^νων, κατίναντι τον λαον, κατά
τοντον τον €φ€^ήί τρότϊον.
Ι Ι Κποίθατε οτι εσωθεν κινείσθε δια του αγίου ΥΙνεύ-
-■- -■- ματος, εΙς το άναλαβεσθαι τούτο το Ά^/ω/ζα καΐ την
Αειτουργίαν, του δουλευειν τω θεώ εΙς την προαγωγην της
δόζης α,ύτού, κα\ εΙς την οίκοδομην τού λαού αυτού ;
Άποκρισυ.
ΙΙεποιθα.
*0 ΈπισκοτΓΟϊ.
ΊνΤΟ/χ/^βτβ ίτί άληθινώς καλεΐσθε εΙς την Ύπηρεσίαν της
**" ^ *ΈιΚκλησίας κατά το θέλημα τού Υ^υρίου ημών Ιησού
ϋριστού, καΐ κατά την πρεπουσαν Ύάζιν τούτου τού
Βασιλείου ;
3δδ ζ 2
^'2.
π
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ
*Αποκ/)ΐσΐί.
ΐ^ομίζω.
Ιστ€ν€Τ€ ύΧικρινώς ττάσαις ταΐς Κανονικαΐς Τραφαίς
της ΥΙαΧαιάς και της Κα^ζ/^ί Αιαθηκης ;
*Αττόκρισΐ9.
Ώίστβνω αυταίς.
*0 ΈτΓίσκοποϊ.
/^Ελ€τ€ βνδβλβχώί αυτας άναγινώσκ^ιν τω ίν τη 'Κκκλη-
^-^ σία συνηθροίσμ^νω λαω οττον αν ταγθης άς το
ύπηρβτβΐι^ ;
θβλω.
*0 ΈττίσκοΊτος.
Ι Ι Ροσηκ€ί τω'Έργφ του διακόνου ίν τη Εκκλησία οπού
•'- ^ άι^ ταχθη βίς το νπηρβτβΐι^, το βοηθύν τω 'Ιβρβΐ ίν
ταΐς θ€ίαί9 *ΑκοΧονθίαις, καΙ ττρο τταντων όταν τβΧβση την
θβίαν ίίοίνωνίαν, καΐ σνν^ργα,ν αυτω προς την μ€τάδοσίν'
κα\ το άναγινωσκβίν θβίας Τραφας• καΙ ΌμιΧίας βν τη
'ΚκκΧησία- κα\ το δίδάσκβίν την νεότητα την Κατηχησίν
άπο8ημοϋντο9 τον 'Ιερβως το Έατττίζβίν τα βρέφη- κα\ το
Ι^ηρνσσβίν^ εαν ττρος- τούτο αδειαν δεξηταί τταρα του
'ΈίΤΓίσκότΓου. ΐΐροσετί δε, καθηκει αυτω, οπού αν περί
τούτου πρόνοια γενηται, το εκζητεΐν τους της ^Κνορίας
άσθενοΰντας, πένητας τε καΐ απόρους, καΐ είδοποίεΐν τον
'Έιφημερων περ\ της καταστάσεως αύτών^ των τε ονομάτων
καΧ των κατοικιών αυτών, Ινα τη τούτου παραινέσει δια
της τών Ενοριτών η αΧΧων ελεημοσύνης άνακουφίζωνται.
Ύαΰτα θεΧετε πρασσειν ασμένως καΧ εκουσίως ;
Άπϋκ/3ΐσΐϊ.
θέλω, του θβου βοηθοΰντος.
356
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ
*0 Έπισκο7Γθ?.
/^ΕλβΓβ πασαν σπουδαιότητα καταβάΧλ^ιν ύς το μορφω-
^-^ σαι κα\ σχηματίσαί την τβ Ιδίαν καΐ των οίκβίων
υμών πολίτβίαν, κατά την δίδασκαλίαν του άριστου, καΙ
βίς το ΤΓΟίησαι υμάς τε κα\ αυτούς, όσον το 60' ύμΐν,
υγιαίνοντας τύπους ττ} ποίμνη του \ρίστού ;
Ύούτο θβλω ποίησαι, βοηθοΰντός μοί του Κυρίου.
Ό ΈττίσκοτΓΟί. .
/^Ελβτβ μ€τ αΐδοΰς πβίθαρχβΐν τω *Ορδίναρίω υμών, καΐ
^^ άλλοις ζζόχοις της 'Κκκλησίας Ύπηρβταίς, καΧ Ικβίνοίς
οίς εμπιστεύεται η ύπερ υμάς επιτροπή κα\ κυβερνησις, μετ
άσμενης διανοίας καΙ θελήσεως τοΙς εύσεβεσιν αυτών επα-
κολουθοΰντες νουθετημασι ;
Έπουδασω τούτο ποιησαι, βοηθοΰντός μοι του Κυρίου,
^ Είτα 6 ΈτΓίσκοτΓΟί, ίτητίθάί τας Χ^ϊρας αίτου ζττΐ την κ€φαλην €νόζ
€κάστου €ζ αυτών, €μττροσΘ€ν αντον γοννπ€Τοϋντο9^ λ^γ^ί,
4 Αβε την εζουσίαν του εκτελεΐν την Αιακονίαν εν τη
^ 'Έ,κκλησία του θεού την σο\ παραδιδομενην ΈΙς το
"Ονομα του ΥΙατρός, καΐ του Υίοΰ, καΐ του αγίου ΐΐνεύ^
ματος. *Αμη ν.
^ Εϊτα 6 Έττίσκοποί ττα/ιαδίδωσι ίνΐ Ικάστω €ξ αυτών την Καινην
Αιαθιμην, λ^γων,
Α Αβε την εζουσίαν του άναγινώσκειν το Έ,ύαγγελιον εν
τη ^Εκκλησία του θεοΰ' κα\ του κηρύσσειν αυτό, εαν
δοθη σοι άδεια παρ αυτού τού 'Κπισκόπου.
^ Εϊτα €15 ξξ αυτών^ νττό του Έττισκόττου ώρισμ^νο^, άναγίνωσκ€ΐ
Ύό Ευαγγ^λίον,
'^Ύ^Έτωσαν υμών αΙ οσφύες περιεζωσμεναι, κα\ οΐ λύχνοι Αονκ.
-"-^ καιόμενοΐ' κα\ ύμεΐς όμοιοι άνθρώποις προσδεχομενοις ^^ ^5.
357
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ
τον Κνρωί' βαντώι^, ττότβ άι^αλυσβί βκ των γάμων ΐνα^
^Χθόντος και κρούσαντος, βύθβως• άνοίζωσιν αντω. Μακά-
ριοι οι δονλοί βκβϊνοι, ού9 ίΧθων ο Υ^υριο^ βύρησ^ι
γρηγοροϋντας. Άμην λβγω ύμίν, οτι περιζώσβται, κα\
άνακλινβΐ αύτον9, καΧ τταρβλθων διακονήσει αντοΪ9. Καϊ
€αν βλθτ) ίν ττ} δευτέρα φυλακτ], και Ιν τγι τρίττ} φυΧακΎ}
ελθγ], και ενρτ} οντω, μακάριοι είσιν οι δούλοι εκείνοι.
^ Είτα ττροβαίΐ'Εΐ ο Έττίσκοττο^ ^ν τί] Ύάξζΐ τη^ θβίαξ Κοΐί'ωι•Γα?, καΐ
τταραμ^νοναι ττάντβί οΙ Χ€ίροτονηθ€ντ€9, και μ^ταλαμβάνουσι την αντην
ημάραν συν τω Έΐϊίσκόττω.
^ ΣνντελζσθίίσΊ]^ τη^ Κοινωνία^, μζτά την €σγάτην Ε{ΐ)(?μ^, κα\ αμέσως
ττρυ της Ευλογίας άναγινώσκονταί αί €τ:6μ€ναί Εΰχαι.
*/"Λ θβοί ό Παντοκράτωρ, ο τταντων των αγαθών χορηγός,
^^ 6 δια την μεγάλην σον αγαθότητα ευδοκησας τον9
δονλον9 σον τοντονς• νποδεςασθαι καΧ ττροσΧη'^ασθαι ε\ς
την Αιακονίαν εν ττι σ^ ^ΈΙκκλησία- Αντόί, δεόμεθά σον,
Κνριε, άττεργασαι αντον^ ττραεΐς- γενέσθαι, καΐ ταπεινό-
φρονας, καΐ ευσταθείς εν τη Αειτονργία αντών, κα\
ττροθυμονς τον τηρεΐν ττάσαν την ττνενματικην Υίειθαρχίαν
ίνα πάντοτε μαρτνριον εγοντες αγαθής σννειδησεως, και
σταθεροί τε κα\ Ισγνροι διατελούντες εν τω Ύίώ σον
βριστώ, οντω καλώς άναστρεφωνται βν τοντω τω κατωτέρω
^Αζιώματι, ώστε καταζιωθηναι εΙς τους μείζονας εν τη
'Κκκλησία σον βαθμούς καλεΐσθαι, δια τού αυτού τον Ύίού
σον, Έωτηρος δε ημών *Ιησοΰ Ύίριστού' ω η δόςα καΐ η τιμή
εΙς τους αΙώνας τών αΙώνων. ^Αμην.
Άί πράξεις ημών, Κνριε [ορα σβλ. 271].
'ΤΤ ΈΙρηνη τού θεού [ορα σβλ. 270].
358
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ
^ ΊΤ' ΑΙ (ντανθα δίοι; άτΐαγγζλλξσθαι τω Αιακόνω^ δτί χρη αντον
-*•^ τϊαραμάναι ^ν τανττ\ τί] Αίακονία (ττΐ €να όλον €νιαντόν (βκτόί
αν δι* ζνλογον αΐτίαν αλλω? δο^τ/ τω Έπισκοττω), ϊνα τ€λ€ί09 καΐ
€μττ€ίρο9 γ€νηταί €ν τοΓί τη^ Εκκλησιαστικής Οικονομίας. Έάι/ δε
τηστδς καΐ 67Γΐ/χ6λτ)? ^νρ^θτ] €19 τηι; ταύτης ξκτ^λζσίν, δύναται δ€ΚΓΟ?
γ€ν€σΘαί Έαρα του της 'Έίΐΐαρχίας Επίσκοπου €ΐ? το Ώρ^σβυτ^ριον, τοϊς
καιροΐς τοϊς €ν τω Κανόη ωρίσμ^νοις' η δι' €7[€ίγονσαν αφορμην, αλλτ^
τα•1 Κυρίακτ], η Έορτσσί/χω ημίρα, €νώπων της ^Εκκλησίας, κατά τον
^φξζής τρό-ηον καΐ τύπον.
359
^Έ
ΤΤΠ02 ΚΑΙ ΤΑΗΙ2
ΓΙΝΟΜΕΝΗ ΕΠΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑί
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
ΑΘονσης της τταρα του Έττισκοττοι; ωρίσμ^νης ημίρας, μζτα το Τξλοζ
τηί ΙΙρωινης ^ Ακολουθίας^ γίν€ται ^Ομιλία η Ώαράκλησις άτταγγ^λ-
λονσα το Καθήκον καΐ την Α^ιτονργίαν των ^ρχομ^νων τον γ^€ίροτον€Ϊσθαι
Ώρ€σβντ€ρων, οττως άναγκαΐόν (στί τοντο το Τάγμα €ν τη Εκκλησία
του Χρίστου, ίτι δέ οττωί 6 λα09 όφςίλ^ί αύτονς ξκτιμαν €ν τω Ά^ιώ/χατι
αυτών.
