(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Biodiversity Heritage Library | Children's Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "De fragmentis poetarvm in scholiis Vaticanis ad Evripidis Troades et Rhesvm [microform]"

MICROFILMED 1993 
COLUMBIA UNIVERSITY LIBRARIES/NEW YORK 



as part of the t, ■ v 

"Foundations of Western Civilization Preservation Project 



Funded by the 
NATIONAL ENDOWMENT FOR THE HUMANITIES 



Reproductions may not be made without permission from 

Columbia University Library 




COPYRIGHT STATEMENT 



The copyright law of the United States - Title 17, United 
States Code - concerns the making of photocopies or 
fhgi' erroductions of copyrighted material. 



a 



repr 



Under certain conditions specified in the law, libraries and 
Ives are authorized to furnish a photocopy or other 
ction. One of these speclfied conditions is that the 
pnotocopy or other reproduction is not to be "used for any 
purpose other than private study, scholarship, or 
resea cr. " If a user makes a request for, or later uses. a 
photocopy or reproduction for purposes in excess of fair 
use that user may be liable for copyright mfrmgement. 



Thr 'nstitution reserves the right to refuse to accept a 
— -rdf - if, in its judgement, fulfillment of the order 

invoive violation of the copyright law. 







A UTHOR: 






^ANN, GOTTFPIED 











1 





^CE: 








E: 







"RA 
TARV 






'i^ 



jl^ 



% 




NTIS 
IN... 




' % ^H 





COLUMBIA UNIVERSITY LIBRARIES 
PRESERVATION DEPARTMENT 

BIBLIOGRAPHIC MICROFORM TARGET 



Master Negative # 

f ? ' // j-^ f - /r 



Original Material as Filmed - Existing Bibliographic Record 



Restrictions on Use: 



F 

»88ED 
Z4 



B88EX 
DH 



' I . 1 '■' • m t v mfr^^'^^' 






Herraann, Gottfried, 1772-1040. 

De fragmentis poetarvm in scholiis Vaticanis a 
Evripidis Troado3 et Rhesvm. Dissertatip qva 
magistrorvm examina solemnia indicit Godofredvs 
Hermannvs ... Lipsiao, typis Gtaritzii^ j.1833., 

22 p. 26 cm. 

VOltlME OF PAKPHlfTS ' 

Copy in Special^Collections. (1833j 



1 



1^42»7 




00 



TECHNICAL MICROFORM DATA 



FILM SIZE:__55 . REDUCTION RATIO 

IMAGE PLACEMENT: lA (^ IB UB 

DATE FILMED: ±J^i^__ INITIALS 

FILMEDBY: RESEARCH PUBLICATIONS. INC WOOD RRTDnF. TT 



:-.//i 






i M r 



V 




Association for Information and Image Management 

1100 Wayne Avenue, Suite 1100 
Silver Spririg, Maryland 20910 

301/587-8202 




Centimeter 

1 2 3 



UIL 



I T 



UUiiMMUUJiUUUllU 



4 

uukii 



r I I I I 



lllilllllllllillillllll 



Inches 



6 7 

liiiilimli 



jmn 



8 



1.0 



l.l 



1.25 



9 10 n 12 13 

uijlimli 



iiiiiii|iiii[iiii|iiiiiiiiiiiiii 



I 



l^^lpluuluulij 



l^ 1 2 8 


2.5 


|63 


2.2 
2.0 




1.8 


1.4 


1.6 







14 15 mm 

iiliiiiliiiil 




MfiNUFfiCTURED TO fillM STfiNDfiRDS 
BY fiPPLIED IMfiGE, INC. 





x.No.3, 



D E 



FRAGMENTIS POETARVM 



IN SCHOLIIS VATICANIS 



AD EVRIPIDIS TROADES ET RHESVM 



DISSERTATIO 



a V A 



MAGISTRORVM EXAMINA 



S L E IM N I A 



1 N D I C I T 



GODOFREDVS HERMANNVS 

R D. P H I L S. 
H. T. PROCANCELLARIVS. 



F 



^:^ 



te 






L I P S I A E 



T Y P l S S T A R 1 t Z li T 1 P O C tl. A C A D. 



y 



\ 



V * 



\ r 






Iiidicenda sunt antiquo instituto huius Litleramm Vnirersitatis collo- 
qiiia, quibns qui niagisterii lionores ambitis Caudidati . humanissimi, 
ralionem reddere debealis studiorum vestrorum, speciminaque exhi^ 
bere operae iii htteris collocatae, quibus digni reperiamini quos Ordo 
Philosophorum rite iubeat magistros artiumliberaliumphilosophiaeque 
doctores appellari. Scitis autem iis hunc honorem praemium esse 
propositum, qui studiis litterarum ita formati sint, ut et instrumenta 
hberalis doctrinae idonea possideant, et recte iis sapienterque uti di- 
dicerint. Nam doctrina quamvis magna sine recto mentis iudicio 
caeca et iners est, nec memoriae multa mandasse facit ut quis ppo 
erudito haberi possit , nisi cogitatio accedat, in qua vis denique OTnnis 
atque utilitas versatur scienliae. Quod etsi nemo csi quia verum esse 
falealiir, tainen mullos id liodie, seculi moribus abreptos, in ip.90 
opere obliviscentes dcprehendimus. Quum enim doctrinae omney, 
crescente in dies materiae copia, tantum ceperiut am])ilum, ut vix 
unam ahquam, nedum multas, unus homo exhauriru discendo possit: 
alii plurima complectendi sludio , dum cogitandi officiiim negligunt, 
nihil recte ac penitus cognoscuut; alii autem, discendi molestum la- 
borem declinantes, solis mentis viribus cogitationisque intentione 
ctiam quid sit aut fuerit intelligere se posse opinautur. Quorum alteri 
eruditionis, alleri ingenii laudem appetentes, si aliquam fcmiam, brevi 
peritm-am adipiscuntur, ad incrementa scientiae autem perfectionem- 
que artium haud saue multum conferunt. Quare qui sese ita litteri» 
operam dare volunt, ut id neque inutiHter nec vanae existimationis 
caussa fecisse iudicentur, nec discendi debent assiduitatem reformi- 
dare, nec diligentia languescere cogitandi. Atque hanc quidem men- 
tis in cogitando iudicandoque exercitationem severius explorandam 
censcmus in iis, qui honores nosti'os pctunt, quod ea non solum aJ 

A 2 



/.: 



V 



\ 



iitendiim iis quae quis dedicerit, vernm eliam ad discendum qiiae 
nondum cognoverit, necessaria est. Nam discendi iinis homini nul- 
lus est: discere autem non esl colligere modo quae qnis reniinisci pos- 
sit, sed eticun rei cuiusque naturam et veram rationem cognoscere 
ac perspicere. Niliil autem nec tam leve est aut exiginnn, ex quo 
iion, si qviis cogitationis lumen adliibeat, aliquis fructus percipiatur, 
iiec tam abstrusum aut perplexum, ut non nientis acie penelratum 
patescat et planum fjat. Placet, quoniam scril)endi milii data est oc- 
casio, id exemplis quibusdam ex eo litterinum genere , in quo mea 
versantur studia, declarare. 

Habemus scliolia in Euripidis Troades etRhesum, quae ex co- 
dice Vaticano in lucem ab llieronymo Amatio prolata, prinnnn ediLa 
sunt cujii tragoediis Euripidis Glasguae a. MDCCCXXI. ilemmque 
quarto anno po^t r.ipsiac c\h L. Dindorfio. Quac quum aliquot con- 
tineant caque parlim non aliunde iiola fragmenta poetarum , operae 
prelium me factui-um ar])ilror, si illa iragmenta , quac mendosa hic 
illic atque la:unosa sunt, eniendare atque iniegrare conabor, praeser- 
tiui (juum id tenlalum quidcm a qui])usdam, sed uun ita perfectimi 
sit, ii[, (jiii Graeccuii poe.siii l)Li)e noril, acquiescere possit illis in con- 
iecturis. Li menioraulur quidem in iliis seholiis practcr TTomerum 
poelaebenemulli, ut quae Hesiodus, Enripides, Calliniachus de Eu- 
ropa nan-arunt, ad RIie.si y. 28. quae de l^uie Euphorio et Aeschy- 
lus, ad V. oG. (.piae de uocle iu (juiuque vigilias divisa Stesichorus et 
Siniouides, rd v. 5. Porro Calliuiaclii verlxi ex h\ miiu ])e!i v. l 12. 
aireruutur aci Troadum v. 214. et ex lovis hymno v. 47. ad R!ie->i v. 
324. lum Ci3oslrali Teuedii duo versus ad v. 528. uec dubitaudum, 
quiu quod al Troadum versum 31. pannn cmeudate scriptTim est, 
y/vaiuaxog de rov Tr,v IhooiiLdci TTETTOUiXora cfijoc yndrfiiv ovrojg , eo 
'JXiov TiHmi^ desigiielur: qiiod fugit C. G. MiiUerum iu eu hb]"o, 
quem sciipsiL de Cyclo Graecorum epico. Quoruni vero praeter hos 
poetaruin facta est menlio, eurum fi-agmeuta quoniam dubitandi prae- 
beut materiam, de his deinceps expHcabo. 

