(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Children's Library | Biodiversity Heritage Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Emendationum in Euripidis Iphigeniam (!) Tauricam [microform]"

MICROFILMED 1993 
COLUMBIA UNIVERSITY LIBRARIES/NEW YORK 



as part of the . ,, • ^» 

"Foundations of Western Civilization Preservation Project 



Funded by the xttt^tt^c 

NATIONAL ENDOWMENT FOR THE HUMANITIES 



Reproductions may not be made without permission from 

Columbia University Library 



COPYRIGHT STATEMENT 



The copyright law of the United States - Title 17 United 

S?ates Code - concerns the mak" q of photocop.es or 
other reproductions of copyTightea matenal. 

Under certal- conditlons specified in the law, Ijbranes f nd 

photocopy or otner reproduction is not to be used for any 
pnoiuuuHy ^ r^^^ ^^^^^^ scholarship, or 

request for, or later uses, a 
Dhotocoov or reproduction 'or purposes in excess of "fair 
Cse ■ thal uler may be liable for copyright infringement. 



purpose other thar pn 
research." !f a user makes 



This institution 
copy order if, i 
wouid invol 



reserves the right to refuse to accept a 

t<^ iudgemert. fulfillment of the order 
• !.3tion o* u\e copyright law. 



A UTHOR 







I 












■.V"gs*K 



» 








OR 



TIT 





• 



I 







ATI 




NU 




















b:-> 






NIAM 



j[. JLju^*. 







D 




f^W"^ 




^' 





Restrictions on Use: 



COLUMBIA UNIVERSITY LIBRARIES 
PRESERVATION DEPARTMENT 

BIBLIOGRAPHIC MICROFORM TARGET 



88ED 
'Z3 



■ ^ t 

! 

Kochly, Hermann ^u^^ust xhoodor, 1016-1076. 

Arminii Koociily ... Emendationum in Euripidis 
Ipihgeniam (I) Tauricam partes V. Turici, im- 
pensis I^eyeri et Zelleri, 1064. 

5 pts. in 1 V. 26 cm. 

Ljach pt. has individual t.-p. dated 1860-62. 
"Index lectionura in literarum Universitate 
Turicensi 



• • • 



5 mrj 



u 



Master Negative # 



Original Material as Filmed - Existing Bibliographic Record 




TECHNICAL MICROFORM DATA 



FILM SIZE: ^2^_ ^^__ REDUCTION RATIO: 

IMAGE PLACEMENT: lA ® IB HB 

DATE FILMED:______:^2/_ilS INITIALS 

FILMEDBY: RESEARCH PUBLICATIONS. INC WOODBRIDGE. CT 



/^y 





f^i. 




c 



V 




Association for Infforiration and Image Management 

1100 Wayne Avenue, Suite 1100 
Silver Spr ng, Maryland 20910 

3Cil /587-8202 




Centimeter 

1 2 3 

iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiliiiiliii 



I I 



\iii 



TTTTT 



5 

iliiii 



6 7 8 

y]im]miLnlmmj 
I I I I I I I I I 



9 10 11 12 13 

ilmilmilimlmilmilmilmilmiliiiil 



14 15 mm 



I 1 1 1 1 



Inches 



1 



1.0 



l.l 



1.25 



m i^ 

■^ |||M 



|9^ 



m 



1.4 



2.5 



2.2 



2.0 



1.8 



1.6 



I I I I I 



4] 




MflNUFfiCTURED TO fillM STfiNOfiRDS 
BY fiPPLIED IMfiGEp INC. 




< 



/ 



I 



ARMINII KOECHLY 



TUEICENSIS 



EMENDATIOMIM I^ EURIPIDIS IPIHGEIAI TAIRICAI 

PARTES V. 



TURICI, 



IMPENSIS MEYERI ET ZELLERI. 



MDCCCIXIV. 



INDEX LECTIONUM 



IN 



LITERARUM INIYERSITATE TIRICEMI 



INDE 



A DIE XVI. MENSIS APRILIS 



USQUE 



AD DIEM XVIII. MENSIS AUGUSTI MDCCCLX 



HABEiSDARUM. 



INEST 



EMENDATIONUM IK EURIPIDIS IPHIGENIAM TATIRICAM 



PARS I. 



- -'!<,. ■""/■^ '»/.., — - j^v^'- ,. -V , .,;>'- r- , 

■O- ..>** ...Iv-" I^"*^ ♦ *<o^ •••/./.,. "'1«.- "^^ 



TIRICI, 



EX OFFICINA ZURCIIERI ET FURRERI 



1860. 



Homericarum dissertationum seriem iterum ut interrumperem , 
duae causae fuerunt quamquam natura dispares mihi certe gravissimae. 
Etenim ante hos tres menses absoluta Iliadis parvae editione cum jam 
opus de singuhs ejus carminibus susceptum ad fmem deducere pararem, 
quam vere illud ab homine Latino nescio quo dictum sit, quod jam puero 
mihi arrisit, variationem delectare, non sine aegritudine expertus sum. 
Ipsa enim carmina postquam qualicunque successu diuturna certe indefessa- 
que diligentia restitui, tantum me subito exantlati laboris cum gaudio tae- 
dium invasit, ut jam, quas in restituendis iUis secutus essem rationes, eodem 
confestim tempore unoque tenore persequi nec vellem nec possem. Luben- 
tissime igitur aUam, quae imminebat, amplexus sum necessitatem. Nam cum 
nomen solvendum esset, quod jam dni honestissimo bibliopolae dedissem, 
pertinens illud ad Euripidearum quarumdam tragoediarum editionem scho- 
larum in usum adornandam, ex iis inprimis Tauricam Tphigeniam tam 
male habitam graviterque corruptam inveneram, ut liaud paucis locis aliter 
atque adhuc factum esset statuendum mihi videretur. Harum igitur senten- 
tiarum argumenta accuratius exponere ut ab editionum illarum consih'o ahe- 
num ita his Academicis libellis maxime accommodatum esse cum nemo futurus 
sit quin concedat, veniam me impetraturum confido, si sepositis pauhsper 
Iliadis carminibus, quae jam ipsa per se suos sibi conciliatura esse 
spero fautores, ad fabulam illam Euripideam Goethii aemulatione nobis 
commendatissimam secesserim. 

Sed eam fabulam hac non minus fortuna quam sua ipsius pracstantia 
insignem quo magis admiramur, eo impensius dolemus pertinere eandem ad 
alteram di amatum Euripideorum classem , quoruin verba ex paucissimis tan- 
tuiii iisque possimis codicibus ad nostram aetatem propagata sunt. De ea 
conditione ut hodie recte judicare possimus, accurata factum esse Adolphi 
Kirchlioffii opera inter omnes constat, cujus utilissima editio , cum multas 
imaginationis nebulas toxtu Euripideo superfusas discusserit, novam sane 
exercendae in eum crisi lucem praebuit, quod beneficium ibi quoque, ubi 



— 4 — 



incertam esse atque subobscuram eam lucem jam clare perspicere licet , 
viro meritissimo acceptum referimus haud inscii, quantopere vel adversissimi 
casus vera scientia praestare soleat vanae faustorum fatorum persuasioni. 
Nititur i^itur Iphigeuia Taurica , qualeni hodie legimus, duorum codicum 
saeculo XIV. scriptorum sublesta fide , quorum primum Palatinum inter Va- 
ticanos n. 287 a Kirchhoffio httera B designatiim expressit Aldus, alterum 
FlorentinuMi {«hitei WXH n. 2 ab codem littera C insignitum doh^ndum est 
quod nonchmi satis accurate collatum habemus, cui incommodo cum Kirch- 
hoffius se succurrisse apographorum quinque (trium Parisinorum, unius 
Florentini, unius Marciani) ope in praefat. p. x. declaraverit, quem ea me- 
dela habuerit successum, eo minus cerlo ubique sciri potest, quoniam ne 
ununi quidem horum apographorum ea, quam jure hodie desideramus, dili- 
gentia collatum esse patet. Quamquam multum adjumenti ex codice C denuo 
religioseque excusso ad Iphigeniam emendandam accessurum esse merito 
dubitare licet. 

Eo plus laboris viri docti interque eos critici omnium praestantissimi 
in restituendo carmine tam male habito posuerunt. Nara ut taceam de his, 
qui omnes poietae fabulas conjunctim ediderunt, — ex quibus praeter Fi- 
xium Parisinorum codicum «denuo inspectorem » singulari cum laude no- 
minandus est Augustus Nauckius criticorum Euripideorum , qui nunc 
quidem vivunt , facile princeps, — post Marklandum editorem atque 
E I m s 1 e i u m ejusdem censorem Anglos in Germania duumviri exstiterunt 
doctissimi et sagacissimi Augustus Seidlerus a. 1813 et Godofrodus 
Hermannus a. 1833, qui perpetuae constantisque emendationis primi egre- 
giiquc auctores fuerunt. Hermanni vero liber meum quidem animum eo ma- 
gis insuper capit retinetque , quod eum ex vivo artificis magistri ore prodeun- 
tem audire memini praescnti etiamnunc post tot annos scholarum illarum 
rccordatione , quas vir summus per hiomem a. MDCCCXXXII — XXXIII. de 
illa ral)ula habuit. Ouibus scholis mihi , qui eo ipso semestri septemdecim 
annorum adolescentulus universitatem adieram, ad studia philologica strenue 
rite(}ue exercenda primum et viam monstratam et animum excitatum esse data 
Academici libelli occasione grate pieque confilcri juvat. Sed illorum duum- 
viroruni upes suo movQ scholarum in usuni haud absurde contulit a. 1844 
Augustus Witzschel, olim commilito familiaritate satis intima mccum con- 
junctus, sed post annum illum quadragesimum nonum mihi (pjidem 



— 



aL6rog anvOtog, scilicet unus ex silentiariis illis Saxonibus, quos nuper in 
praefatione Nonno praemissa p. XI sq. jocandi gratia notavi. Postea eodem anno 
1851 duae prodierunt Iphigeniae Tauricae editiones, Londini simul Helenam 
atque lonem complexa Caroli Badhami, qui cum haud paucos locos aut 
feliciter emendaverit aut sagaciter temptaverit, ipsum ejus librum in manus meas 
non pervenisse poenitet, altera F. G. Schoenii, cujus defuncti in locum jam 
succedere paro, collectionis Weidmannianae scholarum commodis destinatae 
haud ultima pars. Tum sequente anno J. A. Hartungus poiptarum Grae- 
corum ingeniosus desultor Euripidem suum ad nostram fabulam deduxit, 
quam tractavit quemadmodum omnia tractare solet, quippe cujus libelli nec 
sine taedio legi nec sine damno neglegi possint. Postremo editorum agmen 
clausit Reinholdus Klotz praeceptor et ipse olim meus bene meritus, 
(pii anno superiore et hanc et Aulidensem Iphigeniam Gothanae collectioni 
adjecit. Is et totam fabulam perpetuo commentario accurate illustravit et 
crisin sobrie circumspecteque factitavit a nimia illa codicum superstitione, 
qua olim haud raro transversus actus est, nunc quidem satis alienus. 

Singulos fabulae nostrae locos tractaverunt nuper primum Joannes 
Kvicala in Academiae Viennensis actis a. 1859, qui cum et priorum multa 
commenta diligentissime excussit et nova ipse cum cxplicandi tum emen- 
dandi conamina haud pauca protulit, accuratius interdum quam acutius re 
gesta in illis redarguendis fere felicior quam in his inveniendis exstitit, deinde 
lludolphus Rauchensteinius, vir meritissima jam rude donatus mihi- 
que per undecim annos conjunctissimus, in libello gratulatorio die VI. men- 
sis Septembris superioris anni universitati Basileensi oblato, qui ipso Kvicala 
in examen vocato strenuam epicrisin exercuit et ahquot locos probabihter 

tiactavit. 

Post tot tantosque viros in ipsis his dissertationibus editionis meae co- 
mitibus quid ego consilii secutus sim , jam breviter proloquar. Omissis 
omnibus locis, in ({uibus ab uno alterove meorum antecessorum verum jam 
perspectum esset, eos tantum prolixiori huic reliqui tractationi, in quibus 
novi aliquid id(|ue haud improbabile invenissc mihi videbar. ((Periculosae» 
sane ((plenum opus aleae», quippe quod, si novae ejus res fatah quo- 
dam casu omnes malae esse reperiantur, justam legentium indignationem 
ne eo quidem blandimento mitigare poterit, quod altera habet Lessingiani 
ilHus judicii pars , quo libro cuidam mediocri multa et nova et bona inesse 



— 7 



sed nec nova bona nec bona nova esse lepide ille pronuntiavit. Juvat tanien 
hoc . quod saepius jam varie({ue obsecundantibus fatis secutus sum 

— dv BQQ icpd^ co 6 Jci;/3og — , 
nunc quocjue bono aninio repetere non stolida certae fortunae spe elatum sed 
ad meliora per ipsam meam cladem aliorumque successum accipienda pro- 
nuni ct paratum. Ouippe volneribus carere ignavis tantum licuit atque otiosis; 
strenuum vero et militem et criticum decet non solum victoriis delectari sed 
etiaui cicatricibus 1 



Meritj offenderunt interpretes statim v. 15, qui in libris hoc modo legitur: 
dBivijg t ankoiag TTvev^atcov t ov tvyxavcov 
elg B^TtvQ ?JAO"£. 
Nam nec particulae copulativae hic ferri possunt et genitivi detvrjg aitXoiag 
unde apti sint, difGcile est dictu. Quos genitivos qui critici ex tvyidvcov 
sine oi; assumendo pondere putaverunt, Seidlerus atque Matthiaeus, intolera- 
bilem scabritiem poetae obtrudcrunt, quae reposita bis particula 8k, quam 
Seidlerus jure quidem suo intulit, quamquam a barbarie certe vindicatur, 
nihilo tamen tolerabihor redditur. Nec magis ea ratio ferri potest, qua Schoe- 
nius Fixium secutus prinio t in d' mutato altero deleto deivijg dnXoiag ut 
genitivos causales cum sequentibus dg t^jivQ r^k^e conjungendos putavit. 
Una restat via, ul in verbis hoc ipso modo scriptis 

dBLvijg 6' ciTtXoiag TCVEV^dtcov ov tvyidvcov 
cum Schaefero ex Ilomerico illo E 523 vr]ve^i7]g genitivos illos pro temporis 
genitivis liabeamus. (piales passim sane inveniuntur, ut «lO^pmg Arist. nub. 
371, cdd^Qia^ Tt y.cd i^^^vt^lag Arist. meteor. 1. 10,4, evdiag ihid. 6, ya?j]vf]g 
l^hjtarch. (K.' cohib. ira 11 (p. 460 c). Map:num tamen scrupuhmi movet epi- 
theton deivrjg et per se insolenter additum ejusmodi genitivo et hic ([uidem 
ut ditkoiag causam ventos designans, quales sunt apud Aeschylum in Agam. 
185 sqq. Ttvocd dito 2JtQvu6vog [ioXov6ai xa^oOxoXoi vyjottdeg 8v6oQ[iOi, ftQO- 
Tcov dku.i , V80JV T8 Tial TtsiO^dTcov dcfsidtig, non malaciam, quam solam in- 
dicari posse locutione TtvevadTcov ov tvy^dvcov haud facik^ (juisquam inhtias 
ibit. llanc ipsam vero eausam hic illatuius et Reiskius jam oh'm scripsit 
dsivrj 6' ccjtvoici TtvevudToyv IvTvyicwcov vel 6vv tvyyjivcov , et ejus igna- 
rus , ut \idelur, postea Ilermannus 



^Hvrig dnvoiag nvev^dtcov 8e tvyfkvav^ 
provocans hic simul ad Sophochs Electram 563 sq. 

Iqov 8e tr\v Kvvayov "AQte^iv , tivog 
Ttoiv^g td TtoXXd nvev^at e6x ev AvXidi. 
Sed Hermanni quidem conjectura etiam a particulae 81 positura minus com- 
mendabihs est, utrique vero constans repugnat fama de Diana ventorum non 
omnium tranquilhtatem sed adversorum furorem immittente, quam famam 
praeter ahos etiam Euripidem hic quoque secutum esse locus similis indicat 
in Iphig. Aul. 88 riiie6%' dnXoicc xQco^evoi, qui simul suadere videtur, ne 
pK) hac ipsa voce ignotam alioquin quamquam probe formatam substituamus 
dnv oiag. 

Itaque alia conjectura circumspicienda est. Nec ei negotio defuerunt 
novissimi interpretes , quorum unus KirchhofTius 8eivri 6' anXoi tjV nvev- 
udtcov 8' ov tvyxdvcoVf alter Nauckius dfO-fts 8' dnXoicc, nvev^dtcov z ov 
tvyxdvcjv proposuit. Et illud quidem quamobrem minus placeat , supra jam 
indicavi; hoc vero haud scio an Homerico illo 8 380 

og tig fi dd^avdtov neSdcx xal e8r]6e KeXevd^ov 
non satis defendatur. Videtur autem rem accuratius examinanti volnus et 
altius resedisse nec nimis tamen difficile ad sanandum esse. Etenim cum 
reputamus et adjectivum 8eiv6g fere ipsis desaevientibus dari procellis, ut 
infra v. 1394 8eiv6g yaQ eX^cov dve^og, Soph. Aj. 675 8eivcov (sive 8ei- 
v6v) arj^a nvevfidtcov , et cum illo dnXoicc xQ^^^^^^h quod de eadem re alibi 
dixit Euripides, egregie convenire, si hic dnXoiag genitivus a verbo tvyxd- 
veiv aptus sit, haud impiobabiliter statuemus mutilatum versum imperiteque 
expletum esse, qui ab Euripide olim sic scriptus fuerit : 

tvxdiv 6' dnXoiag nvev^dtav Seivcov ^icc. 
CJr. Cycl. 109: ccve^cov ^veXXai 8evQ6 ^' 7]Qna6av ^ia. 



Multo intricatiores etiam sunt qui leguntur versus 34 — 
vaoi6i (V Iv TOi68^ iBQiav ti&r]6i ^e, 
o^ev v6^oi6i , toi6iV rjSetai d^ed 
"AQte^ig eoQtrig, tovvo^' r]g naXov ^ovov, 
xd 6' dXXa 6iyco, tr)v ifgov cpo^ov^evr]. 
%vco yd.Q ovtog tov v6(iov ocal nQlv n6XeL , 
og dv TiateXd^r] tr]v8e y^v "EXXr]v dvijQ ' 



41 



— 8 



9 — 



KataQXOuca ^tv, Gcpayia 6' aXloiGiv ^kXu 
aQQrjt iOcod^ev tavd^ avaKtOQCJV xtedg. 
Ac primum quidem omni serisu caret eoQtijg, sive genitivum spectas , quem 
nemo hodie aut ex v6^oi6i aptum hac in sede poni potuisse putaverit aut 
quomodo Klotzius per «die illo festo» vertere potuerit perspiciat, sive 
ipsam rem, cum non de Dianae festis certa die celebrandis sed de advenis 
Graecis sine mora, ubi prirjinm comprehensi sunt, quovis tempore immolandis 
sermo sit. Deinde quid est, quod plerique huic festo, quod plane ignoratur, 
sequentia adplicuerunt tovvo^' rjg zaAov ^ovov? Quid tandem est speciosi 
nominis huic festo cetera nefando ? TavQOJiolia nomen si fuisse cum 
Hermanno ex v. 1454 sqq. concludimus, ne hic quidem nos docebit locus, 
quidnam pulchri aut in Tauris insit aut in Orestis ntQ i7toXrj68L. Quare 
aHi, ut Hartungus, rjg ad ipsam Dianam retulerunt, quippe quae KaXrj sive 
potius xaXXiOtrj dici soleat. Qua interpretatione summam piissimae sacerdoli 
adversus deam servatricem imponi impietatem recte monuit Rauchensteinius, 
quae impietas quam longe absit ab hujus Euripideae Iphigeniae animo, optime 
ex V. 380 — 391 apparet, quibus versibus cruentum illum morem non deae 
vohmtate sed hominum pravitate institutum esse ratiocinando invenit. Quid 
tamen vice versa Rauchensteinii obstet exphcationi in ipso aoQtrjg nomine 
significationem laetae rei inesse putantis, ex iis, quae supra monui, apparet: 
festum omnino hic nullum est. 

Levius est nec tamen nullius momenti, quod aposiopesin habemus et 
satis violentam praescrtim in tranquilla prologi narratione et propterea etiam 
miraiii , (juulI verbum ad complendam oiationem o^ev vo^oiOi, toiOiv ijdttai 
^Bcc necessarium ^vco non commutatur cum alio — quae fcre est aposio- 
peseos sive anacoluthiae ratio — , sed idem sequentis membri inilio pcr 
particulan) yccQ infertur. Est hoc eo suspiciosius, quod, cum nec hoc verbo 
res aut vere designetur aut pie mitigetur, ad illud corrigendum statim dovv- 
dttcjg adjiciatur yMtc(Qyouca ^tv, Gcpayia 6' aXXoiOiv ^ilu. Itaque novissimi 
ciitici codicis B scripluriim %v (sed v mutato in u a pr. m.) secuti — nec 
Huin %vco iu C diserte legatur, certo scimusl — duplici modo sanarc locum 
studuerunt : Kiichhoffius quidem ^tiov reposuit, quo recte exploso certatim 
Kvicala Kiotzius Rauchensteinius %vtiv commendaverunt, infinitivo, si quid 
sentio, cuiii molesta giavitate praemisso. 

Sed hic certe emendandi periculum fecerunt. In antecedentibus vero 



nemo ejusmodi quid ausus est praeter Seidlerum. qui cum Reiskio et Mark- 

landodedit: ^ 

0-9'' Iv v6fiOL6i, tol6iv rjdstai &&a 

"jQte^ig, koQtr], rovvo^ rig nakov ^ovov 
quod jure ceteri repudiaverunt. Ex his laudandi sunt Kirchhoffius et Nauc- 
kius certe propterea, quod laborare v. 35 sq. monuerunt. Ille autem quod 
addit, «versus nisi gravi corruptela affectus sit, ante eum nonnulla excidisse 
necessario statuendum esse», habemus quidem in Euripide cum alibi tum 
in hac ipsa fabula apertissimas lacunas, nec a crisi iis detegendis intenta 
me alienum esse constat, hic vero quominus aliquid excidisse statuatur, 
prohibet lex huic rationi jam alibi a me praescripta, qua nusquam de 
omissa sive voce sive sententia cogitandum esse monui, nisi ubi certe quaiis 
ea fuerit probabiliter indicari omninoque membrorum male cohaerentium hians 
commissura ostendi possit. Vellem docuisset Kirchhoffius, qualia excidere 
potuerint ante versum 35, ut is qualis hodie legitur recte se habeat ! 

Mihi quidem prorsus contraria est sententia, ut locum non defectu sed 
interpolatione laborare putem. Quem si Euripides hoc modo scripsit: 

o^BV vo^oiOi, t0i6iv rjd&tai ^sa , 
— ta 6' akXa aya trjv ^eov cpo^ov^ivrj. — 
og av Katik^]j tr^vds yrjv "EXkrjv avrjQ , 
aataQxonai ^tv , Ccpayia d' aXkoiOiv ^hksi 
aQQTjt £6o\fBv tavd' ccvaKtoQOV ^Bdg. 
nec quidquam ad sententiae integritatem desideratur et tamen, quo modo 
interpolandi consilium ortum sit, perspici poterit. Etenim Iphigenia barbarum, 
quem abominatur, ritum commemoratura cum tamen, quominus aperte odium 
suum prolitcatur, deae reverentia retineatur, satis habet eum ritum ut deae 
acce[)tum indicare ceteris, quae de eo dicenda essent, addita causa diserte 
repressis, plane ut consimih illo Aeschyli loco custos, postquam ut rcducem 
dominum data dextra salutare sibi liceat optavit, idtui prodit sed alia (le 
causa conceptum consiliuni his: ta 6' aXXa 6iyc3' ^ovg in\ ykor^drj iiiyag 
fii^riKBv. Utroque loco eandem locutionem habere, quibus opponatur, patet. 
Alitor vero visum interpolatori, qui cum v. 35 ita, ul ih libris legitur, 

oxTcv v6^0i6i tolaid' rjdBtai ^scx, 
scriplum invenisset, necessario et demonstratum ritum diserte explican- 
.ium ccnsere et sequentibus ta d' akka 6iy^ quae opponeretur nofionem 

2 



I 



10 - 



- 11 — 



desiderare debebat. Itaque et infra versura satis insulsum intrusit, et hic 
ineptiorem etiam, memor tamen ovo^a sane haud raro ut vanam cujusdam aut 
personae aut rei speciem cum ejusdem vita et veritate componi nihil promptius 
babuit quam hoc ipsum nomen, quod fortasse ex ipsa hac fabula v. 504: 

ro Cco^a ^vaBLg roi5fi6v, oi5;|ji tovvo^a. 
commode succurrebat, contrario modo in Orest. 390 variatum. Propius ta- 
men etiam accedit Phoen. 553: ti 6' £(?rt to nlkov\ ovo^ sx^l ^ovov et 
fragm. Antiphanis apud Athen. XIII, p. 571/* (Meinek. 3, 124) de proba amica: 

ovtcog etaLQag' dl ^\v aXXai tovvo^a 
^XaTtTOvCL tolg tQOJtOL^iv ovtcog ov KaXov. 
Similia quaedam adscribere placet: Orest. 454 ovc fia yciQ, tQyov b" ovk 
iXov6LV OL cpiXoL, Hippol. 501 sq. kqblCOov 81 tovQyov — rj tovvo^\ Ip^^ig- 
Aul. 128 ovoyb avt BQyov zaQiiav, Med. 125 sq. tojv yaQ ^tTQLcov jtQma 
filv elTteiv tovvo^a VLxa , iQYi(5%ai 8e (sic! non te) ^axQcp l^6ta pQotolaLV. 
Hel. 601 d^av^' eOt ekaaaov tovvo^' rj t6 TtQay^i exov. 



Magis etiam dubitatum cst de v. 96 — 103, qui in libris sic leguntur : 

ti dQco^ev; d^cpL^^.fjOtQa yccQ toixov OQag 

viljrjla' TtotBQa dcj^idtcov 7tQ06a^^d6eLg 

e}tpr]66ae6&a\ Ttag ccq ovv ^d&OL^ev av: 

rj xakxotevKta xkrjd^Qa lv6avteg ^oxXolg 

cjv ovdev 'lO^ev: ijv 6' dvoiyovteg nvXag 

Xr^cp^cj^iev tl6^ci6eLg te ^iiix^vco^evoL , 

\favov^e^\ dXkd TtQlv n^avelv, veag eTti 

(pevyco^ev, ijneQ devQ evav6Tol)j6auev. 
In his V. 98 aQ tantuni in C lcgitur, pro quo B dv habet sed secunda manu 
additum, iit defectmn fuisse in archetypo probabihtcr indicaverit Kirchhoffius, 
tufu utniin ad%oiaev , quod habct Aldus, an ld%oiiLev , quod conjerit Reis- 
kius, m libris lep:atur. non satis cerlo traditur. Sed praeterea in his quae 
insinl difricultates , neminem latet, quas quibus machinis tollere adhuc conati 
sint iiitprpretes, exponere longum est. Praestat igitur quae recte jam ab iis 
administrata sunt brevitor comprehendcre . ut ad cetera expedienda viain 
nobis niuniamus. Agmen ducit ut toties ita hic (juoque Hermannus, (jui 
rectu ct c:iLcpi(^Xrj6TQa toiicov ipsius templi parietes esse contra Handium 
septum sive iteQi^olov intclligentem demonstravit et bcoaaTcov 7tQ06a^^d6Hg 



non esse ((occasiones ubi dii^atov e6ti ^cjfia», quae Seidleri fuit sententia, 
sed ipsos, quibus ad templi portas escenditur, gradus perspexit, et cura 
Handio illa %lft^Qa kv6avteg ^oxlolg de aperienda remotis repagulis non de 
effringenda admotis vectibus porta dicta esse vidit. Sed in sequentibus verum 
nec ipse assecutus est nec quisquam eorum, qui pessima corruptela v. 100 
^v ovdev i'(?/[i£v 'decepti v. 98 Ttag dv ovv ^d^oc^ev dv retinuerunt. 
Quae duo membra cum cohaerere viderentur, et Seidlerus olim et Hartungus 
nuper de transponendis versibus cogitaverunt, ille 

— TtoteQa dco^dtov TtQog dii^d^eig, 

rj ;t«Ax6r£i;xra KKy^Qa Xv6avteg {lox^olg, 99 

eK^rj66^e6^a ; Ttag dv ovv ^d^oL^ev dv, 98 

div ov8ev l6^ev' — 

conjiciendo , hic : 

— jrc5g ydQ ovv ^d^oi^ev dv 98 
&v ov8lv 'L6^ev; rjv 6' dvoiyovteg nvkag 100 
7] xccXxotevKta Khj^Qa kv6avteg ^oxkolg 99 
Xrjcp^cQ^ev el6^d6eig te iirixav cb ^ev oi , 
^avov^ed^ ' — 

scribendo: Hermannus autem servato versuum ordine tantum ^ disjunctivum 
V. 99 in n interrogativum mutavit, importune et inutiliter interjecto ipso hoc 
interrogativo membro, cum per se pateat, si quis recta via gradibus egressus 
ad templi fores pervenerit, ut introspicere possit, has ipsas fores ei aperien- 
das esse. Itaque suo quodam jure longius grassatus Dindorfius incommodum 
versum prorsus ejecit. Egregie vero Badhamus et quid vitiosum sit et quale 
esse debeat, quod in ejus locum substituatur, perspexit scribendo d>8' ov- 
8 6v e6L^ev pro m> omv X6^ev. Quod qui arripuit Kvicala simul etiam 
sin-ulas, quas modo attuli, superiorum opiniones ita refutavit p. 12 sqq.. ut 
non opus sit verbum addere. Ipse tamen cum recepto Badhamiano inventu 
totum locum hoc modo constituit : 

— TtoteQa da^dtav 7tQo6a^^d6eLg 

k^^/(5o>£(50''. oTtcog dv ovv ^d&OL^ev dv, 

el xa^^otevKta nkfj^Qa lv6avTeg ^oxXolg 

cod' ovdov e6Ly.ev\ — 
n,ai.nopere vereor, ne illato soloecismo simul languidissimam sententiam 
iniiilorit, quam callide obscuravit non tamen prorsus velavit vertendo: 



I 



- 12 



- 13 — 



nSoUen wir die Stufen hinansieigen. um so [ovv) dariiher Gewissheit zu 
erlangen, ob wir das eherne Verschloss werden olJnen und die Schwelle betre- 
ifn kd'nnrn?y> Sed perbene idem et ultimum membrum dXka — ivavOtokrj- 
6au£v interro£:ando efferendum ab Oreste non fuiiam suadente sed deliberante 
intellexit et ad totum locum recte capiendum adduxit Sophoclis Aj. 460 sqq. 
TTOTSQa Tioog orAovg — Jtikayog Alyaiov TttQCj; '/.al nolov ouiia TratQi dr]kco6co — , 
Ticjg ae T?.)J6ttai ttot d6i8Hv yv^vov (pavivra — ; ovk eOn tovgyov rhjtov. 
dkka dfjt lcjv TtQog eovua Tocjcov - Aoi^d^iov t^ccvo^. 

Ipse tamen Badhanms rem tantum non ipsa verba assecutus est, in quibus 
nec forma epica, pro qua odov exspectes, nec locutio etiam ab Home- 
ricis illis vTcloi^r] — ovdov, vtzIq ovdov e^rj68to , en ovdof lcjv satis diversa 
tragicorum usui respondet. Suo jure igitur Nauckius, qui in antecedentibus 
etiam recte Id^oifiev praetuht sed tum vulgato rj xakxotevxta etc. conten- 
tus fuit, Badhamiano invento ahud ejusdem sententiae substituit ^vQa&sv 
tOL^Ev, quod commendatum ex parte Electrae verbis in cognomine fabula 
v. 75 sq. ilOiovti 6' Igydtri ^vQa^ev i^8v tccvdov evqIgxsiv xakcog si reci- 
pimus, totuni locum sic scribendum esse: 

— Tccjg ccQ ovv kd^oi^ev av , 
il j^«Ax6r£i;xr« xky^Qa kvCavteg ^oxkoig 

d'!) Q a%^FV l' 6i utv \ 



ex sequentibus 



— 17V d' dvolyovtBg nvkag 
krjcp^dcj^tv £f(5/3«(5atg tf ur^xavcj^bvoL , 

^avovue^\ 



ita apparere videtur, ut de sententiae quidem arguinento et nexu dubitari 
non possit. Idem vero cum etiam ahter exprimi possit, ut tocox^ev sive aig 
tdbvt bOl^ev scripto, ipsa verba conjectura extra dubitationem posita re- 
stitui nequcuiit. Et quidni Euripides scripserit: 

— nag aQ ovv kd^OLntv dv , 
rjv xakxoTBVKta xki^^Qa kv6avtsg ^oxkolg 
C08' tl 6 l co (.iBv; 

Ego vero hoc ipsum propter repetitam sequente membro conjunctionem 
praetulerim 



V. 113 sq. oQa di y fl'(5« tQiykv^>cmf onoi tibvov 
ds^ag xa^eivaL. 
Etiam de his versibus multum disputatum est. Ac primum quidem illud £l6o 
modo cum oQa junxerunt. id ut introspiciendi haberet notionem, quod 
omnium ineptissimum est, modo cum tQiykvcpcov , ut idem esset atque fi£- 
ta^v, quod jure improbavit Kvi^ala p. 19, modo cum di^ag Ka^slvaL, quod 
unice verum primus vindicavit Hermannus. Idem vero male tQLykvcpav cum 
xa^alvaL constructum putavit, quod eo magis mireris, quoniam Wmckel- 
mannum aliosque secutus illud xsvov recte intellexit de intervallis inter tri- 
glyphos interjectis, quae aut metopis praefixis claudebantur aut aperta re- 
linquebantur, qualia praeter hunc locum Euripides etiam in Oreste v. 1371 
sq. innuit, ubi Phryx ille effugisse se praedicat 

xedQCotd na6tddcov vnsQ tSQS^va 
/JcoQLxdg ts tQiykvcpovg. 
Ita postquam locus recte explicatus erat, graviter profecto ii erraverunt, qui 
Blomfieldi conjecturam yslOaY^ro y sYoco aut probaverunt aut adeo. ut Dindor- 
fius atque Nauckius , textui intulerunt scilicet Dorici templi architectura 
prorsus neglecta. rEtcJov enim, quam coronam Latini vocaverunt, perpetuo 
tractu supra capitulum et triglyphis et intervallis aut metopis impositum qua de 
causa Orestis oculis speculandum commendetur, nec Davus nec Oedipus extri- 
care poterit. Sed speculandi nolionem atque commendationem particulis 
di ye inepte elatam - quas certe Kvicala removit scribendo oQa 8' skslOs — 
omnino ab hac sermonis parte alienam esse, qua de eo, quod postea noctu 
faciendum sit, agi nccesse sit, recte intellexit Hartungus, dummodo ne ad 
apographi Parisini E sive errorem sive conjecturam Sga 8i y s\'6co coniu- 
gisset jam ab Hermanno explosam. Desiderari tum potms w^r: dl tots 
probe monuit Rauchensteinius p. V, qui cum proxime verum attigerit scri- 
bendo s6taL 8s y sY6co et onov, eum jam mecum de perficienda loci emen- 
datione consensurum spero. Vide enim: oQa vel S^a nihil aliud p.t nisi 
infehx litterarum Qa supplemcntum. quae in mutilato archetypo remanserunt 
ex Qa6Tov. quod scriptum fuisse ab Euripide totius loci tenor ita demon- 
strat,'ut probandi gratia eum adscripsisse satis habeam : 

otav 8s vvxtog ouua kvyalag ^oky , 
tok^r]tkov voj ^s6t6v sx vaov kaikiv 
dyakaa nd6ag nQo^cptQOVTt ur^yavdg- 



~ 14 — 

Qa6tov ds y ^i(SGi, tQiykvcpov onov asvov, 

di^ag xa&SLvaL. 
Ncj V. 111 cum Dindorfio pro to vel toi scripsi , otiov v. 113 jam Elms- 
lejus eraendavit, quod ne retento quidem oga ullis argutiis apte defendi 
potest. 