^ Πρώτοι^ ό Άρχιδιάκοζ/οί, ?/, τούτου αττόντος, άλλοί τυ άντ αυτού
ωρισμίνος^ Ήαρονσίάζ^ι τω Έττισκοττω καθημίνω (ί? το θρονίον αυτοϋ
€γγυί της αγίας Ύραττ^ζης, ττάντας τους αυθημβρον μέλλοντας ^ίζασθαι
το ^Αξίωμα τον Υ[ρζσβυτ€ρίου (εκάστου δντος ξύπρ^ττώς Ιστολισμένον)^
λάγων^
Ι Ι Αρί€ρώτατ€ Τ1άτ€ρ ίν θβώ, τταρονσίάζω Ύμίν τούτους
-*■ -*- τον9 τταρβστωτας^ δβκτον^ γβνίσθαι βίς το ΥΙρΕσβν-
τύρων.
*0 Έττίσκοποί.
Ι Ι Ρόσβχβ ίνα ου9 παρουσιάζετε ημίν Ικανοί ωσί καΐ αζωι,
-*- -^ δια την μάθησιν αυτών κα\ την ευσεβή ττολίτείαν, του
ενασκεΐν πρεττόντως την Αείτουργίαν αυτών, εΐ^ την τιμήν
του θεοϋ καΐ εΐ^ την οΙκοΒομην της ^Έ,κκλησίας αυτοϋ.
^ Άτοκρίν€ταί 6 ^Αρχώιάκονος,
*ΤΤΡώτησα ττερϊ αυτών, κα\ ττροσετι εξητασα αυτούς, κα\
"*--^ ΤΓίστεύω αυτούς οΰτως είναι,
^ ΕΓτα ό ΈπίσκοτΓΟί λ€γ€ί τω λαω,
"ΤΔβτβ, ανθρωτΓΟί, ους ττροτιθεμεθα, συν θεω, ττροσ-
■*" δβ^ασ^αί σήμερον εις το Ιερον Ώρεσβυτερων 'Έ,πειδη
μετά ττρεττουσαν δοκιμασίαν ου κατειληώαμεν άλλ' η οτι
νομίμως καλούνται εΙς το ^'Έ,ργον καΧ την Αειτουργιαν
360
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
αυτών, και Ότί προς• ταύτα Ικανοί ύπάργουσίν. Άλλ'
ομω9 Ιαν ύ} τις βξ υμών 6 βίδω^ Κώλυ/χά τί η σημβιω-
Τ€ον Έγκλημα βν τινί βκ τούτων, δι ο ουκ οφβίλβί
αυτός• δβκτος γβνβσθαι βίς ταύτη ν την Ιβραν Αβίτουργίαν,
ττροβλθβτω βν τω Όνόματί του θβοΰ, καΧ δηλωσάτω τί βστί
το "Εγκλημα η το Κώλυμα.
^ Και €αν Έροταθγ μάγα τι "Εγκλημα η Κωλνμα, ^έον τον Έ τίσκοττον
άττοσχζϊν του γ^ζίροτονύν τον κατηγορουμ^νον, αχρις αν άθώοί ^νρ^θτ]
οντοί τοΐ) Εγκλήματος.
^ Είτα 6 Έττισκοττο^ (σνστήσας ταϊς ττροσ^νχαϊί του Εκκλησιάσματος
τους άζίονς ζίφ^θίντας του γ^ιροτονάσθαι), μζτα του ττ^ρι^στώτος Κλήρου
και λαοΰ, ψάλλζΐ η άναγινώσκζΐ την Αιταν^ίαν, μζτά των ττροσζυχών,
καθώς ττρο^ιατ^τακται €ν τω Ύύπω τω €7γΙ Χ€ίροτονία Διακόνων, ττλην
δτί (V τι] €Κζΐ προστ€^€ΐσ?/ Ιδιαιτ€ρα Αιτ7ί(Γ€ΐ, τταραλξίττ^ται το ρήμα
[Αιακόνονς^, καΐ αντ αντοΰ -παρεμβάλλεται το ρήμα \Π ρεσ βυτερους\
^ Είτα ψάλλεται η άναγινώσκεται η Τά^ΐί της θείας Κοινωνίας, μετά της
Ενχης, του τε ^Αποστόλον^ καΐ του Ευαγγελίου, των εφεζης εττομενων.
Ενχη,
*/^ θ €09 ό ΤΙαντοκρατωρ, 6 πάντων των άγ^^^^ Χ^ΡνΎ^^^
^-^ ό δια του άγιου σου ΤΙνβύματος διάφορα Τάγματα
Αβίτουργών βν τη εκκλησία καταστησας^ ΐλβως βττίβλβψον
€7γΙ τους δούλους σου τούτους βίς το ΐΐρβσβυτβρων νυνί
καλουμβνους' κα\ βμπλησον αυτούς ούτω της άλτ^^β/α^ της
σης διδασκαλίας^ κοΧ άμβμπτω αυτούς τη πολιτβία κατα-
κόσμησον, ώστβ λόγω τ€ καΙ ύττοδβίγματί ίν τούτω τω
Άζιώματί πιστώς Σοί δουλβύβιν αυτούς, βίς δόζαν του
σου "Ονόματος, καΧ την οίκοδομην της σης "Εκκλησίας,
δια την άζιομισθίαν του Έωτηρος ημών "Ιησοΰ Χριστού,
του σύν Έο\ καΐ τω άγίω ΥΙνβύματι συζώντος καΧ συμβασι-
λβυοντος, βίς τους αΙώνας τών αΙώνων, Άμην,
ΆτΓοστολοί.
'ΤΤ^Νϊ Εκαστω ημών ίδόθη η χάρις, κατά το μίτρον της Έφεο
-*-^ δωρβάς του Χριστού. Αιο λβγβι, Άναβάς βίς ΰψος ^ '^'
361
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
^χμαλώτενσβι/ αίχμαλωσίαΐ', και βδωκβ δόματα τοΪ9 άνθρώ-
7Γ0ί9. (Το δβ', άρββη, τι ίστίν ύ μη οτι και κατββη
πρώτοι/ βΐί τα κατώτβρα μ^ρη της γης ; Ό καταβάς, αυτός•
ίστί κα\ ο άναβας νττβρανω τταντων των ουρανών, ΐνα
ττΧηρώσΎ) τα ττάντα.^ Και αυτο9 βδωκβ τους μβν 'Αττο-
στόλους, τους δβ ΥΙροφητας, τους δβ Έύαγγβλιστάς, τους
δβ ΙΙοιμβνας καΐ Αιδασκαλους, προς τον καταρτισμον τών
αγίων, €ΐς βργον διακονίας, βίς οίκοδομην του σώματος του
\ρίστού' μ^χρι καταντησωμβν οι παντβς βίς την βνότητα
της πιστβως, καΧ της βπιγνωσβως του Υίοϋ του θβου, βίς
άνδρα τβλβων, βίς μβτρον ηλικίας του πληρώματος του
\ριστοΰ.
^ Μ€7ά τοντο αναγινώσκ^ται ώ^ "προ^ Εναγγ^λίον μ^ρο^ η τον Ένατου
Κζφαλαίου τον κατά Ματθαίον, ώ? ξφξξης.
Ματθ. *ΎΔών 6 Ίησοΰς τους όχλους βσπλαγχνίσθη πβρί αυτών,
© 36. Χ 2τι ήσαν βκλβλυμβνοι, καΧ βρριμμβνοι, ως πρόβατα μη
ίχοντα ποιμένα. Ύότβ λβγβι τοΐς μαθηταΐς αύτοΰ, Ό μβν
θβρισμος πολύς, οι δβ ίργάται ολίγοι. Α€7]θητ€ ουν του
Κυρίου του θβρισμοΰ, όπως βκβάλη βργάτας βίς τον θβρισμόν
αύτοΰ.
^ '^ίΐ τούτο το ^φζζηί €κ του Δβκάτου Κζφαλαίου τον κατά ^Ιωάννην,
*Ιωά»'. Γι. 'ΛΜ^ζ^ αμήν λβγω ύμΐν, Ό μη βισβρχόμβνος [κτλ. έ'ω^ στ. 16].
^ Είτα 6 ΈτΓίσκοποί, καθημ€νο9 6ΐ5 το Θρονίον αυτόν, ττροσλαλξΐ αντοΐς
*ΤΎΚούσατ€, άδβλφοί, ως ίν τύ] κατ Ιδίαν βζβτάσβι, κα\ €ν
•^ ΤΎ) προ ολίγου προς υμάς γ^νομ^νη παρακλήσβι, καΐ
βν τοΐς ιβροΐς ^Αναγνώσμασι τοΐς εκ του Ευαγγελίου, καΐ
τών * Αποστολικών ληφθβΐσι γραφών, οποίας εστί σημα-
σίας, καΐ οπόσης σπουδαιότητος το ' Έργον τούτο, εΙς
ο καλεΐσθε. Και νυν πάλιν παρακαλούμεν υμάς εν τω
^Ονόματι του Κυρίου ημών ^Ιησοΰ άριστου, δια μνήμης
362
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
βχίίΐ/ ώί ύ\1τη\6ν βστί το αξίωμα, κα\ ώς σπουΒαΙον το
^ργον καΐ μβλημα βίς• ο καΧάσθβ- 'Ήτοι, του Δναι
άγγβΧονς, σκοπούς, και οΙκονόμους του Κυρίου' του 8ι.δά-
σκ€ίν καΐ νουθβτβϊν καϊ τρβφβίΐ^ την του Κυρίου θβρα-
π€ίαι/, και ττρονοβϊν αυτής- του Ικζητβίν τα του άριστου
δίβσκορπίσμ^να πρόβατα, κα\ τα τίκνα αυτού τα Ιν μίσω
τούτου του πονηρού κόσμου, Χνα σωθώσι δια \ρίστοΰ βίς
τον αΙώνα.
ΕχβΓβ τοίνυν διαπαντος βίς την μνήμην υμών βγκβχαραγ-
μβνον, ηλίκος ύμΐν βμπιστβύβταί θησαυρός. ΚΙσΙ γαρ αύτοΙ
του άριστου τα πρόβατα, άτινα Αύτος ηγοράσατο δια του
θανάτου αυτού, κα\ ύπβρ ων το αίμα αυτού β^βχββζ/. Ή
'ΈίΚκΧησία καΐ το ^Εκκλησίασμα ω δβΐ υ μας ύπηρβτύν.
