(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Children's Library | Biodiversity Heritage Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Fornmanna sögur, eptir gömlum handritum útgefnar að tilhlutun hins Norræna fornfræða fèlags .."

Google 



This is a digital copy of a book that was prcscrvod for gcncrations on library shclvcs bcforc it was carcfully scanncd by Googlc as part of a projcct 

to make the world's books discoverablc onlinc. 

It has survived long enough for the copyright to cxpirc and thc book to cntcr thc public domain. A public domain book is one that was never subjcct 

to copyright or whose legal copyright term has expircd. Whcthcr a book is in thc public domain may vary country to country. Public domain books 

are our gateways to the past, representing a wealth of history, cultuie and knowledge that's often difficult to discovcr. 

Marks, notations and other maiginalia present in the original volume will appear in this flle - a reminder of this book's long journcy from thc 

publishcr to a library and fmally to you. 

Usage guidelines 

Googlc is proud to partncr with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to thc 
public and wc arc mcrcly thcir custodians. Nevertheless, this work is expensive, so in order to keep providing this resource, we liave taken stcps to 
prcvcnt abusc by commcrcial partics, including placing tcchnical rcstrictions on automatcd qucrying. 
Wc also ask that you: 

+ Make non-commercial use ofthefiles Wc dcsigncd Googlc Book Scarch for usc by individuals, and wc rcqucst that you usc thcsc filcs for 
personal, non-commercial purposes. 

+ Refrainfivm automated querying Do nol send aulomatcd qucrics of any sort to Googlc's systcm: If you arc conducting rcscarch on machinc 
translation, optical character recognition or other areas where access to a laigc amount of tcxt is hclpful, plcasc contact us. Wc cncouragc thc 
use of public domain materials for these purposes and may be able to help. 

+ A/íJí/iííJí/i íJíírí&Hííon The Google "watermark" you see on each flle is essential for informingpcoplcabout this projcct andhclping thcm find 
additional materials through Google Book Search. Please do not remove it. 

+ Keep it legal Whatcvcr your usc, rcmember that you are lesponsible for ensuring that what you arc doing is lcgal. Do not assumc that just 
bccausc wc bclicvc a book is in thc public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other 
countrics. Whcthcr a book is still in copyright varies from country to country, and wc can'l offcr guidancc on whclhcr any speciflc usc of 
any speciflc book is allowed. Please do not assume that a book's appearancc in Googlc Book Scarch mcans it can bc uscd in any manncr 
anywhere in the world. Copyright infringement liabili^ can be quite seveie. 

About Google Book Search 

Googlc's mission is to organizc thc world's information and to makc it univcrsally acccssiblc and uscful. Googlc Book Scarch hclps rcadcrs 
discovcr thc world's books whilc hclping authors and publishcrs rcach ncw audicnccs. You can scarch through thc full icxi of ihis book on thc wcb 

at |http : //books . qooqle . com/| 



i V 



l 

,í 



«4 



FORNMANNA SÖGUR, 



EPTIR GÖMLtM HANDRITOM 



» \ 



TJTGJEFNAR 



AÐ TILHLUTUN HINS 



KONUNGLIGA 



WORRÆNA FORNFRÆÐA FELAGS, 




UrÍSar ojÆí 
kveSr engi naðttr. 



FjöhvihnBmáL 



K I 



FJÓRÐA BINDI. 

Saga Ölafs konúngs hins hélga. 
Fyrri deild. 









'1- 1 ' 



. • 



Kauptitantfal^Qftf^ 1829. 

PreiitaSar lijá Har^phg FriÍfiek Popp^ 

t 



w ■> 



J * 



* . 



.\ ■ 



^ s 



• -.• .» 



</»»»t. .» •ll^' 






' ■ > I 



- * • # 



« • 



■ 4 t ' 



fc • \ • 



"■ * * r - 



/ 






\ 



. .v^- ; 



•♦ 



/• 



SAGA ÓLAFS RONÚNGS 

HINS HELGA. 



EPTIR GÖMLUM SKINNBOKUM 



tJTG^IN 



y 



ÁD TILHLUTUN HINS 
KONÚNGLIGA 



^ V. 



^ -v 



NORRÆNA FORNFRÆ^A FELAGS. 



•/ 



I 



FYRRÍ DEILD. ^ 



• ^ 



Prentuí hjá jflarit^ig FriÍreí Popp. 



/ 






» » 1* - 



t •*— •• 



, ( 



, . > 



>- é 



• * 



» 



\ % 



i 



_ / 



Saga Ólafs konúngs ens helga 

Haraldssoimr. 



Prölogus. 

J\bi prestr porgilssaii enn frdSi ritaSi fyrstr 
inanna [hér á landi' at nörrænu máli fræ,ði, bæði 
forna ok nýja; ritaði liann fyrst 1 upphafi sinnar 
bökar frá íslands bygð ok lagasetníng^ siðan frá 
lögsögumönnum , hversu lengi hverr hafSi lög- 
sögu, ók háfði hann áratal fyrst, til |)ess er 
kristni komáísland, en síðanallt til sinna daga } 
hann jdk |>ar ökviðmðrg önnúr ðsömi, bæM kon* 
únga æfi i Noregi ok í Danmðrk ek á Englandi, 
ok stdrtíðendi pau, er gjörzt höfðu hér á hmdi^ 
ok pikkir oss hans sögn ðll merkiligust; var 
hann.maðr forvitri, ok sv& gamall, athann var 
fæddrnæstavetr eptirfall HaraldsSigurSarsonar. 
If ann ritaSi, svá sem hann sjálfr segir í æfiNor- 
egs konúnga, eptir sögu Odds Kolssonar, Halls- 
sonar- af SíSu; en Oddf nam af porgeiii afraz- 
koll% |)eim manni, er vitrvar, ok svá gainall, at 
hann bjd pá í NiðarnesÍ^, er Hákon járl enn ríki 
var drepinn; 1 peim sama staS lét Olafr Tryggva- 

«) V. lí H. 'í) V, i D. ^) afrakoU, Zf. ^) Vflutfnesi, Di 
Nid'arpsij H*. 

4 BiyÐl* . ., A 



«1 



^ 



ton efna til kaupángs setu^ en Olafr enn lielgi 

reisti kaupstaíinn. Ari kom s]ö' vetra gamall í 

Haukadal til Halls pórarinssonar, ok var par 14 

vetr. Hallr var maSr atdrvitr ok minnigr ; hann 

mundi J)at, er pángbrandr prestr skírði bann 

prévetra, fat var vetri fyrr eunkristni var í lög 

tekin á íslandi. Ari var 12 vetra gamall, pá er 

ísleifr biskup andaíist.;, Hallr fdr miUi landa, 

ok hafði félag Oláís ens helgá konúnga, ok fékk 

af |)ví uppreist mikla,. var honum pvi kunnigt 

um konúng^ríki hans, pá er ísleifr biskup 

andaSist, var liSit ffá.Olaíi Tryggvasyni 80 vetra j 

en Hallr andaðist níu* vetrum siðarr enn ísleifr 

þiskup , bá hafði hann at vetratali 4 vetr ens \[r 

unda tegar; hann hafði gjört bú í Haukadal prí- 

tugr, ok bjó par 60 yetra [ok 4 vetr' ; svá ritaði 

Ari. Teitr, son ísleifs biskups, var með Halli i 

Haukadal at fdstri, ok'bjd Bar siðan. Hann 

lærði Ara prest, ok marga fræði sagði han)i hon* 

.ura Já, er Ari ritaSi siSan. Ar^ nam ok marga 

frap$i at puríði Snorraddttur goða; hún varspök 

atviti, hún mundí Snorra, föður sinn; Snorri 

var pá nœr^ hálffertugr, er kristni kom á ísland, 

en andaðist einum vetri eptir fall Ólafs kon- 

úngs'j fví var eigi undarligt, at hann væri 

sann^frdðr at fprnum tíðendum, bæði hér ok ut- 

:anlands, ^thann hafði numit at gömlum mönn- 

.um ok vitrum, en var sjálfr minnigr ok nám- 

^ ») 8, D. iflO, ^.' *) ok 3 velr Z); w. V H,. *) þti^S, 
«ew cjiiir er af Prologus,* er rijit nj (r. ^) Lins Lelgii^ h. v. 7/. 



^ * 



/ 

I , 



gjam. Rit£^ hefir ok látit frá upphafi æfi kon- 
únga peirra , er ríki hafa haft á NQrðrlöndum^ 
ok á Danska túngu hafa xnælt, svá ok nokkrar 
kynsldðir p^irra^ eptir pví sem vér höfum numit 
af f rdðum mönnum , ok eml er sagt i fornl^ivæS' 
um, eSr í lángfeS^a tölu finnst, Jar er konúng- 
ar hafa rakit ættir sínan pjó^ólfr enn frdði, 
skáld. érsumir kalla ennHvinverska, ortikvæði 
um Rögnvald konúng, son Olafs ko^úngs af 
Vestfoldj Olafr var brdSirHálfdánar S'Vartáy fö8ur 
Haralds ens hárfagra y i pvf kvœði eru upptaldir 
30 lángfeðgar Rögnvalds , sögS nöfn peirra > ok 
svá frá dauöa hvers peirra, ok er talit allt til 
Íngunar-Freys' er heiðnir menn köUuðu gu8 
sinn. Annat kvæði orti Eyvindr skáldaspillir 
umHákon jarl enn-íTÍka, Sigurðarson, ok talui 
hann lángfeðga til Sæmíngs^ er sagt er at yæri 
Íngunar-Freysson, Njarðar^ f sagt er par ok frá 
dauSa hvers J>eirra ok legstaS. En fyrsta Öld 
varsú, er all^ dauða menn skyldi brenna; en 
síðan hafst haugsöld, voru pá allir ríkismenn £ 
hauga Iag$ir, en öll al|»ýöa grafin í jðrð, |)á er 
menn voru dauðir,. ok settir eptir bautasteinar . 
til minnis. En síðan er íjayaldr enn hárfagri var 
konúngr í Noregi, pá vitu menn miklu gjöarr 
sannendi at segja frá æfi koruinga, |>eirra í NQ.rr 
egi hafa verit. Á hstns dögum bygSist ísland, ok 
var |)á mikil ferð af Npregitil íslajids, spurðu, 

A 2 . . 



<• 



,4 . • ■ . •- 

I 

menn pá á hverju sumri landa pessa ímiíli, ok 
var J)at síSan i minni fært,.. ofc h jft eptir til frá- 
sagna; Énpópikkimér Jat merkiligaét til sann- 
enda, er berumorðum er sagt í kyœíum, e8r ö8r- 
lim kveískap feim , er svá var ort um konúnga 

, ^8r aírahöfóíngja, át ^eit sjálfír heyrÖu, éSr £ 

H^ erfikvœ8im feim, er skáldih fœrðusonumjeirra. 

Pau or8, er íkve8skap stánda, eru en sömu, sem 

í fyrstu vóru, ef rétt er ^ve8it, pdtt hverr ma8r 

.hafi sí8an numit at ö8rum, ok má þvf ekki breyt a 5 

^ en sögur tær, er sag8ar eru, pá er Jat hætt, at 
fíígi skilist ðUum á einn veg ; en sumir hafa 
eigi miu?ii,|)á erfrá lí8r,' hvemig peim var sagt, 
ok gengust peimmjök í minni optliga, ok ver8a 
írá)5agnir dmerkiligari pat var meirr enn 2 hund- 
ruð-vetra tólfræð', er ísland var by gt, áðr meun 
tækí hér sögur at rita, ok var pat ,laung œfi, ofc 

' vant, at spgur hef8i eigi gengizt í munni- , ef 

^ eigi væri kvæ8i, bæ8i ný ok forn, pau er menn 
tæki paraf sannendi fræ8innar. Svá hafa gjört 
fyrr fræ8imenninnir, j)á er peir vildu sannenda 
leita, at taka fyri satt Jieirrá manna ord, er 
sjálfir sá tí8endi, ok pá voru nærstaddir. En par 
er sTcáldin voru í orrostum, Jiá eru tæk vitni 
peirra, svá pat ok, ler hann kva8 fyri sjálfum 
höfSíngjanum^ pá mundi hann eigi pora at segia 
pauverk hans^ ersjálfr höf8ínginn, ok allir |)éir, 
er heyr8u, vi^su, at hann hef8i hvergi nœrri verit ; 

' fat væ^i f á fiá8, en eigi lof. Nii ritu vér |)au 



tííendi meí nákkvarri minníngti, ^r gjorSust • 
um æfi Oiafs ens helga konúngs, bæði un^f erSir 
hans oklandstjdrn, ok enn nákkvat frá tilgaung- 
um fess úfriSar, er landshöfðíhgjar í Noregi 
gjörðu orrostu ímdti honum, pá erhann féll á 
StiklastöSum. Veit ek, at svá, mán|»ikkja, ef ut- 
anlands kemr sjá frásögn, sem ek hafa mjök 
sagt frá íslenzkum möhnum } en pat'Tjerr til 
pess, at íslenzkír men]>|>eir, er |)essi tíðendi 
sá e8r heyrSu , báru híngat txl lands fessar frá- 
sagnir, ok hafa menn síðan at 'þeitn numit. En 
f d ríta ek flest eptir pví, sem ek íinn íkvæíuni 
skálda jþeirra^ er váru með Olafí konúngi', 

1) J^oðr þes9 frií: Rita hefir ek látit, o^ ^ fhhy 'kafa D, íf 
þetta: £n b6k þessa hefir ek latit rita eptir þviy tem segir-f 
kyœd'um þeirra Sighyats ok Ottars svarta, er jafban Toruntfd' 
Olafi konimgi,^ ok sá ok heyrJðTu þe$si ti^endi| en smnt eptir so§n 
Ara prests ok annarra fræd'imanna, ok þikki xlLér kvœð'in minnst 
or stad* færd'^ ef þau eru rétt kyeð'in ok skynsamliga upptekinn* 



* ' 



9 

Hér hefr upp 9ögu Olafs konúngs ens 

helga Haraldssonar. 



JtiARAiiÐR hinn hárfagri var lengi konúugr 
yfír Noregi , öUum, en áðr voru par marg* 
ir smákonúngar, sumir höfðu eitt fylki til 
forráðaj en alla pá setti Haraldr konúngr af 
ríkij sumir féllu, sumir flýðu land fyrir hon* 
um, en sumir létu af konúngddmi^ ok náði 
eiijgi maðr at bera konúng^nafn, nema hann 
einnj jarl setti hann yiir hverju fylki til lands- 
stjdrnar ok lög at dæma. Konúngr átti margar 
konur ok mörg börn; hann átti 20 sonu eða 
fleiri, ok vöruallirgjörviligirmennj göfugmóð- 
erni áttu |>eir , ok fæddust |>ar margir upp með 
móðurf rændum símmi. pessir voru elztir : Guth- 
ormr ok Hálfdán*, Eirikr blóðöx ; hans mdðir 
var Ragnhildr, ddttir Eiríks konúngs af Dan- 
mÖrk; hann var uppfæddr með póri hersi' í 
Fjörðum. pessir synir Haralds vóru sammœdd- 
ir: Guthormr, Hárekr', Guðröðr^* peirra mdð* 

i) Hálfdáiiar 2, Gy JBt. ^) Hr^aldssyni, B, Ð^ G, IL f) 
iik. Hraerekr, G> Jí» ^) er lumir menn nc&a Gundruð' (Gag- 
ra«^^ L.) bé V, Gy L^ 



1 K.: 



■MM 



irrar.GySa, dóttirJEíríks konúngsaf Höríalandi'j 
|>eir voru ok far uppfæ4dir í b^rnóetku. . Hálf^ 
dán' hvítí ök Hálfdán svarti voru tvíburar, synir 
Æsu«, ddttur Hákonar HlaSa-jarls, GrjdtgarSs- 
son^r; SigurSr* hét hinn l^riðij peir fæddust 
upp 1 prándl;ieimi j Hálfdán svarti var fur |)eim 
bræðrum. Olafr hét QÍnn, Björn ok Sigtryggr^ 
ér sumir menn kalla Tryggva, FrdSi ok porgisl j 
móðir feirra hét Hildr eða Svahhildr, dóttir 
EystjBÍAS jarls af HeiSmörk ; Haraldr koniíngr 
. sétti Eystein jarl yfir Heiðmork ok Vestf old, ok 
seddi honum til ftfstrs f)essa sonu sína. Sigurðr 
hrísi ok Hálfdán háleggr, GuðröSr Ijdmi, Rögn- 
valdr réttilbeini, feir voru syjnir Snjdfríóar 
Finnsku. Dagr ok Ríngr, Rögnvaldr'* rykkiU, 
peirra móðir var' Álfhildr, ddttir Ríngs Pags- 
sonar af Ríngaríki; |)eir fæddust upp á Upp- 
• jlöndura. íngigerír ok Álof árbdt voru dætr 
\Haralds kpnúngs; fngibjorg hct ok ddttirhans, 
er átti Hálfdán^ í feirra bqrn voru pau Gunn-' 
. hildr, er/átti Fínnr skjálgi 5 [en |)eirra börn voru 
pauEyvindrskáldaspilliryNjáll, SigurSr ; pdrahét 
dxíttir Njils,' ok var bans mdSir AstríSr, ddttir 
Steinkels Svía koivings^. Ólöfu, dóttur Haralds 
konúngs, átti pórir pegjandi; feirra ddttir var 
Bergljdt, móðirHákonar jarls hinsríka. Haraldr 

1) Hað-alandi, X. ^) Aitu, L, ^) Sí^rðd*r, B,G,JIy L.' 
^) Ragnarr, hin* ^) Olöf ed'r , 5, v. t. ^) jarl , &. t/. /i/«. ^) 
ok Eyyindr skaldaspillir, Njall, Sigríðrr ok Jíóra; dóltir KjáU 
yar Astiíð'r, móéTir Steiiiktls STÍa koniin«s, G ^ Jff, 



8 



-^■-^ 



IK- 



konúngr gipti.dœtr sfnar innanlands jðrlum sfn- 
um. Haraldr konúngr var allra manna mestr ok 
styrk^str, hverjum manni fríðari sýnum, ok 
betr at sér gjörr um alla luti; pat var sv& mjök 
ættgengt, at Jiat hefir enn haldizt f hans ^tt 
allt í |>eirra manna minni , er enn lifa. HaV- 
aldr konúngr átti margar orrostur innanlands, 
^ ok eignaðist svá vandliga allan Noreg , at hana 
átti óðöl öU, bœði bygðir ok sœtr, eyjar ok mark-' 
ir allar, ok alla auðn landsin^j voru f>á alHc' 
hans leigumenn ok landbúar. JEIánn tök kotiúi)^<^v 
ddm 10 vetra gamall, en hann réð landi sjötfri;':^ 
vetrá; en pá er hann var sextigr, voru synir h^a 
alf osknir at aldri , en sumir daui^r ; peir gérðf 
nst miklir ofstopamenn innanlands^ ok yoiiu-; 
sjálfir mjök úsáttirj peir ráku af ^ríki jarla kpú.^; 
úngs, en suma drápu peir* Haraldr koilúng;^'f; 
stefndi pá |>fng fjölmennt austr f landi, 6k bat^;^' 
til Upplendfngum ; pá skipaði hann lögum , ols^s 
pá gaf hann sonum sfnum öllum konúngsnafny 
ok setti ]þat í lögum sínum , at hans ættménn 
skyldi hverr ríki taka eptir sinn föður ok k<i^- 
ÚQgsnafn, en jarlsnafn sá, er kvennborinn yæri' 
af hans ætt ; hann skipti svá landi með j^eitp, 
at hann lét hafa Vfngiilmörk, Raumaríki, Vós^r 
fold% |)at gaf hann Olafi , Birni, Frdða, Sig- 
urðiy porgilsi; en Heiðmörk ok Guðbrancísdalji 
gaf hann Jeim Dag ok Rögnvaldi' ok Ragníyí^f 

») 7d, B, r; 74, D, G, n. «) «11 Þelaiftðrk, h. t/. J?, D 

'\ . 



/" 



N 



1 K. . 9 

SnjáfríSarsQxium gaf hann R{ngaríki, potn, Haí a- 
land, ok fat ^rjar lá tilj. hann setti Guthorm, 
son sinn, lands at gaeta ok til landvamar austr 
viS landsenda , qk gaf honum yfirsdkn fí-á Elfi 
til Svínasunds, ok Ránríki'. Eiríkr var meS 
Haraldi konúngi , feðr sínum ^ honum unni 
hann fnest sona sinna, ok virði hann mest. 
^HalÍand ok' alla NoríJmæri ok Rauhisdaíi, f ar , 
gaf hann yfirsókn Hálidáni svarta, ok Hálfdáni 
hvíta yfir NbrSheim*/ Sonum síniim gaf hann 
í hverju Jessu fylki hálfar tekjúr allar til móts 
við sik, ok patmeð, at peir skyldu sitja í hásœti 
skör hœrra enn jarlar , en skör lægra enn hann 
sjálfrj en pat sæti, er hann hafði, œtlaði hverr 
sérý sona hans, eptir hans dag^ en hann sjá'Ifr 
œtlaíi pat Eiríki, isn praéndr ætlaöu Hálfdáni 
svarta, en Víkverjar* únnu þéim beztríkis, er 
]^eim voru undir hendi. Af fessu varö mikit 
sundrpykki meÖ peim bræSrum, pvíat J)^ir|)(kt- 
ust lítit hafa til forráía j peir voru pá í hernaði, 
svá sem sögur eru til , áSr^ H^lfdán hvíti féll á 
Englandi'j Hálfdán háleggr féll í Orkneyjumj 
FrdSi ok porgils létust í Dýflinni á írlandi j 
Guthormr féll í Elfarkvíslum fur. Sölva-klofa; 

$ 

m^ Mi ■ I ■ ■■! ^ 

') Haraldr koniingr var lengstum um mitt land) beir Hrterekiei 
ok ISu^röd'r voru jafnan innan liird'ar meif koniingi, 6Í liöfd'u 
veizlur <t<Srar á Hörd'alandi ok i Sogni, ft« i/. Z>, O, IJy L* ^) 
honilm- gaf kajm Hálogaland, Nor^m. ok Raumsd. ; nordr í jþrand- 
K^ (Heimi B.) gs|giann ^dSrsókn Hálfd. sv. ok HjOfd. HYÍta ok 
SigíKá'i, hin^ 5j okTJppleBdÍÐgar^ htv^hin* *) «t, Ain, . ^) 
£istlaudi, By D'f L. ^ . 



\ 



t 



la , ' , 1-2 K. 

eptir f at tók Ólafr fat ríki , er Íiami hafÖi. 
Eiríkr blóÖöx eetlaSi sér at vera yfirmaSr bræSra 
sinna, hánn var laungum í hernaði $ hann átti 
GunnhiMi konúngamdöun Rögnvaldr réttil- 
beihi átti Haðalandj hanii ipiam fjölkýngi, ok 
gjörSist seiömaSr. Haraldi konúngi fdttu iUir 
s^iSmenn, ÁHörSalandi' va'r sá seiðmaðr, er 
Vitgeirr hfet? könúngr sendi bonum orÖ, ok baS 
hann hætta seiðum 5 ^iann svarar, ok kvað : 

pat er yá lítil, 

]þdtt vér seiöim, 

karlabörn V 

ok kerlínga, 

er Rögnvaldr síðr 

rfettilbeini, 

hróSrmögr Haralds, 

á HaSalandi. 
En er Haraldr spuröi pat,. pá fdr meS hans ráS- 
um Eiríkr, son hans, bldðöx, til Upplanda, ok 
komáHaSáland'i hann brendi inni brdSur sinn 
me« 8 tigum seiSmanna, ok Vár pat verk mjök 
lofat. Guðrö8r Ijdmi druknaði fur JaSri í NoVegi. 
á. Björn ré8 fur Víkinni ok Vestfold; pá 
yar par kaupstaðr mikill í Túnsbergr, ok sat 
hann Jiar laungum ; hann var ekki laungum í 
hernáSi; bræbr hans köUuðu hann kaupmann; 
hann var vitr ipaðr ol: stiltr vel , ok pdtti vænn 
tilhöfSíngia; hannfékksér göttkvánfángj hann 
gatsoh pann, er GuSröör hét.* Eiríkr blóðöx 

• ) HiuJ'aWdí, D, n. 



2-3 K. ' 11: 

kom eitt sumar or hernaði með skipaliði miklu 
til ^arnar, ok beiddi at taka við sköttum peimi 
er Haraldr konúngr átti, ok skyldum á Vest- 
fojd; en hirin var á8r vani, at Björn færði sjálfr 
feðr sínum skattana, eða sendi menn méð, vildi 
hann enn svá gera, ok f»v{ vildi hann eigi af . 
höndum láta, svá atEiríkr tæki við. Eíríkrpdtt- 
ist puría vi&tá ok tjalda ok drykkjar. peir 
bræör preyttu tailli sín xhéS kappmœlum, ok 
fékkEiríkr eigi at heldrj fdr hann síðan brott 
or bænum, ok kom aptr um ndttina, veitti hann 
|)á Birniatgaungu, okfeldi hannokmarga menn 
meö honum, ttík Eiríkr J)ar herfáng mikit, gk 
fór síSán norðr í land. petta verk líkaði Vík- 
verjum stóriUa , o^sivar Eiríkr par mjök ú|)okk- 
aðr; fdru |>au or8,' atÓlafr ihuhdi hefnaBjarnar,' 
brdður síns, ef honíim gæfist færi á. 

3. Eptir um vetrinn fór Eiríkr norðr í 
Prándheim,ok tdk veizlur i Sölva'; enpat spurði 
Há^dán svarti, ok fdr pegar með her sinn^ ok 
tdk hús á þeim Eiríki; hannr svaf úti í skenimu ' 
einni, ok komsthann til skógar ibrott með 
6ta mann^ en |)eir Hálfdán brendu bæinn, ok 
allt |)át, erinni var; kom Eirikr með pessum 
tiðendum á fund Haralds koniíngs feðr síns. 
Haraldr konúngr varð p^ssuni tíðendum all- 
reiðr, ok satainaði pegar liði, &k fdr norðr á 
hendr peim prændum. En er Jat spurði Hálf- 
dán svarti, f)á býðr hanh út skipum ok liðl 

>) Stilu, úy H; SídTiilofti, L. 

I 



i • 



4 » ■" • ' 

6k varí fjölmennr , ok lagSi i5t tilStaís^fur rnn- 

an pórsbjörgj Haraldr konángr lá|)á li8i sínu 

lit vií Reinfuru' j fóru |>á menn imilli |)eirra. 

Guthormr sindri hét göf ugr maÖr ok '^ttstdrr ? 

hann var J)á í liði meÖ Hálfdáni svarta , en áðr 

hafSi hann verit með Haraldi koniíngi, ok var 

ástvinr peirjía beggja. Guthormr\ var skáld. 

mikit5 hann hafði ort pitt kvæSr um hvárh 

peirra feðga j peir höf^ boðit honum laun fur, 

en hann neitti pví, ok beiddi, at jþeir sky Idu veita 

honui^ bœn hyárr peirra , pá er hann vildi pá 

biSjaj okJ)vl höfðu Jþeir heitit honum. Hann 

ferr nú, ok berr sættarboS ímillum peirra: bað 

pá hvárritveggja peirrar bænar, at péir skyldu 

sættast} en koniSngarnir gerðu svá mikinnmet- 

naðhans, at af hans ba^n sœttust peir ; margir 

göfgir menn ok góðgjarnir fluttu petta mál taieS 

honum, ok varí þaX at sætt, at Hálfdán skyldi 

haldaríki sínuöUu, skrldi hann ok látaúhætt 

vi8 Eirík, brdður sinn, ok hvárr Jþeirra viS annann. 

Eptir |»es8i sögn orti Jörun skáldmæ;r nokkur 

#r endi i ' Sendibít : 

' Haralds* frá ek Hálfdán spyrja* 
heráibrögí, ^lögdiss^ 
(ýnist svartleítr reym 

8já bragi' [ens hárfagca'. 

■ 

') AeinsUttu, B^ Oy S^ Sitíaúénn^ Z. ^) Haraldj hin. 
3) rerjtLy B, ♦} logd'ust, G^ ^) enn hár&grí^ ð ; kap, v. i' D; 
hir hyrjar E bokar hrotitF m€& þóawm^ vitum ; ^ 

|>TÍflt nkr koniÍngT rekka mord'sj-þá tr merkja þorðTu 

reyr uxidlirga]: dreyrt . y magnendr^-hQ&t at fagna* 



% 
I 



4-5 K. , g 13 

\ 4í Haraldr hinn hárfagri gát son í elli 
sinni, áá hét Hákon$ móðirhans hétptíraMostr- 
staung', 'hún var^ orMostr* á SunnhörSalandi ; 
hún var kvenna mest ok hin fríSasta, ok vel œtt- 
u8; húnvar í frænds'emis tölu viðHöríakáraj én 
fó yarhún köUuS konúngs ambátt} vorií pá 
margír |)eir konúngar lýðskyidii:, er JxS voru vel 
ættbórnir, bœSikarlar okkonur. HæMligt pdtti 
Haralds sonuto um'Hakon, ok kalUðu hann 
Mosírstángarson. Haraldr konúngí sendí Hák- 
on', san fiinn, til fdstrsAðal$teini,Englakonúngi, 
ok fæddist hann far uppý hann var lílreistr feðr 
sínum allra-.sona hans^ ok framastr um allar 
íprdttir: 

6. Eptir fall Bjarnar kauptnanns tdk 
Ólafr, bróðir háns, ríki^yfir Vestfold, ok tót tií 
f(5strsÍGu8röSjsonB]arnar. Tryggvi hétsonOlafs, 
voru peirGuSröSr f dstbræSr, ok báíir hinir efíii- 
ligustumenn, ok 'atgerfíménn^'miklirf Tryggyi 
var hverjum manni meiri ok styrkdri. pá er 
Haráldr konúngr haRft 80 vetra aldrs, Já pdttislf 
hann eigi hafa resfeléika til, fur aldrs ^akir, .at 

Hvar vita einka öi*víi*, HroÍTr \tinn hi'íngttStnéris 

orveíTl-s frama gei-van harm framkveöinn ramman, ' 

tlngí rýrohdum túngk, Goð"ormr laut ^f gaiiti i 

tvcir jöfi-ar, veg meira, goí laun kved^ns qðTar; 

^ cnn geíharárír geríFu raun framtá brá rimmu 

guUs land-rekar þollum , ^ ^ tumtr skjöldiinga gunnar, ^ » 
tipp angrum hófst >*9gva áðTr bjóst hefr til.hjorva 
óblindr fyri lof Sindra ? breggs döglínga tveggja. ' 

i) MorstrStaung, A ^í Morstaung, G, ^) ættskQd", ^. v. B, 
5) Mor$tr, Dy B^ - 



4 



; • 



14 ^==! 5^K. 

fará^yfirlandlte^astjdrna konúngsmálum j bann 
leiddi' |)á Eirík, son sinn, í hásœti, ok gaf hon- 
um koniingsuafn ok' vald yfir öllu lalidi. En 
er þat spurSi Hálfd.iu syarti, J)á settist hana 
í hásæti, ok.tdk tilforráða um allan práqdheim, 
©k voru at því. ráSi allir prœndir með honum: 
En er |)etia spýrja Víkverjar, |)á tdtupeir Ólaf 
lil konúngs yfir alla Víkin^, ok hélt haijn f)ví 
ríki $ petta líkaði Ein'ki stóxilla. Tveim vetr- 
um ,sí8arr varS Hálfdán syarti bráSdauör inn£ 
prándheimi at veizlu npkkurri, ok var pat'mál 
manna, atGunnhildrkonúngamöðir hefði keypt 
at konu:nokkurri, at gefa, honum banadrykk. 
Eptir pat tóku prændir SígurS til koniSngs ; en 
éinum vetri sííarr. andaöist Haraldr hárfagri, ok 
var hann h^ygSr við HaugasuQd. - . 