Iphigeniani m cantu funebri, non in sermone ab adveniente nuntio in- 
terruptam haud satis apte v. 240 

Tt 6' sCn tov naQovtog sxnlrj06ov loyov,, 
interrogare solus Klotzius sensit, qui loyov non solum sermonem, verum 
etiam cogitationem ac ratiocinationem significare et hic et in Orest. 
549 monet. Sed hic ipse locus, quo adolescens orationi praefatur contra 
Tyndarei accusationem habendae 

aTtslxfstco 8s toig koyoiCiv sKTtoScav 
ro yr^Qag rj^lv tb Cov, 6 ^ sxTtkrjttSL loyov, 
optime demonstrat Iphigeniae hic quidem koyov non fuisse commemorandum. 
Ne te morer: interrogabat illa olim 

Tt d tOri rov jcaQovtog s}C7tXrj66ov yoov; 

V. 322 sq. fioAtg ds viv toX^rj ^sv ov xsiQov^s^a, 
Tivxkio ds TtSQL^alovtsg s^sKksilfafisv 
TtstQoiOL iSLQav (paCyav\ sig 8s yrjv yovv 
xauatcj Ka^slCav. 
Laudandus est Bothius, quod corruptum locum non neglexil, quemadmodum 
piuMiui. (flnoptuni)) inrniit n s^sKktipa^sv , neque locus est fnrto, ubi vis 
affertur. Quare poncndum censeo s^sKo^a^sv.» Id et probavit Dindortius 
et recepit Hartungus et praestat sane Ilermanniano ^'^sUil^a^sv , quod ex 
Hesychiana glossa petitum Homerico cp 455 d7toksil;s^sv ovata lalKcp frustra 
tueare. Modo omnino do vi sermo hic esse possit, quam non allatam esse 
antccedentia tokfiy fisv ov isiQoviis^a aperte clamant, quibus ap[)rinie op- 
positum esse slsKlsipa^sv ncmo non videt. Sed ei furto illud nLxQOLOi quam non 
conveniat, ox Schoenii optiinc nota intelligitur , qui solus omnium has pro- 
digiosas expedire conatus cst insidias hoc modo : « Wu bezwamjen sie nicht 
durch kuhws und offenes Angreifcn, sondern durch die List, dass wir sie erst 
dicht umringten und dann ihnen rnit Steinwilrfen die Schwerter aus den lldnden 



— 15 — 

entrissen.n Sed nolumus amplius in his titubare tenebris, quas subito dis- 
jicieraus scribendo pro 7tstQOL(5i, quod ex v. 310, 313, 318 sq., 326 sq. 
irrepsit, TCsnXoLOL: adolescentibus vestium undique conjectarum mole circum- 
velatis atque impeditis gladios subtraxerunt, dum illi lassitudine exhausti in 
genua procumbunt. Vestium usus, ubi «arma ad tegendum corpus» defi- 
ciunt, ex descriptionibus et imaginibus veterura satis notus est, nec Euripides 
ejus iramemor fuit, cum supra v. 312 sq. scripsit 

nsnlcov ts nQOVKcclvntsv svnrjvovg vcpag, 

KaQadoKCJV ^sv tdnLovta tQav^ata , 

(pilov 6s %SQansLaL6LV avdQ svsQystcJv. 
Sed teli loco velamentis utendi raagistra Euripideis pastoribus Clytaemnestra 
exstitit, 7] noGLV dnsLQcp nsQL^alovd' vcpdc^atL sKtsLVSv, quemadmodum 
ipse poeta in Orest. 25 sq. scripsit. 

V. 558. UatQog ^avovtog trjvds tL^OQOv^svog. 
Ineptum esse hoc trjvds recte jam dudum peritissimi quique editores vide- 
runt, quibus qui oblocuti sunt Schoenius atque Klotzius pronomen antece- 
denti natQog %av6vtog oppositura esse, non viderunt tum tantum ita poni 
potuisse pronomen, si Orestes dicturus fuisset patre interfecto non aliam, 
sed hanc prae ceteris a se punitam esse. Quid vero scripserit Euri- 
pides, quaeritur. Quod Elmslejus conjecit al^ia tL^coQov^isvog per se probum 
est: vid. supra 78 natQog al^' stLed^rjv, Alc. 733 (?' ddskcprjg al^a tL^cjQTj- 
0staL. Oen. fragm. 563 Nauck. natQog al^' stL^coQr]6d^rjv. Aliquid tamen 
dubitationis movet praemissura h. 1. participium ^avovtog, cui additum aL^ia 
praesertim post patris caedem diserte raemoratam aliquid languidi habere 
videtur, cum potius desideremus talionis jus a pio matricida efferri. Id 
ipsum vero fecit et hic respondendo 

natQog %av6vtog 6cp dvtLtc^coQOv^svog 

et in Electra v. 849 sq. narrans 

cpovsa ds naxQog dvtstLy,OQrj6d^fjv 

tk}]^CJV 'OQsCTrjg, 
nec aliter Helenae atque Menelai adventum optavit Iphigenia supra v. 357 
IV avtovg dvtst i^coQrj6d ^7]v. Verbum invenerat jam Blomfieldius, sed 
addendum erat pronomen, cujus glossa trjvds genuinara scripturara expuht. 



- 16 - 



V. 576 vulgo editur: 

(pev cpBv' Ti ^' yj^Blg ot t b^oI yBvvtjroQBg; 
sed versari nos in loco lacunoso ex B apparet, in quo r e^ol raanu secunda 
additur, quod, si quidem legitur in C, conjectura illatuui esse recte suspi- 
catus est Kirchhoffiu?. dummodo ne eam veram putasset, qua admissa inep- 
tum illud fj^etg retinetur, cum non de se sed de suis parentibus solliciluni 
esse Chorum et per se patet et sequens versus ostendat: 

aQ bIgiv; (xq ovk b16l\ tlg (pQaOBiBv av; 
Non sine causa ipsum adscripsi ; ante eum dici non potuisse, quod Nauckio 
placuit rt 6' rjiicov bl6lv ol yBvvrjTOQBg, jam ipse vir egregius non negabit. 
Euripidem vero scripsisse tl d' rj^lv ol q)UoL yBvvtjtoQBg duduui perspe- 
xeram, cum non sine gaudio Rauchensteinium meum conjiciendo tl d' rj^icov 
(plXratoL yBvvrjtoQBg paene mecum consentientem inveni. 



Qui subtilibus argutisque nugis delectatur, interpretes adeat ad v. 683 

|«i/^o5 t eXalu) Ca^a (rov zataCi^tOco 
miro acumine demonstrantes . quomodo oleo infuso contlagrans corpus ex- 
stingui recte dicatur. Ea commenta (jui buo jure ridet Hartungus non ma- 
gis tamon folicitor sibi persuadet non igni sed calentibus cineribus exstinguendis 
infusum esse olourn, cui rei tantum vinum adhihitum esse constat. Accedit, 
quod Ocoac: Oov nullo pacto de corpore in cineres soluto dici potuit. Onmino 
cfTaveiuni interpretes, (juod hic de justo sive rogo sive sepulcro cogitave- 
runt immomores eorum , quae modo v. 625 quaeronti Oresti 

TC((pog df Tcoiog dt^etaL ^\ otav xfavco; 
respondit Iphigenia 

71VQ iBQov Bvdov ;t«(5«r<; r Bvoomov itBtQag, 
quibus verbis ab Euripide morem respectum esse apud Carlhaginienses re- 
ceptum Diodorus alios haud dubie secutus testatur loco certatim ab onuubus 
adscn[)to \X , 14: r]v b\ tcu.q avtolg clvdQLag Kqovov yjd.y.ovg iKTBtaxcjg tag 
XBioag vTiTiag lyKBKhutvag tm rrjv yrjv , coOt^ toj^ tTtLTBi^ivTa rwi' Ttaidcov ciTCo- 
KvXit6^aL Kcd jTiTttBLV bY g TL %ci6aa itkrjQBg itvQog' BLKog dh Kal tov 
EvQLnldrjv tvTBvd^ev tllrjcpBv a t tcc ^v^oloyo v ^tva naQ avtcj 
itBOi Tr]v Bv TavQotg TfvOiav, i:V olg tiocf.yBL Tr)v '[cpLyivBLav vtio 
OqbOtov dLBQOJT cr^ tvr]v ^(Tcicpog etc. De hac igitui' \oragiue sacro igne 
completa, in quam mactatum corpus praecipitabatur comburendum, et racpov 



— 17 — 

625 atque 632 et TtvQccv 635 dictum esse patet, in ea autem voragine com- 
busti corporis ceterarumque rerum commixtos cineres relictos esse consen- 
taneum est. Orestis igitur corpori, antequam in profundum dejiceretur, se 
instiHaturam esse oleum, scilicet quo citius combureretur, promittentem fecerat 
Iphigeniam poeta verbo Katat};BKc5 a rore — cfr. Aesch. Agam. 547 dQoOoc 
KataLptKCitov — apte ad oleum translato, quod ex angusto lecythii collo 
gutlatim destillat. Locutionem aliquid habere Euripideo mori congruum con- 
cludas ex Xenophontis Symp. II, 26, ubi Socrates minuta pocula commendat: 
rjv dl riiilv ot naldBg ^LXQalg kvIl^l Ttvxva btc Lip£Kat,(x}6LV — cva xal lycj Iv 
FoQytBLOLg Qr]^a6Lv bXtcco — etc. Constructionem sane paullo insolentiorem. 
pro qua aliquis 

^av^fov t Bkatov 6cj^arog Hara^BKco 
praetulerit, in rariore verbo admisisse videtur exemplum usitatioris TiaraKlv- 
tBLV secutus. Alia commenta ut Musgravii Kara6rBXca Schoenii Kara^KBdca 
Kauchensteinii xaraitla^co cur ferri nequeant, neminem fugit. 



Sicco pede plerique interpretum transierunt haec v. 818 sq. 
0PE2JTH2J. Kal Xovtq Ig AvXlv ^rjrQog dvBdB^co %ciQa; 
l^IFENEIA. oid'' ov yaQ 6 yd^og B6&?i6g (ov ^' dcpBikBro. 
Quorum ultiiua plerique cum Matthiaeo sic explicaverunt: «nuptiae enim 
bonae non effeccrunt, ut lavacris a matre ministrandis carerem.» 
Quae sententia tum tantum staret, si sponsam bonas quidem nuptias ini- 
turam lavacris matornis carere, ad malas vero nuptias ea a matre accipere 
moris fuisset. Contra ante nuptias quascunque filiabus a matribus suis lavacra 
parata esse quis nescit? Non hoc igitur, quod ut omnibus ita etiam Iphigeniae 
accidit, ut peculiare signum commemorandum erat, sed potius hoc, quod Auli- 
dcm ad nu()tias profoctura a matre domi remancnte aquas sponsales secum aspor- 
tandas accepit. Aliam interpretationem excogitavit is , qui in cod. Flor. 2 teste 
Matthiaco tom \, p. 596 adscripsit d^ptikBro rovro rb ^r) BldtvaL, quod am- 
ploxus Klotzius inauditam locutionem excusavit, non firmavit. Ei tamen in- 
sistens Nauckius cum 6 xQovog ^aKQog (ov exspectare se dicit, hoc certe 
perspexit ad debilitandam memoriam nihil facere nuptias sive probas sive 
nobiles. Kirchhoffius quid sibi velit conjiciendo B^d^kog (ov u B7tco(pBkBi, 
dispicere non potui. Unus Seidlerus, quid dici debuerit . \idit, qui tamen 
interrogationis tantum signum in fine versus addidit hac sententia : «nonne 

3 



— 18 - 



- 19 



enim nuptiae illae, quae satis felices erant, illi me abstulerant?» 
Verum ita satis obscure locuta esset virgo, quae potius rem brevius a fratre 
indicatam ut in ejusmodi interrogandi atque respondendi vicissitudinibus 
fieri solet, piuribus supplere debebat hoc modo: 

otd' • £vt ccQ 6 ya^og eOd^kog m> |u' arpdlhxo. 

Plura sunt, quae offendant in his, quibus Orestes suam sortem sorori 
explicare pergit v. 940 sqq. 

litH ta uijTQog T«uO"' a 6Lyi3u8v /MKa 

^tS X^^Q^S T^^^s , ^eradQo^cclg 'Eqlvvvcov 

TjXavvo^e^d^a (pvyades, sv^ev uoi Ttoda 

tis tag A%7ivag 8 7] y IWffn/.'^ Aot^iag 

di}cy]v TtccoaO/BLV talg avcovv^OLg d^ealg. 
De his primus omnium bene meritus est Elmslejus, qui cum ^ov pro fioi 
ex tragicorum usu reponendum esse monuit, certe quam ineptus esset da- 
tivus sensit. quem a Schoenio et Klotzio defensum jure mireris, postquam 
etiaiij llermannus diserte eum explosit. Is ipse vero nec ev^ev, quod 
Elmslejus ad templum Delphicum ne indicatum quidem in antecedentibus 
referebat, ferri ullo modo posse demonstravit itaque ev^' e^ov noda emen- 
davit, quod recepit Nauckius, respuit Schoenius, qui pejus etiam causalem 
inesse particulae sensum putavil. Nec ille tamen emendationem perfecit: 
pinfcrtn cnim post « vagi erroris notionem», quae non solimi «certi loci» 
sed etiam certi temporis notatione caret, non apte addi videtur hoc membrum: 
(( l u lii nie Athenas misit ApoIIo.» Sensit hoc sed non sanavit Kirehhofiius 
addendo f^' post ueTccdQOfiaig. Tmn vago orrori finem factum esse dei ora- 
culo edicendum erat, quod fecit poeta scribens eOt e(idv jtoda. 

Nec sequentem versum restituerunt critici. E\ (juihus cum [)rimuni 
Scaliger pro drj y conjecisset d>}r'. utrumque recte rejecit Elmslejus, Iler- 
mannus vero quamquam dubitauter defendere sustinuit br] y scilicet sensu 
Gcrmanici «(/ar endlich» cum tv^a coiijungendum. Fieri hoe posse suo 
jure uegavit Hartnngus, qui Heiskiano eig rav (?) A^rjvdg nbXLV usus ipse 
eig trjv 'A^rjvdg yrjv scripsit. Hoe quidem ex usu tragieorum seribendum 
fuisse 'A^dvag satis constat. Sed (lis[)licet hic quidem in simplici narratione 
tota locutio, quamvis nec ignorem Med. 1381 sq. yij de Ti,de 2^i6v(pov oe^vrjv 
eoQrrjv xal teh] TtQoadtouev et infra v. 1441 ipsa Minerva Atticam eurjv %^6va 



appellet. Inde, hoc modo si emendandus locus videretur, ex v. 978 ilg 
rriv 'A^rjvav yr^v praeferrem. Nec magis placet Elmslejanum eUTte^ips, 
quod nec pro simplici eTte^il^s umquam dictum est — nam in Elect. 1283 
Zeifg — eXdolov 'EXevrjg eU^e^-^^ k "I^iov simulacrum ab ipsa Jovis sede 
exiisse significatur — nec hic ut in Soph. Oed. R. 789, ubi templum Del- 
phicum diserte nominatur, eTte^tf^ev e% tov vaov intelligi potest. Accedit 
aliud, quod ut alibi ita hic quoque in perpetuae narrationis initio ipsum 
diserte nominari oraculum desideramus. Quare nou dubitandum , quin Eu- 
ripides ut supra v. 77 Ttol ft' av tr]vd' eg aQnvv rjyayeg iQr]6ag ita hie di- 

centem fecerit Orestem: 

e0t e^ov Ttoda 

XQ^l^cLg 'A^r]vag elOeTte^tl^e Ao^iag , 
qui idem 971 sqq. hoc modo narrationem suam concluserit: 

oCac 6' 'Eqlvvcdv ovk enei<j^r]6av vo^cp , 

8Q6[iOLg dvL^QvtoKSLV r]Ka0tQOvv ft' aei , 

ecog eg ayvov r]X\fov a v fpoi^ov nebov 

xal nQ^O^ev ddvtav exta^eig , vrj^tig ^oQag, 

enc6^o6' avtov ^iov dnoQQy^eiv ^avcSv, 

d ^r] iie 6co6ei 0OL^og, og fi' dnco?.e6ev. 

evtev^ev av8r]v tQinobog eoi xqv6ov A«3Cwv 

0ol^6g ft' ene^it^ 8evQ0, 8Loneteg la^elv 

ayak^' 'Af&r]vav t eyxa&L8Qv6ai x&ovi. 
Praeterea cfr. infra v. 1440 d^el^prjg ''AQyog ei^nefitav 8e^ag. 



Supra p. 5 I. 3 anle Londini adde una. 



INDEX LECTIONDM 



IN 



LlTERMini IMVERSrriTE TMllCE^i 



INDE 



A DIE XV. MExNSlS UCTUBliib MDCCCLX 



USQUK 



AD DiEM XXlli. MENSIS MAKTli MDCCCLXl 



HABENDARUM. 



INEST 



EMENDATIONUM IN ETJRIPIDIS IPHIGENIAM TAURICAM 



PARS II. 






Tl lUCI, 



EX OFFir.INA ZURCUERI ET FURRERI 



1860. 



Orestes postquam longiore narratione, quae post matris caedem ad 
praesens usque tempus sibi acciderint, agnitae sorori v. 940 — 978 exposuit, 
totam his precibus concludit orationem: 

«AA' yjvTtEQ {i^lv ojQifj^v Ccozi^qIccv , 
980 <5v^7tQat,Qv . rjv yccQ ^Bccg 7iaxd6ypiiBV ^okas, 

^aVLCOV TB hj^O) Xal 6l JtokvXCJTKp OKCiCpBt 

OzBilaq Mvytrjvaig lyKaiaGrii^co TCcchv. 
dKX\ ca (pilr]^Bio\ C3 xaGlyvrjTOv KccQa, 

6CJ60V TtatQCpOV OLKOV , BK6CJ60V d' B^B' 

985 cjg r«ft' oXcjXb Ttdvza xat td IlBloTtLdav , 
ovQdviOv Bi ^rj Irj^o^BOd^a ^Bccg ^QBtag. 
Ilarum prccum cardinem in eo versari patet, quod Orestes Iphigeniam, ut 
se in deae simulacro auferendo adjuvet, qua re omnis et ipsius et paternae 
domus salus contineatur, disertissime et enixissime orat. Sororem enim 
fratrem, qucm jam ignotum hospitem in patriam remissura fuerat, a nefando 
sacrificio servaturam atque ipsam cum eo domum rcdituram esse jam ex 
epistolae argumcnto supra v. 770 sqq. allato Orestes concludere poterat, 
qui cum nnveiii reinigibus probc instructam praesto haberet, hunc reditum 
nc ita dcsperatum quidcm esse sciebat, ut Iphigenia navigii illius ignara 
supra V. 873 s((q. conquesta erat. Contra si simul aufercnda esset Dianae 
statua, euni deccssum multo et difficihorem et periculosiorem fore consen- 
taneum crat. Ilacc ipsa causa est, ob quam Orestes, quanti ct sibi et pa- 
tcrnae domui sit moinenti, ut illud simulacrum abiipiatur, tam multis verbis 
et repetita partim ratiocinalioiic exponit. 

Sed ei quae Iphigenia respondet inde a v. 989, magnis merito novis- 
simorum inprimis criticorum dubitalioiiibus obnoxia fuerunt, quae dubitationes 
ut ritc excutianlur atque solvantur, tota illius oratio ordinc pertractanda est. 
Ejus orationis hoc cst exoidium : 

TO ylv 7CQ0%VH0V . TtQlV 6B 8bVQ bX^bIv . 

990 "Aqybl yBvt6%ca xal 68, 6vyyov\ Bi6i8BiV' 

xtt?M 8' dltBQ 6V' 68 tB ^8TCi6T}]6ai 7COVC0V 
V060VVTd t OIKOV, OVXI TCp KTaVOVTi liB 
d^VUOVUbV}] , nCiTQCOOV OQd^COOaL -i^tAw. 



h^ 



4 



Huc usque omnia probe decurruiit. Dicit I[)higenia se et ante, quam frater 
huc advenerit, Argos redeutuh ipsumque videndi desiderio motam esse — 
id quod jaiii fatah iha epistola declaravit — et nunc idem atque fratrem velle, 
ut et ipsum a hd)oribiis hberet et paternam domum a clade sua erigat, quod 
utrumque heneticium tantum abhito signo parari posse ex Oreste scivit. Haec 
omnia cuni {)lanissima sint, mireris profecto, quid sit, quod non solum 
Nauckius v. 990 suspectum habuit. quo remoto misere hiat sententia, cum antc 
colk)([uium cum Oreste habitum Iphigenia profecto illa de fratris atque domus 
cladibus a se sanandis scire non potuerit, sed etiam intelligens hoc Kvicala 
tamen ft ipse hunc versum delendum censuit, incredibilem vero verbis ttqiv ae 
devQ ^Ai^frv significationem intulit, ea ut denotent : antequam tu in ora- 
tione tua ad preces descenderis, quod nec illo txHas drj 'jcavtk^^e 
\. 256 nec aliis locis, qui similes videntur dissimillimi sunt, firmari posse nemo 
non videt. Hoc vero ut statueret , motus esse videtur eo . cjuod verbis to 
filv :ro6xyvaov — ex^o oppositum esse membrum Tt)v ^eov 6' oTtcog ab initio 
sibi persuaserat. (jui erior simul alium errorem peperit, ut to (.lIv jiqoi^v^ov 
— f^" ct ^sXco 6' ccTTso 6v unum idemque significare putaret. Nec nihil idem 
, ille error cwxtKaxog ad eam opinionem Kvi^alae contulit, (pia longius etiam 
Nauckio progressus tres quoque versus 992 — 994 interpolando illatos esse 
putavit, quamquain liuic (juidem opinioni multo majus adjumentum ex se- 
quentis membri Cj(pcr/)]g te yccQ at]g — or^ovg pessima cum antecedentibus 
commissura accedere statim videbimus. Sed quam hiulca Kvi(jalae reman- 
serit oratio , ipse videas (|uaeso : 

989 t(') ulv TiQiJ^v^wv, TiQiv 6t dfVQ fA^ftv, l'xco, 

991 'i>lAa} d' (iTTEQ 6l\ 6t T8 y.tTCi6Trj6ca TtOVOU', 

995 6cj6cau.{ 6' olxovg' Tt^v '^eov 6' oTiag yl«0"w etc. 
\n (jua nec ^tv prioribus duabus particulis {)raetermissis ad tertiam demurn 
referendum nec post 6t Tt ^tTa6Tt]6ca itovcov mutata scilicet constructione 
illatus secunda particula bt optativus ferri ullo modo potest. 

I)uo simt in his versibus, de ([uibus insuper dicatur. Primum enim oifendit 
vcrbum dt/.w et primo et postremo membri loco positum. Defendi id poterit una 
ratione, quam Seidlerus jam introduxit, ut colo post 6v posito duo hal)eamus 
membra juxta posita, unum generalis scntentiae, alterum duas, quas cupit Iphi- 
genia, res (hserte enumerans. Et placuit nuper haec ratio vehementer Klotzio, 
qui (hoc ipsum», inquit, « ab Iphigenia maximo opere erat premendum, de sua 



voluntate dubitari plane non posse.» Verum enim vero quoniam de hac ipsa vo- 
luntate dubitari plaue non potuit, nullam equidem video causam, cur hoc ipsum 
tanto opere ei premendum fuerit. Potius igitur, quin Marklandus pro altero %iXo 
rectissime TcalLv emendaverit, dubitari plane non potest. Deinde verbis illis ov%i 
t(3 TiTavovti ^£ ^v^ov^ivrj grave nuper bellum indixit Kvicala: absonum scilicet 
esse, si Iphigenia etiam nunc iram in patrem, quem modo mortuum esse 
audiverit, conceptam memoret. Sed quam alte immane illud patris facinus 
in nostrae Iphigeniae animum descenderit, viva illa nefandi sacrificii et pro- 
lixa prodit descriptio, quam supra v. 359 sqq. legimus. Sed cum in co- 
dicibus non xTocvovrt legatur sed mavovvti , recte puto ex eo pluralera 
toig xtavoval ^s emendatum esse ab Hermanno, qui «confert aliquid», 
inquit, « pluralis ad lenitatem sententiae». 
Pergit Iphigenia sic: 

6(paytjg ts yaQ 6^g %sIq aTcaXka^ai^sv av, 
6(o6ai^t 6' oYxovg' ttjv ^sov d' oTCCog Xad^cj 
dtdoLTia Tial tvQavvov , rjviTi av y.svag 
XQi]7ci8ag svQrj katvag dyak^atog. 
Haec vero ferri non posse recte perspexit Kvicala p. 59 sq., cum priores edi- 
tores nihil fecissent nisi ut — recte quidem — Oojaatftt t oYxovg inferrent. 
Intolerabilem ille dixit hanc post antecedentia tautologiam, quod quam vere 
ille (lixerit, ex interpretum commentis optime vel me nullum verbum addente 
intelligitui-. Ita enim Hermannus : « Immo hoc in mente habet: volo et te 
ex malis liberare, et salvam facere patriam domum. Nam sic 
et ab infanda interfectione fratris puram habebo manum, simul 
autem patria domus te incolumi non erit deserta.» Vides, quam 
multa ille menti Euripidis suggerat, de quibus ille ne yQv quidem enun- 
tiavit. Hartungus vero hoc modo locum convertit: 

(iJch ivill , was dii willst, dich erlosen aus der ]\oth, 

Und , ohne GroU lun tneine To(llun(j, unederum 

Aufrichten unser cjanz zerriitlet Va t er haus. 

So halt' ich meine Ulinde rein von deincm Blut 

llnd rette nnscr A hne n haus. » 
llbi vides nec vernaculum ((so» Graeco yccQ respondere et variatione illa 
uVaterhaus)) et «Ahnenhaus)) male velari prorsus ejusdem rei comme- 
moratiouem. De his igitur auqilius videndum. 



— 6 - 



Sed in sequentihus Nauckii ego suspicionem, qua ille tov Xeav pro 
trjv ^iov scribendum putavit, probare non possum. Rectissime hoc, quod 
in libris logitur, et Orestis ratiocinatione ex oraculo petita v. 1012 — 1014 
et ipsius Iphigcniae deprecatione v. 1400 firmari vidit Rauchensteinius p. XV. 

Optime ei timori respondet, quod addit Iphigenia, dummodo particula 
5' ante oi; tollatur: 

Ttag ov ^avovaca; tlg 6' evEOtl ^oi Xoyog; 
Sed statim sequenlia habcnt quo offendant : 

cM d ^ev 8V TL Toi}it' o^ov ytv)](5i:tai, 
ayccluci t oFdatg j««V tJt evtiqv^vov VEWg 
ahig, To y.ivdvvtvua yiyvtrai xalov ' 
tovTov dl xcoQiij^HO' tytJ ^lv ollv^ai, 
6v d civ Tu aavTov ^t^svog sv voGtov TV%oig. 
De hi- unus bene meritus est Marklandus scribendo tav%\ quem neglec- 
tum esse ab onmibus magnopere mireris. Nam cum Orestes, ut vidimus, 
satis confidenter supra dixisset , si modo deae simulacro potiti essent , se et 
insania h'l)eratum iri et sororem navi sua abducturum esse, haec contra ti- 
midior suo jure fratrem admonet duo illa esse non nccessario conjuncta, 
scihcet sinmlacri rapinam al(iue ipsius abductionem. Vides igitur phiralem 
hic flagitari. Sed amphus progrediendum : (piid enim , cpiaeso, sil)i vult tv n 
particula indelinita':* Taccnt omnes inlerpretes, et recte tacent: neque enim 
(piod dicant habent. Ilic (piideni verum vidit Linderus verbi divini apud 
Ri<:oldisw\len.-es Basileenses minister, qui in litteris ad me datis conjecit: 
cllX' BL ulv tlg av tavd'' o^ov yEV}j6etai, cui conjecturae firmandae nihil 
adscril)ere opus est nisi Orestis verba infra v. 1015 sq. 

a 7C av t a yaQ 
(5 u r 9" £ ( b T cid' elg i- v voCtov Ikizlt^co Xa^tlv. 
Sed [ raeterea nec particula alXa inilio posita nec omnino in hac (piidem 
orationis pai-tc post sinistram timoris signihcationem haec boni eventus con- 
ditionalis significatio ^atis (piadrant, quam signilicationem cum temerario 
fratris piomisso , uti vidimus, conjunctissimam potius suj)ra statim post pristi- 
nae i)ro[)ensitatis praesentis(pie voluntatis enunciationem positam fuisse ex- 
spectes. Postremo leve est sed quod tamen notandum videatur male inter- 
pretes ad tovtov certatim supplevisse tou ayaXuaTog , cum potius explican- 
dum sit per tov aytG^ca Im vecog. 



Etiam in extremis Iphigeniae verbis: 

ov ftr/v Tt q)evyco y, ovda fi' el ^avuv iqicov ^ 
6c66a(5a 6^ ' ov yaQ dlX^ dv^Q ^lv bk do^cjv 
d^avcov Ttod^sivog, td de yvvaixog d6^8vrj. 
recte Kirchhofllus et Hartungus viderunt ineptum esse, de quo ceteri taccnt, 
participium 6co6a6d 6\ pro quo aut 6c66a6av scribi debere ad xQmv %avBiV 
referendum, aut infinitivum 6c5 6ai addito sive 6e y\ quod Ilartungus, sive 
td 6\ quod Kirchhofnus voluit. Quorum hoc praestat, quoniam Iphigenia 
cum fratre simul paternam dojnum servatura est. 

Ita cetera (pn"dem bene habent omnia. Sed versuum 994 sq. intolera- 
bilis illa tautologia atque importuna commissura remanet. Quid igitur facie- 
nms nos, postquam ejiciendis versibus 992 — 994 nihil nos lucrari vidimus? 
Transponemus audacter, nec dubito, quin post v. 989 — 993 per se ipse 
jam hic se commendaturus sit sententiarum ordo : 

999 «AA' d ^lv Btg tv tav%^ o^ov yev}j6£taL , 
ayaX^d t o\6ug %dyi lit evjtQv^vov vscog 
d^Sig , ro mvdvvsv^a ylyvetca naXov 
tovtov 8e ;^w9t(5'9"£r(5' lyco ^lv oXXv^ac , 

1003 Ov 6' dv To 6avtov ^e^ievog £v v66tov tviocg ' 
99i 6(pay)jg ts ydQ 6rjg ^dQ^ djtakXd^ca^ev dv 

6co6ai^ii T olKovg' rrjv ^eov d' OTtojg Id^co 
dtdoiKci Kal rvQavvov , 7jvi% dv Ktvdg 
KQjjTtidag EVQij Xatvag dydX^atog. 
998 Ttcog ov ^avov^iat; tig 6' tvE6ri ^ol Xoyog; 

1004 ov ^njv n (ptvya y , ov8t ^' di ^avtlv XQtcov, 
6co6ai t d (o ' ov ydQ aAA' dvyjQ ^\v Ik do^ov 
%c(vcov Ttod^tivog, td 81 yvvacKog d6%tvij, 

Patet I[)higeniam, postquam et antiquum redeundi videndique fratris desi- 
derium et praesentem cum fratris votis consentientem voluntatem declaravit, 
membro pcr particulam dlld aptissinie adnexo jam ?[(] consilium ab illo in- 
(licatum accedere ita , ut primum , si quidem frater et deae signum et se 
ipsam navi imponere potuerit. omnia bene habere concedat, statim vero, 
aliter si eveniat, se qnidem perituram, fratrem vero re bene gesta rediturum 
esse ostendat: se enim (jam vides et yaQ rectissime habere nec ullam 
relir.qui tautologiam) certe nec fratrem mactaturam et domum servaturam, 



— 8 



9 — 



h. e. simulacrum fratri tradituram esse, quod tamen ne ipsius deae volun- 
tate a rege detegatur vcrendum sane esse, quo facto nulla relicta excusa- 
tione mortem sibi certissimam fore. Verum stare sibi, vel morte sua fratris 
salutem rcdimcre, cum longe aliud sit viri atque mulicris in domo prctium. 
Ilanc fuisse oratiunculae, quam Iphigenia habuit, argumentum atque 
tenorem claiissime apparet ex Orcstis responso, quod adscribo cunjunctis 
variorum criticorun) conatibus rcstitutiim : 

ovx dv yBvoL^tjv 6ov ts nal ^r^tQog q)OVBvg ' 

aXig ro xeivrjg aiua' 'AOLv6q)Qcov df (5oi 

Kal Lcoi' ■9"fAo<fi' dv nrd ^avcov Xaihiv Xoov 

CiE,CJ dt , rjVTTEQ KaVTOg BVt^V^eV TtSQCJy 

TtQog otxor, rj 6ov yMTifavtov ^nvco (.ikta. 
Ita postquam generosissimus adolescens suam et ipse aperuit firmissimam 
sententiam , qua cum sorore aut vivendum sibi aut moricndum decreverit, 
in sequentibus jam rationes exponit, quibus ipsos deos sibi suisque inceptis 
propitios esse prohabile fiat : 

yvco^jjg d dxov^ov el TtQoOavteg i^v tods 

^JotdaibL, TTcog dv yloUag IxfLoniCe 

ko^lOccl u dyak^ua ^edg nohcjii Big TJaXXd^og 

x«l Cjov TtooOcoTtov H6idHv; ciTtavta yaQ 

Ovvd^tlg tdd' dg 'iv voOtov tk7tit,co laj^Hv. 
Sed iii liis jurc oflcndit Musgravius, cujus haec est nota: «xat cbv tiqoCco- 
Ttov slOidsLv. Pendct ab kxft67ti6£. Verum an Apollo Orestae vaticinatus erat, 
ipsum in Tauiica hororem Iphigcniam visuium? At hoc ei ne pcr somnium 
quidcm in mcntcm vcnisse tota fabulae oeconomia declarat. An lcgcndum: 
'Ara 6bv :ro6Gcj7tov }] y L dtiv, et ad du \i s se t a d t uam facicm intucndam.» 
Hanc (piidem conjccluram ncmo . opinor, probabit; scd \crba Tcal obv itQoo- 
coTtov ti6idHv non posse ad oraculi argumcnlum refcrri vcrissimc illc de- 
moii^titiMt, ut magnopcrc mirarcr Scidlcrum crrore suo ceteris omnibus im- 
poncrc [)0iuisse, nisi hic ingcniosam summi nostri po(Hae artcm in auxilinm 
vocasset scribens haec: « Supra v. 86 dc Apollinc Orcstes: 

6v 6' tiJtag t/.^slv TavQLKr]g ^ OQOvg xxfovog, 

tv\f "AQtt^ig 6)) 6vyy()}'og [ico^ovg txei. 
Non de nihilo hic adjecta sunt vcrba 6>) 6vyyovog. In oraculo dictum vide- 
tur nude tv^^a ovyyovog pco^ovg t%u. Hacc tum quidcm Orcstes intcrpreta- 



batur de Diana, sed jam videt, etiam aho sensu accipi potuisse, de sua 
ipsius sorore. Hac eadem amphiboha in cognomine fabula usus est Goethius 
nostras.» Hanc vero amphiboliam ambiguo sororis nomine procreatam si 
jam Euripidis acumen invenisset, rem miraculosam non obscurissimo bre- 
vissimoque verbo velasset, sed diserta accuratissimaque oraculi cum eventu 
comparatione illustrasset. Verum longe alia erant, quibus Orestis animus ad 
bonam spem atque sororis solatium erigeretur : quod ipsa Diana , cujus simu- 
lacrum ex Taurico templo Alhenas transportare oraculo jussus esset, sororem, 
quam immolandam sibi olim expetivisset, medio ex sacrificio clam omnibus 
testibus eripuisset atque in eodem illo templo ut suam sacerdotem colloca- 
visset, ita ut Oresti sororem volgo mortuam habitam contigisset vivam in- 
venire ejusque intueri faciem. Haec pluribus versibus inter v. 1014 
ct 1015 interjectis olim exposita fuisse ex uHimis Orestis verbis patet, qui- 
hus ad omnia solatii argumenta modo enumeratarevocaturlphigenia: dnavxa 
yaQ Cvv^Big tdd^ slg sv voOtov llnilcjo la^uv. 