Αυτού βστιν η Νύμφη, καϊ το Έώμα. 'Καν δβ συμβτ} ότι
αύτη η Εκκλησία, η Μβλο^• τί αύτης βλάβην τίνα η
πρόσκομμα υπζγβί δια την ύμβτβραν άμβλβιαν, βυ οϊδατβ
και το μξγβθος τού πταίσματος, και την φοββραν τιμωρίαν
την μβλλουσαν άκολουθησαι. Αω, βνθυμβΐσθβ μβθ' εαυτών
τον σκοπον της υπηρεσίας υμών προς τα τβκνα τού θβοΰ,
προς την νυμφην κα\ το σώμα τού Χριστού- καΧ προσβχβτε
ίνα μηδβποτβ άναστβίλητβ τον καματον, την βπίμελβιαν τ€
καΧ την σπουδην υμών, αχρις αν πράζητβ πάν το €0' ύμΐν,
κατά το ίβρον υμών καθήκον, τού προαγαγβΐν παντας τους
ύμΐν βμπιστβυομβνους η βμπιστβυθησομβνους, βίς τοιαυτην
βν ΤΎ) πίστβί και βπιγνωσβι τού θβού συμφωνιαν, καΧ €ΐς
τοιαυτην Ιν βριστώ ωριμότητα καΐ τβλβιότητα, ώστβ μηδβνα
τού λοιπού βν ύμΐν ύπολβιφθηναι τόπον, μητ€ τη πλάνη
κατά την θρησκβίαν, μήτε τη φαυλότητι κατά ον ^ιον.
'Έ,πβιδη λοιπόν τοσαύτης βστί καταξιότητος, και τοσαυ-
της δυσκολίας το *Α^/ω/.ια υμών, βννοβΐτε μβθ^ όπόσης
οφβίλβτβ επιμελείας κα\ σπουδής φιλοτιμβΐσθαι, Χνα υπήκοοι
363
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
καί ευγνώμονες γβνησθβ προς τον Κυρών τον καταστη-
σαντα υμάς ύς τοσούτο αξίωμα- ττροσβτί δβ όπως οφζίλετβ
προσβχβιν ΐνα μηθ' ύμ€Ϊς• ττταίσητβ, μητβ τοΐς άλλοις
γβνησθβ αφορμή του πταΐσαι, Άλλ* ουκ βζ βαυτών την
ττρος τούτο γνώμη ν καί θβλησιν κτάσθαι δυνασθβ' αΰτη
γαρ η θβλησίς κα\ δύναμις τταρα μόνου του θβού τταρβχβταί-
Δίο οφβίλβτβ, καΧ -χρβίαν ίχ^τβ του βζαίτησασθαί σττου-
8αίως το αγιον αυτού ΥΙνβύμα. Καί βπβίδη ουκ άλλως
δυνασθβ καταντησαι βίς το τοσούτον άττοτβλβσαι ίργον^ το
ίγόμ^νον της των ανθρώπων σωτηρίας^ βΐ μη δια διδα-
σκαλίας καϊ 7Γαραίν€σ€ως της ληφθβίσης βκ των θβίων
Τραφών, καϊ δια πολιτβίας ταύτη συναδουσης' ^νθυμβΐσθβ
όπως οφβίλβτβ βπιμβλβΐς γβνβσθαι βίς το άναγίνώσκβιν κα\
βκμανθάνβιν τας θβίας Τραφάς, καΐ βίς το μορφωσαι την
διαγωγην ίαυτών τ€ κα\ των Ιδιαιτέρως ύμίν ανηκόντων^ κατά
τον κανόνα των αυτών Υραφών Καϊ δια ταυτην την αυτήν
αΐτίαν, όπως οφβίλβτε άποφβύγ^ιν καϊ άποτιθίναι (οση
δύναμις) πάσαν μβριμναν καΧ σπουδην βιωτικην.
ΐΐβποίθαμβν δβ οτι ταύτα ηδη προ πολλού άνβμβτρησασθβ
καΐ άνβλογίσασθβ Ιν βαυτοΐς, καϊ οτι σαφώς εκρινατβ
βαυτοΐς^ δια της θείας γάριτος^ οτι όλως βπιδώσβσθβ βαυτούς
τούτω τω ^Αζιώματι, βίς ο καλβσαι υμάς ηύδόκησ€ν ό
θβός- '^Ω.στβ^ τό γ Ιφ> ύμίν^ τούτω μόνω άφοσιωθηναι, και
πάσαν μβριμναν καί σπουδην υμών άς τούτο συνβισβνβγκβΐν
κα\ αδιαλείπτως βζαιτβΐσθαι πάρα τού θεού κα\ ΥΙατρός^
δια της Μεσιτείας τού μόνου Έωτηρος ημών *Ιησού Χριστού,
την ούρανόθεν επικουρίαν τού αγίου ΥΙνεύματος, ΐνα δια της
καθημερινής αναγνώσεως καΧ μελέτης τών θείων Υραφών^
τελειότεροι καϊ δυνατώτεροι γίνησθε εν τη υπηρεσία υμών,
καΐ ΐνα ούτω σπουδάζητε, προϊόντος τού χρόνου, τού
άγιάζειν την υμών τε καϊ τών υμετέρων πολιτείαν, καϊ τού
364
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
σχτιματίζβίν ταύτην κατά τον κανόνα καΐ την δώασκαΧίαν
του άριστου ^ ώστ€ γενέσθαι υγιαίνοντας κα\ θεαρίστους
τυτΓους ύς ίττακοΧουθησίν τώ λαώ.
ΝυνΙ δβ, ίνα καΐ τούτο το ^ΈίΚκλησιασμα του αρίστου το
ενταύθα συνηθροίσμβνον ίννοηστ} υμών την γνώμην καΧ
θβλησίν ΤΓβρΙ τούτων, καΧ Ινα αυτή η ετταγγ^Χία υμών
μάλλον Κίνηση υμάς εΙς το ττοιησαι το καθήκον υμών, δεΐ
υμάς ευκρινώς άπαντησαι ττρος ταύτα τα ερωτήματα, άτινα
ημείς, εΙς το Όνομα του θεού, καΧ της 'ΈιΚκλησίας αυτού,
ττερϊ τούτων μελλομεν ερωτησαι υμάς.
ΊνΤΟ/χί^βΓβ, εν τη καρδία υμών ότι άληθινώς καλεΐσθε εΙς
*^ ^ το Ύάγμα και την Αειτουργίαν της Ίερωσύνης, κατά
το θέλημα τού Κυρίου ημών ^Ιησού Χριστού, καΐ την Ύάζιν
ταύτης της 'ΈΙκκλησίας της Αγγλίας ;
Άποκρισυ.
Νομίζω.
Ό Έττίσκοποί.
Ι Ι Έ,ττεισμενοι εστε οτι αϊ θεΐαι ΤραφαΙ ττεριεχουσιν ικανώς
-■--^ ττάσαν την Αιδασκαλίαν την άναγκαίως άπαιτουμενην
εΙς την αΐώνιον σωτηρίαν δια πίστεως της εΙς τον Ιησούν
\ριστόν ; Και εκρίνατε εαυτοΐς εκ τών ττροειρημενων
Τραφών διδάζαι τον ύμΐν εμπιστευόμενον λαόν, καΐ μηδέν
διδάζαι (ως άναγκαίως άτταιτούμενον εΙς αιώνων σωτηρίαν)
εκτός ότου πεπεισμένοι εσεσθε συμπερανθηναι δυνασθαι
και άποδειγθηναι δια της θειας Τραφης ;
ΆτΓοκρίσΐδ•.
Οΰτω πεπεισμαι, κοΧ οΰτως έκρινα εμαυτω δια της τού
θεού χάριτος.
Ό ΈπισκοτΓΟί.
ΘΕλβτβ λοιπόν πιστώς σπουδάζειν πάντοτε διακονεΐν την
Αιδασκαλίαν, τα τε Μυστήρια κοΧ την ΥΙαιδείαν τού
365
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
άριστον, όντως• ώς παρηγγβίλβι/ 6 Κνρως, καί ως αντη
η ^Κκκλησια και τούτο το ΈασίΧ^ίον ταύτα τταρβίληφβ,
κατά τας ίντοΧας του Οβού' ωστβ διδάσκβίρ τον λαορ τον
ΤΎ) υμών 'Έ,πίμβλβία καΐ Φροντίδί βμπίστβνόμβνον, μβτα
ττασης σπουδής ταύτα φυλάσσβίν κα\ τηρβΐν ;
Οντω θεΧω ποιησαί ττ} βοηθβία του Κυρίου.
*0 ΈτΓίσκοποί.
ί^ΈΧ€Τ€ βτοίμως ^γ^ιν μβτα ττάσης πίστης σπουδής
^^ άφορίσαι καΧ άπβΧάσαί πάσαν πΧάνην καΧ ζίνην
δίδασκαΧίαν, βναντωυμβνην τω Χόγω του θβού' καΧ γ^ρησθαι
δημοσιαις τ€ κάϊ Ιδίωτίκαΐς νουθβσίαίς καΐ παραινβσβσιν,
ως προς τους άσθβνοϋντας, καΧ προς τους υγιαίνοντας,
τους βν ταΐς 'Κνορίαις υμών, ώς απαιτήσει η χρ^ίοί κα\
προκβίσβταί η αφορμή ;
Άττόκρίσις.
θβΧω, βοηθοΰντός μοι του Κυρίου,
*0 Έπισκο7Γθ9.
/^Ελβτβ ^νδβΧβχβΐς γβνβσθαι ίν ΥΙροσ^υγαΙς, κα\ βν ττ}
^-^ αναγνώσει των θβίων Τραφών, κα\ βν ταΐς μβΧβταις
ταΐς βοηθουσαις βίς την γνώσιν τούτων, αποθεμένοι την
μεΧετην του κόσμου καΐ της σαρκός ;
Έπουδασω τούτο ποιησαι^ βοηθούντός μοι του Κυρίου.
*0 ΈτΓίσκοποϊ.
/^Ελ€Τ€ σπουδαίοι γενέσθαι του μορφούν καΐ σχηματίζειν
^-^ υμάς τε αυτούς και τους οΙκείους, κατά την Δίδα-
σκαΧίαν του Χριστού, καΧ του ποιησαι υμάς τε κα\ αυτούς,
Όσον το εφ* ύμΐν, ύγιαίνοντα υποδείγματα καΧ τύπους ττ}
ποίμντ) του άριστον ;
366
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
'Αττόκρισίί,
θέλω τούτω ττροσβχβίΐ^, βοηθούνται μοι του Υ^υρίου,
Ό Έπίσκοποί.
/^Ελβτε ^ίατηρ^Ιν και προαγβιν, όσον το ίή) νμίν, την
^-^ ηρβμίαν, την ^Ιρηνην Τ€ Κ(Χί την άγάττην ίν ττασυ τοΪ9
\ρίστίανοΪ9, κάϊ προ τταντων Ιν τοΐ^ ύμΐν ίμίΓίστ^υομύνοιε
η ^μτηστβυθησομβνοίί ;
'ΑτΓοκρισυ.
Οντω θβλω ττοίησαι, βοηθουντό^ μοί του Κυρίου,
*0 ΈτΓίσκοποί.
/^Ελ€Γ€ εύαββώ^ ττβιθαρχβΐν τω Όρδιναρίω υμών, καί
^-^ αλλοίί ζζόχοίί Ύττηρβταί^, οΐί βμπιστβύβται η ύπβρ
υμάς ίτητροπη και κυββρνησί^' μ€τ άσμβνης διανοίας καΐ
θβλησβως τοΐς βύσβββσιν αυτών βττακολουθοΰντβς νουθβτη-
μασι, κα\ νποτασσόμβνοί ταΐς βύσΕββσίν αυτών γνώμαις.