6. Um vetrini^ ep tir tók Eirlkr landskyldir 
um miðt lajidit; en um yárit býðr hann- út U& 
miklu, ok sn\T aiistr tilVíkr, pvíat J)ángat var 
byrr, en bæ5i Víkverkjar qk prændir lágu víða £ 
samnaM. Sigurðr konúngr fdr austr landveg á 
fundOlafs konúngs, bróSur síns, okvoru{)eir£ 
Túnsbergi báfeir samt. Eiríkr fékk svá mikit 
raðbyri, at hann sigldi dag ok ndtt, ok fdr engi 
njósn fur honum, áðr hann kom í Túnsberg. 
pá fdru peir Sigurðr ok Ólafr austr or bœnum 

< 

á brekku eina, ok fylktu par. Eiríkr hafði lið 
miklu meira, ok f ék k hann sígr, en J)eir Sigurðr ok 
Olafr f^llu, ok eru|)eir heygðir par, sem peir féllu. 

») h^ hyrjar C. ' .. \ 



' I 



6-7 k: 



15 



Tryggvi ok GuSröSr flýSu til Upplanáa. Éirfl^r 
la^Siundir siklandit, ok allaVíkiha, ok dvaldist 
lar lengi um sun^arit. 

7. pat sumar kom vestan af Englandi Há* 
ton ASalsteinsfdstri ; fór hanh fuirst nor^r- til 
prándheims áfundSigurÖarHlaða-jarls, et allra 
spekínga var mestr £ Noregi^ ok fékk hann par 
göðar víÖtökur, oktundu j)eir öamlag sitt, ok 
hét Hákón horium miklu ríki, ef hahn vyrði 
konúngr yfir Noregi. pá stefndu |)eir |>íng fjöl- 
mennt j ok á pínginu tala8i Sigurðr jarl af hendi 
Hákonar, ok bauð bdndum hánn tíl konúngs. 
Ok eptir pat stóS upp Hákon sjálfr , ók mæltu 
J)at ísumir menn , at far vœri komihn Harg^ldr 
hinn hárfagri, ok yoríinn úngf i annat sinn. 
Háköu hafði fat upphaf * síns máls , at hanh 
beiddi bændr at gefá ser kdnúngsnafn , ok pat 
me^, at gefa sér fylgd ofc stýrk at halda fconúng- 
ddminnm ; en farímdt bau8 hann peim, at gera 
pá dSalbdrna, ok gefa feim upp óðölsín, pau 
er j)eir bjuggu á. At |íessu erendi Var& mikiU 
rdmr, svá at bdndamúgrinn œpti upp, ok sögðust 
vildu tafca hann til konúhgs ; ok svá var, at 
prændir tóku hhnn til konúngs yfir allt lahdj 
ferr Hákon pá yfir landit,* ok fékk scr hirS. pau 
tíðendi spurjast nú á Upplönd, at prœn^ir hefSi 
sér konúng tekitj sllkan at öUu* sem Haráld 
hinn hárfagra, nemapatskildi, atHaráldrhefíi 
alla ménn ápjáð par ílandi^ en pessiHákon vildi 
hverjum' manni gott, ok bauö aptr at gefa bónd- 



16' ' ■ »7-8 K. 

um tí8öl sín, pau er Haralcfr hafíSi af |>eim tekit. 
Vi8 pessi tíöendi urÖu allirglaSir, ok sagðihverr 
öSrum, flaug pat sem sinueldr allt austr til 
lan^senda. Margir fóru af Upplöndum at finna 
Hákon, sumir gerSu menn til hans, eSr orðsend* 
íngar, at hans vildU'gerast.^ 

8. . IJákon konúngr fdr á Upplönd öndverð- 
anvetr, ok stefndi par^íng, ok dreif allt fölk 
á hans fund,|>at ér kdmast mátti; var hana 
|)á til konúngs tekinn á öUum |>íngum} fdr 
hann pá austr til Víkr } parkomatilhaus Tryggvi 
ofe GuíröSr, br^Srasynir hsins , ok margir aðrir, 
peir er upptöldu harma sína, eV lotit |íiJttust ' 
hafa af Eiríki könúngi, hrdður hans. Eiríkr 
konúngr úvinsældist æ "þvi méirr, sem menn 
gerðu sér kœrra vi8 Hákon, ok heldr höfðu sér 
traúst at mæla, sem þótíu Hákonkonúngr gaf 
konúngsnafnTryggva,okGu8röði, frændum sín- 

' um, ok ríki pat, sem Haraldr hárfagri gaf feðr- 
um í^eirra $ Tryggva gaf henn Ránríki ok Víng- 
ulmörk, en Guðröði Véstfold; en fyri |>ví at 
peir voru ^ngir , |>á setti hann vitra menn til 

- lands at gæta með |K?im$ hann gaf Jeim land 
meS.|>.eim skildaga, sem Haraldr hárfagri gaf 
sonum sínum, at peir skyldu hafa helmíng af 
oilum sköttum ok skyldum. Hákon ^onúngr 
f dr um yárit norSr til prándheims , ok bauð iSt 
her miklúm af prándheimi^ Víkverjar komu 
austan meS allmikinn her. Eiríkr drd her sam- 
an umsmiðt landit, ök varð íllt til liðs, fvíat rík- 



ér.9K. issssssss. 17 

1 

I 

ismenn margir skutust undan honum , ok fára 
til Hákonar; en er hann sá ^ar eigi efni sitt til 
mdtstöSu viS Hákon, J»á sigldi hann Vestr um 
haf , ok I>at lið meS honum , sem honum vildi 
fýlgja^ fór hann furst til Orkneyja, 6k hafði 
mikit lið } pá sigldi hann vestr til Englauds, ofc 
fdr par meS herskildi, A8alrá8r' Engla kon- 
língr sendi orð Eiríki konúngi, ok bauð honum 
at taka af sér ríki í Englandi, ok vildi hann 
vinna |>at til sættar með jþeim b^æðrum^ Hákoni 
ok Eiríki} var hann síðan konúngr yfir Norí- 
imbralafidi, meðan hann lifði , ^víat Adalsteinn 
konúngr gaf honum |>at ríki; pat er kallaðr 
hinn Sti lutr Englánds. Eiríkr féll í austt;vík-' 
íng*. pau Eiríkr ok Gunnhildr áttu mörg börn; 
synir peirra voru feir Gamli ok Sigurðr slefa, 
Haraldr gráfeldr, Erlíngr ok Guthormr'j Ragn- 
hildr hét dóttir Jeirra, er átti porfinnr'*. 

9. Hákon konúngr réð fyri Noregi ^jö ' vetB" 
ok ,20 ; hans öld var svá gdð, at alla œfi hafa 
landsmehn^at í minnum haft; f á var allskyns ' 
ár i Noregi, b^ði á sjá ok á landi; pá var ok 
friðr svá gcSSr, at engi grandaði annars fé, ofc 
engi gerði öðrum friðbrot. Hákpii koirdngr var 
mannaglaðastrok snjallastroklítiUátastr; hann ' 
var maðr stdrvitr, ok lagði mikinn hug á laga-. 

I) Að'alsteinn, Am. ^) Testrvíki'ug, hin. '') Fióá'i, b. t/. B; 
Ragnfröír, Gud'röd'r , 6. v. hin, *) ianfinnr jarl, son þorluuis 
javls, hin. ^) 6, X>, F} 3, L. 



18 ■■■ ■' '■ 9-10 K. 

sctníngi.hann setti furst Gulapíngslög' okHeið- 
sæfislög at upphafi, en áír haföi sérhverr koii- 

^ \ingr lög , ok var nær sem sín lög gengi í hverju 
•fylki* Hákon kpnúngr gaf Sigurði jarli', mági 
sinura, vald yfir öUum prándheimi, svá sem 
hannhafSi furr haft, ok fa8ir hans fyrirhánn ura 

^daga Haralds hárfagra. Hákon konúngr var 

staddr einn tíoia at veizlu á HlöSum meS Sig- 

* 

, nrði, mági sínumj Já fæddi Bergljdtson, kona 
jarlsji systurdöttir Hákonar konúngs, jölandtt 
hina furstuý konúngr jós vatni sveininn, ok 
gaf nafn sitt; sá sveinn fæddist J)ar upp, ok var5 
göfugr maðr^ok ^íkr, hann var síðan kallaðr 
Hlaðajarl, er einnhverr spekíngr hefir verit 
westr at viti hígat í Norðrlönd. Um daga 

' Hákonar konúngs komu' í Noreg synir Eiriks 
bl(Jðöxar., okbörSust til Noregs veldis, ok áttu 
orrostur vi8 Hákon konúng, ok hafSi hann jafnan 
sigr, par fiU Gamli.Eiríksson. Hina síðarstu 
orrostu áttu Jeir á HörSalandi í Storð á Fitjum, 
okhafði Hákon sigr, ok varð sárr, ok andaðist á 

' Hákonarhellu, ok Jar hafði hann' í heiminn 
komit, ok er hann heygðr á Sæheimi* 

10» Eiríks synir lögðu Jþá land allt undir 
^ik j ok hétu feir öUum mönuum lögum peim, 
er sett hafði Hákon konúngr par í landi; |>eir 
gáfu ok höfðíngjum pvíUkar nafnbætr , sem áðr 
höfðu Jeir haft af Háköni konúngi, ok slíkt ann- 
at, sem áðr'höfðu feir haftj en er peir settust £ 

a) ok Frostaþíngslog, i. t/« "kin^ ^ 

9 



10 K. 



■ ■M 'l' 'i* 



19 



ríki okfestust í landinu, Já |>ótti Jeim ofmikit 
ríki hafa SigurSr jarl í prándheimi* Bróðir Sig- 
urfiar jarls hétGrjdtgarSr, hannvar ýngripeírra 
bræSra ok virðr minna} hann eggjaðu Eiríkssynir 
til at drepa brdÖur sinn SigurS, ok fengu hon- 
um styrk til Jess, ok er fat sögn flestra mainna, 
at nokkur peirra bræíra hafi verit í pessi ferS. 
peir fóru síðan inn'í prándheim ok [inn á Ugju', 
ok komu |)ar ura nótt, ok tdku hós á Sigurði 
jarli, pk brendu hann inni íneðmárga menn, ok 
ídru á brott síSan j fat var 2 vetrum síSarr enn 
Hákonkonúngr féll, at sögn Ara prests eris frdÖa 
porgilssoriat* pá varHákonSigurSarsón hálf|)rí- 
tögr« at aldri, hann var f rændmargr ok séttstdrr, 
en Sigurér, f aSir hans, var ástúSligr öllu f dlki j 
varð Hákoni gott til liís , svá at allir prœndir 
snérust til hans , ok vörSu land fyrir Eirífeson- 
um,.syá atengi feirra j^orði at koma inn um 
prándheims mynni i |)á fóru menn {miUi ]|^eirra, 
beggja vinir, ok léitaðu um s«l;ttir} kom svá 
meS fortölum gdSra manna, at pat var8 at sætt, 
at Hákon sky Idi haf a alit pat ríki í prándheimi, 
er átt hafði Sigur8r jarl, fabir hans, ok vera jarl, 
cn GrjótgarSr, ok peir menn, er' jarl nefndi 
til, skýldu fara utan sætta , ok brott af Noregi. 
Með Hákoni dk Gunnhild^ voru 'stundum hinir 
mestu kærleikar, en stundum beittust f au brögS- 

f ) inn Agln, tí, £, *) Mx tvltugr, C, Z>, M, fr^ M. 3) hh' 
^Uppr M um iinJh 

' B 2 



^Ú ' ' ' 10-11 K. 

• / 

um. Ííákon jari f cJr nbkkur sumur { Austrveg at 
iherjja; pá clrap hanu GrjdtgarS, frænda sinn^ ok 
2 jarlá sonu, ok marga menn með Jeim, fá er 
verit höfSu át vlgi SigurSar járls, föSur hans. 
Hákon jarl fárá fund HaraldsGormssonar Dana- 
konángs, ok gerSust peir félagar. Hákon j^irl 
fór aptr til ríkis sins i Noregi, ok varð haxm ríkr 
maír ok spekfngr mikiU. 

11. Tryggvi fconúngr Olafsson var ríkr 
maðr ok göfugr, hanxi pdtti Vikverjum bezt til 
konángs fallinn at rá^a landi öUu; hann átti 
Astríði, ddttur Eiríks bjdðaskalla. GuSröðr, son 
Bjarnar, var ok göfugr maðr, hann Var á vist með 
Tryggva, frænda sinumj GuSröSr fékk sér gott 
kv&nf áng ok sæmiligt i hans son vaúr Haraldr, hann 
var sendr til fdstrs upp á [Grenmiirk til Hrana' 
hvita; hans son var Hrani hinn viðförli, voru 
feir Haraldr mjök jafngamlir ok fdstbræðr. Eitt 
sumar fdr Hákonjarlsunnan or Danmörk} hann 
"átti stefeiu vi5 pá Tryggva konúng ok Gu8rö8 kon- 
úng, ok. sátupeir lengi á eintalij |»áfdrHák-^ 
on jarl heim noriJr. Gunnhildr ok synir henn- 
ar spurja petta, ok grunuíu pau, at vera mundi 
landraS vi5 pau. Eptir um várit búast feir 
brs^Sr i hemað, Haraldr gráfcldr ok GuSröSr, 
synir Gunnhildar, ok fdr sér hvárr, f viat peir 
létu, sem f eir væri reiíir mjök ok úsáttir ; en |>á 
er peir komu austr í Vik, ]^á sigldi GuðröSr austr 
Tim Foldina, en Haraldr fdr til TiSnsbergsj en 

2^ Gffænland til Hróa^ hin* , , . 



• * 



I 
/ 



illL. SSSSSSSSS -21 

I 

^ar^skamt á laud uppjirar Gu^o^ Bíamarson; 
pá fdr Haraldr 'þingaíj ,ok.t^k ]p.ii$ÁhiOmiz^, ok 
lagði í eld; Gu$röðr g^kk út pk h^ns xnenn, ok 
féll pár, ok margt xn.anna.meíí hom|m«. ,|ládrap 
ok GuSröír Tryggva konúiig. au&tjr,TJÍ^ Yeggina, 
ok sveik haíin í tryg8um> tat var 6 vetrum síS- 
arr enn Sigurír jarl f elíL Eptir |»at;legði;i Gunnr 
hildar^ymr undir sik alít. land; .^arg^ aöra 

menn tökujþeir af .Ufíi .^J?f^/M^^^SÍ^í ^P^ sumir, 
flýðu. la,9d fyi;i peim^. Jðwaldr^lumúx^ 
röðarson, er kollaár w iiÍAP grpe^^jjf flý^i ^st 
til Upplax^da ok með . h<^m[ f^tr¥rái^ ban^ 
Hram , ok dvöldust |>eir J/ar ,miök Mi^ ; TOci9 
frændum ^ínum. .Eirík^ symr;lei^5i4 nilökjeptiir 
|).eim mönnum, ei: i ^ökum yo^a vi$ .]^á« ok |>eini 
allum mönnum mest,. e^ ^eim var uppreistax; at 
ván. patréðu Haraldi frœndc hans ok yinir,. al: 
hann færi or iandi brptt^ Hsiraldr. grðenfkji f dip 
^ustr til Sví|>}dðar9 ok leitaði^ér/^skipaxtary ok 
kom sér i sveit m^ð |æim möxmuizi ^ er i^Sru i 
hemaS^r dt fá sér fj^f:; haii^ v^ hinn gervili^sti 
maðr. Tosti hét maör £Sví|)íjqí , er einn var*. 
ríkastr ofc göfugastr i Jjyí lantjii:|>eirra eiv eigí 
bæri tignarnafn ^ bann var hinn zn^st; hermaðry 
ok var^ laungum í. hei;ja(aéi j háxm var ka^l^ðr 
Sköglar-Tostii Haraldr^ ktjnúngr gi^n^ki koin» 
sér f a]c í sveit. Um sunxarit foru Jeii: 1 víkíng, 
virSist Haraldr vel hyerium manni ; hann vaij 
eptir uin vetrinn meí. Xosta ; Sígríír bét ddttir 

' ) Jiér éUppr C um iinr^ ' 



y 



22 " ^ 11:,12K. 

. Tostá, ht5n rar úng ok frfS ok skörúngr* mikill ; 
íiram vetr rar hann með -iFosta, 

' '12. * Eitík^ synir voru Hreystimená miklir 
ok iÍJrottáménní grimmír ok úværir viSallt; 
um daga péirri^ var 1 Nqregi hallæri hiikit, bæíi 
á sjá ök ^ landii^ var |>á iiultr mikiU mn allt 
land? svákomn at gðfgír mexm foldu Jeim eigi 
vandrœSi.;^ -Klyppr her$íir, so^: pdrðarHörSakára- 
sonar^^ drap $igurt} kouúng slefu. Erlíng kon- 
úng^drijrU'Wndt. 'Hal^on: jatl sat í prándheimi 
með tirátísti 'bónda^ 'én stíinduni vat hann í Dan* 
tnörk nieS tíía.taldvk<:nú[úhgi Görínssyni, en stund- 
. um' herjaði haim i aústrTtkteg ; par hittust peir 
Qulthamldr', ok fótu um haustit báðir til Dan- 
merkr , ol;vq]ipu luií haústit ok um vetriiin rrieð 
13ana kondngtj pann vetr sættu I»eir væhæð- 
ym viS Hárald konúng gráfeld. Haraldr kon. 
nngr Gormssón sendi prQ Har^ldi kotiúugi grá- 
feld' Eiríkssynii nafoA tÍQtmi)) ok bauð* houum 
til sín; ok er hanxv kQm til I^ituaQarðar^t f^ar 
$em lieitir at Hálsi. f>4 kom |>ar GuUhars^ldry 
ök bárðist viS nafh^ siaj(i| háim hafSi U& meira ; 
par föir Haráldr kouÚAgr gráfeldr Eiríksson; 

litlu slðarr kom |»ar H^kon jarl, lagði hana pá 

» 

at Gullharaldi^ ok tdk hfinu hQnduiu> ok heugði 
hann á g^lga^ Haral^r koqiiugr GormssQu fór 
|)at sunaar til Noregs^ ok hafSi 7 Hundru5 skipa; 

pá var nie$ houun^ Há^kou jarl Qk Haraldr grænski 

— ■ — I 

I) (yatkr, ^j Z>-, ff. >} UOt&ikini, B. *) H«nil<lr snentki. 



42K. ' ' ''^ 2^ 

ok margt annarra manna féirrá, er flýit höfSu 
díul sín ok eignir fur Eiríks sonum or Noregi. 
Ilaraldr konángr fdr til fess,- ef hánn kom í 
Noreg í TiSnsberg, 6k gekk undir hanh allt 
landsfi51k/ dreif til hans li8 mikít ok fjolmenni. 
Haraldr konújngr fékk i hendrHákoni jarli {>ann 
luta allan^ér á hans. Iqta kom í Noregi, ok gáf ^ 
honum til forráða ; en |>at var Kogaland, Hörðá- 
land, Sogn, Firðafylki, Siinnrnæri, Raumsdal, 
Norímæri} f essi 7fylki gaf hahn honumtil for- 
ráSa með|iv{Ukum mála, sem Haraldr hinn harr ' 
f agri gaf sonum sinum, nema' "þat skildi, át Há- 
kon skyldi eignast konúngshú öU í prándheimi 
ok landsskyldir , hann skyldi ok hafa konúngs^ 
fé, ef hann verði land fur úfriði. Nafna sínuín, 
Harlaldi'grænska, gaf hann Víngulmörk ok Vestr 
fold ok Agðir allt til L{ðandisne$5, ok konúngs- 
nafn ; lét h^tm hann hafa |>at ríki með öUu slíku, 
sem frœndr hans höfðu haft at fornuv Haraldr 
grænskiVar J>á 18 vetrá gánaall, ok varð síðan 
frægr maðr.j Hákon jarl ftír méð her sinn norðr 
rneð landí; en er Jiat spur Gunnhildr ok synir 
hennar, |>á varð |>éim íllt til liðs ; tdku Jau I>at 
ráðs , sem f urr haf 8i tekit Eiríkr , at |>au sigldu 
vestr uni haf til Orkneyia., En'Hákon jarl lágði 
land állt undir sik, ok rSð lengi síðan ; var fat 
jafnan, at syuír Gunnhildar her jítðu í Norég, ok 
áttu orrostur við Hákon jarl, ok háf ði jarl J>á skatta 
alla, pá erDana konúngr átti, til síns kostnafar, 
en fyri |>at sendi hann Dana koniingi stunduni 



24 ! 12-14 K. 

hauka eSa hesta ok ziökkut af skatti, en stúnd- 
um ekkiy partil er Dana konúngr taldi at; ok 
at lyktuna varð faann srá reiSr, at hann fór með 
her sinn í Noreg, ok gerði par hit mesta HerT 
virki} eptir pat veitti jarl honum aungva lýð- 
skyldu. Haraldr konúngr grænski hélt allt sáttr 
málviS Danakonúng, ok sváhéltilinn vináttu 
viii )arl| meðan hann lifðij hann fékk Astu^ 
dóttur GúSbrands kúlu, göfugs m&naB. 

13. pá er Háraldr konúngr hófst til rfkis 
í Noregi, var Eirikr at Uppsölum í Svi|>jöð, Ey- 
mundarson, hann andaðist pá, er hann var nær 
tíræðr'. Eptir ^at voru^ konúngar í Svljþjdð 
Synir han^, Olafr, faðir Styrbjarnari ok Eiríkr 
hixm sigrsæliy er lengi var könúngr i Svipjd^; 
hann fékk í elli sinni Sigríðar hinnar stdrráðu, 
ddttur Sköglar-Tosta; |>eirra son var Olafr 
svænski j er var konúngr i Svipjdð eptir föður 
sinn Eirík; Eirikr Svia konúngr fékk bana of- 
arla á dögum Hákonar jarls j SigriSr drottning 
var |>á at búum sinum, pviat hún átti bæði 
mörg ok stdr; hún. var forvitr ok forspá um 
marga luti. 

14. Haraldr konúngr fór eitt^umarihern- 
a5 i Austrveg, at afla sér'fjár, hann kom i 
Svtþjóii enerj^atspurr Sigríðr, fððursystir hans, 
]^á sendi hún menn til hans , ok bauð ;honum 
til veizlu; hann fdr pángat með mikla sveit 
manna; par var gdSr fagnaðr^ sat konúngr ok 



\ 



14 K. ," ■ ' g 25 



dl-ottiiíii^ í hisæti, ok drukku bæ^i saman um 

kveldit^ ok er konúngr fdr til rekkju, pá var 

sæng tjjölduð pellúm, pk búit forkunnar vel um > 

1 Jví berbergi yar fátt manna. Ok er konángr 

var afklæddr ók kominn i rekkju^ |>á kom drott- 

ning par sjálf , ok skenkti honum , ok. lokka&i 

hantt mjök til at drekka, o^ var hin blíðastáv 

konúngr var allmjök drukkinn ok ba^ði pau ; ^i 

sofnaði konúngr, en drottnlng gekk ibrott ok til 

svefns. Eptir um morguninn varr veizla hin kapp^ 

samastaý en pá varð, sem jafnan yerðr, |>ar sem 

menn verð^ mjök drukknir , at næsta dag eptir, 

pá varast flestir at verc'a ofdrukknir^ drottníng 

var pá ennhin kátasta } hún talaði svátil koiiúngs^^ 

at hún viriii eigi minna eignir sínar, pær er húu 

átti í Syij^jöð j enn konúngddm hans í Noregi. 

Við |)essar ræður varS konúngr úglaðr, okfannst 

fáttum aillt, ok bjdst íbrott eptir jþat, ok var 

hugs}úkr; en drottning varhinkátasta^okleiddi 

konúng brott með stdrgjöfum. För pá Haraldir 

konúngr um haustit til Noregs , ok var heima 

um vetrinn ok heldr úkátr ; en eptir um sum- 

arit f(Sr hann i Austrveg m? ð li^i sínu , ok héllt 

f á tilSviJjdðar, ok sendi orS SigriSi drottningu, 

at hann vill iinna hana^ hún rcið offin á fund 

hans, ok talaíust J)aú margt við. Konúngr vekr 

bráttmálviShana,efhúnvildigij)tasthonum;lión 

segir honum pat hégdmamál: ok ert 2>ii áör svá 

vel kvángaðr, at |»ér er f uUræ&i i. Hann svarar : 

góð koiia er Ásta ,ok göfug, en ekki er húa jafh*- 



26 ■ I ■ ii 14-15 K; 

f 

stórœltu8 sem ek. Vera má Jat, segir húri , at 
hún sé ættsmœrri enn j^ú-, en hitt hygg ek, at 
meS hexini sé^ nú beggja ykkar gæfa ok ham- 
ingja. Liitlu fleirum orðum skiptust fau Tið, 
áír drottníng reiö ébrott. Haráldi konúngi varð 
alUkappúngl; af pessu; hann bjdstsíðan at ríða 
áland upp á f und drottníagar, n^argir hans menn 
löttu l^essai en eigi at síðr fdr hann með syeit 
xnanna, ok kqm til pess staSðr, er drottníng réö 
fyri. Hit; sama kreld kom par annar konúngr, 
aá hét Vísivaldr or Garðaríki* peim var skipat 
háSum konúngunum { eina miUastofu okforna, 
eptir fvl var allr búnaðr bennar^ |>eim var 
'géfiixn drykkr áfeugr um kvéUit , svá at allir 
voru fuUdrukknir; sofnaðu allir höfuöverðir ok 
útyerðir, pái sömu nótt lét Sigríðr dróttnlng 
veita |>eim atga.ungu, beeiSi m^S feldi ok vápnum, 
parbrann $tofan ok allir ]^eir menn^ sem inni 
voru } peir vqru drepnir, er útkomust, Sigrí8r 
drottníng segir, átsivá vill hútileiðasmákonúrig* 
um, at far^ til jþess af Qðrumlöndum at biðia sín. 
15. lSn]þÉ^nn vetr hinn ne^^ta iír átti Hákon 
jarl orrostu viíí JTómsvíkínga á Hjöriinga v&gi, 
Hrani hafSi verit eptir at'akijlurn % fá er Haraldr 
könúngr hafíi ri8it á land upp | yar harin settr 
forráðandi pess; liSsj er at skipum var* En er 
jþeir spúrSu |>at, at Haraldr komingr var af lífi 
t^kinui pá fdru péir íbrótt §em tíðast, ok áptr til 
Noregs,^ ök sögðu jþessi tfðendi. Hfani fdr á 
fuhd Aatu, ok se^r henni feísl tííendi um för 



1 



» . 



1S-16K.' ■ 27 

peirra, ok sv& f at, hverra eyrenda Haraldr kon- 
iSngr fdr á fund Sigi^íðar drottníngar; Ásta fór 
pegar til IJpplanda , er hiin frétti |)etU , á fvind 
föður síns^ ok tók hann við henni 5 en baeSr voru 
Jau reiöHaraldi konúngi fyripat, er hannhafSi 
œtlat at láta hana eina, ok utn ráðaœtlaa |)á, 
er verit hafíi 1 Sv(|)jö8, 

16, Einí^ nótt dreymdi Hrana, at maír 
kom at honum í pellskyrtli , ok haföi guðvefj^r- 
skikkju yfir sér,hann hafði gullh^íng á hendij hann 
mœlti svá; vaki ]>\i, Hrani! segir hann? ek er 
Olafr konúngr Geirstaðaálfr ; |>ik vel ek til at 
brjdta minn haug, ok mun lítit fur verSa, c;f pú fær 
mín ráðat: haf eld ok snaeritneðjcr, 0kfarsva.í ><^ 
hauginn,|>ar munt ^ú sjjá marga menn, far dlirdaði^ 
liga-! |)ar muntu s|á mann me^ðt slíkum búníngi, 
$em nú er ek, tak af honuna hjjálm ok hríngiun 
gullyönd ok $verð ok skikkjuj, síðan högg þú af 
honum höffu^jt ö^ munf)at auðveldtj ok ef f)ú 
bregðr eigi af |iyí, er ek m»lii |>á fylgir hamíngja, 
ella liggr á J>ér y íti \ spetm af tnér belti ók knifiníi 
á; pámunfiérmálibróttatfard^ ok vænti ek, at 
]>ér endist yel ; ok ef illair va^ttir taka í kla^ði f>ín, * 
J)4 sker \A af meS sverðinu pá l^ppa, er feií ná^ 
af J>ínum klðeðmn. ^ Ek vil ok segja |>ér míuat 
œfi skyödiliga,^ bœði um haugsgjöyð ok um bldt 
ok reimleikA ok hefír Jat svá fsLrit ^ sen^k gati ^ 
En ef |>A dttast at brjtíta báuginuj^ pá far f \i til 
mó{s við ^vein Hákbnar&on , hann liggr héðan 
skamt (brott með liði sínu, ok er févani m|ök j 
hann |íikkis^spurt hafa, tX lhy%n ^x mikil ihaugi 



28 } ' ' ' > 16 K. 

Olafs konúngs digr'beins. Nú sagSi hannHrana^ 
hvaðan hann sky Idi brjóta haqginn : ok skulum 
nótt at vera) segir hann ý engi mun vinna í hauginn 
gánga fur ddaun, er or hauginummun útleggja; 
|iá ráðst |>ú tily ok far i hauginn, ok mœl til 3 
kostgripi at afnámsfé , en helmíng af öðru f é ; 
si[ðari bið |>ú Svein jarl halda festinni, hann 
einn mun einurð ok drengskap til hafa at bíða| 
|>artil er ^ú kemr or hauginum ; ber til skiptis, 
allt lausafé pat, er í hauginum er, okáðr liggr 
í einni hrúgu j enhvárki muní hauginum hljódt 
né kyrt, er |»ú ferr i brott i Ijdsin munu slokknai 
en allir menn munu af haugínum stökkva, nema 
Sveinn jarl, ok fáir menn með honum^ haua 
mun ]>á vilja, at |>ú hafir priðjúrig fjár, en h^nn 
2 luti } en 'þú seg svá, at pat sé eigi ykkarr skil* 
dagi^ hann mun segja pann virðíngar mun ykk« 
am; lát |>ú|)ér |)at líka, laup pú á hest pinn, 
ok ver eigi nærr honum, enn mál nemi, ok sýn 
honum pá gripinaf hann mun sjá vilja gjörr 
gripína^ en|>ú lát "þess engan kost^ ok'ríS^und-* 
ai^ í skög, ok létt eigi furr enn þú kexxu* til 
Ástu Guðbrandsdöttury ok fylg henni til föður 
sins^ hún er með barni^ ok ef henni greiðist 
seint, legg um hana beltit |>at, er ekhefí átt, ef 
við piker ráða leitat, ok mun|>at dugaj mæl 
l>ú.Bérl|aunfur) atpú vilir ráða fur nafni, ef 
sveinn er, ok lát Olaf heita, ok skil pú eigi viS 
hann, meðanpið lifið báðir; ok &á sveinn mun 
verða hjálp ok heilsa kyns várs, j^víat vér allir 



\ , 



16JC' 



29 



I' 



muniim fagna hans I^íngatburS ok andláti, sva 
sem v6r shimf náliga af dauða reistir. pá gripi, 
er pú tek!l: af mér í hauginum^ vil ek át þú selir 
ihendrÁstu, ok bií |>ú- hana varöveita, okselja 
í hendr syni sínum, Jíá er hann vex upp. Hrani 
fóttistspui'ja: mun pat eigiofráÖ, atbfjátahaug 
pinn fyrilandshöfðíngjura, svá miya ást sem 
J>eir höföu á pér, meðau þú liföir? DraummaSr- 
inn svarar : ndgt traust er fér at jarlinimi, hann 
hefír lángskip alskipat, ok liggr héðanskamt 
ábrottí einum leyHivágij engi er svá ríkr, at sjá 
gángi á pín efni. Sveínn jai:l]þarf fjárins, en /þii • 
gjörfélag við hann at mínum;boðskap) brjdt þú 
enn fyrsti mannahauginn,xok gakkinnf lát pú 
Svein jarl eigihafagripina, pá er pútekr af iílér, 
fvíatheldr.munhannfákjdsa enn alltféit'; en 
prið] úngs mun |>ér virt af öUu f énu, |)ar er pú átt 
helmíng, en |>ú lát |>ik ekki á |>at dkilja; bið 
|>ú Svein jarl láta bera féit til skipta, en |>ú 
kom um morgininn eptir til skiptis , en bú á 
peirri stundu ferá pína. Siðan hváírf draum- 
maðrinn ábrott. £n Hrani vaknaði , ok húgsáði 
um, hvat fyrir hann hafái borit^ hánn vissi gjorla, 
at Ólafr Geirstaðaálfr hafði verit mikiU höfðíngi 
ok allvinsœll, Ók mann^ bezt at sér |>eirra 
manna, er í fornum siðt hafa vetítj svá kvað 
pjöéólfr hinn hTÍnverski: 

RéS Ólafr 

Ofsa^ forðum,^ 






30 V =? 16 K. 

, . ... 