Haud ultimum in nostra fabula, in qua tam multa splendent eloquentiae 
lumina, tenet locum Qii^ig illa dyyBliTiri, qua v. 1327—1419 irrita Orestis 
atque Ij)hlgeniae fuga luculentissime narratur. Quo magis dolendum , quod 
hujus ipsius narrationis partcs quaedam propter traditae lectionis corruptelas 
tam obscurae adco(pie absurdae hodie sunt, ut iis rerum tenor atque claritas 
haud parum turbctur. Dixit de his fere omnibus Kvicala p. 76 sqq. more 
suo h. e. docte mehercule et diligcnter, sed ita, ut nusquam rem acu teti- 
gisse videalur. Jam igitur, si nobis melius res cessura sit, experiamur. 
Pertinent autem huc primum v. 1345 — 1353, qui m libris sic Jeguntur: 

13i5 'advtavxf oqco^ev 'Ellddog vtcog 6xc<(pog 

taQ6a KatijQti TtiTvXov intiQco^bvov 

vavtag te 7t8vtr]Kovt Im 6Kaku(ov jcXdtag 

sxovtag, Ik dt6ucov 61 tovg veaviag 

IXtv&tQOvg jtQvuvrfitv t6tcotag vtcog . 
1350 Kovtolg dt TtQcoQCiv tixov , ot 6' tncotidcov 

dyKVQav t^avt^ntov, ot de KlijiaKag 

Cntvdovttg ijyov did xtQcov nQvuvtJ6La , 

Ttovtcp dh bovttg t})v ^ivr^v Ka%it6av. 



— 10 — 



— 11 — 



Gravissima chio vitia vsav 1349 et dyKVQag 1351 jam fliuliim ab omni- 
bus remo^a simt. Eo gravior de ceteris difficultatibus lis agitatur. Ac primum 
quideui jure olTendeiunt in v. 1346 et propter adjectivum KartJQBi, pro quo 
Bothius iUitrjQrj Marklandus y.aTijQeg conjecit, ct propter cumulatam absolutae 
notionis rawg 6Kci(fog appositioncm. Scd hic quidem rem profligavit Her- 
mannus, qui unus optime perspexit doctissimeque demonstravit hunc versum 
prorsus immut^itum infra ante versum 1395 ponendum esse hoc modo 

cmentlatum: ^ ^ ^ 

deivog yao elxtav avBuog llaiq)Vt]g veojg 

tao6c3 xatrjQH nitvlov lnteQcoi.dvov 

Q)i^ti 7tali^7CQV^Vi]86v. 

Res tam in propatulo sita est, ut profecto indigneris praeter unum Ilartun- 
crum, apud quem hic quidem veritatis vis Hermanni odium superavit, ceteros 
omnes frugibus repertis aut glandes retinere aut adeo « nova monstra » pro- 
creare maluisse. Neque enim mitiore nomine appclhanda sunt Schoenii at- 
que Kviealae commenta, quorum ille ave^og liaicpvrig vuog w^a Ttaliv 
7tQvav}j6iv scripsit, hic vero ave^og l^aicpvrjg xiog a%u' jialiiiTtQViivT]- 
6ioi f^' IxaQtBQOVv ! 

Deinde quod nuntius vidisse se dicit tovg vmviag — TtQimvrj^ev e6t(otag 

veag, hoc nihil aliud significare potest, quam quod jam antiquiores inter- 

pretes posuerunt: in pupi^i navis stantes. Quod sane fieri non potuisse 

ex narrationis tenore recte conclusit Marklandus, dummodo nc inauditam 

exco£iitasset hanc interprctationcm: a puppi navis stantes scil. in littore, 

quam interpretationem lidehter repeterc quam aliam circumspicere solutionem 

recentiores nialuprunt. Atqui quid statuendum esset, non difficilc erat per- 

spicere comparanti quae statim sequuntur: ^iovtolg dl Trocooav eliov. Ea 

enim verba, si grammatica tantununodo ratio spectetur, non posse ad ahos 

quam ad juvenes modo memoratos referri tam apertum est, ut nemo dc alia 

ratione cogitavisset, nisi non minus apertum esset Orestem et Pyladem non 

posse simul in litorc stare atque proram contis retinere. Itacjue Musgravio 

auctore ad unum omnes in iioc membro subaudicndum putaverunt oi ^iev , 

cui dninoe opponeretur «notissimo more » oi 8e , elhpsin vero illam « non 

vahh» usitatam» excusare studuerunt ejusmodi locis (Ilom. X 157, Eur. Hel. 

1604 sq.. Herc. fur. 636, Or, 1489), in quibus de subjecto , quod sui^pleatur, 

plane null.i esse potest dubitatio. Id hic quoque factum esse respicienti 



apparebit ad antecedentis versus illam, de qua modo diximus, partem jtQv^vrj- 
^ev e6tc5tag vscjg, qua si olim non Orestes et Pylades in htore versantes sed 
nonnulh ex nautis in puppi stantes diserte designabantur, rccte simplici 8e ad 
ccteros pergere poterat oppositam proram contis retinentes. Ante haec igitur 
verba et post eam, quae nunc ea praegreditur, \ocem eXevx^eQovg lacuna est, 
qua plus etiam quam unius versus ambitum haustum esse patet ex iis, quae 
statim inde a v. 1354 de famulorum dictis factisque narrantur, quibus illi 
doXia teivriiiata a se conspecta impedire conantur. Horum vero de iis , quae 
in litore agitantur, hodie quidem nihil ahud refertur, nisi duos juvenes vincuhs 
solutos adstitissc, nullo de sacerdotis atque statuae conditione verbo addito, 
(iuam et ipsam discrtc explicatam fuisse v. 1358 sqq. apertissime produnt: 
livi vomp [sic recte Nauckius pro loycp) jtoQxt^evetB 

TiUTttovteg Ik yijg ^oava aal &vr]7t6kovg; 

tivog tig cjv 6v tr]v8' ccTte^^toXag x^^^og; 
Sed plus etiam difficultatis interpretibus v. 1351—1353 facessiverunt, in 
quibus nec constructio xU^aycag 67tev8ovt£g facilem certamque admittit inter- 
pretationem, et scalarum atque retinaculorum conjuncta tractatio quomodo 
cogitari possit nemo adhuc dixit, et 7t6vt(p 8e 86vteg cum a participio aoristi 
sequente %a^ie6av tum a totius membri sententia summam habet obscurita- 
tem. Unum tantum ex his tot tantisque scrupuhs exemit Seidlerus pro triv 
ttvrp scribendo tolv ^evoiv, quod omnes post eum receperunt editores 
Klotzio exccpto, qui injuria Musgravianum rj; Uvy practuht. Cctera incom- 
moda qui auferret, inventus est nemo, quamquam et emendando et inter- 
pretando satis audaces fuerunt, ex quibus Musgravium tantum atque Seidle- 
num commemorare placet, quorum ille r^yov 8ia %eQav 7tQViiv7jg t a7to 
7t6vtov 8i86vtog tfj ^evij 7caxtie6av scripsit, hic vero locum ita cxplicavit: 
«alii propere applicabant scalas simulque retinacula (e navi) 
per manus ducebant, eaquc in mare projecta hospitibus de- 
mittebant, scilicet ut horum ope navem propius ad littus attrahcrent eam- 
que fixam tenerent, ut mulier commode posset ascendere.)) Laudandus quidem 
est Seidlerus, quod adscriptis aliis locis (inprimis Luciani Dial. mort. X 1T 
et Polyaeni IV. 6, 8) scalas atque retinacula accuratius defmivit, sed retina- 
culis quem hic quidem adscribit usum , ut iis prehensis duo juvenes navem 
propius ad littus attrahant, cum nullo pacto fieri posse Hermannus evicit, 
qui iisdem locis usus certe, quid sit illud ^yov 8ia x^Qt^v 7tQv^vr]6ia, rectis- 



12 - 



- 13 



/ 



sime demonstravit his: «solutos nautac rudcntes per i.ianus tralic- 
bant, quo eos in navi reponerent.» His igitur ita explanatis primo 
adspectu niireris, quod Hartuniius mira rci nauticae ignorantia sibi persuasit 
scalas cx ipsis funibus fcstinanter connexas itaque adolescenti- 
bus projectas esse, quasi nec unaquacque navis mobilem suam anopa^Qccv 
fiahuisset e ligno factam et nQv^vriOia quilibet funcs essent! Et tamcn etiam 
Klotzius retinacula atque funes commiscuit: «ncin{)e scalas», inquit, « non 
potcrant (ieinittcre nisi por funes» (hoc quidem falsissimum!), «hinc scalarum 
dcmissio curn rctinaculis per manus mittendis conjuncta hic est.» Nec fch- 
cius, qui suo jure Ilartungi commentum exagitavit, Kvi(^ala p. 78 sq. rem ges- 
sit, cum ad y.liuay.ag ex antecedentibus supplet t^avfJTtzov — quod tum tan- 
tuni foiri posset, si etiam scalac cpotidibus alh'gatae essent — , deinde con- 
jicit 67t8vdcjv ttg i^ysv dia xeqcjv 7rQv^vrj6ia intolcrabili asyndeto — quod 
ipse sensit insuper post Kll^axag versum excidisse in 6 de desinentem du- 
bitanter suspicatus — , postremo v. 1353, quoniam «emendari nullo pacto 
possit», pro interpolato habendum pronuntiat. Verum hoc est desperare, 
quod domi pro lubitu facias , palam si exhibeas, nec rei opcm nec tibi 
laudem afleras. 

Unus Kirchhoffius bonam veri partem perspexit, cum permutatas ver- 
suum clausulas arbitratus «hanc correctionem proponit»: 

cr/KVoav l^avfjTcrov rj 7CQv^v}]6ia 

Omvdovxtg TJyov Sia x^qcjv nal KXijiaxa 

TCovTcp 8 c d 6vT eg roli' ^tvotv y.a^Uoav. 
In quibu^ uUirnufo inciul)r'um, quod hodie male divulsum l(>gitur, fcliciter 
et conjUnxit ct emcndavit restitulu praeter participium pracscntis etiam sin- 
gulari y.lif.icoca: minores certe naves tantum una scala instructas fuisse et 
scriptorum loci et artificum imagines monstrant. Nec tamen cetcra, de (pii- 
bus su[)ra monui, ille attigit ct nova, quae (lis[)liccaiit, intulit rj ct Kai. 
Onmia contra , quao rjuidom rc^titni possunt, sana crunt, si locum hoc modo 
scri[)SGrimus : 

13't5 KclvTcwxf oocoiitv '^Eklc(8og vtcSg ^y.acpug 
1347 vavTa^ rf 7t'ci'T}]y.0VT Itil CjKa?.n€JV nXccTag 

lXOVTC(-^, ly. dsOacjv de tovg vEavlag 

Iksv^boovg — — — — 

— — 7tQv^vrj^Ev tCTCo T8g vtcog 



1352 67ttv8ovtsg i^yov Sia XBQav TCQV^vrjCiat 
1350 KovTolg 81 TZQmQav sixov, ol d' Irtml^cov 

ayKVQav l^avrjTCTov ^ ol de HXlfiaxa 

1353 TtovTcp 8t8 6vttg tolv ^ivocv Ka&UCav. 

Recte ex editionis suae consilio Kirchhoffius scripsit v. 1380: 

Tidv Tcpdt — 8tLvdg yaQ Kkv^cov SKttlt vavv 

TiQoq yrjv, cpo^og 8' ^i' . . . tiy^ai 7c68a. 

Nam in archetypo lacunam fuisse e librorum scripturis prodit, ex qnibus B 

cp6pog 8' i]v ^r] Tty^ac 7t68a « habet spatio vacuo relicto, quod manus sec. 

explevit inserta voce vavaTacg, unde sic Aldus, cp^i^og 6' tjv S6t8 firj tiy^at 

TToSa C misere interpolatus.» Miseram tamen interpolationem retinuerunt 

omnes et inauditum conjunctionum S6t8 ^r} usum argutiis excusantes et lo- 

cutionem tiy^at 7t68a veli pede intellecto ad navem atque naufragium 

rcicrentes! Cui sententiae defendendae quem locum adhibuerunt Orestis 

V. 706 sq. 

Kcil vavg ya.Q ivta^8l6a TtQog ^lav 7to8l 

e^aipBV , e6tr] 6' av&tg, rjv X^Aa 7t68a, 

ejus prorsus aliam rationem esse non opus est ut plurabus demonstretur. 
Duoruin igitur vitiorum singula perspexerunt Kvicala etKlotzius, quorum ille 
expuncto S^te inseruit vrjl aliquantulum certe ignotam alioqui formulam illu- 
straturus, hic vcro ipsum hoc Tty^at 7c68a non posse ullo modo de naufragio 
intelligi dcmonstravit. Restabat igitur, ut lacuna probabiliter expleretur. 11 
fecit Badhamius interponendo %aQ%ivcp ante tiylat. Verum nec ipsum hic 
quid-^m placet vocabulum ncc multo minus dativus : nam Ipiiigeniam ex- 
spectaveris potius ita designari, ut simul mens et memoria revocetur ad simu- 
lacrum, quod ipsam suis ulnis gestasse ex v. 1123 sq. scimus, quam ob rem, 
ne ingressa in fluctus marinos littus inundantes pedem tingeret, non ipsius 
tantum sed ornninm metus erat. Hinc non dubito, quin Euripides dederit: 
(p6^og 6' riv ItQLav Tty^ai 7to8a. 

Difficillimus est locus, ita ut interpretes, quibus plurimum negotii faces- 
sivit, ne omnes quidem ejus difficultates adhuc perspexerint, qui legitur 
paullo post V. 1403—1405: 

vamaL 6' t7ttv<prj^y]6av evxaiCiv KOQijg 



— 14 — 



TCaLccvcc, yv^vag Ik ')(^eqc5v tTrco^ldag 
xcjTty 7iQo6aQ^66avtBg 8K TceXev^^azog. 
Ita quidem B, sed pro ez %eQ(^v habet C ea^akovteg « turpiter inter- 
polatus», inquit Kirchhoffius, paullo cahdius, opinor. Illud vero explicare 
solus Kvicala sustinuit ascilicet pecuhari brachylogia» dictum pro: Ix xov 
XbQag y.i07t}j TtQoCaQuo^ai eTCcouldag kcojdj TiQoCaQ^oOavzBg , ferri non possc 
ceteri uitorpretes viderunt omnes. Ex quibus Marklandus allato lonis loco 
V. 1208 sq. yv^va d' 8k ninlcov ^ih] vtcIq XQaTiitrjg i]% 6 ^avtevxog yovog 
pro Iz x^J?"^ conjecit az TtEnkcjv, quod reco[)it Klotzius, quanivis jam 
SeidltTus monuisset, BTtco^ulda iion esse lacertum, sed secundum Polkiccm 
II, 133 y.?.e;863v to Ttoog co^oTtkatag sive 137 to vtibqbxov tov poapovog. 
Erravcrunt ii^itur etiam Polluce testc, qui Ijrcoutdag ipsos humeros intelh- 
gerent, ut ct Schoenius, qui yv^vag t it^i^alov tTtcouldccg, et Nauckius , (jui 
svx^Q(^^9 pf'<^> ^^ ji^^l^f-J^' scripsit, videturque onmino iTtco^lg certc <ipu(l hosco 
poetas non corporis iHam, sed vestis eam partem dcnotasse, «quae», ut 
Ilcrinanni vcrbis utar, « in humero est partemque vestis, qua pectus tegitur, 
cum il!a, (piae in dorso est, conjungit.» Ita ipse Euripidcs in celebratissimo 
Hecubae loco v. 558 sqq. 

lai^ovCa TttTtXovg l^ axQag l7tcoui8og 

BQQijts layovag elg ^itoag TtaQ 6^q:al6v , 

^a6tovg t HdtLh OtbQva &' cog cr/uA^iatog 

'AcclliOta. 
Nec alitcr Chaeremon consimili Oenei loco de Bacchis ap. Athen. XIIJ, 
p. 60S B (Nauck. p. (ilO): 

txtito 8 )j utv Itvxov tig 6tXi]v6(fcog 

cpccivovOcc uaOtov ktlvuivrig ijtcJniSog, 
et Apollod. Caryst. ap. Mcinok. 4, 'i'jO — Ty]v tJcco^lSa 

TCtv^ccg 8l7C?j]v avco^tv ivtxou^jcoOautjv , 
postremo Plutarch. in Eum. 7 7CtQiQQ)]yvvvttg ix tcov i7coo^u8cov tovg %6Qcaiag. 
\n ([uibus locis omnibus ap[)aret non de [)cculiari ([uodam mulierum vesti- 
mento cogitandum esse , quamquam non negaverim ejusmodi ([uid recte 
indicatum esse a Polluce VII, 49: Tial Wta 8t yvvccixcov' i^cco^ig etc. Dcae 
Modae onim innumeros foetus quis aut noverit aut nominaveritl 

Rectius igitur, ([ui Plutarchi locum [)rimus attulit, Musgravius scripsit 
yv^vag fc^ i7co3^i8cov %fc^c^b^ quod haud improbahilc sane [)rimo ads[)ectu 



— 15 — 

receperunt Seidlerus atque Hermannus, hic etiam contra Matthiaei dubitatio- 
nem vindicare sibi visus eo, quod «;c^9«S saepe non solas manus sed brachia 
significare» monuit. Quae res utrum successerit criticorum principi necne, 
facile intelliget quicunque alterius adnotationem accuratius pensitaverit: «Atnum 
litco^iSag statim attingunt x^^^Q^S, "t nihil inter l7t(Oiii8a et x^~^Q^ interjectum 
sit? Tum x^^^ag ri^ftWs eos habuisse, facile credimus etiam non moniti; 
dicendum erat yvavag c^Uvccg vel yv^vovg ^Qaxlovag.^^ Imo verissime hic, 
sed addi etiam poterat hic quidem x^~^Q^^S proprio sensu intelligendas esse 
propter sequentia yccS^crj TCQO-aQuoOavtsg, quippe cum manus non brachia 
remorum manubriis api^licentur. Nec minus recte idem alteram scripturam 
iy.j^aXovteg, quam explicationis causa ad ^CQoOccQiioOavttg adscriptum esse 
nemo Seidlero credet, amplexus est yv^ivag iK^alovteg colevag scribendo, 
qua scriptura cum veri partem repperisset, ipse tamen jure dubitabundus ad- 
scripsit: «At unde iTCco^ii^ag exortum dicas?» Et magis etiam de sua con- 
jectura dubitaturum fuisse prudentem editorem arbitror, si eam cum sequente 
versu componere haud oblitus esset: duo enim participia yviivag Ix^aUvteg 
^Uvag KcoTCr] 7CQoOccQ^i6occvteg quomodo nulla interposita coinila juxta [)oni 
potuorint, nemo facile dixerit. Sensit hoc Hartungus, qui Matthiaei atque 
Musgravii commentis conjunctis yv^vccg ^livag e7Cco^i8cov scripsit, fehciter 
[)rofccto, quanH[uam ei quoque illud iy?al6vteg merito dubitationem movit, 
quod ex dlivag corm[)tum esse satis improbabiliter demonstrare studet. 
Et obstat ulriusque commento idem, ([uod modo memoravi, non brachia 

sed manus romis injici. 

Vcrum hoc i[)sum nos eo ducit, unde ccrtissima petenda est medicma 
dcs[)orato loco, in quo [)lura otiam , ([uam (piao adhuc ofTendorunt, labo- 
raro ipso narrationis ordo docot, ad quem nomo intorprotum attond.t. Nam 
quid ([uaoso, hoc est, ([uod nautae virglnis procibus paoana acclamasse 
dicuntur, postquam manus remis injecerint ox celeusmate? Nnm 
tand(Mn romis incumboro cossaverunt rcmigos, ([uos et vocc illa exc.tatos stat..n 
ae([uora [lulsasse v. 1390 sq. et cont.-a vo.itum .^e[^onto obortum strenue 
remi^ando pugnasse v. 1395 sq. modo audivimus? Et, si quidon. .11. n 
remigando cossavorunt, cujus rei in tanto poriculo im[)ortun.ss.mae noc mo.i- 
tiono^^m nec cansam vidomus, cur [)aoana tum domum inson..oru..t, [)o>t<[na.n 
ad vehemontissimum redio.-unt romigandi lal)orom, ([uo ipso labo.o el vocum 
concentum probe modulandum [^raopodiri ot n.anus ex sollemni r.tu ad (^ae- 



- 16 - 

lum toIleiKla'; occupari necesse erat? Imo hunc ipsum morem etiam a nautis 
extrema ncc<3ssitate op{)ressis observatum et remigandi lahorem, dum paean 
Iphigeniac piecibus accineretur, paullulum intermissum tum vero novis viribus 
receptum esse ut jam per sc patct ita ctiam ex discrepantis scripturae 
vestiiiiis apparet. Quis enim semel monitus dubitct, (piin Euripidis locus non 
solum corruptus sed etiam mulilatus oHm hoc fere modo scriptus fucrit: 

vcwTca d' tTtevcprjutjOav evxcdOLV 'AOQrjg 
Ttcacivcc, yv^vag co?Avag tTtcoaldcov 
[jtodg al^tQj tx^alovTBS, [elz av^ig] %tQag 
xamrj TtooOaQuvOavttg t/. '/.tltv3^arog 
[TtaXiQQo^' oiOiv avTtrtivov y.vp. aCiv.] 
De usu verbi ly^iaD.uv bene jam adscripsit Schoenius Ilerc. fur. 933 Qit,ag 
T Iv otjOotg cd^caconag i'/.^aXc^v. Et cfr. Or. 527 l^t{hilkt xov ^ciCTov 
r/tTtvovOci 6t. Ad rem propius accedit Hel. 1095 ahov^itxf' oQx^cig coktvug 
TtQog ovQavov QiJtTov%\ Lv oUstg—, nec dissimile est quod supra Iphi- 
genia dixit v. 362 ooc^g ytvtiov xtlQag t^ijnovTiOa , quod ipsum verbum 
ad vehenu^ntcm pedum motum transtuht nuntius in Bacch. 664 sq. cd Tr]odt 
yijg — '/cokov t^rjyovr LOav. x\ha sciens praetereo. 



mi)EX LECTIONUM 



IN 



LITERVRlll liSlVERSlTVTE TIRICE^SI 



INDK 



A UIE \1\ . MENSiS ArilllJS 



USQliK 



Al) UIEM Wll. MENSIS AUGUSTI MDCrCL.Xl 



llAUlNDAKUiM. 



INKSr 



EMENDATIONUM IN EURIPIDIS IPHIGENIAM TAURICAM 



pAKs m. 



ri luci, 

K% OFFICINA /iJRCHKRI Kl H RRERt 



1861. 



X 



fi 

H 






Jam ad rarniina chorica trariseo iicc libenlor nec confidentcr. Ea enini 
cum ita et corrii[)ta et inutilata ad nos pervenerint. ut nec tenacissinia qui- 
dein traditae scripturae superstitio inutationuin conjecturarumque abnuere 
queat pericula. his tamen, etiamsi summa dihgentin instituantur loi egre- 
iiiorum virorum acumine adjuta, plerunupie non altius emergi potest, nisi ut. 
(piae desiderentur sententiae. probabihter indagetur, sed , eae quibus ex- 
pressae fuerint verbis, in obscuro maneat. Verum enim vero cum tragoe- 
diae editio perpetuo commentario adornanda inihl sit. etiam ad hanc mihi 
progrciheiHhuii fuil provinciam, quam adininistrare jam animus esthocmodo. 
ut non eos tantum locos, in quibus n o v i (juid nieo jure intulisse mihi videor, 
recenseam atque pertractem — qua adhuc usus sum ratione — , sed ui, tota 
carmina (pieinadnioduni cx niea quidem sententia optime restilui possint. 
notatis (!liam alioruni. (]uac inihi «pjidem probantur. emendationibus breviter 
iiidicciii. Ceterarum vero inaiziiaui conjecturaruin nuiicin consullo praeter- 
inisi, (juas si omnes enumeraie ^luduissem, migrarc inultum coactus essem 
hujus hbelli Hnes. (piem (piasi comitem scholasticae edilioni ut initio desti- 
navi ita etiamnunc habeo haliendunique volo. Ouarc •tiain, quae in com- 
inentariis meis interpretando vindicavi hic itonnn tractare nolui. 

Initiuin i^itur lacio statim a [uiino caiimne v. 123 — 235, (piod ^<ex cor- 
ru[)tissimis esse et diriicilhmis • jam olim Seidlt^rus verissime pronuntiavit : 
dubitatur enim non solum de sin2;ulis ejus quibusdam \erbis \ersibusque, 
sed etiam de majorum ejus parlium et tota sententia et Chorum inter atque 
Iphigeniam distributione: postrcmo mctrum spondaico-anapaesticum. (juam- 
(juam cst ex simplicissimis, habct lainen et i|)sum in[)rimis a variante ver- 
suum longitudine (piasdam difficultates , quas olim auxenml Seidlerus al(]iic 
Hermannus eo, (piod partiuin (juarimdam res[)()nsione dcc«^[)ti totum carinen 
in strophas at(|ue antistrophas cogere sagacilcr ([iiidem sed frustra studue- 
runt. Sed ab hoc ([uidem conatu postquam i[)se postea llermannus in edi- 
tione et se et alios re\ocavit, jurc reccntiores abstiterunt omnes. nec quis- 
quam ad [)ristinuin errorem redibit. qui divcrsum singularum partium argu- 
mentum perpenderit. Sed restant bene multa, de (juibus «^xplicatius di- 
cendum sit. 



/ 



D — 



\v piiinuiu (lUKJeiii cinu Aldina ipsuni initiuni v. 123—136 Iphii^eniae 
tribuisset — nam de rodicuni /iC auctoritate hic ut ahbi non satis constat — , 
prinius Tvnvhittus contineri iis vidit Chori paroduni, eumque duceni secuti 
sunt ceteri omnes praetei- unum Seidlerum. (|ui cum inprinn's propter voces 
TToScc jTciQ^yiinov hanc orationem Choro abjudicandam putaret constanti scihcet 
e\ muhcr.bus. quibus hberi tribuantur infra v. 1071 et quae v. 1144virgines 
se adhuc esse ipsae nciient. rem jam ab ahis rectius judicatam nuper Kvicah» 
]). 22 s(i. et b4 s(|. })roniga\it ita, ut nihil dul)itationis relinquatur et de his 
\erbis Choro adsiiznandis et de Choro o solis \irginibus eomposito. E\ (|ua 
disputatioue umim hic attulisse satis est , (piod jam Dindorfius perspexit ver- 

.Num illum u^^rocjs- :tciTo6^ ti xra tUvcov otco kvqh 

uicptum esse ra5v tv doaonk rfilTCiTcov interpretamentum. I)r altero vero 

versu postea dicetur. 

Sed in ca Chori paiodo lo\(^ pnmum est . (juod v. 128. cum non satis 
simpliciter a[)posita (piadrare \ideantur verba cndccv, evOTvkcov vacov ^rQiyxovg. 
^cripto y.tvOTvkcov copula addenda videtur. (Iravius (;st . (juod v. 130 

TCoda 7iaQ%^tviov oOiov oOiag, 
H pio paroemiaco liabeatur. '< ineleiiantissimos niimeros )> habere jam olini 
Seidlerus monuit, nec (fuiii corruptu^ sit nuper dubitavit Kossbachius m 
libri. quem cuiu Westphalio de re metrica scripsit. vol. III. p. 12f) sq. 
Sf^d incerta nuHhcina. Scidlerus quidem de transponendo coi^itabat 

oaiag ooiov Tioda :taQ^lv(ov , 
III (pja \erborum collocatione -enilivus initio positus atque a suo nomine 
inale divolsus placere non potest. Sed displicet etiam cum in hac scriptura 
lum in \olizata epithetorum ad TToda adjectorum duplicatio, (piae idem ferc 
si^Miilicare verba oOiag y.hidovxov docenl. E\ilatur id IIartuni;i commento . 
(Tui (MToic scilicct inductus jani a nobis remoto 

Tioda . ^taQ^^ev, o6iov oolag , 
M-ripsit. ubi ctianiM tripodiam ana[)aesticam feras. allocutio displicet post 
sollemnem illam J ^^^i rag Jatovg 

JiKTvvv ovQeia 
inter alias voces denuo illata. Ouare vide, an TtaQ^tviov iilossema sit et 
pocta sim[)licitcr scri[)serit 

Ttod OOLOV (J(5t«C. 



ritimi versus in libris sic leguntur : 

w Ttal roi) r«s TQOiag nvQyovg 
ik^ovTog xXtiva 6vv KiOTtct 
liliovavTCi iiVQiOTtvxoig 
'ATQtibav Tcbv yilHvcbv , 
in anibus et .a.y.orfuxo.,- voccn ..iliili esse et posl eam certe metrun, l.iare 
iam Seidlerns inteilexit. qiii ot iivQiox^viovi scripsit refcrendum a.l ro„ 
;;»,Wos et oxtremi versus initio r»,. reli.,nll. (|no.l Aldina et altera cod. li 
n,anus «htulit. ,\d i;onitivos vo.-o rdr 'ArQU&iov r^v y.luvow snpple,-, volu.t 
hk sive ....tius ro^ kmv. <.)..od .un, lier, ..o„ possil. Dn.dorl.us ct al., 
yivo, 'JryHdav. Schoenius o^ie.u ^^'lr<>Mv sc,-ipsernnt, p,-ovocans l..c ad 
Soph Anti^. m, quo.l miro,- prohatun. esse al, aliis : ,.rofocto cn,.n res 
p,.o,-sus alia ost, .llic si dc t).',thyia .l..-atnr ,< di O^tQ^ia ulv uQxcaoyovo,v 
SrT«o"ft-(.EX*f'd«v. 1'i'^ voro si l,.l.igcnia cniQa 'ArQuSuv appcllotur. 
nuasi ve,o Atreus non ipsius avus sed totius gc.oris auclo,- fu,sset Multo 
.octius i^itu,- IIor,na„nus. .ju. sn..ul huic Cho.i ad l,.l.i,.cnia... allocnl.on. 
V. 137-142 rcs|,onde,-e ,.erspexit 0,-estis invocationem ah l|.l.,ge„ia ,..onu„- 
tiatan, \. 170- 1T7 lotum vei-sum excidisse monnif lalom fc.-e : 

lihovavra uvQioriviovi 
6rQaTi,a<; rayov to.; TfQ^Oiivyivov^i 
Tt.Ji' 'ArQiibav roh' y.Kiiviov. 
Unu.n est. <|uod i.. .uulilnU. loco ce.la s,.nte,.l,a dclinin ..e.,...l . an |.oti,,s 
nnn,n >nl,slantivn,„ xci^. duo hal.nori. ..,'^11'^''^' 5('^-™'^^'-' ^^-^'or.vxs. 
,,„od auclo,o lia,'n,.sio nui.er Klolz.us .•oc..|„l. Kaclc cnin, pol,n^ 1,,1.. .lu.d 

sequi ,iolc,'at: 

(ityccXov liaou.ia; roo :,Qi6livytvovi. 

Conna .|Uod Schocn,,,. .Iclil X'>-'"^-avra t,vQiorevxo6i. .d ul ad ;A»ci.m.s- 
,;,,•„.,,,„■. sinc dnhio ,c,i,cic..l.u., fuit. .,..om .•onstans ,.oCac .'^'-^ cu,„ 
„0.. i,...clura.n ,,os,nlct: clr. .\.„l.'on.. lO.i .-. x'l''-'<^^ «-^^^;''' ^^^ ^^^^ 

(), 3V> ,1,. Mcn,.|ao <^ X'^-'"«"' «^i'"-'" "'^>''''''" "' ^"" '"""' 

,,o' i,,so A^a.„....,n.,..c o, k fav TQotav ,a,.',..«o>. Ijlv^' tx^ov OrQar.av. 

,,,,,i.,,,na,„ V. 143 di,.odin ,'..5 fiucoal .■,.s,,o.,dc,.l. ,uit,n„, la,.:c,.,.. cu„, 
,„ |i,„.is''« d,.al lc,alnrc..„, 6vO^QH''>^ro,, n, lcl,a|,...lia„, co„,..„.l.,„,. |..>^l 
Sei,llc-n,n ..| Il..r,„a„nun, onmcs i.,tcllexerunl. T..... hao,. hhr, ,,ra,l.c,t: 



t) — 



vdg ovA tv^ovOov aoXndg i^odfv 
akvQoig tltyoig. 
nuoruiii coiTupteia aeque aperta atque eniendalio, cuui uniunierahilia lentari 
possint. incerta est. Sed (juam pleriquc receperuiit Heathii conjecturani 
HolitaiCi ^odg. ca (juidcni ferii ncquit et [)ropter dativuin importunc! i^^e- 
nitivis inter[)Ositum ct [)roptcr juncturam ovk tvaovOov ^occg. qua quaesitum 
acumen tollitur m lihrorum scriplura rdg ovk tv^ovOov y.ol7tccg non minus 
«onspicuum (piam in illo Plioen. 807 dc Sphini^is carmine: tciiovOoxdzaiCji 
6VV (odcdg, Proptcr easdein causas etiam andacius Schoenii conamcn tyKti- 
aai itlo ovz tv^ovCov ^okiTaiai ^odv rcjicicndum est, (juanKpjam pcr 
se haud disphcet participium simih in loco Hcl. 18^ roaoi- itloa yotQov obla- 
tiim. (juo rcccj)to multo probabilius tentare posses tyxtiuai itio ovk tv^aov- 
oov aoATtccg laxdv. ita ut hujus vocis /3o«r. (juod i|>suin in cod. B lei^itur. 
i;lo.^sema hierit. Vcrum alio ducit et\ mologica oppositorum ratio, (juam cum 
modo in dv^^Qtiv^roig ^^QVivoig habuerimus, eam etiam sequenlibus ap|)lica- 
tum fuisse verisimilc est, iit Euripidcb scripsis^e videatur rccg ovk tv^ov6ov 
aov6ag aoATiaig d/,vQoig tktyoig. Adju\atur hoc cum iis, (juae infra legimus 
v. l^^li, tiii I aliis quibusdam exemplis, ut llei. 184 oIktqov o^adov lyJ.vov 
dkvoov tltyov , IMioen. 1028 dXvQov d^cpl ^aovOciv. ibid. 784 S(j(|. 
(0 TTolvaox^&og "-^Qtig, rt nod^' cdiaaxi 
KCi) }^ccvdrcp Kartxti Bqo^lov naQa^ovOog toQxaig : 
ovK tm KccllixoQOLg ^rtcpdvoiOi vtccvidog d)Qag 
jioOTQvxov dantrciOag kcorov y.ard nvtvaara ^tkmi 
aovOav, tv cc ji^tt^trac,' ^o^o^roro/. 
bi >c(^iientibus omnes pro oiKTOiOiv recte orKxoig receperunt metro postu- 
latum . scd male nonnulh' pro nominati\o KaraKkcao^iva ad ^Vxf/ura referendo 
dati\um re(^>perunt male dc causa luctus intcllecto a'i ^ioi r)v^^aivov& drca, 
quo membro |)otius Kt]8tioi oiktoi iil cahmiitates scelerum culpa contractae 
describuntui'. 