ΆτΓοκρισίί.
Ούτω ττοίησω, βοηθοϋντός μοί του Κυρίου.
^ Είτα άνιστάμ€ΐΌί λ^γβί 6 Έττίσκοττοί»,
'/^ θβοί ό ΥΙαντοκράτωρ, ο δωρησάμβνος ύμΐν ταυτην την
^^ θελησιν του ττοιησαι ττάντα ταίτα* Αύτος κα\ πάρα-
(τχοί ύμΐν την Ισχύν καί την Βύναμιν του δίβςάγβίν αύτα*
Ινα ίττιτ^\1ση το βργον ο βνηρζατο ίν ύμΐν, δια *Ιησοΰ
άριστου του Κυρίου ημών. Άμην.
^ Μζτά τοντο τταρακαλΗταί το ^Εκκλησίασμα, κατ ί^ίαν (V ταϊ^ Προσ€υχα?9
αντων τάί ταττ€ΐνά^ τω Θίω προσ^ν^γκαι ίκ€σια9 αυτών ν7ΐ€ρ τϊάντων
τοντων' ΚαΙ δια ταύτας τά? Προσ€υχά9 χρόνον τίνα γίν€ται σιγή.
^ Μ€^' 6 ψάλλ^ταυ η άναγίνω(τκ€ται νπο του 'Ετησκόττου (γονυπ^τούντων
Τϊάντων των χ^ιροτονουμίνων Ώρ^σβυτξρων) το Υβηί, Ονβαίον 8ιηηίη8''
αρξαμ^νου του Έπισκοττου, καί των ^Ιζρέων καΐ των άλλων 7ΐ€ρΐζστωτων
κατά στίχον ντΐακουόντων, ω$ Ιφ^ζη^.
2 Υ, ΥΙν^υμα κτίζον, ττάρβσο,
Φρ€να9 των σών Ιττίσκβψαί'
367
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
' Ανωθβι/ ττΧησον χάριτο^^
Άί Έν καρδίας βκτισα^,
Αλλθ9 καλτ] ΐΙαρακλητο9,
Ύψιστου Αωρβα θβον,
^Αγάττη^ ΐΐνρ^ ΤΙηγη ζωής,
ΚαΙ Πρίσμα Έύ πνευματικόν
'Έ,7Γταμορφθ9• Έύ δωρβάν^
Αβζίά^ Σύ θβία^ Αάκτυλο^•
'ΈίΤταγγβλία ΥΙατρικΎ},
ΥΙλουτίζβί^ λόγω στόματα,
^ Αναψον φως νοημασι^
Έττλαγχροίί άγάπην βγχβον
Το ασθ€Ρ€9 του σώματος•
Αυναμβί ρώσον συνβγ^ώς.
^Έιγθρον μακράν άπβλασον,
Και δοί είρηνην μόνιμον
Έού ττροϊόντος οΒηγού
'Κκφύγωμβν πάν βλαββρόν.
Ύ^αράς βραββΐον 8ος ημϊν,
Αος χαρισμάτων δόματα'
Άλύσβις ρηζον έριδος,
ΈΙρηνης σφίγξον σύνδβσμον.
Τίατερα γνώμεν δια Έοΰ,
Υίόν τ€ γνώμβν του ΙΙατρός•
ΈιΙς αμφοτέρων ΥΙνεΰμα Έε
Αιηνεκώς πιστεύωμεν.
ΤΙατερ* άίνουμεν και Ύιόν,
Καϊ άγιον ΪΙαράκλητον
ως όε πεμψαι εφ ημάς
^αρισμ' αγίου ΐΐνεύματος, ^Αμην,
368
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
^ Τούτου γ^νομ^νον, ^τϊ^νχ^ται 6 Επίσκοποι κατά τοντον τον τρόττον^
'/^ θ60? 6 παντοκράτωρ και 6 Πατήρ 6 €πονράι/ιθ9, 6 δια
^^ την ττρος ημάς άμβτρητυν σον άγάπην κα\ άγαθωσύνην
τον μονογβνη κα\ νττβραγαττητόν σου ΎΙον 'Ιησονν άριστον
δβδωκως, Αυτρωτην ημΐν γβνβσθαι^ κα\ *Αρχηγον ζωής•
αΐωνίον 09 την ημβτβραν Άπολντρωσιν δια του θανάτου
αυτού τβλβ^ωσαί, κα\ άναβαν βΐί τους ουρανούς, βζα-
π€στ€ίλ€ν βίς άπαντα τον κόσμον τους ^Αποστόλους,
ΐΐροφητας, Έύαγγ€λίστάς, Αίδασκάλους Τ€ κα\
ΥΙοιμβνας αυτού, ων δια τού κάματου κα\ της ύπηρβσίας
μβγαλην πανταγού τού κόσμου συνήγαγαν ποίμνην, τού
βζαγγβλλβίν τάς αιωνίους άρβτάς τού αγίου σου *Ονό-
ματος• 'Υττβρ τούτων των τηλικουτων της αΙωνίου σου άγα-
θωσυνης βυβργβτηματων, καΐ άνθ* ων ηύδόκησας τούτους
καλβσαι τους παρβστώτάς σου δούλους βις το αύτο Ά^/ω/χα
κα\ την -αύτη ν *Υπηρ€σίαν την ώρισμβνην βϊς την σωτηρίαν
τού γβνους των ανθρώπων, βζ όλης καρδίας ΈοΙ βύχ^αρι-
στούμβν, Σβ βπαινούμερ καΧ προσκυνούμβν καΧ ταπβινώς
σου δβόμβθα δια τού αυτού τον βύλογητού σου Υιού,
γαρίσασθαι πάσιν ημΐν, τοΐς βνθαδβ η καΐ άλλαχ^ού
^πικαλουμβνοις το άγων σου 'Όνομα, ΐνα διατβλώμβν βαυτούς
παραγόμενοι προς Σβ βύγνωμονας ύπ€ρ τούτων καΐ των
λοιπών σου ευεργεσιών, καΐ ΐνα Όσημεραι αύζάνωμεν καΐ
προβαίνωμεν εν τη Έού καΧ τού Υιού σου πιστει καΙ
επιγνώσει, δια τού ΐΐνεύματος τού αγίου. Ω,στ επίσης
δια τούτων τών σων Υπηρετών, κάϊ δι εκείνων εφ* ους
ούτοι κατασταθησονταί σου Ύπηρεται, δοζάζηται δια-
παντός το άγων σου ^Ονομα^ καΧ επεκτείνηται η ευλογημένη
σου Βασιλεία, δια τού αυτού τού Υιού σου, Κνρίον δε
369 Α^
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
ημών *Ιησοΰ άριστον, τον συν Σοϊ συζωντος και σνμ-
βασίλ€νοντο9, ίν ττ) βνότητι τον αντον άγίον ΐΐνβνματοί,
βΐ^ τον^ αιώνας των αΙωνων. *Αμην,
^ Ύαντηί της Ευχής γ€νομ.ζνης, 6 Έπισκο7Γθ?, μ€τά των 7Τ€ρί€στώτων
ΐ6/3€ωζ;, €ΐητίθησί τάς χείρας €7τΙ την κεφαλήν Η•6ς (κάστυν των
^ζχομίνων το ΥΙρ^σβντέριον' γοννπ€Τθύντων των χ€ίροτονονμ4νωΐ', και
λέγοντος τον Επίσκοπου,
Α Αββ Ώνβνμα αγιον άς το Άζίωμα καΐ βργον ΙΙρβ-
"*■ ^ σβντβρον ίν ΤΤ} *ΈιΚκλησία του θ€θν, το νυν σοι
παραδίδόμβνον δια της 'ΈίΤΓίθβσβως• των ημβτβρων χβίρών.
Αν Τίνων άφ }9 τας αμαρτίας^ άφίβνταί αντοΪ9' καί αν
Τίνων κρατΎ]9, κβκρατηνται. 'Κα\ ΐσθί συ ττιστος Ο1κονόμο9
του Αόγου του θβον, κα). των Ιβρων αύτου Μυστηρίων
ΚΙς το Όνομα του Τίατρός, καΙ του Υιού, καΐ του άγιου
ΥΙνβυματοΫ. *Αμην.
^ Είτα υ Έπισκοπο? τταραδιδωσι €νΙ €κάστω αντων^ γοννιΤ€Τονντί, τα
Βιβλία €ΐί την χ^ΐρα, λίγων,
4 Αββ την ίζουσίαν του κηρύττ€ΐν τον Αόγον του θβοί,
^ ^ κα), του €πιτ€λ€ΐν τα ιβρά Μυστήρια βν τω !Εκκλη-
σιασματι οττου αν €\ς τούτο νομίμως ταγθτ\9.
^ Ύοντον γ€νομ€νον, ψάλλ^ταί η άναγινώσ κ€ταί το Σνμβολον των ΡΝ',
και μ€τά τούτο προβαίνει 6 Έπισκοττοϊ €ν ττ] Ι α^€ΐ ττ/•» θ^ίας Κοινωνίας^
και 7τάντ€'ί οί χ^ιροτονηθίντ^ς ανμμζταλαμβάνονσι, τταραμ€ίναντ€ς €ν
ω το'ττω αί χ€φ€? €π' αυτούς ^τϊ^τέΟησαν, αχρις αν μ€ταλάβωσί της
ΚοινωΓίας.
^ Σνντβλ^αθίίσης της Κοινωνίας, μ€τά την (σχάτίΐν Ευχην, καΐ άμίσως
ττρό της Ευλογίας, αναγινώσκονται αύται αί Ευχαί.
Ι ι Ολι;6λ66 ΙΙάτβρ, κατάτΓβμχΙ/ον, δβόμβθά σου, βπί τούτους
τους δούλους σου, την ούρανόθβν σου βύλογίαν, ΐνα
βνδυσωνται την δικαιοσύνην, καΧ ΐνα ο Χόγος σου ό Χαλου-
μβνος δια του στόματος αυτών οΰτως βύοδωθΎ)^ ώστβ
μητΓΟΤβ μάτην Χαλβΐσθαι, Παράσχου δβ ΐνα και ημβΐς
της γαριτος ίττιτύχωμβν τού άκούσαι κα\ προσΧαββσθαι
370
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ
οσα αυτοί τταραδωσονσι βκ του παναγίου σου Χόγου, η
τούτω συναδοντα^ ών /χβσα σωτηρίας ημών ωστβ ίν παντί
λόγω Τ€ καΧ ίργω ζητησαι ημάς την σην δόζαν, και την
αΰζησίν της Βασιλβίας σου, δια *Ιησοϋ αρίστου του Κυρίου
ημών. *Αμην.
Ας πράζβις ημών, Κυρί€ [6ρα σελ. 271].
τ
*ΤΤ ΈΙρήνη του θβοΰ
[6ρα σ6λ. 270].