- ^ Et Sophoclis quidcm versus, (pii ad Troadum v. 2 IS. allaius esi, 
etsi ex eu gei ere est, de (pio propter fonlium peiuniam vix cerli (piid 
hcet statuere, tamen hal)er quo proba])ili coniGclnrao locnm iaciat. 

lo!iO i.shj: ^;orrny;r- d^ ill TiOV y.CUiWV ToLTlToUaOU 






/ 



LegUuL- iri 



J^O(foy./j^i 



oi/Cia&ijVCd Ty]V Kctgyj^dova kv oJg (pijai' KaQ/rjdovog dk^ xoaaTTcc tlv 
aoTKxQo^ica, Intulil haec, ut conveniebat, fragmentis Triptolemi G, 
Dindorhus. Nam illa in fabula, ul ex Dicmysii Ilalicarnassensis An- 
liq. Rom. I. 12. conipertura habemus, Ceres Triptolemo terras nonn- 
iia])at, quibus eum semina impertire oporteret. Eadem igitur in ora- 
lione deae, ex qua tres versus attulit Dio^nysius, Imnc quoque fuisse, 
eoque Cartliaginis dominatorem salutari Triptolemum credibile est. 
Ex cpio sic videtur csse corrigendus : 

Kcioyi^dovog da 7iQ00TaTi}V ao7ia'^o^ai . 
Alii, non illi quidem ignoti versus, quos ex schoTiis ad Oreslcin 
V. 1376. iv xvyMp^ i. e. a poeta cyclico positos iuisse scimus, ad 
Troadum v. 822. ex parva lliade afleruntur his ver])is: tov ravvuij- 
S)]V y.aO' 'Oin]oov Towog ovTa Ticdda ^ AaofxidovTog vvv dTtiV^ axo/MV^ 
x>i]Occg T(p T)]v liuy.Qdv 'Ibccda TisnoitjxoTi^ ov dl fiiv OeOTOQidtjV ^Por/.ict 
(paoiv.) dl db KivaidixJva Aay.idaif.i6viov ^ cug'E?jMviy.og., dl di Ji6dco(^)ov 
'EQvdQaioV (ft]Oi di ovTcog' 

auTztXov^ i]v KQOvid)]g snoQsv ov Tiaidog a:ioivcCy 
yovaii)iV^ cpi/AAoiGt aavaQyvQeoig xouocooav 
(jotqvol &\ ovg 'Hcpaiavog inaoy.-iiaag Au TiaTol , 

Scvy\ o de y/aofiidovTi tioqev ravvcii]3eog avTi. 
Scripsi liaec, sicul eniendanda censeo. In codice legilur fifXdvty.og pro 
' l.u.avr/.og^ in versuum autem illorum secundo yovoeioig (pvV.oion\ 
cr/avoiOL xouocooav (^OTQVoi t9' ovg^ quae in scholiis ad Orestem sic 
scripta snnt : ycwOci)]v^ (f.vU.oioiv ctyctvoiaiv y.ouotooav pOTQvac Tovg. 
Ei yL)VGdi]v quidem uon dubito praelerre, tum quod consueverunt 
epici epilliela rem descri])entia in iuitio versus alterius ponere, tum 
quod id couveuit cum ver])is scholiastae ad Orestera hisce : TLvtg ovy 
innovg^ ccU.cc yovaiiV afimlov (paoi deSoadai VTiiQ rccvviit]dovg, xaOcc- 
TiEQ hv y.v/.hp UyiTai. Ex cpio consequitur recte in scholiis Vaticauis 
legi iSoTQvoi 0' ovg. Ilhul vero per mihi miruui videtu.r, quod, cpnnn 
res ipsa monstrel folla quoque et uvas ex pretioso factas esse metallo 
de])uisse, tamen viri docii vel acquiescendum in iuepto pravocpie vc»- 
ca])ulo, vel id commulaudum cum alio etiion inepliore pvUaverimi. 
jNam Sclmeiderus in Lexico ccyavolioiv scribendum coniiciebat, (ptod 
verbum non dicitur de rebus inanimatis: alii autem defendi ayavotoii' 
posse credidcrnnt, id(]ue vel ordine ver])ornm mulato, ut C. G. Miil- 



G -^^ 

lerns, qul nnmeros corrnpit in iis qnae de Cyclo ej^ico p. OS. scripsil 
vcl prodn:enda secmida syllaba, in qna sentenlia fnit Schaeferus iii 
indice poeseos gnomicao, Brnnckii seqnnlus indiciuni , qui in car- 
miiue Phocylideo v. 62. sic, ut in cod. Mnlinensi scriptuni Qst, pro- 
mmciari volebat. 

r/)vg ayavvorfgiov '/.r/l)]oy.eTc<i h nohrizaig^ 
damnabat aulem, qnod iu codice nno inventnm est ridvg d\ Ai ita 
codexille reclissime: nani cum articuhj poeta iste dixei'at: 

ri^VQ d^ ayavorfoiov xt/?j]c/.cTai iv TtQ/.u.Taiq. 
Seqnitnr in eodem scliolio Valicano staUm lioc: '/.al^AoLOTorfa^ 
vng ylaoiuidovTog naldu^ tov ravv^jjSjjv (fijol Sia ti]v twv or/.fuov 

oor^g ip Tijds atvovTcov (povycov . TV()avvog wxojv 
Tvy/cc/.H yeocov. c<r[' ogyrjg AaouiScov y.alovuevog. L. Dindorlius iii 
sclioHastae verbis oi/.uov scribendum existimabat, qno thy/ijOiv vel si- 
mi!e vocalmhnn in spatio quud vacnnm litleris cst fuisse pulareinr. 
ISam Arisloplianem, qnem grammalicnm inleiligendnm essc , ex ver- 
sibns qni feqnnntur coliegisse Laomeduntis iiiium fuisse Ganymedem. 
At id exliis quidem ille versibus quumodo coliigere potuerit non ap- 
paret. Qui eiiim dunnis, quam hal)itaverit Laomedon, lihum ei Ga- 
nymedem fnisse, cuins nnlfa esl mcnlio in illis versilms, prodideriL? 
"N^crsus ips js sic emcndandos coniiciebat Dindorlius: 

ogag; h tP^Ss ^iev 
ovTcov fjigvyojv Tvgavvog coxu TVy/civcov 
yeoujv c<7T0()yr]g ylaouiScov y.cdovf.ievog. 
Quae etsi et facilis est et eiegans emendatio, tamcn non ila sati^iacif, 
iiiliii uL dubiLationis relinquatur. Nam primnm (jgag qnaerere non 
p<jLuit is qni loqnitnr. Non cnim cerni hoc polerat,' iialjitasse olim in 
liis aedibns LaumcdunLem. Deinde si Laumedun nun nunc lial)itare 
iii liia domo, sed olim habitasse dicitur, non rccLe addilum est ovtojv 
(iJgvycov, sive post priinam liaec dicta sunt expngnationem Trniae, 
sivepostalteram. Nam si post primam , falsum dicilur, quia super- 
slites adliuc erant riiiy ges; sin post alteram, innlile atqne adeo in- 
eptum est, quia, si demnm cum Priamo deleli sunt, ne duhiiari qui- 
dem puLuiL, quin fnerint qnnin regnabat Laomedon. Porro quud 
diciLur JaouiSojv xalovuevog, quis fuit iste tam peregrinus homo tam- 
que iguarus rerum ceicbratissimarum . ut ei nomen LaomedonLis esset 