Tum \. 150 

t,a}dg , o'iav ido^iav oil'iv oveLQCOv 

simul cum metro >ententia claudicat. Ilh tantum succurrerunt Seidlerus at- 

(jue llermannus, (juorum iile ovtiQcov deleri jussit j)rorsus necessarium ad 

somnii mentionem ii^naro clioro faciendam, hic otW dupiicavit, quod proban- 



4> 



— i 



dum esset, nisi postularet aliam sibi vocem tcodg genitivus . quem non posse 
ita jungi cum avyyovov aiidv yMraKkaio^iva . id ut significet luctum de IVatris 
inorte^susceptum, recte monuit Hartungus, modo ne proptcr lianc ipsam 
causam cum Elmslejo ^codg delendum |)utasset. quo deieto, (juid dc fratris 
sorte ex somnii viso conjecerit, Ijihigenia jirorsus reticeret. El jHoptcr eandem 
jam causam ctiam rejiciendum esset, quod nuper Kvicala p. 24 conjecit 
Ovyyovov d^ov KaraKkaio^ai ccldtova\ si quidem hoc metn gralia fcrri 
posset. SiK) hic quidem acumine gaudere sinimus Witzschelium cvyyovov 
d^ov liodg jungc^ntem scilicet meae vitae agnatuml Ne multa: recte sine 
dubie vidit Sciloemus post tcodg participium quale est ccnkaKlyv^' excidisse, 
ita ut iphigenia fratrem se lugere dicat vita privatum. 

Ipsam Iphigeniae querelam v. 152-155 rectc addito uno «o. Hcrman- 

nus distinxit hoc modo : 

okoyLCcv , okonaV 

OVK t(6 OLKOi ncCTQCpOt' 

oi>oi fiot, (pQOvdog yivva' 
q)tv (ptv Tcov "jQyti ^ox^cov. 
Secjucnte versu, quo libationi praefatur Iphigenia, cnm in codicibu'^ vitiose 
lc-atur (« dra>07;. og roi^ -. o|)tionein habemus, utrum cum Hermanno U^ 
ll dcciacov. os' t(W - an cum Fixio deletis postremis vocabulis ico dcclacov 
scribamus. Posterius cum Hartungo j^ractulcrim etiam i^roj.tcrea. quod m 
hac quidcm cantici partc v. 156 169 non tam dacmon fatah^ invocatur (juam 
lii.ationis mixtura atque ratio exj.licatur. 

Sed ei mixturae (juamquam satis copiosac tamcn niMipcr etiam aquam 
additam hiissc jam mira illa docel v. 162 locnitio 

nrjycxg r ovQtiow Ik ^oOxo^v . 
qua lactis notioncm apte cnuntiari ncmo demonstrav(.rit. Sens.t hoc mcom- 
modum sed lollcrc ncscivit Kirchhollius conjiciendo yaiccg ivvoriovg ni^ag 
ovoticov r iK a6oxcov. (jnod quibus prcmatur (lifhcultatil)us. d.ccrc n.h.I att.- 
,uH \Iio duc.t ille Acschyli Pcrsarum locus, (jueni ab Euri|).dc im.tando 
cxpressum esse et cadem li(juorum coj.ia et similis vcrborun. deleclus docct 

V. 606 sqq.. ubi Atossa dicit: 

TOiydQ Ktktv^ifov r)]vd' dvtv r oxn^arcov 
Xkid)]g Tt Tr]g naQOi^ittv tK do^cov ndkiv 
iCirtLku nciLdog TCarQi notv^tvtig x^'('-? 



- 8 - 

(pBQOvO\ uTieQ peKQoiOi f.ieiXLKTyJQ va' 
^oog T c((p' iiyv rjg kevKov 8V7tOT02> yakcc, 
Tr]g T dv^euovoyov OTCiy^a, na^cpalg ^iiki y 
hjiaaLV vdQt}?.aLg TTCiQ^lvov ntjyrjg nita. 
aKrjQatov Tt urjTQog clyQiag aito 
TtOTOv Ttakaicig a^nikov yavog Tods , 
quibiis olcuni insuper atque llorea serta adjiciuntur. Patet ex his v. 16'> 
connatum esse e\ duobus. qui priniitus hoc fere niodo scripti fucrint: 

nrjyag %' vbdtcov xQtjvalcov, 
ycika T ovQEicov tK ao(JX«v. 
Poslrenio \. 176 [)ro hbrorum corruptchi dom^a Porsoni inventuni 
doKriuaO' recte Klotzius Hermanniano doKrj^uTa practuht. 

Sed phirimis difhcuhatibus ea premuntur, quae jam v. 179 sqcp legun- 
tur. Quorum initium . (juo Chorus v. 179— 185 se Iphii^eniae (luerehs respon- 
surum esso promittit , omnium facilhme et simphcissime , itaque, ul in re 
per(juam incerta. optime constituit Hermannus Musgravii atque Marklandi 
emendationibu^ receptis : 

clvTLil^dk^ovg cjddg v^vov t 

' A^LiiTav ooL , i^aQliaQov la%dv , 

deOn Oiv\ tt^avddocj . Tdv Iv 

^Qr^v ocg uovGav vIkvOl ueko^kvav, 

Tdv tv (.loknaig "AcSag vfivei 

blxa na.LCivcov. 
Unum corrigendum rehquerat laidv altero \ersu posilum. pro (juo Xauckms 
recte d^d > scripsit. Hic idem vero quod cum aliis sequente versu deanoivc: 
-' e^avddou) retinuit, jure mirari subit, cum et particula ye ut toties ita hic 
(juoque importunissime intrusa sit et herae diserta allocutio desideretur nec 
obscure turpem interpolationem indicet ipsa librorum scriptura , de qua hoc 
modo retulit Kirchhoflius : ^deenoiva r tt^avddaco (sed htteris « t deletis a 
m. sec.j li dionoLv dy it^avddoco C sec. Furiam, de6noivcf y i^avddoco sec. 
Victorium et app. Parr.o Tum (juod post viKvac in libris legitur ^ikeov recte 
m uekouivav mutatum esse locus, quo usi sunt, consimilis docet in Phoen. 
1301 sqq. ^oa ^aQfldQO) laxdv OTevaKTav ^eko^ivav veKQolg daKQvai ^Qr]- 
vriOco. Schoenius quidem ex Alc. \. 453 Toiav ekLneg ^avoi)0a ^okndv ft£- 



^^ 



i 



— 9 — 

kicov cloLdolg hic quoque ^ekecov pro uikeov scripsit, sed (ims hanc lerat 
contortam synonvmorum cumulationem: viKv6iv uekicov Tav iv [loknalg "Aibag 
viivel biia nacdvcov hoc sensu : u den Trciuergesamj . ivelchen der Uades in lonen 
von Liedern ohne Pdanen fur die Todten anstimmU^ Hoc recte qui improbat 
Kvicala p. 25 haud melius profecto viKv6Lv uedicov scripsit, et verborum 
conjunctione non minus dura et ipsi mortuorum regi insolita cantoris provincia 
data, cum potius haec sit audacioris metaphorae sententia, funebrem Musam 
uiortuis atque Orco propriam esse. Melius fecissent critici, si de verbis 
iv uoknalg amplius quaesivissent , (luae quamquam intelligi possunt tamen 
haud injuria suspicionem Hartungo moverunt, ut ea cum antecedenle Tdv ut 
dittographiam priorum rdv iv %QrivoLg tollenda judicaret at^jue ab hi> ipsis 
uno tenore omnia usque ad biia ncadvcov dedficeret: 

— — TCiV iv 

^Qrjvoig fi0v6av, viKv6i utko^ivav , 

"Aibag v^vel bi^a nacdvcov. 
Ferri hoc posse (piis negavcrit'^ Sed omnino in loco versamur. qui variis 
modis adornari possit. Licet igitur aliam apposuisse conjecturam. Vide enun, 

num Euripides dederit: 

Tdv iv ^oknalg uovvav uov6av 

viKv6L utkouivav , 

rdv iv xt Q ri v o l g ^'Aibag v^vec 

bi%a nciidvcov. 
Sollomnc.n ^Qnvcov aUiue Miavav o|ipositiononi ncmo ignoral. nt li-anspo^^ilio 
certc perqnam proliabilis vidcatur. 

Sed hi versus. quomodocunquc scril)nnlnr. tamcn ncc qualcn, scn- 
lentiam habcant nec a quo rccitati sint, in ohscuro situm cst. .Multo 
pcjor cst scquentium inde a v. 18G condilio, ubi non solnm dc smgulornn, 
verbornn. ct scriptura ct intcrp.-ctationc mai^na csl conti-oversia, sed ct.ain. 
utrun. Choio an Iphiw-niac adscribcndi sint. adhuc au.bii;itu.-. I.ibi'. (i.mlcn 
quae scquunt.ir omnia lph.i;cniae tribuunt, scd edito.cs indc ab Elmslejo ct 
Hermanno v. 186-202 ol><oi - M aol daliiu,v Cho.o rcliqucrni,! cu. Iph.gcman, 
inde a n 203 tj «ez«s t^oi etc. respondentou. faciu..t, posl(|uai.. jam .Musgra- 
vius quoniam « (p.od p.o...isisset Chorus , se lamcntis dominae dvrtHduov, 
a55«S redditurum, nuspia... praestiterit, .< ccrtc vcrba oru«>, ro^r ^^rQubav 
6of.«r- -ioQH <?('.«,• (sic libril) o^n^TQoyv cidcm adsignav.t. tontradiv.t his 



— 10 — 

iiuper Kvicala p. 25 sq. etiani aliis intcrdiini locis promisso ejusmodi Chorum 
non stare ratus. Quod quarnquam Klotzio persuasit, horum lamen locorum 
longe aha est ratio. Nam in Aeschyh Persis v. 898 scpj. (juam promittil 
Chorus xcrKO(fciTidci (hav , ea dubitari non pot(^st (juin contineri putanda sit 
repetito lortasse ololol lamento. (juo percontationi de sini^ulorum ducum sorte 
|)raefatur v. 916 et 928, quamquam hanc ipsam j)ercontationem interruptorum 
lamentorum causam esse non nnnns sonticam quivis concedet (juam Creontis 
adventum in Phoen. v. 1307, (juo animadverso Cliorus se ah incepta jam 
naenia ipse revocat disertis verbis : 

cllkcc yciQ KQtovTCi kevCOoj Tovde devQo Cvvvtxpij 
TToog do^ovg 6TdyovTa, navOco Tovg TtaQsOTCJTag yoovg. 
\n Sophoclis Trachiniis vero cum Chorus v. 210 s(j. vcrbis 

ouov 61 TtaLava , Tcaiciva 

avayi.T a3 naQ^evoL 
j)aeanem indicavit, hunc ij)sum sollenmi ej)ij)honemate lch , ico naLccv \. 221 
contineri Mon cst quod ambigas. Longe alia est nostri loci ratio , nbi, si 
librorum auctoritatem sequaris, post indicatam et descriptam sex versibus 
cantus funcbris rcsponsionem ipsa Iphii^enia v. 186—191 earum, quas 
supra jam v. 152 155 effudit, querelarum ct verbis el sententia simillimas 
rej)etit. IIoc vero absonum csse imo hanc ij)sam i-epetitionem a Choro 
necessario j)ronuntiari tam aperte primo ejus verbo ccvTLi^ccX^ov g cpdag 
indicatur, ut ad hanc (juidem rem conliciendam ne Hesychiana (juidem i;lossa 
opus sit: (::vTLil^a?.aovg' clvTHJTQocpovg. EvQL7Ci8)]g lcpLyevELcc t(j Iv TavQOLg. 
Cui i;lossat , <jua ad demonstiandarn totius parodi strophicam rationem olim 
abusi sunt, (juamquam certe non hoc inest. quod illi voluerunt. j)Otest tamen 
inesse indi''ium Chori naeniam accuratc istis lj)hiiiem'ae querelis respondisse, 
cujus rci etiam signa habemus in iisdem \erbis repetitis o'(aot , "AQyu, iioi^tcov, 
ut de itciTQ^^icov oUcov taceamus, (juod Kvicala j)erperam pro argumento habuit 
haec ab Iphi2;enia cantata esse, quamquam et Hermannus et Hartuni^us suo 
(]uisque modo hunc scrupulum excunerant, ille Tcbv (Jwv j)raemittcndo, hic 
\erba ut cx v. 154 desumpta delendo. Neutrum sine probabilitate, ut in tanta 
responsionis incertitudine, (juid veruin sit, discerni nequeat. 

Incertior etiam est scquentis membri emendatio, (juod in libris ita legitur: 

TLV fx Tcbv fvokiicov "yiQySL 

^aCiktcov ccQxci, 



'■' I 



- 11 — 

- • ' " ' i^ imnnrtime interrosationem infert ab 
„bi ,M,(nl llcrM.nnmis scnpsit tig sr fx impoUunt ^ 

n,li oxchma.ioniluis alienam, «adhan.iann.n vcro ru-os .x, quod .< 
eiusmodi cxclamai.onn i ....oximc a.l litlera.-um duclmn 

•i wintyhm mc .101. mtcHi2Cre fatcoi. lioMmc 
ccp.t klotzms. . Mnsuravius co.. ."Ctum postea 

.eecdit -^-;;,~ . os I sccurus p.. .V l. m.n„t. ../v... 

Zt n: ::::: pJ^c.; ,mpcr.cto ad,n..ct amat,nc n, ,.,s c,.,s- 

-/"oe^ rcpcl,tioncm Kur,m.s. nt .^^^^ 

eum alii loc. cvi..cunt, tum And.omachae v. 1-^- sq. 

OVHtT tOTL ^lOi 7tO?jg, 
6iC7]7tTQa T. iQQtTCO TCidt. 

Postrcma verba , ' ^,,,, ;^r,r,pi 

LioY^og d tTi ^ox^iov ciOoei 

practer Se,.llcr c.no ed.toruu. ,ol.,c,tav,t. ^'^'^^^^^ZT^:^:^- 

ibus a.cte i..ngcnda an plcna d,st,nct,one »''.-- «f ..^,.^,, .,„,,„,„„,„ 

,.,.„t. Mihi quidem. .,.,m P-'7'"%'''''-",,:,; ;:,".; c ,,rop,c, scab.an. 
..dctur et p,optcr absolutun, v'l>n„..,s s tc U ac o b l^, ,^ ,^^^__ 

,.ontortan,4uc cons.ructionc.n. ,,uac o,.„.a c.. ,1 . ^ 

,.«, cum dativ,s 6,..vo.;..,s- ^-o. ct ^^^^^-^^^^l^ ,,„,,,o„s,o.,c,„ 

Nam,ut,,amd,.,. '■ n-"--. - p.-o,- ..r;.a.^ 

.ninatas et p.-oi.tcr a.-gumcnl, Nubo,n„,q ^ „„,,„,„ olim rcs,.undisse. 

vidctur Iphi^eniae quc,-elis Chor,ca... naen.a... a d v rb n 
;:!, Ic s,.:picari lieet, rest,.„crc non licct .„s, lu.lcudo. 

VC...0 ad se,,..entia . .le q..ih..s dic, „o,, ,,o.c.t ...^^^ 

•r.c Fv nuibus hic quidem unu> llaitun-,u^ uj)i 
asitatac s.nt a '•'--;;,,^'^ ;.,;,,„ Lru,. „„„dcm d,. solis co.,ve,.s,.mc 
monst..av,t eo. quod al,o..in, Lu.,p, ,,;ii„p„„o,.em <ina„, cctc-i ratio- 

atquc aurco a.no invcnto "'y."-"' '-f- ^;" , '' ^ bi parc.nns solnn., 

..eln habuit. .M. his igit.,r locs. ut ,n "''^ ^ «T^ .,^ ,,,„ F,„.„„des 

- '."onuc exordiamnr. '^;';;;;;;;';; l^ , o^^.Jtav,., con....o..c acc,..,t. 
easdem in dive,.s,s tragocdns la bn.as d, ua ^^^^^^^^^ ^^ ^^ ^^^^^^.^ ^._ _^^,^_^^ 

,,„od in hac ipsa t,.agoed,a ml,a v. > - .^1. eo.nm,M.,oral: 

esse com,,.obet, casdcm i..as comnmms gcn.,s a„.,qn,.a 



12 — 



OP. 

10. 

0P. 
10. 
OP. 

10. 



AtQtco^ 0vb6rov T oiO^a ytvoutvr^v sqlv; 
yjxovCci, XQ'^'^^1^ (XQVog f^vU i]v mQi . 
ravT ovv vq^ijvao' ol6^' h' ^v7T}]vois vcpcdg; 
o3 (pUTaT, tyyvg rcov t^cjv xauTiTeLg cpQti>(Dv. 

HKCO T tV i6T0lg ijklov (MBTa6Ta6LV ; 

vcpt^va Tica rod' tibog ev^LTOLg nloyialg. 
Totuni adscripsi locum. c\ quo ap[)arerot arctissime fatale tratrum de aureo 
agno certamen eum solis conversionc conjunctunj fuiss(\ Tractantur tum 
hae res. quae Euripidi propriae fuisse videntur, pluribus Orestis et 
Electrae locis, quos locos, (juoniam non solum scholiastae sed etiam re- 
centiores interpretes aliena quamquam Euripidea et ipsa scilicet cx Cressis 
sive Thyeste petita admiscuerunt. paullo accuratius excutcre placet, ut, quae 
in nostro Chorico poctae mcns fucrit. emendaturo intcrj)reti pateat. Initium 
facimus ah Orestis prologo. :Vi (juo \. 14 sq. Electra haec refert de Atreo; 

co 6TtauaTa ^}]va6' t7ttyJ.co6tv ^ta 

toiv , 0vi6Tij Tcoktuov ovTi ^vyyovio 

^t6^ai' t/ TCiQorjT clvautTQ}'j6a6&ai ut dtl; 

tdai6t d' ovv VLV Ttxv a7to)iTtLvag \4TQtvg. 
Uuae jccte hoc modo intcrprctati sunt: cui stamina nens dca adsiiinavit 
certamen, ut Ix^llum Thyesti (juamvis fi-atri infcrret, cum jam scho- 
liastac insolita vocis Or/«(Ka«. pro qua fortassc v}',uaTa scrihcndum , si^nifi- 
cationc permoti xftci^EQcg scribcrent locumque ita cxplicarcnt : w Ti^v (ia^iXtLav 
:Ttoi7TOL}]6auiv}] }] ^tcVEQLg t7cix?.co6t 7i6ktuov &vi6T}] &i6^aL, a (juibus scri[)turam 
mutuatus llartuniius. vol.uarcm verborum ^riuuaTa ^}']vcc6a dum rctinet sentcn- 
tiam, Eriilcm nobis propinat fatalia stamina ncnteu), scilicet quia Euripides 
Parcas hoc muncrc funiicntcs ignoravcrit. (pias quivis cx Ilomcro suo novit: 
Moloa y.oaLcu}] — ytLvouivcp t7civ}]6t /Jvio Sl '209, Ai6a xaTaxXco&ig re 
liccQtica ytLvouivcp v}]6avT0 kivcp y] 197! Contra quod certamcn F^arca Atreo 
rt Tlncsti adsignav(Mit. cx iis intelligcre licet, quac infra v. 807 sqq. 
r.horus de fatalibus malis Tantalidum domum vastantibus conqucritur: 

o uiyag okl^og a t aQtTa 
{.liya cpQovov6' ca>' 'Elkcida xal 
TtaQCi l^L^uovvTLOLg ox^Toig 
810 TCakLV clvrj^.d'' i^ tVTvxiag 'ATQtidaLg 

TtdkLV TtakaLccg i7t\ 6v^q)0Qa g do^cov, 



— 13 - 

oTcoTt xQ^^^^f^? ^^Q^S KQVog 

}]kv^B TavTakidaig^ 

olxTOOTCiTa ^OLVCi^iciTa xa\ 
815 6cpciyLa ytvvaicjv Ttxicov , 

o^tv (povcp cpovog itauti- 

^coi' dc ciYuaTog ov rcQokti- 

TttL dL660L6LV \4TQti6ciLg. 
V. 811 volgo (p)idcm Icgitur 7takaL ^takacag ccTto 6vucpOQCig douiov , ^cd 
pro postremis restituendum esse . (juod supra posui, cx uno scholiasta- 
rum post Hcrmannum Hartungus dcmonstravit. (pii primus insuper Ttcckiv 
scripsit. Tum aliquid vitii subesse in v. 813 et antistrophica 

^avatov yccQ c<^cp\ cpoficp 
et scliohorum notationes - ixtiv}] yccQ fj tQig y TitQl tov xQvOo^icckhw (iqvov 
tLQyci6ato ekttLva ^Qcouata et fjtig avtolg 7tQ0v^ivL68 — tcov olxtQOtatav 
Ttaidow — indicare videntur, sed medicina incertissima, nec ea utrum stro- 
phicis an antislrophicis applicanda sit. certo pronuntiari potest. Nobis qui- 
dcm. (pjomodocunque scribitur, res eodem redit: certamen illud inter 
hatres de aurco agno agitatum non sohim nefandarum epularum sed om- 
nium omnino mutuarum caedium in Tantalidum domo causam et mitium 
fuisse certissimc edocemui'. Sed id ipsum arietis portcntum unde orinndum 
iucrit, sequentc ipsa Electra dcclarat cantico, quo postquam optavit ul co- 
ram Tantalo gcntis auctorc lamcntari sibi liceret, ita pergit v. 986 sqq. 

Ob^ tttxtv tttxt ytvitoQcig i^i&tv doucov, 
ot xattidov atag, 

Ttotavov iitv dicoyua Ttiokcov 

tt^QLTtTtoiia^OVL Otokcp Uikoxi) OTt 

f)9() 7Ctkciyt6L dLtdicpQtv6t, MvQTikov cpovov 
dLKiov is oidua 7t6vTOV 



995 oxftv do^oL6L TOLg t^ioLg 

i^kxf aQCi 7tokv6Tovog, 
k6xtvua 7tOLUvioL6L yiaicidog t6xov, 

, 1 \ r r ■} 

T() ;(9l'(50U«AA0]' UQV og 7tOT 

lyivtTO riQccg okoov okoov 
KHKi ATQiog iTiTtolkoTa ' 



- 14 — 

od^tV eQig tO T£ TtT^QCOTOV 

aki V uETkiiaktv ao u a , 
rav TTQog tOTttoav 'Atkiv^ov 
ovoavov 7CQo6aQ^6oa6K 
UOVOTtCO^yOV 8q acj, 

100.") iiiTanoQov Tt dQout^ua Hekbiadog 

' elg odov akXav Zivg u tT a^i a?.kEi , 

Tijjvbh T a^ueiihi d^avaTovg ^avatcov 
Ta T tncjvvua btiTtva SvtOTov 
ktKTQa Tt KQr]66ag AtQOitag do?u- 
lOjO ag dokioi6L yauoig , Ta 7tavv6TaTa d' 
tlg tui xa\ ytvttav t^ov rj?.v^t 
doucjv TCokv^Tovoig dvayjiaig. 
A Mercurio iij;itur, cujus filius Myrtilus a Pelo[)e oliin in mare praecipitatus 
essct, aureus ille agnus Atrei i^rei^ibus immissus est, de quo ut de rei^ni fatali 
signo cum certamen eum inter atque fratrem Thyestem orlum esset nefandis 
sceleribus ut adulterae Aeropae perfidia atque Thvesteorum puerorum mac- 
tatione conspicuum , Jovis numine solis currus retro cessit ab occidente ad 
oricntem conversus nec Pleiades suun» cursum lenuerunt, ad indicandam 
scilicet |)er{)etuam malorum seriem tunc postremo in ipsam Electram ejusque 
patrem iniiruentium. 

Accuratius etiam haec carmine exponuntur, quod Chorus in Electra 
V. 699 s{|(j. canit. Ibi postquam aurei agni prodiiiium a Pane Mercurii filio 
i<regibus iinmissum praeconis elogio atque totius populi choreis sacrificiis(|ue 
exceptum narravit, ita pergit de Thyeste agni raptore v. 720 sq([. : 
720 /CQvcpiaig yaQ tvvaig 
7tti6ag aloiov cpikav 
'yJTQtcog TtQag tKy.OUittL TtQog 
dcjucaa' vtoutvog 6' tig clyoQovg avTti 
tav xtQ6t66av t~ 
72'» ;tfM^ ;f9i;(5o^«AA(jr xaTa dcjua itoluvav. 
tott dt) t6t£ cpatvvag 
a6tQC0v ^stt^ao' odovg 
Ztvg Kal cpiyyog dtXlov 

?.tVK6v t£ TtQO^OTlOV clovg , 



\ih 






1 J — 

quae solis si.lerumqiie conversio tiuomuuu oUcclu.n u, plagarum tcmpera- 
t„ra habucrit, plurihus persccutus postromo v. 737 sqq. haec adcht: 

kiyma. rctv di xlenv 

au.iXQchi TiaQ iuoiy ix^i, 

OTQif" 8"f£>,"f<i' ciikiov 

TK 6v6rvxici liQmtiio 

»£i«S (sicl) iVixtv diyuis. 
Patet ,uitur ct,a,n cx h, l iilau, sohs convcsioncu et statim post au,-ci agui 
immissioncn ccrlau.cnquc ejus g,-at,a cxorlu.n ct aisiuae vin.hctac ,„ mortalcs 

exerccudae causa laetam cssc, 

ConMilto hacc omnia transscripsi. riuoniam plu>-imu,n facunl a,l cun, 
iphigcuiae locum, a quo progrcssi su,uus, ■■ecte ct intolli,cn,lu,„ ot const,- 
.uemluu., Hoc igitur .jan, agamus, Ac pri.uu.n «lui.lom patot SiVivovac.is 
rn^oi, nrcivcil, o,,uos dcsiguari non Pclopis sive Oouon.ao s,vo Mvrt,lo fatnles, 
quac adoo Ile.-manni atque Schocnii fuit scntentia , sc.l ,ps,us hohs, ,,„. 
iu Orphico hyn,uo, ,|uem reclc in oan, rcn. jau. M,.sg,'av,us altuht, a..d.l 

^d,u|3o,) ciXUQtoiov biViV{iciOiv oiuov llavvav. 
Ul opithctou ,,uo„.o.lo iu Pclopis c,,„os, quibus Mutiluu, in ma,-e praccp. 
.avcril, .,uadra.i ,,ossit. ncuo .lo,noust,a,e potcit, Una , qua -lc ,lhs cqu,s 
iutelligatur, .■cstat ,-atio oa, ,,ua,n in.licavit .<cl i|,se ,-ojo..„ ll..,„,an„us, ,„ 
.■u,n l^usauia VI, 20 dc cc,-ta,uino cogitomus intc,- I'olo,,cn, at,|uo Oeucuauu, 
,„ i,,so Ohm,„ao l,i,,podro,no iust,luto, Sed ,n-olecto ,,uan, N,l,..sa,u ,.„,h,. 
„o„,iu,l,us \u„, nancisca.uur o,-at,onc,u , v,dc: uox^o, d ,.. uox^cv c^oOt, 
6iVivovaa., im nravai,- clnaias 6' i^ iSoa, ct .|ua.. sc.,uunt„r, I ,„„„„, 
,<,ui co„,mc,..o,autur lan,.,..a.„ .,u,ui,"u cala„,ilal„,u lous. „esc„„„s .,,,, et 
qu', rationo, .,uod longo alitor est iu iHo qucu s„,u-a ad<crips, O.-cl,. loco 
cl In consi,uili So|)hoclco l-:iccl,-ac \, o04 s.,.,, 

w nilojroi a TiQoO&iV 
.•,(l.', n:.Mi''."roi'Oi; iTiJtiia, 
ag iuolii cdctv)) 
riiSi r« ■ 

tVTt ycCQ 6 7tOVTi6d^tig 

yivotilog 'c/.oiuci^rj 



- 16 — 

510 JzayxQvOecov dicpQov 
dvOtccvoLg aly.laig 

TtQOQQLtog ly.QKpxfclg, 
OV xi TtCJ 

sXLTCtv l/, tovb' or/.ov^g 
.■)15 TtoXvTcaaovas alxia. 

nciiKle nota illa solis coiiNcrsio adnectitur, nescirnus, quo jure. quom eani 
nec ad Oenomai nec ad Myrtili caetles a Pelope perpetratas, sed potius ad 
arietis aurei Atreo et Thyesti fatalis tempora pertinuisse et ceteri loci doceant 
et hic ipse sequentibus verbis quamvis mutilatis haud obscure indicet. Solem 
vero non tantum oculorum aciem TtavdeQxta sed ipsum radiantem currum 
scilicet alatis equis junctum t^ tdQag h. e. e consueto cursu avertisse cum 
haec ipsa locutio docet ex Electrae v. 740, cui concinit Herod. VII, 37 ab Har- 
tungo allaius : coQuyjtitvip dt oi 6 tj?uog txhTtcov ry)v l/ rov ovQavov tdQiiv 
cicpav)]g ijv, pro Aldinae tU^Qao' — nam de ij)sis libris non constat ! cer- 
tissime reposita . tum illi iidem loci modo adscripti. Undc nemo non videt 
equos supra dominoque jugo(]ue carentes Soli aurigae ejusque non oculo 
sed cuirui adjuni^endos esse, quem cuirum facile revehemus suo splendore 
ornatuni . >i pro itQov o^ii avyag etiam metrum pervertente rescripserimus 
itQccv ciQ^i avyciv. Tum sefjuentia akkoLg d' aXXa TtQoOtjkc longe aliter, 
atque adhuc factum (>st , tractanda esse itidem e\ locis supra adscriptis ap- 
paret. ut >oIus jam perspexit Ilartungus. (jui, cum ceteri oinnes Seidlerum 
secuti mutato akloi; in aXlaig contenti fuissent, quo posito aureus aries 
<(belli illa teterrima causa» male tamquam aliarum calamitatum appendix de- 
signaretur. verissime lUlcc TtQoatlialtv scv\\)s'a, expuncto aXloLg. quod haud 
improbabiliter pro dittographia antecedentis AAlOi: habet, nisi forte ortum 
est ex alloot, quae aut glossa fuit aut varietas genuini alXci. Eo pejus 
idem criticus in postr(»mis lapsus est. quae o6vvcc dativo posito ita inter- 
pretari susiinuit . ut ille i{)se scilicet causa(5 dativus a atTt^iakt, aQvog vero 
genitivus ab aklcc {)enderet: 

« Ind wandte des heiligen Strahls Blick 

Verschwindend hinweg 

Aus Schmerz rom goldenen Lamm im Palast.» 
Belutare haec eo minus opus est, quoniam hic quoque loci modo adscripti, 
(^uomodo {)robabili nonnullarum syllabarum supplemento aurei arietis adventus 



1 



cum solis conversione jungendus sit, satls aperte produnt. Nc multa, totus 
locus, donec meliores libri dctegantur, hac facillinia ratione restitui et potest 

et debet : 

dLVtvovOaLg 

"TtTtOLg Ttxavalg dkkcit,ag 
k^ tdQag itQav ccQfi avyav 
akLOg akkcc TtQoaitiaktv, ot tjia 
lQV<5tag ccQVog atka^QOig obvva, 
cpovog tJtl cpovcp, aita r aymv. 
Postremum versum male pro spurio habet Ilarlungus . cum is versus 
,)rorsus quidem necessarius cum ipsius agni commemoratione malorum inde 
oriundorum molem statim eodem modo conjungat atque in chorico Orestis 
cantico factum est supra p. 13 adscrq)to: 

oTtott xQvotlag tQLg ccQvdg 
TJkv^t Tavtakibaig, 
olxtQorata %OLvaiLara xal 
CcpayLCi ytvvalcov rtxtcov. 
Cum iis vero, quibus modo p. 14 Electram querelas suas concludentem 
lcgimus, quam accurate consentiant quae hic sequuntur, vide: 

tv^tv rcov TtQoOxttv ducc^hrcov 

Tavrakiddv txi^aivti noiva y 

tlg oXxovg ' OittvbtL (V a^Ttovdaar 

tnl 00/ dcci^icov. 

Inde igitur, !i. e. ex ista scelerum calamitatumque serie, Tantalidum 

olim {MMcmplorum vindex poena domum invadit, ([uibus verbis 

4)sam. in qua sola totus hic locus versatur, Orest.s morten. indicari cum 

apertuni sit, ul in altero loco Electra palrem memurat, mirum proleclo esl, 

({uod nec illc aeque diserte memoiatur atrjue in altero loco ah Electra 

pater, et statim. ut quidem Nolunt, Chorus ad Iphigeniam (;onverl.lur verb... 

ejusmodi. quae huic quidem haud satis, o,)time ve.-o O.-Ccti convenire .mma- 

tura nece abrepto .ecte demonstravit KNicala p. 27. Jam si me.niner.mus 

m libris omnia inde a v. 186 l,)higeniae, non Cho.-o t.ibui . .Il.us pe.sonam 

non post \V1. demum sed jam posl VI. versus ante dLVtvovOcag rodu- 

cendam esse eo certius pi'onuntiabimus, quoniam Choro (juid.Mn, quem 

(.uerela v 186-191 p.ofusa p.-omisso suo satisfecisse supra vidi.nus, ({uom 



— 18 



nec ex Antivis solummodo compositus sit mulieribus et famularum non ami- 
carura niunere funi^atur, multo minus conveniat scelerum poenarumque in 
Tantaliduni domo vices et accurate scire et aperte memorare, (juam ipsi 
Iphigeniae haec omnia postremo primum ad Orestis mortem tum ad suam 
sortem referenti eodem plane modo, quo eadem supra Electram vidimus 
cum suis atque paternis casibus jungentem. 

Quod si verum est, in Ttolva y\ quod Badhamus in -xolvaii mutabat , 
importuna particula in copulam mutanda eademque haec post antvdsL pro 
adversativa conjunctione inferenda erit, ut extrema addito ipsius fratris no- 
minc ita soripserit Kuripides : 

ev^ev rcov TtgoC^sv dua^ivtcov 
Tavtakiddv iTi^aivu Ttoiva t 
sig orAOvg , CitBvdsL t a67tov8a6t\ 
Im 60L dai^cjv \,(pik' '0Q8Cta\. 
Nunc demum Iphigenia phiribus demon strav i t , quod v. 147 sq. 