' TÍSafrægr, _' 

ok Vestinari', 

unz fdtverÉr 

vi5 foldar |>röm 

[virÖa vin* 

[umvi8a náSi'; 

nú liggr gunndjarfr 

á GeirstöSum 

herkopiSngr% 

hajugi yorpinn. 
(^essi Olafr var son Guðrö5ar Vinda konúngs,. 
ok vissi fyri dauða sinn af draumspeki sinní. 
fírani vissi, at{)at Var satt, er hannsagði honum, 
ok framkomit var , ok J)ví treysti hann, at |>at 
mundi ok eptirgáöga, sem óvorSit var í Jeim 
draumi} hann fdr pegar at leita at Sveini jarli, 
. ok fann hanu,.sem honum var tilvísat, ok gekk 
fyrir hann} jarl fagna,ði honumvel, ok spurr at 
erendum , fvíat hann vissi at Hrani var f rægr 
maSr, ok h-ifði víða farit. Hrani frétti, hvárt 
jarli væri engi hugr á féfáungum. Jarl kveSst 
gjarna vildu fjár afla, ef Jess væri kosti:. Hrani . 
segir nútil, hvar haugrinn var, ofc kvaS fást 
mundu féit , ef hans ráSum væri at farit j ojk 
J)ví játar jarl , ok skildi fírani sér helmírig fjár 
fess, er féngist. Síðaa fórU peir tilhaugsins, ok 
hrutu, ok gekkpetta alh^svá sem draummaðrinn 
hafði sagt} gekkHrani f hauginn, en jarl hélt 

') ^oð'uin líkr f>k Grœnland» fylki , (. ^ t;. F. *) yigfröm- 
nsnim^ Fj K. ■») T«^ «1 fruicU, T; af TÍíTá té^i, H. ♦) njá 
It. V, F, 



, • 






16 K. "^ = 31 

festi, semHrani átti skilt. Ok cr Hram.kerar'í 
hauginn, sér hann tíguligan mann á stdli 
sitja, ok sprettir af honumbeltinu, ok var |)ac 
knffr á} hann tók bjá}m af höfði honum , ok 
varjathin mesta gersimij síðan brá hannsverS- 
inu, ok Joríi fursteigi athöggva hann^ en 'þó 
réS hann fat af umsíSÍr j^ hjó hann af honum 
höfuðit, var Jví líkast, sem i valil brigÖi, svá 
beit sverðit; síSan bjóst hann íbrott, ok bar 
lausafé allt í festi, pat er ájSr lá Ihauginumj, 
ekki var pá kyrt í hauginum, Ijdsit slokknaði, 
en pess verðr hann varr , at flestír menn eru Já 
brottu af háuginum , nema Sveinn jarl ok fáir 
menn me6 honum. Hrahi l^s sik upp eptir 
snærinu or hauginum , ok var féhU hagat til 
gæzlu. Ók vnpd mörginiiin, er jeir f undust, sagSi 
Sveinnjarl, athann villhafa2lutifjáritís$ Hrani 
sagðist eigi af |)Ví haldinnvera^ }arlkvaðhann 
enga atferS til |>eSs haft mundu hafa at brjdta 
hauginn, ef eigi hef Öí notit at hans tignar ok gæfu. 
pú mimt ráða verðaj jarl! sagM Hrani. Ok er 
Hrani kom á hest sinn,. mælti haun til Sveins 
jarls: mikinn djafnaí lýstir Jii ná vi8 inik ok 
mikit öfríkii en Jó hefi ek ^Á gripi, er fémætir 
eru, ok var pá eigi nærr jarli, enntnál nam í- 
miUi J^eirra* Jarl vildi sjá grípina; en Hrani 
reiS undan með 2 hestaj |)á skutu Jeir hest- 
inn undir honumj hanil Ijdp Já á bak ö8rum 
hestinum, ok hleypti í skdginn} er ná ekki sagt 
frá ferðum hans, furt enn hann kom til Astu 






t 



■ 32 ' 16-18 K. 

Gu8brandsd(5ttur , ok sagSi henni tfSendi pau, 
sém vorÖin voru, ok fylgði henni til föður síns, 
ok tdk hann allvel yi6 heuni. 

* 17. Lítlu síSarr tók Ásta jáísótt^ ok var 
■þúnglíga haldin, ok horfSist seinliga á um 
.sóttarfar hennar, sátu menn yfir henni mjök 
barmprúngnir} pá var ráða í leitat, peirra er 
mbnnum kom í hug, var Hrani eptirspurSr, ef 
hann kynni nokkut til at leggjaj hann kvaS eigi 
Jess' örvænt , ok sagðist ráö mundu tille^a, ef 
hann réíi fyri nafni ^veinsins, ef sveinbam væri j 
Jeir sögSu jþat skyldu at vísu; pá tdk Hrani 
beltit ok lagöi um hana, ok litlu síöarr varS húa 
léttari'. . 

18. Asta Gu8brandsd(5ttir dl sveínbarn% 
en sá sveinn yar. nefndr Olafr, er hann var vatni 
ausinn; Hrani jjds hann vatni, [ok er pat $utíira 
manna sögn, at GuÖbrandr vildi eigi upp láta 
fæöa sveininn fur reiði feirri, er hann hafSi á 
f eSr hans, fur enn Hrani sagSi honum, at hann 
sæiljósyfir hási pví, er svéinninn var í fœddr j 
Gúðbrandr gekk til at sjá sjálfr j var pá áþrott 
tekinn sveinninn, ok fæddr upp me8 míikilli ástúS. 
Hrani gaf honum beltit ok knffínn at tannfé, 
ok er honum vdx aldr, J)á gaf Hrani honum 
hrínginn ok sveröit. Olafr var uppfæddr* meS 
Guðbrandi ok Ástu, mdður sinni. 

. ') Tvo vndai^a^anái "kap-iu v» tí B, Dy Gy Ly en eru {P 
ek II frábru^&nir ok fjölor&ari. *) um sumarít, é, t/. /nit. ^) 
var sa SYCimi |Kir uppftvddr fyrst , *m. 



19 K. ; 4- '* . '■■■■ ' I -33 

■ ' - .' 

19. Nokkuruiji vetrum sííJ^rr^BáíSu, l&eír 
Astu, máíur Olafs, 9^?^^ Oii^í^randsson, lendr 
maír, ok Sigtirðr sýr , er Já var konúögr á 
Hríngaríki, ok baKi hvárrtveggi marga fuUt/ugs- 
m«nri. Sigurðr kofiúngr Tar spekíngr mikiH at 
viti, göf ugr matír 0k auéígr a% íé, ok heldr fastr^ V 
at framlögum. Gissr var mildr at fé ok meirr 
vi8 alf)ý%i!i skap , ok var p^t^flestra manna til- 
laga, at árna.Gissuri kvánfángsius, pá setti Ásta 
Olaf, sorx sinn^ á k^é sér, h^am var f»á 6 vetra 
jgamalL Ásta. spurr ^ . ef Olaf r leiéi nokkut a t^. 
huga, bvert eyrenqti peirra manna vœri 'þángat ? 
Olafr sÝarar: skilst mér.pat, segirhann, en 
betra JikkijP'mér n^.atí I^ika vií sveina, enn at 
ihuga vandðmáL Asta svarar;.* kalla'má^ at 
l^etta sé umfram pinn.^fla, er ^ú hefir furaldrs 
sakir, én pó bregzt mér mjök iy^ei eigí fœtt 
bú nokkut þat at mœla, at ek muni |karaf mín 
forlög rAarka, Olaf r mœlti : hve mikill ertu 
meftnaðarxnaðr, móðir?/segir hann. Asta syar- 
^r: eigi ætla ek mijc pat mun,u skortar Olafr, 
mælti: hvárt mundi |>ér j^ikkja betra eptirpinn 
dag, eða meðan |>ú lif JHr, at eiga lendan mann at* 
syni, e8a pann, er|>j(Sðkp^úngr vœri yfir Nor- 
egi? Hún svarar: kunna mundi «k |)esð skyn. 
Olafjr mælti : |»^t segir Hrani mér ^ fóstri minin, 
at eigi muni kvistir |)ér betri eun aSaltré, at pá 
munir ala son viS lendum manni) en 'þú mætt- , 
ir vel ala konúng við |>eim| er konúngborinn er 

4 BlJSTDI, ^ • 



f 

^4 r -J ' . 19^20 K. 

t aflar^'Kýíikvísíír. Petta flutti mjökfram mál 
Sígut^íái- í Var pat afrá«it, at SigarSr konúngr 
ffekkA^ttjmdáurÓlafskonúngS} bannVarlands- 
sfjörnátmaír gðSr, éngi var hann hérniaSr, rétt- 
íátr'ókhófs'maír um álla luti. ÓlafrHaraldsson 
faéddrsf'upp m'éí SigftrS,' atjiipföðufVnum, ok 

Astvv,' móötir 'sinni. , ^ 

'-' 2öl EínúmV^ttísíSafr'éíinH^ldr^grsðnski 
ffeli'í SvíJidS, fá ^óku^lirsendir ^af llfi Hákon 
]árlV en tókú til konúngs Ólaf tryggvason. Ólafr 
vtit llinA'iiiestíf^merldsmaSr, ok át allri átgervi 
íikastí Hákoni" Aðalsteinsfóstira. ' Ölafr konúngr 
Vat vél krisfiimí ok hélt furstr rétta trii Noregs 
:g6iíí3Hga; hatín' kristnaM allan'Nörég ok mörg 
löndðriauí, ókVár égætr kbilúngr j 'hann fdr um 
SSiX láhd, kt t)o8íi* rtíönnum trúna. Hann köm á 
Öríhgöríkij ok fá veiz|u at Siguröi konúngi sýr; 
Ji'Var 'SígúrSif- kohúngr sk'írSp: ök állir hans 
meíi'ri; í)á vár ök skírSr Olafr Harald*ison, ok 
véitti Ólafr kónutigr ájálfrhottura guSsifjar. Svá 
^ ságt, at Ólafr kónúngr hafí tti^lt yiíJ nafna sinn, 
Bá erhannhétt honumtmdirskírn, at slikan son 
muridi harin sér ééskjá at eigaVok Sagíihann 
'vérá kónúrigs éfhidýr8arsariiligt, • Óláfr Haralds-' 
sori ságSiok^srváV'at'Ját'kom ás.anit meSféim, 
at |)vílíkankorii5ng mundi hannkjósasinnföður, 
séth Ólafr koriiSngr Tryggvason var, fyri sakir 
aílrar atger^i ofc rikdæniis, er hahn hafði um- 
frárii ílesta konúftga á NorSrlöndum. pat sýnd- 
ist ok snemma, at vitrum mönnum fannsf mikit 



20-21 K. 



35 



\ 



um Ólaf Haraídsson, ök spáSu honum, hverr 

áéætismaír hanu mundi verða í sínu líE (\k áf- i 

reksverkum feim, er hann vann, eptir pví sem 

síöan birtist. Hráni var með Ástu, sem sagt rar, 

haíln veitti fdstr Olafi Hardldssyni. Olafr var; 

sn'emma gjörvuligr ok frí8r sýnum, raeðalmaSr 

á vöxt, vitr ma$r var hann snemma ok málsnjallr. 

SigurSr konúngr var búsýslumaðr mikilí, ok, 

haf5i menn sina mjöfc í starfi , hann fór ok opt- 

liga sjálfr at sjá yfir ákra sína, kk éigi sí8r til 

sriiíSa sinna, e8a par' er menn störfUðu -nokkut: 

pat var eitt sinn, at SigurSr konúngr vildi rí8a 

af b?enum, Iþar var pá engi ma8r ygnarlauss á 

bænum , at eigi hefSíst hverr nokkut at ; hann 

kallaöi Ölaf, stjúpison sinn, at söSla sér hest; 

hann fór síSan ok söðlaíi honum fararskjdtj 

hann segirhonum, at búinn var skjótrinn. pá 

gekk SigurSr konúngr ,út, ok sá, hversu Ólafr 

hafSigÍö'rt; hannmœl^i: pater auísýnt, at pú 

munt vilja af höndum ráía kvaíníngar j>ær, ér 

j)ér si ímdti skapi; er Jiat ok auísét, at vi« mun- 

utn v^ra ekki skapglíkir , munt |)á vera ma8r 

miklu skapstærri enn ek. Ólafr $varar fá 5 hann 

hafSi söSlat búkk einn konúnginum. ' 

21. pat var eitt sinn, er Ólafr r eí8 á dýra- 

vei8ar, ok meíThonum sýgúskr máSr, er Hallddrr 

het, ok var kallaír Rannveigarson ;. hann hleýpti 

eptir dýrum um daginn, ok féll af baki $ um 

kveldit,'er iþeir komu heim, bar Ásta honum at 

drekka} bá kvaÖ Ólafr vísu: 

C 2 






36 



21-22 K. 



Fy 11 horn^ kona ! 

féll af Kesti * I 

Rannveigarson, : 

Jar er ri8u drengir ; 

kunnu eigi Syghir i 

ásööuldýninx 

fullvel faraj 

fær naér ok '^hx l . , 

Halldorr ivaS aðrá vísu'til Óhfs vi8 pann atburjB, 
er áðr hafSí gerzt:^ . ; o . . . , . 

Fyllhornýkoa^! . . :, ^ 

y; frá ek^at ;bendi : ' 
^ :: . : ; : Olaft koriúngr * • 

undri miklUj - '' 
pá er hann aöMaiii 

sfnummági:. . , 

/búkk at rlðá 5 • 

fásr^inéE ok.Bérl > 

22.^ Olafr Tryggvason- réí S. vetr fur Nor* 
cgi > hann féll í orrastu su8r iixx Yin/ilandi/ sem 
segir í sogu haus , Já er hann barSist vig S vein 
«Haraldsson>.Dana koniSng, er J)á átti Siffrfói hina 
stdrráSu, dtíttur Skjiglar-Tostá, ok vi$Ólaf Svía 
konúng ok vi5 Eirík jarl Híkonar§rfn» Eptir 
fíit réíu Noregi Eiríkp jaíl ok Sveinn jarl Há- . 
konarsynit^ ok guldu skatta Ðana konúngi ofc 
Svía konúngí. Kniitr hiinh ríki var son ^veiris 
konúngs. SÝeinn Dana konúngr fdr meS her 
sinnvestr tíl Englands á hendr Aðaíráöi, Eng- 

btr, F, \ 



22-23KI. ' ■! 37 

lands konúngi, Játhgeirssyniý okáttu feir orrost- 

ur, ok höf ðu. ýmsir betr, |>víat ýmsir sigraðust. 

Sveinn konúngrsetti mennsíua t Vikina, ok var 

háns vald austan FjarSar; 

» 

23. pa er Olafr Haraldsson var ft vetra 
gamall, pá var híkim viöstaddr einn dag, erÁstai 
móSir haois, . leitaði í eina hirzlu, . Ólafr spurr, 
hvat Jar v»ri svá bjart í hirzlunni? Hún svar- 
ar: Jat erú sverSs hjölt* ölafr mœlti: hverr á? 
pú átt, sonœinn! segirhún, ok er |»at sverðit 
Bæsíngr,. er Hrani, föstri pinn, gaf ^ér, en átt 
hefír Olafr Geirstaðaalfr. Ólafr mælti: ek vil 
nú viðtáka ok meðfara« Ásta selr honum 
sverSit. Sigurði konúiigi fdtti eigi verSa vel 
meÖfarit, {ivíat Olafr dró pat' eptir sér uin hall- 
argólfít , QipL sveríit var mjök gulli búit. Sig- 
urðr konúngr mælti til Astu, sagði, at |>at var 
si^venia kvenua , at láta f)at margt eptir börn-^ 
um, er |)au |>urfa at aungu, en. láta pau.missa 
fess margs, er |)au |)urfa. Ásta svarar : ef J)ú 
færr teygt af honum sverSit,.svá hann gráti eigi, 
Jlá leyfi ek f át^ en grát hans vil ek eigi. Sigurðc 
.konúngr m^lti víSOlaf einn djag vi5 drykkju, at 
hann yiU va^veita Bæsíng, ok f>6 honum 
til hanjfla , en {a ;honum ; annat sverð léttara til 
meðferSar^ Olafr svarar engu. Sigurðr kveðr 
hann i annat sinn,. ok er Olafrhljóðr; ok hit 
3ðja siuu' kveðr Sigurðr hann reiðuliga. OlafÉ 
bregSr pá sverSinu, er konúngr kveðr hann bit 
3ð]a sinn, en leggr umgjör&ina uudir skykkja 



38 ... ' ' ■ - . 23-2SK. 

Hranii, fdstra $ins, cn réttir bláSrefilinn at í:6n- 
únginum,- cn heldr sjálfr um meðalkaflann. 
Ólafr mælti pá: eigi hefi ek aldr tíl at banna 
yír attaka af mérBæsíng, nauSgum, en ek sel 
hann engura manni af hendi öÖruríss, i^nn.ek 
hafi umgerðina ok meðálkaflann. Sigurðr mælti : 
^Á varSveit jþú sjálfr svferí pitt, ok erf ess mest 
ván, at ek kveðja pik Jiess eigi opta^r. 

24. pá var Ólafr 10 vetra, er Sigurðr baö 
hannbjöÖa mönhum 4 veizlu, ok ráða sjálfan til- 
'fáungum. Olafr lét höggva upp [allt búit', ofc 
bauð mjeirr enn hálfu fleiri mönnum , enn Sig- 
urðr hafði mæ^t f Sigurðr kvaðst hann ^igi mundu 
^essa optarr kveðja, ok kvað brátt mundu upp- 
gánga lausaféin , ef haus skipan skyldi á vera. 
Olafr kvað annann veg eiga at búa kondnga enn 
kotkarl. pat fannst brátt á, hversu mikit |)ess- 
um sveini var í hug, ok síðan reyndist um hans 
rá^ enn framarr. - , 

26. Ólafr Haraldsso^ vóx upp, sem sagt 
varj haðn var ekki hátr meðalmaðr á vöxt, ok - 
allprekligr ok sturkr, Ijdsjarpr á hár, bréiðléitr^ ^ 
Ijdss okrjóðrí andliti, eygðr f orkunnar vel, fagr- 

. eyjgr ok bjarteygr, svá at dtti var at sjá í augu 
honum, ef hann var reiðr. Olafr va^ í|>rótta- 
maðr mikiU um marga luti, kunni vel við boga, 
ok sundfærr vel, skaut manna bezt af handboga, 

X hagr ok,[sjdBhaniir um alla luti'; haxm varkall- 

^IM^M,^ »1 ■,■■■■ ■-- ■ ■ ■■■ 

') eílt hú allt, K. ^) sjónhaiinaiT um smíd'ar allar , - Lvort er 
^hann ger^i) ed'r^ðt'ir ui«aui, B, S. 



25-26 K. -^ !■ > ^ ' 39 

aSr Oíafr digri.í hann var djvfr o\ snjalljr í máli^ 
bráðgjörr yap hann um'alla luti^ at öIIumf|)ro&ka^ 
ok afli oi vizku; hann var hugfekt^r öUum víji;iuííi 
sínum okfrændum; hann var kappsamr ídeik- 
um, ok í öllum Jutum vildi hann f ur öllum vera 
um allt, pat er tilkom , eptir f ví sepa hann var . 
tilkominn. 

26, Ólafr Haraldsson vai; |»á 12 vetra, er 
hann sté á herskip fursta slún. , Asta fékk til 
Hrana, er kallaðr var konúngsfdstri, til forráða 
fjrriliíinu me8 Qlafi, pvíat haiin hafói opt verit 
í hemaði, En er Olafr tdk viS liði ok sk^pum, 
\k gáfu liiisnienn honum koiiúngsnafn , sem 
siðvenja var til, J»á er herkonxmgar fdru í hern- 
a8, ef J)eir voru kynhori^ir tij konúngsnafns^ pd- 
at peir sætí ©igi at Iöndum,^^|>egar ^peir voru ^ 
herkonúngar, fírani.sat við stýrihömlu, ,en Ol^fr 
vií stjórjti 4 hásflBti ; f éir h^Idji, austr meö landi, 
ok furst til Danmerkr j ^sya segir Ottarr sy^rti : ^ 

Úngr [hratt |>ú' á yit vængis, 
.. :vígrakkrkb^úngr!.blakki,> 

Já hefir dýruppi frek^dreyrajj . , .; . . ; 

Danmarkar, ^ik'Vandauj _ % .; « 
. . vaí« i^ytligust norðan, ^ ;., _ 

nú ert ríkr af hvöt slikri, . 

frá ek til pess er fóruð^ 

för pín, konúngr ! g}örva. . 
Ett er haustaði, sígldi hana- fur Svíaveldiv "^^ \ 
hann fá at hérjá ok bréhna lari'dtt , ;^víát:hanh 

') Jbelziu, G. ^J auslr, h. u. 7m. ' . ' . .... 



^ 



40 ' . ' ? 26 K. 

I 

{)dttist Svíum eiga at gjalda fúUan íjándskap, er 
teir höfóu tekit föíur lians af lífí. Svá «egir Ótt- 
arr svarti berum or8um, átOláfr kohúngr fór 
gustror Dánmðrk: 

Öttu8* árum skrcyttum 

austr í salt með ðaustum'^ 

báru5 lind* af landi, • * 

landvörír"* í á skip rándir j 

néyttuð segls ok settuð' 

sundvarpaði stundum, 

sleit mjök rdin^ mikU 

mörg ár und {>ér báru. 
Drótt yar' drjúgligr* dtti 

dölgstinns' at för f>inni, 

• • 1 

svanbeiðir * ^ naintu síðan 

SvíJ)jóÉar nes hrjóSa. 
Haust |>at barÖist Ólafr'* vi8 '^lkínga, oí: ér sá 
Sdti nefndr, er fyri |>eim r&8. Olaf r haf öi miklu 
minná lið, en skip stœrri j hann lagði skip sfn 
miUumboða nokkurra, pk var víkíhgumpá úhægt 
at |>eim at leggja, en ]^au skip^ er mest lögðu at 
Jeim, pá komu peir á istafnljám, ok dirógu Já at 
sér, ok hruðu svá pau skip. Víkíngarnir lögðu 
frá, ok höfðu látit^ xxi^xaí ok mikit f é ; svá segir 
Sighyatr skáld : • 

„I V.' • 'V / 

') attiid*, JB, Hy L. ^) fleyftuni, K, 3) lujíd, B; lendr, H, 
^) landlicrr, JT. ^) SttUu&t, B; $<Sttuír, K. 6) roé'm, F, ^) 
▼{ír, B; atendr, D, F; vard*, G, K, 5/ vidt stendr^ L. ») á^fr- 
ligr, D, r, L. 9) dögUngs, hin. . ^^ rrannbræíir, ^n; n) 
caa fyrstu orrosttt xiíf Sótasker , þat «r i Sviaskerjum; jiar bar^- 
iafc bann^ h. «. D, G, lí, K, /-,5. 



41 



»1 

• liángt bar ilt hinn úijga ! 

jöfra.kund [at sundi', 

Í»jdS.ug«i«.sér síðaa, 

sœmpiðri köniings reiáii 
^ .iank^ða ek mark', en manna, 
, „ttinna^furatá.sinni, 

hami rauð watr fur austah 
úlfs.fót víð sker Sótá. ^ 

Olafr hélt Já austr fyri Sví^jdð, ök iágSi inn í 
Log.n„ ok herjaði á b«ði borð, ha^n lagði ^pp 
US,gtu„a aklagði at við fomu Sigtanl, svá 
«eg,a Sv/ar, at J.ar sjái enn grjtíthlöð i,au, er 
Olafr.tonungr löt gera undir bryggiu.porðá 
sína. En er hauí taði , f á spurr ólafr konúngr . 
fat, at Olafr Svía konúftgr dró hér saman, ok 
svá Jat, at hann hafx járnum gjört umsundit; 
oksett^armenn,til at.g*t^,,svA at.eigi máttu 
í«r íltkomast or Leginum, ok ætlaði Svía kon- ■ 
^Dgr, at íár skyldi |,eir bíða frera, ok btítti ^' 
SvíaWngi lítils vferdt um her hans, Lat 
haimhafðih'titlið.. pá ftírólafr konúngr dt í 

ötokkssund,okkomusteigií,ariit,í,víatkastalinn 
Tarfurvestansundit, en herr fnanhs fur a^stan. 
Nu spurr Olafr, at Svía ionangr er 4 skip kom- 
m, ok ætlaði þá ^t leggj^ at jbeim. pá lét Ólafr 
ionúngr grafa [fltina íit til hafs' , en fá voru 
regnj en um alla SviJ.jdð fá féllu rennandi 
votníLðginn ; en einn tís§ er til hafs or Legin- - 

') W g«md„, G, II. , 2) Lugá-i, G, L. 3) m„g,, u„. *) 



42 ' ■ ' > " 26-27 K. 

um srá mjárr, at inargar ár eru br eiðarr i ; en 
. \k er regn eru mikíl eða snænám, pá falla vötH 
svá aesiliga { Löginn, atforsfall er út umStokks- 
sund, enLögrinngeugrjþáálandit, ener^röptr- 
ihn kom út í sjáinn, pá lji5p par út straumr ok 
vatn. pá lét Olafr kénúngr léggja stýri öU or 
lagi á skipum sfnum, én-draga upp segl við 
húna, byrr var aflandi,okstýrðu|>eirmeð árum^ 
ok gengu skipin út yfir grunninn, ok komU öll 
heil á haf tft. Svía konúngr veitti peim púng- 
' ar átöVur, er gcett skylduhafa óssins, atOlafr kon- 
úngp kæmist eigi út^ |^at er nú kallat^Konúngs- 
sUnd, ok má par ekki stórskipum fara, néma |»á 
er vötn'æsast me^t. Ni^ er f>at sumramauna 
sögn, at S víar vyrði varir vi8 , pá er konúngr 
haf^ grafit útfitina ok vatnit féll út, at Svíar 
fséri pá til með her manns, ok iýndist par fjöldi 
manns; en Svíar mæla j^ar imd ti, ok kalla |>at 
hégöma, at menn hag par firizt, : 

27. Qlafr konúngr sigldi |iá úm haustit til 
Gautlands^ ok' bjdst |iar til heraaðar ; en Gautar 
höf5u fursamnað, ok gjörðu siðan menn til hans, 
ok buSu honum gjald af landinu } pat pekktist 
konúngr, ok tók gjald áf bóndum, ok sat Lar vm 
vetrinn ; -svá s^gir Ottarr fivarti : 

Gildir* komt fú at gjaldi 
gétneskum [her flotna-, ^ 
|)oröu8 pér at verSa' ' 

') Giídís, JK, />;. gUdr, G, A, £. ' 2) herflátta, K ^) 

T ítVh , 7/m. ... 



> 



27 X. 



43 



'þ]áSianá^ fírar*^brat]idi'; 

rann, en meðr of minna 

margr býr utn prek, varga 

húngr frá ek austr, enn ýngvi^, 

Eysýslu lií, deyja'. 
Hér segir ok svá, at ÓldPr f ór^ er yaraði^^austr til 
Eysýslu ok lierjaði; svá er sagt, at hann veitti 

landgaiingu, en lándsmehn fdru ófav^ ökáttu 

f 

orrostu við hann i I>ar hafði Olafr konúngr si^, 
ok rak hann flóttannok herjaði. Svá er sagt, at 
Ólafr konúngr kom í fuorstu i Eysý^hi-^ ]>ábuðu 
bændr honum gjald af landinu, ok hér>aði ha^n 
|)ar eigi } en er gialdit kom oian, pá gekk hann 
imóti meS lið sitt alvápnat, ok var |>ar annana 
veg enn'bœndr hctu, Jþvíat feir höfðu gjald ekki 
at færa konúngi, heldr hervopn at berjast við 
hann, sem furr var sagtTsvá segir Sighvatr 

skáld: 

par^ var enn, [er unnuð% 
Olafr, né svik fáluSt*, 
odda {hríð í auðri* 
Eysýslugekk*^ heyjaj 

sitt áttu i^jörfötum, • ' 

.fárV' beið or staS sára, 
en peir er undan runnu , ., 
. allvaldr'*, bœndr gjalda. . 

*) |iat landTl?, JSr, S; þjóílönd, hin. *) fyri, B; fira, X* 
jöfurf, G, H, 5; far«r, L •) röiidu, B , D , K. *) úii^i, 
Dj G, 5; ýngri, hin. ^) lie>ia, S, D ; þegja, F^ K, S; þeysa, 
Gj lí; þreyja, X. ^) þat, ?iin. ^) er önnur, B, ' A F, K, S; 
er annát, G, 11. ») fáUiár, B. . 9) þín^j. í ©yddri, lin. «») 
Ual, H. i>) farir, G. ifi)allvald} B\ ftllvaldi, ¥, G,U. 