F/ 



V / 



-^-— -~ 7 

ignotnm , exponique sic illum appellatum esse oportuerit? Et tameu 
tam sana esse haec verba videntur, ut vix de eorum veritate moveri 
possit dnbitatio. Admittunt vero defensionem aptissimani , si nou 
sunt ex tragoedia sumpta. Nam infabula, qnae non fuit tragoedia, 
recte introduci poLuerunt personae nulla instrnctae illarnm reruni 
scientia, quas tragicis j^ersonis notas esse conveniebat. Confert eo 
oliquid etiam «;ro();'?/^, qnod vocabulum recte reslitntvnn videtur, elsi 
iion est aliunde cognitnm, quani ex eo , quod Erotianus aTioQyioTeQov 
interpretatus est cenjjvioTeQov» Ac ne liaec qnidem adnotatio iibera est 
erroris snspicione, si eam Foesius recte ad illa rettnlit, quae scripsit 
Ilippocrates in libro de fractionibus p. 763. E. sive vol. III. jd. 94. ed. 
LijJS. dlXcx f.iriv aoTW'/i6Teg6v ye 'S.v).ov VTioTeTcxc&ai, }]v fii} OTicog liv 
tig fiaXOcc/.ov ti tg avTo ivTt&tj. Sic haec emendanda videntnr. Fecit 
nntem coniectnram Foesius cie eo , quod Galenns illnd ccOTeQyioTEgov 
.similiter ut Erotianns -pQv a:i7]vcOT6QOV xal ariSioTigov explicat. Vernni 
aGT£QyioT(Qov quidem aptissime scripsit Hippocrates , ubi monebat vw- 
dins esse atqne inclementins, lignenra canalem, nisi linteis vel cnl- 
cita imposiLa, fracto crnri snbiicere : sed «/To(>;'6crrc^()o;^ an id appellari 
potneriL, valde didiitu, etiam si alicnbi (x7Togyj]g similem nt <x7i?]V}jg ]^o- 
testaleni habuit. Omnino anteni vereor, a7iogy}]g ni umquam simpii- 
ciLcr de saevo et dnro dictnm sit^ qnam vucem analogia de eo dici 
postuJabat, cnius ira et cupidiLas deferbuisset. Neqne enim usqnani 
intendendi angeudiqne vim habet ano j^raepositio. Qnod si liomo 
morosns dictus est a7ioQyi]g , confectnm irascendo intelligi oportebit, 
sicuti Germanice diriimis ^hgectrgert. lluc si vernm est, ipsa per 
se hacc vox a tragocdia repudialnr. Praeterea vero iilud in isto fra- 
gmento vel maxime reqniriinus, uL de Ganymede aliqnid dicatur. Ali- 
ter nihil plane confernnL hi versns ad id, qiiod demonstrare volebat 
scholiastes. Adiuvat cmendaLionem praeter ea quae attnli eliam -/.ai, 
quo lianc adnotationis suae pavLeni incipit scliuliastes: quae parlicula 
ostendit alium ab eo auctorem adiici, qui Laomedontis filinm fuisse 
Ganymedem dixerit. Nam si sententiani ArisLoplianis grammatici de 
Troadum versu commemorasset, dixisset 'Jgtcorpccvi]g §i. His omni- 
bus addncor nt et schoHaslae et poetae v^erba hoc modo supplenda scri- 
bendaqnc crcdam : xal 'ylvTirfc<i7]g AaOfiidovTog Tzaida tov ravvfi}]d7jv 
(f}]ol dtct Ti^v Tcov oixivov IxoivvoiiCiV ' . 



j CTt'C(g S^ rc(vvut]dovg] 6gc4s . h rtjde uh ' 

(j jLuv ^PovyaJv Tvoavvog or/MV TVy)(^avht^ 
yeoojv ciTioijyrig^ Auouidojv y.ciloviavog. 
Aulipliaues eiiim cumiciLs Gauyinedem scripsit comoediaiii , in qua 
raptus dcscribebalur Ganymedis. Ex ea fabula insigue fragmeaUnu 
servavil Alheuaeus X. p. 459. iu cpio iaiu credere licebit, herum, 
qui cum servo culiocjiutur, ipsum esse Laomedontem. Id fragmeu- 
Imu fpiouiam nondum penilus emendatum explanalumquo c>f, sic, 
uli scribendLun arbitror, apposui. Scribit autem Atlienaeus: kan 8h 
i/avi)v T[C(nc'\^c(aiv 7T£7ion^u^&a ttboi lojv yoi(fV)v ^ hxreov ?;J?; y.ac tiva 
y6lc(0iv v:il;(evov ol ^r] lv6c(VTeg tov TTooiedivTa yincfov. tnivov ovTOi 
a/.intV :taoa'(ioyouevi]V Tco avTwv noTio ^ y,ai edei noog(viyy.ao&c(b t6 tio- 
Ti^^oLOV ccivtvaiL^ iog 'AvTirpavrig drjloT. i:V ravvu7]dei dic( tovtojv 

II. ULuui 7ieoi7i}.o/ag 
/.iav eocoTC4g. A. a/X ^yoj aacfcog cfQccaco' 
Ttjg aQ7ic(yt]g tov naLuug ei ^vvoioO-cx Tf, 
TC(/eo)g liytiv yo)] 7io\v yoHia.oOat. IL. 7t6t£OC( fiOL 
yQiifOV TToo^-ja/Mig tovtov.) ^itthv ^ deOTiOTa, 
Tt)g (^coTTayi^g tqv TTaidog il Ivvoidci ti^ • . 

7} ti 6vvaTai t6 Qt]iHv ; A. i^co Tig doTOj 
luc.vTa Taytojg, II. 6v y' iyio ovx eyvojv locog, 
s^TTUTa TOVTo u^uiolg ue; cu]dauiog' 
ciXur^g ()' eyotiv tl Tcaoarftoeiv ttot/joiov , 

A. OLOO' OLV OTTCOg dcL TOVTO o' I/.TTIHV ; 11. lyio ; 

y.oui6}j ys. A. 7Tcog:^ II. he/voov c(7TOffeoovTc'( aov . 
A. ov/, ciuJ oTTiouj Tuj /eioe TTOnjoaVTCC dil 

'i/.AlLV CCTTVeVOTi, 

LegebaUu' olov ov/ eyvojv lOcog ct c(7Tocfi()ovTc'( ooi. .Servus ])iaecavtii5 
,sil)i ue Jori, caeduUu', iUi, Jii(|U!l , nic puculutn Lhibere uj)ur(o{^ uL 
iJ pru pignurc a te anteraiu, quu nicuiu .sjt, ^i Ui nic caedu.s Mi- 
ninie veru , respondct ^encx: ne tcniges quidem , sed ixiccU-s in dt»L - 
iauu maiiibns nnu spiiitn Ualies. 

Ad R icsi V. 4IU. legitiir lioc schohon : auvoTiV. o'i uiv 7TOTt]Qiov 
fidog imTt^oeioTtiTa i/ov Troog TC(g a^vOTl TTuoeig. w.^ iv cdrtj avv tco 
iSaOiiag y.cd 7Tvxvcxg 'O./ovOi Tug auvOTibag. a?./.oi d^: i.Ti Ti^g (iivnOTi 
TaCHvg Tcavovoi. t6 ovofta cog KoaTivog' a/.'/.' ovv O-e^v TieiactrTig ^ fiv- 



I) > 



eriv dsl Tioulv* 1 1 his Cralini versum recte sic emendavit L, Diudor- 
fius: 

alX ovv &icp aTTilaavT a^tvotiv Su mEtv, 
Sed idem quod pro ra(7€wg scribi voluit Tioaeojg , mihi commutandum 
videlur cum verbo niagis projDrio aTtcxaewg. Illud vero miror, quod 
novissimi editores Euripidis non animadverterunt huius poetae fra- 
graentum , quud illo scholio servatum est. Neque enim dubitandum 
quin prior pars schohi sic sit corrigenda: ot inev TiOTt^qiov ildog iTHTt]'' 
SitOT^jTa i^ov TToog Tag c^cfivOTl Ttooeig^ cog iv Avyf]" 

Gvv Tcp fia&iiag xal 7iv/.vag 

'ikxovoi . , . . . rag afxvoTidag. 
Numeri ostendunt omissum esse ahquid, quod poeta posuerat post 
tkxovai, Qui (ji'1/ To} quum dixit, Hercnlem vob.iit intelhgi, qui ipse 
de se illa in fabula: 

vvv d ' olvog k^ioTtjai f/ • OfioXoyoo de as 

adr/HV To d* ccdixtjfc* hyivsT' ovy^ ixovaiov, 
Tegeae euim ille iu temj^lo Minervae compresserat Augam: nec quid- 
quam caussae erat, cur ±\Iatthiae ncgaret partem fabulae Tegeae, par- 
tem iuMysia (isse actam. Qni quum scriberet^ nidhim Iragicorum rem, 
quam in scena ob oculos ponat, ex aliu in idium locum traiicere, non 
recordabatur Aeschyli Eumenidum , qua in tragoedia primo Delpliis, 
deiiide Athenis, alqne ibi quocpic primo in arce, post in Areopago 
res agitur. Euiipidis in Auga versuum non fecit menlionem Athe- 
Haeus XI. p. 783. D. \d)i auvoriv describit. 