6£ ev KrjdeioLg olKtocg , 
a'l yiOL 6v}i(3aivov6' atac 
eam breviter indicasse supra p. 6 vidimusl/ 

Respirare nobis videmur. cuin ex hisce tenebris in postrcmam hujus 
canlici panem emcrgimus. Quac quamquam et ipsa h)cos controversos haud 
paucos continet, hi tamen nec nimia sensus certe obscuritate laborant et 
partiju saltem ab interpretibus expediti sunt. Ita statim initio quin v. 206 
pro hbrorum ^criptura koxdav recte Ilcrmannus loxLai scripserit a Schoenio 
et Nauckio receptum, dubitari ne(|uit: recte etiam v. 208 

a fivcc6tev^Bi6' e^ 'Eklavcov 
alieno loco positum et animadvcrtit et suo loco post v. 220 

cr/auog, atexvog . aitohg, acpL?.og 
reddidit Scahger, rui adstipulati sunt plerique nec debebat obloqui Klotzius, 
((ui cum v^rsum tradita in sede rehctum cum se(juentibus junxit et ad Cly- 
taemnestram retuht a multis Graecis in connubium expetitam, non cogitavit 
hoc (juideni nec inesse posse in verbis a fiva6tsv&8i6' e^ 'ElXdvcov et, si 
posset inesse, Clytaemnestrae ut 7toXv^vt]6t)]g ^a6Lleiag — si quidem um- 
<{uam hn't, (juod Klotzius ex Orestis v. 20 sq. conclusit, non certa fabula 
demonstravit — mentionem ab h. I. ad Iphigeniam omnia referente omnino 
ahenam esse et perquam importune vero relativi membri initio 



— 19 — 



«V %QC3tbyovov %akog Iv ^ala^oig 

Arjdag a tka^icov aovQa 
praetrudi. qua scihcet amphssima subjecli notatione media (juasi di\iditur 
«forlissima Tyndaridarum!)) Sed id ipsum quomodo de Iphigenia dicatur. 
monendum est Hartungi gratia, qui post eum, de quo agimus, versum exci- 
disse alterum suspicatns cst, quo diccretur Iphigcnia a primis omnium 
Graecorum heroibus in connubium cxpetila. MuUum ille falHlur: 
hoc enim nec ahbi usquam traditur et ab ipsa hic Iphigenia diserte negatur, 

dum se appellat 

vvucpav. oi'fiot, ov6vv^cpov 

ta tdg NrjQlcog KOVQag. 
Potius huic sc quasi totius exercitus auctoritate et voluntato uxorem ex- 
petitam esse dicit, quod quo jure faciat, ex Iphig. Auhd. v. 98 sqq. intel- 
haere hcet, ubi ipse Agamemnon refert: 

— — Tidv dtXtov Tttvxak 

yQaipag ene^i^a itQog dduaQta t))v ^ir)v 
uteuTtELV 'Jx^Uei ^vyateQ cog yauov^evriv , 
to t d^icoiia tdvbQog tKyavQovuevog , 
av^TtXelv t 'Jxciiolg ovveK ov %lloi leycov, 
el ^r) TtaQ rj^c^v el6LV elg ^^iav lixog- 
Ttec^cj yaQ eixov trjvde TtQog dd^aQt e^nv, 
ievdfj 6vvdtpag d^cpl 7taQ%i:Vov ya^wv. 
Ita siille versus intehigitur, jam majorc etiam altcrum, (pii antecedil. verilate 
ei oppositum esse patet: 

dya^og dtexvog aTtoXig acpi/.og. 
Rectc otiam in soquentibus v. 215 Cantcro auclore Schoonius Nauckius 
Hartungus t«./3«a«i/ scripscrunt pro libroruni scriplurn iTtijiaaav. quaui 
retinuisse Ilermannuu, ot Klotzium iHnm quidcm t.ir' anlo, liunc vcro 6 
post sv,,T<xiccv a.ldenton. ^ paullulum mircris. cu>u ot ac.ivus illc aor.st, prnn, 
usus a tragicorum consuctudinc abhorrcat ot miram co nanciscanuu- dc do- 
losis paranymphiis uotationc.n, quasi ii currn advoclam sponsam Aulidis haronac 
imposucrint. qucmad.nodum Ulixcs m Ilomc.ico, qucm Klotzius addu.xn , loco 
?j 223 ad Phacaccs convc.-sus precatur: 

Hg X iu8 rbv Sveu/vov i(ir',g tm/SiyOfrf naryijg. 



^ 20 



Ceteruni K'erinannuin maxime id movisse videtur, quod sane in v. 205 syllaba 
desideratur. quae cuni varie suppleri possit, mihi quidem niaxime prohahile 
videtur Euripideni scripsisse : 

Kca ^v(x ovx evyad^iiTov 

tZBKEV tXQBCpEV £VXt aloV, T CC V 
ITlTltiOig iv dl(pQOL0iV 

il^aucid^cjv Avlldog tTt l ftccOav 

vvucpav, o\'uoi^ 6vOvvi.i(pov 

rw TC(g NrjQ tjd O'^ xovfjcp. 
Ila enim ultinia scrihenda censeo, cum in lihi"is vvacpcaov et NrjQtcoi; xovQa^ 
leiiatur. Et illud fjuidem jam Scaliger correxerat, cum Musi,'ravius vv^- 
cpBtov y conjiceret, quod a (luihusdam etiam ah llermanno adoptatum video, 
perperam: nam nec particula placere potest et, num vv^icpHov singulari nu- 
mero de ipsa sponsa dictum liierit, magnopere duhito. Alia enim in ejus- 
modi vocihus pluralis est ratio, ut \\\ Sopli. Ant. 568 ktbvh^ vv^cpua, in 
Eurip. Troad. 252 OKoTia vvucpBvTriQia et Andr. 1273 yBvvaia OvyAOi}u]^aTa. 
Postrema \ero propterea mutavi, quod saepissime (|uidem omissum patris 
matrisve nomen. nuuHjuam tamen omissum vidi il)i, uhi qui ex ea cllipsi pendet 
genitivus inutililer circumlocutione continetur. Ita li. I. nec in rw tag NijQi^^do^ 
oftenderem nec in tco Tcig XtjQtcog zovQag zovQcp. Ouod ipsum si qnis nostro 
loco inserere voluerit. recte jam monuit Hermannus, si praecedens versus 
admisso viucpca' catalccticus sit, hunc quocpie co metro essc dehere. Sed 
cadem d(3 causa a nohis admitti nequit , quod liermannus recepto vv^cptlov 

y adnutter-e poterat, 

ro3 Tag Nr^Qttijg KovQag , cdal, 

liic quidem adnexa pailicula, quae in lihris sequenti versui praemittitur, sed op- 
lime prolecto cum Seidlero inter praeteritae atque praesentis vitae dc^scriptio- 
nem a metio separata inteiponitur. Nostrae conjccturae etiam ceteri Euripidis 
loci . in (pjihus Achilles a matre denominatur, conveniunt ut NrjQijdog nalg 
infra v. 537, Iph. Aul. 819. S3t) — ytvog in Iphig. Aul. 626, et ~ tbtcvov 
ihid. 896. Nec aliter Theonoa in Ilel. v. 318 Trjg jtovTiag NrjQijdog et 
i!)id. 1646 '&Bdg NrjQrjdog txyovog Koorj appellatur. Eo lacilius autem Nrj- 
Qtjdog xovQcp intrusa |)rioiis vocis glossa Nr^QBcog xovQag exturhari po- 
terat , quoniam et sollemnis haec est omnium Xereidunj et haud rara ipsius 
Tlietidis dcnominatio: vid. Eurip. Androm. 1224. Iph. Aul. 701, 



21 



Sed insuper (piaedam emendanda restant, de (luihus jam dicendum. Ac 
primum (juidem v. 208 ab Euripidc hoc modo scriptum arbitror 

JVIoLQai ^ ( OvvtbIvovOl ^Bcd , 
,luo pronomine eX metri scabrities abstergitur et relativum , (piod scquitur, 
niembrum commodius introducitur. 

Tum V. 219 recte oflendit Ilartungus in voce dvOxoQTOvg nec alibi obvia 
et miro modo cum oixovg conjuncta. Seidlerus, « orxoug dvOx^oTovg^K mquit, 
« interpretor steriles, omnis amoenitatis expertes.» Hoc si fieri pos- 
set, ne aedes quidem, sed tantum campi ita dicerentur. verum nec fieri potest: 
dvOxooTog, si ex usu Euripideo explicatur, quo x^Q^og e<iuorum pabulum 
denolat Alc. 495 et Rhes. 771 et in Cyci. 507 a Polyphemo comica transla- 
tione - xoQTog bvcpqcov - ad suum cibum transfertur , nihit aliud sigmticare 
potest nisi: pahuli inopia aut mala conditione lahorans, sin llo- 
merico exemplo yl 774 et Sl 640 avh)g Iv xoQrcp vel ^6oro^o-. , .piod secutus 
Euripides supra v. 134 xoQtojv tvdivdQcov de arbustis dixit septo cinctis, in- 
telligitur, aedes sigmhcat malo septo sive stahulo instructas. Sive 
hac^^sive illa ratione interpretamur, vaccae tum non virginis nomine et sensu 
con(iuerisacerdotemrusticesedhaudinjuriamonuitIIartungus. Ipse quod scripsit 
dvoxaoltovg, et a forma aliquid oOcnsionis habet nec quod sententiau. atlmet 
dubitatione caret. Propius accederet probumciue sensum praeheret dvOxc^Q- 
rot^g. quam(piam nec hoc alihi invenitur. No multa : Euripides h.c (,uo(iue 
consuetum OvyxoQTOvgscr\})sd. quod Aeschylus Suppl. 6 x^ova OvyxoQTOv 
yivoia dativo, Euripides Herc. fur. 371 OvyxoQroi &' 'Ouolag 'Bvavloi et 
km\viym, 16 s^p miag 6t TnObt Kcd nolBcog O^aoOallag OvyxoQra m6ia 
vcdco genitivo junxit. 

Frustra deni(iue defendcre et explicare studuerunt liaec v. 224 sqq. 

cd^oQQCiVTOV dvOcpoQUiyya 

^tivcov cdudooovo' aTCiV ^co^ovg , 

ubl aliquicl pcccatnm esse jam '.nctrum ostcndit unn .luahnsve s^llabis onc.a- 

lum Ouo minus cni.n cum lil.i-is, <|uos Hc.-n.a..nus aL.q.ic scc.,1, sunt, 

iia,i,ovs a,l sc,|ucnlia l.-aha..,us, t.-iu... ,l..i s,.,i,.u..t,..' vc.-s..u,.. absol..la c... 

metro sententia . , ^. 'v ' 

oiKTQav T caatovTCOV avOav 

OIXTQOV T BK^alloVTCOV 6ciKQV0V 

xal vvv KBivoJV ^iiv ^oi id^^a. 



22 



tam aperte clarnat, ut tle horum quidem inutanda distinctione hodie neminem 
amplius cogitaturum arbitrer. Nec minorem dubitationem illa verbi altiaO' 
(581V cum duplici accusativo hlvav axav et pioyiovg conjunctio facit, ad quan» 
lirmandam quae allata sunt exempla «piantopere diflerant, non latuit Seid- 
lerum cate haec adnotantem: «nostri loci difficultatem aui^et minus usitatus 
verborum ordo. Praecedere enim debebat /3waoui,-, postponi «W.., Scilicet 
cum suis epithetis! Unum adscribere sufficit m re aperta locum simillimurn 
e\ Oreste v. 960 sqq. 

TtaraQXOuai atBvay^ov . tj nsXa6yic4 , 
tL^el6a ksvzov ovvia dia 7iaQi]id(ov ., 
ai^ati]Qov atav. 
Itaque suo [irofecto jure Hartungus i^iD^oxx^ deievit scilicet a quodam inter- 
polatore profectum, qui insolitum illud sed aliis locis ut Phoen. 1.299 ni6ea 
dca — al^ud^stov, lon. 168 sq. ai^a^aig tag xaUicp^oyyovg cpddg, EI. 573 S({. 
ovXr]v -— itidx^r] satis defensum aijid66ov6'' atav repositis simul dativis hoc 
modo emendare studuerit: dv^cpoQ^iyyi ^slvcov aL^d66ov6 dtcc ^co^ovg. 

Et accedunt alia, quamquam a nemine dum aiiimadversa. Ac primum 
ffuidem, qu; non solum trai^^icorum sed omnium poetarum constantem usum 
bene noverit, non poterit non in vitiosa ejusdem otymi repetitione — at- 
^oQQCivtov i'.iud66ov6' dtav — ofTenderc, pro qua poeta ai^oQQavtov cpoLVi6- 
6ov6 dtav jertissime scripsisset, quam repetitionem mininie mitiges redeundo 
ad hbrorum scripturam ai^oQQdvtcov , quam cum accusativo commutandam 
esse jam Canterus olim intellexit. Et nimium profecto hic est nrofusi san^uinis 
ut lere m lepido illo insulsi cujusdam antiquarum tra-oediarum simii cantico, 
quo homo ignavus sic a sanguinario socio increpatur: 

« So vergossest du nie Blut Blut Blut Blut, 

Und subeltcst nur 

Der Gefallenen stumme Geheine ! » 
Vcrum Iphigenia sua manu sanguinem ipsa numquam profudit sed mactandos 
tantum sacra aqua adspersa initiari solet, quod ipsum, scilicet ne sanctissima 
virgo teterrmo sacrificio maculata introducatur, pluribus iocis disertisque 
verbis inculcatur, ut statim initio v. 40 

TcataQxo^ica ^h, 6cpdyia 6' dkloi6iv ^itXH. 
V. 00 sq. xdyco tsxvrjv trjvd' rjv sxa ^evoxtovov 

ti^co6' vdQalveiv avtov ag %avovu.evov. 



23 



Et cfr. 244 sq. 617 — 624. Eo minus igitur de se aiiidcaovG' dtav hic 
({uoque dicere potuit, sed aliud potius ponere debuit verbum humectandi 
vel irrigandi notionem continens, quod ipsum vdQaivovd' fuisse aliquis ex 
loco modo allato haud inepte conjiceret, nisi et additi vocabuli ^ioytovg ratio 
habenda esset et probabilius etiam foret verbum id fuisse ejusmodi, (|uod 
facile ab inepto glossatore per aind66ov6 explicari potuerit, Quae cum ita 
sint, mihi quidem Euripides scripsisse videtur: 

^eivcov teyyovC^ dtav ^co^olg. 

Postremo In v. 222 sqq. 

tov d' "AQyei 6ua%evta y.lalco 
6vyyovov, ov eXiitov e7ti^a6tidiov 
eti l^Qecpog eti veov eti ^ciXog 

ali()uid turbatum esse jam metrum clare indicat, cui nemo addita post £;rt- 
^a^tidiov particula ye satis prospectum esse Schoenio crediderit. Nec quis- 
quam Rossbachio Westphalioque fidem habebit, (jui neglecto 6vyyovov hunc 
incredibilem nobis 1. c. p. 124 propinaverunl tetramctrum trochaicum ; 

oV eliTtov e7ti^a6tidiov e \ ti (iQecpog, eti veov , eti ^dXog 



Accedit, quod jam Seidlerus animadvertit prol)ante Hermanno veov a ^dlog 
non disjungendum esse, quoniam nec hoc solum per se pucrum infantem 
denotare potest et illud post pQecpog, quod multo signilicantius est. illalum 
mirifice languct. Recte etiam iidem e\ consimili loco v. 819 

tote 6e tot eti ^Qecpog eXiitov d:y/,dlai- 

6i veccQov tQOcpov , veciQov ev do^oig, 
qui, quomodocun(jue scribitur, initio particulas tote ct m conjunctas certis- 
sime habuit, hic quo(}ue priorem infcrcndam esse vidcrunt. Sed cetera 
({uomodo adornanda sint, in diversorum remediorum multitudinc difficile 
dictu est. Et Scidlcri (juidcm ratio 

Tor' eti pQecpog, eti veov eti d^cckog ev 
X^Q6\v iiatQog TtQog 6teQV0i6iv t , 

incommodis, optime cxplicuit llermannus, qui quod ipse 



quii)us prematur 
scripsit 



xkaiw 6vyyovov, ov D.iTtov Iti jiQeq^og 
e7Ti^a6tidi0v tote, veov eti %dlog , 



— 24 ~ 

jain propt( r pravain antececlcntiiim versiiuin distinctionein , de qua modo 
di\iinu.s, fiMTi nequit. Aut i^Qtcpog pio i^lossemate vocis eTa^aaridLog haben- 
duin est, ({uorn etiam Aeschylus in Sept. v. 331 (iXaxcd d' cdaarotCGai rcov 
t7iiua6TidL0)v hanc vocem substantivi vice usurpaverit, ut scribendum sit : 

Ovyyovov, ov IXitcov 
iTn^aOridLOv rore, vtov trL d^akog . 
aut e contrario plura etiam ohm hic posita hierunt, quod cum loco in Orestis 
ilhi pristina conditione hixurianti map:is convenire videatur, supplementorum 
tanien hceutia indubitatam excludit emondationem. Tta haud inepte ahquis 
(•onjecerit Huripidem scripsisse : 

Ovyyovov . ov ilLitov l7TL^a6rlbL0v 
rort (^Qtcpog trL, rore vtoyovov tri ^cc?.og. 
149 ut facilhmum atque omni offensione vacuum restituen- 



Sed coHato \ 
dum duxi : 



6vyyovov a^ov^ r (Vi' thitov tn (^Qtcpog 
t7iLi.icc6ridLOv rdrts vi^ov tri ^akog. 



INDEX LECTIONUM 



IN 



LITERARM OIVERSITVTE TIRICE\S1 



INDR 



A DIE XIV. MENSIS OCTOBRIS MDCCCLXI 



US(}»'K 



AD DIEM XVII. MEXSIS MAllTU MDCCCLXIi 



IIABKNDAKUM. 



I 



'.ST 



EMENDATIONUM IN EURIPIDIS IPHIGENIAM TAURICAM 



PAHS IV. 



TllRICI, 



EX OFFICINA ZiJRCHKRI IvT Fl RRFRI 



1861. 



Vitiorum, quibus scatet primum stasimum v. 392-455, majorem par- 
tem jam priorum editorum sustulit industria: eorum quae aut leviora sunt 
aut ita certa , ut ab omnibus deinceps recepta sint, denuo examinare niliil 
attinet, de his vero, quae aut dubitandi materiam praebent aul a me demum 
remota sunt, paucis dicendum videtur. 

Et initio quidem cum Hermanno scribendum fuit 

Kvccvtaij Kvdvtai Cvvodoi ^aldooa^^ 

iv oiOtQog 6 7Cota)(jiEVog '^(jyo^tv 

cithvov In oidfia 6it7ciQa6iv lovg^ 
ubi cum in B mutilato metro tantum di^TttQaCBv extaret, defectum \ario modo 
explere studuerunt. Quorum chorum C et Aldina ducunt exhibendo dieTit- 
Qa6tv TtoTS, quod vitiosum et ipsum cum ex aperta correclione i^rofeclum 
sit, nihil inde aucloritatis trahunt conjectnrae litteris c\jus ad(Jilanjenli accom- 
modatae , quales fecerunt Schoenius 6it7ctQa6t novxov Qil^ovuy\u> 6itT[iQa6t 
TCoQtiv scribendo, sed alia circumspicienda sunt inthcia, ex quibus quid ipse 
poeta dederit perspicialur. Quorum primum eo coiUinetur, quod lonem 
aut nominari aut diserte innui necesse erat, quoniam oi6tQog 6 7Tot6^tvog 
'jQyo^tv sive proprio sive translato scnsu intellegendus ad eam lem non 
sufiiciebat. Rejiciendum igitur eam ob causam Schocnianum Ttovtov otiosum 
insuper propter antecedens ^a?.d66ag. Alia causa Bergkiano TcoQtiv obstat, 
constans apud Euripidem verbi 6ia7ttQdv usus, quo illi per accusativum 
semper res ipsa , quae trajiciatur, additur, sive regio est, quam (piis tiansoat 
aut permeet, ut infra v. 1392 (5ro^t«, Troad. 1151 ^^Ka^avbQiovg Qodg, Suppi. 
117 'EUd8a, sive vila ipsa, quam quis transigat, ut Ilerc. fur 504 coll. ib. 
830 iioi%ovg, sive corpus, quod telo Iransverberelur, ut Phoen. 1394 xv^a/^r 
T£ 6it7CtQa6tv 'jQytiov doQv, ubi male i-ecentiores ex A nv^jaijg edidenmt. 
Sin vero dtaTCtQdv ex prosaicoium consuetudine activo sensu cum accusativo 
personae jungeretur, quae allerius opera ex alio in ahum locum transferrclur, 
poterat id quidem de |)ortitorc dici lonem «super alta celeri rale maria» 
trajiciente, nec vcro de oeslro stimulis eam inciiante, ut ipsa frelum Irans- 
naret. Ila una restat certissima Erfurdlii emendalio dit7ttQa6tv lovg ydm a 



4 — 



Seidlero Hermanno Dindorfio Hartungo recepta, quam a Kirchhoffio in Iw 
detortam esse mireris. 

Deinde v. 399 insolentiorem formam SovaKox^ocCy quam Musgravius ex 
Nicandro Ther. 676 tyxloa cpXoLov et 885 tyx^oa Qitav adstruxit, cum Elms- 
lejo in consuetam dovayioxloov eo confidentius mutandam esse, quoniam 
eandem accurata antistrophae responsio reddi sibi postulet, recte jam obser- 
vavit Hartungus. Nec hoc nec , quod deinde eundem Elmslejum aliosque 
secutus iv\fa '/.ovQa j Jici rtyysi \ ^co^ovg ncd TtsQLKLOvag | vaovg ai^a ^qo- 
xELov scripsi, quemquam improbaturum arbitror. 

Primae antistrophae initium volgo sic editur: 

r] Qod^iOLg dXciTLvaig dLXQoroi^L TCCoTtaLg 

87tXev(jav tm novtLcc Kv^ata 

vccLOV oxrjucc XlvoiioqolOlv avQaig , 
levioribus mendis abstersis, cum in libris rj — dlcctlvoLg ~ iLvonoQoig 
lcgatur. Sed de gravioribus adhuc sub judice h's cst. Ac primum quidcm 
jure jam priores editores in illo hnXiv6av vaiov ox^^^a ofTenderunt, quod 
frustra defendere studuerunt detorquendo aut verbi enXevaav aut nominis 
ox^^<^ notionem. ¥A illam sane rationcm, qua Reiskius olim BTtXevaav pro 
tcXhv bnoLrj6av accepit hoc sensu «in cursum navalem adegerunt», 
nemo probavit, Hermanni vero opinionem oxt]Lia vectionem significare pu- 
tantis integram repetiit Schoenius, verborum ambagibus pauhulum immutatam 
rctinuit Klotzius oxv^'^ vcclov non quidem «plane vectionem denotare», sed 
«vi ac potestate ita accedere ad nomen vecturae, ut fere ipsam navigandi 
actionem denotare videatur» miro quodam acumine demonstrans, cui intelle- 
gendo imparem me esse ingenue fateor. Recte igitur has machinas sprevit 
Kvicala p. 38 sq., qui tamen mehora ipse afFerre non potuit : quis enim 
cum eo vcclov oxw^c aut pro appositione habeat subjecti verbo InXtvCav in- 
clusi aut pd ipsum subjecti gradum eflerat scribendo tnXEvasv vel adeo 
tnXsvo ccQ, ad quod subjectum plurahs av^ovreg ut appositio pertineat? 
Quale hoc loco verbum desideretur, pcrspexit Guihehiius Dindorfius, qui 
noQEvOav scribendum esse censuit, quod quamquam et ipse oh'm mihi 
adnotavi, nunc tamen non magis placet, quam quod Rauchensteinius p. YHI. 
proponere videtur earsLXav. Contra ab omni parte commendari videbatur 
ejusdem enE^Tpav, quod idem postea invenit privatimque mecum communi- 
cavit. Itaque recepi. 



- 5 - 

Restat in hoc membro adjectivum XcvonoQOLg, quod de ventis vela 
transeuntibus vel intrantibus itaque promoventibus inte legere solent 
nova profecto miraque ratione. Nec ad defendendum aut exphcandum dlud 
adject vum quidquam valere quas citant locutiones nXarag vav<5LnoQovg 
tL ^Vul. 172 et vavnoQco ayuv nXarr, Troad. 877 cu.v.s patet. Itaque 
cum^emendatio circumspicienda sit, primum in disceptationem ven.t Musgra- 
vianun. An.^0,0.,, quod tamen et exemplo caret nec sat.s apte forn.atum 
est Nihil contra oftensionis habet quod Rauchensteinius mvemt UvotovoLg. 
quamquam et ipsum ana^ X.yo,.vov est. Unum tan.en restat, de quo am- 
plius dicendum sit. Metro tantum respecto cum fere XLvonoQOL^Lv avQccLg ed,- 
dissent Marklandus primus copulam deesse conjungendan. cum .conccLg su- 
spicatus e.t quem post editorem Cantabrigiensem secutus Rauchenstemms 
LrM^cci^QccLg scripsit. Mihi vero ventorun. mentio non tam conjun- 
Zl cuu. remis, quam ab iis distinguenda esse vidctur, ut h.c quoqu 
^anden. praepos.tioncn. quam infra v. 418 recte ex C receperun ccvQcc.g .v 
ZrL^ Ib Lripide profcctam arbitrer. Itaque A..0.6.0., Iv ccvQcc.g scr.ps.. 

In scquentibus 

cplXa yaQ iXnig lylvet enl nri^cccjL ftQotcov 

anXri^rog av^Qconocg 
intolorabilc essc (^^orcov Musgravius ct Hartungus intellc^crunt cctcr,s s, cn- 
, Scd iliorum rcmcdia malo vi. mcliora: Musgravius (J.or^. lcgcndum 
i ■ i gusvcrodCcto ^,0... adco ^A.l, ^|.,o.o ^.U,,««... scnp- 
i ubi - ut cctcra taccam - vcrbum finitum acgrc dcs,dc,.atur. Latcr ,n 
;';nit,vo notioncm apte cum ^n^.ro, con,ungendan, v^^ " -m ..^c^^^^ 
„ec aliud cjus notionis vocabulum inven,n possc qua.n »«e«v a,l„t,or 
rod nuan. uam fcrc pedcstris orationis esse solet. tamcn ut ln,,usccmod, 
ab Turi idis.usu non alienun, fuissc docct illud Supp 9,. ,m^ar.v 
6 1-ot XI, hic vcro absolute poni post ,aonUn,ro. «>.Uc«. ncmo, op,- 

"°"'' ITaltTr-am stropbam transeo. Ubi cum , <,uac v. 427 s,,. in . .e- 
.ilur scriptura , non congruat cum anfstro,.l„c,s 



onov nevrrjKOvra ^AOQav 

JSr^Qrjldov x<^Q^'^ 
HtXnov6LV tyxvKXioLg 



tXLX^d6a XaiLioroiicp 
d£6noLvag x^Q^^ ^^'^^V 
noLvag 8oi}6' avrinccXovg, 



UiAnOV6LV byKV7ir.iuv^ . ., . I ^/ 

jam dudum llermannus ve,-um invcnerat post Ny,y5.. (s.c!) msercndo .o.. 



- 6 — 



7 - 



quod quam egrei^ie etiam a sensu antistrophico x^Q^ respondeat, neminem 
latet. Recentiores tamen recepto ex C rav ante NtjQrjldav metri vitiuin 
obiter obtegere , deinde autem lyxvxXioLg aut cum Heathio in fc/xi^xAtoi 
mutare aut pejus etiam recepto ex Aldina — nam de Cdubitatur — Kal ante 
TthjaiOTLOLOi Ttvocdg cum his ipsis vocabulis conjungere maluerunt. 

Sequentibus cum secundus ventus memoretur, quo juvante Graeca navis 
pcriculosum a Bosporo ad Tauricam usque iter confecerit, is venlus ulrum 
Notus fuerit an Ze|)hyrus, quodammodo dubitari eo minus i^otest, (juoniau] 
neuter eorum fuit sed potius is, qui mediam inter utrumque regionem tenet, 
quem ventum Africum dixcro Latini. Id ipsum igitur ut debuit ita potuit 
indicai"i sciibendo avQaig Iv Aoriaig aal nvtv^aGL ZecpvQov. 

In altera antistropha magnopere offendit quod legitur v. 444 sqq. 

— — l'y a^cpl %aixav 
8q66ov aiucctyjQav 
tXLid^alOa lai^oto^cp 
d867Coivag xeqI -Ot/v^/. 
Cum priores editores in Marklandi interpretatione acquievissent, qui parti- 
cipium thx^^ioa (pro quo Bihx^H6a habet B) « circumspersa» vertit, — 
ut etiam Schoenius hac nota adscripta: « iAt^^. vom Wciliwasser umwunden, 
d. h. rings hesprengt ; ^y — laudandi sunt Kirchhoffius et Nauckius, quorum 
ille «vocem corruptam » csse pronuntiavit, hic notionem conspergendi 
requiri recte monuit. Kvicala tamcn , ut fere solet, hic quoque p. 39 inau- 
ditae significationis tutelam suscepit his verbis : « tiki66E6xrai hcdeutcl auch 
zuweikn aumgeben, umringt werdcn», so Orest. 350 f. xuxAw yaQ Bihx^tL6ccv 
clxfXioig 'AaKolg ovnconox akhjv ^aklov ddov t6tiav. Es hcdeutel an unserer 
Stclle nicht (ihespritzt)\ sondern (.n'i?igs herum mit einem Wasserstrahl [xor]] he- 
gossen^>\ das auf das Opfer ausgegossene Wasser hildete eine Kreislinie u?ul darum 
ist tihx^£i6a gerade sehr hezcichncnd.» Ilaec (juam temere pro[)Osita sint, vide. 
Verbum 8ki66Hv enim ut in solo iilo Orestis loco solitam suam abjeccrit 
sisnificationem tantum abesL ut translatum habeat eundem sensum, (pio [)ro- 
piio ut alibi ita in Ilerc. fur. v. 926 sq. Iv xvkXco 6' }jd)j xccvovv | tlhTcto 
^couov dictum est : domus intellegitur malorum tempcstatc vehementissime 
agitata ei quasi in orbem jactata. Deinde etiamsi circumdandi sive 
circumveniendi notionem accipere illud verbum potuisset ita , ut TcvKkcp 
Hhx^d6a Ka-Aoig t6tia diceretur de domo undequaque malis cincta, inde 



tamen minime efficeretur, ut recte diceretur a^cpl x«^W 8q66ov aiuatrjQccv 
khx^tl6a Helena ipsa, cujus scilicet circa comam in orbem circun.fusa esset 
aqua lustralis ! Et, ut a verbo ad rem transeamus , haec ipsa res qualem 
hiculenter nobis descrips.t Kvicala , tam portentosa est, ut, ejus [^erfic.endae 
.i .uctor ille periculum fecisset, intellexisset haud dubie ipse rem. quae fieri 
nequeat. verbis, quae eam significare nequeant , designari falso s(^se piiUisse. 
Suo iure i^itur Rauchensteinius Nauckii desideriun. ami)Iexus p.IX ^v Qccv^t.6cc^ 
con.ecit, quan.quam eum Euripidis manum non restituisse vel adverbuun .. 
a,./uit quod Nir amicissimus acutius quam verius ita exi^Iicare studmt . ut eo 
do!-eri moneat « animos feminarum exacerbatos ultionisque sitiontes cupcrc, ut 
Helena aqua funesta pr obe conspergatur.« Nec alia conspergendi aut u-r,gand. 
verba ulli. hic nu.chinis inferri possunt, nisi unum illud. quod proi^runn est 
de hac re, ayvL6^tl6a. Id igitur quin scrii^serit Euripides , dub.tan plane 

non potest : vid. infra v. 704 sq. 

c^yytlU 8\ cSg oag)A' vn 'JQytiag tLVog 
yvvaLKog ccucpl [icouov ayvi6!&tlg cpovcp. 

Et cfr. AIc. 74. sqq. ubi Thanatus dicit: 

6ttixi0 d' In ccvt?]v, cog xcctaQtcoucci tlcptc- 
itQog yccQ ovtog rcov Kata x^ovog ^fwr, 
'6tov tob' tyyog KQcctbg ccyvi6r/ tQixc^. 

Similiter de sacra facturis dicilur El. 793 sq. 

. — r^yv i6^t% a 

XovrQol6L y.a^aQolg noraiiicov Qti^Qcov ano. 

^ua^ Xaira soeunclum B, qui a,f\ lalra prnebet, senbendum Mt. ecHo .1,, 
finH ne,u'it: ec,ni,le.n pvopter v. 622 ,«,V,. «,«,1 o,}. xn-4-o.- aeeusat.vnn, 

'""'venin,us jam a,l difficilliu.am hujus caruunis chuu ula,n , quae v. 4,V2 sqq. 

in n sie le^itur: ya, ^v.i,aO. 6v,liainv Souo,, .Uu r. naro.a reo.ro,. 

LL: a.ola..r .o.rav ^a^nr ol^a. F.x his unuu. incer.un. est nun, h.aUu- 

; eodice .o«o.-, quod sane habet C. sed illato propter n,etr,un o..o„ - 

",it Mnsuru . Deinde pro ultin,a voee C .Ufio, l.abet. qu, an enu, Al.hna 

i.io x«l auto ya, addat et deinde Mn.r habeat I';" — ^ ' 

,.sus nesctur: Qua,uqna,u qu,<l p,-aebeat, non nn.Unu, -'-.'"•- 

tisquo dinicultatibns. Quarnn, pr.u.a cuu, pos.ta esset ,n .< verb.s nec scn- 



— 8 



9 - 



tentiae nec metro aptis» ovelQaOi 0v^^aL7]v, quae frustra conatus est 
defendere Seidlerus cum aliis, qui prorsus alieni sunt, locis tum Aristo- 
phaneo illo Ran. 807 

ovTB yccQ \4%rivaiOL6L 6vv8paLV AlCyylog , 
Ilermannus Euripidem scripsisse pronuntiavit Ka\ yaQ ovelQoig iTtt^ aiyjv , 
quo cliorum optantem fecerit , ut vel in somnis sibi videretur pedem ponere 
in patria. Eandem sententiam intulit Hartungus legendo jcki yaQ ovblqolOl 
aoL elr] V do^OLg. Fortunatos profecto moitaies, (jui nunquam, Ovidianum 
illud - 

«nescio, qua natalc solum dulcedine cunctos 
d u c i t e t i m m e m r e s n n s i n i t e s s e s u i » 
— quam vim habeat in exsulum animis, ipsi experti sunt ! Scirent ahoquin 
iis, qui sive caeca fatorum iniquitate sive mahgno inimicorum odio per longam 
annorum scriem erepti sint Itj ^y^TQi, (pLkrartj tQocpcp, non necesse esse 
optare somnia vano dulcis imaginis blandimcnto in patriam ipsos reducentia, 
quippe quae o})tato frequentius iis superveniant acriores desiderii stimulos 
cxpergefactis relictura. llermanno vero fausta haec ignoratio majori etiam 
fraudi fuit: ad somnia enim chori vota spectare cum semel sibi persuasisset, 
consequens erat, ut absurdum ei videretur optare eum esse in patria ut 
h\mnos canat, quia non sequatur, ut, qui se in patria esse somniet, som- 
niet etiaui se canere. Ilinc scripto vitvcov pro v^vov hanc portentosam 
procudit sententiam : utinam vel somnio pedem ponam in domo et 
patria urbe, ut ex suavi somno communi cum felicibus fruar 
gaudio. Quam sententiam pluribus si refellerem, injuriam mihi inferre vi- 
derer sunmii viri Manibus, cujus pia numquam animo meo excidet memoria. 
Quid potius necessario h. I. desideretur, unus optime perspexit Kvicala 
p. 40 sq., (pii il yaQ ovslqol av^^alev scripto rectissime in universum 
haec interpretatus est ita: «o wenn doch die Truume in ErfiiUung ginyen, auf 
dass ich in der Heimat der siissen Gesdnye mich freuen konnte.y> Yirginibus 
Graecis autem nihil in vita aut splendidius fuisse aut jucundius quam 
choreas ab ipsis saltando cantandoquc in festis deorum diebus ductas 
itaque has potissimum delicias earum animis patriae desiderio sauciis 
obversari jam ante Kvicalam recte notaverat Ilartungus : neuter tamen me- 
mor fuit Euripidem ipsum infra v. 1143 — 1152 chorum fecisse idem hoc 
optatum pluribus etiam verbis repetentem. Verum, ut ad Kvicalae conjec- 



turam revertar, nec quomodo metro ea conveniat ostendit auctor, et aliud 
in sequentibus rcstat incommodum, quod Chorus domi ut pulchris hymnis 
fruatur optat, quos in publico cantatos esse inter omnes constat. Utrique 
malo satis probabili medicina mederi mihi videor emendando 

bI yaQ oveiQOLg i6a 6vy.- 

^aLY] ^IOL 7t6Xl]L TtatQCp- 

a rsQTtvav v^vcov ciTtolav- 

BLV, yiOLvav xccqlv lllfiov, 
quam scripturam pluribus in editione scholastica enarravi. De genetivo, quem 
pro dativo adscivi, nemo, opinor, crit qui adversctur. 