\ 



44 



27 K. 



\ ' 



» 



SíS^an sigldi Ólafr koniJngr aptr til Pinnlands, 
ok herjaði |>ar, ok gekk á* land> upp; en liS allt 
flýði á skóga úndan, ok ^eyddi bygðina, svá at 
peir f engu ekki af f é ; hann f dr |>á lánigs á lánd 
upp ok yfir skdga nokkurá, okuráu J>á fur feim 
daftygáir nokkurar, ók vori; far baéir inargrr, 
'því heita |>ar Herdalir; '^x feogu |>eir lítit fé, 
en ekki' af mönnum. En ér áleið daginn, snéri 
kbnúngr^yfan til skipa sitinaý oker |>eir komú 
áskóginn,^ dreif lið at|>eimQllum megin, ok sdtti 
at |)eim fast; kondngr bað menn sína hlífa sér. 
£n áðf koiiúngr kæmi or skoginum, pá lét hann 
márga menn, ok margir voru sárirj hann kom 
um kveldit til skipa sinna. pá gelrðu Finnar um 
nót^ina mikit f jölkýngiveðr at peim ók storm 
sjóvar^ {>á^ lét konúngr taka upp akkeri ok draga 
upp se^gl á skipum síniim , ok beitti hann vestr 
fyri landit, ok mátti meira hamíngja komSngs, 
enn fjölkýngi Finna , ok féngu »|>eir l)eitt fyri 
BalagarSssíðu ok svá út á haf, En Finnar ftíru 
hit efra, sem konúngrsigldi hit ytra, x)k vœnta 
]þá ok |>á, at J>á mundi uppreka at^eim^ sva 
segii: Sighvatr skáld: ' 

Hríð varð &táls, d' stríðri, 

straung, Herdala gaungu 

Finnlendínga at fúi^di^ 

fylkis^iðs* hins' priðja^; 

en austr við lá jeys'ti. 
Uð^ víkínga síðíl'' 

*) i, /«'». ^) mót*, H% má-r, T^ S. 3) !,{„„, J5, /), G; liína, 
F, Hy Z, 5. "^) þwífu, F, L. S) .leiár, hin, 6) gkeiýh , B. 
Dy F, K, Ly S^ skciiTar, G , IL 



V 



27K* 



45 



> » ' 



!• < 



BaíagarSs, at barði . : 

brimskí&um lá síían'. ' 
pá sigldi Ólafrkonúngr til Danráerkr; ök ér hann 
kom 1 Suírvík, fá átti hann |>^r hina 4ðu orrostu 5 
svá segir Sighvatr : - •:. - 

.. Enh kváöu gram gúnnar ' 

galdrs* upphöíUto valda, í ' 

dýrS?, «[er feim:'* vel varðist, • ' 

vinriast fjdrSa' sittnií : 

pá ^r óUtit* áti • 

jöfra ll8s« ámi«li^ . : r - 

friðr^gekk ^uiíðr 1< sáSri^ 
' Suðj^vik, Ðöáum ktiðri. v..:; 
PaSian sigldi Olafr konúngr suj^r til Fríslands; 
hann.lá. fyri KinnlimaslíJu 1 h'^riissu: VeSíi , par 
gekk hainn á land ilpp með lið sittVen'menn 
föru.ofan ímdti Jéini meí lið $itt-,:ok böröust 
vií þ& i s*á segir Sighvtair ^skáld : ' 

VÍg vanntuj: hlénna hneigir I 
^höldum*^ grimmt'hið fimmtaj 
*|)oldu8" hlýriur hárri 

hrl8 Kinnlimasíðu} ^ • 

'þá' * er vií r^ush at rœsis 

reiS'* herr"^ öfðtn skeiðum" 

«n Igegn at gunni 

gekk hilmis lið, rekkum. 

si^ay B. jff, X, 5j •íí'a, G. •) gjald*, i>,:F, L. 3) t/. • 
(r. *) frií ek þeito er, hiiH ^) ólíiiU, :B, JT, 5; cSlítiI, 6?, H; 
ililum, r. 6) li^^ JB. 73 milli, X, 5. 8) meáT, G. 9) jHð-ri, 
5, Dj F, H, K, 5; suíTrí, X. «o) Kj^tnum, ^m. »>) þoldu, 
''m. »a) þar, íí, 1>| jr, Í, 5. n)-ici*r, 6,1^. »!*) kvtw", 



. V 






' >» 



# 



28. Pat er sagt, at fá'er Olafr kouúngr hqrj- 

' a8i um Austrríki,, hafði hann ^iarkað viðheiðit 
f dlk eitt sinni j |)áur8u(|)eir)pess vísir, at|>arvar 
vísindakona ein á |)ví landi, éú er ^agíii f yrir ör- 
lög manna ok líf, 'ok |>otti förunautum konúngs 
sk«mtiligt at eiga tal Vi8 hana; peirspurja kon- 
i5ng, ef hann vildi géng;&:til tals vi8 hana, ok frétta 
eptir forlögum sínutn} hanu kveðst Jþat eigi 
viljaý |)á spurja peir, efhs^nn yildi lofa feim, 

r at frétta eptir fur hani höndjhann segir sér 
lítitym J)at, en kveSst .eigi banna. pá spurja 
peir vísindakonuná : hefir J>ú nokkut athuga 
leidt um konúng vára, hve^su lengi hann mun 
\íHy eðr.hvat honum mud at baná verSa? Hun 
mælti: |)ar standsi yfir jð&fí- Ijans ógtíaié :geislar, 
peir er mier er éigi lofat páíigat at s)á, :en svá 
skuluð |i^r segja konúngi yðrum , at hann mun 
eitt mismæli tálá á allri œfisinniok látaá isánia 
degi líf Isitt. . Nú xhá f)at sjá, hversu géyminn 
hann yar^at guðslögum, er hann vildi engan 
pann frétta éptir sínum forlögum, er eigi var 
af guSs krapti vitrat* 

29* Nokkurri tíS, pá er Olaf r her ja8i á heiá- 
nar piöðif , vok hann hafði.marga heiðíngja við 
velli lagt okmikit herfáng samandregit, J)ájf<5r 
herr Olafs-konúngs til.skipá með|)annfjárlut, er 
peir höfóu í hernaSinimx f engit j ok er feir komu 
til skipanna, fá söknuðu peir Olafs, ok vissu 

' eigi, hvar hann muijdi veraj vií fat varS állr 
herrinn hryggr , svá at peir vis^u •eigi, hvat f á 

\ var til ráSs. Nú er Jeir hörmuíu penna atburð, 



2^30 K. g , ' . 47 

ok ððtlai^udt leita Olafs, J>á sá 'þeÍTy hvar hanh 
reiö af landi ofan, ok rak fíir sér marga menn. 
pá er st<írar byrSir höfðu á baki. En érjeir koinu 
til skipanna, |)á spurja liSsmenn, hvarfyri |)eir 
létr rekast svá margir uhdir byrSum fur einum 
manni* peir svöruíu t eigi er hann einn, heldr 
sýndist oss hann koma til vor me8 fjölda vápn- 
aíra. masma , peirra et oss nauígaáu til at bera 
pessai: byTíJir. En er liSsmenn Ólafs heyrSu 
pessa sögu , pá undraíust Jeir, ok vegsamuöu 
Olaf meirí paðanfrá. •- 

30* pé er Ólafr Haraldsson var lEuglandi 
'jafnfram Knúti konÚngi, pá kom hann hvern 
morginn f urst til kyrk}u, |íá er hríngt vartiltíða, 
ok hiýdd^ öllum tí^um, unz lokit var. Aldri var 
sá' guýiTeðr dgtiir útat héyra, at Olafr mundi ut- 
arr líla eptirkyrkjunni^iaieÖan hann vai- attíöum, 
heldt vár hanH ib ^ta^str á bæninhi, syá at (hann) 
hrá öér ekki vi8 dgnír faer, sem atbárust^ Knútr 
'koni seint til kyrkju, en^j^ var patsiðvenjðy at 
bíða^hans at tí6um: A ttoi^krum, hátíðardegi 
varð sá at^^arðr, at kehnimenn biðu Knúts at 
<Sttu$a%ing; ok ér |>eir höfðu lengi: beðit, 'þA 
leit biskup ntarreptir kyrkju, sá er fyritííun' 
un^ róð, ok 9á; hvar Olaír stoii^ en haniksá eigi^ 
kominn Knút koliángf |)á mœlti biskup: seint 
kémr Kiiútr konúngr nú, ok munu vér eigt Híða 
hans lengr ^ pvíat kominn er sá konúngr híngat 
nú, er meS hreiaum hug er ávallt, bk elskar 
guðliga |>]önustu. En er Knútr konúngr köm 



4 



48 



30*31 K. 



/-' 



tíltíða, 'Ol; sptirSi féssiorS bískuþs, |»á MundáSi 
hannÓlaf, erhann varionútígrkailaðr, ok mátti 
eigi réttum augura til hans líta. patsegja menn, 
at |>á yæri Olaír fursta sina konúngr' kallaðr, 
er, biskup nefndi hanil Jkoixiiags nafni , ak trúa 
menn pat hafi hann gjört af heilagri andagipt. 
31. Ólafr konúngr' sigldi |)á enn réjtr til 
'Englands 5 en Ját var |mr tíÖenda, at Sveiaan Dana 
konúngr Haraldsson hafSi setit far marga vetr, 
ok herjat á lánd ASahráís konúngs,.ok höfáu 
Danir pá gengit náliga yfir allt kndit, en A8al- 
ráár baföi f á flýit'laudit^^ pat-$anía haust, er 
Ólafr^ konángr kom fil Englands , vurðu fíaii 
' tíSendi Jaí, at Sveinu kouúngr varS bráÖdauSr 
um ndtt í rekkju sinni j eín fat er sögh ehskra 
mánna,.atEðvar5r' hitínhelgi dræpi banö.meá 
feiní hætíi, sem hinn helgi Merkúríus drap^ 
Julianixra níðíng. ^ JEn^ er. ^ASalráði* konúngt 
spurr petta á Fl?Bmíngjatend, |iá snéri hana 
pegar aptr til Englaadsj eu. ér haiinifcöm aptr, 
s^endi hann orð^ vinum sínum, ok bau8 til; sln öU- 
umpeim, er f é vildu þiggj^ til peSSj ^tvinna 
aptr landit meö honnmi dreif pá til hans mikit 
fjölmenni, pá kom ok jþart^ life vi8 hwtt Ólafr 
konúngr meS mikla sveit.manna^. 'peifc lögðu 
f urst utan t ána Temps.^ en Danir héldu borg- 
ihni öStummeginárinnar, en n^ikit kauptún-var 
öSrum megin, er heitir SuSyirki, par höföu 'Danir 
mikinn umbúnaðy ok grafit um stdrt diki ok sett 



/ I 



t 



31K. ■ ' .■' 49 




<<l ' I 



i fur innan vegg meS vi8^nx ok grjdti, j>fiy 

I f eir í lið mikit, A^alráðr konúngr létjar veita 
atsdkn mikla, enDanir vörSu, okfengu péir eikki 
atgert. Bryggjur voru gíöívar yfir án^ Tepis 
milli bprgarinnar ok SuSvirkis, svá breiðar, at 
aka mátti vögnura á víksl j á bryggjunum. voru 
ok vígi, bæÖi kastalar ok karmar« forstreymi^* ' 
[ok tók Jar sem maðr var mjdrstr* á bry^jun- 
um, ok vörSust Jeir faðan. ASalráír Engla 

• konii]agr var nú mjok svá hugsj úkr, « hvern vég 
feir skyldu koma ofan bryggjunum. Olafr kopr 

I úngr segir, at hann mundi atleggja með sínu 
íiði, ef aSrir höfðíngjar YiXii atleggja. Á 
peirri stefnu var fat ráðit, at peir skyldu leggja 
hpr sinn upp undir ^ bryggjurnar ; bjd nú hverr 
höfííngi sitt li5 ok sín skip. Olafr koriúngr let 
gera flaka stára af viðum o.k bera yfírskip sín, 
svá at peir tdku út af borðum, par lét hann setja 
undlr sftafi svá hátt ok |>ykkt , at baeði vai; ha»g^ 
at verjast ok vega undan, ok isvá ærit stinut við 
grjdtijj pdat* ofan væri fært á]þá. Ea er herrinn 
var búinn, 'þi veittu p.eir atrdðr n0ðan eptir 
ánni} enI,egarer.i.eirkomunærrbryggiunum, 
"þi var borit á pá bæði skot ok grjdt^ svá stórt, 
atekki stóð við, hvárki ]:^j41mar né skildir, ok 
skipin meiddu^t; lögðu pá frá flestir. E^ Olafr 
konúngr ok Norðmenn mej5 honum lögðu allt 

^) Tiíf hyrjar C apir, 

4 BlVDIr ' • D 



V 

( 



f. 



. 5 aiK. 



uppundirbryggjumar, ok báru styii:akaðla um 
stafina, pá er upp héldu bryggjunum, svá sem 
jþeir máttu neðarst, tdku síS^n ok réru öUum skip- 
um seni^ f orstreymis , drdgust pá stafiriiir með 
grunnum 9 |>artil er ^ undan gengu , brustu pá 
ni8r bryggjurnar allar j en váphaðr herr, er stóS 
á bryggjunuin pykkt, ok margt grjót ok annar 
]þS&ngi^ erá var borinn, |)á féllpat allt niðrí ána'. 
Eptir Jietta veitti konúngr atgaungu at SuSviirki, 
ok vann pat. En er borjgarménn sá ]^at, at virk- 
\\ var unnit, svá at péir máttu eigi banna skipa- 
för upp í líindit, J)á hræddust Leir ok gáfu upp 
borgitia, en tóku við Aðalráðij svá segir Ottarr 
svarti: ^ 

Enn braust J>i5, éla kennir 

yggveðrs ! rdínn* bryggjúry \ \ 

linns hefír lönd at vinna, 
, Lundúna, pér snúnat. 
Ok enn kvað hann : 

Komtu 1 land ok lendir, • 

láðvörðrlAðalráði, ' 

pín^ naut rekka reynir* 

[ríkiefldr' at slíkuf 

harðr var fundr, sá e^r fœruð ' " 
. * friðland á vit niðja 

réð ættsti;ðill áðau / 
' Eátmuudar par grundu. 
Ok^svá segir Sighvatr skáld : * ■ 

*) A^ h^ar E apir. • ^) þormn, hin^ 3) þias , C, Ff X. 
♦) lum, (^ />, F> L, S/ ^í riki», C, D, F, O, L. 



. 



3f-32K. ' "51 

\ 

. Rétt er % at' sdkn hin séttá 
^ 'Sfaarr fjengill bau8 Englum 

átt, par er Ólafr sdtti, 

yggs, Lundúnar bryggjur 5 

sverS bitu [völsk, en* yajði * ' 

[vfkíngalið' díki, ^ 

átti áumf* í slétttt 

SuSvirfci 118 búSir, 
Í2. Ólafrkonúngr varfann velr meS Aðál- 
ráSi koniSngi áÉnglandi, |)á áttu |)eír"orróstu 
mikla á HríhgmaraheiSi. á Úlifceis landi ; fatríkl 
átti Úlfkell snillíng>; Jaf fengu konún^arnir 
sigr ; svá segir Sighvatr : 

Enn lét sjöunda sinni 

sver8J)íng háit verða. ^ 

/ endr á Úlfkels landi 

Olafr, sem ek fer málum ; _ 
^ stóðHríngmaraheiíi, 

herfall var Jar, alla* ' ^^ 

Ellu kinil, en oUi 

arfvörSr Haralds starfí. . 

Ottarr svarti segir svá : . 

pengiU ! frá ek, at*^ fúnga , 

pinn [hérr, skipum^ ferri, 
, rauí Hríngmaraheiíi, 

^ hld«valköstu,bld8i; ^ '^ 

■ ^ ' \ 

«) vard^, C, D, E^ F, L. 1) völd ea, B. ^) vlkíiigaf þar, 

*in. ♦) sunds^ B, F<. ^)allra, C. «) eim^ C, F. ^) herr 016* 
skip, B, 

' D 2 



I 



'» 'l 



. 52. . - • 32-33' K, 

/ 

laut fur yíjr, áír Utti, 

landsf ólk í gný branda, > 

' ' Engla fer5, á jörðu, 

ótt, enn mörg, á fldtta. 
pálag^ist enn landit víðfi undir AðalráS koiiúngi 
en píngamenn ok Danir héld^ |)á enn viða borg- 
um, ok víða héldu peir landít. 

' 33. Ólafr konúngr var höfðíngi fur herin- 
um, |>á er fieir héldu til Kantaraby rgis ok börð- 
vst par, ok vunnu staðinn^ en drápu f jölda manna, 
ok brendu bor^a; sv^ segir Ottarr svarti: " 

Atgaungu vanntu, ýngvi ! 

ætt sikKnga mikla, 

blíðr l^Uniir ! tdktu breiða 

borg Kantara of morgin ; ' 

lék« við rann', af riki 

réð pú, bragna konr' ! gagni, 

aldir^ frá ek at aldri , 

eldr ok reykr, [at f á* beldir. 
Svá segir Síghvatr skáld : 

Veit ek 9 at víga mœtir% 

virðum' hœttr' hit^ átta 

styrkr gekk vörðr at virki^ 

verðiSngar styr'^ gerSi; 

simi mdttat bæ banna 

borg Kantara^ sói;gar 

niargtfékkst prúðum pörtum 

portgreífar Oleifi, 

?_) Ut, JB, D. ^) rönn (ravnn), Am, ^) vinr,. (?. *) alclár, hin* 
^) wm, C, (j, JET. 6) hneitir, G. 7) vfJríTum, (?} Víndum, Aín. 
8J kattr, By E, F, L y biítt, X), (?, H. ^) eun, hin, «o) frid", S. 



' / 



33-34,K.. . . • '""- ■ - ^'^ 53 

■ 

X)lafr könúngr haföi |)4 landvörn iur E)jiglandi, 
ok fór meS herskipiiia'fýri'fondítí hanli lagÖi 
upp í Nýj am(58u, par vár- tiít pín^ínatma lið^ ofc 
átti |>^r orrostu, ök ííéSSt Olafr koni&ngr si^f 
'jBvá segir Sighvatr : .• i," 

Vann úngr konúttgr Englum ' 
ótrauðr skarar rauðar, -^ - 
endr kom brúrit * • á branda - 

nú hefík-ö^ti)Sturmi€taá* ! • ' 
> (5gndvaldr*iiítt tóldár, \ -l 

herr féll ááulsiiv ^t^ ^dötrum '. 

dreif mest'iÉrtÓleiö. • f / ^ 
Ólafr ibniiiigr fór' víga uiii*' landit, <>fcj ták'gfald 
af . mönnum , én h^gFjaði at öðrum 'kosti $ svá- 
segijr [Sighvatr skáH» : ^ ; : 

Máttut [énskar œttir% 

öld, par er töfct viíS gjöldum, 

vísi vægSarlausúm , , 

víífröBgr'', vi5 |rer bægjast^; 

guldut gutinar* sjaldan 
. goir^ döglíngi |)öllar", • N 

stundum frá ek til strandar 

stdr Bíng ofan fóru. 
34. Olafr konúngr dvaldist far 3 vetr j en 
hit 3ð]a vár pá andaðist^Aðalráðr konúngr, tdku 

*) brýnt, i. ^) ofan, F. '^) ógpcljarfr, B, S; ógnvald^, ^,'' 
5; ógnyaldr, íliit. ^) me<^, ■?> -í- 5 fyrij H5 .þar er, Ai». '^) 
Ottarr, íf, C, D, E, Ff G, Jíf, 5. '^^ enskrar taetlar, hin. ^) 
vandfrægr, J?. . •) bægja, ^, Cr, K, S, ^) gumna* C^^*') 
hÍM. "P) gúll, illj'n. ««)lioJlost, i?, IT, S) hoUum, (?, Z?. 



^ 



54 ■ • 34 K. 

pá ríki 8ynir hans, £addvari$r ok Eátmundr. pá 
fórOlafr konúngr súðr um sjd okbarðist i Hr(ngs- 
firði ok vann ka^talatm á Hdlund', er vlkíngar 
sátu. i) hann braut ka$talann ^Uan} sv|i segir 
Síghvatr : , 

TögFvarfyldr^ 1 fögrum, 

fólksvegg^' drífa.hreggi 

hélr, sem bilmir mæltí> 
' Hríngsfir8i,JiS fíngat} . 

/bdl^léth^n».ábóU» ... 

'hátt, víkíngar áuu, . ' 

' ' par* iáíút? ^ftr siðan 

slfks skotnaðarfbFotna^ 
pá b^lt Qlafckonúngr.liðinö vestr 1 Gislu*^-polla, 
ok bar&st par vi6 víkinga fyri Vilhjálmsbœ, |>ar 
hafSi Ólafr konúngr sigrj svá segir Sighyatr 
skáld: ■ .; .. ' ' 

Ólafrl vanötu, pár er jöfrar 
^ elliftastyrfeldu^S 

i5ngr * * komtu af f ví I>íngi 

poUr, lGislu'*-polla} 

pat frá ek víg* • vittu*^, 

Vilhjálms fur bœ, hjálma'% 

tala mín^^ er |>pt telja, 

.[trýgöí háit, atbygðum'^^ 

fuUr, C, />, By F, K, L, S. 3^ fólkhreggs, C. ^) LW, C, 
7), F, I.. *) Wóé'i, C, F; hœli, -D; hljód-í, £. ^y þefr,'*Am. 
7) U&irf C\ há&ti, G. 8),þrotna, C. 9) Grislu, G, K, L. 
lo) félli,, ^m. 1 1) hrfngs, 6r, IT. i •) Gilslu, G, A^ 5. » t) 
vigs at, C, G. ' ><*) veiltu, />ý F, G- »J) miCInia, B, F; 
álinjfr, /), (?, jff* í^ininnst, B, Z>, (?; minnist, Ci *7) tryggs 
' jn ^ U hííit snarla , Tiin* 



^ , 



34-35 IC, ^ ^ * 55 

pví u^st barMst haxm^vefitr £ FetlafzrSi, sem 
Sighvatr segir : ^ - 

Tönn rauí t^^ «ma ,: 

tír fylgiandi ylgjar, 

varð i Fetlaíirði 

iiörbaiin lamt manna'. 
paðaa fdr Olafr konúngr til SeljupoUa, ok átU 
parorrostu, parheitirGunnvaldsborgj hanntó]^ 
höndum J>am;i Jiöfðíngja, er réð fjri borgíniu, 
er Geir&nnrhét, ]^á 4tti Olafr kQnuugr tal við 
borgari^ennyOk lagSi gjald á |»á ok á jarlinn til 
útlausnar [30 marjca' skillínga; ^Ukt var favOn-r 
um goldit j sem hann beiddi ok íagði á ]^á, or 
borgintu; syá segir Sighvatr-sl^ld ; ^ 

prettánda vannt prænda^ ^ ,. 

j)á' var.flóttaböl% drottinn « 

snjallr í Seljupollum 

sunnarla styr fullan'^ ^ 

upp lét 'gramr éí^ gamla 

Gunnvaldsborg um morgin, 

Geirfiðr hét sá gjörva^ 

geuginn^, j^rl of' fenginn>o. 
Eptir^ pat hélt Ólafr konúugr lið^ sínu vestr £ 
Karlsár ok herjaði ]þar} hann átti ^ar orrostu ok 

fékk sign ^ ^ ■ ^ 

35. Svá er sagt, at heiðíngjar peir, er réSu 

')]|iöimiun, hin. ^^20 itiei4iT gnlU, C, D, Fj 12 þtlsund' 
ir gulU, jGry A, 5; 12 merkr gulls, U.^ ') þat, hÍH. *) dvöl, F, 
I/. *) kunnan, hin* ^) i, Aín. ^) gotna, D^ G» •) gengit, 
C/Dy E, F, A, r, 5. 9) ok, Íí, iiC, ^P) ft„git, C, iJ, F, Z.. 



X 



■b^ 



56 ' ^ ■ , ^^ 

ftir { Karláám bldtaíii tyœr uhdarligar skepuur 
til fuUtíngis sér,.|)ær er styrkvar urSu J)eirrá 
mdtstö^mönnuíá, pát annatvár^mar-gýgr', hún 
liggr í Karlsám , én' stundum í sjá, }xúú. svæfir 
skipshafnir mé8 fögruní saung, fen drekkir pedm 
síðan, en stundum aápir hún svá hátt^. at menu 
vferÖa hær atgalti, bkhverfa af fyí aptr. 'Már- 
gýé^h lá páí Eárlsámj ^þat ^vik'endi er svá skap- 
aítv''ftt'|>at er fisfct niír frá beltisstaS ok! fjöðr á, 

éh' fcona upp faíah} pat er hennar tiíáttúray pa 

í • • • 

er hiin er í ^átni, at hún leikr scr át fiskum^ 
ök ef hún st^ypir sfer-at skipi, pá Jikkír .|ieim 
i*áíiila.mantttápí, én ef hún steypir sé^r f rá skipi^ 
pá farnast vél; pétta skrímsl var syámagnat, 
at pat hafði mörgum mönnunl «t sfca8a voríí- 
it par í dsinuin. *pá er Oláfr kbhfihgí' skyldi út- 
leggja, pá sá Jteir, par sem mættist sjárinn bk 
vatuit, petta skpímsl, er í bdkuul kalla'st sárna 
eða hýrenus, ók lék sér í ósinum j 'össinn var 
bæði lángr okbreíðrj htín örglaðist upp or*sjdn- 
um hátt ok allt af gruhnineðah. Ok' er ékip Ólafs, 
hat er furst fót , rendi fram dX péssu skrímsli, 
pá tdk hún* í/stdfnihn ofc hvelfSi, ok furfdr allTÍ 
skipshöfninhif J)eir ^vurSu íiræddir, er síöart 
fdru á öSrum skipunum, ok mæltu: bíSum véf 
Olafs, ók vitum, hviatráSa hann viUtafca. • SíSau 
viku |)eir áptr sfcipunum, okfcöUuSuá Olaf, peg^ 
ar kall.mátti heyra, ok.sögSu, at iShreint var í 
^sinum ök parmeð penna atburS. Olafr biSr' 
pegar rda frám sínu skipi , ok . var svá gert^ 



•• ■ 






\ I 



35-36 K. - • '57 

i 

SííáiL kom upp inargýgrin, ók íór gapandi at 
skipinú^ ^en Órafr brá saxi, at sumra mannaí 
sögn^okhjó af henni hendiqa vi8.stafjliliumf súm- 
ir inenn ségjay at hánn tæki eitt spjöt ó]k skytíL' 
ibrjdst henni, ok'fengu hennimeð pví bana j ok . 
tarð gæfa hans ínjökum fram aðra' menuy begar , 
um vandamál reof át vera y ók sf ndist |iat^ h^ 
míkilfiguð virði hann ]^essá heims. £n svá kvað 
margýgrin vi8 bátt, er Olafr veítti henni ska^^ 
at eigi pdtcist slfkt heyrt hafa, . ' 

36. Eptir fat fara peir, sem |)eir höfðu áír 
œtlat, ok leggja at landi einhversstaðár fiaðan 
skanat ábrottf peir renna par upp, ok tdku fé> 
mikit i bldthaugi einum j^ var "þá á hvassviiJri 
mikit, ok hafði blásit hauginn, ok lá silfritlbertý 
ok f uildu ]^ir af Jyí feit } f err herrimi eptir f at 
allr til skipa. E» Olafr var éimi eptir staddr, 
ferr á land upp' einsaman^ okreiS £ rjdðr eitt^- 
ok hugsðtði um, hVárt hann skyldi áfitr hverfai 
eðr eigi } úk er httnn hafði |>ar staðar numit, |iá 
heyrSi hannmiklajb'rakan állavega frá sér í skdg-*; 
inn, ok pví naést kemr parfrani eÍBln*göltr geysi-^ 
mikiil ok illiligr, hann varr grimmligr ok svá' 
gamall ^ at hann hafði mai'ga manns aldra 9 á 
honum höfðu lands^énh mikinn átrúnað; hann 
hafði margt lið méðsér/svá át pakti allt rjdðrit, 
svá Var p^t mikill :Qöldi; éýndist honum pat 
dpekkt mikil, er par var sámatL komin. Galti for 
með jgápandsi munni at konúxiginum ; en Olafr 
Ijöp upp báðum fdtunum i söðulinn, ak for.ðaði 



'58 ' — f*— TS J! 36-87 K.. 

. ]^iin svk. pát ér sagt írá. vextíb galta , at pá er 

) hann vildi bíta konúnginn, lagði hann traQiana 

ok tennr npfk á söðultreyjuna* vOlafr kQnúngr 

v^r.gitðr syerðinu Bæsíngiy hann.bregðr j^ví 

hvatt ok tídt^ ok hjó ranaxm fif galta nokkurum 

fyri neSan augun^ ok valt pat upp í söðulina ; 

galti kvað við svá hátt, at .Ólafr sagðist }>at við- 

liveð heyi:^. hafa annligaðt'anhat enn Bat, er 

i^idrgýgrin há£^ haft. Síðan kaliaðiOlafr sverð- 

it Hneiti, er áðr hét Bæsfngr, pvíat honum 

'|M5tti|>athnéitai>nnur sverS fur hvassleika sak- 

ir. Nú háfSi konúngr ranann af galta til sigr-* 

marks sei* o^tenn, en sumir menn segja, at 

hahn hefði hendina a^argýgrinni| ok fpr eptir 

patrtil liSs síúSé * 

» 

37.;^ Olafrkonúngr lá par skippm_síi<Um 
ok b^erð býrjar^ aeJ;iaði hann þk at sigla til Njörva- 
SiUhdá'.oJE: :|>d8ðn út i Jörsalaheim; |>á dreymdi 
'hHnn Hiérkiligan draum, at til hans kom tíguUgr 
maðí^ok dgrligr, okmadti við hann^ba^hann^hætta 
œtlanjþeirri, át fara út ílönd: far héldr aptr til 
ættjarða pinna, pviat ^á munt konángr vera í Nor- 
egi at eylífú. HannrskildiJ>ann draum svá, at 
hana mimdi konúngrvera. yfir Noregi ok 
hans ættmenn eptir hann y at pessi vitran snéri 

. ^^nnaptrferð sinni, ok lá við/Peituland ok h|ðrj- 
atii |>ar ok brendi landit; ]>ar brendu |>eir stað 

• jþann^ er Varrandi heitir j fes* getr Ottarr s varti : 

Náðit' únjgr at eyða^ 

^' ' ■ ■ ■ ' 



37-3» K?.' ■' 59 

dguteitr jöfurrt Peitu, 

x^yní u8,;ræsír ! steinaa^ 

rönd* á Stúlka'-landi. ; 
Svá segir Sighvatr skáld : 

Málm"* rauS* Mæra hilmir 

munnrjóðr, er komt sunnan^ 

gáng^, 5 ar er gamlir sprúngu^ 

geirar,.út* ját.Leiru^ 

varS-fur, vígar raoröi^ 
> Varrandi, [sjd fjarrí*®, 
. brendr á by gáu landi , , 

bœrr heitir svá* * Pe^it^u? 
38. Olafr konúngr hafði.verit í herna^ir 
vestr í Vallandi 2 sumur oj; einn vetrj |)á var liðit 
frá falli Ólafs konúngs l^ryggyasojaar 13 vetr, en 
|)essa stund a^la höfðu ráðit fur Noregi jarlar, 
furst Sveinn ok'Eiríkr, Há5;onarsynir, eu síSan 
Sveinn ok Hákon Eirlkssynir} Hákon var syst- 
urspn Knúts hins ríka^veinssonar. l^ann tíma 
voru f Valla^di -jarlar 2, Vilhjálmr ok B.oðbert, 
falSir [jþeirra var Rikarír Rúðu-jarr*, ep, systir 
peirra var Enjma drottn^ng, er átti Aðalráðr 
Engla konúngr 5 voru peirra synir Eátmundr ok 
EáðvarSrhinn'g^íi, Eáthvígr ok iEáthgeirr, Rik- 

arð:; jarl var sonRoðbertslángaspjdts, en hann 

■ I ■ 

') þrænJa, C*~ '^) kir sleppr G um- simi, *) Tosku,' K\ 
Týfika, 1.5 Tdska, Tiin. ♦) málms, hiiu ^) vann, Kítu 6) 
gagn, C, I>, % F. 7) gángu, C, X>, Ey F, JT, L, »> upp, d 
D, JE, F, Jr, 5. 0) njöríuni, B, C, E, F, Jí, L ; morð*um, JT, 5; 
mciárum, P.' \0) sjá íyrri, t. ") «já, C, 1-. ^^) þeir réíftt 
fyri Ndrmandi) ,h, v^ hin» 



60 ' " • 38 K. 

var son Gaungurólfs , jatls pess, er nam NoríS- 
mandí; harin var svá mikill, at hann báru eigi 
hestar , ok fyri pá sök vár hann kallaör Gaungu- 
rólfr j hann var^ son Rögnvalds hins ríka Mœra- 
jarls, en móSir hans Vajrtlildr, ddttir Rólfs nefju ; 

hann var hinn mesti Víkíngr ok úeirinn} hann 

"... 

hafði strándhögg stdr eitt sinn í Víkáustr, {lá 
erhannyar kominnor vlkíng, ok fuf |)at várS 
Haraldr konúngr hblium reiðr, ok gérði hann 

'útlaga af Noregi% pá fdi*HiIdr, mdíír Gaungu- 
r<5Ifs,á fundHaralðs koiúiiágs, okfluttimál hans, 
en konúngr vai" ' s Vá réiííri at pat tjáði ekíi} pá 
kvaí hún' pétta : ' ' - 
' - •• -'Hrfiiit Nefjti taafni% 
:: j • : . r £né ^i^^it gaild* or landi, 
'■ '* : • horskan hölda-» barma, ' ^ ' • ' ^ 
»•' '. ^i ' hví-béHit jþví,' stillii*! ^- 

• - ' WUt er vi& Tilf at f Ifast' 
" ' ' * ' " ýgg* válbríkár slÆan, ! * 
.;í jv. :. L TTÍuna við yðrar* hjarðir 
' ." ' 'hdgr, er^'hariri gengr til skdgar. 
EíptirJ)át for Gáunguídlfr or landi, ok herjaði 
lehgi síðan iim Ve^trlbnd^ ók ruddi sér tU ríkis í 

. Valíaritji , Ök sátti párigat brátt fjöldi manna^, 
6k1Vyé^i|)ár, ^erii.síðariheitirNorSmandl. Frá 
Gaungurdlfi jarli eru komnir Rúðu-jarlar, svá 

^feem nú var'ságtý pví töldu peir jafnan frðendsemi ' 
vi8 Noregs höféíngja, ok virSu J)á mikils, voru 

u^) .hióUty É. ^ ^) naina, « C, D, E, t, 5. "^} nii er rekin gandr 
(grander, C) C,JB, F, L. ^) Höría, JB, fc, D, JB, F, X ; hL.^&v, K 
í ) ýglast, E, L. ^ ^) hilinis, 'hin. 9) ef, B, Z>, £, F, i. ») Nx)rí- 
manna^ B^ C, D, E, 



•\ 



38-40 K; 



.61 



lieir hinir mestu vinir NorSmanna alla stund síS-* 
an y ok áttu meö péim friðland allir Norðmenn, 
Jeir er J>at vildu. Um haustit kom Olafr kon- 
úngr íNorSmandí, ok dvaldigtjar um yetrinni, 
ok hafði'^friSland. 