Oiunium^ cpiae VaUcauis illis scholiis conlineutur praestantissi- 
mum est Pindari Iragmentum, quod in nltimo est ad Rbesura scholio 
allaliun : in qno restituendo nuper F. G. Schneidewlnus et F. Tli. 
Welckerus I;d)orarunt in Musei philologici Rhenani vol. II. fasc. I* 
p. 1 lU sefj(|. Sed de eo priusquam dicam, emendare volo aliud sclio- 
hou, cpiod est ad v. 246. iu (|uo sermo est de liliis Musarum, quorum 
quosdam alligit illu in iVagiuenlu Pindarus. Id scliuhun ad huuc fere 
mudnm esl coriigendnm : ovx ilot]X£ Tirog ~)Ii>vao)V oPr^aog eh] TTaig, 
KXiiovg fcivToi /Jyovacv avrov iivai^ yaOariiQ Maoavc(g 6 viojr^oog iv 
To2gMc(xedovixoJg TiiQi Tcov xaxouoQujv yQcicfojv ovTojg' iial de ot /cd 
niQt T ovT ov eItiov t oir o' Kkiico t t] v iJ-eov v7t6 t o v ^t qv- 
fiovog ix Tov /OQOv Tcov Movcijjv vv ficfiv& t^jva i , Tixvcd" 

B 



i 



10 



ffcti Ti T u > 'P )] (j V . y.cn ubt' oktyov t 6 t i v leodv t )j g Kk^iovg 
iv 'AiKf. i Ti {)},t L Id ov & tv an iv ccv T i t ov F t} 6 ov a v )} fi ^ i o v 
ini l6(f 01 Tivog. evioL dt LvTfoTTt^g avTov yiveciXoyovai^ y.ctOccneQ 
IJijijyMiTog . (frcjl St ' e -3 d 6 i^i i} d k K a).). l 6 ti t} noitjc lv tv Qt 7i o i ?;- 
uciTOjv, ytii ovvoixijaaoa OlayQco ytvvcc Oocfea, tov nav^ 
T uj v u ey luT ov civ& oojti wv kv r /) y.ilf aQ lo dix )j t e yv tj y i- 
v6 u e V r, tc o6 g d i xcd t i/ g e y yv y.).iov fi ce&i^G e lo g o v y o if 
liccT tyu) T Q T ov ' oy buij d E vT eoTT )j , 7] t )jV xar cc v).ov ev q ev 
Ev eTie tav ^ o vv 01x1^0 ao a ^t qv ^ov t kvT ey vol'F}]0 ov , 6g i>7i6 
'Od V o G eoj ; y a i J lout'] dov g ciVctiQeirai. oig xal A.io).).u(^ojoog 
ln)]yo).ov&)]Oe yociifojv ovTcog' Tag jnev Movoag ol f.iev 7i).eloT0i 
TiaQ&evojg n a o a d ec) coxa o t' y oa cf eT a i d e elv ai i o av iag 
f.1 e V J ivoi', Ka).Xi6 ni]g Se ct uvQiv^ Evt i qti )]g d e E i]6 ov^ 
T eovi t/6 ptj g () e .^e / o »; r « , K).etovg d e '^ uevaiov . t lov d k 
/.OLTioJv (:> a/.eiag na).ai(faT ov^ ix dk IIo)^vuviag Tqitito- 
).euov' 'LociTO) dh eoaa&ijvc^t uiv 'Yaxiv&ov, Te^.eVTti" 
G ccv T g i) i av T ov fi )] d eva fi)^ d v l ov y e v eo & a i av Tio v. In 
cudicG quum alia 11011 sunt eineiulale sciipta , tum corruplis.sime illii(i: 
I\IciQOvag 6 vetoTiQog ev t .~. . oixodou . ~. . tojv xaxOt^Qi^ yQctcftov ovTojg. 
De Mar.sya illo receiiliore, qui pariler ut aller auli^piior Macedoiiica 
scrip.sit, praeler Vossium de liistoricis Gi-aecis I. 10. dixit Valesius 
ad IJaipociationem \\ ^tjTt]. Ex Apollodoro quae aileruntur, niul- 
lum discrepanl ab iLs , quae Iiodie in Apollodori bibiiolheca le^nmns L 
o, 12. p. lli se(]q. Rursnm alia Iradidil Pindarus in scliolio ad Jihesi 
V. 895. de (juo nunc expHca1)o. Eius scliohi prima j^ars sic est in co- 

dice scrij)ta: 'Irt/.iuto, xai 'Aox).tjnio:d)]g . iv t 7 . . nscjt dov), 

n).eiovg Tr^g KaK/.tont^g ).eyei Traidag ev tovt . .. KaV.i6nt} yaQ Tov^AnoK- 

/.ojvcc ut/ihfTa^ yev Xtv . . . tov nQio>3vTfQov . xai TQeig jAei' 

ixeivov 'Yy.evaiov 'OQCfia^ t(Z di vscoTeQO) Ttjv uev tni&v^ 

tiiccv evftciriov ifineoiiv. xai TieQi Tt]V f,tovoixt]v 

ncxvTiov . ot f.ii]v toiovt6 ;« naOog yiveodai. Ilaec, si Wel- 

ckerum p. liiU. audimus , sic integianda snnl : y.ai 'Aox).t]ntcxSt]g h 
roig neQi 8cv).oovvt]g &eov n).eiovg Ttjg Ka).Xt6nt]g /.eyei naidag iv tov- 
Toig. KaA).i6ntj yao TdvAn6)Mova fiiy&evTa yevvt]oai Aivov tov TiQeo- 
fivTtQOV xai Toeig fitv' ixeivov ^ 'lfievatoi\ Ta/.euov xai 'OQCfia . tcL di 
ytwTiooj ri^r uiv ink&v^iav xa&agtictTcov xai fjLavsiVfAaitav iuntotlVf xal 



' ^^ 11 

TTfQl Tt)v iiovotx))v neQiytveo&ai ncivrwv, ov fi)]v toiovto yt ncxi^og 
Tujv tTeQOJv yeveod-at. Ai ita haec scribi iion possuiit. Nam iit uer' 
ixeivov mittam , quem erroi-cm esse typotlietae puto, nec memorem 
Tov nQeOi9vTeoov et t(o vtojTecuo ^ quae, si appositas adnotatioiies ,,pro 
7iQ eo l^vT uTov '^- et y^vecoTcxToj , Orn/Leo,^'- recte intelli^o de- 
fendenda censuit \A elckerus, primo demonstrandum erat, quo au- 
ctore Asclepiadae tri1)ueret tc< necQi dov).oovv)^g Oeov, qui sive sin^ula- 
TJs liber fuit, sive pars TQayojdovLievojv , certe non sic, sed potius 
neQl SovXeiag &eojv vel rou 'Jn6).).ojvog erat dicendum. TQaycpdovtievct 
autem signiiicari, quorum in sexto libro liaec perscripta fuemnr, ex 
Pindari schohasla cognoscitur ad Pyth. IV. 313. ubi Lini nomen ex- 
cidit. Coiif. Werferum in Act. Monac. T. If. lasc. J V. p. 5 { (3. J3einde 
iliaj Ti]V entd-VLiiav xailaQuaTOJv xai fiavTtvucirojv tuntoeiv ^ liuftuae le- 
gi1)us repngncint, baec aulem, ov ftijv toiovt6 ye na&og rdjv tTeQojv 
yevioilaij etiam inulihter addita esse , inepteque cum praecedenlibus 
copulala, tam apertum est , ut demonstratione non indigeat. Et sermo 
et sentenlia recte procedet, si sic fere scripsisse Asclei^iadem putabi- 
mus: Ka).).t6nij ycco tov 'AnoUojva fit/ilevTa ysvv^^oai cfaot Aivov tov 
noto~3vTaTOV, yal TOtig tieT^ iytivov , 'Yuevatov, Trilttiov , 'Oo(fia' t(0 
de veoJTaTOj TijV iiev intOvuiav 6lt&oiav ccno^i^vat, )]v avTto tojv iniT)i- 
devtmTOJv ifineoeiv , ov ft)]V toiovto ye nccdog, olov leyovoi Ttvtg, avrov 
yeveoilai. 

Sequitur alterum scliolion, ilhid in quo Pindari fragmentum est. 

Id sic edilum : ciXlojg. 'Ia).eiioj leyovnaQOJVOiicloOat ini 

Ttuij'[cc).iftov, Tov 'Ano).Xojvog xcci Kcillt6n)]g cog cftjOc riivdaoog . tvTL 

ftev xQvoa/.axccTov Ttxeujv aotScd to natavideg' eiTt 

eD.ovTeg' ex xtov 7 . OTecfavov ex dio aiouevat, to Sk 

y.oifiioavTO clnocfOtiievojv cc fiiv a/ixav Ai^ 

vov ailivov VLivetv . dr 8e 'YuevaioV eoycatoioi yooC6uevov *. 