Y. 657 sqq. Chorus, postquam ex Pyladis rcsponso v. 650 ab]?M roi 
cpiXoLCL ^vi]6x6vrcov cpllcov cognovit eum ex amici morte nmlto i)lus doloris 
quam ex sua salutc delcctationis capere, jam ambiguum animi sensum pro- 

dit dicens: ^ r ,,, 

TtorsQog ^tAAcov; 

tn yccQ a^cplloya didvna ^elwvb cpQyiV , 

6l TtaQog ij 6' dva6rtva^co yooig. 
^ Ubi ineptumesse illud o ^iUcov , quod intellcgcndo SLoUv^^aL cx antece- 
dcntc versu 652 exDlicare solent, jam Ilermannus satis demonstrav.t . qu. 
quod reposuit Ttor.Qog o ^dUov scil. dLoUv^Evog jam a Musgrav.o uncnlum, 
id ipsum simili aut majore etiam laborat incommodo , quod et pcr se dunus 
est ad articulum illum suppleri cx infmitivo participium ct augctur scrupuh.s 
eo quod pai'ticipium diverso sensu, atque supra inlinilivus d.ctus crat de 
vero interitu, hic intellegendum esset latiore sensu de pcrdita utr.usque ado- 
lescentis conditione. IIoc qui pcrspexit Ilartungus longius cx morc p.o- 
gi-essus est conjungcndo haec cum antcccdcntibus sic mutatis : 

dLollv^svog, alal, 
TtiksQog 6 ^allov av\ 
Infoliciter profecto. Nani, alia .,t tacean,. q.iis tam pervorsw,, ferat verl,orm„ 
or.linem ' Alian, viam sed iisdem saiebris obsitan, ingressus S<'l,oe,„ns no- 
«005 6 u»} iiUlcov scripsit l,ac addita explieatione: ««cA, ach, ivelcher 
von Ueiden ware als nicht dazu beslimml (t.UKc.v se. tiuM.va»ra, an- 
-usehn? D h. Beider Lage ist der .irt , dass man ron keinem allem sagen kann, 
er sei der dem Vntergamj yerfallene.» Sententia ab o,n>„bus quaes.ta genera- 

2 



— 10 — 

lioris significationis verbo , quod ad utmmque commode referretur, expri- 
menda fuit, quod verbum non dubito quin fuerit JtorsQog 6 iiaXeog Sv. 
V. 834 sq. in libris sic leguntur : 

t6 db Tt ^Qtcpog tkiTCov clyKakat- ' 

0t VEaQov TQOcpov VEaQov iv do^ioig , 
ct mctro prioris vcrsus ct sensu pessumdato. Primis verbis latere tot' en 
rccte jam dudum intollcctum est, nec Hcrmanno pronomen oe dcesse pro- 
nuntianti quisquam contradixit. In ceteris vero ita disccsscrunt critici , ut 
Klotzium « inccrta pacne omnia vidcri» diccntcm nec mircris ncc improbcs. 
Profecto enim, num Ilermanno duce rote 0e, tox Iti jiQtcpog scribendum, 
an aut cum Schocnio tot' m, tote ^Qtq^og 6 UiTtov aut cum Nauckio tot' 
hi ^Q^q)og l'h7iov bXiitov dyyicdaig (5 £ 7/£«^6v pracfcrendum, an adeo Kirch- 
hofOarmm tore 6 iti i^Qicpog ilinov tv dyjcdlcaGi rccipicndum sit, non tam 
« sub judicc hs» vidctur csse quam ah.-ac pcriculum, nisi quod in his om- 
iiihus particuha tott mcrito (hsphcct primum locum sinc uha causa oncrans. 
Vcrum ad antccedentia, quibus adnectitur Iphigcniae oratio , si attcndisscnt 
intcrpretcs, facilc, quid ejus orationis initio dcsidcrctur, pcrspcxisscnt. qua cum 
illa — . liQo o' 'OQtCta ri]lvytrov ct 'Aayco Ot rtiv ^avovOav — continucntur , 
patct hoc modo incohatam oh"m fuissc : 6t, t6v tot' tn ^Qtcpog, simihtcr at- 
quc supra v. 230 sqq. Iphigenia nlalcx}, dixit, Cvyyovov d^iov, rov thnov 
Iri i^Qtcpog I tTtiLiaarldiov rort , viov tn xtdlog, quibus de vcrbis cxpositum est 
in disscrtatione III, p. 23 sq. 

MuUo difficihora sunt, quac statim sequuntur in cod. B corruptissimc 

sic scripta: 

w KQtl66ov 7} k6yoi6iV evrvii^v ly.ov 

iwxd. OP. ri cpa; W. ^aviidrcov 

TitQa y.al loyov itQo^co rd6' tnt^a. 
PauUo mehus in C ccterisque hbris, quos editores secuti sunt, omnia Iphi- 
geniac continuantur, maham corrcctionem sapit, quod in iisdem tvrviav (sic?) 
iaov iwya legitur. Nec melius rem gcsserunt, qui interpretando contenti fucrunt, 
Seidlcrus atque Klotzius, quorum ihe versus w y,Qu66ov rj l6yoi6iv tv- 
xvicov iaov Orcsti dati hunc sensum esse voluit: o magis me felicem, 
quam in vcrbis meis, i. e. quam verbis dcclarare possum, ubi vel iiiov 
aptum ilhn ex l6yoi6iv ferri nuUo pacte potcst; Klotzius vero, cum rchcto 
Iphigeniae versu eam Oresti dicentem fmgit: o plus quam pro ratiocina- 



— 11 — 

tionibus meis fortuna valens, qua fortuna fortunam intulcrit, ncscire 
me fateor. Nec emendando plus profeccrunt, ex quibus plcrlquc Ehnsk^ji 
vestigia secuti sunt, qui delelo i^iov ut gk^ssemate retenti tvrvic^v, quem 
aenetivum plurahs esse voluit, pro ivid primum tvxai tum postca tv^a 
proposuit Ejus emendationem pcrhcere sibi visus est Ilermannus scr.bendo 
Kotl66ov i] l6yoi6iv tvtvichv tv^dv, quod cohaercrc cum praeccdcnt.bus 
ipse vohiit, Ilartungus vero, qui iHud quamquam pcrpetuus Ilcrmanno- 
mastix recipere non dubitavit, pro accusativo cxclamativo habuit. D.sphcet 
in his praeter aptissimum iv^d praetcr ncccssitatcm mutatum genct.vus 
ti^Tvic^v nimis ^cncraliter posilus, quam ut ad Iphigeniac fratr.s advcntu 
recupcratam bcatitudinem commode refcrri possit. llanc cnim ab ip<a di- 
serte praedicari cx fratris rcsponso patet, quo is, ut iUa beatitudo ulr.que 

communis servetur, subtimidc optat : 

t6 loiiiov tvrvxoi^ev dXhjkaw ^itra. 
Ex quo rcsponso simul intchcgitur in iho tvrvx^^v sivc evrvxdw non adjcc- 
tivum scd verbum latcre. Ilinc magis ctiam improbandus cst Schoen.us, qui 
c^ ',otl66ov ij l6yoi6iv ivrvx^v h^ov scripsit, quod vcrnacuhs vcrb.s uUcr- 
pretatus cst his : «o der du glucklichcr . als mit Wortm beschricben xccrden kann . 
mich aurgcfunden hast.; in qua scriptura nec ml<^6ov rcctc dictum esse qm- 
' vis videt Ncc quisquam accuratius re pensitata iHml ij l6yoi6iv probalut 
a ccteris silentio transmissum, a Klotzio locutione y ^ard l6yovg exphcatun. 
non vindicatum. Scd hic quidem verum felicitcr invcnit Ilartungus scr.bcndo 
,] ; iyoi T/s ex Ilippol. V. 1186 ^ai %d66ov ij liyoi ng ItriQrv^tvc^g \ nco- 
Aoi^g naQ avr6v bt6n6rnv i6rn6a^tv , et Bacch. v. 746 sq. ^d66ov dt dacpo- 
godvro 6aQK6g ivbvrd, \ >] 6v Ivvdiaig lUicpccQa, pro quo quod m t lcg.- 
tur ij 6t lvvdi'^i fcrri et ipsum potcst, quemad.nodun. in al.o loco nostn 
simdhmo Suppl. v. 844 sq. tl6ov ydQ avrc^v .Qtl66ov .} A^^c. loyu. \ tol- 
amia^\ olg n^m^ov alQn^siV n6liv scripsit. Ilartung.ano .g.tur rcceplo s. vcr- 
sum ad Orestis responsum accommodatc rcfingere volucr.mus, qu.d ahud 

cxcogitari possit non video nisi hoc: 

J XQtl66ov, rj liyoi Ttg, tvtvitlv i^ii. 

V. 857 sq. in hbris quac leguntur: 

dvvaivcaog, 6vyyov, 'Jx^^filicog 
elg Kh6iav lixtQCJV doUav oV dy6^cxv, 
quatuor dochmiis constare recentiores intcHcxerunt onmcs. Quorum doch- 



12 — 



miorum primum adjecto o) ante vocativum recte jam restituit Seidlerus, 
postremum Hermannus scribendo doXi' oV ayo^av sanare et sibi visus est et 
iis, qui eum secuti sunt, editoribus. Verum enim vero et praemissa fratris 
allocutio et ea , quam libri praebent, conjunctionis orf positura ante ultimum 
loniiioris membri vocabulum rejecta ct ipsum hujus membri argumentum satis 
clare ostendunt, non tam recordationcm illam eyco 8r) ^tlsog old', ors (p(x6yavov 
I dtoa d-ijKe ,aot ^eXBocpQcov TcarrjQ pcrturbato rcrum ordine continuari, quam 
justam summae rei narrationem fratri referri. Quapropter deleto oV simpliciter 
d6?.L0v dyo^av scribendum est, quod ab Hartungo occupatum video. 

De V. 864, qui in libris sic legitur : 

c^TTccroQ ccTiaroGa iror^ov iXaiov , 
is bene meruit, qui pro duobus primis vocabulis scripsit itarbQ aTcar OQa, 
quainquani impi'obatus ab Hermanno. Qui quod eandem sententiam eam- 
(\\w niulto elegantius dictam contineri dixit librorum scriptura , id assequj 
studuit Schoenius ita . ut anaroQa Ttoraov interpretaretur sortem haud 
})aterno modo i. e. facinore non paterno paratam. Quod nemini 
probatum iri confido. Imo ccnaroQa nor^iov nihil nisi orbitatis sortem 
desii2;nare posse recte nionuit Hartungus , qui emendationem illam consumma- 
\ it addito aitotuov post Jtor^ov, sed initio aTtccroQa male praemisso ante 
TtarbQa versum ex duobus dochmiis constare voluit, sequentia akXa — Ttvog 
uni Oresti tribuenda ratus. Quod quibus de causis ferri nequeat, dicere 
supcrvacaneum. Mihi potius propter apertam versuum alla 6' It, allcov 
KVQ£i — daiuovog rir/a rivog responsionem cum Hermanno facienduin vide- 
tur, qui «a[)ertissimum esse» pronuntiavit versum esse trimetrum iambicum. 
Itaque tale quid Euripidem dedisse arbitror: 

TtartQ aTtdroQa Ttorfiov aTtoruov llaxov tots. 
Aliam viam iniit Rauchenstein. p. \IV, (pii ccitaroQa TtccrtQa norucp "kaxov 
scripsit, ut dochmius existat cum cretico, in quo nor^cp mirum quantum 
Iani2:uet. 

V. 875 sqq. riva 6oi TtoQOv BVQo^tva 

TtdXtv dno TtoXscjg, ditb cpovov nt^4^'^ 

narQid^ eg 'jQyeiav. 

Nemincm oiTendisse mirum est in ccno noXscog, cui certe pronomen demon- 

strativum necessario addendum fuisse ipsae editorum interpretationes docent. 

Sed potius adjectivum desiderari , quo peregrinae sive longinquae non 



13 — 



tam urbis quam terrae notio contineatur, ex oppositis nccrQid' Ig \4Qydccv 
apparet. Hinc non dubito, quin Euripides dnb ^ivag scripserit. cui quod ex- 
plicandi gratia male adscriptum est noXmg genuinam lectionem expulit. 

Difficillimus est ad restifuenda verba Euripidis locus v. 895 — 899, 
quaniquam quae ejus sententia sit dubitari nequit. Is in cod. /i hoc modo 
legitur : 

Ttg av ovv rao av i] 'uiog 7] pQorog rj 

rl rcov ddoxTjrcov 

noQOV anoQOv itccvv6ag 

dvolv roiv ^iovoLV 

'y^rQEidaiv KancDV rKXv6LV ; 
Verbum finitum, quod desideratur, Aldina addit cp av8L \)Osi ^JrQiidaiv , quod 
etiarn in cod. C legi ex apogra()his Pai-isiensibus liaud satis certo concludunt. 
Qua incertitudine ornne certae emendationis fundamentum sul)tralii liic ut 
multis aliis locis magnopcre doleas. Kirchhoffius quidem illud cpavEL inter- 
polationem esse ratus probabiliter b^avv6ai reposuit, qiio recepto ccrtc 
unuui av in antccedente versu servari poterit, quod cum cpavsL conjungi 
posse hodie quidem nemo amplius contortarum explicationum machinis per- 
suaderi sibi patietur. Initio vero quin recte Nauckius Badliamuni secutus 
rlg ccQ ovv rcstituerit, non magis dubifandum est, quam (luin Hermannus 
pro noQov dnoQOv, quod falsum esse et seiisu et uK^tro evincitur, veruru 
invenererit scribendo noQov EvnoQov. Cui et alterum, quod proposuit, ccno- 
QCDv noQov et Blomfieldianum jro^oi' £| dnoQOJv postliabendum esse ex an- 
tecedentibus verbis twi' ddoKrjrcov apparet, (piae necessario cum noQov 
conjungenda esse non dubitaturum, qui meminerit Euripidei illius rcov ddo- 
Kr)rcov noQov evqb ^rbg, suo jure pronuntiavit Seidlerus. Contradivit (luidem 
Hermannus, quoniam «istis verbis significari deum affcrre inopinata altera 
pars sententiae doceat rd doKffilvr ovz lriXt6^r].y> Sed quidni eodcm modo 
Iphigenia desperans interrogare poterit : «quis igitur aut deus aiit mortalis 
ut inopinata felicem exitum habeant invenerit?)) Eo magis autem haec ver- 
borum junctura probari dcbet, quod post r] f^^bg r] ftQorbg nullo pacto tam- 
quam tertium, de quo cogitari possit, auxilium inferri potest rj ri tw7' ddo- 
Kr]rcov, id quod recte jam indicavit Seidlerus. Fallitur enim Herniannus 
nec mirum ncc difficile intcllectu in hoc iiiesse putaiis : «Quis vcl deus 
vel homo vel quae rerum inopinatarum nos ex his malis expe- 



- 14 - 



— 15 — 



diet?» Nullus enim post conjunctam deorum atque mortalium mentionem 
aut aliquo casui aut fortunae relinquitur locus — nam ovk earcv ovdev 
XcoQlg dvQQOJtolg ^eov — , ita ut etiam Seidleri commentum tj zvia 
suadentis rejiciendum sit. Placet quaedam, ut commode succurrunt, adscrip- 
sisse: flV ovv %i.og bItb [^qotcjv y]v o ravra 7CQa66ci)v Soph. Ei. 199 sq., ix£- 

TBVOyLBV 0B — dlxijV TLV BVQBLV yUlV , bYtB TOV ^BCJV I g)y'illijV CCK0V6ag , BLT dll 

clvdQog olc^d Ttov id. Oed. R. 41 — 43, ^u) — dnoXBO^/T 'Odv6aBa \ vii dvdQog, 
to f^BCJV ovdiv rj i^oorcoF ubIbl Eurip. C\cl. 604 sq. Itaque non dubito, quin illud 
7] Tt fortasse ortum ex bItb ad alterum ij adscripto simpliciter delendum sit. 
Unum jam restat, de quo dicalur, unde pendeat rccdB. Posse id simul 
cum TtoQov ot scquente BTilvOLv icferri ad B^avvOaL non nei^averim, sed tamen 
in hac cumulatorum accusativoi*um uiultitudine, cum nec metrum satis cpjidem 
incertum piono cursu lahi \idealur, idem, quod jam novimus, consuetum 
verbum hic (pioque ad tioqov additum fuisse arbitror, ita ut totus locus hoc 
modo scribendus videatur : 

TLg ccQ ovv Tab" ccv i] d^Bog bItb ^QOTog 
Tcov ddoKr^TCOV 

BVTtOQOV BVQCJV TtOQOV Bl^aVVOaL , 
dvoh^ TOLV ^OVOLV 

^Atqbl^cclv y.ccjicbv IkXvOlv. 
Si quis vero cpavBl incerta auctoritate oblatum retinere praetulerit, ei etiam 
in tccS' dv |)articula celeberrima removenda est. Fecit hoc Nauckius ex 
Badhauii conjectura xdlav reponendo, infeliciter, si quid video : quis enim 
post Talaiva, xdlaiva illatum stirpis ejusdem masculinum ferat? Quare 
hoc ipsum qui improbavit Rauchenstein I. c. Tlg aQ ovv vcpv jj ^Bog \)vo- 
posuit de ceteris sccurus. Nec quin pronomen recte per se poni potuerit du- 
bito, sed si positum esset, non initio post rlg ccq ovv illatum sed extremis fere 
verbis dvolv toIv iiovolv 'ATQBldaLv adjunctum foret. Innumera cum tentari |)0S- 
sint, nihil tamen ad traditam scripturam accedere videtur propius , quam hoc : 

xlg ccQ ovv xdbB y rj ^Bog bltb ^QOTog 
Tc5v ddoxrjTCJv 

noQov BvnoQov l^avvOag 

dvolv TOlv ^OVOLV 'ATQBibaLV (p aV BL 
xaxcjv B7ckv6LV. 

Id igitur in editione scholastica recepi. 



a. s 

I 



Jam ad alterum tertiumque stasimum cum accedo, breviore etiam 
uti placet scribendi ratione, ut et mendis, quae pleraque jam ab aliis ani- 
madversa sunt, et potioribus tantum editorum sententiis breviter indicatis 
atque dijudicatis, quam ipse in editione secutus sim rationem. paucis illustrem 

et defendam. 

Et in altero quidem stasimo v. 1091 cum Barnesio Hartungo Nau- 
ckio ex Barnesii conjectura necessario scribendnm fuit Bleyov oIktqov 
dBldBig , cum, quod in libris legitur BlByov oItov dBidBig, nullo pacto de- 
fendi possit locis, (piales Seidlerus attulit ex Aeschyli Agam. 1191 sq. v^- 
vovOl 6' inivov 6co^a6LV nQ06r]UBVca \ nQcoTaQyov cariv ct Sophoclis Trachin. 
49 sqfi. nolld ^dv (j' lych \ KarBidov yd)] nccvdccKQVT odvQaara | Tr)v 'HqcckIblov 
fHodor yocouBvr]v. Tn his enim iisque, qui addi possunt satis multi, cum ejus- 
modi cantandi verbo duplices sane accusativos, rci quae canitur argu- 
mentive alterum, alterum generis ad quod cantilena pertin(H, junctos habe- 
mus, sed eos fcre et separatos a se invicem et epithelis accuratius distinctos; 
nudos accusativos altcrum alteri succedentem verbo aut praemissos aut post- 
positos invcnies nusquam. 
Tum v. 1096 sqq. 

no^ovo' 'ElldvcDV dyooovg , 
no^ovd' "Aqtbulv loylav , 
a naod Kvv^lov oy^ov ot- 
KBL CpOLVLKa ^' dl^QOKo^av 
ddcpvav T BVBQVBa Kal 
ykavKag ^akkov lqov bIccl- 
ag, AaTOvg co^lva cplkav , 
jeviora quae libri tenent vitia lox^ccv, ^td.Xog {B) \q] ^dcXXog {C) , lbqov — 
jam dudum editores sustulerunt; remansit gravior de ultimis verbis duhitatio. 
De quibus cum Ilermannus iniquior interdum Euripidis censor ita statuisset, 
ut eum vidcri sibi «audacius partum Latonac (lixisse arborem, cui obnixa 
pcpererit Apollinem et Dianam» scriberct, inauditam interpretaiionem amplexi 
sunt Schocnius, cujus verba haec sunt : ^<daher hcisst hicr dcr OeWaum in kuh- 
ner Bczeichnung AaTovg cobig. d. h. ihrc Stutze bci dcr Gch^irt,>^ ct 
Klotzius, qui tamen non ipsam arborem sed tantum ejus ramum appellari 
putat; sed suo jurc breviter rejccit Kvicala p. 66, postquam plurihus Mat- 
thiaeum confutavit, qui acobiv locus», inquit, «ubi Latona partum edidit, a 



- 16 — 

quo u«u non multum discrepat alter, quo res venales nominantur pro loco, 
ubi prostant » Et recte idem Jaroig >iSlva ^ikav tantum ipsam Dianam dic. 
posse admonuit, eam vero h. 1. ita dictan. esse, ita ul verbis "Jqts^^v 
loiiav duae adjectae sint appositiones, nna n.e.nbn a naQu - iQov aacag, 
aitera illorum ipson.m dc quibus agimus vocabuloru.n, id vereor ..t cui- 
quam sit persuasu,..s, quonia.n post lo...^ius illud .nc.nbru.n .•elat.v,.... a naga 
Kvv»iov h^ov oiKH etc. si alia.n ins.,pcr Dianae appellat.onem addere vo- 
h.isset facicndum id erat nominativo cuni piono...inc a a.-ctius conju.igcndo. 
Contra quid I.. I. post co.nn.en.o.atas a.bores intulcrit, ex consi.nil. loco 

Hec. 45S sqq. facile inlcllege.c eiat: 

ivrya TigaToyovoi r£ (poivii, 
8aq>va *' liQOvg uvioii 
XTOQ&ovg /Uaol tfii.u , 
aSivoi ciyaf.ua Jiag. 
Recte i^Mlur jam Portus aivi cor.iecit, (luac conjectura perfici debebat 
scribenck) cpUa,, quo adjectivo tres sacrae arbures , pahna laurus olea, de 
adnnniculo parturienti Latonae praebendo quasi inter se certantes des.gna- 
rentur Ftenini cum plerumquc secundum livnnum Ilomer.cum v. M^ W^ 
dl wolviKi ^cde nioj^^ palmam tantum Latona ami^lexa pe,lul)eatur m fatal. 
discri.nine, ut a Theognide 5 sq. - ^o^^a ^..|, or. ,dv c. ^.^ rUe no^vic. 
Arjrco , (^omxo, Qc^divi^, x^QCHv lcpa^^a^iv^ - et Calli.nacho .n hy.nno Del. 
909 sq - ciito 6' txli^ri t^Ttahv «uoic; | cpolviycog Ttorl nQtavov -, Lu.-.p.des 
in Hecubae loco laurum, in nostro loco praeter laurum etiam oleam add.d.t 
tamqua.n adstantes atque Latonae partus in doloribus ma..us extendent. ^^- 
tum ad,.,iniculum p.-aebentes. In antist.opha v. ill6 ^co^o6, r. urf.o.^vrccg 
«mini.ne convenire a.'ae, ubi ho.nines du.itaxat iuunolan n.os e.-at>>, .TCte 
jam persDCxit Musg.-avius, dummodo meliore.n invenisset med.c.naml Ljus 
enim inventu.n iico^ovs r ov ^riko^vrag ne.no p.-obaverit. Acute accu.ate- 
que illud vitium coan^uit Schoenius, cujus nota.n i.i scholast.ca ed.t.one de- 
lenda.n hic repete.-e fas duxi: «|3«^uol ^^-o^vrai vom Allare der taurtschen 
Goltin und in diesem Stucke , in welchem der grausame Gcbrauch der Menschen- 
opfer uberall so grell hercorgehoben wird , und cjar in diescm Zusammenhange , leo 
der Chor sein Loos in ein solches Land enlfuhrt zu sein beklagt , ist hochst auf- 
fallend und schiverUch damit zu rechifertigen, dass wahrscheinlich ausser Menschen 
auch an.a dort geopfert seien. Man erwartet ein gerade den taunschen Brauch 



— 17 — 

bezeichnendes Beiwort , z. B. hivo^vraq.)) Conjecturam a sensu commendabilem 
frust.'a supei^ai-e studuit Kvicala p. 66 iiik^o^vTaq confidenter impe,-ando, 
vere superavit vco invento ^coiiovg ^' 'ElXavo%vrag censor Kvicalae Zainc- 
kianus, cujus notitiam Klotzio debeo. Id igitur, cui etiam Rauchensteinii 
conjectura p. XVI. prolata ^coiiolg naQ avdQo^vrai^ cedere debuit, volgari 
formae redditum recepi. 

De sequentibus, quae hoc modo in libris leguntur : 

t?^Aou(j' [tr^rovO B) arav 6ia Ttav- 
Tog 8v68ai^ov ' Iv yag dvayKaig 

OV KaflTEfg OVVTQOCpOg c5V . 

fi£ra/3c^AA£t 6v68ai^iovla. 

xo yciQ [61 fortasse B) ^sr ^mvilag xazov6^ca 
^varolg fiaQvg alcov , 
magnopere dubitatum est a novissimis inte.-piTtibus in eo tantum consen- 
tienlibus, quod cum Reiskio xa^vei pro xa^vHg et cum Seidlc.o ro 61 utr 
pro ro yaQ fi£r' scripscrunt, quarum emendationuiu posteriorem confirniari 
putant codice B. Sententia quidem quae subsit, satis apparet: chorus, post- 
quam quomodo ab hostibus e pat,-ia ab.-eptus atque ad hoc l)a,bari sncerdotii 
ministerium venditus sit descripsit, jam ita fere pergit, se scilicet e secun- 
dis rebus in tantam miseriam depressum vitam perpetuo miseram huic 
sortis mutationi praeferre, quoniam miseriarum necess.tat. ad- 
suetus minus ea laboret, ex rebus vero secundis malo opjirimi 
gravissimum sit mortalibus fatum. Sed ei sententiae quomodo duo 
iMla verba ^Brai^akkei dv68ai^cnna adaptanda sint, incertum est. Plericp.e 
interp.-etes alios similis sententiae locos adduxerunt. quorum ope ea verba 
emendarent. Ita Ilermannus ex Ilerc. fur. 1291 sq. 

xtxkr]^bvcp 61 ^wrl ^iaMtQiip Jtors 
ai iiera^oXai IvnrjQOV cp 6' ch\ yiaxcbg 
E6r\ ov8h' akysl 6vyy8vcog 6v6Trivog Sv , 
post Lentingium iieraPakku 6' ev8ai^ovla scripsit, quod v.x minus abrup- 
tum est volgato nec a sententia uliam habet commendalionem, ita ut frustra 
sit Schoenii^ion tam perspicua interpretatio quam obscura excusatio: c^Diese 
Worte leiten den Gegensatz zu dem rorhergehenden Gcdanken vcm der arr^ 8ta- 
navrog 6v68al^cov ein.n Nec p.'aestat Kirchholhi ft.r«(ioA.} 6v66caaovia. 
Alii loco Ilel. 417 sqq. 



— 18 - , ^ ^ 

— — — otav civrjQ 

XQahj Tiuyccog vil)}]k6g , slg drjxflav 

%i7izH y.aKicj tov ndXai bv6bai[iovog, 

usi. Badhamus ta ndkai dvodai^ovia, Umiuiv^us 6vvtQC(pog, w ^tta %dUu 

dvGdaiuovla scripserunt, quorutn inventorum neutrum probabile utrumque 

tamen melius est eo , quod Kvicalae p. 66 in mentem venit ^etd nokkfj 

dvodai^Lovia h. e. <iinmillm der Mass3 des UrKjliicks ,^> cui vel inauditus prae- 

po^itionis usus obstat. Longius a librorum scriptura recessit Rauchenstei- 

nius I. c, cui deleto ^utaiidkku ut glossemate d^invevaag dvadaLuovlag 

scribendun» videtur hac senlcntia: «nam rebus angustis innutritus quum sit, non 

afTli-itur. ((uod contra iis contingere solet, quibus interdum a malis respirare 

licet.» Rectam viam ingressus sed non persecutus est Klotzius sublata inler- 

punctione scribens uetai^dkksiv dvcdai^ovlav, quod his verbis inlerpretatus 

est: In necessitatib u s enim, qui una cum iilis adultus est, non 

fatigatur novam usque calamitatem subire. Ubi non solum sollem- 

nis verbi xafxvstv usus sed etiam sentenliae perspicuitas participium ^ista- 

^dkkcov sibi restitui postulant, ut dicalur is. qui in perpetuis adultus 

sit miseriis, non eo laborare, quod pro felicitate calamitatem 

subeat. lloc ipsum cnim omnium tristissinium esse ut aliis, quos modo 

adscripsi, locis, quibus addi potest Troad. 639 sq. 

6 6' evtvx)](jag eig to bv6tvy}g neOMv 
^vx>]i' dkdtca tr]g naQOi^' evTiQa^iag, 
Euripides pluribus docuit, ita satis clare indicavit sequentibus: to 61 ^et 
ivtvySav Ka-^ov6%ai ^vatoig ^ccQvg ai6v. Ubi evtvxiav pro volgato evtvxic^g 
scribendum esse jam Scaliger vidit, cui ex nostratibus Nauckius demum obse- 
cutus est, cum etiam Schocnius illam formam jam ab ambiguitate rejiciendam 
pro plurali haberet, qui nec ipse apte diceretur de una perpetuaque felicitatc. 
Ilac iiiitur, quam modo restitutam illustravimus, raliocinatione chorus 
probavit, quid sit quod supra de se dixit: ^r^kodo dtav dtd navtog bvadai- 
^ova, quibus verbis quin infelici fortunae commutationi vita opponatur per- 
petuo tcnore infelix tam cxtra dubilationem positum est, ut interpretes 
sententiae perspicuitate rapti singula verba accurate perviderc supersederint. 
Vidissent enim alioquin ferri non possc in ea sententia verbum dtav, quod, 
sive de culfua dicitur caiamitalem trahente sive de calanntate per culpam con- 
tracta sive de calauntate ex quocunque casu oborta, sempcr tamcn de sin- 



— 19 - 

gulari quadam non de universa tolins vitne fortuna dicitur. Id patet dicen.ium 
fuisse per aloav, quod sine dubitatione recepi Proxime accedit Sopliocieum 
iUud ex Trach. v. 110 sq. ycaxdv 6v6tavov iknilov6av alaav. 

Alterum stropharum par extremis partibus nndlifariam ial)orat. ut 
de iis ita ut omnibus satisfiat, restitueudis fere desperandum Nideatur. Piacet 
ipsa, de'quibus agitur, verba ante omnia secundum i.bros dcscrips.sse ser- 
vata etiam versuum distril)utione : 



XOQOig bl 6taii]v , oO"' xftl 

nag^ftvog tvboKi^av yciucjv 
1145 ^«^« 7ro6' tLki66iw6a q^ikag 

^atlQog '^iatQog Wd.) i]kUcov ^id- 

Ig duikkag ;t«()/TG)i' [<5oys 

Xaitag dliQonkovtoio 

dg [ig Ald.) iQiv oQvv^iiva, nokv- 
noiyjka 
1150 cpaQta xai nAoxa- 

^org ntQii^cdko^iva 



yivv6iv i6Kiai,ov. 



6 (Poijiog d-' o ^dvtig txov 

Tiikabov intatovov kvQag 
1130 dbibcov dtti kinaQav 

Ig [ug k\i\.) 'A^rivaicov ln\ ydv 

iul ()' avtov kinov6a 

^!i6rj QO^ioig {QO?^iaig Aid.j nkdtaig 

deQi b' tOtia nootovog inQorovoL 
Ald.) Katd 
1135 nQiOQav vnlQ 6t6kov 

bKnbtd6ov6i noba 

vaog cjKvnoi-inov. 

,n his prinum, v. tt'29 verbornm orciincm ■MUlavi cum Iloru.nnuo qu. 
.nulla». iuquit, « inveniri c.usa potoM. quao movori. poo.am ut triluaohum 
d„.tylo, .,ui in anlislropha ost. opponcrot, qnum posset sor.here ^nua,..ov 
M^v A^pas» Doindo V. 1131 supervaoaneam praopos.l.onou, .s vc as 
prolu,hilius in pronomen aegrc desi.leratum C ohbrcviari quam cum Se.dlero 
ct Schoouio in sv mutari advorhium et om.uno iuutilo nec apto loco po- 
situm ita ar,uit. ut jam ex nK.r.ca ratione suspootun, fi.^' ----.•'';;- 
„arok vol uarloo,, quod otian, a sensu laborarc s.a.un vulehunus. Qu 

,i,;, seqm,u.ur 1,16' .^roO U.o.Oa fl!,C,j ^o./c. .A.k... oorun. seu.out.a 
qnidem plaua est. n.e.rum ve.-o autis.ropl.uis adaoquar, uou prms ,,., u. . 
',a,u a. haec i,,sa aecesserimus. De ul.in.is ve.b.s o,,.,mc .ucnut S.udl., 
li acou,a.a ,ernm co,u,.ioue , quo.l uuu.u cor.iss.mu.u est ,n ojusn.od, 
uuaestionihus fundan.eutun, , iuuivus locum hoc ,uo.lo ,os.,.u,i : 

atQi 6' leria Jtp.' 3ry.iT(',ro,; xara ^ 

vav? dxvTtofixov. 