39- Eptír fallÓlafs Tryggvasonar ga£Ei- 
ríkrEinaripambarskelfi grií, syni Eíndriða Styr- 
kárssónar af Gimsumj Einarr var fá 18 vetra, 
er hann fdr með Eiríki norðr 1 Norcg. Svá er 
sagt, at Einarr hafi verit ínanna styrkastr ok 
beztr hogmaðr feirra manna, er verit hafaíNor- 
egi, ok varS harðskeyti hans umfram alla menn 
aðra^ hanii skaut íiieð bakkakdlfi igegnum uxa« 
húð hráblavita f er hékk á ási einum , |>at gerði 
hann til ágætis sérj skí8fœrr var h^nnhverjum 
manni betrj hinn mesti var hann í|>r<5ttama^r ; 
hann var œttstdrr okauSigr^ Eiríkrjarl ok Sveinn 
jarl giptu honum Bergljátu, systur sína, Hákónar- 
dóttur, hún var enn mesti kvennskörúngr 5 Eiiid- 
riíi hét spn jeirra. Jarlar gáfu Einari veizlur 
stórar í Orkadal , ok gerðist haníi hinn ríkasti 
maðr ok hinn göfgasti í prændalögum, var 
hann jörlum hinn mesti styrkr ok ástvinx beggja 
beirra. ' , . * í 

\^ 40. pá er Eiríkr jarl hafði ráSit fur Nor- 
egi 42 vetr , . fá kom til hans orSsendíng Knúts 
konungs.hins ríka, mágs hans, at hann skyldí 
fara með honum vestr til Englands með her mik- 
inn. Eiríkr jarl var frægr maðr af bardögum 
peim ok órðstír, er hann hafði borit sigr or orr- 

» ) í Öignu, b. V. B, C, /i', I/, £. '^ 



V 



r'. 






62 . 40 K3 

« 

ostum peim treim , ei^ snarpastar höfSu verit Á 
NorSílöadum : ömiur sá, er f eir Hákon jarl, faÖir 
hans, börSust vx8 JcJmsvíkínga, en sú örinur, er 
liann barðist vi8 Ólaf Tryggvasonj fes^ getr 
pórðr Kolbeinsson i Eiríks drápu : 

Enn hefst* leyfðr* f ar' er lofðar* 

lofkenda frá ek serida' 

' - ■' ^ . 

at hjálrasömum hilmi 

[tíjaldr drýgjanda^, bo8^, jarlij 
' ;at [skögltjalda' skyldi, 

skil ek, hvat gramr lézt vilja', 

endr at ástafundi 

Eiríkr koma feirra. 
Jarl vildi eigi undir höfuí leggjast orðsendíng 
Knúts konúngs; fór hann síðan or landi, en 
setti eptir i Noregi lands at gæta Hákon, son 
sinn, ok seldi hann í hendr Einari pariibarskelfi, 
mági sínum, at hann skyldi hafa landráð fur 
Hákoni j hann várpá átján*/* vetra, en Svéinn jarl 
haf ði pá hálft land tilmóts við Hákon, frænda sinn^ 
Eirlkr koni til Englands, ok fór jþegar til f undar 
við Knút konúng, ok var með honum, |>á er 
hann vann Lundúnaborg. Eiríkr jarl barðist 
fur vestan hafj pá feldi hannUlfkel snillingj 
syá segir pdrðr Kolbeinsson : 

^ GuUkennir [lézt pú gulli*" 
^ græðis-hests fur vestan, 

») hea, C, D,Ey L, S/ *) leyfí, S,D, E, ff, K, S ; leyfs, C, 
L. 3}þes8,, £. ^) leyfd'a, X»; ]ofd^a, Atn. ^) tendu, C, £, £, 5/ 
keada, K^ ^) hjárls drottna , -Am. ') baðr, B^ baudr, |C* ') 
akyldligast, ^in. ^^ hér iUppr C um sim. ^o) n^ B, X, 3*. 

c 



^, . , :^..£.T. 






K. 



40 K. """ * s 63 

• » • . 

f 

pundr vá leyfSr til landa, 
' Luhdán samán bundít j 
• fékk [regn porin* rekka 
. rpnn af |)íngamönnuni, ^ 

[öglis höggs*, J>ar er eggjar' 
Úlfkels^ blár' skulfu. 
Eiríkr var á Englandi einli vetr, ok átti far nokk"^ 
urar orrostur, enn annat haust eptir ætlaði hann 
' til Rómf eröar ok bæta heim fursér; fá andaí- 
ist hann af bldðláti |)ar á Englahdi. Knútr 
kbnúhgr átti margar orrpstur á Englandi við 
sonu Aíalráðs koniings, ok höfðii ;ýmsir betrj^ 
hann kom }>at sama sumár til EngTands, er Að- 
alráðr konúngr andáðist; Já fékkKriútr konúngr 
Emmu drottningar, er átt hafði Aðalráðr kon* 
úngr ; börn |)eirra voru peir Haraldr ok Hörða- 
knútr*. Kbútr koniSngr sættist við Eátmund 
konúhg , ok skyldi hafa hálft England hvárr 
peirra; en á saiiia mánaði^ er peir höfðu sæzt, 
^drap Heiðrekr^ trjdna' Éátmund koniSng. ^ Eptir 
pat rak Knútr konúngr af Énglándi alla souu Að* 
alráðs kontings ; svá segir Sighvatr skáld : 
Ok'sentt sonu 
sld hyern ok f d, - " 
' Aðalráðs, eða 
útflæmdi Knútr. 

pat sama sumar komti synir Aðáhráðs kont5ngs> 

■ ' — p ■■■ 

*) regii þoríiM, 1>^E\ liTeggþoríns, iT, i. *) yglis högg, 2?$ 
ygglig högg, hin. 5> eggja^ 5/ ^) UlflteU, JB, S. ^ via- laV, 
Z/. -'^} ok Gunnliildr 6. v. hin^ 7^ HeinxekT| 'E. 9^ ji^Qna, 

hin. / ' , 






I 

til RúSu [máSurbrdíJur síus í Valland", er Ólafr 
kom vest^n or víkíngu, ok voru feir allir samt. 
í NorSrpandí um vetrinn, ok bundu lag sitt. sam- 
an meS peiin skildaga, at Olafr skyldihafa NorÖ- 
ymbraland , ef p^ir gæti unnit Eng^and. pá 
séndi Olafr uin haustit Hrana, fóstra sinn, vestr 

. til Englands at eflast at li8i, ok sendú sj^nir Aá- 

. álráðs konúngs jartegnir til vina sirma ok frænda ý. 
Ólaf r konúngr f ékk hQuupa í bendr lausaf é mikil, 
y at gefa höfðíi^gjum, ok S£enja svá landit* undir 
|xá meS Jví. Hrani var í Englandi um vetrinn, 
ok gat komi&t at , trúnaíi margra rlkra manna, , 
ok Var landsmönnum betr viljat ,at háfa samlehda 

, konúnga vi8 sik . y fír sér } en Jd var. &vk mikiU 
styrkr Dana fá í Eiiglaiidi^ at állir ríkismenn. 
ok landsfdlk yar undirbrotit ríki Jeirra;. Um 
várit f dr u peii: . vestan^ allir saman, Olaf r konúngr 
ok synir AöalráSs konúngs, ok komu til Englands, 
Jar sem heitir Ingafurða*^ Jeir gengu far f eg- 
ar á land meö lið sittj 'þax voru fyri margir 

. feir menn, er |>eiin höf6u liSiheitit, peir unnu 
Jar borg ok drápurmargt manna. En er vi8 jþetta. 
vurSu varir menn Knúts koniings, jþá drdgu peir 
lier saman, ok vurSubrátt fjölmennir, svá at 
synir ASalráÖs höföti en'gan liösafl:a ímóti, ok sá 
bann sinn kost helzt, at halda íbrott ok vestr til 
RúöujpáskildistOlafrkonún^ viSpá, ok vildi^ 

. I) i Vallandi til in<MrurIwœd"ra suina, 1>, E^JiC, S, ^) li*, E, 
Ky S. •} JiÍÐgufurd'a , B; Meujiuignftiria, Ey Ly Meiminga^ 



/ 



40-41 K. . • , . 65 

eigi fara vestr aptr tilVallands} hann sigldi pá 
norðr . til Norðimbralands , hann lagði |»ar at í 
höfn feirri, er .Jieitir [fyri Valldi ' , hann bárðist 
far viS bæjarmenn, ok fékk sigr ok mikit fé. 

41. Sá atburgr varS, Jijáer Ólafr kohúngr 
herja^i á írland , at skip hans f|araði uppi, svá X 
at |>au stóðu á purru landi, en sjdrinnvarhvergi 
i nánd peim \ konúngrihn var farinn. upp á land 
með öUu liði sínu at herja; ener landsmenn sá, 
hvar skip Olafs voru uppifjarut, ]^á samnaðu 
|)eir (Stalligum her, ok œtlaðu at berjast við Olaf 
koniing ok h^^us menn, |>dttust írar íiafa ráð 
Jieirra í hendi sér fiir liðsf jölda sakir ok pess, at 
skip Olafs voru uppi fjörut. Nú er Olafr ok 
hans menn sá, at peir máttu eigi ábrot^t komast, 
en Qöldi liðs fdr eptir |»eim, ok hann |>dttÍ8t 
eigi sjá, hvérn veg hann mátti ibrott komast, 
pá mœlti Oláfr konúngr við lið sitt; par var ]^ 
meðhonum porkell enn há& ok Ulfr, soxx porgilt 
sprakaleggs. Olafr mælti: |>at sýnist mér ráð, at 
vér heitim á guð allsvaldanda^ ok biðjum pess, at 
hann veiti oss sitt fulUíngi,.en vérheitim|>ví, at 
vera héðanaf ógrimmari ok dherskárri enn hing- 
attil ý höfðíngjarnir sögSust öUu ]þvi vilja heita, 
sem hann sæi ráð f ur. Eptir pat mœlti konúngr 
fur heiti peirra; siðan féll konúngr til jarSarmeð 
liðisínu; en guð heyrði bæn hans, ok gaf |>á misk- 
un, atsjórinnféllsváskjdttáland, at skipin voru 
öU á íljdti , áðr konilngr haf^i lokit bœn sinni j 

») Fyr-Vald, Z, . _ 

4 BisM. £ 



I . 



66 ■ ' 41-42K. 

sté konúngr á ;skip sín ok fór leiíS sína ^^ en f rar 
hurfu aptr. 

42. pá er Olafr konúngr haf8i herjat ok 
hneykt grimmleik heiðinna f>}öða um eyjár ok 
andnes, Danmörk ok -Svípjdð, Austrvegu ,ok 
Vailknd, írland ok England, snéri hann aptr ferS 
sinni } híánix lét eptir lángskip sín á Noi;8ymbra- 
landi, eú bjó faðan knörru 2 ok [3 hundruS' 
mauna, peir vpru albrynjaöir ok allir valdir s& 
hug ok hreystij hann sígldi 'þá um haustit 
norSr í baf, ok fengu Öðviðií mikit í hafi, svá at 
mannhætta var í mikil; en meí J>ví at feirböfSu 
liSskost g(58an ok hamlng)ukonúngs, Jáhlýddij 
svá segir [Qttarr svarti* : 

' Valfasta, bjótt pú vestan, 

veSrörr! tvá knörruj 

hætt hafít ér í ótta* 

opt skjöldánga pdptu^j 

náSi straumr, ef stæði, 

strángr kaupskipum ángrá, 

innan borðs á unnum 

erríngárUS verra. . ^ 

Ok enn segir hann: 

Eigi hræddust ýtar', 
* ér fdrut sjá stdranj 

allvaldr of getr^ aldar 
' engi nýtri drengij 

opt var fyrs', en forsi 

») 20 menn ok biindrað", B, H, K^ L, S; hmulraðT, D; 20 
menn ok 2 hundrud*, hin. . ^) Sighvatr, X,- *) óttu, L. "^^ 
|)óptí, /), T, Ky'L, 'S. f) jöfra, J?; ægi, hin, />) lítr, B. 7) 
fárs, hi^» 



/ 



42-43 K. r- .67 

/flaUst' hratt af séi: braltum, 
nautt», áðr Noreg beittut% 
níðjúngr Haralds! mi8jan.' 
Hann segir svá hér, at Olafr kondngr kom ut- 
an at Noregi miöjum$ en ey sá heitirSæla'*, er 
jþeir komu furst við land, ^at er iSt frá StaSi. 
pá mælti Olafr konúngr: fetta mun oss vera 
tímadagr, er vér höfum lendt yið Sælu í Noregi, 
ok er petta gdð vitneskja, er svá hefir tilborit/ 
Síáan.gengu peir uppá eyna, ok steig kohúngr 
|>ar á landi f æti, sem var leira nokkur, ok steyptist 
á kné; pá mæM konúngr: féll ek' nú, segir 
hann. pé svarar Hrani » : nii festir J^ú f ætr í landi. 
Konúngr hló at, ok mælti: má svá vera,^ ef guS 
vill at|)at gjörist. Gángapeir íiú ofan til skip- 
anna, ok sigldu su8r til Úlfasunda* 5 J>á spúrja 
peir |>at, at Hákon' jarl Eiríksson var farinn suSr 
íSogn, ok hans var |)á sunnan ván, fegar er 
byr gæfi^ ok hafði l skip. 

43. pá er Olafr konúngr Tryggvason réð 
fur Noregi , f á boðaði hann trú rétta ok kristni 
far í landi, ok var pat torsdtt mál í mörgum 
stöðum ; hann vann pát til styrks sfer ok frám- 
gángs um siðinn, at hann glpti systur sína^ Er- 
língi Skjálgssyni af Jaðri; en fyri pví athenni 
pdtti ^ér pat lítilræði^ at giptasthonum, ótignum 
Qianni , pá gaf Íiann Erlíngi hálfar landsskyldir 

») Hauítr, F, L. *) nýtr, K\ neytt, liin. 3) tittud', D, II. 
^) S^lja, FyK. í) cígi féntu, ioaiingr! 5. «./),£, F, iT, L. 
^) SauÍFúngísimdá, U, ^) Asfriéíij h. v. V, M, L. 

E 2 



€8 ' 43K. 

m 

ok allar hálfar konúfagstekjur viíJ sik milli LIS- 
andisness ok Sogns. Erlíngr Skjálgsson yildi 
eigi jarl heita, en hafln hafði p6 meira ríki enn 
flestir skattkonángar. Olafr Tryggvason gipti 
aSra sýstur' sína RÖgnvaldi Ulfssyni, hann réS 
fur VeStra - Gautlandi lengi sfóan; Ulfr íaðir 
Rögnválds jarls var brdíir Sigrííar hinnar stdr-' 
ráðu, mdður Ólafs S vía koniSngs. Eptir f all Ólafs 
Tryggvasonar, fá er peir brœSr réðu landi, 
Eiríkr ok Sveiun, pá átti Erlíngr* einn Jírigjúng 
lands, annann priðjúng lands hlaut Sveinn 
Dana konúngr, ok hafði hann méstan lut Víkr- 
innar*} Olafr Svla koniSngr lauthinn 3öja, pat 
voru .sjö"* fylki* í prándheimi: Sparbyggjafylki*'? 
Skön, Stdrdœla^-fylki', Mæri hváratveggju, 
Raumsdalir ok Austrvík^ við landsenda. Sveinn 
jarl átti Hólmfríði, dóttur Eiríks Svía konúngs, 
systur Olafs Svía konúngs, ok hélt hann land.af 
hendi hans. Eirikr jarl lél; s^r ekki li)s:a, at Er- 
língr Skjálgsson hefði ríki svá mikit, ok |)ótti 
hann vera ekki triiligr , ok tdk hann undir sik 
allar hahs eignir ok landsskyldir allt um Roga- 
land, ok guldu landbúar opt tvennar landsskyld- 
ir , en at öSrum kosti eyddi hann bygðina j lítit 
fékk jarl ok af sakeyrintim, |)víat ekki héldust 
J)ar sýsliímenn við, ok I>víat eins sat jarl Jar at 

1) Ingibjörgu, h. v. hin. ^) Eii-íkr jarl, //, K, X. ^) cn 
Eirikr hafd'i sumaii hans hlut at veizlum, J. t/. H^ /C, 5. "^) 4, 
I>, E, Ky L, S. í) hh byrjar G aptr. 6) Verdœlafylki, h. v. E, 
O, fl, A, i, 5. 7) Starða, B; Stjóra, JE, L; Strjona, D. ,«) a, 
^« v. Bf D,,Gy Ky Ly S^ V, { (r. 9^ Austr-Ránriki, hin* 



43 K. 



' -r- 



69 



veizlum, ef hann heíði fjölmenni mlkit; pess 
get^" Sighvatr skáld : 

Erlíngr var svá, at jarla' 
^ átt* skjöldúnga mátti% 

Ólafs mágr% at œg8i% 

aldyggá sonar Tryggvaj 

næst gaf sína systur 

snarr bii|>egna harri, 

[Ulfs varat œðra arfa% 

aldrgipta. JRögnvaldi. 
Eíríkr jarl orti pví ekki á, at bérjast við Erlíng, 
kt hann var frændstdrr ok frændmargr , ríkr ok 
vinsæll, sat hann ja&ai; við f]ölmenni sem kon- 
úngar^ hann var opt á sumrum í hernaði, ok 
fékk sér svá fjár , j^víat hanh héU tektíum hættí 
umrausn okstdrmennsku,p(5tthann hefðiminni 
veizlur ok úhaldkvæmri €nn um daga Olafs koxji- 
úngs, mágs síns ; hann var manna mestr ok sterk- 
astr, fríðr sýnum ok vígr allvel, ok um allar 
l|)rdttir líkastr Olafi Tryggvasyni 5 hann var vitr 
ok kappsamr um alla luti, ok hinn mestiher- 
maðr; pess getrSighvatr skáld: 

Erlíngi var8 engi 

annar lendra nidnna^, 

örr', sá er átti fleiri • 

orrpstur, stdS porrinn^ ý 

•) jarli, J?.. ^) er, jB, JF. 3) ma'ttít, hinr ^) svá, J. w. Idn^ 
^) œgjaí ^' ^) UÖs var fMt, en adra, J5, 5; úlf sei"jattdi aáTra, 
K; Ulfg feír var þat ad*pa , E\ Ulf varð'ad'ar a*ra , J5, i, 
IJlfs níí V. þ. a., 6?, jfif. 7) m^an heéí'anjrá er tekin úr S\ vi t 
Ay B, L. 8) ok, E. ^) fjölkofitigr, G. 



I / 



70 



43 K. 



I 

. prek . bar seggi" [vi8 s<5knir%' 
[sinn pYÍát fyrst gekk innan 
rfiildr í . marga hildi , , 

mest en örr [á lesti*, 
Pat héfir vetit mál manna, at Erlúagr hafi veritgöf- 
gastr lendra manna íNoregium sínadaga. pessi 
voru börn peirra Erlíngs ok Ástríðar Tryggva* 
dóttur: Aslákr, Skjálgr, Sigurðr, Loðinn, pdrir, 
Ragnhildr, er átti pprbergr Árnason. Erlíngr 
hafSi jafnan meS sér tíu* tígi frelsíngja eða 
fleiri, ok var svá lt«e6i vetr ok sumar; |)ar var 
máldrykkja at dagverðum, en at náttverðum var 
J)ar úmælt drukkitj en er jarl var nærr, þá 
hafði hann 2 hupdruð xnanna eða fleiri; aldrí 
^ fdr hatin fámennari enn við tvítögsessu allskipaða. 
Erhngr átti Skeið mikla [2 rúm hins 8da tigar', 
ok pó mikil at |>ví, hana hafði hann i leiðángra 
hina stœrri eSr í víkíng, ok voru pái' á 2 hundruð 
. manna eða fleira> hann hafði með sér dOj^ræla^, 
hann eetlaði peim verk hvern dag , en gaf |)eim 
siðan stund ok orlof at vynni sépum nœtr ok um 
reykkr^hann gaf |>eim akrlönd, at sá sér korni 
ok færa til ávaxtar sér ok fjcir } hann lagði verð á 
hvern peirca ok lausn, ok le^ystu margir sik til 
frelsis7} með pví fé keypti Erlíngr annat.man^ 
en leysíngjum sínum vísaði hann symum isíld- 

• t) at sinni, X>. ^ snarr í éli darra, D, Q. '») at flestu, VJ 
Gy H. ^) 9, B, D, G, H. ^) þrítugsessú at njmatali, G; 2 rilm 
ok þrjíilígi, 7«'«. ^) ok umfram atonal uian, b. v. />,' JE, ír, íT, L. 
7) "^11111 fyrstu ^misseri eðTa' önnur, en allir þeir, er nokkur þrifnað'r 
'varyfir, leystu sik Á 3 vetium, b. t/. U, Gy Hy Ky S. 



43-44 K. 



7V 



fiski, .en sumum til annarua féfánga, sumun;i ,vís- 
aði hanh' til merkr, ok rucldu teir mörkina, ok 
gerðu sér par.bæi) öllum kom hann til no^íkur^ 
Jroska^ |)ei|ii ^rlionum liöfSu um fiendr veritw, 
44. Olafr konúngr hélt nú inn af |)jd5Íeiíf 
ok svá inn tilSauáúngssunda, ok lá far nokkurc^ 
hríð skipiim sínum , ok lá sínum megin Ixvár^ 
skipanna í su^idinu. [^Fá^er $agt, at nokkur 
finnskr maðr var á skipiOlafs kpnúngs^ hann tdk. 
svá til máU: niiklir lutir ok dááaipligir eru pat,' 
er nú berr f uc mik. Einn maðr spurr : hvat er 
þati ejf núberr furfik? Haun-svarar: meSmikiUi 
fársælu er kv^ma Olafs koniings í |)ettaland; pvíat 
hingat mun koma Hákonjarl á skipi i dag, ok 
munu vér tak'a hann lifanda, LiSsmenn. sögS- , 
ust mundu drepa hann fur lým sína^ okfj^rSw. 
hann kQnúngi,, ok sögðu, hvat hann hafði sjpÁ^i 
ok er konúngr heyrði fessa sögu, pá lét hann 
taká spámanninn ok setjá i geymslu. Enn finnski 
maSr. bað konúnff fá sér bann dauða, sem hami 
vildi, ef .éitt prS brýsti í Jþví, er haii];i>hafði pciö* 
sagt frá peim lutum*; peir höfðu meðaj.skip-, 
anua kaSaíeiiyi digran; pkáþeirrisömustundu 
fdr al suqdinu Hákon jarl Eiríkssgn me5 skei8 

skipaSa; oker'beir sá skipin fursér í sundinu,^ 

.j ' , • • ♦ • 

J)á hugðu J)eir vera kaupskíp 2, rda svSan- 
fram í sundit milíi skipanna. Nú-4raga peir-- 
Olafr konúngr strengina upp undir kjölinnskip- 
inu, ok vundu m^5 vlndásum , pegar er fesii 

- ') /rá £ v^ i Jiin^ " ^ • 



I 



72 



44 K. 



nok^ut undir skeiðinni, gekk (hún) ]^á iipp aptr, 
en steyþtist fram^ svá at sjörinn f éll inn um söxin^ 
fyldi 5 á skeiðíná ok pví næst hvélfdi. öláfr kon- 
úngr t(Sk|>ar á sundi Hákon jarl ok alla pá menn, 
er peir náin at handtaka, en sumir höfðu týnzt 
fur grjdti ok skotum^ en sumir sukkii j svá seg- 
ir Ötf arr svartr: 

Blágjdða, tdktu, brœðir* 

bengjálfs*! ok Iiá"sjálfa, 



:4 



skatti gnæg8r% meS skreyttri 

skeið Hákonar, reiðij 

úhgr sóttir pú, prdttar 

píngs margrennir' híngat 

máttít jarl, [sá ef átti^, 
/ áttland^, fúr pví* standa. 

íf ákon jarí var já leiddr upp á kóniSngsskipit; 
hann var manna vænstr ok hærðr aljvel , hann 
haM bundit gullhlaði um höfuð sér; hann sett- 
ist niSr í furrúmít. pá mælti Olafr konúngr : 
éigi er pat logit áf ySr, frœndum , at pér eruö 
fríMr menn sýnum, en farnir eruð pfer nú at 
hamíngjunni. pá svararHákon jarl: ekki skal 
petta úhamíngja, f>víat pat hefir léngi verit £ 
heirai pessum; , atýmsir hafá. sigrazt , hefir ok 
8vá verit með oss ok yðrum frændum, at ýmsir 
hafa betr haft , er ek enn ok ekki kominn af 

«) beid*ir, 6r. *) Íjengjálfrs, hin. ^) gnægr, E. f) gkrejrtt- 
ura, D S; skreyttu, hin. ^) mágrennir, /), JEy F; mágrennr, 
0% ^) þar tr áttuðT, /", (r, i; þau er áttud', Jiin. 7) œttlönd, 
B, />, E, B. 8) þeim, B j þér, Q. 



f • 



44 Ki - 73 

/ 

V 

barns aldri, voru ver ot nú eiki injök viíbijn- 
in við né einum úfriÖi at verja oss,kann vera at 
lannat sinn takisl betf til enii nú. Konúrigr 
mæltí : grunar pik ekki, jarl ! at nii hafi svá til- 
boi;it, at pú farir hvárki héíanfrá sier nh úsigr? 
pá mælti jarl : pér inuhuS pví nú ráða at sinn?. 
pámælti konúngr: hvatvilltú nii tilvinna, jarl! 
at ek Játa bik fara í friíi, hvert er pú vill, heilan 
ók úméiddan? Jarl spyrr^ hvers hann beiddi. 
Konúngr svarar : engis annars, enn f ér fariS or 
landi pk gefi oss svá up p riki ySvart, ok sveriö fess 
eiða , at |)fer skuluð aldrí halda bardaga ígegu 
mér. Jarl lért petta gera mundu, svá sem kon- 
úngr beiddi. Síðan vinnrHákon jarl Oláfi kon^ 
úngi ei8a, at hann skyldi aldrí síían berjast í- 
ittóti honum, ot éigi verja Nöreg fyrir honum 
né sækja hann af honum. pá gajE Ólafr kon- , 
únffr honum griS ok öUum möhnum hans, tdfc 
jarV Já vi5 ^kipi fví, er hann háfSi haft áöf, rda 
nú íbfott leiS sína^ tessa getr Sígvatr skáld: 

' Ríkr kvað' sér,,at sækja, 
/ SauSúhgs*, konúngr, nauSir^) 

frægðar'-gjarh, í forriu^ 

fund Hákonar, sundij 
* strángr* hitti far pengiU 

fann jarl, er var' annar ' 

æztr, ok ætt gat bezta 

úngr á danska túngu. 

1) lét, B. ^) TUr sleppr E um 9Ínn. ^) fifemdar, K, S. "*) 
hh^ hyrjar aptr C. ^^ var^, B, C, D, F, S. 



74 — ' ■> . - g> 44-46K- 



' « 



Eptir pat bjdst jarl sem é}i)ótastor landi,,0(k sjgldi 
yestr tiÍEnglands, ok hitti JþarmcJðurbrtíáur sin% 
Knútkonúng., ok segir honum ^alít, sem farit 

ha(c^i meö J>eim^01a;fi konúngi } Knútr konúngr 

*i .A.. ■/»'*• '' '*• -^i 

ti5k viS honum.forkunnar vel, ok setr Hákon 

jarl inaan hirÖar jneð s( r, ok gefr honum mikit 

i:ífci5 dvaldi^t Hákon jarl Jar lengi ng^e$ Knúti 

kouúngi* ... r . . . . 

. 4S. pá,erSve,inn okHákQnj^rl reSiilandV 
gjörSu feir sætt við Erlíng Skjálgsson, ok var 
bundin með.bví, at Aslákr, sonErlíngs, fékkGunn- 
l^ldar, ddtturSveins jarls; svaskyldupjeir feðgar 
Aslákr pk Erlíngr hafa |)á veizlur |>ær allar'j er 
Ólafr Tryggvason hafoi veitt ErJíngij ^jörðist 
Erlíngrpá fullkominn vinSveinsjíirJis, ok bundu 

teir þat svardögum sín á meðaL 
. 46., Olafr konúngr snéri, ^ú austr meS landi 
eptir petta, pk átti fíng- við bændr, pk gengu 

márgir til handa honum, en^umir mæltu amdti, 

.. ...» .- j^' 

feir er yorvi yinir eSa frændr Sveins jarls; ídr 
Olafr. konúngr f ur pví skyndili^a austr til Víkr, 
ok helt liði sínu inn í Víkina, ok sett^ par upp 
skip síxi, en hann sótti síðan á land upp^ ^ er 
hann kom á Vestfold , fá /ögnuðu honum par . 
vel margir menn, feir er. verit höfðu vinir föð- 
ur hans^, |)ar var ok mikit ætterni hansj hann 
íor um haustit ^Upplörid' á fund Sigurðar kon- 
úngs sýrs, stjúpföður síns, ok kom Jar snimnia 
dags. En er Olafrkonúngr var kominn nærr 



4&417K. 