Gv^ nQtiiT . .).(ii^ev' eo/ctroig vfivoig' a di 'W.etLOV 6lloS6)jo vovo(o, 
OTi naida &evTOi oO-evog vtov OiayQov. Ila hnec ab Amatio accepta 
liabemus. Sed Ambroschius, qui Welckeri gralia codicem denuo 
diligenler excussit, adnotavit post Texecov periisse AaTOvg, cuius pauca 
resligia supersint; deinde natavtSeg iion tam longe distare ab LOi vel 
d)v, ut in codice asse; porro de sQqnQulihus iaiiium ).).ovTtg iytov OTe- 
(favov apparere, sed ixiov uon prorsus certo; non esse lamen duphcis x 

B 2 



. 12 

ullum vesiiginm; iiidc omnia evaniii.s.sc , lU uon audeat de awuevca 
aliquid lestrri, quauKjuam reliquias eo duccre; plane etiam evanuisso 
'quae sequeKintur, sedtamcn, qu.ul \\ ekkerus su])plcvit , owucct* 
certum vidtri, deesse tajnen apostroplium; dcinceps cudicem liahcre 
hvoVy ccrlissimum esse hoyauoiaL'^ pust yooCoutvov periisse omuia, 
ita ut de gvu vel o^ iiihil decerni possit; dcnique etiam iaxcaoig vuvois 
aliqiiid suspecti lia])ere, quum super ultima in vuvoig posila « littera 
esse videatur. IJaec ego si aliter rcstituenda existimu , quam Schnei- 
dewino Weickeroque visum esl, nun id jiiirahuntur viii docli: sed 
tameii, iie l.miere spernere illa vidcar, dicendujjipaucisestcur nonpro- 
bem. Ac ])rimo quidcm quod Schncidcwinus initium scholii facile 
sic inlegrari posse dixit , cpaal tov ueyov nciOiovoucca&aL , eu juagnam 
prodidit levilatem. Non enim de elcgis sermo est, sed quod Rliesi 
scriptor posuit lali^(o explicahat scholiastes. Ex quo aperlissijuuja 
est^ scripsiss.3 eum: cfaol c)^ lcchuov nacnovouaa&ca Itxi tuui 'laUuov 
TOV 'A7i6ll(oyoq xal KaAhoTDjq. Deinde idcm ScJmcidewinus recte qui- 
dem vidit ^.irroiJi,^ post rmwi/ esse restilucnduju, scd mira pervei-siiate 
iudicii ratioiicm aflert hanc, quod xQvaccUyMVog Jiaud raru Latanae sit 
epillieton. At esi eliimi aliarujji dearum: ut ex cpilhethu jiun culliai 
possit quae hic dea sit a Pindaro nominata , iiisi paean argumento e^- 
set, non de iliis quain de Latonae Iil)eris qssq sermoncm: quare La- 
tonae nomeii dehehat restitui, eliam si aliuPi.idarus nsus essct cpilhcto. 
Rectevidit iti yuov latere xiaoov , scd quud tum coxmQil ly Juo\vvaov 
uiTau]ai6usvai, ex iis est coniecturis, quas ex indici])us conquirunt, 
qui non ex ipso fonte haurii-e didicerunt. Nam quid lucramur resti- 
luto verbo, quo alihi semel usum csse Piiularum index docet, nisi 
aperitur, quomodo id vcrhum cum omni horuin versuum sententia 
cohaereat, atque hanc proj^ter de])uerit poni? In iis, quae sequuntur, 
Welckeii opinionem, qui ro dl scholiaslae esse putahal aliquot Pin- 
dai-i verba (miittentis, iure relutavit ScJmeidewinus ut aperte Jalsam 
usuique repugnanlem. Tum vero A^\dckerus postremam partem 
fragnienti sic explendarn coniecit: 

y.oiuioav to[iu}v &mi vicov] oatftaT* anorfd-iuevcov' 
a fAiv axtTav ^ivov ai/uvov ifivetv, cx S' 'YfUvatov 
h raftoiat XQO&uevov [?Jxog iufotov] ov/nnQtZTa (sic) Xd^S' 

ioxcct' (sic) vfivovvO-'' 



i 



V 



« d' IccXeuov opioiS6}.(p vovaco^ 

OTi mdaifivTa o&izvog viov (JucyQov, — 
Ai iii liis neque oratio Pindarica, immo ne Graeca quidem est, ncc 
numeri, quales in Dorico carmine qssq decebat, nec denique apta 
senlentia. In priino versu eri-orem ai-gmmt turl)ati numeri Dorici, 
tmpisque liiatus &tal vicov. In secundo illa, cc/Jtccv hvov aihvov 
Vfiveiv^ rectius Schncidewinus videtur intcilexisse^ quaiii ^Aelckerus 
qui quum ccilivov vfAveJv ex aytTav pendere vuluit, cumparans Supho- 
clis tv8c)ay.}]g hvaaeiv .^ scjilentiam excugitavit nuUo pacto aptam. Nam 
sive Linus, uti dehet, fdius cst Musae, is profecto iion suam ipse mor- 
tem est lamentatus; sive cai-men A^^clckerus, ut vidclur. \w mente 
habuit, illud prodigiosum est, carminis, quod «rA/roi' resunarct, nuti 
filii obilum luxisse Musam. Deinde yQ^i^ouevov liyog ifttOTOv^ quae 
ex Euripidis et Pindaii indicibus cumpurtata sunt, quum certo, ac 
pulcre quidem opposita esse postremis vocihus carminis nuplialis pu- 
tat, significantei-que dictum avunQuoia, quod vocabulum iieque usiu'- 
patum a quoquiun, et iiatura sua absurdum est, si aulem Graecum 
esset, ovunquiTcc sQv^Sys. deberet, vellem declarasset quid csset illud de 
Musa W^ev. Nam quid est lioc: illa Hymenaeum in nuptiis de&i^ 
derahili toro appropi nciuante?n sirnul prima cepit uitima canentem? 
Sclmeidewino sulum eaya&' vuvoivTa videtur displicuisse. ^Mirabi- 
lia pori'0 sunt, quae iUi de scholiastae verbis in versuum intcrvallo ad- 
scriplis disputaverunt, tco ev&i/g yevouivq) &q/]Vm^ quibus quum aper- 
tissiine explicetur quod Rhesi scriptur pusuit: 

laleuia av&tyevel , 
TBXvov , o' 6?,0(fVQ0Uac* 
Welckerus ea ad ofxo^^hp vovoco trahi voluerat, quumque Scbnejdc- 
winus, elsi dubitanter, ajDcruisset errorem, non ad av&iytvel, sed 
ad aiiam scripturam, quam Sclineidewinus excogitavit, ev&vytVH 
spectare censuit: quoniam autem carmina a Pindaro hic ipsa ut mo- 
rientia describantur, Jalemum, qui una cum Orplieo, ouo[^6lo) vovolo.^ 
moriatur, niliil aliud cissct existimavit quam 'Icxh/uov evO^vytvij. Intelli- 
gat haec, qui potest, plaudatque , sipotest, Pindaro, niorientia iin- 
genti carmine 5 quorum ortus declarare volebat; quin, si cui ])Iacei se 
omnia miscenti joervertentique scholae addicere, laudet eliam mii-ifi- 
cum et incredibile Schneidewiui iudicium, qui, ubi recte emendatum 



\ 



/ 



14 — - 

esse Jixit viov Otayoov , eoqiie perlinere haec srholiastae PinJari ad 
Pyth IV, 31 >. \47iollm>04 tov 'Oucfea (fnalv eivai, ov xcci auTog 6 
iUv8aooqy.ca cDj.oi Oiayoov Uyovaiv , Apollineni et Oeagruni iiatura 
haud imillu nwgis (iuam Neptunum et Aegeum diveisos luisse nan-at: 
additque non niinus mirabilem coniecturam aveviv , sanissimani vuccai 
aaevo^ non(hnn sanatam vatus. Neque ApolHnis fdium Pindan.s Or- 
pheum dixit, ae(pie confudit ApolUnem cmn Oeagro, quum scnpsit, 
i| 'j7wX).m'og Se cfoouuTcig aoidav TiatijQ 
tuolei' eiaivjiTog 'Oocfevg , 
sud, uL Annnonius ahique grammatici viderunt, i^ "ATiolhovog cfOQ- 
uixTCiV appellayit. 