I , '„,1., ■„u.i-la est - a Soidloi-o his verhis ox|)lica.a; 

In quibus non solura seutontia aptna t^si 



20 — 



21 — 



((vento vela ante mali funeni a prora super stolum explicabunt 
pedes navis celeriter euntis» — , sed etiam emendatio facillima utrius- 
que coii'uptcIae mala conjectura invectae. Nam cum propter litterarum 
repctitionem ante TtQorovov prono errore omissa esset praepositio tcqo, 
paene necessarium erat in genetivi locum nominativum pro subjecto sub- 
stilui, quo adrmsso consequens erat, ut \erum subjectum in accusativum 
mutaietur. Doleo igitur, quod Ilermannus conjecturae illi , (piam ingenio- 
sam ipse vocavit, tamen adversatus est, magis etiam doleo , quod advcr- 
satus est dicens « sic nimis accurate omnia describi», (pionlam lioc ipsum 
proprium mihi videtur Graecorum poetarum media in vita variis(pie liominum 
nciiotiis versantium, ut , quomodo ali(pia res administrelur. (Iescri[)turi lias 
ipsas imaiiines ad verum habitum suis oculis cons[)ectum clarissime expri- 
mant. A quo realistico, ut bnrbaro hoc utar aesthelicorum nostrorum 
vocabulo, antifpiae poeseos studio nihil magis alienum erat, (juam \erborum 
cerlas artis ciijusdam machinas machinationesve deslirnantium vitiosus abuj»us, 
quem hic (piidem Euripidi irifulit IIei'mannus scribendo : 

cltQL 6' knla t 8 TIQOTOVOI KCiTCC 

Tcocooav vTclo OtoXov iy.TTBTccOovOi TtoSag T£ 
vaog coAVjrouTtov , 

ita ut vTToorovoL , ut sae|)issime non, quae pro|)iia signiticatio est, dc illis 
rud(M)tibus, (piibus malus aflirmatur , sed de iis, quibus vela vel contrahuriiur 
vel (*\panduntur . dicti »> sint. Id eiio contendo nec alibi factuiri essc nec , 
quo loco abutitur Ilermannus, Ilec. v. 11 l sq. 

TC(g TiovroTTOQovg 6' bOiE cjiibiag 
lalcftj TCQorovoLOLV BQtido^ivag . 

ubi pi'orsus similiter, at(pie nostro loco vcla pedibus ex|)andi dicuntur ante 
protonum. eadem eodcm inniti dicuntur quippe a summo malo versus 
proiam extensa. Recte igitur et Klotzius et Schoenius Seidleium secuti sunt 
no\as tuibas movente Ilartuniio, (pii, cum TCQorovovg et ;r(j6«g eosdem essc 
at(pie Ttoda vaog ipsa vela dici rudentibus innixa sibi persuasisset, hoc modo 
locum corrupit: 



5 / i' ' ^ '' •» 



caoi d iOtl bTCL TCQorovoig 'Accra 
Tcocooav vjclg 6ro?A)v txTCt rciCjBig, 
7C 6 d a vaog cj kvtc 6 i.i7Cov. 



In anti s t roph i c i s primum ferri nullo pacto potest v. 1144 7cc(QT^tvog 
ivdoKi^cjv yaf.icov, sive genetivi a 7caQx)ivog a[)ti intellegunlur, quibus verbis 
indicetur, ut Schoenii vcrbis utar, virizo nobili coijugio destinata, 
sive cum x^^Q^^^ jungunlur, cui constructioni vel particulam o^l adversari 
ad verbum tOKiat^ov pertiiiens monuit Seidleius, sive cum hoc ipso jtendeie 
[)utantur a se(]uente o^iaOovg. Nec vero verendum, ne quis abusus ejusmodi 
tenqioris genetivis, quales ad firmandum illud dtivf^g clnkoiag allati sunt 
- de quibus vide harum emendationum part. I. [). 6 — , absohite dicta [ujtcl 
verba fi'^()oxi'/uo7' T^f^ao??' hoc fere sensu: in celebrandis nobilibns iiu[>liis. 
Nihil ju\ant conjecturae adhuc tenlatae aut [)riorum , ut Musgra\ii 7Cc(Qdivog 
7]vdoxlaovv yauio, hoc ad sequcMitia relalum ut esset in festo iiu|t(iali, 
vel Marklandi JcaQdivog tvdoKi^og yciuav, aut recentiorum, ut Kii ( hlioClii , 
qui in alia omnia abiens 7cc<Q0id-' tvd ok t uovo' iuc}g [)i()[)osuit sciIic(H de 
S(H[uciitiI)us unice securus. Quod vero Nauckius niqicr adco lcvhii iiihilil 
7tc'iQoyog tvdoKiucov yaucov , memor fortasse Aristophanei illius iiiAw. tTiU 

sq., ubi A m o r 

Zr]vog TCa.Qojiog yat^iov 
T?yg r tvdaifiovog "llQag 
dicitur, id magno[)ere vereor ut cum Graecariim niqilinrum cerimoniis nlla 
ratione conciliari [lossit. Milii ([uidcm, cuin nec 7caQ\)ivog a[)to carcrc athi- 
buto nec ([uid([uam a[)tius excogitari [)ossc \i(lcalur ([uam nobilis generis 
mentio, verisimillimum est dedisse Euri[)idcni TcaQ^ivog tvdoKUuov doucov, 
quod salis (irniatur loco Androm. v. T()6 s([([. y ^n) ytvoi^ia.v | rj ^cariQcov 
(xyaxfiov I thp' TCokvKrrjrcov rt doucov iJtroyog. 

In scquentibus egregie rem gcssit Ilcruinnmis , qui et locutionem TcaQa 
7t6da ^iciTQog . quod mutilo Qiiinti Sm\rnaci loco \, 61 

t?' dt xoQOL 'laravTO lioiv TcaQcc tcoooX yvvaiKcov 
abusi male dcfcndcrunt, nihili esse demonslra^ it et i[)suiii iiarQ()g e\ eri'ore 
scribae :r^()^ [)ro ^Qog U^gcntis nuxisse [lulchre inlellc\it (t TctQi (sic ille qui- 
dcm ex ^iio more!) ^cod' ttliooovoa consucto de saltalionc sciisu scri[)tiim 
fuisse vidit. Unum tantum reli([uit \iliuni cpilag e\ corru[>tcIa uarQ(')g nahim, 
quod cum ille ad a^ilXlag laQircov rcfcrcndum [lutavit, neglcxit iiilolcrabi- 
liter a suo substantivo se[)arari interjectis TCQog rikiKcov idic'(Oovg c[)ithclon 
his i[)sis vcrbis accommodandum , quod facilc licri [)olcst sive cpilovg si\e 
q)ilav scribendo, ([uorum tamcn illud ut facilius [iraftuli. 



/ 



— 22 — 

Et huciisque quidem, si etiam v. 1143 cum Badhamo solemne illu^ 
XOQOvg 6' LCTttlrjV pro volgato xoQoi? ^f OTCilrjv receperimus, res jam per- 
acta videtur ita , ut haud magna dubitandi rehnquatur materia. Incerlior est 
cxtremorum medela verborum , qnae nec singula omnia bonum sensum prae- 
bent nec a jte inter se cohaerent nec cum antistrophicorum metro con2;ruimt. 
Ac primum quidem ferri non posse ;tatr«g afiQonXovroLo jam ohm viderunt 
interpretes, ex quibus Marklandus pro priore vocabulo fehciter invenit %Atdas, 
quod quin verum sit nemo dubitabit, qui rcputaverit duplex omnino virgini- 
bus has choreas duccntibus fuisse certamen et forniae ipsa natura datae 
XaQLtcov — et ornatus parentum opulentia praestiti — %A(d«g. Verum hoc 
quantumvis fehci invenlo loci vexatissimi emendatio non perhcitur: nam et 
copula desideratur, qua x^^^^S cum ;t«9'T«^ jungatur, et ^iiQonkomoLO perti- 
naciter metro laborat nec ejusdem vocabuli sequente Ig hiatus ferri potest et 
verbum eOKiatov justo objecto caret. Quodsi ex Hermanni conjectura ytvvv 
Cvveo/Aatov infertur, id non solum strophae satis probabihter restitutae metro 
adversatur, sed ne a sententla quidem magnopere placct : cpaQsa enim hic 
noii vestiinentum esse, quo corpus tegatur, sed quam injecit chorus , ut cum 
Homero loquar, xecpaXij lcpvniQ^e %alv7ixQnv, ex conjuncta cum ilhs cin- 
cinnorum apparet mentione, quibus obumbrari genas ut commode per se 
dici potuit ~ nec deest locus haud absimihs ex Euripidis Bacch. v. 455 sq. 
ubi de muhebri Baccho dicitur: 

TtloKaLLoq X8 yaQ ^ov xavaog, ov 7taXt]g vno 
ytvvv TiaQ avxrjv nexv^tvog, tio^ov Tikkcog — , 

ita mirum profecto esset, si solae genae obumbratae dicerentur. Praeter 
cas quid commemorandum fuerit , vel ex Ilomerico illo satis apparet, ducit- 
que eodem de Phaedra quamquam aho modo sese vehante fama Ilippol. 13;J 
sq. XeTtxa de (faQrj '^av^fav xtcpaXav OKLatnv. Ilinc totius carminis clausuhim 
probabihter hoc modo restituas : nsQLfiakko^bva ytvvCLV \ ycQax tm- 

Ciiiat^ov. 

Inde ad proxime antecedentia regressi si corrupta verba j^atVag a{^QO- 
%Xovx{oLo Ig) tQLV in examen vocaverimus, facile, opinor, ad eam pervenie- 
mus sententiam, ut htteras canceHis circumscptas pro malo supplemento mu- 
tilati a^QonXovx habeamus, poetam ipsum autem ohm haec omnia ita 
scripsisse putemus : ' 



~ 23 - 

' Ig a^lXXag ;|^«9trG3i; 

xXLdag afiQOTtiTiXov x tQLV 
OQVV^tva, TtoXvTtoixLXa cpaQta 
xal TtXoyiaiiovg ntQL^aXXo^iva yLvv6LV 
%Qax tTttCmatov. 
Quibus apprime concinunt strophica, dummodo syhaba brevis, quae v. 1132 
deest, restituatur, quod non tam Hermanniano 7tQoXL7tov6a recipieiuh) qnain 
pronomine secundo inferendo probabihter fieri videtur, ita ut illi versus hoc 

modo scribendi sint: 

t^it d' avTOV 6v XL7tov- 

6a ^ti6]j Qo^iOLg 7t?MxaLg. 
Sed haec de hoc stasimo sufficiant. Ultimum uUima cmendationum partc 
traclaturi sumus. 



i^.^^"<^.^^ 



INDEX LECTIONUM 



IN 



UTERAKIM INIVERSITATE TII{H;E\SI 



INDE 



A DIE XiV. MllNSlS AIMIILIS 



l SQIE 



AD DIHM Wll. MENSIS ALlGLSTI MDLC( LXII 



HAHKNDAIUJM. 



INKST 



EMENDATIONUM IN EURIPIDIS IPHIGENIAM TAURICAM 



PAIiS V 



-i:5=<?^j^^xa^ 



Tl RICI. 



tX OFFICINA ZiJRCHEKl Kl Fl KHKHI 



1862. 



Perventuni jani est ad ultimum stasimuni. oinnmm pessime hal)itum. 
Quod quoniam non solum i^ravibus variisque eorruptelis sed etiam inter- 
polationihus atque lacunis lal)orat, numquam ita poterit restitui. ut nulla du- 
bitandi relinquatur materia. Bene tamen actum est, quod ea menda. (pii- 
bus ipsae sententiae obscurabantur, ferc sublata suiit, ita ut de aiiiumenti 
^ane reconditioris tenorc omnia perspicua esse videantur. Ita ego (pioque 
satis me fecisse arbitratus sum, si in editionc commodae discipulonim lec- 
tioni destinata siniiiila verba ita constituissem, ut et aptam sententiam con- 
tincrent nec a tiadita scriptura justo nimis recederenl. accuratins autcm 
ipsam cantici fabulam a nemine praeter Euripidem traditam enarravissem. 
Dc illis vero singulis verbis quo melius judicetur. totum carmen. (pialc in 
libris l(jij;itur, retenta etiam versuum distributionc praemitt(Midum du\i ita. iit 
stropliica et anlistiopliica, (piorum rationem libris iimoratam prirmis demon- 
stravit Tvrwhittus, c rt^gione componerem. 

Evncag o Aaxovq yovo^. ov noti pjoo SUnv d' 'c7t\ yd~^ icov 7i(dd amvii- 



Oaro . 



Vi'Sb dt]kiag -ia Brubach.) iv AaQiio- 

(pOQOL^ 

yvcckoLC, iQvCoKo^av 

0oi^OV tV KLT^CCQCi ^tM^C^QCi B) 

oocpov^ 

a T tTtl TO^OW 

avOTOxicc ydvvvTai 



1240 (pbQbL viv ano 6tiQabog IvakLa^ 

\HvaUag C), 
Ao'itla xltiva h7tov6\ a- 

OTaXTCOV (iaTtjQ vduTOv, 



clno tax^kov xQy]6Tr]0\(ov vvyja 



X^cov tTtKvacjaTo cpaouaT ovti- 
Qcov sic C cpaO^iaT 
ci B cpc'iOyLaTaX\c\.] 

01 TtoktOLV UtQOTtCOV 

ta Tt TtQCOTa, TCi T tTttcd^ , 

o6a T tutllt TVitiv . 
12G5 vnvov KCiTa dvocptQdg yci^, 

tvvdg tcpQCi^ov. ycda dt tyjv 
add. C) 



__ 4 — 



uavtELOi' dcpdktro xi^av, 
0oiPov cp^ovM 'dvyaTQog. taiv- 

Tiovg 
d' ig oAu|U7ro?^ oQfian^elg avat , 
1270 x^9^^ tedvov /li^aidvov C) llti 

[Uit: C; lyi Jiog 

^QOVCOV, 
TlVx^LCJV d6tJ.CDV 

l^oinav dcp^kHi' 

^Bccg arjvLV, vviiovg t Ivonag . 
ytkaOb 6' oTi TirKog ("ccpaQ tjia , 
127.-) TtolvxQvOa ifUcov kaTQEv^iata 

OX^v. 
Ittu 6 f0£tof yjniav, 
TtavGt vvxiovg ovbioovg. 
djTo dl ka^fvovviv 

VVKTCJltOV iulA!: fioOTCOV. 

1280 y-r^'^ TLudg :ic'chv >t>]xf Aoiia, 
Ttolvdvooi d Iv iivo- 
tVTi \fo6vci ^doon i^QOToig 
xtiOcpdTCOv dotdaig. 
\Li\ iiiciil(Mitissiniuni liahos oxempluin ojus tahi> . (juar pcr ^(Mihar-unt 
ii4nurantiain at(ju(> n^i^loirontiain haucl pauca Iraiiiconnn (iuitM-a in\asit ot 
(levastavit ! In qua sananda cuin lau(hihih'm jam prioros ukIc a Scidloro 
oilitores posuorint operam, oorum (pias adoptarc non duhitavi mc(lcla< hro- 
\itor onumerasse satis ost, accuratius iis, cjuas ah illi> rclicta^ ip<c adluhui. 
enarratis. Ac primum cpiidom \. 1235 JtjkLdoLV pro ditliccg tv Scullorus 
scripsit. (luod , cjui socuti sunt cditores, juro rocopcrunt onmcs. Tum ad 
XQvOoy.oLiav vorhum pariendi rK^cossario desiderari roctissimc momn! Schoc- 
nius. cpiod cum partici[)ium TiKTovOa i'uiss(^ ircopto \. 1240 Soidlcriano 
cpcQtv iviv conjecit, [iropius mihi ([uam Kirclihofrms « vorhum {initum la- 
cuna haustuni)) esse ratus ah Kuri^iidis monto ahliiisso vidotur. Is cmm 
([uoniarn hoc (luidem carmine chorum celehrantem fecit non tam A[)ollmis 
incunahula antecedontc stasimo canlata, (luam ojusdom infantis recens nati 



Tav ftay-XtvovCccv Jlovvoco 
llccQvdoiov KOQVCpdv, 

•.>ir. 0T>< TtoiKLlovcjTog oivcoTtog dQa- 

KC01\ OKIEQLJ: KCiTCiXalKOg 



tvcfvU.iJ [tvqjvkkcov Ald.) dcccpvci, 

ydg 
TtelcjQLOv TbQag du- 
cpbTtei. uavTHOV j^O^ovtoi^ 
I2.^)t) i^TL uiv, bTL liQtcpog, tTL cpikag 
inl uccTtQog ciyKCilaiOL ^qcoOkcov, 

ty.avtg lo (Polftt. uavTtion> d tni- 

\]ag 'Ca%i:COV. TQiitobi t tv XQ^'^^^p 
^('caottg, tv dil^Bvdti -^q^voj 
125.') ^avtdag [iQOTOig dvacpaivcov. 

'&tC}Cp('cT(OV luCJT ddvTCJVj 

vTttQ KaOTaliccg otlz^Qcov 
ytiTCOv. uioov ydg txcov ui^ka^QOv 



,1 — 



facinora Delphis non Deli perpetrata ciuam ipsam oh causam statim ini- 
tio tvTtaLg 6 Aarovg yovog dicitur - . probahile est membrum relativura 
non duabus partibus conslitisse continens prima parte dei partum. cui deinde 
scriptc) cphQE d' IvLv sive 6' vlov adjecta fuerit ejusdem Del[)lios a matre 
transportati mentio tarnquam secundaria, sed potius unum fuisso id mombrum 
atc[uo a inatre Deli natam [)rolem Delphos [lortatam osso indicasse. Itaque 
[)OSt KaQTCocpoQOcg yvdXoig in editione scholastica riyTovcja insororo pro 
ojns libri ratione non magis dubitavi, quam [)Ost j^oi^cJoxcmfa' dolere OoL{iov. 
quod i;lossema esse post Musi^ravium viderunt omnes. Sequentem Dianae 
mentionem veluti in parenthesi [)onendain esse, quoniam historia non soluin 
A[)ollinem sod simul cum oo Dianam Deli natam — de natis enini. non de 
translatis in Parnasum geminis hic sermo — retulerit . rocte jam moiiuit Seid- 
lerus. Sed ea [)arentheseos ratio quo inolius in oculos montom(|uo incur- 
rerot, intor ^^p l'(5o jc(m«'?' ot tv KL%ciQCi Oocpov addonda orat co[)nla t, cui 
altora in d t tm Totojv tvOTOxJci yccvvTaL respondoret. Conse([uens orat. ut 
cuni Schoenio aliis([ue Seidlerianum cptQtv Iviv a(lo[)taretur. Postromo 
motro juhente cum Hormanno t6v pro ov scribendum hiit. lA consontil fere 
Kvic'ala [). 71, nisi c[uod ille yovog de utraque Latonao [)role, non de solo 
A[)ollino dici contra nsum lMiri[)ideum ratus altoram Soidlori conjecturam. 
([uain auctor ipse rejecit, tcptQtv vlv temere adscivit. 

Et huc usque quidem antocessorum vestigia [»reinere licebat. \orum 
in se([uontibus [)rorsus ab iisdem mihi dissontiondum hiit. Quicunquo eniin 
non [)raoin(licata captus opinione illa [)erlegerit loxda yJ.tLvd MTtoOo aOTdK- 
Tcov ^ciTiiQ vddTcw, is genetivos ab inclnso vocahulo uct.vc) [)ondcro neces- 
sario judicahit, cpiod cum sane lieri non [)ossit. nisi ma)0!e facta mutatione 
[lositoque accusativo {.laTtQa haoc ad ii^sixm HaQvccOLov Koovcpdv reforantur, 
oditoros do hac quidoin modicina satis dubia recto non co-itaverunt, orrave- 
runt vero oo , quod g(Miotivos aut ah antecedontihus loxda KltLvd aut 
a sequentibus nccQvciOLov KOQvcpccv aptos esse [)utavcrunt. Kt hoc (pndem. 
si solam rcm s[K^ctamus. (|uin vorum sit duhitari non posse evicit Seidh^rus 
adscri[)to Pausaniae loco X 32, t, ubi do antro Corycio ad Parnasum mon- 
tom [)ertinento haec le-untur : ()' rt oQOcpog Ig avTaoKtg dn6 tcw tddcpovg 
dviOTirKt, Kcc\ vbcoQ TO ^lv civtQyM^n^ov Ik Ttriyc^v, Ttltcn' dl hi dit^ tou 6q6- 
cpov OTdttL, SOTt KCil driXa tv Tcp Iddcpti 6Talciy{icdv rd Lyjni dcd TtavTog 
tOTL Tov dvTQOv. Eu vcro conjunctio, (juae sano [.ro[)tor ropuiinantom ver- 



- 6 — 



boriini ordinem forri non potest, displicuit Matthiaeo , qui ad Markianduni 
rediit genetivos cuni koxelcc yikuva jungentem; eumque secuti sunt Herman- 
nus, Klotzius. Hartungus , quorum duo priores de Inopo tluvio cogitavermil 
apud Callimachum in hymno Del. 206 sqq. liis verbis mcmorato : 

£^£ro 6' IvcoTCoio TCCiQc/. Qoov, oyr£ ^a^iOtov 
yalcc xoz b^can}]6iv, ors itXifiovri QetxfQiO 
Nelkog ciTto XQrj^voio xccttQxerca Jl^LOitfjog, 
llartuniius autem ad ll^vav HU66ov6av vdom ■/.v/.liov \. 1 1U3 sq. pio- 
vocavit. Sod nec thivio nec lacu verba cloraKrow v6arcov conveniiint. ot iio 
m hac quidem constructione genetivorum incerte putideque achiexorum sa- 
tisfacere potost positura. Itaque ad Seidleri interpretationem rogionum na- 
Uira unice commendatam redeundum fuit, ita tamen, ut transposito uno 
vocabulo additaquo. quae aegre desidoratur lacillinKHjue ante aOxdyacov omitti 
potuit. praofiositiono justus verborum restituerotur ordo. Scripsi igitur ^a- 
niQ tlg aaxaKxcov v8cacov xav [^ay,itvovc5av Jiovv6ui riaQVclOLOv zoQVcpav. 
Sed ne antecessorom, cujus in locum ipse succossi, debita laudo fraudom. 
viam jani praoivit Schoenius scribendo XiTtovO elg aOxaxxov uaxtiQ vda- 
rcov rav ^a/.itvov6av JLOVvCcp flaQvaOLOV KOQVcpav. Sed hic (juoque nonii- 
nativus uar^iQ intolerabiii modo ceteris verbis arcte cohaerentibus interjoc- 

tus est. 

V. 1246 adjectivum Kaxaxakxog, quod coteri critici damnavorunl. 

explicare solus sustinuit Seidlerus, cujus notam in brevius contractam rope- 

tiil Klotzius : aPoota tinxisse sibi videtur draconem istum aenois squamis 

obductum vel certe aeris speciem prae se ferentibus. Voce ycaxccxcdKog «-o 

signihcatu. ut sit aere obductus, utitur Nostor in Phoeniss. v. 110.» 

Hunc locum nihil facere, ut hoc epitheton recte transferatur ad draconem 

squamis quasi aereis obsitum, nemo non videt : prorsus enim deest pri- 

maria squamarum notio. Nec si quidem ojusmodi hic legerotur adjectivum 

de squamosa draconis cuto dictum , probe id quadrare cum dativis, quibus 

inclusum ost. 6KL8Qa — evcpvkkcp dacpvci, qui conjocturis locum sanaro stu- 

duerunt recte intellexerunt omnes , ut jam Musgravius, qui Kaxciuakkog 

— foliis lauri, tamquam vellere, obtectus — legendum putavil. Nec 

hoc probaturum quemquam arbitror, nec quod Hermannus scripsit Kaxa- 

ikaivog scilicet « addendum lexicis vocabulum >>, aut Hartungus naxacpaQK- 

ro^. quod tum tantummodo recte diceretur, si draco ille sacrae laurcae 



foliis frondibusque abunde fartum ventriculura gestavisset. Optimum sane 
esset, si quidem metro adaptari posset, Heathii ytaxaKakvcp^elg. Ita sane 
Schoenius de ejusmodi, quod accommodatum esset, adjectivo desperasse \i- 
detur. cum hanc notam conscriberet : « t/ie Bedeuhmg ron Kaxaxcckxog, bc- 
panzeri, d. h. mit Schuppen , widerslrebt der Verbindufig mit 6mtQa dcicpvcc. 
daher kann dieser Dativ nichl fuglich anders als lokal gefasst iverden in dcm 
Smne von xa^^rj^svog Iv dacpvci. » In qua oxplicatione quam male haboat 
dativorum per intermissum adjectivum diremptio. nemo non videt. Itaque ejus- 
modi, quod dativis congruat, opitheton nobis est inveniendum, « sive id non 
pote sive pote ! » Cogitaveram olim de ycaxaKOLXog, quod adjectivum trans- 
lato sane diversoque sensu in Ibyci fragn). I. — ^fiol 6' tQog ovd^dav Ka- 
xciKOixog Sqccv — legitur; sed praestare visum est Ka^lkLKxog, quod et 
magis proprie de dracone dicitur nec longius a tradita scriptura abest. Id 
igitur, donec probabilius atreratur, recipiendum duco, nec oo f)robabilius certo 
Badhami commentum putaverim , qui scribendo 6kl8q6v Kaxex akoog ev- 
cpvkkov dacpvag locutionom intulit draconis naturae vix accommodataFn. 

Quae restabant in strophae exitu , tantum non omnia jam a Seidlero 
bone administrata orant, qui et a^cptne scripsit pro aacptitH lil)iorum lec- 
tione nuper a Kvicala p. 73 retenta, et v. 1255 avacpaivcov glossema esse 
vidit adscriptum ab explicatore ad vt^cov v. sq. pro ^uwr jam a Musgravio 
feliciter repositum, et ci6vxcov vno pro abvxcov vtcIq restituit. in (piibus om- 
nibus consentientes habuit, quicunque ei successerunt editores. Unum omen- 
dandum roliquit Nauckio, quod v. 1250 volgo legebatur exi ^llv Ixl (iQtcpog, 
ubi non solum pronominis forma falsa cst jam ab Hermanno in consuotum 
vtv mutata, sed etiam particula m sine omni scnsu oaque primo loco po- 
sita. Pro cdi 6v di vlv dedisse Euripidem Nauckius intellexit, qua scriplura 
intolerabile asyndeton simul tollitur. 

Ad antistropham transgredior, cujus initium non solum corruptelis 
sed etiam aperto defectu turbatum ad sensum tantum. non ad vorba certo 
restitui potest. Unum certum est tTttl, quod pro tm jam olim Soaiiger in- 
venit. Cetera recentiores suppeditarunt. Ex quibus Kirchhoffius primum 
animadvertit alienum esse participium lcSv , cui tamen (luod substituit tki6v 
vix praestat. Et sive hoc sive illud ponitur participium, male eo Fag a 
Ttalda avellitur. Quod evitaturus Nauckius yaiov conjecit conjungendum 
illud cum Ttalda. Sed ot hanc locutionem recte rejecit et omn.no fag 



inentioneni propter X^ova statim memoratam absonam esse vidit Kvieala 
p. T2sq.. qui quin pro Fug I6v recte yaiav substituerit, mihi quidem non 
(iubunn vidctur. Sed tum ferri nequit nalb\ ad quod ex membn primarii 
subjecto X%iov pronomen possessivum supplendum esse cum inndiciter sta- 
tuisset Kvirala, in fraudem induxit virum sagacissiujum Rauch<Misteinmm. 
qui hoc quidom heri non posse recte intellexit, sed inferenchHn ilhid pro- 
nomen putaxit conjiciens Inu nald' tav, cui vel sequentia obstant .i 
Nauckio probal)ihter sic reiicta Ttalg ditlvaoatv o /laTaog dno t,a%iriov. 
Haec iiiitur cuin Kvicahie invento conjuncta editioni inferre non dubitavi. 
quamquam aha etiam et excogitari ct probari posse supplementa lubentis- 
sime concesserim. Unum (juidem necessario accipiendum esse activum aitt- 
vaaaev pro medio constans verbi usus evincit. cujus exempla cohe-it Spitz- 
neru.>, ad /J86, a (juo usu non defecisse Euripidem ex v. 175 sq. r^/AoOi 
ydo d)] adg djtEvda^riv I TtarQidog x«l ludg et Med. 166 w ndreQ , w 7t6hg, 
cov dittvdoxfrfV satis apparet. 

bi s(Mp]entibus primum v. 1264 et metri et sensus gratia cum Her- 
manno el llartun-o scribendum fuit deleta copuhi oo' hiMs rvx^v. Difh- 
cihus est judicium de verbis , quae sequuntur : vnvov -/Mrd dvocpegdg yag 
tvvdg tcpoa:ov. Xam ut de metro taceam, quod. quomodocunque in stropfia 
constituitur excidisse hic quasdam syhabas coaiguit, in duphci i^rcnetivo cum 
HW^^juncto recte jam olfenderunt critici antiquiores , quorum nemo incre- 
dibih Heathii interpretationi assensus est vnvov «per somuum» con\(M- 
tentis. Rectius jam Musgravius, quem secutus est Klotzius , ydg (^xpungen- 
,hnn esse vidit, dummodo nc incredibilem nobis obstrudisset hendiadyn le- 
gendo vnvovg xdra dvocpBQag r evvdg. Et quominus justa iha vocis yd.g 
adietosis a ceteris acciperetur, quodammodo obstitit ipse Musgravms per 
8vvdg intehegens « specus quasdam tenebricosas, quale erat Trophonii an- 
trum. '> Id enim cum sane sub terra fuisset positum , jam ydg tvvdg piita- 
verunt esse idem quod x^ovlag evvdg « cubilia su hte rranea. » Verum 
falsam esse oraculi Trophonio consecrati comparationem jam ind(^ apparet, 
(|uod in eo vigilantibus hominibus per subterranea loca raptatis responsa 
dabantur, hic vero aperte sermo est de oraculis per somniorum simu- 
lacra et monita datis. Itaquo dubitari non potest, quin hic quoque de in- 
cubationibus cogitaverit Euripides, quas in templis agitatas esse super stra- 
gulis sive pellibus humi stratis constat. Id ipsum igitur vix alio vocabulo 



9 — 



expniiii potuit (juam sollemni ilio xf^^^^^^^'^^ '1^'0 reposito el strophicum me- 
iri!!)) necessaria \ocabuh udrfiQ transpositione a noiiis restitutum adaequa- 
tnr ct ([uomodo factum sit, ut ydg eih>dg intruderetur, facile intellegitur. hl 
i^itur reposui lixis post tcpQatov lacunae signis, (piam lacimam satis proba- 
}»iliter explevil Kauchensteinius in litteris ad me datis inserto ovx artl)]. 

Sed de ea lacuna explenda ({uomodociinque judicafur. mah- e.mi olint 
expletam esse verbis, ((uae (piidem in libris se(|mintur, raia dt, cui C pejus 
etiam insu[)cr addit ri]v, recte jam intellexit Ilcrmannus , (•ujus verba haec 
sunl : 'Mvp(nitum ine[)tissime Telluris noinen iaia 6i ubi sola coi^ula opus 
(3rat. » Cum eo igitur uavrnov (V dcpeiltro restituere non dubitavi. 

Contra in se(juentibus Scidleiiano xh^^ naidvov th'iev ix zJiog %Qovm> 
ul 111 <'(lilio!io scholastica conlcntus fui, cum e( loculio haud inepte videre- 
tur delendi [)0sse nec disrijiuli \e| attentissimi onensuri sinl in <piarta a hne 
^yllaha antistio[)hicae iion congrucMite. Ouam([uam ingcnue lateor nec pror- 
sus consimile illius locutionis exenq^him us([uam. ([uanliim c^juidem sciam, 
reT)eriri et aliquandilum sane suspicioni-. inctri discre[)antiaiii movere facil- 
!inio nciJiolio e\itabilem. lta([ue commemorandac ccrte simf conjecturae el 
[[,.,.,„.^„„1 i^uth^ — hoc ([iiidem cx libris — lnlZy]vog ^i^Qlrvov scri[)Sit, 
el badhami, ([ui oQii^tv elg Jiov •^Qm'ov [)roposuil a Xauckio rece[)tum. 

Iri proximis constituendis (jiiai!lopcr(> dissentianL editores, ex libns 
eorum \idcre licet, quas dissensiones adnotare <"l dijudicare longum est. 
Pro(icisccndum ab ii^, ([uae certa sunt. IIuc [)rimuiii [lertincl \. lilh tn\ 
pro Inti \f\ui .mli<{ni(ii< cmendalum. ul .id metrum sibi respondcn' deb(.>anl 

haec : , „ , 

■c/MVtg, (0 fPoiiit, uav- tni d tatiOtv xouav , 

Tticov 6' tniiiag ta?fion' naOatv wxiovg ovtiQOvg. 

lln cum [)ostremn non congruanl. hoc reclc \.dit S(.Mdlcrus .iihsi.incndmn 
esse pro ovtiQovg ex v. 1273 ivond^g - I.- qua re ohsequ.M.lcs habiiit 
Hennannum at([ue Hartuniium . .lummodo ue iii al.a ouinia ahiens illud. 
qnod huju. anf maiam correct.onem liabu.l ..iK mq.ortm.am interpretationem. 
rn.n .uo vvxiovg supra prorsus <lel<nissel. <ul)<fif..fo <-|us ... locmn xd-oviav 
ucptAtiv ^tdg uavroavvav. [iro ([uo vocahiilo vice versa v. 127^ dno 6t 
aiiviv ^tdgiiMuhl \ec minus h<'(Miter in .IIo \. 1273 <>( Ih-rmannus cf 
Harf..mm^ m-a<.^ati ^unt. <i..ori.!.i iHc x'^oviav ^lcptMiv uiiviv vvx^ov. Ii.c 
X^ovin, acptktiv luiviua ^tag scnps.i. Vio!cnfi< hi^ n^acl.in.s qua.ilo [.n)- 



— 10 



babilius ('st anibaruni vocum oveioovg et tvonag sedes prono librarioruni <n- 
rore mutatas esse, ita ut v. 1273 Euripides scripserit 

jl^^oviav dq^ileiv urjviv vvxiov^ r oveiQOV^, 

cui strophicus apprime res[)Ondet, si ultimo loco pulamus excidisse \oca- 
bulum bacchium complectens, sicuti 

tkQag . ajicptTte ^avttiov x^ovlov (pvkaaOcov]. 

Ouod vero ante ^ijvLv in libris legitur vocabulum ^eag. id patet im[>eritam 
esse inter[)retationem librarii non intellegentis x^ovlav ^r]VLv nihil aliud 
siiinilicare posse nisi XO-ofoc; ^ijVLv. Restat asyndeton in verbis tOtLObv et 
nav6tv nulla C0[)ula junctis conspicuum, (juod jam Musgraviu^ tollere cona- 
tus est substituendo tnl 61 OBiOag Koaav . haud [n-obabiliter [)iofecto. nec 
telicius Seidlerus inserenda [)articula t [)Ost vvpovg. Defendit (juidem ller- 
mannus ; « copulae adjectione non opus ». inquit, « ([uia his verbis declara- 
tur quod modo dictum est. tTtL d' 86EL6ev xo^av^». Sql\ nec amborum mem- 
brorum rationem nec orationis colorem asyndeto h. I. congruere neminem 
latebil. qui obviae apud tragicos hujus ligurae e.\cm[)Ia com[)araverit. Ouid 
dicendum fucrit, [)robe intellexit Badhamus 7iav6aL conjiciens aptum ex pol - 
licendi notione in tTtl d' t6H6tv xo^av latente, quam foiinulam ad ('(^leber- 
rimmn nomericum 

^ Tcal xvavtyjOLV lit ocpQvOL vtv6t Koovlco}' ' 
c/.^liQo^LaL 6' ccQa lairai tittQQCo^avro avazrog 
XQccrog cln ccd^avciroLO ' ^tyav 6' t?.i?.i ^tv "0?,vu7tov 

m memoriam revocandum a [)Oeta electam e>se nemo non \idet. Sed prae- 
lerendum fuit :tav6tLv, quod non solum [)ro[)ius abest a librorum scri|»- 
lura sed etiam fre([uentiore futuri usu comuKMidatur. 