75. 



kcnúngsbænum , pá Ijdpu pjdnustusveinar fur 
heim tilbæjarinjs,: feir gfengu inní stofu; ÁstA, 
móSir^Ólafs konúngs, sat farinui ok margar 
konur meö íiehni^ pá sögSu sveinarnir henni um 
ferS Ólafs konúngs, ok fat, at hann var |)á nærr 
kominnbænum. Ástastendrupp Jegar, okheit- 
ir á karlá ok konur at búast um sem bezt; hún 
lét 4 konur taka búnað stofunnar ok búa hana 
tjöldum ok bekkjuni: 2 karlar báru hálm á gól^ 
2 settu'trapizu ok skaptker, 2 settu borð, 2 báru 
fram vístina, 2 sendi hún braut af bænum til 

í 

fundar viÖ SigurS konúng, 2 báru'inn ölit; en 
allir karlar ok konur pá bjöggust írnót Ólafi 
konúngi. En sendim^nn fdru ok báru með sér 
tignarklœÖi Siguríar konúngs, ok hest hans meÖ 
gyltum söíli, ok bitullinnyar settr dýr'umstein- ' 
um». Fjóra merin sendi Ásta 'fjpgra vegna í 
byggina, pk bauS til sín öUu stdrmenni at figgja 
veizlu at sér, er hún gerÖi fagnaðaröl ímóti syni 
sínum ; alla menn , er fur voru , lét hún taka 
hinn beztábúnaS sinn, er til áttu, en fékkpeim, 
klæSi, er eigi áttu sjálfir. _ 

47. SigurSr konúngr sýr var 'þá staddr úú á 
akrieimim, ersendimenninnir komu tilhans ok 
sögíu horium pessí tíSendi, ok allt Jþat, er ^sta 
let athafast heimá á bænum ; hann haf ?i far ^ 
marga menn hjá sér, sumir skáru*, sumir hldSu 
í hjálma eptir ok í lö8ur , en hann sjálfr ok 2 

I) ok gyltr h^ v. B, K, ^. ^5 í^nij «» stimir bundu, sumir 
iki (bám C.) heim konúnu^ h, v, C^ Z>, 6f, fl, JT, i. , 



/ 



V 



X 



.é 



76 



4n K. 



xhena me8 honum gengu stundum á akrinn, par- 
erlaÖit var korninu., Svá er sagt frá búnaÖí Sig- 
urfiar konúngs^ at hann hafði kyrtil Hán ok 
. blárhosur, uppháfa sk5, bundna at legg , grá 
tápU ok fdfa* -hatt grán ví$an, staf í hendi ok 
á ofan silfrhdlkr gyltr ok silfrhríngr í. Svá er 
sagt frá lunderni SigurSar kónúngs, at hann var 
búsýslumaðr góSr, ok sjálfr skipaði hann til, um 
fésitt, réði hann sjálfr búnaði sínum; engi var 
hann skartsraaír ok heldrfámálugr, manna var 
hann vitrastr, feírra er pá voru í Noreígi, ok au8g- 
astr át lausafé; hann var friðsamr ok úágjarn 
viS aSraj Asta, kona hans, var ör oTc ríklunduð; 
Jiessi voru börn peirra: [Gunnhildr var elzt, 
fáGuthormr* okHálfdán ok fngiríör', fáHar- 
aldr. pámæltu sendimenn vi8 SigurS konúng: 
Jau orS baS Asta at viÖ skyldim bera pér^ at 
henni pdtti allmiklú máliskipta, atpértækist 
nú stdrmannliga, ok baí pess, at pá skyldir nú 
iheírr líkjast í ætt iHaralds ens hárfagra ok hans 
skaplyndi , ^íxm NereiS jarli hinum gamla eor 
Hranamjdnef, mdðurfööur Jínum, {)dat hánn væri 
spekíngr mikiU at viti. Koniíngr mœlti : tí8- 
endi mikil berið pi8, enda flytiS pið allákafliga, 
ok víst er pat satt at segja, at l^tit hefir Asta 
yfir feim mönnum vel f urr, er henni var tninni 
vandi á, ^nn taka vel viS syni sínum pvílíkum, 
tekr hún petta ök með miklum ákafa, ok ef hún 

*) V. i hin, ^) Öuttormr var elxtr , þa Gunnliildr^ hin. ^) 



47 K. 



77 



lei8ir\liann svá út, sem nú leiíir hún hann inn, 
ok sé "þat með pvílíkri stdrmeiínsku, J)á er víst vel 
um ráðit, ef fat endist meS Jví mdti; en svá 
lízt mér, viS pat er ek em áhugalitiU, ef svá 
skal útgánga, at |)eir, sem sik veðsetja i pétta 
mál, munuhvárki fursjáfé sínu né fjörviy pvíat' 
fessi maÖr, Olafr, brýzt ímiklu ofrefli, ef hann 
heldr pessu fram, pvíat á ho;num ok á hans ráð- 
ura liggr reiði bæSi Dana konúngs ok Svía kon- 
úngs. pá settist SigurSr niör ok lét taka af sér 
sköklæSin, endrd á fætr sér kordúnu hosur, ofc 
batt méS gyltum sporum , |)á tdk hann af sér 
kápuna^pk girSi sik viö búnu sverSi, setti hjálm 
gullroðinn á höfuS sér, steig |>á á hest siim; . 
hann gerði verkmenn í bygáina, |>á sem nærst 
var , ok tök sér par 30 vaska menn ok vel búna,, 
• ok riðu peir með honum heim á bæinn, ok er 
hann xeiS í garSinn fur stofuna, |)á sá hann,.at 
öSrum megin í garðinn brunaði fram merkit 
ok Jar m,^ð herjrann sjálfr, Olafr konúngr, ok 
hundrað manna, ok allir vel búnir, j)á varok 
allt skipat mönnutó milli húsanna. Fagnaði Sig- 
urðr konúngr J^egar af hesti Olafi konúugi, stjú'p- 
syni sinum, ok öUu liði hans , ok bauð honum 
með sér at dveliast ok heimilt allt bat , er hann 
mátti veita honum, bæði land ok liö. Olafr kon* 
úngr pakkaði honum vel orð sín 5 stigu Jeir éif ^ 
baki ók gengu inn. pá gekk Ásta at syni sín- 

I } ok kyrtilinn y en klæddist úífan med* pelbklæð'um ok yzt 
skallatskapu, 6« v. hin* 



78 



47-48 K. 



um x)k mynntist YÍð hann^ okba$ hann vélkom- 
inn , ok honum heímilt allt |iat , er hún mætti 
veita honum , ok leiddi hann til hásætis inn í 
stofuna. Sigurðr konúngr fékk menn til at varS- 
' veita klæði feirra ók gefa kom hestum .peirraj 
enhann gekk til hásætissíns, ok var veizlan gjör 
meí hinu mesta kappi. 

48. Nú er Olafr konúngr hafSi' lengi dval- 
izt meS Sigurði konúngi, mági sínum , pá var 
' |)at einn dag, at Olafr konúngr heimti hann tíls 
' tals við sik ok Astu, mdður sína, ok Hrana, fdstra 
sinn. pá tdk Olafr konúngr til máls : ,svá er, 
SigurSr mágr! sera yðr er kunnigt, at ek er 
kominn híngat til lands pessa, okhefir ek nii 
verit áÖr lánga hríð utanlands, hefir ek ok mínir 
menn haft {)at eina til framflutníngs oss, er vér 
höfum sdtt í hernaði ok í mörgum stöSum vorðit 
út at hætta báeði lifi ok sálu, heiir margr orðit 
fúr oss saklauss at láta bæði lif ok afira j en y^r 
{)eim eigtlumsitjaútlendir níenn, er átti minn 
faðir ok hans faðir, ok hverr eptií annann várra 
frænda, ok'^r ek dðalborinn til, ok láta peir sér 
|)at pd eigi einhlýtt, heldr hafa |)eir un^ sik 
tekit allar eigur várra frænda, {)eirrá er komnir . 
eru at lángf eSga tali frá Haraldi konúngi enuin 
hárfagra, ætla peir sumum lítit af , en sumum 
alls ekki} ilú skal J)ví upplúka fur yðr, ermér 
hefír lengi í skapi búit, at ek ætla at heimta 
fóðurarf minn, ok mun ek hvárki fara at fintia 

i) þar eigi^ h» Vé hin. 



/ ^ 



I 
' i 



48 K; / • =!— : 79 

* 

- - ' « ■ • ' . 

Svíakónúng né Dana konúng, atbiSjaparneinna 
muna um , J)6at peir hafi nú kallat sína- eign 
um hríS - pat, er átt hefir Haraldr konúngr hinn 
hárfagri, ætla ek heldr y8r satt 'frá at segja, at 
sækja oddi ok eggju frændle^ð mína , 'ok kosta 
J)ar til allra frœnda minna ok vina, ok feirra 
manna ajlra er at |)ví ráði vilja hverfa með mér-j 
skal ok|)etta svá upptaka tilkallit, at aHnathvárt 
skal vera, at ek skal eignast til forráða allt J)at 
ríki, er peir feldu frá Olaf koniSng Tryggvason, 
frænda minn^ eðr ek skal hér falla áfrændleifð 
minni. Nu væi^ti ek svá gdðs af yír, Sigurðr 
mágr ! ok öðrum peim mönnum í landinu, sem 
dðalbornir eru til konúngdöms at lögum |)^im, > 
er setti Haraldr konúngr hárfagri , Jjá mun ySf 
eigi svá mikilla muna ávant, at |)ér vmuniS eigi 
vilja upphefjast ok rejka af hendi frændaskömni 
|)essa, at eigi mupið J)ér alla muni tiUeggja vi5 
J)ann, er forgángsmaðr vill at vera, at hefja upp 
ætt vára; en hvárt sem J>er vilið hér, SigurSr 
mágrl nokkurn mannddm ásýna, eðr engan, við 
oss umpenna lut, J)á veit ek J)d skaplyndi al-^ 
J)ýðunnar, at til J)ess væri J)d öllum tídt, at kom- 
ast . undan J)rælkan útlendi*a .höfóíngja, J)egar 
menfi bera traust til ok fá sér nokkura höfuð- 
bendu j hefi ek petta mál fyri J)á sök fur engan 
mann uppborit, furr enn J)ik, at J)ú ert vitr 
maðr ok kánnt forsjá til J)ess, hvern veg reisa 
skal frá upphafi til enda J)essar ætlanir, hvárt 
J)at skal furst fara í hljdSi, ok reifa J)etta fur nokk- 



s 
I 



80 ■ 48 K. 

urum vitrum mönnum,, eía skatpat í :Qölmenni 

« ■ 

ok fur aljþýSu uppberaj hefi ek ok nokkut roSít 
tönn á {>eim/Í^á er ek tdk höndum Hákon jarl, 
ok er hann nú or landi stokkinn, ok gaf hann 
mér meS svardöguníi pann luta knds, er hann 
|)(5ttist eiga; nú ætla ek, at oss muni léttara 
falla at eiga um við Svein einn, enn peir vœri 
báSir til . landvarnar. SigurSr konúngr svarar 
pá: eigi býr pér lítit í skapi, ok f essi œtlau er 
meirr afkappi enn forsjá, atfví er ek virSi, enda 
er patván, atlángtmuni ímillivera h'tilmennsku 
minnar ok fess hins mikla áhuga, er Jfer býr í 
brjdsti nú, fur pví, at pá er pá vart lítt af barns- 
aldri kominn , vart pú pegar f uUr af kappi ok 
djafnaði í öUu pví, er pú máttir, ert |)ú nú pk 
reyndr í orrostum ok «anlit fik eptir siðum ilt- 
lendrahöfðíngjaj núveitek, at svá fremimuntu 
^etta hafa uppkyeðit, at ekki mun stoða at letja 
jiik , er ok várkunn' á , at pvílíkir lutir liggi í 
miklu rámi , feim er nokkurir eru í skapi , at 
öU œtt Háralds hins hárfagr^ falli niSr ok kon- 
úngdómrj en i engum heitum vil ek bindast, 
furr enn ek veit œtlan oktiltekjur annarra Upp- 
lendínga konungaj. en vel hefir pú fat gjört, er 
jþúlézt mik furr vita pessa œtlan, énn "þú bærir 
hana í hámæli f ur al|>ý8u mánna y ok heita yil 
ek pér umsýslu minni við pá konúngana, ok svá 
vi8 aíra hÖfðíngja e8a landsfólkj svá'Skal;|)ér ok 
heimilt at hafa til trausts pér fe , svá sem J^ú 



t « 



48-49 K. = 81 

parft* Ea srá fremi vil ek, at v&r berim pettA 
raál fur^l|)ý8u, er eksé, at nokkurr rturkr fœst til 
pessa sfdrrœSis, fur |)ví at svá ^kaltu tilœtla, at 

mikit er í fáng tekit oss, ef J>á viU kappi deila 

f ' V 

við Olaf Svía konúng ok Knút konúng hinn ríka, 
er nú er konúngr yfír Danmörk ok Englandi, 
ok mun rammar skorður purfa við at reisa , ef 
hlýða ðkalj eu ekki pikkir mér úlíkligt, at 'þbr 
verði gott til li8s, Jvíat aljiýðan er gjörn til ný^ 
úngarinnar 5 fór pat svá furr, pá er Olafr Tryggva- 
son kom til ríkis, at allir ur8u pví fegnir, naut 
hann f>V5 eigi lengi konúngddmsius. pá tdk Ásta 
til orða: svá er mér geiit, son minn! at ek em 
pér f egin voríin, ok |)vl f egnust, er pinn proski 
mætti sem mestr verSa^ en heldr vildi ek fd, at 
jþvl væri at skipta , at Jþá virSir y firkonóhgr yfír 
Noregi, |)dat |)ú lifðir eigi lengr i konúngddm- 
inum, enn Ólafr konúngr Tryggvason, enn hitt 
at púvirðir éigimeiri kbnúngrÆ^nn Sigurðr kon- 
úngr sýr er, ok vyrðir Jú ellidáuír. Eptirpat 
slitu Jeir málstefnunni'j dvaldist Olafr konúngr 
par um hríð með öUu liði sínu. Sigyrðr konúngr 
veitti |>eim annann hvem dag at borðhaldi fiska 
ok mjdlk, en annannhvern dag slátr ok muungát. 
49« Olafr konúngr heyrði menn.sína hall- 
mæla Sigurði, mági sínum, um {>at er |)eir drukku 
' annann hvern dag mjdlk, en eigi munngát, ok 
fur pát áyítaðihann pá mjök^ ok segir, at Sigurðr 



4 Biirikt. F 



l 



82 .' > 49K. 

kondngr ger5i pat spakliga: pvíat sárum mönn- 
ura hentir betr mjíjlk enn munngát. Hú lí§r 
ímdt jdlum ; |íá lét SigurSr konúngr búa veizlu 
dýrðliga me5 öllumhinumbeztum faungum, er 
til voru par í landi , bæSi at drykk ok vistum 
ok fjölmenni. Ásta lét ok búa eina stóra höU, 
er SigurSr konúngr átti meS dýrðligum herbún- 
'aSi, ok lét par gera virSuligt hásœti, sem sdmdi, 
er Ólíifr skyldi sitja í um jdlin* Jólakvöld hit 
•fursta fylgðiÁstaOlafi í hásætitok öUu liöi hans, 
ok skipaði honum^göfugligt hásæti, sem sdmdi; 
ok er iiann var par kominn meö sínu föruneyti, 
|)á kom Sigur^r konúngr í höUina meS öllusínu 
föruneyti, skrýddr öllxmi konúngsskrúSaj hann 
gekk fur Olaf konúng, ok kvaddi hann ástsamliga, 
ok bauti honum ok öUum hans m()nnum, til pess 
fagnaðar^ er hann hafðibúa látit, ok baShannmeð 
sér vera svá lengi semhann vildi, ok fór um pat 
mörgum fögrum orSum; síðan gekkhannlil sætis 
hjá Olafi } pá tdkust konúngarnir at talast vi8 
mart spakUgá, ok drukku með mikilli gleði ok 
skemtan.. Sigurðr konúngr hafði verit nokkut 
fárr öndverSan vett, en nú var hann glaðr ofc 
spurall, bæðium ferSir Olafs konúngs ok um 
hernaS Jann, ef hann hafSi haf t útanlands ; en 
Olafr ok mennhans sögðu ok mart merkiligt frá 
hans feríum, sem efni voru til. Nú er Sigurðr; 
hafðiheyrt ságt frá bardagum {)eim,^er Olíifr; 
haf 5i haf t í Austrlöndum ok í SuSrríki • £ Ger- 
ínaníi ok vestr á Spanía, ]^á |>dtti Sigurði kon« 



■ 

1 



» 

49-60 K. ■ ' a 83 

lingi BiikUs um vert^ ok varð af pessu öUu sam- ^ 
an hin >xiesta glefii með vitrligum undirtektum 
Sigurtíar konúngs« Liðu nú svá jölin ai hönd-* 
um, at Sigurðr konúngr pqttr vaxa mikit af 
|>essi veizlu'ok sinni stdtmennsku* Haraldr^ 
son Sigur$ár ok Astu^ var |»á svá úngr^ at hann 
lá í vöggu, ok mátti eigi mœla; Asta bar svein- 
inn fur Ólaf konúng^ ok mælti t hér er sveinn 
sá) er við Sigurðr konúngr eigum 9 ok vildi ek, 
son minn! at |>ú legðir gdðan hug til pessa 
bröSurpíns, ok lagði sveininn á knéólafi; hann 
leit á sveininn ok pagði* Ásta mœlti }>á: 
|)at vildi ek) at 'þú segSir mer^ hvárt nokkut vit 
œtlar pú í honum mun ver^a. Ólafr mælti : 
hv^r ábyrgist fat , mdðir! at gdÖriír verði, ek 
mun ábyirgjast, at eigi mun heimskr ver$ay*ef 
lifinu' heldr. pá tdk ASta sveininn ibrott. ' 

60« pá voru Uppléndínga konúngar marg* 
ir, I>eir er fur fylkjum réðu, ok voru |>eirfiestir 
komnir af ætt Haralds hárfagra j fur Heiðmprk 
réðu br^8r 2, hét annar Hrærekr, en annaf Kángri 
Yfir Guðbrandsdölum réð sá konúngr, er Guð- 
rekr*hét; varokkonúngr áRaumaríki, ok hafði 
hann til forráða potn ok Haðalaud; á Valdresi 
var ok konúngr. Sigurðr konúngr átti ^ú stefn- 
ulag við |>essa aila konúnga uppi á Haðalandi ; 
I>ar var ok á peirri stefnu Olafr konúngr Haralds* 
son« pá bar SígurSr konúngr ixpp fur pá kon- 

P2 



84 . • . - 5QK. 

úngana ráðastofnanOlafskonúngs, ihágssfns, ok 

m 

biðr {)á sjtyrktar bæíi at' liSi ok ráð^u'm at sam- 
pykkja feina um petta mál, télr pat lipp furst, 
hver nauðsyn |)eihi var á, at 'reka af höndum J)at 
tmdirbrot, er balíi hafa Danir ok Svlar ]þá und'- 
irbrotifr ; segir at nú mun f ast maðrinn til atgánga 
fur pessu máli , telr Já upp mörg stórvirki ok 
snildarbrögS Ólafs konúngs Haraldssonar, er hann 
hafSi gjörtbæ8iíNor8rhálfuhni ok su8rí löndum 
ok svá í Vestrlöndum, ok allstaðar |íár sem hann 
herjaði, pvíat Olafr kohúngr hafði jafnan haft 
gagn ok sigr, hvar seih hann herjaði frá únga 
aldri , at |>ess er J)á var komit. pá svarar Hræ- 
rekr konóngr: satt er pat, at mjök erniðrbrotit 
ríki Haralds konúngs hárfagra, er engi sj:al 
hans ættmanna vera yfirlonúngr at Noregiý 
nii hafa menn her 1 landi ýmiss viðfreistat: var 
Hákon ASalsteinsfóstri konúngr yfir landi |;essu 
nokkura hríö, ok undu állir fví vel, en et 
Gunnhildar synir réðu fur, pá varð mönnúm svá 
leidt peirra ofrríkí ok ójafnaðr, at menn vildu 
heldr hafa útlehda höfðíhgja yfir sér, ok vera 
sjálfráðir, pvíat útlendir höfðíngjar, voru jafnan 
fjarri um atvanda háttu manna, höfðu |)eir ok 
slíkan af If^ndi, sem |)eir skildu 5ér, ok höfðu 
faðanaf engar pyndíngar á mönnumj en er 
feír yurðu úsáttir Haraldr Dana konúngr ok 
Hákoh járl, f)á' herjaðu Jóm«vikíhgar í Noreg, 
réis pá ímdli feim allr lajbidsmijgr, ok marg- 
mienni ok hrundu |)essum úfriði af sér ; eggjaðu 



V. 



so K. , V' "■■"^ - 85 

•* * » • . " 

menn fa Hakon jarl pess, at halda skatfi' fyri - 
Ðana konúngi, ok verja honum' landit oddi ok 
®ggJ*^T en pegar jarl ^óttist fulHominti til ríkis 
af landsmönnum, pá gér^ist banh svá frekr ok 
harSr við landsfdlkit, át menn poldu honum 
eigi ii}afnað sinn, ok drápu prændir hánn sjáíf- 
ir, en höfu til ríkis Olaf konúng Tryggvason, 
er óðalborinn var tilkbniSngdóins hérí íandi, ok 
var f ur alka luta isakir vel tilfalHnn , geystist pá 
at jþví allr múgr, at vilja hanri hafa koniSng yfir 
sér ok reísa hann upp af nýju til pess ríkis, er 
átt hafði Haraldr konúngr hárfagri 5 ok er hauu 
var ftillkominn í ríki, J)á var fur honúm engi niaír <^ 
sjálfráði, gekk hann .páat meSfrékjuviðo^ssmá- 
ktmúnga, at heimta undir sik pœr eignir allar, 
er átl hafSi Haraldr konúngr hárfágri, oksumt 
miklu frekara, ok at síðr voru menn sjálfráðir 
fur honiim, at engi réí jþví, á hvern gu8 trúa 
skyldi; en eí hann var frá landi tekinn, |>á höf- 
um vér iiú háldit vináttu við Dana konúng, höf- 
um vér síðan haft af honum mikit traust utn alla 
luti, J>á ervér purfum atirefja, en í annannstaS 
sjálfrœöi ok hdglífi, enekki ofríki; nú er patat 
segjá frá mínu skaplyndi , at 'ek uni vel viS svá 
J)úinn, veit ek |>at eigi, pdatminnfrændi sfe kolx- 
Angr yfir í landi pessuj'hvárt nokkut skal minn 
rettr batna vi8 'þat eSa ekkij nú er {>at víst at 
segja, at ek á engan lut f |>essi ráSagerS, éf 
ekki skal minn sómi aukast við pát, helárneiti 
ek henixi. pá mcelti Ríngr, brdSir hans : birta 



i 






/ 



86 -=== 60K. 

mun ek mitt skaplyndi: betra pikkir mér, pdtt 
ek hafa hit sama ríki ok éiguir , sem nú hefir 
ék, at minn frœndi sé kotiúngr yfir Noregi, enn 
útlendir konúngar, |>eir er hér eigu enga til- 
tölu til ríkis 9 ok mætti enn hér í landi heldr 
aukast vár œtt; er J^at ok mitt hugboð um jþeuna 
mann, Olaf / at auðna hans ok hamíngja mun 
mestu umráða, hvárt konúngr skál ríki hafa eða 
eigi; ná ef hann verðr ^invaldskonúngr yfir 
Noregi) mun eigisá pá ^ikkjast betr hafa, er 
stærri luti á til at telja við hann um vináttu ? 
mun pá engi jþikkjast hafaófdsstil hans gert ; nú 
hefir hann i enganstað meiri kosti undir sér, 

* 

enn einhverr várr, nema |)ví minni) at véthöf- 
um hér laud til fprráða ok ríki, en hann hefír 
allð ekki, eru vér ok eigi síðr enn hann dðal* 
bornir til ríkis pe^ ok konúngdöms enn hann; 
nd ef vér viljum gerast honum svá miklir lið- 
sinnismenn. at vér unnim honum hinnar œztu 
tignar h^ri landi, ok íylgja honum tilríkis með 
öUum varum styrk Ok leggja |>ar s^álfa oss i 
hættu fur hans sakir^ ok alit Jiaty er vér eigum, 
hví mun hann oss jþat eigi gdðu launa, ok síðan 
lengi muna méð góðu, ef hann er sv^ mikiU 
mannddmsmaðr, sem aðrir segja, ok ek hygg at 
haun ^e ? nú munu vér á jþá hœttu leggja j ef 
ek ráða, ok binda við hann vináttu, ok gera ept- 
ir Jíví, sem ek beiði. Eptir fat stdð upp hverr 
at öðrumpeirra konúnganna ok talaðu, ok kom 
{>(5 mjök í einn , stað niðr, at flestir snéru hér 



> 

é 



é > 



SOK. 



87 



hug sínum ^þtír, semHiiifgr.konúagt tala^i, ok 
voru Jþeirifleiri iúsari, at binda féiagsskap sinrj 
við Olaf konúng. En |hí at Hrœrekr yæri |)essa 
<5fÚ5s ok iQtjandi, fá Knnnilxann eigi át gjörast 
einldgiumpettay er hann sá þó^ át aungvirvildu , 
eptir honum gánge, ok mælti svá: fér^ niunuS 
Jessu ráSa, at taka Ó]af yfir land J>etta einralds* 
konilng, ok setja svá sjálfa ySr í.hættu vi8 Dana 
konúng ok Svía konúngj ok allt pat ér Jér eig- 
iö, en ekki er ek forspárr,.eu |)at er.hugboð 
mitt , at Jþ'eir sem fetta mál flytja nú inest, ok 
vilja nú ekki !annat ^heyrá enn gefa Olafi ko nr 
úngi sva mikit vald at taka hann yfirmann yfir 
sik ok farmeS yfir allan Noreg, at eigi munu 
margir vetr líSa, áör enn pér riiunuð 'þes^a i8r- 
ast^ ok sví allir yér, er liú gjöldum jákvæði til 
|)ess, eli ekki vil ek einn rísa ímóti pyí , er allir 
aðrir vilja vera láta j en |)cíát fér, Olafr friændi! . 
pikki ek ekki mjök vingaSr hafa verit ySr í |).essi 
ráSagerð, {>á skal þó enginn peirra konúng^ 
anna, sem nú eru her komnir, yeita pér meira . 
styrk> enn ek^ ef vér doilum |)ö uiidir hik víkj- 
ast« pá gengu pessir allir 6 konúngár til handa 
Olaíi konúngi, ok játa^u honum öUum sínum 
styrk ok hefja hann til ríkis með öUum sínum 
mættij en hann hét peim ímdti sinni vináttii 
fuUkominni ok réttarbótum , ef hann vyrði ein- 
valdskonúngr yfir Noregi, ef peir kynni til at 
gæta ; bundu peir petta n^ með svardögum 
sín ímiUum. 



'í 



V • 



V ♦ 



/ » 



\ 



88 i 51-52 K. 

t 

51. Nú eptir jþetta ste&ia konúngarhir 
'píngj ]^á bar Olafr konúngr petta mál fur al- 
J^ýðu, oksína ráðagjörð qk alltsitt tilkall) pat er 
hann hafSi j^ar til ríkis^ biðr hami bændr sér ^á 
; viítöku til konúng^ yfír allt laridit| dk heitr peim 
Jiar ímdti forixum lögum, ,ok pví at yerja land 
fur útlendum höfðíngjum^ ef peir sækja til, 
talar j^arum lángt ok snjalt j f ékk hann gdðan 
rdm at máli sínu. pá stöSu upp kqnúngarnir; ok 
talaSi hverr at öðrurhy ok fluttu {»etta málfur 
lýSnum } varí f at át lyktum,, at Olafí rar gefít 
kqnúngsnafn yfir öUu landi ok' dæmt honum 
land at upplenzkiun lögum. pá háí 01afrkon<- 
i^ngr upp ferð sína, ok lét bjdða ttpp veizlur íur 
sir, par sem konúngsbú voru iixr^ íór hann 
furst um' Haðaland ok s vá notðr um Guðbranda- 
dali, fdr pá sem Sigurðr konúngr sýr bafði til^ 
getit, at lið dreif til hans svá mart, at hann |>dtt* 
ist eigi þurfa hálft af at hafa, ok hafði hann ^A 
pd nærr {hálft'Sðjahundrað' mannaj pá endust 
honum pd ekki veizlunnar, sem ákveðit vaF| 
p víat |)at hafði siðven ja verit , at konúngar fdru 
um Upplönd með 60 manila eða 70, en aldrpi 
meirr ^nn með hundrað j fdr hann þá skjdtt yfir 
ok var eina ndtt í sama stað ; en er hann kora 
liorðr til fjalls, |)á byrjaði hann ferð sina norðr 
um fjallit. 

52. pdrðr ' Sigvalda - skáld hafði verit með 

! 

■ ^ ' ■ - ... 

' ) hh sleppr B aplr. ' ") xneirt cftui 3 hundruðT^ G : 3 hundp- 
u^, hin, *) 5on, b* v» Gf Kf 



SIK. 



- ^ 



89 



Olafi konúngrfurr, pá ^^r haun var Í hernaM. 
Sighvatr-hét son pdrfiar, hann var a£ fdstri meS 
porkatli at Apavatni [á íslandi} Sighvatr pdtti 
seinligr maðr í uppvextii f Apavatni er físki- 
veiði mikil ^ ' |)ar var á vist með porkatli Aust- 
maðr nokkr , ' vitr maðr ok dæmafröðr; |»eirsátu 
á ísinum, ok sá framkoma mikinnfísk ok-fagran^ ^ 
ok gátu eigi veiddan. pá bað Austmaiir ^Sighvat 
fara á vatnit, ök bjd til veiðarfæri haps , pviát 
honum likaði til Sighvats vel; én er Sighvatr 
haföi litla stond setit^ |>á drö hann |)anu enn 
fagra fískj ok er peir komu heim, var so^inn 
fískrinn. . pá mælti Austmaðr, at Sighvatjr 
skyldi eta furst höfuðit af fiskinúm, ok kvað |>ár 
vit hvers kvik'endis ifólgit. Sighvatr át höf uðit - 
ok allan fískinn^ ok |>á kvað hann vísu |»essa : 

Fi^kr gengr^os^ at dskum 

eitr, sem vér höfumleitat 

lýsuvángs or lýngvi , * 

ley^ar orm at teygja} 

atrenis má annars 

aungul gripi^nf^nga, 

vel hefir, örriða, at erja 

agngágli mér fagnat. x 

Sighvatr var síSan skírr maÖr ok ftír utan' $' ok er 
hann kom til Noregs, ftír hann á fund Olafs 
konúngs, ok beiddist at fœra honum kvæSi; 
konúngr svarar: at hann vill ekki heyra kvœíi# 
hans, ok hann viU ekki láta yrkja um ^ik. 
"SighVatr kvaS fá vísu: '^ 



' / 



V' 



90 - 62 

/ 

HlýS xnínum brag/m^iSir* 

myrkblakks'y pTÍ ek kann yrkja^ 

alltígmnf mátt 'þú eiga 

eitt 8káld% dra6ils> tjalda ! 
. {>ött^ ollúngis'allra 

allvaldr lofun' skálda. 
' f>ér f^ ek hrdðr at hváru 

hlít, ailnarra^nítit. 
Olafr konúngr gaf Sighvati at bragarlauuuni 
gullhríngi er std5 bálfa mörk. . Sighvatr gerðist 
|»á hir5ma5r Olafs konúngs; hann kvað pá émi: 

£k tdk lystr, né^ ek lasta 

leyið, iðn var |)at síðan, 

jsdknar njörSr! vi8 sverði, 

sá er minn.vili, |)ínuj 

{loUr fékktu húskarl hollan^ 

höfum ráðit vel báSir. 

linns% en ek lánardrottinn, .~ 

lands" bkSða^ mér gdðan. 
pá er Sighvatr kom af íslandi til Olafs konúngS; 
pá kvað hann petta : 

G j ör b æninn s» {mun ek " ^ gunnar * * 
^ [gamms hnykkjandum'^ pikkja* ', 

áðr págum vér œgis 

eld, en*'* nú bið ek feldar* * ; 

') bei^ir, ^. 2) mýrblans, B$ myxkbjarls, C; myrkbals, />, 
F, X'j myrkJjlM, JT, 5. ^) spjald, B. *) þvíat, C, /s L. ^) 
lofum, X", JL. 6^ þannig lei&rettr v. »' ^, F, Z.. ^) la'trs, ^m. 
^) linns, >%in* 9)gjð(rbœnn, Aín. »0)mad"r ok, B. ««)göfgMm, 
6^* if) guniíteitundum, B; gamteitandum, Ðy Gy S; gíimsreil- 
erum, F, JL. «l) beitinn, JB, />, JT, L; vcita, (?. j4) ef, tí, 
Gy Ky S. . I f ) felda, hin. . 