^ ^Εάν δ6 την αυτήν ημ^ραν τισΐ μ^ν τταραδί^οται η Αίακονία, ησί δε το
Ώρ€σβυτ€ριον' Πρώτοι; μςυ τταρονσιάζονται υΐ Αίάκονοί, είτα δε οί
ΥΙρ€σβντ€ροί' ΚαΙ (ζαρκξϊ την Αίταν^ίαν άτταζ άναγινωσκ^σθαί ΰττερ των
αμφοτέρων. ^ Αναγινωσκονται άμφότ^ραι αί Ενχαί' ττρωτον μ^ν η νπ€ρ
Αιακόνων, εΓτα δε η ΰττερ Γ\ρ€σβντ€ρων. *0 ^Αττόστολός εστί το τη^
Ίτρόί Έφζσίονί ΈτΓίσΓολ^ί Κεφ. Δ'. 7 εωί του 13, 0)9 ανωτέρω €ν ταύττ]
τί} ^Ακολουθία. Και (νθνς μετά τοντο, οί γινόμενοι Αιάκονοι ξζ^τάζονται
καΐ χ€ίροτονοννται, ως ανωτέρω τιρο^ιατ^τακτω. ΕΓτα ει;όί τούτων
άναγνόντος το Ευαγγ€λιον (είτε το εκ τον κατά Ματθαίον Θ' 36 εωί του
38, 0)9 ανωτέρω €ν τανττ] ττ ^Ακολονθία' είτε το εκ του κατά Αουκαν ΙΒ'
35 εω9 τον 39, ώ9 ανωτέρω €ν τω εττΐ Χ€ίροτονία Αιακόνων Τυπω) οι
-γινόμενοι Ώρ€σβντ€ροι. ωσαύτως ζζζτάζονται καΐ )(^€φοτονοΰνταί, ώί
ανωτέρω διατε'τακται έν ταύττι ττ} ^Ακολουθία.
\7ί Α ο, 2
ΤΑΗΙ2
ΕΠΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑί Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΕΙ
ΑΡΧΙΕΠΐ:^ΚΟΠΟΤ
Η ΕΠΙ2ΚΟΠΟΤ
ΚΤΡΙΑΚΗΝ Η ΕΟΡΤΑΣίΜΟΝ ΗΜΕΡΑΝ ΓΙΝΟΜΕΝΗ
^ Πάντων 7τρ€τ:όντω9 ητοιμασμίνων €ν ττ} Εκκλησία, καΐ ^ΐ€υθ€τημ€νων'
μ€τά το τίλος τηί Ώρωινη^ ^Ακολονθίας, 6 Ά/3χΐ€7Γίσκοπο9 {η άλλοί τίς
ωρίσμξνοί ^Ετϊίσκοποζ) αργ^ίται τη^ €771 τί] Θίία Κοινωνία Τά^^ωί* €ν
27 αϋτη Ιστιν
*Η Έ.νχη.
* ζ~\ θβοί ό ΥΙαντοκρατωρ^ ο δια τον Υίοΰ σον *Ιησον
^^ άριστον τοις αγίοις σον ^Αττοστόλοις πολλά και
^ζογα δωρησάμ^νος γαρίσματα^ καί Ιντβίλάμ€νο9 αντοίς την
ΤΓοίμνην σον ττοιμαΐρβιν Δοί γάριν^ Ββόμβθα σον, ττασιν
^Κπίσκοποις^ καί της σης ^Κκκλησιας ΙΙοίμβσίΡ, ΐνα τον
λόγον σον βνδβλβχώς κηρνσσωσι, καί την δι αντον θβίαν
ϊΐαίδβίαν ττρβττόντως οίκονομώσΐ' καί τω λαω σον παρασ\ον
νπηκόως ταντα φνλάσσβίν, ΐνα ττάντβς κομίσώμβθα τον
άμαράντίνον της δόζης στβφανον, δια *Ιησον \ρίστον τον
Κνρίον ημών. *Αμην.
^ ΚαΙ αλλοί ΈττίσκοτΓΟί αναγίνώσκα
Τον Άττόστολον.
Α'Ύιμ. Ι Ι Ιστοί ό λόγος, Έΐ τις 'Έιτησκοπης 6ρ€γ€ται, καλόν
Γ' ΐ• ■■- -^ €ργον €7Γίθνμ€Ϊ. Αβΐ ούν τον 'ΈίΤΓίσκοπον άνβπί-
λητΓτον βίναι, μίας γνναικος άνδρα, νηφαλιον, σώφρονα,
κόσμων, φίλόζ^νον, δίδακτικόν, μη ττάροινον, μη πληκτην,
μη αΙσχροκ€ρδψ αλλ* 4πί€ίκη, άμαγον, άφιλαργνρον τον
Ιδίον οίκον καλώς ττροϊσταμβνον, τβκνα ίγρντα βν ύποταγγ)
μβτα πάσης σβμνότητος. (ΕΙ δβ τις τον ίδιον οίκον προ-
372
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
στηναι ουκ οίδβ, ττώί Εκκλησίας θβοΟ ίπίμβλησβταί ;)
Μη ν€Οφυτον, ίνα μη τυφωθϋ^ βΐ^ κρίμα βμπεσγ) του
διαβόλου. Αβΐ δβ αυτοί/ καΙ μαρτυρίαν καΧην ίχ^ίΐ^ άπο
των βζωθβν, ίνα μη €69 ονβίδίσμον εμπεστ}, καΐ 7Γα)//δα
του διαβόλου.
^ *Η τούτο, άντΙ του * Αποστόλου.
'Λ Πο τη9 Μίλητου ΤΓβμψα^ βίς "Κφβσον [κτλ. έ'ω^ στ. 35]. Πρά^.
•[[ Είτα άναγίνωσκίΐ Άλλος Έπισκοττοί
Το Ευαγγ4λιον.
Α Έγ€ί τω Έίμωνί ΥΙβτρω 6 'Ιησονς, Έίμων ^\ωνα, αγαπάς Ίωάν.
^ μβ ττλβΐον τούτων ; Αβγβί αύτω, Ναϊ Κυ/Οίβ, συ οίδας ^^ ^5•
οτί φιλώ σβ. Αεγβί αυτω, Βόσκβ τα άρνία μου. Αβγβί
αύτω πάλιν δβύτβρον, Έίμων Ίωνά, ά^ατταί μβ ; Αβγβί αύτω,
Ναί Κύρίβ, συ οίδας• οτι φιλώ σβ. Αβγβί αυτω^ ΐΐοίμαίνβ τα
πρόβατα μου. Αβγβί αύτω το τρίτον^ Έίμων Ίωνά, φίλβί9
μβ ; *Έ>λνπηθη 6 ΐΙβτρο9 οτι βΐπβν αύτω το τρίτον, Φιλβις μβ ;
ΚαΙ βίπβν αύτω, Κύριβ, συ πάντα οίδας' συ γινώσκβις ότι
φιλώ σβ. Αβγβί αύτω 6 'Ιησοΰς, Βόσκβ τα πρόβατα μου,
*Η Γοί;το.
Ο Υ σης οψίας τύ) ημβρα βκβίνγ] ττ) μια τών σαβ βάτων Ίωάν.
[κτλ. €'ω5 στ. 23]! ^ * ^ * ^^,^^^
Η τοντο.
ΠΡοσβλθων 6 * Ιησού ς βλαλησβν αυτοΐς [κτλ. €ω5 τον τ^λον^Ί. Ματθ.
ΚΗΊ8.
^ Και μ€τά το τ^λοί του Εναγγξλίον, του τ€ Συμβόλου τών ΡΝ', και της
'Ομιλιαϊ, 6 Έψηφίσμ^νος (το Στοιχάριοζ^ αυτοϋ (ν^^^υμ^νος) παρουσιά-
ζεται Ίταρά δυο Έττισκόττων τω *Αρχΐ€7Γΐσκο7Γω της Επαρχίας (η αλλω
τινί Επισκοπώ νομίμως ^ιωρισμίνω), καθεζομίνον του Αρχιεπισκόπου
Ιν τω Θρονίω αυτοϋ εγγύς της αγίας Τραπέζης, και τών παρουσιαζόντων
^Έ,πισκόπων λεγόντων,
'^Έβασμιώτατβ ΙΙάτβρ β ν θβω, παρουσιάζομβν Ύμϊν
^ τούτον τον βύσββη καΐ βυ πβπαιδβυμβνον ανθρωπον
γβιροτονβϊσθαί κοΧ καθιβρούσθαι *Έ1πισκοπον.
373 -^ 3
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
^ Είτα άτταιτζΐ δ Άρχΐ€7Γίσκοπο? το ΰττβρ τ//? Καθί^ρωσξωζ Βασιλικόν
Πρόσταγμα^ και ττροξβνίΐ ΐνα άναγνωσθΐ] αντό. Είτα ορκίζεται 6
Έψηφίσμ€ΐΌξ τον τηί ττρόί τόζ; Άρχίζττίσκοπον 7τρ€ΤΤονση^ Π^ιθαρχία^
"Ορκον, ω$ ζφζζη'ί.
Όρκθ9 τηί ττροί τον Άρχίζττίσκοττον Τΐρ^τιονση^ Υΐ€ίθαρ\ίαζ.
ΤΤ^Ιί το ^ Ονομα τον θβοί;. *Αμην, Έγώ 6 Μνα *Κπίσκο-
■^-^ 7Γ09 €ψηφίσμ€νο9 τη9 ^Κκκλησίας καί *Κπίσκοπη9 της
^άνα βτταγγβλλομαί καί ντησχνοϋμαι ττ ασαν την ττρίττουσαν
αΙδώ καί τν^ιθαργ^ίαν ττρος τον ^Αρχίβττίσκοπον, καΧ την
ΉΙητροτΓοΧίτικην 'Κκκλησίαν της• δβϊ^α καΐ προς τον9 Δία-
8όχον9 αυτών Είί τούτο βοηθησαι μοι ο ββο^", δίά *\ησού
άριστον,
II Ού γίνεται οντοί 6 "Ορκος ζττΐ Καθΐ€ρώσ€ί * Αρχι^ττισκότΐον.
^ Είτα 6 Ά/3χΐ€πίσκοπο5 τταρακαλ^ϊ το ττβριεστόί Εκκλησίασμα τιροσ^ν-
γ^ξσθαι, λύγων αυτοϊς τοντο,
'ΛΔβλφο/, γβγραπταί βν τω κατά Αονκαν άγίω ΈύαγγβλΙω^
-^^ '^Οτί 6 ^ωτηρ ημών άριστος ην δίαννκτβρβνων 4ν
ΤΤ} ττροσβνχΎΐ^ προ του βκλβζασθαι καΧ ίζαποστύΧαι τους
δώδβκα αύτοΰ * Αποστόλους. Τβγραπταί δβ καΐ Ιν ΪΙράζβσιν
* Αποστόλων, Οτί οι ίν τη ^Αντίοχβία ΜαθηταΙ €νηστ€υσαν
κοΛ προσηνζαντο προ του βπίθβΐναι τας χβΐρας βπΐ ΐΐαΰλον
καί Βαρνάβαν, καΧ του απολΰσαι αυτούς. Δία τούτο καΧ
ημβΐς, κατά το ύπόδβιγμα τού Έωτηρος ημών Χριστού
κα\ τών * Αποστόλων αυτού, πρώτον βπίστρβψωμεθα ίπ\
προσβυχην, προ τού ύσδεγεσθαί τούτον τον *\{μϊν παρου-
σιασθέντα κα\ τού απολύβίν αύτον άς το έργον ύς ο
πεποίθαμεν οτι κβκληκβν αύτον το ΪΙνβύμα το άγων.