Oui nmldatos et lacunosos scriptorum locos restituere vohmt, 
ante omnia id curare debent, ut videant quid oportuerit dici, deinde 
id quomodo dici potuerit , denique qnomodo dictum esse proba])ile sit. 
AUler uuinis est omnis opera et inepU iusus instar habenda. De his 
adeo non cogilasse videtur Welckorus, ut , quum ro scriptum videret, 
stalim id pro volwv accipiens, nuUaai quarti ralionem liaberet, quem 
propler ouoScjho vovac) obiler cuni laiemo coniuncliiiu esse pulavit, 
etsi id nec verba nec mens et consiUum poetae permiLLunt. Non mul- 
tum dissenlire videlur Schneidewinus, sed lanieii haud inepte coniecit 
wuoSooco vovacp. Ego qnidem etsi nnhi non id arrogem, ut iUa ipsa, 
quae aPindaio scripta fuerint, me spereni reslituere posse, Jioc ta- 
mcu videor iure conlendere, poetam varia carminuni genera comme- 
nioraif, quunuiue paeanes et diLhyrambos nominasset, transire ad 
threnos', quibus Musae UUos suos defleverint, Linian, Hymenaeum, 
laleminu, Oiphuum: quorum a trihus {puun carmina, quae ab iis 
noniina acccperuut, originem duxerint, simnl carminuin illurum ali- 
quam iutexit memoriam; OrpUeum antem, landatissiinum eorum qui 
ex Musis nat:. perUibenLur, quenuiue et Uevisse et scpelivisse Musas 
poeLae cecineruuL, eLsi ab eo nuUimi esL carminis genus cognomina- 
tum, praeterire non poLuit, nominavitque recLe et siguiUcanter ullimo 
ioco ut uni^-erse threnos canendi primariam cL polissimam (jccasio- 
nem. Ea si i]on ipsis poeLae verbis , saUem ns verbis, quae eL accom- 
modata rei siuL, et numeros habeant Dorico carmini convenientes, 
integrari pot<:runL. Ilaque sic fere scripsisse Pindarum credo: 



/ 



.1- tj 



«m ^ev XQVOa^Mxarov Texecov Jaxovg aoi^al 

yiai naiavtdeg' hri S' mavTeXkovTog evxioaov Grirpavov 

ix 8i&VQc'^fi/3ov ^ai6f.ievai • to Si xoi^Uoav tiTQcc^vyov ^tal 

y.aSog viujv aojfiar' anocf&i^ivoov ^ 
5 a fikv aykav Alvov aihvov vuvei^ 

a S Yfiivaiov, ov kv ycefioioi XQOvi^ofAevov 

fiQOTSog aicov (p&eyjua ovv TiQioroig lcc^iv 

iayaroiq &' vfivoiatv, a S' IdXefiov, wfto^oXcp vovoto mSa^ 

•&evTa o&ivog &[ 

vlov OicxyQOV. 

Sunt, inquit, Latonae Uherorum paeania suo iempore praeconia; 
sunt, cjuae oriente ex dithyramho heclerae coronam quaeru?it; fu- 
7ius(iue quadriiugum perempiorum corpora filiorum condens ilw 
sae, alia Linum aelino canehat , alia Uymenaeum , quem in nu- 
ptiis tardatum geiu- nwrtalis primo postremoque in cantu vocat^ 
alia lalemum, crudelique morhi taciu memhra caplum Jilium Oea- 
gri, Sic haec concinunt cum adnotatione schoUastae, qni quum his 
Pindari veisibus ialemuni inventum c^sse lestetur in honorem lalemi, 
ApoUiuis etCaUi(jpae iilii, coUcgit id ex eo, quod eadem Musa cum 
laiemo Orpheum quoque Uixisse dicitur, quem (junies ex CalUupa 
natum Ljadiderujil. Orpliei quam fabulae ferebant crudelem mor- 
tem pueta more suo humanius Qsi inlerpreiatus. Inde Asclepiades, si 
jtcle^cujnecimus supja : ov fn)v Totoiro ye nd&og, olov leyoval rtreg, 
avTov yevea&ai. 

Oplimc hi versus conveniunt initio threni: qnamquam etiam in 
medio carujijje ad aUam p;irtem aigumenli transgrediens haec scribere 
potJiiL Piudarus. Id dictum voJo pi'oplerea, qjiod . si hoc est prin- 
cipium ihieiii, incertum est, nlrum longius producta fuerit stropha, 
an antislropha h\s verbis , viov OidyQov , inceperit; sin ex medio car- 
njinc sujjipti sunt Iii versus, non incredibile est, sexto versu vel stro- 
pham vel epodum cepisse iiiiliiiuj. Diiigcnter enim cavendum est, 
ne huiusn]0(U in fjagmenlis temei-e quis et inconsidei^ate strophai-um 
se Uues alqiie inilia, ac proinde etiam versuum responsiones depre- 
hendisse credaL. Id accidisse video A. Boeckhio hi iragmento Timo- 
creontis Rhodii , servato in l^lutarchi vita ThemislocUs cap. 21. de 
guo iUe in proiusione huius anui ineiisc A])riU edita disputavit. Quo 



\ 



\ 



16 



li 



iii frn<:mcnlr qunra se piUarct anlislropliae inilinm invenisse, quia 
unum in eo versum rediie videbat, aliler id , quani milii visum erat, 
eraendandnni iudicavit. Illam enim qnoniara in opinionem inciderat, 
duos qui illuin versum sequuntur versus nuitando , transponendo , de- 
lendo ita composuit, ut alteris duobus rcsponderent. Itacpe sic illud 
Iragmenlum sciipsit: 

ccXl' ti ivyt Ilavoaviav, y] 'Mu rvys Aav&iTiTiov aivkig^ r] tvyi 

AtvTvyidav ^ 
5 lyu) d* 'JoiaTilSav inaivioj avdo' koav an 'A&avaV O.d-iuBV 
?.cpcTOV' 6eui0T0x?.rj' knd rJxO-aoe AaTMy 
avx* u^evaTav, adLxov, noo8oTav^ vg TuwxoiovTa ^e7vov iovTa 
cioyVQioig ay.vSaltXTo2ai Tieiadtig ov xaTaytv ig TiaToida 
^lalvaov laSLov 8e Toi' aoyvQiov Ta/.avT^ t^a nlttov ig o?.eO~QOV^ 
Tovg uev xaTayoJV adixcog, Toig d' ixdiojxwv^ xovg ()k '/.aivtov, 

doyvoicov vno7i?.ea}g* 

5 \Tai>uo7 5' knavboxee yeloi wg ifv/od xoia naoiym., ol d' riO&iov 

xevyovTO ui} Luoav 0eui6Tox?,eijg ytvia&ai. 

Mittam tanlisper caussam, propter quam faclae smit hae mutationes, 

et considerabo ipsas, quid babeant, qno se comraendcnt, vel non vi- 

deantur pr' bandae. Ac statim Jiiatus in inaivioo dvdoa pravus est, 

quem defei.dere quidem studuit Boeckliius, sed tuitns est exemplis 

ex }ioc ipso carmine depromptis. At ea exempla sic dennnn alicpiid 

ponderis haberent, si non per versunm descriplionem , qnae ipsi pla- 

cnit essent illala , sed illa versuum descriptio alio qnod certum esset 

niteretnr fundamento. jSon numero antem in illis Inalihus fii}] woav^ 

quod Qwm c^tiam Auici tenent. In orbem i<,^itur revertitur Boeckhii 

argumcntatio, hiatus volenc admilti, qnia sic describendi sint versns, 

versus autem sic describi, quia admittendi hiatus sint. Deinde apud 

Plntarchun. et elegantissirae et oralione planissima et numeris optirais 

lef^itur i/.i9uv 'iva /uZaTOv, inn GtuiaTox/.ij' ij/d-aoe Aario. Qnae qnis 

tandem, si per se considerantur, distingni volet sic , uti factum vide- 

nuis, scriptura verbornm mutata , ordine inverso, expnlso quod si- 

crniricantissime posilum est 'iva .^ Porro male cxit versus quartus in 

lovxa , quum qui sequitur versus a vocali et quidem eadem qua prior 

fmitnr incipiat. Est id verbum quidem plene scriptum apud Plutar- 

chuni, sed est etiam 6tui0T0x/Jia j ut, si in altero elidenda est vocalis, 



>» 



non appareat cni in alfero non sit icleni faciendura. Tnm tig TzatQidd] 

ctsi est apnd Plutarclmm, tanjen pessimum praebet choriambnm,' 

praesertim seqnente ^Ic'(?.vaov. Id a me propler hanc ipsam caussam' 

commutatnm erat cmn nciTQav, putoque id recte factum esse , eam- 

que emendationem- nod minns facilem , qnam propter numeros esse 

necessariam. 'Eg 6?.t&oov utrum scripserit Timocreon, an, ut apud 

Piutarchum legitnr, flg o/.eO-oov ^ quis sciat, ubi nullum habemus ver- 

sum antistrophicum? Cur ergo mutata est scriptura? Certe qnod 

dicit vir doctissimus, dedisse se paeonem quartum, clausulam usita- 

tissimam, nbi, uthic, vehementiorem exitum pbstulet sententia, ut 

ilJe mentem percutiat fortins , id dupliciter sine caussfi dictum esse 

contendimns, tum quia ^4' (^lt&QOv choriambus esse potest, cuins nu-' 

merus eliam vehementior cst paeone , tnm quia, si non est choriam-' 

bus, sententia niinime adspernatur epitritum. Quid enim? Mnlto 

certe Tehementins est, quod iratus quis dicit ovy. eig 6?.6d-QOV., et taraen 

i'd sic producta syllaba dixit Soj)liocles in Oedii^o Rege v. 430. ct 1146.' 