/ 

\ . • ' 






62-S3K; • ■ '■ 91 

landaura veit p^d, lýru' 

láð ^ p verrandi ! af knerri^ 

en dfángan' engjftr^. 

ek hefi sjálfr krafthálfa'. 
53. Olafr konúngr kom Uði sínu i ITppdal, 
ok f(5r svá ofan. til Orkadals j hann átti 'þ& |>íng 
viSbændr, okbeiddii at|»eir skyldi taka við hon- 
um til konúngs ; hanb lét |iá bera vitni {lau, er 
við höSSu verit, bá er Hákön jarl hafði fengit 
honum með^ svardögum {>ann luta lands^ er 
hann|)(5ttist eiga pk furr hafði Eiríkr jarl, patv 
voru4fylki: Orkdælafylki, Gaujdœlafylki, Strin* 
dæla^-fylki, Eynafylki} márgijí' menn veittu 
honum þar göðar viðtökur, en sumir flý8u und- 
an , sumir mæltu imöti. Sveinn jarl var innf 
prándheimi at Steinkerum^ ok lét j^ar búa til 
jólaveizlu, fvíat far var fá kaupstaðr mikiU, 
Einarr pambarskejfir spurr til f er^a Olafs kon- 
úngs, hann fór fá. uppí Gaulardal meS hús- 
karla sfna ; hánn sendi menn til Niðaróss , ok , 
lét taká 'f ar rdfoarskútu , er hann átti , fdru 
peir menn eptir fii*8i , ok koma einn dag síSla 
inn til Steinkera, okbera njdsn Sveinijarli um 
ferS Ólafs koiiúngs, , Jarl átti lángskip mikit, 

er flaut tjald^t fur bænum; hann lét Jegar um 

— ■ - 

') liindi, D,. F, t; liSru, G, Jt, S. ^) læ, G; leíá", i. •) 
ofiángn, B, I>, F; afgánga, G; áfánga, L. ^) engann, B, C JT, 
5$ engum, D; úngum, F; engi, G. ^) hálfra, G; Siglivatr 
var lengi med" Olafi konúngi; liann var cigi KraáTmæltr dagliga, 
en skáldskapr yar honum syÁ tiltækr, sem haim ma^ti annat 
luál, b. V L'^'v^suna v* i' C. ^) Strinday^ hin» 



kveldit fiytja 4skipit lausafö sitt allt ok.klæ$na5 
uianna, drykk okvist, svá sem skipit tdk upp, 
réru "þá pegar út úm ntf ttina ok koftfn í lýsing 
,í Karlsund ' ^ ' Ólafr konúnéá- hafSi i*áðit ^ér til 

- 8kip$i í'Orkadalj tök bóndafor ok haföi 5 skip, 
héit haíiii pegar inn eptir firði. pá snéri farl at 
tóttdi ÍUr* Maiarvík , far var pytkr skógr} peir 
lágu svánærr bergiiiu,ati.Éíuf ofc limartdkú of- 
áná 8JÓ9 svá at ekkisá skipit fur liminu, var ok 
eigi ^llj<(st norðan, pá er koiiúngr réri inn um, 
var ok J>á/ lögn víeSrsj |iá réri konóngr inu-um 
eyna, ok sA f^ir eigi skipit, en er fal §ýn imilli 

, ^eirra, pá reyri jaii út á fjörðinn at Frostu, ok 
lagSi par at landi, |»víat|>ar var ríki hans. Sveinn 
^arlsendi útí GaulardaleptirEinaripambarskelfi, 
mági ainum. En er Einarí* kom til jarls , f>á 
^egirhann honum allt umferðcína, ök svá at 
faann vill liðí samna, ok fara til móU við Ólaf 
konúng, ok berjast við hann. Einarr svarar svá : 

' vér skuliim nú rát^um at fara, hexTa ! segir hann^ 
en rasa nú eigi f ur ráð fram : skulu vér nú furst 
halda njdsnum til^ hvat Olafr ætlast fur, látum 

' hann pat eina spyrja , at vér aéim kyrrir, kann 
J>á vero, At hann setlst at Steinkerúm inn um 
jólin, ef hann spurr engan liðsamnað várn, f viat 
|>ar er ná yel furbiSit , en ef hann spyrr, at vér 
faöf um liðsamnað, pá mun hann jþegar stefna út 
eptir firðinum, höfum vér hans pá^ alls ekki. 

») 5Juir8(uid, B, A, 5; Skarasund; C; Karinsuiid; O ; Kaif- 
sund, /)• ^^ fra, íiin% 






\ 

I 



/ 

» 



53 K. ; '"■'■■ '^ 93 

Svá var pá gjðrt, sem Einarr maélti: för farl á 
veizlur til bdnda um Stjdradali'. Ólafr kon- 
úngr kom/inn tilSteinkera^ ok |>á tdk hann upp 
veizluna, ok létbera á skip sín, ok aflaði tilbyrð- 
Inga, ok lét bera ábæSi vist ok drýkk, ok bjdst 
ibrott sem skjdtast, ok hélt allt út til Niðardss; ^ar 
hafði Olafr konúngr Tryggvason efnat til kaup- 
bæjar ok húsat par konúngsgarð, en áðr var þar 
[einn bær* í Niðardsi j én Sveinn jari lét búa tíl 
kaupbséjar atHlöðum, sem faðir hans hafði haft 
atsetu,. en hann úrækdi hús ])au, er Ólafr kon- 
úngr hafði gera^látit við Nið, voru |>au |)á sum 
niðrbrolin , en sum stdðu, ok }>d heldr hrörlíg* 
Olafr konúngr hélt ná út skipum ^ínum i Íii9f 
lét þár pegar umbúast Í |>eim stað ok í |)eim 
húsum , er uppstdðu , en reisa J>au upp, er niðr 
voru falliii, ok hafði ^ar at fjölda manns , lét p£ 
ok flytja upp i húsin bæði vistok drykk, ok æt* 
!^aði f>ar at sitja um jdlin* £n er |)at spurr Sveinn 
jarl ok £inarr pambarskelfif , pá samna peirliði 
'ok fara út til Gaulardals hit efra« ok siefnasvá út 
til Niðardss, ok höfðu nærr 20 hundruð manna. 
Menn Oláfs konúngs voríi á njdsn útá Gaularási ok 
héldu[vörðáhesti'9 Jeirvurðuniivarir, erherr- 
inn fdr utan uiu Gaulardal, ok báru j^eií* njdsn 
kóndngi um miðnætti; stdð |>á konúngr upp Jiegt- 
ar ok lét vekja liðitý gengu mennnú|>egar út ^ 
skipin^ ok bár u út öll klæði sin ok vápn, ok pat er 
peir fengu meðkpmizt, rda nú út pr ánnijkom 

») Orkadal, JL ?} ciiibaeli, hin. 3) heilTÖrir, i?, C, Z>, B.^ 



m 



< .» 






94 i 53-54 K. 

jþá ]arl pegar til bæjart ok ttfku par pá jölavist 
alla, en bre]i.du húsin öU. Ólafr konúugr réri nú 
út eptir fírði til Qrkadals, ok gekk par síf skipúm, 
fóru síSan upp eptir dalnumallt tilfíalls ok austr 
yfir fjallit til Dala. Frá ^essn er sagt , er f>feir 
SveinAJarl brendubæinníNiðardsií flokki.peimy 
er [ortr er um Klæng Brúsason^ , haijn var pá 
með Sveini jarli : 

Brunnu állvalds inni^ 

éldr hykk at sal feldi^ 

eimr* skaut* á hw'* hrími^ 

hálfgjörr, á* Ni« sjálfa. . 
Olafr konúngr fór fá norör eptir Guíbrands- 
dölum ok |>aðan út á Heiðmörk, ok för at veizlum. 
54. Ólair konúngrsamnai^ihérsaman, er 
áleið vetrinn, hannhafðimikitlið afHeiðmörk, 
er konúngarnir fengu honum, fdru fiaðan lendir 
menn mar^ir ok ríkir bœndr; i peirri ferS var 
KetiU af Ringunesi'^ i Óláfr konúngr hafði qk liS 
af Rauma]ipíki ; Sigurðr konúngr sýr, mágr hans, 
kom oktil liðs við hann með mikla sveit manna; 
ysækja peir nú út til sjdvar, ok ráða siSan tij skipa, 
ok biSast svá iiman i Vlkina% ok höfðu mikit liö. 
Sveinn jarl samnar liði um prándheim allan 
})egar eptir jdlin^ býðr lit leiðángri bæði at skip- 
um ok mönnum. í jþenna tíma var i Noregi 
fjöldi lendra manna^ voru Jþeir margir rikir ók 

* 

r 

») otti Klængr Bjaniasoii, (Bnídason T) Gy ff. "*) tetniv, C. 
3 J »tökk, C, L. *) hÚB, m ^) viár, hin. •) Bíngit, C; Hiíiigá- 
Hkisnesi, K. ^j or Vikiniu, Aiii. 



54-55 K. - 95 

svá ættstdrir, at "þ^ yorulomnir af koni!mga- 
ættum, ok áttu skamt til at^telja, voru |>eir ok 
stdrauðgir 9 var |»ar ok allt traust konúnganna 
eða }|irlanna| er fur landinu ráSu , sem lendir 
menn voru, pvíat svá var í hv^rju fylki, sem 
lendir menn réði fur bdndamúgnumt. Vel var 
Sveinn jarl vingaðr við [bdndalýðinn', varShon- 
um gotttilliðs; £inarrpambarskelfir,mágrhans, 
var |>ar með honum okmargir a5rir lendir menn ; 
Jeir fdru, ^Qgar feir voru búnir, ok héldu suSr 
meðlandi, okdrdgu á árum út or íirðinum 5 |>eim 
samnaðistlið or hverju fylkij en er peir komu 
suðr til Rogalands, f>á kom til móts við |>á.Erlíngr 
^kjálgsson með mikit lið ok fritt, voru með hon* 
um margir aðrir lendir meán, héldu síðan öllu 
liðinu austr til Vikn pat var er áleið lángaföstu, 
er Sveinn jayl hélt iimiVikina} jarl héltliði sinu 
inni Grenj ar, ok lagðist við Grenjar' með herinn j 
páhéltOlafr konúngrinnaneptirVikinni, ok var 
pá skamt imiUi |>eirra, ok vissu |>áhvárir tilann- 
arra. Ólaf r konúngr hafði |>at skip, er Karlhöfði 
var kallaðr, |>ar var skorit á framstafninuni kon- 
úngs' höfuð, hann sjálfr hafði |>at skorit; |>at 
höfuð var lengi síían haft til sýnis í Noregi. 
pat var laugardaginn fur Pálmsunnudag er j^eir 
lágust svA nærr, sekn ná var frásagt. 

55. Sunnudags morgininn, |>egar er lýsti, 
stóð Olafr konúngr upp okklæddist^ ok gekk 

t ) lenda sneiuii B, 6, D, G0 t^) QttnmMtjB^ C, D, K> 5. ^) 






96 ' ' , SSK. 

siSan á land, ok fót blása öllu WSinn til land- 

gaungu, |>á átti hai^ital við höfðíngja, ok sagði 

/alpýðu, atskamt mun vcra ímiUi |>eirra Sveins 

jarls: skúlu vér nú^ segir hann, umbúast sem 

vænligast pykkir, vápnist menn nú ok búi sik 

ok sittrámhverrmaðr, par-sem áðr er skipat, svá 

'at allir sé pá búnir, er eklœt blása til brottlögu; 

róum vér síðan samfast, fari engi skip furrenn allr 

ferr herrinn, dvelist engi |>á ok eptir, er ek ræ 

crr höfninni, pvíat eigi megu vér vita, hvar fund 

várn berr satnan ok orrosta tekst með oss, hyggj- 

um pá at pví, at várir menn heimtí sfcip sín sam- 

an ok sé búnir 'til saman at tengja ; hlífun^ oss 

, f urst ok gætum vápna várra, at vér kastim eigi 

/ á £l»* til dnýts, en er festist orrostan ok skip- 
inhafa saman bundizt, gjörumífá sem h^rð- 

V asta hriðina, ok dugi pá hverr sem mannliga$t. 
Oláfr konúngr hafði á skipi sínu hundrað manna, 
bk höfðu allir hríngabrynjm* ok valska hjálmá, 
flestir menn höfðu hvíta skj öldu, ok lagðr á hinn 
helgi kross með gulli, eða rauðum steini eðablám; 

' kross lét .hann draga i enni á öllum hjálmuni 

; me^ bleíkju, hann hafði ok* merki pát, er var 
ormr atsjá; siðan lét hann sýngja sér allar tíðir 
ok messu} síðan gekk hann út á skip, ok bað 
menn snæða nokkut ; pá lét hann blása her- 
biástr ok leggja út or höfninni, reyru J^á |iegar 
at leita Sveins jarls; ok er {>eir komu fur höfn- 

ina, f>á ec jarl hafði legit i, bá var lið jarls vápn- 

_ , « 

*) sæ^ B. *) hTÍtt, b. V. hin. , 



55 K. ; ':".^' . 97 

at, ok œtláði |)á ab rda út or höfhihni i en er. |>eir 
sjá kouungs 118, J)á t'óku |)eir at tengja saníai!i 
skip sín,'ok settu uppmerki sínök bjuggust vel 
um} en er Ólafr konúngr sá pat, ^á greiða Jeir 
atróSrinnr Ólafr konúngr lagSi sitt skip Irhdti 
jaris skipi, tókst fár pegar orrósta ok var hín 
ákafasta ; svá segir Sighvatr : > 

Veitti sdkn, |íar er isótti*, ^ 

siklíngr firum mikla , 
. bldö féll raudt {i rjdía' ' 

rein í höfn at Sveiní } 

finjallrhélt at^á, eroUi, 

eirlaust konúngrV féirra, 

en S veins liðar, sínum, 

saman [bundu lið^l fundi*. 
Hér segir pat, at Olafr konungrhélt at orroátu, 
en Sveinn jarl lá fur í höfn. Sighvátr skáld var 
þat í orrostunni, okkvað pá pegar Nesja-vísur 
eptir bárdagánn, ok ségit paír vandliga frá Jess- 
um atburSum} |)ar segir ok svá: 

' pat ^ ofkunht, hve kennir 

Karlhöfðann lét jarli, 

eggja"* frosts, fut áusfan 

ÁgSir nærr of lagðaii. 
Orröstan var hin snarpasta, ok Var pat láiiga hrí^ 
er ekki mátti yfirsjá, hvern veg hnlga tnúníií 

') sættí, C. ^) á raud*a, B, X>, (r; * roffa, C, IC, 5; á ród*na, 
F, L; i rauía, JBf. ^) bun^ust (bundu^ F, Z.), skip éundi^ C; 
bundust skip, fundi, D, G, H^ K, 5. *) odda, hin. 

A Bi¥f)i. G 



/ 



s 



I 



• \ 



féll ]^á. mart af , hv&f timtveggjum , en Jd v&ra 

. fleiVa sártvSvá^egirSighvatr skáld: / 'ic 

: xVara svinnhiíglum* Sveini 

sverSa^aýrs atfrýja, l 

gjö8si%egildrar» hríðar i 

»• 

gunnraifum Oleifi} ' , 

• I 

fvíat kvistíngum ' kostu% 

kam^therr í staS yerra,. 

áttu sía% I>ar er sóttust, 

seggir hvárirtveggjuj 
Jarl haföi ok li8 meira, en Olafr konángr hafSi 
einvalalið á skipi sínu, |)at er . honum liafði 
fylgt lengi í hejrnaái, ok búit forkunhar vel, sem 
furrvarsagt, athverr ma8r hafðihrlugaferynju, 
ok vurSu J)eir n^err ekki sárirj syá segir Sig- ■ 
hvatr skáld : . ^ 

Te^tr sá ek.[okkrí^ ítru, 

allvalds:li8i falla, 

[^á var' harðr^ um herSar 
■ hjördynrs>, svalar brynjujc-j 

en míntit flug fleina . 

falsk*° und bjálm hinn valska, 

ok^r vissa ek svá sessi, , , 

svbrt sköjr,. við her ' * .gjÍQrva » *. 
En er.liÖ tók at falla á skipum iarls, en sumt 
varsár.t,,Qk|)ynutis,t páskipan.áborSum, páréðu 

^t) ftigmana, B, C, (?, H, K, 5j stgmara, D, F, £. ?) %ófSfSX, 

^. B, C,.F, é,.X; Æ^r Jyr/ar /. 3) tvistíngar, hin. *) töstu, ^) 

6?; JSr-, lioste, Am. * /jfivá; 'ií', D^ /í^, X. 6)ört a', (?; H, -^- ^ 

géré-ist, hin. «) itörl^, B, ^) IRjöfdyns, B. »©) falk, Æf. "') 

lijör, ja", /. 'K^ vúma v. i C^ D,F,L, 



r % 
1 



"^l 55 K. . . 99 



1 



f ' '' 

menn Ólafs konúngs til uppgaungu; var Já 
komit merki Olafs konúngs á Jat skip, ev næst 
var jarls skipi, en konúngr sjálfr fylgSi fram 
merki sfnuj.svá segir Sighvatr skál4: 
Staung (55 gylt, par er gengu' 
göndlar*«-serks und merkjum 
. gnýss, með göfgum rœsi, 
greiðendr, i böð% reiðirj 
f eygi var sem Jegnum^ . 
pengils á ]á ' strengjar , 
mjöð, fur málma-kveðjur ^ 
mær,* heiðsæfum^, bæri^. 
pá var snöírp orrosta^ ok.féllu mjök Sveins menn^ 
en sumir Ijöpu fur borðj svá segir Sighvatr 
i^íáld: 

V^r drifum hyátt*, [en heyra' 
hátt vápnabrak mátti ' ^ , 
rönd klufu roðnir brandari 
^reiSir [upp á skeiSir' * ; • 
en fur borö par ' * er börðujst, 
búin [fengust skip, gengu * % 
niKrr'^flauft ört viieyri . . 

vúfár, bændr* * sárir. 
Ok enn kvað hatúi pétta^. 

^) gengttm, Hy 5. ^) gitniia, C^ G^ Sy /# ^) skip, hin, ^) 
þessir, B; þesðum, Ttin^ ^) ]6s^ B, ^) heid'þœgiupy B,P,Ly S; 
heitþægum, C^ heid'fjtœgnat, 2),; iieitdirogiiiiiy GyHyJ* 7) viíiuna 
V. ij[. 9) kfrt, G, JH, /. "^) at heíja, C. «0) Mtti, C, Z>, 
G, S. ti) uppi skeid'ar, B, /, S. »«) þeii^ C. ' »S) fengu 
»kip drengir, ^, Z. i4) tuít^ C, F, 5. U) á mar, C» 



\ 



7 . 



, Í0O " ÍS=== 55K. 

f • / 

' Öld réuín (y^sa' skjöldu', 

auðsætt var pat, rauía, 
j ^ hljóin, far er hvíiir fcomum, 

' :hríng miSlúSum' jþíngat^j 
* Jiar hykk lingan gram gengu , 
guniisylgs% en véríyigðum, 
bl<55% féir sjtír« |»af er sœföust' 
sverS, upp 1 skip, gerSu. 
pá tök at snúa mannföllinu í lið Sveins jarlsý 
sottu |>á konúngsmenn at jarlsskipinu, ok var 
J)á vi5 sjálft, at jeir mundu uppgánga á sfkipit 
jarls. En er }arl sé, í hyeít defiii komit var, J)á 
.;^ hét liann á frambyggja, at J>eir skyldu höggva 
tengslih ok ieysa skipin út ý J)eir gerðu svá ; J>á 
^ fær5u konúngsmenn stafnljá á skeiðarkylfin ok 
; héldu J>eim; j^á mælti járl, at stafnbáar skyldu, 
höggva afkylfifa, ak svá gerðu J)eir} svá segir 

> 

Sighvatr skáld : 
• , Sjálfr bað ' ® s vartar kylf ur 

Sveinn harðliga skéina , 

nærr var áðr í orá** 

oll-ván*» róit hánum; 

J>á er til góðs" en gjtíða*'* 

gjört fengum^ hrœ ávörtum' 

«) oss a/ ö, C, G, J, L, 'S. ^) skjöldum, G, J. ^) mi&- 
löndnm , B, C, F, K, S ; mid'Iöngttm , G, J, ,**) híngat, B. ^) 
guimsilg, B, C, D, G,J, K,S. ^) brjíd', C,n,F, L. 7) fékk, 
hin. Sjganunr, C; •v'anr, D,G, U, /5 svart, K, L. ^) slæddust, 
Cy r, JT, JL, 5^ slöefíust, i>, ÆT, J. fo) baud", G, J, L. i«) 
aerna, C. . ««) auð"ván, C, /), F, G, /, 5. «») gjoárs, Í. 
*4) gjód-i, C, F, 6, 55 ^ári, I.. 



\ 



^* ' I 



55 K. - . 101 

Yggs lét herr of höggvit* , f' 

hraftii^ skeiSar sfafna, ^ 
Einarrpambarskelfirbaföi'lagit sittjrkip áannat 
borð jarlsskipinu, |)á kastaði hann akkeri í jarls^ 
skipit i stafninn frath/ ok flutttíst svá&llir sam-* 
an útá fjarðinnj éptir $at flýíi allt liÖ jarls ok 
reyri út eptir £u:ðinam. Bersi Skáld-Torfuson, 
var í furrúmi ájörtsskipinu;. en'er skipit jarl^ 
seig fram hjá konúngsskipinu, pá mælti OU^r 
konúngr hátt, ér hBhh^kendi'Bersaý pVíat hann 
var hverjum manni auSkenÖri: vænh maðr ok 
búinn allvel at klæSuiíi ök topnum ! farit heilir, 
Bersi ! segir konúngr ok brosti at Iftiiin pann 9 
hannsvarar: verit heilir, konúfngrf Svá segir 
Bersi í flokki feim^erhann ortiáíSán, pá er, 
hanU'köm á vald OIa& Jconún'gs ok sat i fjötrum: 

HróSrs* bað*' heilan Hða 

hagkéhnaridá J)ehha,\ ^ 

en snaírrækinii^ sHbu ' ' , 

[svarat linnu' vfer, gunnar; 

orð* seídum fau^, elda, 
' ' út hauðrs^-rbö^a tráuðír^' ' 

knarrar hajptá^o, sem keyptag 

kynstdrr"^* á vít brynju. 
Ok pessa aðra : 

') hbggvínn, G. '^ hUlí'r, 7^; liród-r, JT, .S. * 9) bar, C, 
battu, Gr, /, 5. ^) ssaiTæki, B^ H^ S^ ff\'arÍ)ræíri, C; sjá rekkr> 
D 5 snarlæti, G, J. ^) svart unnii, B ; svaran \inn, C. ^) auð", 
G, J. ^) vér, G, Jy S. S) ytba»i«Ír«, /; lítamys, 6?. 9^ hjÁ^tí 
raud'a^ L, *o) happs, B, F; knapps, C «') kynstórs, B, (?, 

/, X, s ; ■ 



♦ / 






/ 



Sveins raunir heíi.ek sðnar, 

sqgst' rækjaádí% bjartar* . 

faf e-r svaltúngHr súngu 

^aman voru* við^ störum' } 

elgs mun ek éigi fylgja* ", 

útskíðs^ bo$a9 síSan 

[heldr at hvárti vildag* 
' . hraniia^dýrra manni*.^* . . 

Okenn: ' 

Krýp** cigi sváj.sveigir'* 

sára-linds'! lári^* 

búum dlítinn úti . . 

öndr, f»ér tilhanda'^f ' / 

atek, herstefnir ! hafna 9 

heiðmildr, [nc ek*' Jáleiðumst*^, 

úngr kunna ek.[pat fraungvir'.^ . 

fín " ■, hollvini mina' *. 
Siimir menn jarls flýðu á land upp, en sumir 
gengu til griía, en^ jarl sjálfr reyri útá fjör8inn 
ok mestr luti. liðsins, ok lög8u par saman skip- 
in ; töluSu höfðíngjar pá mij,li sín, f víat jarl leit- 
aSiráða undir lenda menn, hv«ríiupp skal takaj 
[fámœlti jarl^% at peir skyldi sigla norðr í land 

» ) svart, D, G. ^) re^nínga, B, (r, J, 6 ; rœkinga, CyJ>, F, L. 
») lijaita, C, n, F^ hatta, /. '^l ÍMru, Am. ^) 8t<5rir, B, D, K, S ; 
st^rar, hhi. ^) sylgja,^ B. 7) titrííanda, D; litKríðT, TiTn. ») 
t/. i' D. 9) helzt, (hest, C, D, F, G, J) á hvárum kosli, hm. 
loymaDna, C, K,L. »*) efc*, b. v. B, C, D^ F, K, L, S. »i) 
sid'an, C, K. »^) van, C, D, F, L. i4J halda, S.tlí) eð-a, 
C, D, F^ K, L, S\ er ek, G\ en ek, /. »0 leið'umk, C. x7) 
I)a þraungvi, C, /), F, L, 5 5 J)á þröíigar, (?, /. ^ »8) þinn, B, 
jD. .»9).uihma, J5, Z>; hti^dr hær si&arsiu vi'*. v. { H. ^O) Er- 
líii^.-Sli.ja'lgsson rid* þeiih, hin.' 






N 



55-56 K. , , ' •"""'' . 1<^ 

ok fá sér pai* lið, at berjast hnn yi80Iaf koi^óng, 
pégar peim pætti fœiri á } en flésíír-höféíngjar 
löttu |>ess, Ak pdtti |>eini |)útlgt^véit% hafa, sv& 
gott lið ok mikit sera |>eir böl^u háft nú, en 
höfðu uú látit mikit lið^ ok pö4ti dsýnt, at ^eir- 
f engi í annat sinn meira aflayennsvá'nðkkYat p^r 
i landi, ok fýstú af ^vi flestiry 'al jafl fæiri or landi 
iurst svá búit ok á f uild Sriakondíngs, mágs síns^ 
ok eflc^st^fmðan at liöi, ef hann 'vildi nökkum 
styxk veita hönum, ok fylgíi Einarr pambar- 
skelfir |)ví at um ráðin, |»étti hoáum "þeiv 'engan 
styrk til hafa at berjast viS'Óláf könúng í annat.. 
sinn. Sigldi jafl |>á suðr y fir Foldina ok með hon- 
um. Einarr, mágr hans, bk margir aðrir lendir 
menn, en peir sem eigi flýðu öðöl sín, fdtu 
norðr til heimild sinna $ haf 5i Erlíngr lim sumar- 
it fjölmenni mikit um siká Sólfi. '^ 

56. Olafr konúngr ök'hanðf menn sjá^ at^arl 
hefir samánlagit liðinu ok s^tipin i annat sinný, 
pá eggjaði SigurSr koniingr sýri at Jieirskyldu 
leggjaát jarli, okláta|>á tilstáls sverfameöpeim.' 
Olafr konúngr svarar, segir, athannvill fiírst 
sjá, hvat jarl tekr ráSs, hvárt hann heldr ^aman, 
liöínu eáa skitst pat við hann 5 Sigurðr kvaí hann 
ráða mundix : en |>at er mitt hugboí, segir hahn^ 
at vi8 skap. þitt ok ráðgirm , at seint tryggyir 
púpá at JérstÖrboJkkana; varð tiúok ekki áf>aft- 
lÖgunni, sá |íeir Já brátt, at liS jarls -skildisi 
við hann. Lét Olafr konúngr J)á ransaka valinn, 
lágu |)eir par nokkurar nætr, okskiptu herfángif 
|)á kvaS Si'ghvátr ví$ur 'pessar : 



/ 



<• 
'•-i 



u& 



104 



56 K. 



L 



1 •*■ 



I í • I 



||ess get ek tneir, at missi 
mQrSárry sá er íór^ norðani 
l^aríia margri.i hörSúm, . 

heimkvámu styr < |>eima i - . ' 
$ökk At sundablakki . 
simiiu>' -mQrg ' til grunnaf . 
$att:vi^r,4it<Sveini mœttum 
samkxiú,taf : vcr útí. 
r Frýrr^ feigi óss 1 ári . 
innprauQgS^^'.ÞÐat lið.n^^inna, 
gjcirj^ hugða ek svk saertu?, 
. puotr* mmtj, Jcc»úng$ veeri » 
brúðií mun, heldr aP faáði 
l:]iafa.drdt.t, þi er frams<$tti, 
fold ruíum''^ serks^5/sem**«kýldi 
seggiV*, a^ratveggju. 

Afll v^x^ par'* cr efla 
ITppl^ndlrlgar sendi" 
svipn*% finnum*^ pat'% penna 
JriSja ' ^ til konúngs* • vilja } 
raun er hins, at heynir 
hrsBjinn*' megu vinna, 



' 'jkom, (r, J, S, *)sunnum, D, Z, 5. ^) eéTa morg'; mArgr, G, 
íj i^argt, 5. *) íannkniita, C, i>, F, L, S, 0*^j ^» A ^y /• 
6) innþrænzk, /lín. 7j snoía, B, 9) sncrr, B; snótar, G^ J» 
"9) at, Ai«. iO) "tu&u, C,Dy r. ««) skers, B, C, í^ (?, J; sers, 
Jr,^5} tkeérj^r.' »*} ef> ^, 6?,/, JT, 5, «^) skeggi, C, i>, J?, 
j9^/; U ^"^^ þat, J3|5 þá, (?, /j því, *í/ «0 »«a<í"> ^- **) 
SvQÍnn, JB, Z>; Svein, C, F, i ; Sveins , G, Jy S. ^^) 'funnut, 
^m. i8) þér, F, JL; þar, ^jn. «9) þikkblaks, J; þvílíka, X; 
(>ÍlU«ki, /»m. ^ komlngr, C, <j. *») hrœlins, C, D, ö. 