^ ΕΤτα άναγινώσκ^ται η Αιτανξία, ώί ανωτέρω, Ιν τω €7γι Χ(φοτονία
Διακόνων Ύνπω' Πλην οτι μετά τούτο το Ευ^όκησον φωτίσαι
τΐάντας τον$ Έτησκόττονς κτλ.^ τταραλ^ίττ^ταιη €Κζΐ ^ττομύνη ιδιαιτέρα
Αίτησις ^ καΐ άντ αυτής αντη τταρ€μβάλλ€ται'
Μ7^Ύ8όκησον βύλογησαι τούτον τον 'Έιψηφίσμενον *Α8€λφον
■^-^ ημών, κοΧ καταπεμψαί βπ* αύτον την χάριν σου, ΐνα
374
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
ΤΓρ^ττόντως άσκηση το Ά^/ω/χα €19 ο κβκληται, ^Ις την
οίκοδομην τη9 ση9 'Κκκλησίας^ και €19 την Τίμην, τον
Τ€ αίνον καΐ την δόζαν του σου *Ον6ματθ9.
Άποκρισίί.
Δβό/χβ^α σου βττακουσον ημών, Κύρίβ,
^ Είτα άναγίνωσκ€ταί αϋτη η Ιτΐομίνη Ευχί].
*/^ ^€09 6 Παντοκράτωρ, 6 πάντων των αγαθών χορηγός•,
^^ 6 δια του αγίου σου Πνεύματος διάφορα Τάγματα
Αβίτουργών €ν τύ} στ) *Κκκλησία κατάστησα^, ϊλβω^ Ιττί-
βλβψον €7γΙ τούτον τον δονλόν σου τον εΙς το βργον κάϊ την
λβίτουργιαν Κπισκόπου νυν καλουμβνον, καΐ βμττλησον
αυτόν ούτω της άληθβίας της ση9 διδασκαλίας, κα\ άμβμπτω
αυτόν τη πολιτβία κατακόσμησον, ώστ€ λόγω τ€ κα\ '^ργω
€ν τούτω τω Άζίώματί τηστώς Σοϊ δουλβύβιν αυτόν, βίς
την δόζαν του σου ^Ονόματος, καΐ βΐί την οίκοδομην καΐ
βύδίΟίκησίαν της σης 'Έ,κκλησίας, δίά την άζίομισθίαν του
Έωτηρος ημών *Ιησοΰ άριστου, του συν Έο\ κα\ τω αγίω
Υίν^ύματί συζώντος καΧ συμβασίλβύοντος, βίς τους αιώνας
των αιώνων, *Αμην,
^ Είτα ό 'Αρχκ'ϊΓίσκοτΓΟϊ, καθήμ€νο9 €15 το Θρονίον αντον, λ4γ€ί τω
Χξίροτονονμύνω^
*\Α€λφ€, βπβιδη αι θβΐαι Τραφαί, κα\ οι αρχαίοι Και/οζ/βί
^ ^ Ιπιτάσσουσιν ημΐν ταχβως μηδβ γβίρας βττιτιθβναι τινί
μηδβ βίσδβχβσθαί τίνα ττρος την Κυββρνησιν βν τη του
άριστου 'ΈίΚκλησία, ηντινα ούχ ηττονος πβριβποιησατο
τιμήματος η της του ιδίου αΐματος βκχυσβως' ττρο του
βίσδβχβσθαί σβ βίς ταύτην την Αιοίκησιν, μβλλω σ€ βζβτάσαι
π€ρί τίνων Κβφαλαίων, βπί σκοπώ Ινα το πβριβστος
^Έ,κκλησίασμα δοκιμάση καΐ βπιμαρτυρηση πώς διανοη
αναστρέφ^σθαι 4ν τ^ 'Κκκλησία του θβοΰ.
375
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
ΊΓΎΈ7Γ€ίσμ€νο9 €ΐ οτί αΧηθίνώς καλβΐ βΐ^ ταύτην την
ΑίΟίκησιν, κατά το θβλημα τον Κυρίου ημών 'Ιησοΰ
αρίστου, καί την Ύάζίν τούτου του Βασίλβίου ;
*Αποκρισΐ9•
ΐΐβπβίσμβνο^ €ΐμί.
*0 Άρχιβττίσκοποί.
Ι ι Έπ€ίσμ€νο9 €ΐ οτι αί θβιαι ΤραφαΧ ττβρίβχουσιν Ικανώς
ττάσαν την Αιδασκαλίαν την αναγκαίων άπαιτουμβνην
βίς την αΐώνίον σωτηρίαν δια πίστεως της €ί9 τον Ίησοΰν
\ρίστόν ; Καϊ βκρινας σβαυτω €Κ των αυτών θ ίων Τ ραφών
δίδάζαί τον βμπβτηστβυμβνον σοι λαόν, καΧ μηδβν δίδάζαί
η Ισχυρίσασθαί ώς αναγκαίων άπαιτούμβνον βίς την αΙώνων
σωτηρίαν, €Κτο9 ότου ττβπβίσμβνος ίστ) συμπβρανθηναι δυνα-
σθαι καΐ άποδβιχθηναι δια των αυτών Γραφών ;
Άποκ/3ΐσΐ9.
Οΰτω 7Γ€π€ίσμαί καΧ οΰτω? βκρινα δια της του θβοϋ
γαρίτος,
*0 Άρχΐ€πίσκοπο9.
^^Ελβ^ί* ουν πιστώς μβλβταν €ν ταΐς αύταΐς θβίαις Γραφαΐς,
^^ κα\ ΙτηκαλβΙσθαί τον θεοί^ δια ττροσβυχης, Ίνα άλη-
θινώς αύτας ίννοησης- ωστβ δύνασθαι δι αυτών διδασκβιν
κα\ τταρακαλβΐν βν τη διδασκαλία τη ύγιαινουση, κα\
τοις άντιλβγουσιν άντιστηναι και βλβγχβιν αυτούς;
Άποκρισΐ9.
Ύοϋτο θβλω ΤΓΟίησαι, τη του θβοϋ βοηθβία.
*0 Άρχΐ€7Γίσκοπο9.
* ΜΤ^Ύοίμως ίχβις μβτα πάσης πίστης σπουδής άφορίσαι
•^-^ καΐ άπβλάσαι πάσαν πΧάνην καΧ ζβνην Αιδασκαλίαν,
βναντιουμβνην τω λόγω του θβοΰ' κα\ Ιδία Τ€ καΐ προφανώς
άλλους παρακαλβΐν κα\ θαρρυνβιν ύς τούτο ;
376
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
ΆτΓοκρίσΐί.
'ΈίΤοίμω^ ίχω, βοηθούνται μοί του Κυρίου.
*0 Άρχΐ€πισκοπο?.
ί^Έλ€ί9 άρν^ϊσθαι πασαν την άσβββίαν και τα9 κο-
^-^ σμίκα9 επιθυμίας•, καΧ σωφρόνων καΐ δικαίως καΐ
βύσββώς ζησαι ίν τω νυν αιώνι, ΐνα πβρί πάντα
σβαυτον παρβχγ] τύπον καλών βργων, ωστ€ τον βζ
βναντίας βντραπηναι, μηδέν βχοντα πβρί σου λβγβιν
φαϋλον ;
Άποκρισ4?.
Οντω θβλω ποιησαι, βοηθοΰντός μοι του Κυρίου,
Ό Άρ)(1€πΐσΚ07Γ09.
ί^Έ,λβις διατηρβΐν καΐ προαγβιν, Όσον το βπΐ σοι, την
^^ ηρβμίαν, την Τ€ άγάπην, καΐ την βίρηνην βν πάσιν
άνθρωποις' και τους Ιν τύ} στ} ^Έ,πισκοπΎ} ανήσυχους,
άνυπηκόους, καΧ κακούργους σωφρονίζβιν καΧ παιδβύβιν,
κατά την βζουσίαν την τβ σο\ δοθβΐσαν δια του λόγου
του θβοΰ, καΐ την βμπιστβυθησομβνην σοι δια του θβσμοϋ
του Βασιλβίου τούτου ;
'ΑτΓοκρισυ.
Οντω θβλω ποιησαι, τύ} τον θεον βοηθβία,
Ό ΆρχιεττΓσκοποί.
ί^Έλβις πιστός γβνβσθαι βίς το γβιροτονείν καΧ άποστελ^
^^ λ€ΐν άλλους, ήτοι το ίπιτιθίναι γ/ίρας ίπ αυτούς ;
ΆτΓοκρισίί.
Οΰτω θβλω γβνβσθαι, τη του θβοΰ βοηθβία.
*0 Άρχ4€7ΓίσΚ07Γ0?.
ί^Έλβις ηπιον παρβχβσθαι σβαυτόν, κα\ ίλβημόνως βχβιν
^^ δια τον άριστον προς τους πβνητας κα\ ύνδββΐς, κα\
προς πάντας τους αβοήθητους φίνους ;
377
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
Άττοκρισυ.
Οντω παρβξομοίί βμαντόι^, ττ} του θβοΰ βοηθβία.
^ ΕΓτα ανιστάμζνο^ λ€γ€ΐ δ *Αρχΐ€πίσκο7Γθ?,
/^ θβος 6 Ίταντοκρατωρ, ο ΐΐατηρ ημών 6 ίπονράνιος,
^^ ο δωρησάμβι/09 σοι ιτρόθ^σιν άγαθην του ττοιησαι
τταντα ταύτα, Αυτοί καΧ τταρασχοι σοϊ την Ισχυν καΧ την
δύναμίν του διβζαγαγβΐν αύτά' Ίνα, €πίΤ€λ€σαντθ9 Αύτοϋ
ίν σο\ το αγαθόν ίργον ο βνηρξατο, συ Τ€λ€ί09 βύρβθγ}^
καΧ άνβπίληπτοί ίν τη βσχατη ημβρα, δια *Ιησοϋ άριστου
του Κυρίου ημών. *Αμην.
^ ΕΓτα ό Έψηφίσμίνος €Μ€ταί την λοιττην άρχίξραηκην στολην, καΐ (ττ*
αυτόν γοννπ€Τονντα ψάλλίται η άναγίνώσκξταί το \νβηί, ΟτβαίΟΊ"
^ΐήτϋηΒ^ άρζαμ4νον τον Άρχΐ€7Γΐσκοπου, καΐ των Έπισκοπωι;, μ€Τ
άλλων 7ΐ€ρΐ€στώτων, κατά στίχον άττοκριναμάνων^ ώί €φ€^ή9,
^^Υ, ΥΙν^ύμα κτίζον, ττάρεσο,
^^ Φρ€ναί των σων βπίσκβψαί.
[κτλ. Όρα οττισθ^ν €ίί σβλ. 367].
^ Τούτου -γ^νομίνου^ λ4γ€ΐ 6 ^Αρχιεπίσκοποι,
ΈΙσακουσον, Κυριβ, τη^ προσευχής ημών,
^Αττόκρίσίί.