In.hniusmodi rebus si argutari hbet, nihil est quod qnis non possit' 

labefactare. In pennltirao deniqne versu quod est apud Plutarchum 

i'n vulgaribus Uhvi^ 'Iat9uo2 d' Inavdoxtvt ., in codice Parisiensi autem 

'la&uol di navdoxtve, qnum esset a me 'loduol Sh navdoxivg scriptum,! 

Boeclvhins pi'idem se sanavisse dicit eiecto v. Liccbit vero dubitare' 

an sanaverit. Nam non solnm ilUiJ niiruin accidit, quod poe- 

tam , qui Dorismi usn aliquantum superavit Pindarum , hic non, ut 

cxspectabamus, scriptnmqne est ab Mehlhornio, knavboxti, sed plane 

insolenter lonica lingna 6.T«V(5"o/f££ diccntem videmus; vcrum eliam 

ipsnra illud vcrbuni snspectnm est. Vsitatum est navdoxevtiv : ^nav- 

cloxclv autcm quis dixit? Aeschylns, in Septcm ad Thebas v. 18. 

At is si usns est hoc vcrbo (nam variant libri, habentque alii doxuijoct 

a1ii TiQogdoxovoa) ipse id finxisse pro sermonis illius ratione vi- 

detur, qilo significaretur ndvTcog vno^tyouivi]* De patria enim 

loquens scribit: 

?} yaQ veovg tQnovxag evfxevtl niSwy 
dnavTcc navboxovaa naidiiag 6t?,ov, 
iOQeWcir' oixiaT}~joag danLdr/fooovg 
moTovgf uniog yevoco&t noog y^Qeog Tode» 

C 



/" 



/ 



18 



f f > 
lU 



Quoclrca tantiim aLest, nt illud verhum Timocreonti trilnii liac ancto- 
lilaLe pusse viileatur, ut siguificalionem eius aliara esse appareat, quani 
quae esL in navdoxeviip^ quod ponere Timocreontem, si subsLauLivo 
non uteretur , oportebat. 

Rcvertor nunc ad primos fragnieuLi versus, In liis igitur ut 
Boeckhius hiatus inferret, scripturam mutaret, ordincm verborum 
inverteret, vocabulum aplissinumi cL signilicantissimum eiiceret, lianc 
caussara habuit, cpiod isti Lres versus iinis sint stropjiae , respondcre- 
que debeant LlLimis Lribus fragmenLi yersihus: quod aUi c[uoniam non 
viderinL, periicere eos emendaLionera non potuisse. Quid vero , si 
id non iLa est. recteque ilH non videruuL, quod ne erat quidem viden- 
dum ? Nam quid cogit, ut isLa sibi respondere necesse siL? Nihil 
ahud , quam piod primus frogmenli versus ex iisdem membris con- 
sLaL, ex quibus ille, qui tertnis a line est. At huius raLionis vis ludla 
esL, praeserLioi in carmine numeris Doricis scriplo, in quo eadem ubi- 
que membra iuLer se copulari solenL, saepeque idem versus eLiam ea- 
dem in slrop la redit. Crederem vera dicere Eoeckhium, si etiam 
qui se(|uuntur versus eamdera utroque loco membroruni coniunctio- 
nem vel haberent vel non dubiis indiciis proderent. At id non est: 
diversi ejiira sunt numeri, et suo utrique loco tales, ut nun modo 
iusli apLique i'int, sed viLiis eLiam careanLiHis, quae mutandis nume- 
ris illata esse i idemus. Ad haec non intelligo quid responderi possit, 
ut erroris arguamur. At, inquiet, apLissime illis verbis, xbtvavav^ 
ddr/.oi', TZQoduvaVy sLropha incipit. Vero: neque enim nego, sed 
affirmo ipse, cjuum praesertim opLime epitritis iiniatur stroplia, qui 
sunt in ulLimo versu fragmenti. lam quis ostendet, quia haec initium 
sunt systemais, antistropham hoc systema esse, ac non, quod pari 
iure sumere Lcet, inilium esse strophae, illa autem, quae praecedujit, 
epodi versus postremos? Crediderim ego quidem lioc ita esse cumpa- 
ratum. , ut, c uum sic servari possint librorum scripturae, nequc aufc 
muLatione vei bi ulhus, aut eiectione, aut transposiLione, autliialuum 
insolitorum admissiono opus sit, iion sohnn probabiHor haec ratio 
sed necessaria existimari debeat. Nam qnid landem est, quod quis 
viluperet in f-is: 

akX H Tvye Ilavaavlav i] xal rvyi ^avd-innov acvieis 
7] T176 yliviv/jdav, kyui d' 'Joioieiduv hnaivio) 



X (h 



avoo legav an Ai/avav 

lliluv Hva Xmotov knu GsfxiaTOxX^* rJx^^Q^ Aaiv^^ 

ipivaTav^ adr/ovy TiQoboTav^ og Tiuo'/n£ovTa ^dvov iovr' 

ccQyvoloig cxv/ja?uxToTac nua&iig ov xaTayiv 1 

ig TzaToav la/.vaov ^ 

?yai3ojv bk Toi' aoyvnlov Tcu.avT^ e^a tiIhov elg oh&oov, 

Tovg fih y.aT(()(ov ddixojg^ Tovg S' ixdiojy.ojv, Tovg 8i xaivcov, 

ecQyvQHov vnoTt/.ecog , 'laO^wl bk navdoxivg y^loUog 

xjjv/^Qa ynta naQeyoJV* 

ol 8' ijaOiov, xevyovTO ju}) lOQav OsfiiaTOxhvg yevea&at, 
Membra versuum an ubique recLe disLinxerim neque ego scio, nec ma- 
gis scire credo alios, quia hac de re tum demum iudicari posset, si 
totum carmen exstaret. Nara si una atque altera horum coniunctio 
membrorum ahquo in Pindari carmine pro uno vcrsu est , non habet 
id aliom vim, quam ut potuisse sic consociari a Timocreonle membra 
illa, non ut debuisse eiliciatar, 

Quoniam de fragmenlis poeLarum ab scholiasta ruripidis Vati- 
cano servatis dispulavi, non alienum duco, illa quoque fragmenta 
atliugere, quae in parte vitae Euripidis leguntur, quam llossiguolus 
in Diario eruditorum Gallico a. 1832. m. Aprili ex libro manuscripto 
edidit. Repetierunt eam vitae partem G, Dindorfms in Annalium 
philulog. et paedagog. supplementis vol. I. fasc. IV. p. 539. ?eq. et 
Welckerus in Musei philologici Rhenani voL I. fasc. II. p. !297 seqq, 
In ea legunLur haec, quae slaLim emendate scripta posiii: elyty oixoye- 
vig (XiiQixxLOv ovopiaTi K)](fiao(p(JjVTa' nQog tovtov i(fOifQaa£ t)]v olxiiuu 
yvvalxa aTaxTOvaav* to jnev ovv nQMTOV aniTQimv auetQTaviiv* imi (>' 
OJ3X mn&i , xaTiXtmv ciVT(o ti]v yvvaixa^ fiovXofiivov avTi]v i'/^iiv TCit 
Krj(fi00(f0}VT0g' ?Jyei ovv xat o'jQiaTO(f(xvrjg* 

K)}<fiao(foJV aQiaTi xa\ TaXciVTaTi ^ 

Gv d)] cvvi^iyg itg Ta n6)X EvQinihj 

xal cvvinoieig^ (Aig cfaai^ t)]v jLii?.(odiav , 
)^byova^ dk y.a\ oTb ywatxig , dia Tovg rj^oyovg ovg knoin ilg avTag dtot 
tojv noujLiaioJV ^ ToTg OEauorfOoioig inicT^jaav avTiJ , /9ov/,6uivai (xn- 
/jrlv , icfiiaavTo 8s avTov , noMTOv ulv di' avTag Tc(g Dlovaag, tmiTcc 
di f^i^aiojoauivov fij^xiiL avTuig xaxiog i^uv . iv yovv t^ Muc(vinny^ nkOi. 
aiiiZv raJi (piOL' 



20 



>5 



^car]V ao* eig yvvaiy.ag k^ dpSoMV ^poyo^, 

•{pajltL y.EVOV Tohvuct y.cci y.aywq AtyH' 

at d' ela' caieivovg aooivojv ^ iyio Uyo), :"'' 