V. 1278 ([uod in libri.^ legitur ?.a^o6viav ferri non [)Osse editoro ui- 
tellexerunt onmes, [)Iurimique eorum vimu receperunt quod unice verum 
jam invenerat Musgravius ^avro6vvav. de quo non debebant dubitaie litte- 
rarum scilicet apicibus intenli Nauckius. ([ui d' (ila%o6vvca\ etK\i(^ala. ([u 
KatQ06vvav conjecit, alterum altero [)ejus. Hic omnino, quem [)OStremo 
loco nominavi, omnium infelicissime nostrum locum [). 73 — 75 tractavisse 
videtur, ut comparandi gratia \. 1246-49 == 1270 — 73. 12r)2--54~ 
1276—79, quales ab illo constituti sunt, adscrip^isse s.ufliciat ; 



If 



124G 6Aito(i Mirafal.Y.og (([uod tamen 1270 xtQa ncabvov tlittv iv. JLog, ^&qo- 

pro corrupto et ipse i vcov 

habet) tv(pvX?.co bc'i(pv(i. 



yag TttlioQLOv rtQag aucp- 
•cTcti uavrtiov x^^oviov. 

i2r,2 tjiavtg. lo ^oijk. uav- 
rtion' 6 tTtiiiag ta\ficov 
ToiTtodl r iv xQv^itp 
^(i66tig iv (H^tvbti ^oovLO 



llvxflcov x^oviav (ccf^^tXtiv 
d^tcig ^yiviv vvxiovg r ivoitccg. 

127G tTtl d' i6tL6tv Kouav , 
7tav6tv i'u;f/()i'i? ovti- 
Qovg , ciTto karQ06vvav 
vvxTCOTtov itti?,tv (ioorLov. 



In quifnis nihil novi. (|uod probari ({itoal. inesse patet. Sed haec de can- 
licis Imjus tragoediae satis sunto ! 



Postremo ultima jam harum (^mendationum [)arte (anHjuam corollario 
eos diverl)iorum locos tractai-e |)lacet. quos tribus prioribus inserere aut non 
f)otni. cum sero in sus[)icionem mihi venerint, aut nolui, ([uoniam mmc dc- 
mum sive certa sive [)robabilis medendi i-atio n)ihi succmrit. 

Koi'um locorum [u-imus. (|ui (jutfh^m ad posteriorem classem pertinet. 
lei^itui' \. 246, (juo ]j)higema a mmtio de duoriim [)Crogrinorum caj»tma 
rcrtior facta ex eodem. si quidem librorum sci'i|)turam <efpiimm\ hoc iii so- 
iil.) re sati^ insolitum ([uaerit ; 

TtodaTTol: rivog yijg ovo^i txovOLV 01 t^ivoL: 
Minim iiiitiir. (luod anl(.' Nauckium iiemo in hoc vocal)ulo ollendit. magis 
mirum. ([uod [)OSt eum Kvi(\ala eju< defendendi periculum fecit [). 30 his 
xcrbis; ^iMeiner Mnmunj nach lassl sieh aus V. 240 <//>■ Krhthcit mn ovou 
hcivcisvn; Eur. schcint das WiWt ovou (jcflissentlich zu uucderholcn; gc- 
fUssentlich lasst cr dir /ph. zufrsl nach cicni ovoua yr]g und dann nach dctn 
llvoua Tcov 'iivLov fragen fes ist natdrHch int ) . 240 rcov ti^^cnv im r.njensatzc 
nm rivog yrjg zu hctoncn))^. bifelicissime profecto ' Ita enim. (|uema(lmo- 
dum hic lit, si iiomeii terrae [)eregrinae ellertur. non tam, mulc vere 
oriimdi <n\i. sed [)0tius, unde se oriundos esse praedicenl hospit«>s .ml iim- 
bigue aut a|)crtc menda(H\s. (piaeritur, (piod absonmn (^sse ab hoc loco pa- 
tet. Accedit, (piod i[)sa locutio ovoua yijg tpiv ab oinni con-uetudine ab- 
hoiret. Hcctc igitur fecit .Nanckiu-. ([uod ovou rejecil, non rcclc , (jiioii 
ejus in locum vouov restitiiit. (pio vocabulo diuturnior at(pic ncrurali(»r 
peregrinorum notitia. (piam qualcfn concipere mmtii hiisset. eidem iinputa- 



i ) 



rcliir : iifqiie cuiiii [)rimo adspectu " iiiuro huniiiiuuj " iirbiumquc [^orvule- 
iiiu^. l)e>i(ii'; Uur [)oliu> in altero interroiiationis iiieinbro. quod trito illi tto- 
danoi e[)e\e«ieseos loeo adjicitur. Nocabulutii externi habitus >iij:niiicainui«M!i 
lenens. Id \ero Ox)]u' txov6LV 1'uisse neino jani , o|)inor. dubitabit. l num 
atrero locum consiinilem ex So[)hocIis Philocteta v. 223; 

— — — Oy/iau uh' yc\o FJjm60'^ 
Crolfjg vnccjyti. 
\. o72m[([. ()reste> indiiiiiabundus. (juod A|)olhni> oi'aculo maligne cn- 
(•um\entum >e arbitratur, in has ([uerehi> erum[)it : 

Ttolvg TaQCiy^og h> rf roi^ ■'^irioig l-vi 
'jiciv roib' (3oor£f'o(s' • 'iv ^\ IvitbiTca ^uoj^or. 
OT ovY. acfocov i^v aavTtcov '^biOyitig AoyoL^ 

O/MlirV, Wt,- o/M?.t TolOiV tiboOiV. 

Ad \. "^T-^ de ([uo hic ina.xiine agitur. haec est Kireiiholhi aunotatio : 

ii IvTiHTaL B. AbiTteTca C sec. Furiam, IvnHTac sec. VictorinunK unde sus})i- 

eor utrum([ue in eo eodice k'iii . nam etiam a[)[). Parr. duo IvTctiTca . ter- 

(ium ItLTttTca. e quo subh^git cam scri[)turam Musnru> . ceteruni [)o>l hnne 

\ersuin nonnuna de>i(h^rari inanirestum est >■. Vellem eqnidem \ir de Vax- 

ri|)ide o[)tiine inerilus manirestum reddidisset, ([ualia [)ost euni vcrsuin de- 

^iderari possint. (Juod nl)icun([ne non ht a critico lacunae sus|)icionem 

[)i()[)onente. eam sns[)icionein nihil esse nisi haud ob.>>eurum crilicae « j)au- 

|i(M'tatis te--^liinoniuin'' [^ronuntiare non dubito, ([uain [)au[)ertatem a[)(>rte 

prohteri (|uain Irivoia conjecturae . quae nulla est. s|)ecie obteiiere iiiauis 

tlecet. Va sane si ei-iticoruni varia |^ercenseinu> tenlainina . alium al) alio 

rehitatum. nullum vero eorum ciTtoQLCiu, solutionem in\enisse \ideinn>. .Mn>- 

ura\ium. (|ui /.tijttTai cominendavit Orotem aibitratu> dicere « hoc iinum 

in malis >ol,itii sibi relicluin esse, ([uod non [)ro[)ria im[)rudenlia, sed va- 

lum inonitis oblein[)erando se i[)sum [oerdiderit » — eum ([uidein rccte re- 

hitavit S(;idlerus, sed ipse ([uod letinuit kvTttiTaL de Oreste intelh^i^enduiii. 

([uam intei[)relati()nem Klotzius ado[)ta\it. id suo jure rejecit Heiinannus. 

Nec hic lainen seribendo tr bt kvTttia^aL aovov vernin invenisse [)Ulan- 

dus est. ([uanu[uam obse([uentem adeo habuit acerrimum obtrectatorcm iiar- 

lunLmm. Nam nec sententia ilia universalis . ([ua rccte sane diceretui ' in 

humanis rebu> nilui inesse quam dolore allici " , nlio [lacio etiam ad ie> 

divinas translerri [)otest, el eidcm sententiae haud a[)le [)ei .solam eu[)u]am 

Tt adncctitur ultimmn membrum [)lane aliam .-(Mitentiam tenen>. nuid li. 1. 



i;i 



necessario dicendum luerit . [)robe inteile.xit Scliocnius, qui sci'i[)to VV dt 
kvTtil TOL (.lovov Iiaec enarravit ita : ^'^ Auch (lic (iiitlcr sind licfjenhafi und rs 
hvrrscht (jrosse Ycrivirrung in yoltlichen und incnschlichcn JJingcn. Mutj dies 
cther liun cinrnal dcr Fall sein . Fincs nur bctruht dahei frcilirh. u-mn 
'oTt, nicht oTij man ndnilich . ohwohl nicht unrerstundtg . auf das WOrt ron 
i^rophclrn gchaul hat tcnd in Folgc darcjn untcrgchl > . Sed ul de im|)rol)a- 

biii \(Msus moduiatione laceam, ferri non [)Osse iiie quidem [)articulam loi 
vei cx i[)sa Sclioenii int(M'[)retatioiie a[)[iaret. \(^ mnlta '^(M-i^isil in eandem 
siMitentiam Euri[)idcs 'tv 61 kvjtyoov uovov , cujus inter|)retatio kvjtti cum 
[)oetae \erl)is illata essel . melii iiialia ialso in [)assi\iim mutala est. ([uod 
tuin s(Mitentiae causa int(M-|)olatori> im[)oiluiii inami in /uiTrtTai abii!. In ejus- 
modi locutionibus adiectivnm omi>so \erl)o tOTi non minn.^ u.>italiim esse 
([uain [lerfectum verbum alii loci demonstrani. iil Mcii. ^^i akk tv tl uol 
TtooOavTtg . llere. lui'. 19h 'tv utv tlj kojoTov. 

V. 731 s([([. l[)iii-enia de nnntii fide si- dubiiare jirolitelm liis \erl)is; 
tyco dt TafJiko. utj aTtovoOTiiOag Z^ovol; 
^ijTaL :r(/o ()i"'dH' tc}^ tac\g tTtLOrokag 
o T)[vbt utkkcov dc/.Tov ti^ ./o;'<>r-" (ptQtiv. 
.Mirum |)roleclu esl. ([uod e\ tot editoribus ante Kirchhoflium iKMiio in 
ueneti\o yxrovog oflendil, ([ni si. ((mMnadmodum \oliio heii solel, de 'Jaii- 
rica terra intellciiitur. |)atel aul Ti]odt aul i[)-uiii TavfjLKr^g nomeii adjiCKMi- 
dum hiisse. uli liel. 47 i Acr/.tdaiuovog yrig dtvQo ro6T>]oaO aito dictiim esl. 
l)(MnonstratiMim \ero [ironoiiKMi eliam. si cum Kir(hliol!io y^ova scribatiir. 
necessario des!d(M-atur : neqne (Miini /Dw?' sinqiliciler dc paiii) <li' i i.otuil. 
Non dubito. ([uin y^dovog e\[)licandi eausa ad anovoOTiiOag adseri|)tum jic- 
miinain elausulam ex[)ulerit. qua olim [)oeta aTtovc^OriiOag diluov scii[)seiat. 
uti su[)ra \. 53 j ovitco vtvoOrrf/. oi/.ov. 

V. 735 s([f[. INlades hanc sibi sacrameiili hberatioiKMn [)0stulal ; 

t^atQtTov aoL dog T(')d . )jv tl vavg Ttci^)/ , 

yy) dtkTog tv /.kvbcovL yQnuc''T(.ov utTa 

(lcpccvrjg ytv)iTaL, Oioaa 6 txOioooJ <{o?'0?', 

ro?' oQ/.ov tivaL rovdt ^nyKtT t^Tttdor. 
Ouamquam non nei,'averim \)vr se ([uidem dici [lo^^c \)vni'' hiuias yQtiU(--' 
Tcov utTa, h. e. cum cet(M'is. ([uae na\i ii»![)Ositae Mnl (!|)ibns. haec i[)^a 
tamen o [) u m inentio [)otius mercatori ant opuhMito [)eregriiiaton convenire 
videtur ([uam Pvladi. ([ui nanirairus et liaiiebntiii et iiabeii v..luil ^- omma mi;i 



14 ^ 



soeuiii portans ». Ita(|uo haud scio an Euripidos potiiis OiX^atcov ^ka 
scripsorit navis in tabulas suas dissolutao interitum accurate indicaturus. 
Et clr. Cycl. 144, ubi de vino rjuaeritur : tv 6i:?Mcc6Lv vmg lariv yj cpBQHg 
6v VLv; 

('orrup'us adhuc forobatur v. 912, cpioni H hoc niodo exhibot : 
ovdtv a l7ii6p] y oud' aiio6z}i]6u "koyov , 
idji nihil juvat tTti^xt] ot ano6r}]6]] codico C oblaturn . ot toIerantioi'os aequo 
fuorunt anticfuioros editoros, (pii lopositis o\ Aldina indicativis contonti luo- 
runt. Vitiuin subesse Hlmsloius sonsit, sed in oo tollondo subtilior (piam 
tolicior cxstilit. cum ov ar] a lni6x)j y ov6 ano6Tr]6ti loyov conjocit. (Juem 
(pii r(,M'to rolutavit Hormannus mai^nopore voreor ne scribondo ovbtv at ^r] 
^^Xii y^ *^''^ (':7ro6Tr'i6ti loyov iion lam ' rarius dic(MKli iionus « , sed prorsus 
soloocum inluloiil. (jiiam(piam id etiam Schoonius socui'o rocepit. Unum 
recto \i(lit llartuiiiiu^ torri non posso [)articulam yt. sod i|)so (pioquo (piasi 
modicato pociilo obcaocatu> l-llmslojanum ov ar] pro corta modi(3ina habuit, 
ita^uio 1' iiri a t7ti6x]]b or'd' a7io6Tr]6t i g loyov scripsit. l)i\ersam, >0i\ 
non molioroni viam monstra\it Kvi('ala [». ."i4 ov dti a tni^xtiv ovd ano- 
6tr]6ai loyov conjicions. Hocte ov6tv rotimiit (i. Dindorlius, sed \ersimi 
insolita ciasi corru|)it (H)rrigondo ocdn' a litL6x)]6ti ov6 djto6Tr]6tL koyov. 
Kt ioiiiio alio (iucit trai^ici soi'nionis diliiions observatio. In ([uo sormone si 
({uis lestinanti(Mem altorius aut in dicondo aut in ai^ondo ardorom quacunquo 
de causa ro[)rimoro vult. ics^ionsi iiiitio tTti^xtg [ironuntiaro solot. ([uom 
sollomnom im[»orali\ iim hic ([iKXjiic in librorum tnioxr] latoro hi loci oston- 
flimt : 

Phoon. 452. cJti^XB^' ovt oi to Ta^v Tr]v 6iKr]v tx^'- 

El. 962. tjti^xtg' ta{idlcoatv elg allov Xoyov. 

lon, ri2(). i-Ttioxtg. co Tcai ' Toi7to6a ydo ;^o>|(5r^/o<()?' 

}A7tov6a x^oiy/.ov roud' v7tto^dXho ito^a. 

(Jr. 101)9. Ini^x^g ' ^c ^dtv tcoio Ta 6ol aoa^r)}' txco. 

Androm. n.iO, Mtvirlcd, t7ti6xtg' ar] rcixvv dvtv 6ixr]g. 

Sn[)[)!. .^97. — t7ti6ytg. rjv 6^ caca/.AdSrj Ttdvoi' 

aokcov v7tavra rolg taolg \^ovktvaa6LV. 

\\\\)\). .)H7. cTti^xtT ' av6r]v riov 't'6o-)d^tv r/Md\^io. 

Hcl. 1184. tTti^xtr' ti6oocd ydo ovg 6idr/outv. 

.Ibid. 1642. t7ti6ytg dc^ydg . ai6iv ovx ogd^cog cfigtL. 



— 15 



Hos locos si contuleris, non dubitabis. (juin Euri[)idis manum restituonmu- 
scribendo : 

£7ti6x^g' ovdtv ydg ju' d7to6rr]6tL kdyov. 

(Juibus statini Iphigenia haec subjicit : 

ngcotov 7tv^t6xfaL , tiva Tiot 'HltKtga 7tdtaov 
ulr]xt f^LOtov ' (piXa yccg t6tai Ttcivr tuoi. 
Ita libri. Sod frustra ultima oxplicaro conati sunt. Et voliialam ([iiidcm iii- 
ter[)rotationom — ((acce[)ta onim mihi erunt omnia, sci!. ([uac do 
Electra mihi narrabis ^ — locto rolutavit Kvir^ala I. c. sed quam ipso sibi 
confinxit sentontiai'um cohaorentiam — ov 6ti u tTciOytiv Ttocorov atv riva 
Ttdt^ov tilr]xtv 'HktKtga. tTttita 6t xal dlXa' cpila yc<Q Iqtcu Ttdvr t^ioi — . 
haec voro tam incredibilis est, ut miror Klotzium I.atini^ \crbis oam vo\^e- 
tiisso. Nec virorum doctorum conjocturao satislaciunt . iil Mai-klandi cpika 
ydg t6Ti ravt t^oi . quam roce[)tam ab llartiiiii,^o laiiiiiioro dixil IhMiiian- 
nus, rocto sano, sod [x^jus otiam ost propter inusitatani loculionem, ([uod i[)se 
scripsit cfika ydg tg rd %dvr t}ioi . id iit essel «oninino ciiim hoc 
mihi cordi ost. » (^)ui(l dici dobuorit , unus Soidlcriis sonsit, sed rito id 
ex[)rimoro non valuit. cum in montem sibi venire [)assus est cpika yccQ t6ri 
7tdvr t^d. Viam tamon monstravil eo. ([uod [)iactoi ^rrii-rr: (>tiam [)Ossossivimi 
[)ronomon necossarium esse vidit, dummodo ne id cxpuiiclo iaoi intiilisset. 
([uod non minus nocossarium est. Pronomon [)Ossossivum roclc articulo in- 
struxit sed male 7td7'ra ejocit Schoonius conjiciondo : cpika yc(Q lori rda 
ilioi. Potius patet jiLorov additamentum esso intoipolatoris metrum , [)ost- 
([uam pronomon [)Ossessivum excidit , sanaturi. ruri[)iilciii vero dedisso : fl'- 
krjyt ' cpika ydg t6Ti rd^id Ttcivr t^oi. 

Eerri sano [)otost ([uod Orestes v. 956 s([. dc so dicit ; 
ijkyovv 6t 6iy(i KCi^oKovv ovk ti6ivai . 
aiya 6rtvcii^cov , ovvtK r]v ^u^TQcrg cpovtvg. 
Sed cum ille i^ravom aninii moerorem occullare studuerit. probabilo osl eum 
non tam valido. quam tacito ingomuisso. ne ([ui adorant suspiria oju^ 
audirent. Inde haud scio an kd&QCj: 6Ttvc^gcov scriliondiim sit , ([uam([uam 
in editione scholastica traditum fiiya consulto rotinui. 

Sed non ferondum orat, quod \. 1046 Orostes intcrroi:;abal : 
Uvkcidrjg 6' '66 i]^iLV tcov rtrci^trai (pdvov\ 
Ultimum \ocabuIum quam non quadrot , optimo o\ Schoonii intoi[»rotatione 



— 1 b — 



intclleiiilur. .luaiii illc Marklanduiu ^eculus liis vtMhis coMcepil : ^^(povov 
a>rnh>n >nM dn dirst-n hrinrn hct dem Morde » , d. h. hn dmi Vonrandr. dcn 
du in Ikinif mpinn mn der Bejlecknng durch Mord hcrnchmm wtUst r,jl. V. 1031 
nnd 1033 . Ihr rnts,nrch'ndc Sinn dcr Antwort {tavrov 6o\ aia6aa) bcscitigt 
allen Anstoss . den nmn an dieser Lesart (jenommen hat >k lloc ipsinn rcs[)on- 
Hini tn{um m .•onsidcnisscnt accurate intcrprct/,'s . non soluin nun.piain <lc 
infrc.lil)ili Ha co-itasscnt intcrprctatione. secl etiain conjccturis abstinuissent 
,,or sc (piidcni luuul ah^onis sed ncc r.-i r;itioni ncc illi^ Ipln-eniac verhis 
COnurucntil>u>. <Juat> cuin rcspondct 

TccvTin> yeQoiv do\ Ati^Tfn aiaija ciiov . 
.;iti- o<t(Miiit ctiaiii ()rc-ti> intcrro^iationcin tantuni in dolosa sororis ora- 
hr.ti.- x.M-atani csse, cujus ar-uincntuin antcccdcntihus mdc a \. 1031 p.'r 
r,,.>t.'ra. H .pii.lcni mmtn f>\iadcin exce[)eris . onmia cnarratuin cst. Huic 
ii:itur ..ratiom .p.oniodo ctiam IMad.s mfcrri |)0sset. nt .'l H^sc cjus hcn.'- 
MMvarctur. .juacrcn» dchcl.at ( )rcstcs, non .pia>i illi aut in o[)crc aut 
inl.. perlici.Mi.l.. partes essent irihuendae, .juas .[iiidem partcs sola adhuc 
l|,ii!-.«ma >u>cc[)it. Iii.l.' [)atct ncc cmn Hr.).laco ttovov nec cuin Mus-ra\i.. 
iSalov <('\'\\n [)0ssc, scd loyov nccc>>ario rcstitucmluni esse. 
In ea. .[uac ^tatim -uhsc<[uitur. colloquii [)arte. 

OPKlTlll^. /jc^oa ()' avaxTO^ )j cidoTO^ dnccanr; Tccdb: 
[(l^irESKl l. TfH6aC)a ur'ttoK' ' ov ycco (iv )M%oiai yt. 



Iici.» 
in i 



opk2:tiii.. 

laUFKSKl /. 

opk2:tiii:. 



u):j.». 



m ^a- 



■/.o:\ urjV CKOs yt ztiTvlo^ ft'/yo>/b' :?rf^o<"^- 

(io! ())) uirk^i]' XQU ^''-'^^' o.Tw^' c^i-i y.aho^:. 

i-rij^ <o>?'()t' d^i . TC(6d^- ovy/AWil^ai TC(df. 

(iU: avticui y.ca loyov^ Tcei6T)ioLOVL; 

'cvoio/: ■ r/ei Toi dvvaaiv r-u' oixTOv yvvij. 

Tic fV (U^: ioiO:: av TticVTa ova{iai)^ >Cf^/.o3i,- " 
ncmo criticorum ollcndit |.ra<'tcr llcnricum ilirzclium Li|)sionsem. .[iii 
uaci, ([uam - <lc Kuri|)idi- m comi^oncndi^ .livcrhiis arte » scri[)tam Li|)Siae 
lioc i[)SO anno cdidit. disscrtationc |.. :)4 ..[. accurate deinonstrax it \. lOr^l 
uon quadrarc ah l[.ln-enia ivlatum Orcsti navem [)aratam csse asseveranti. 
quoniam Hmi. rr: alka h. c. aliac n- [)racter nQN is a[)[)aratinn ad rujiain nc- 
cessariac .[ualcs ^mt. xi\ vidcatur dici [)0.ssc. idcm([ue rcctc pcrs[)eMt ct 
\. 10r)2 Iphmcnia.' esse, quac nt oinnino consiliorum invcntrix sit. ita nunc 
,,uo.[u.^ !,.>a de niulicrihu> .•..-itct. ct nnum in ha.^ rciiionc excidis^' \crsum. 



1 



Sed nec iibi hie versus exoiderit et «ujus fuerit . intellexit et toto loco er- 
ravit sic constituendo : 

0PE2:TH2:. x(u ^yiv vHog yi niTvko^ ^v))Qr]g jraga. 

l0irENETL •***.• 

0PE2:TH2:, oo\ dti uikiiv iQYi tixlK omo^ t^tt xcUwij. 

I^IFENETL iviu uiwov dei. zciOde 6vyy.ovtai Tccdt. 

0PE2:TH2:. (}X/: avTiatt A. T. A. 

In his Iria suut. ([uac uialc hahcant : priuiuin Orcstis dc instructa [)arata.[ue 

navi lucntio adse\erandi [.articulis y.a\ u)]v sinc ullo \crhorum sentcnlia- 

ruuive couuexu j)0St Iphiireniac res[)onsum TttiOaOa av^oi^ . ov yico dv la- 

xfoiui y\r illata: deinde quod. .[uid ad hanc navis paratac mcntioncm rcs[)on 

dere de!)uerit I[)higcnia. vix excoiiitari |)0test: [)ostreuio, ([iiod \. 1051 Oresti 

tribuitur. ita ut relatis Ta akka ad ca . .[uac Iphii^cuia jain .^xcoi^ita\('rat 

ipsa. hacc eadeiu. (^uae -^(^ lacturaui certissime simul pronuntia\crat. ul [)er- 

se([uatur. ille quasi novam vom couuueudaturus inutilitfT im[)ortunc<[u<' stre- 

uuissiiuam sororein adinoueat. Quid (juod . si lotuin locuin iiulla [)rac[)cditi 

opinione siiupliciter perleiieiiinus. rectc illuui versum I[)higcniac trihui atqu.' 

ta akka de iis potius. ([ua.' |)Osl Iphigeniam Oresti facicnda restant. intel- 

lej^i d(d)(MM' facilc [)crspici(Mnus, <ui inlcrprclationi unicc convenii ultiimj^ 

Orestis \(Msu> 

Ti( d akk iiJio^ clv navta 6v^^ai)i xfd^o^', 

<[uo a[)crte ad illain sororis re->[)onsioneiu res[)icil. Patcl iicitHr [)Otius post 
v. 10 i9 unum Orcstis versum interii-^sc hujus tere sentcnliae: «haec vero 
ubi facta vunt. <[uid lum I a c i c n d u m .'' ^ cm jam li^hii^cnia \. 10.^1 

respondet 

(jof d>} aikcir /^tjy Ta.kk oTTiO':: i-^ti /.akio^, 

c|uac jcsteut po>t simulacrum a.l litus ua\is([ue [)ro[)in([uitatcm liah>[.orta- 
tum. Orestis esse ejusque sociorurn declaratiira. scilicct ut lui^ati.^ harharis 
ipsani cum <imulacro navi intVrant ancoras([uc soKant. Con^cntKm'; Oro^tcv 

V. 1050 

>ia\ ii))v vtixj^ yir TiiTvko^ tv)'iQ)i^ naoa 

uavem ccrte. ([ua ante omnia ad i<l ncirotium 0[)us ^ii . m>tru<'lani [.raol.. 
. esse. «[uod >U[)ra \. 981 -.q. hivviter tantuni indica\it. iiuik' diMi!.' aflirmat 
Ila ii<itur huuc locuui in scholastica editiono ordiiwui. 



18 



\. 1056 M\. iij iii>ii> ^u- leguiitur : 

(o (plkxatai yvvcdKB^. oj ^ v^a^ ,^/i;rc.j . 
Ka\ rau Iv v{iiv tOtiv )j xakoyg '^X^iv . 
ij }i)jdh' ilvai nai 6tiQ)i^y)]vai itatQa^. 
K(3>liUMM..luu. osse d^ v^a^ |i/./jr« prinuLs Mclit Hermamius. queiii ctUn 
r(lil()i.'> rertc seculi suut oiunes. Sed illud co,- uou siiuplici eiToir illatuu. 
<c<l .'\ .ilia s(;.le trau>latuui \i(letui : uain proiecto . (^uae jaiu ^equcutibus 
.'xpumt Iplu-euia. >uaui saluteui ui chori p(»testate positaui (3sse. aperte eau- 
..lUi couliueiit. propter .piaiu a.l euiu respiciat. Ila.pie pro copula hi.- qui- 
<i(Mii iniuu- apta scrijjciv iiou duhitavi io^ ta^' iv vuiv tOtiv. 
Hcli.pii i .tactum ut in editi.)ue scholastica, \. 115.^ 

advtoi ^ T h' ayvoi^ 6 co a a k cc uno vt a ( tzvoi , 
(piam.puim .M 6mia Mugular. poMtum mai^noperc oiVeudit [uolecto emm 

nnra .«st. (piam admittmnu> necesse est. locutio of Uvoi launovtai. cnoua -, 
,.( vrrl.! ?.au7tovtca mcdia lorma dubitatiouem movet. cujus alterum tantum 
u, M.',i. 1194 evstat e.veiupluin Ttvo d\ inn y.oLDp' '^6ti6[ . uCdlov b\g to- 
dw,- T ika^:iiTo, nc illud .pudein satis cerlum. Hanc tanlum , uon illam 
nn.M.M(mcm t..llil .lacobsii conjectura ; Oc^ma 6c'.7ttovtaL . quam non debebat 
icciperc .Nauckiu-. Uuare \idendum. au owuf-:r' f/F ^oi^Tf^/ >tl'o/ poeta >crip- 
>,Mit Aliam viam Kaiichcn^tciniu^ iniil. (pu. cum coj^ulii t pobt ddvtoi^ 
non lil)roruu, auctoritatc nitatur. sed e Bothii demum con|cct.ira iHai;. mI, 
iino teuoiv hunc \(Msum anteccdenli adjunxit hoc mod.' : 

_ . — {j§ri Tcov SivLov zati^Qt^ato 

ddvtou iv dyvoig 6oiuat iu7tQr]6ai TtvQi 
s,Mt. iit d.- auda.Ma huju^ conatu> taceam ip>;i illa (•on|um-ti<. yMt)^Qiato 
iujtQ)]oai ah.piid .onlorti continere \idctur .pi;iM n.)i. sacriiicium, sed c(U-- 
porum coml u>tio re> primaria iuis;?cl. 

Locum .litii(Mleui. .pii \. 1209 I2l4 h-itur uidc a Marklando \ariis 
trauspositionibu> malc vexatum e^^rci^ie vindica\it Kvicala j). i)9 vcpoMto 
V. 1213 .'t >auacit(M cvplanato ■acA cfllcov y ov^ dti ucihota pro librorum 
scriptura xra cfUo^v y ovdng uddi6ta. Kum i-itur )ure secutu^^ .-^t Klotzius. 
S.mI se.pienKMu \ersuin, (pieiu ut trimetrum 

cog f/xoTWcj 6b 7td6a %av^dc,i:i :n:c)Au 
Thoanti continuatum nol)i> praebeut lil)ri. ueuter eorum sanavit. ac.pues.^en 



— 19 - 

tes in Hermanni invento. (pji repetito BixotoK atque Tphiizeuiae dato vcr-«uni 
ita explevit : 

l<^irENElA. tiKOtojg. 0OA2J. cog tiKcWcoig 6i Jtaoa dcw^dCti itoki.^. 
Et illud uKotorg (piin vere Iphigeniae adtribueril aptissiiue ita ad Thoantis 
w yt /Jidtvtig Ttokiv respondenti, dubitari non potest. Sed (^jus.Umh parti- 
culae in Thoantis responso repetitio rern eo minu- poluit . (pi<.)niaiii aliain 
desideramus particulam urbis rcverentiam cum lphii;cniae pictat. c(mij)oii(Mi- 
tem. Ne multa, Kuri|)ides scripsil ad\erbio. .piod iii deliciis habei . illato : 

JcPlfENElA. tiKotojg. HOIZ. cog Kdota Kcd 6i 7ta6a '&av^dUt Tiohg. 
Cfr. . ut alio.> h)co> laceam , llippoi. 1041. 

y.a\ 6 1) yi KCiQta tavta ^av^dto)., TtdttQ. 
Ketinui ct delendi. uti par eral m «(liliouc \. 1299. tpi.Muadmodum 
volco e\ Markiaudi .orrectione lemtur. 

aitt6ti %Vkih' tCOV TttTtQCXyUiVO)!' UcOO^. 

cum libn aittatl tt' ivur?' [)racl)canl, Scd mihi .juo.ju.' ii( \auckio vaiv 
tiovdt tioi' TttTtQayuivo))' [iropoiKMili mu>itatuiii m hm l.).iilione ^tQog su- 
s|)ectum e.s(. ujcpie eo inaiii>. <|uo iaciliu^ etiam aiii.- rationii)u> oimlii pote- 
rat, ut aut Ta3i' TttTtQayuivoiv \'6o}g aut nittOti \f vuiv yai r/ rw?- TaitQa- 
yuivo)v aut a.Jo utcog yaQ v^uv tcbi' jtiTtQayaiviov ^ita S('ribei"elm . 

Hectejam antiquiorcs critici iu \. l^^Sj) ^ yii^ ^ E}.?.ddo^ vcvtat i'tiog ol- 
fenderuut. >ed male scribendo j)r<> yii^ aul tijc aiii T>]i>() hm^^mdmn miulc- 
runl :>u|)[)l(Mi.(M.tum conlra i|)>iu^ [)octac coiiMictudiiHM.i <jii.i «pii^i hic ([uo- 
([ue scri[)tuiu liierit . satis a[UM'le declaratur. (',om[)aia 'm.imi n)ifii quaeso si- 
miles ad[)eliationes in Hei. l.")9.> m[. ti ^ikktt . w yiig Ekkabog kiotiouccta, I 
Ccpcittiv qovtvtiv liccQiiccQovg .'I Vhoen. 1225 co yvjg 'Ekkc/.do^ atoatr^krTai. sta- 
tim([ue mtelleges liic .[UO.[uc po^l lo yifj Ekkddo^ ,[uadri.^vllal)um po^idim 
fuisse .•^ub^tantivum, ([uo })uculian> naularum comiitio dis(Ml< mdicarclur. 
Id vero aou vtaviai fuit . <[Uod Nauckius conje.Mt. -.mI vt)ikatai. cuju,- 
\()cabuli uo^tris iexicis i^norati memoriarn servavil llc^vch. \(tl. II [>. ^62: 
1't )jkdt)ig' o i\yvvcov )j i/.avi'o)v t6 Ttkoiov. Kjusd(Mii vocabuh siniili> i;lossa 
h. I. hiit vavtai vtug. Idem vilium olim in Maueth. II. Iki expuli ikdtai 
mjcjv [>r(» vcwtca v)jcov scrilxMido. 



'^ ^*^ ^ 






r 



:^^s 



g'- 



i^ 



iX 



\^' 




i^i: 



k<%* 



p','.'^ .-"■•i". 



*«•' 



f .'». 



«.», «■-*' 






:'*-f 



sor*.- 



r^ 






.':# 



•^^ ^ 



■**.■ 



H«%-^' 



*%- -- 



Hsa*" 



.%. 









■*^# 



%- w 



* /* 1 



r«**j 



l:-:<c; 



•»>• 



-■>' 



-.^ 










.-«. 



'*.^^ 



***■• 



»-<■•- ^ 



U'. 



&f 



.<«?'•; 
'A-' 






- V 



.-,# 



%■:.