Καί η κραυγή ημών πρ09 σβ ίλθετω,
Αβηθώμβν,
*/^ 0609 ό παντοκράτωρ, καΧ ο ΥΙατηρ ο πολυβύσπλαγχνος,
^^ 6 δια την άμβτρητόν σου άγαθωσύνην τον μονογενή
καΧ άγαπητόν σου Υίον 'Ιησονν άριστον δβδωκώς, Αυτρω-
την ημΐν γενέσθαι, καΧ * Αρχηγον ζωής αΐωνίου' ος την
ημετεραν άποΧύτρωσιν δια του θανάτου αυτού τελειώσας,
καΐ άναβας εΙς τους ουρανούς, κατεγεεν πλουσίως τα δόματα
αυτού επ' ανθρώπους, τους μεν *Αποστόλους άναδείζας,
τους δε ΥΙροφητας, τους δε Κύαγγελιστάς, τους δε
378
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
Πθί/Χ€ζ/α9 καί Αί8ασκάλον9, €ΐς οίκοδομηρ και τβλβ/ω-
σιν της *Έ,κκλησία9 αυτόν- Αδυτος κα\ νυν παράσχον,
δβόμβθα σου^ τω δουΧω σου τούτω τοιαύτην την νάριν,
ωστ€ βτοιμως• ίχ'^ιν τταντοτε του διασττβΐραί το σον Κύαγ-
γΐλίον, την χαροποιό ν βϊδησιν της προς Έβ καταλλαγης,
καΐ του χρησθαι τη δοθβίση αύτω βξουσία, μη βίς
καθαίρβσιν, αλλ* βίς οίκοδομην μη βίς βλάβην, άλλ'
€ΐς άντίληψιν ώστβ ως φρόνιμον κα\ ττιστον οικονόμον,
τον δίδοντα τη θβρατΓΕία σου ίν καιρώ το σιτομβτριον,
βν τβλβι δβκτον γβνβσθαι βίς την γαραν την αιώνων^ δια
Ιησού Χριστού τον Κυρίου ημών, του συν ΈοΙ καΐ τω
άγίω ΥΙνβύματι συζώντος κα\ συμβασιλβύοντος βνος θβοΰ,
€ΐς τους αιώνας τών αΙώνων. *Αμην.
^ Είτα δ ΆρχιβττίσκοτΓΟί και οί Επίσκοποι ^τΐΐτιθάασι ταί χβΐραί Ιπι την
κεφαλήν του Έ\|^ηφίσμ^νον Έπισκο'που, γονυπ^τουντοί ίμ-προσθ^ν αυτών,
λίγοντο'ζ του *Αρχΐ€πισκοπου,
4 Α^€ ΥΙν^ύμα άγιον, βίς το 'Α^/ω/χα κα\ €ργον Έπ^-
σκόπου €ν τη ^Εκκλησία του θβον, το νυν σοι
τταραδιδόμβνον δια της ^Έπιθβσβως τών ημβτβρων γβιρών
ΈίΙς το Ονομα του ΥΙατρός, καΐ του Ύίου, καΐ του αγίου
ΤΙνβυματος. ^Αμην. Και μβμνησο άναζωπυρβΐν το
χάρισμα τον θβοΰ ο δβδοταί σοι δια ταύτης της
^ΚτΓΐθβσβως τών ημβτβρων χβιρών Ου γαρ βδωκβν ημΐν
ο θβος ττνβνμα δβιλίας, άλλα δυναμβως, κα\ αγάπης,
καΐ σωφρονισμού,
^ Είτα παραδίδωσιζ; αυτω 6 Ά/)χΐ€πισκοπο9 τα Βι/3λια, λζγων,
Ι Ι Ρόσβχβ τη άναγνώσβι, τη παρακλησβι, καΐ τύ)
•*--*- διδασκαλία. Μβλβτα τα βν τούτω τω Βιβλίω
π€ρΐ€χ6μ€να, *Εν τούτοις ϊσθι σπουδαίος, ΐνα η δια
τούτων ίπιγινομβνη προκοπή φανβρα η πάσιν, "Εττβχβ
σβαυτω, κα\ τη διδασκαλία, καϊ βπίμβνβ αύτοϊς*
379
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
τοΰτο γαρ ποίών^ καΙ σβαυτον σώσ€ί9, καϊ του9
ακούονται σου. Υβνού τύ/ ττοίμνΎ) του άριστον ττοιμην^
μη Χυκο9' βόσκ€ τα ττρόβατα, μη κατβσθίβ αυτά, Ύα
ησθβρηκότα βρισχυβ, τα κακώς έχοντα ίνσωματο-
7Γ0ί€ί, τα συντετριμμένα καταδβι, τα πΧανωμενα
ίπίστρβφβ, τα άπολωλότα ζητ€ί, Οΰτως ίΧίησον ώστε
μη ανβιμβνος γβνβσθαί' οΰτω τταίδβυσον, ωστ€ μη ίτηΧα-
θβσθαι βλβους' ΐνα, φανβρωθβντος του ^Αρχιποίμβνος,
κομίστ) τον άμαράντίνον της δόζης στεφανον, δια
*Ιησοΰ άριστου του Κυρίου ημών. *Αμην,
^ ΕίΓα ό Ά/3χΐ€7Γΐσκο7Γθ9 7τροβαίν€ΐ €ν τϊ] Ύάζξί τηί θ€ίαί Κοίνωνία^' μξύ*
ου και 6 ΧζίροτονηθβΙί Έττισκοποϊ {μ^τα και άλλων) σνμμζταλαμβάνΗ.
^ Και ώ? ττρόί €σ\άτην Ενχτίζ', ό/χ€σω? ττρο τη^ Έ^νλογία'ί^ αναγινώ-
σκονται αύται αί Ενχαί.
Ι Ι Ολυβλββ Πάτβρ, κατάπβμψον,, δβόμβθά σου, €πί τούτον
τον δοΰλόν σου την ούρανόθβν σου βύλογίαν, καΐ οϋτως
βνδυσον αυτόν το αγιόν σου ΙΙνβΰμα, ωστ€ κηρύσσοντα
τον λόγο ν σου, μη μόνον ίττιστηναι αυτόν βίί το
βλβγζαι, βπίτιμησαί, κα\ τταρακαλβσαί Ιν ττάστ)
μακροθυμία καΐ δίδαχη, αλλά κα), ύγιαίνοντα γενέσθαι
τύπον τών πιστών ίν λόγω, ίν ανάστροφη, Ιν αγάπη,
€ν πίστ€ΐ, €ν άγνβία κα\ β ν καθαρότητα ώστβ πιστώς τον
δρόμον τβλβσαντα, €ν τη ίσγάτη ήμερα άπολαββσθαι
τον της δικαιοσύνης στβφανον τον άποκβίμβνον πάρα
τω Κυρίω τω δ ι καίω Κριτή, τω ζώντι καΐ βασιλευοντι
βνΐ θβω συν τω ΙΙατρί, καΐ τω Ώνβύματι τω άγίω, εΙς τους
αιώνας τών αιώνων. *Αμην.
Άί πράξεις ημών, Κύριβ [6ρα σέλ. 271].
τ
*ΤΤ Έιρηνη του θ
βοΰ [ορα σ€λ. 270].
ΡΙΝΙ8.
380
ΤΤΠΟΙ ΠΡ02ΕΤΧΗ2 ΜΕΤ' ΕΤΧΑΡΙ2ΤΙΑ2
ΓΕΝΟΜΕΝΟΙ ΚΑΓ ΕΤΟΣ ΤΗΝ ΕΚΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΟΤ ΜΑΙΟΤ ΜΗΝΟΣ.
^ΓΤΠΟΙ ΠΡ02ΕΤΧΗ2 ΜΕΤ ΕΤΧΑΡΙ2ΤΙΑ2
Τίΐ^ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΙ ΘΕίΙ^
γινομενοι κατ* ετοσ εν πασηι εκκαησιαι και παντι παρεκκαησιωι
εντοσ τουτου του βασιαειου την ετηριδα τησ αναρρησεωσ του
βασιλεύοντος ανακτος η αλλην ημεραν επισήμως διωριςμενην.
Α'.
^ Κατά τ^ν Ώρωινί^ν καΐ την *Εσ7Τ(ριιη)ν Άκολονθίαν άνα-^ινώσκαν Ιτητρίηίται τον$ €ψί£^ϊ
Ψαλ/ιοιίί, Άνα-γνώσ ματα, 5τίχοι/5 και Ευχά$.
Ίδιαίτ(ροι Ψαλμοί.
Ψαλμοί ΙΘ', Ρ', ΡΚ'.
'Ιδιαίτίρα Άνα-^νώσματα.
Ύο ΤΙρωτον' 'Ιησοΰ ϋανή Α' 'ίω^ στ. 10,
η ΤΙαροιμίων Η' ίω% στ. 17.
Τύ Αζύτ(ρυν• 'Ρωμ. ΙΓ' ίω^ στ. 11,
η Άποκ. ΚΑ' στ. 22 «ωϊ ΚΒ' στ. 12.
Οί στίχοι οί μ(τά το ^Αποστολικών ^ύμβοΚον,
Ό '1(ρ(ύ$.
Α€Ϊζον ημΐν, Κνρί€, τυ Ιλ€θ? αον.
^Απύκρισίί.
Και το σωτήρων σου, Κνρΐ€, δωί]9 ημϊν.
Ό Ί(ρ(νί.
Κυρΐ€, σωσον τον Βασιλέα.
Άιτόκρισίί.
Τόΐ^ ίλττίζοντα €771 Σ€.
Ό '1(ρ(ν$,
*Κζαι:όστ€ΐλον αντω βοηθζίαν ^ζ αγίου σου.
Άπόκρισίί.
Και €19 τον αιώνα τω βραχίονί σου αντιλαβου αντον,
Υ^νου αντω ττνργοί Ισγυοί,
'Αττύκρισίί.
'Αττό ττροσώπου €γθρων αυτόν.
Ό Ίίρίύί.
οι 'Τπηρξταί σον βν^ύσωνταί ^ίκαιοσννην.
Άπόκρισίί.
Και οι €κλ€κτοί σου άγαλλίάσωνται.
Ό 'Ιβρίνί.
Σωσον τον λαόν σον, Κνρΐ€,
'Α-ηύκρισίί.
Και ξνΚόγησον την κληρονομίαν σον.
382
ΕΙΣ ΕΤΗΡΙΔΑ ΑΝΑΡΡΗΣΕΩΣ
Δ09 ζίρηνην ζν ταΐί ημ4ραί9 ημών, Κνρί€.
Άπόκρισΐ5.
Διότι ουκ ίστιν αλΧο^ 6 υτϊξρμαγβν ημών, €ΐ μη Συ μόνος, 6 θ€0?,
ΈίΙσάκονσον, Κύρί€, τών τιροσ^υγών ημών,
Άπόκρισίί.
Και ?; κρανγη ημών ττροί Σζ €λΘ4τω.
^ Μετά την πρώτην Εύχ^ν την (πΐ ττ} Πρωινή ή Έσπιριντί Ακολουθία, άνα-/ινώ(ΤΚ€ται ή
€<ρ(ζψ (πομίνη.