Iti Aiistopbanis versilnis cudex : Ki6i(jcdv ctotGre y.ai uUavxaTe^ 6v 
da ovveii]g. Dindoriius et Welckerus scripserinit ov di ^vvt^^t^g, W el- 
cktro, nec dnbium qnin soli, LnlavTctTe aliudcrc i\i\ utlKy^iav videba- 
lur. :/V;;.«]^r«T£ Seidlero hos versus iegenli in menlcin veniel)at; et 
videtur iiie recte coniecisse. In Euripidis fragmenloAVelclverus ipaX- 
lu se correxisse ait: sciiicet scripsit lalUi,^ synizesin litterarum ta apud 
ti-agicos liaud raram esse dicens. Nescio (jiios illos tragicos dicat. 
Sincerissimc-ra esse codicis scripluram vei iiiud in liaccbis docere po- 

tuerat v. 785, 

nuxag S' oaoi adV.ovai xcd to^cov x^ol 
ipdllovai vzvodg. 
Eadeni in vitae Euripidis parte eo loco, quo excipit partem eam, 
quao ex Mcdioianensi codice adiecta est Elmsieii editioni Haccliarum,- 
bacc lcgnntur: liyovai Sk y.cd ^ocfoyMa dxoiaaVTa oti inlevTijae^ aV" 
xov i4£V luc.Tuo cfciup jJTOt noocfvoco Tcooel&HV., Tov 31 xooov y.al Tovg 
vTioxgiTdg dnecfccvokovg etgayaynv iv xcu nooayoivi^ y.al dayovaat. tov 
Sfjuov. Oiaisit «jrsf/«vwroi!'g Welclcerus vel sua vel typotlietae ne- 
gbgentia. Hla, i]T0i noQCfVQOj deleri voiebat Rossignoius: ego qui-- 
dem vei i]iOL dnoocfvocp, vcl quod nescio an praestet, dvTi nofj- 
cfVQOV scribendum arbitror. Idem Rossignoius scribi voluit iv toT 
r^wvi, quod Weickerus utrnm probet an improl)et, non potest ex 
eointelligi, quodaddit, TlQoay cova ii\hu\am fuisse Pliiionidis, sedecira 
annis actam ante mortem Euripidis. De illa iabuia fuse disputavit iti. 
IVagmentis Aristophanis G. Dindorfius, non iile taraen nomen eius 
exphcans, quod ne ahos quidem usqnam fecisse video. Nomen fabu- 
lae certe aliquid fuisse ostendit, qnod nooaycov dictum fuerit. Quod 
nisi faiior, ita vocabatur solemnis pompa, quae sacris factis ante com- 
missionem iudorum duceretur. hl coiiigi hcet ex iis, quae Aescliines 
scripsit in oratione in Ctesiphontem- §. 67, de Demosthene : yQdcfu^ 
■ihi](fiaua^ roig y.aioovg Tjjg Tiohcog vcfainovuivog , kyy.h]aiav noielv Tovg 
novTCiviig Ttj oySotj iGxauevov^ElctcfiiSohiovog u}]Vog, 6t' i]V tco 'Jay.).rr 
ntfo 7] dvai:c xai q nooaycov, h tJi noa i]uioc< . b nooTioov ovSeig ut-' 
uvi]xai yevcuevov. •■ . ' 



( 



i 



Adiiciam his, qnoniam semel in manibus esl hic Musei Rhenani 
iasciculus, epigrammu venustissimuni, quod in iis, quac ibi AVelcke- 
rus traclavit, duodecimum est. Venustissimum vcro? inquietis Cau- 
didati doctissimi: immo ab.surdissimum , omnique genere perversitatis 
plenum. Fateor, nt quidem cditum, ot, si diis placct, emendatum 
est. Nam sane qindcni audire esl operae prcilum, 

naTQ]g fciv fiol kaTi Aiy.ojv nohg- u^u <5" ' Anol^wviog\ 

ii> <Pao(}] yaijj i)vudv dnocfOiutvog» 
V7]nwg r]Qndoi9i(V S' t/.y.atSty.dTov kviavTOv 
b/.TOV SajQoavv}]g uiiva naQ^Q^ofisvog, 
5 7'i'V S' 'AtSvSiiVaiov 'OoioiSog ducfinohvo) 

^cijxov , y.ai cfdiuivojv ovy, inciT)]aa So^uovg' 
{iiOavdxcov y.al Tt/.ia /nsuoouerov oh.ov in£/.[0iiv'2-> 

a7X oixcZ fiayaQOJV i]/.voiov neSiov., 
iv&' cifca naiac OecLv dii[yn'i]ojv Kv'/.h]VLog '/.«a/Jg 
10 'iSQvae, xal IfjOi^g oix iniov hf^dSa. 
In primo versu Inpis ?) naxQig, lapicidae , ut audinius, errore. Innno 
crilici errore deletus articulus. Porro poteram, iuquit, scrihere 
'Anolldg. Cur ergo non fecit, sed maluit versum disperdere? Ni- 
lu'l diclum de lertio versu : et tamen quid hoc monstri est, puer in- 
fans, idemque sedecim annos et sex menses natus? Versu quarto 
iure quidem Jwoocrm; vocabulum novum appciiatur: ac sane tani no- 
vum cst, quam quod eadem pagina ipse vir doctissimus fecit, ejjossit. 
Addit, iilud SojQoovV}] obscurae liic quidem siguificationis esse. Credi- 
derim non hic tantum , sed ubiqne, si umquam est usurpatuni. Sla- 
tum enim aliquem liaec nominum forma significat. Ad septimum 
versum, quem ipse sic emendavit, parentliesin loh^Morem commenio- 
rat ex alio epigrammaie. Quid lioc ad rem ? Si ita sci ipsi.^set, ut 
ipse vult, is qiii epigramma fecit, addidisset hunc rersum appositionis 
figura ad Sofiovg, quo Sofioi dicerentur ol/.og fteuoouivog xai dOavciTojv 
xiy.va in avTov i/.O-eiv, At inepta est ilia sententia, quia ei repugnant 
sequcntia: nam si etiam deorum hHos in Orcum pervenire necesse esf, 
qni fit, ut liic sedecim annorum hifans, qui non est dei fibiis, ^ese 
tamcn in campis Elysiis liabilarc, quodque permirum est, ibi quoque 
inler filios deorum, quos modo aliiun iu locum detrusos dixerat, vi- 
vere autumet? Denique cur nouo versu douanun- iieptaineti"o, et m 

D 



r 

i 



decimo verbi mcnsura viliosa? Videte vero , CandiJati oplimi, quam 
facile turpissimae istae labes aljslergi possiiit. Laj^idis scripturas 
Welckeras niemorat has: v. 1. HnjTFi:^. v. 7. OlYONEIIJir. 
T. 8. AJAOiKEL V. 10. HJPY^E. Rcddauius igitur scriptori sua: 
'H 7iaTQig ixiv uovGTi A\)Y.o)V m'>?ug' eiLil d' 'Arto/J.ag^ 

kv <Iiauiri yau] &vu6v anoffOi^itvog. 
vr^Tiiog liOTicco&j^v 3' r/.xaiSixaTi] hviaviov 
'i.iTov y.ouQOOvvrig ^iijva 'naQeoyouiVog» 
5 vvv di A^^vdriVaiov OoiQiSog auffin:o?.ev(*) 

&coy.ov^ xctl qjO-iLUVtov ovx tTiaTriaa dcf.iovg. 
cc&ajaTcov xac ri/.va usuoouivov oitov imGntlv , 

ct/.P/ or/u Liaycamv 'JD.vclov ntdiov» 
evi}^ caicc naial xletov «' ciyayvjv KvV/.t^viog Eou?is 
10 rySoaoti /ai yl/^dr^g ov/. iniov liSccda. 

Lycopolis pafria est: clicchar nomine Apollas, 
hi PJiario niea siuit memhra sepulia solo, 
Aetc tis senos post me/ises Jata tenelium 
iSexta nie clecima corripucre die. 
5 iNunc- sed Ahydenaei Osiridis aedituum esse 
Scito, atque infcr/ias non adiisse domos. 
Ipsorum proleni superorum certa manet niors^ 

Sed campis felix degit in Elysiis, 
Jlla inter divum pueros me sede locavit 
10 Mercurius ^ Lethes nec tetigi laticem, 
Intelligitis, opinor, Caudidati liumanissim} , cliam in tenui ar- 
guraento non temere neque incogitate esse versandum, sed mentis 
et iudicii ope discuti tenebras et vera aut proxima veris patefieri, Eam 
igitur rationem curate ut in omnibus studiis vestris leneatis, si noii 
vulgi perituram admirationem, sed mansuram approbationem eorum 
qui sapiunt consequi cupitis. Speramus autem vos id velle, eoque 
acceptae nobis erunt petitiones veslrae: quas rogo ut ante diem XVIII. 
lanuarii, quo comparendum Tobis coram Ordine nostro erit, nd me 
alTeratis. Me vero Ordinemque Amplissimum , si quo modo vos in 
impetrandis bononbus, quibus ornari optatis, adiuvare potuerimus, 
volentes ac paratos inTenielis. 

r. P. Dom. I. Adv. Chr. a. MDCCCXXXIII. 



f