00609 6 ΤΊ] σγ ^ννάμ€ί προνοούμ€νο9 τον λαον σον, και €ν άγάτττι αυτών
βασίλ^νων' Ευδόκησαν ούτω τον Δουλόζ/ σον (νλογησαι, τον ημών
Βασίλ4α, ωσθ' υπ αυτόν το ίθνος τοντο μ€τά σοφίας κνβ€ρνασΘαι, καΐ την
^Εκκλησίαν σον ΣοΙ λατρ^ύζίν €ν ττάσΎ) ^υσ^β^Ι ήρ€μία' και τταράσγον ίνα
αυτός ολοψύγως Σοι αφωσιωμίνος, και ^ν €ργοίς άγαθοΐς μ^χρι τέλους
ττροσκαρτ€ρών. Σον καθοδηγονντος, ζΐς την αιώνων σου καταντηστ] βασι-
λίίαν' δια ^Ιησον Χρίστου τον ΎΙον σου, Κνρίου δ€ ημών, του συν ΣοΙ καΐ
τω *Αγίω Υίν^ύματί συζώντι καΐ συμβασιλευοντι, €νός άζΐ θξον, €ΐί τους
αιώνας τών αιώνων. Ά μη ν.
ΤΙ Έά»/ φάλληται ή άνα-γινώσκηται ή Αιτανίία, άναγνώσκονται αύται αΐ ΈύχαΙ άμΙσω$ μ(τά
την Ενχήν, Ύαπανώί Ίταρακαλουμίν σ€ Τΐάτίρ' (άν δέ μ^ άνα-^ινώσκηται ή Αιτανύα,
ανται αί ΕύχαΙ άναψνωσκονται άντΙ των Ευχών τών ύπίρ του Βασιλ4ω5 και νπ(ρ τψ
ΒασιΚίκψ Οίκο-γίνάαί ΐπΐ τί} Πρωινή και τ^ Έστκμν^ Ακολουθία.
ΚΎρΐ€ 6 θ€Ος ημών 6 φζρων και δίοικών τα πάντα τω ρηματί της
δυνά ζώς σου' Πρόσδξξαι τας ταττβινάς ημών δ67/σ6ΐ? νιτ€ρ του
Κυριάρχου Α^σττότου ημών ΓΕίΙΡΓΙΟΤ, του δια της σης χάριτος και
προνοίας, ώσ€ΐ €ν ταύττ) ττ} ημ^ρα, υπ^ρ ημάς κατασταθ^ντος ξΐς Βασιλέα*
και μ€Τ αυτοΰ, δζόμζθά σου, ίυλόγησον την (ϋμζΐη Βασίλισσαν ημών
Μαρίαν, την Χηραν Βασίλισσαν ^Αλ^ξάνδραν, Έδουάρδοζ^ τόν Ώρίγ-
κιπα της Ουαλλίας, και ττάσαν την Βασιλικην Οικογίν^ιαν ΐνα πάντοτε
(ΤΓΐ τ^ στ\ άγαθωσνντ} ττ€ττοίθ6τ€ς, σκ€τταζόμ€νοί τ€ ττ/ στ/ δυνάμει, και ττ}
7Γθλυ€λ€ω και αϊδιω σου ευνοία στεφανωθεντες, μακροημβρενωσιν ενώπιον
Σου εν ειρηντι και άσφαλεία, εν χαρά τε και τιμί], καΐ μετά θάνατον ζωής
καΐ δόζης επιτύχωσιν αΐωνίου' δια της ά^ιομισθίας και μεσιτείας του
Χρίστου Ίι;σου τοί3 Σωτηρος ημών, του συν Σοι και τω Αγίω Ώνενματι
σνζώντος και συμβασιλεύοντος, ενός άεΐ Θεοΰ, εις τους αιώνας τών αιώνων.
^Αμην,
Ο&εός 6 Παντοκράτωρ, δ δεσπόζων πάντων τών βασιλείων του κόσμου,
και διοικών αυτά κατά την σην ευδοκίαν' Ειλικρινείς σοι άποδίδομεν
ενχαριστίας, διότι κατηζίωσας τόν Αοϋλόν σου τόν Κυρίαρχον Αεσπότην
383
ΕΙΣ ΕΤΗΡΙΔΑ ΑΝΑΡΡΗΣΕΩΣ
ημών, τόυ Βασιλία ΓΕίΙΡΓίΟΝ, ώσβι €ν τανττ] ττ) ημ^ρα, €πϊ τον Θρόνον
κατασταθηναυ τον Βασιλίΐου τούτον. ^Ο^ηγίίτω αντον η σοφία σον, καΐ
6 βραχίων σον κατίσγ^νίτω αντόν' η άλΊ]θζία και ^ικαιοκρισία, η
όσίότηί καΐ δικαιοσύνη, η ειρήνη κα\ άγάττη, ττξρισσζνίτω €ν ταϊς ημξραις
αντον, Δΐ6υ0υ^€ ττάσαν αντον βονλην και ττροσττάθζίαν βίί την σην ^όζαν
και την ξνημβρίαν των νποτ€ταγμ€νων αντω* ημΐν δόί την χάριν τον ίλαρώ?
δια σννξί^ησιν νποτάσσζσθαι αντω, και αντος άντ€χ4σθω ^ιην€κωί των
καργιών τον λαον αντον' μακροημ€ρο9 και (ντνχηξ ίστω η Δ€σ7Γ0Τ€ΐα αντον,
και €ν τω μίΧλοντι αίώνι στ^ψον αντον τϊ) ζωΐ] ττ) αΐωνίω' δια ^Ιησον
Χριστον τον Κυρίου ημών. *Αμην.
00609 και Πατήρ τον Κυρίου ημών 'ίησοΰ Χρίστου, του μόνον Σωτηρος
ημών και Άρχηγον τη^ ΕΙρηνη^' Παράσχου ημϊν την χάριν τον
σοβαρών ^νθνμύσθαι όπο'σουί τΐ^ρικζίμ^θα κιν^ννονί δια ταί δυσΓυχ€Γί άπ'
άλλ7/λω2; διαιρέ'σίΐί ημών. *Αφ€λον Έαν μϊσος, ττάσάν Τ€ ττροληψίαν, και
τιαν ο,τι ^μποδί^ει ημα.'ί άττο τί}^ θ^αρίστον Έι;ο'τητθ5 και ^Ομοι^οιαί* ιι^α,
ώί ^ν €στί Σώμα, και €ν Υ1ν€νμα, καΐ μία Έλττίί της Κλήσεως
ημών, €19 Κυρΐ09, μία Πίστΐ9, €ν Βάπτισμα^ €19 Θ€09 και Πατϊ/ρ
ττάντων ημών, οντω τον λοιπόν ττάντίς μιας γζνωμ^θα καρδίας καΐ μιάί
ψνχης, και ^νωθέντ^ς €ν €νΙ αγίω σνν^€σμω της τ€ ^Αληθ€ία9 και
της Ειρήνης, της τ€ Ώίστ€ως και της ^Αγάπης, όμοθνμα^όν (V €νι
στόματί Σξ δοζάζωμςν' δια 'ΐτ^σου Χρίστου του Κυρίου ημών. ^Αμην.
Β'.
ΤΙ Κατά Ύ^ιν Ίάζιν την (πι Ύΐλίσα Θ(ία5 Κοινωνίας, άντι τψ Έύχψ, του Αποστόλου, και του
Εύαγγβλίοι» τη$ Ήμίρα!, άναψνώσκονται τά (ψί^ψ.
Ευχή.
*/^ ©€09 ό ττΐ στ) ^ννάμζΐ [κτλ. "Ορα άνωτίρω ίΊ$ σ€λ. 383].
^~'^ ΆπόστολοΓ.
ΛΓαπι^τοί, παρακαλώ ως τταροίκονς και 'παρ€'πώημίονς [/ίτλ. (ω$ στ. 17].
Εύα'γ'γίλιον.
17" ΑΊ ά7Γθστ€λλουσιι; αντω τονς μαθητας αντών [κτλ. (ω$ στ. 22].
II Έάι/ αύτη ή (τήσιοί ήμίρα συμπίπττ} Κυριακή ή άλλϊ; τινι Έορτασίμψ ήμίρα, άνα-^ινώσκ^ται
ή Έύχή, δ Απόστολος, και το Έύα-^ΎΪΚιον τήί Έορτψ, και μ(τά τήν Έ,ύχήν τψ Εορτής
(πισυνάπτ€ται ή Ευχή, Ό Θίοί δ τρ σ^ 5υνάμ€ΐ.
Γ'.
ΤΙ Άνα'γινώσκΗν ^ιητρ4π(ται και τήν ίπομίνην Άκολουθίαν ώρψ τινι προσψόρψ της αΰτ^5
ήμίροί.
Τβ Ώβητη Ιαηάατηηβ.
2 Ε Θ€Οϊ; αΐνονμζν, ["Ορα σ(\. 46.]
384
ΕΙΣ ΕΤΗΡΙΔΑ ΑΝΑΡΡΗΣΕΩΣ
% Είτα λίγεί δ Ί^ρ^ύί,
Ο Κύρίοί μζθ^ νμων,
Απόκρισκ,
Και μζτά του τιν^ύματό^ σον,
Αξηθώμ^ν,
Κυρΐ6, (λζησον ήμας.
Χρίστ€, ζλ^ησον ημάς,
Κν/)ί€, €λ4ησον ημάί.
Τ~ΓΑγ€/3 ημών,
^ Είτα άνιστάμ€ΐ^ο$ λεγεί ό 'Ιβρβνί,
Κνρΐξ, σώσον τον Βασιλέα.
Άπόκρισκ,
Ύόν ιλτιίζοντα ^τη Σ4.
Ό Ί^ρ^ύί,
Εξαττόστζίλον αντω βοηθζίαν ^ζ αγίου σον.
Άπόκρισίί.
Καί €15 τον αιώνα τω βραχίονί σον αντιΚαβον αυτοϋ,
Ό 'ΐ(ρ€ύ5.
Μη ώφξλησάτωσαν βχ^ροι €π αντω.
Άπ6κρισΐ9,
Και υιοί ανομίας μη ττροσθ^τωσαν του κακώσαι αυτόν.
*0 'Ιίρ^ύί.
Εισακουσοζ^, Κνριβ, τών Έροσξ,νγών ημών,
Άπύκρισΐ!.
Και η κρανγη ημών ττρός σζ ζλθζτω.
Αξηθώμ€ν,
/^ Θ€0? 6 τ^ στ] ^ννάμζΐ [κτλ. 26λ. 383].
1Ι7"Τρΐ6 6 Θβόί ημών 6 φξρων [«τλ. 2€λ. 383].
*/^ Θ€0? ό Παντοκράτωρ, 6 ^^σττόζων [κτλ. 2€λ. 383],
*/^ Θεοί και Πατήρ του Κνρίον ημών [«τλ. ^«λ. 384].
*/^ Θ€0? 6 Παντοκράτωρ, η ττηγη ττάσης σοφίας [«τλ. ^βλ. 271],
* ΤΎ Ενλογία του Θζοϋ τον Παντοκράτορας [«τλ. 5€λ. 270],
-Π. 385
ΕΝ ΟΞΟΝΙΩι
€τύπωσ€ ΓΓβάθΓίοΙί Η&ΙΙ
Τυπογράφοι Πανζττίστημίακόί