'/ 



S6K' 



105 



Jeír* áttú* flug' fleina* 
1 [f(51k-hrekk«','enn öl drekl5;a<^. . 
Óíafr konúngr gaf Siguríikonúngi, mági sínum, 
at skilnaSi g65ar gjafar ok svá öSrum höföíngj- / 
um 'þeirnj Qr verit höfSu meö honum i koni^r 
gaf Katli af Ríngutíesi karfa einn fimtciri^-sessu, 
ok.ílutli RetiU skipit út eptir^ elfi ok svá uppí 
Mjörs. Ólafr könúugr hélt til njósnum um 
ferÖii; )aris; en er.bann sptírr pat, at jarl var or ^ 
landi farinn, fá:fóv hann austr eptir Víkinni, 
dreif pá lið til hans ok var h^nn til konúugs tek- 
inn á píngum, hvai^ sem hann kom, fdr hann 
svá allt til Líðandisness ; ]^á spurr hann |>at, at 
Erlíngr Skjálgsson á $dla haf ði liðsamnað mikinn, 
dvaldist konúngr fá ekki á Nqr^-Ög8um, pví- 
at haxm fékk ra5byri; íói; hann 'þá sem skyndi* 
ligast norðr til prándheims, |>víat honum þótú 
|>ar megin landsins, ef hann fengi |>ar undir sik 
spanit, meðan jarl vœri íbrQttu. En er OlafrX^ 
konúngr kom i prándheim, J>á var par engi upp- * 
reist gjör ímdti honum, ok var hann par til kon- 
úngs tekiiln sem annarstaðar, oksettisthannpar 
um haustit í Niðardsi, ok bj<5 Jþar til vetryístar, ok 
lét hann|>dr búsa konúngsgarð ok setja par Cle- 
menskirk}u í |>eim stað, sem nú stendrhi^n; hann 
markaði tdptir til garða, ok gáf bdn^um eða kaup« 
mönnum, eða J>eini öðrum er hpnum sýndist ok 

J) þeírúy J. ^) œskláy C, F, L\ œskja, •!>. ^} faus, C; fals, 
D; fort, F, L. ♦) fleiri, C; fleira, D, F. ^) íjallrek^, G, /; 
IJölrcks, D, 5. <í} 2 seiniuiu vímmar v. ií J£. ^^.20, jD, 
A', JSTí; 8) Raum, &• f/. Ain. ^ 



<^ 



^ - N 



106 g 66-57 K. 

? . . , ; 

húsa vildu ; hann sat J>ar Íjbl,tíiennt, 'pvíat f eir 
treystu iUa prændum um^rúleik vi8 sik, éf jarl 
jkæmi til^ voru berastir at pví Inn|>rðetl<lir, ai; |>eir 
vildu til jarls stunda, ok fékk konúngí* ]þa5án 
eil^r skyldir af ]bóttdum. 

S7. Sveinn jarl ídr til SvíJ)jd8ar á fi^nd 
Olafs kc^núngS) mágs síns, ok segir honum allt 
um skipti |>eirra Olafs konúngs digrð| o]^ leit- 
áði pá ráða af Svíakonúngi, hvém faann skal 
ui^ptaka. Konúngr segir, at^hánn skal vera hjá 
honum, ef hannviU, ok hafa parríki slikt til 
forráða, semhonumpikkir sæmiligt: en at öSrum 
kosti, segir hanuf skal ek fá pcr göðanliðsafla^ at 
jþúmegir sækjaíanditaf Olafi digra; |>at kaus }arl^ 
jþyíat |iíess fýstu allir hans menn, |>v{at peir 
^ttu margar stdrar eigur í Nóregi, erfávoru 
meS jarli; pá sátu peir yfir |)essi ráðagerS um 
hríð> ok kom |>at ásamt með |>eim, at |>eir 
skyldu búast tilum vétrinn eptir at fara landveg 
um Helsfngjalaud ok Jámtaland^ ok svá ofaní 
prándheim, pvíat jarl treysti InnJ^rændum bézt 
unoí trúleik við sik ok staðfesti, ef hann kæmi 
{>ángat,* gjöra nii |>at ráð, at fara um súmárit í 
'^hernað í Austrveg at fá sfer sváfjár. Sveinn jarl 
fór ineðliöisínuaustr í Garðaríkiok herjaði 5 har 
dvaldist hann um sumarit ; en er hau$taðí, inéri 
hann apir til Svípjdðar liðinu, ok fá tdk hann 
sótt |>á , er hann leiddi til baha. Eptir andlát 
-^veins jarls fdr lians lið , er honum hafði fyigt, 
aptr til Svíj>jdðar, en sumir snéru til He^síirgja- 






57 K. Í 107 

f 

lands ok I^aðaii tiljáxhtalands, ok svá austt um 
Ejöl til þrándheims, ok sögSu par pessi tíðendi, 
er gerzt höfðu í ferð |>el^ra; varð nú sannspurt* 
andlát Sveins jarls' um allati Noreg. Einarr 
l^mbarskelfir oksú'sveit, er honum fylgði, f^r 
farst Qm vetrinn til Svkkonungs, eptir andlát 
Syeins jarls , ok voru par i göðum lagnaði ok 
yfirlæti, par var ok márt annajrra manna |>eirra| 
er fylgt höf ðu Sveini jarlL Svkkonúngi lík- 
aiii stdrilla til Olafs digra, er^haim. hafði sezt 
í skattlánd hans, en rekit Íbrott Svein jarl, 
mág Hans, hét hann parfyrir Olafi digra hinum . 
mestum ^farkostum, ^egar hann mætti sér svá 
viðkoma, hann sagði pat jafnan, er um var rædt, 
atOlafr digri mundl eigi svá djarfr vera, at 
hann munditaka undirsik f>atveldi, er jarlar^ 
höfðu átt^ en nú kallar Svíákonúngt sina eign. 
^aan luta lands, er Sveinn jarl hafði átt, sann- 
aðu letta margir hans menn með honum, at svá- * 
mundi veta. En er prændr spurðu til sanns, 
at jarl var latinn, ok hans var ékki at vænta, pá 
snérist íill alfýía til lýðni við Ólaf konúngj 
föru pá n;iargir menn innan or prándheimi á 
fund Olafs konúngs ók gerðust hans menn , en 
sumir sendu orð ok jartegnir til, at hans menn ^ 
vildu vera ok honum fjóná; fór hann'J^á um 
haustit inní práudheim ok átti píng við bændr, 
var hann pá á hverju^lngi til konúngs t^kinn; 
hannfdr fá til Niðaróss, ok lét Jíángat flytja allar 
konú ngs sk^diy, ok efnaði |>ar til vetrsetiu 

') hh' sleppr S um sinn» 



108 



58 K. 



, 58: Olafr konúngr lét húsa ionúagsgari 

i Niðarósiy |iar var pá o^ gjör mikiL hirðstofaji ok 
dyr á báðum exidum,^ hásœti var.f zmSri stof- 
unui, en innárfrá skamt . var hásœti Grímkels 
biskups, en par inn^rfrá sátu kenuimenn' hans, 
en utarfrá honum sÁtn ráðgjafár hans$ í öðru 
öii.dvegi gegnt honu;ii sat s-tallari hansý Björn 
digri, én^arnæst gestir han^y eða e|gö£giirmenn 
komu til hansf við .elda skyldi ]^á öl drekka; 
hann skipaði mönmmt j^á i {>jdnpsft;ur^ sem siðr 
^r konúnga tilj.hanii hafði með sár 60 hirð- 
manna ok 30 gesta, ok setti hann peim .mála ok 
lögi llann hafði ok 30 húskarla^ er starfa ékyldu 
1 garðinum ok tilflytja slíkt, er purfti; hann 

. haf ði ok |»ræla. í garðinúm yar mikill skáli g jörri 
er hirðn^nn sváfu í, 'Lar var ok mikil ^tofa, er 
könúngr hafði hirðstefnur í ok mtflstefnur ok 
sættarstefnur. pat var slðr hans, at rísa upp * um 

.* morna okklæðast ok taka hándlaugar, ok gánga 
síðau til kirkju ok hlýða dttusaung ok morgin- 
tíðum, en gánga síðan á stefnur, ok sætta menn 
sína, ef |>ess pyrfti við, eða tala pat annat, er 
honum |>dtti skylt j hann stefndi til sín ríkum 
ok fátœkum, ok peim öllum er vitra«tir voru 5 
kann lét upptelja [fur sér lög pau, er Hákon Aðal- 
steinsfdstri hafði,sett íprándheimij hann skip- 
aði síSan lögum með ráðihinna vitrastu majanaf 
lagði hann pará allan hug, at taka af 'heiðni ok 
- fornarúvenju r, |>œr erhonum |)dlLti:kristnispélI 

*") snemma, b» v, hin. , ' . . 



58-60 K. . S 109' 

í vera. Svá kora, *at bændr játtu at hafa pau lög, 
érkonúngrsettipeimj svá segir Sighvátr skáld: 
' Loptbyggjum' mátt löggja ' 

landrétt^ fann er skal standast 

unnar, allra manna, 

ýta* li8s, ími81i. 
'S9. Olafr konúngr var maSr siSlntr vel, fá- >^ 
lyndr, örr ok fégjarn, ok fótti bæði gott at 
J)iggja ok veita. pá' var{)ar meS Olafí konúngi 
Sighvatr skáld, sem lurr segii-, ok enn fléiri 
íslenzkir menn. Olafr konúngr spurr 'vandligá, 
hvern veg kristinnddmr væri haldinn á íslandí; , 
ok er bann vissi pat; |)á |>ötti honum mikilla 
bdta ávant, at vel vœri, fvlat feir sögðu hon- 
um pat frá kristnihaldinu, át pat vœri lofat á f S" 
landi at eta ross ok bera lít börn, sem heiínir 
menn gíörSú, ok enn fléiri lutir, peir er^istní- 
spéll vœri í; peir sögíu konúngi frá mörgu 
stórmenni pVí, er varálslandij Skapti pdrodds- 
son hafði {)á lögsögn á íslandi, Víða af lönd- 
um spurði konúngr at siÖum m^nna |)á menn, 
er g jörla vissu, ok leiddimest atspurníngum um 
kristinnddmjhversu haldinn væri, bæSiíOrkn^yj- 
umok áHjaltlandi okor Fœreyjum, okspurðist 
hdnum svá til, sem víðast mundi mikit á skorta, 
at vel vœrij slíkar ræSur hafði hann optast í 
munni , ok taldi landsr&tt eSa lagasetníng. ' 
60. Björn hét ínaðr ok var kallaðyHítdæla- 

«) loptbyggvir, C, F, J£, i, Sj ládljyggvir, G. ^} eykja, 

hin. . ' 






/ 



110 ' . 60K. 

^^appi, hgínn var hirSpiaSr Olafs konúngs ; Bjorn 
iVvarh^rSgjört ínaðr ók mikiU fur sér. fat bar 
til einusinrii, pá érBjörn var mejS Olafi bonúngi, 
at hann fór í laug með konúnginmn; en sii 
gíörð var mönnum mjök tíð, at hafa silkibönd 
utan at hosumi ok vöfðu par með leggina.; nú 
fdr Björn fiirr or- lauginni énn koniingr, en 
klðeði|)eirra lágu öllsaman, konúngs okBjarnar ; 
nú geymir Björn eigi at, ok tök ^ilkiræmu kon- 
úngsaðra, ok batt um föt sér; ok er koniíngr 
kom or lauginni, fann hann^atBjörn hafði skipt 
viðhann; Björnbauð'aptrat skipta, J)egar hann 
vissi; kónúngr segir, atpat skyldi |>á hverr hafa, 
* sem fengit hafði- Olafr koniSngr gaf Bimi sverð 
gott', er hann kallaði Mæríng. Björn fdr til 
Íslands, ok eru miklar frásagnir frá skiptum 
peirra pdrðar Kolbeinssonar , áðr Björn féll fur 
pdrði , far sem Hvítíngshjalli heitir í Hítardal. 
'Bjöm var grafinn á VöUum , •♦pvíat par var fá 
kirkja, hvíldi Björn f ar lengi síðan, Jártil er 
staðr efldist at Húsafelli, var J)á upptekin kirkj- 
, an á VöUumok grafinn garðrinn, ok öU bein 
fáörð í Hítardal, pau et |)ar höfðu jörðut verit. 
» '*' Björn hafði í klæðum verit niðrsettr; ok er bein 
hans voru upptékin, pá^var allt^hold hans fúit 
ok öU klæði^ svá at engan stað sá, nema sú ein 
silkiræma, er Olafr konúngr hafði átt, hún vaf 
heil ok úsökuð, svá sem hún hefði aldrí í jörð 
komit; nú sýndist í |>essum atburð n^ikiU 
heilagleikr Olafs konúngs , at sá einn lutr var 



t 



€0K. ;. lii 

dfóinn { )otSuá belnumBjarnar, er helgazt hafSi 
af líkama Olafs konúngs ; sú silkira^a var síðan . 
höfð til messufata-linda , ok er nii á J)éim bæ, y 
er í Görðuto heitir á Akranesi. Nú, svá margir 
höfðíngjár ok harðfengir hirðmenn sem konúng- - 
inum fylgðu, fá var hann jd sjálfr öUum peim 
æSri at öUum lutum. Olafr könúngr vaí allra 
manna vitrastn ok sá hvert ráS, sem eptir gekk, 'l 
ef hann lék í tdmi vií , en ef hann var bráSuní 
borina, fá var I>at nökkut Jiætt. Olafr kon- 
úngr viröi mikils kirkjur ok kennimenn ok aíl- 
an kristinnddm , pk gæddi gjöfum gdða menn, 
klæddi hann kalna^ eh gaf f é f öðurlausum, auðræði 
^kkjum ok útlendum |>eim, er fátækir voru, 
huggaði'hann hrygga, en studdi alla ráðvanda 
menn, bæði í heilræðum ok a$rum tillögum 
peim, er'Jjeir furftuj hann var harír við her- 
xnenn, stríðr, viS stuldamenu, ópýSr viS alla 
ösiðamenn^ hann refsaSi rán ok hegndi hart allt 
pat, er gúSs rétti var raskat, en fUrgaf linliga 
allt |)at, er viS hann var misgjörtj misjafn orS- 
rdmr var á I^ans ráSi, .Bá er hann hfSi í 'pessúm 
heimi : margir menn kallaðu hann ríklundaSan 
ok ráSgjaman, harSr^San ok heiptúSigan , fast- 
an ok fégj^grnan, dlman ok dSan, metnaSarmanu 
ok mikiUátan, ok |>essa heims höfSíngja fur alls 
sakir; en|)eir er gjörr vissu, kallaSií^hannlinan 
ok lítillátan, ha^gaja ok huggdSan, mildan ok 
mjúklymían, yitran ok vingdSan," tiyggvan ok 
trúlyndan^ forsjálan ,pk fastorSan, gjöflan ok 






112 . ■ . ! 60-61K; 



»1 



g<S8g]arnan,fræganolfályn:dan,^dían ok glœpa* 
varan, 'stjdrnsaman ok stiltan vel, geyminn at 
guös lög^im ok góSra manna , ok hafa peir rétt 
sagt^ ersvá sögðu; optliga hepti hann sinn vilja, 
en gjörfti guSs viljaj ok leitaíi meirr guðs vilja 
enn sinnar viriíngar' át aljþýðu .ok réttsýnna 
3iiánna tilliti. 

61. pann sama vetr komu austan or Syí- 
^}(S$u sendimenn Oláfs Sviakonúngs, ok voru 
hræðr 2 furpeim, hét annar porgautr skarði,'ok 
(hinn) Asgautr ármaðr, okvorujieir saman24} en 
er |>eir komu austan um K}öl í Veradal, "þi 
stefndu I>eir |)íng yiS bændr ok talaðu við pá, 
heimtu síðan skatt af hendi Svíakonúngs« En 
bændr báru ráð sía saman ok talaðust við, 'ok 
"ikombat ásamt meðjþeim^ at peir mundagjalda 
slfkt, sem Sviakonúngr beiddi, ok heimti Olafr 
digri engar skyldir af peim fur sína hirð, en 
sögðust eigi vilja gjalda tvennar landsskyldirj 
ok |)élta|>óttisendimönnuni sánnligt; fdrusiðan 
brott ok út eptir dalnum, ok á hyerju j^mgi, 
er peir áttu, fengu 'þeit af bdndum hih sðmu 
svör^ en ekki féj fóru siðan út á ^kön, ok áttu 
'pav {>ing ok kröfðu ]þar enn skatta, ok fdr allt á 
sömuleið semfurr; fá fdrupeir iStjóradal ok 
kröfðu par pínga, en bœndt vóru parpví stáerrí 

enn annarstaðar, at engi vildi tilkoma, ok vildu 

« 

y ekki s^valdrpeirra á sér; pá sá sendimenninnir, 
at peirra erendi várð' ekki ; vildi porgautr 'þ^ 
fara aptr, ok |>dtti ekki átskapast. pá mœlti As- 



^ / 



61 r. • THÍBSBSSSSS 113 

gautr i ekki f)ikkir pi^r T&r.eim.rekit hafa kon- 
úngs erendv syá búit, ok yil ek^fara á fund 
Olafs kbnúngs digra, er pö. skjdta béendr ;^ángat 
sínu niáli. ÍHÁ réS hanh, ok'fdru Beir út til 
bæjar ok trfku sér par herbefgi í bænuín} peir 
gengu um dagiiln eptir fur ^núngy er haxm 
sat yfir borðum, ok kvÖddu hann, bk sög^u at 
]xeir fóru með erendum Svía konúzigs. Kon- 
ilngr bað pá koma um morgininn eptír fur sik. 
Annanndag eptir^ erkonúngrhafðihlýdttíðumi 
gekk hann til |)ínghússins^t)kJlét.|»ángat kalla 
meni^ Svia konúngs ok bað |»á bera upp erendi 
hans. pá talar porgautr ok sagði furst ft*á pví^ 
hverra erenda Jie^r fdru, ok pat sí8an Hvérn 
vegjeir hefSi tekitlnnprændirnirpeirraerehdi}' 
eptir pat beiddi hann.konúng veita brskurS, 
hvert j)eirra erendi skyldi verða. Kpnúngr 
svarar, er stund leið : meðan er jarlar reðu hér 
fur lancUy |>á var |>at ekki undarligt, át lands^ 
menn vœri |»eim lyáskyldir , .^YÍ^P. í^}^ voru 
hfer ættbomir til ríkis, ok var bó réttára at jarlar 
heféi veitt peim.konúngum lýíni, er réttbornír 

voruhéi til ríkis, heldr enn bat'at íiSta til út- 

•• ' • * ■•*■'.' ■ . 

lendra konúnga pk hefjast uþp með úfri^i í 
mdti réttum konúngum , ok f ella f>á frá landi, 
sempeir gerSu vi8 Ólaf konúng, . frændá minix; 
en ef Ólafr konúngr svœnski kallar ti^ Noj^é^s, 
pá veit ek eigi hverja tiltölu hann hefir hér. tfl, 
pá er réttlig er eðr sannlig^ ep. hitt itoæt^^ 






R 



' _!, 



•< 



1.16 . . i 82 1. 

Jiandi.ok dvjLldisf íhyerjuf^^ okj^íngaSi viS 
tændrj en -á hmja.l^í^gi, fá J,ét, hann lesa 
jijpp kri^tin lp^rok|?u þqSorfi ec Jar fylgSu, 
,t.<5}^.hann |)egaf. .af j^íS jj^ðinn ^ mai:gar úvenjur 
.ok.beiSindtím%*.íyfet jaírlar höfðu h^Ídit íorn 
log. ók landsreítf . ^fí um kris^tnihaldit hirSu 
^eir ekki svá mjök, ok^létu p,at gera hvern eptir 
bví sem vildi,, ok siálfu^i Jþd tti sjcapfeldastj var 
Bá svá komit atJlestir menn voru skírðií víðast 
um.sæbyg8ir, ^n..,krÍ5tin Jog yoru mönnum 
.úkunnig,, en í döjun^upp ok fjallbygSum tá 
y^r víS^-alheiðit meö öllu, Jvíat pegav er lýör- 
inn var sj41frá$i,' ha festisf l>eim Báf helzt í 
jwinw. unii 4trúna8inn,^ er f eir höf ðu í æskunni 
numit, ok feír feirca oi: mæðr h^efðu Jþeim kent, 
,^n, Jeir .n^^^n ^sem^ eigi yildo við skipást orS 
konúngs úm kristnihaldit , há hét hann 'afar- 
kftsíii^.baeð; ríkum ok úríkum. Olafr var til 
konúi^s.. tekinu, á hverj^u ok mælti fá 

engir, maðr í móti hquum ^ ok . pá er hann lá i 
I^j^rlás^íidi^',^,fóru menn 1 milli peirra' Eriín^s* 
' Skjáígesónaf,.bá$u menn pk at beir skyidi sætt- 
a^tí. g|: var^ lajgSr^sáttarfund^ meo heuri ÍHvít- 
Inffsey,^ Kn er iéir fundust Bá talaðu Beir um 
/síett. sína, ^ok J)öttist .Erlíngi konungrinn allt 
stríðari enn honum var.sagt., Erlíngr mælti 
<íS J>ess, at hafar yeizlur pær aílar j^ er/Ólafr 

^lÉt^SjÍí í • M^ "Hi^^^ ^^ ^^?^^ jarlarnir, ^ 



\> 



• •• t 

t r . ' ■ 



69 K. 




Sveinn ok Hákon; ok mun ét^á gJÖrast pirin^ 
m'áSí' ok íioilf ' virr. ' Óláfr konóngr' svárár: 'svá^ 
lízt mér, Erlíngr ! sem eigi sé Jér vlrra, íat taka^ 
af mér jáfririiikit Vald, sem 'bil tókt af^ríkí 
járli, peiiKi'maíitíl sém f^r ha,föi gertí^vílíkan* 
niannskáö^a' wm hann hafði Jér gert;» én ek-, 
iriun.þík láfa'vie!!^ ' gbfgást^^ 'mann^ hér 'líatídíl * 
b(Jat ek miSía Veizlurnar'at fijálfreeííi tEÍÍHti, ' ^n V 
eígi látá, «etft f ér lendír menn 'séS^hér ^öðálbbrn-'' 
ii^til rlkii? i^ Nöregi eír œuleifóar hiinnát T éSÍ' ^ 
ek skyldi margföldu verSi káúpa' at ýíí f jánustá^] 
yðra. EHííigf hðföi éigi Skaplyndi ti^ i^t bi^ja; ' 
köniing faér ri^Sínná icnúria^' vim^ J)víat háiin sá p 
at konörigt rar'-ekki léi§íngáma8r , ok hánri^ 
vilcli|>at eitt'hafa^ er hbiiuói'toin f íixig^'-'sá''* 
hann ok at 2 voru kostir fýrír hehdi, sá annar, - 
at gerli enga^fiétt yÍS koridiíg ökhœtta til hYera- \ 
vegfœrii eðrhitt, atlátáko'núng eirin'íáSa fúr. ^ 
pá mælti Érlíri'gt^til koíniííígsr 6Ú mun ýír,* 
herra! mín' f jt5ntista haldkVðBmuÍBt , er ek légg ^ 
sjáUrá«r fram ok velviljáridi, dk 611 Öhiiúr af hendi: \ 
Std8 Erllngr' fá uþp ok gékk í brott. . Éptir ^ 
I^at geugu tií'frændr ok vinir Érlíngs , ok báðu 
hann tiUátá ViS'koniSng ok föerff vit vi8 en éigi - 
ofrkapp^ munt'|ú, sög^ujþeir, jafna^ vera gofg* ' 
astr léndrariíaririáÍNbregi, bóeðiatframkvæmd- 
um pfnum ók frœndum bk/íjaráfla, Erlíngr 
fann at pettá^Yör heihráf8f bVÍ>eitti korii gbð- '\ 
vili til, er slíkt mæltn,'^ðÍ:éí*1iari'ó Já ok -sVáí - , 
at hann gekk til handa . kotíúngli^ me6 peim 



. • 




I \ 



\ 



X 



118 -,-, l 62-63 K, 

skildaga, semkaiuingr'riöfur atskÚja: ; Skiljast 
epf jr pat ok vorú ^áttir at kalla y íór Ólafr kon- 
úngr pá lei8 sína austr, 

63. pegar er Ölafr konúngt kpm í Víkina, 
ok. jatspurðist íil sanjis, pá %u Damr í brott, 
peir er ^aí höfSu haft sýslur.af Dana konúngi^ 
ok sdttu á Ifund komjings til Dápmerkr sen* 
sl^jdtast, ok vildu.eigi dvelja ok eiribíía Qlaf? 
Ip^iings. En er Ólafr konúngr fdr inn eptir Vík; 
innisem skjdtast, J^ááttihannpd |)ing við ba&ndr, 
ok fdr 'þav sem annarstaðar, at allt fdl^k gekk und^ 
ir hánn, tdku bann lá allir til kui^i^gs; tdk 
Olafr koniíngr fiá ^llAr skyldir okkonungstekjurý 
dvaldíst hann 1 Víkinni um^ sumarit- • Hann hélt 
á^str jim Foldina pk allt ^ustr um Svínasuadi 
J)á tdk til riki Svía kbnúngs, haföi hann jar 
sett yfír sýslumann,, er Eilífr gauzki hét, yfír 
hinn. ireyrSra lutirm, en Hrda skjálga yfir hina 
eystra lut allt til Elfar , hann var.^taðr tveim 
megin Elfar, en átti bú stdr IHísíng, hann v'ar 
ríkr maSr okstdrauMgrs Eillfr var ok stdrauðigr, 
Olafr konúngr kom í Kaumaríki li$^ sípu, . ok ba^ 
bændr viötöku Bar, sem annarstaöar höfðu menn 
gert í Noregi, Brynjdlfr úUaldi hét eínn göf- 
ugr bdndi, hann stdS upp af bdnda hendi, ob 
talaði svá : vitu vér bændr, hv^t réttast er landa- 
skipti meSal Npregs konúngs ok Svla komíngs 
at fornu ,. at Qautelfur hefír láSit frá Væni * til 
sjávar, en NorSrjcr^arkir til ,EiÍAskdgs, en faSau. , 

* • \ 



\ 



/ 



63 K. 



1Í9. 



Skiir allt noríJr tU EinnuiQrlccv sva ok Bat, at 
ýmsii'nafa gengit á anharra fíki ok bafa hvárir 
viiiat vera öðrtim meiri ofc ríkari * hafa Svíar 
haftlaungum valdyfir allt tiLSvjnaWnds j entó 
yðr satt at segjíi, herral at ek Y?it fá, marga 
menn héir, at betra pœtti at Jjdna Noregs kon- 
úngi enn Syíuipi, entnenn, bera Jfd Varla traust 
til f)ess, ok mun ySr fat í^cS pikkjanökkur vork- 
un, jlar er Svía konóngs ríki er frá oss bœSi 
austr ok suár ok allt fur ofan, en Jíess* ván at j^er 
munuðbrátt fara norSr 1 land, Jar sem lahíis- 
njiegin ér meira , ok höf um vér |>á. eíigan afla til 
athalda deilu við Gautaj nú verðiSbér, herra! 
at sjá neilt ráS fur oss, en fúsir eru yéi*at pjdna 
yír ok gerast yírir menn.. En eptir Jiíngit var • 
Brynjdlfr í boíi konúngs um kveldit, ok svá 
annanri dag eptir, ok töluSu |ieir konúngr mart 
í miUi síh um marga lutij fdr pá konúngr pustr 
eptir Víkinni. En ^rEilífr spurr, at hann er par 
kominn, Já lét hánn halda til njdsilum um , 
ferSir koniSngs. Eilífr haföi 30 manna sinna sveit- 
únga, feirra er honum: fylgðu, hann var nu í 
[vi8rbúníngi ok ímikiUiönn' uppi við merkrnar, 
ok haf ði par mannsamnaS mikiun. Margirmenn 
komu til Ólafs konúflgs, ok margír sendu orS ok 
yinátti^mál til haiJLS, . p^ fdru, mfenn £ milli -, 
peírra Óíáfs kónúíigs okEiÍífs, ok báðu bœndr, at 
f ejr legSi s|:efnu mað sér, ok réði frið sín 1 ,milU 

X, á.. V, .. . 



• <» 



120 ' J ■ ' ■ tóK, 

, * » 

með nttkkuru íxutti ; togSu svá Eilífi, at]þ6Íi||Tærx 
]^e6s yán aí konúngi, ef ekki vœri y^Sskipast hans 
orS, at af bonum mundi ván stdrra afarkosta, en 
fibgðu Eilif eigi skyldu skorta lið Ul fundar |>essa 
vií konúngt ölafr konúngr send'i pá pdriláng, 
gestahöfSingja sinn, ok |>á sjö* saman til Brynjdlfs 
úlfalddi ^eir höfðu hrynjur undir kuÐum en 
hjálma undir höttum. Eptir um da^nn komu 
bœndr fjölmennir ofan méS Eilífí^ ^ar var ^á 
Brynjdlfr ok hans menn, voru peir pdrir par 
með hónum. Kqnúngr laglii skip sín at utan, 
fiarsem voru klettar nðkkurir ok gengu fraih í 
8]d, gekk konúngr |>ar upp ok séttist ni^r ok 
lið hans á klettinni en völlr sléttr var fur ofan, 
ok var par bdndá lýðrin} eri mehn Eilífs stdSu 
upp í skjaldborg fur honum. Björn stállari 
«tdð uppi ok talaði lángt ok snjalt kf^konúngs 
hendi. * En er hann settist.niðri |>á stdð upp 
Eilífr ok tdk tn máls. i pví stdð upp pdrir 
lángi, okbrásvérSiokhjd til Eilífs á hálsinn, 
svá at af tdk höfuSit, |á Ijdp upp bdnda lýSrin, 
en hinir gauzku höfðu á rás undan^ ok dráþu 
'þeÍT pdrir nökkura menn af |>eim} en er hinir 
stöðvaðust, |>ástd50Iafrkonúngr upp ok mœlti, 
at bændr skyldu niðrsetjast; Jeir gerSu svá, var 
|>á mart talat, en at lyktum varð |)at, at bænidr 
gengu til handa kohúngi ok jataðu honum hlýðni, 
en háim hét péim ^trl { mðti , at vera í>ar tit 
l^s, erjþwrélgfrSTfakotttingy lyki $ínum ytind- 

») 6, hit^ 



\ 






rœi$um á einn veg. Eptir pat lagíJi Óíafr kbrr-' 
úngr undir sifc alla hina neyrSri sýsluna, ok 
fcír Kann allt aqstr til Elfar ok tók allar lands-^' 
skyldir me8 sjdfum ok iim eyjar; en er áleiS* 
sumarit, snéfi hánn app: í Víkina, ok lagSi upp' 
allt eptir Ráumeifí til fors J)ess,''ersSarpr hétj' 
nes gékk norSan at forsinum, jþar lét Ólafr kon- 
Tingr girða me8 grjdtí um fVert nesit ok me8* 
torfi ok.viíum, ok grafá áíki fur utan ok gera' , 
jarðborg miklaj en í torginiíi'lét Hann efna tiV^ 
kaupstaðar, jþair let hann húsa ko^úngsgarð ök 
gera Maríu kirkju, hárin IH ^ar ok marka tópt-*^ 
ir tilanharra^arSa, ok fékk pai^ ménntil at hósaj' 
hann lét |)ángat flytja um, haustit ölí paú faung,' 
er purfti til vetrvistar at hafa', ok sat hann 'þav 
um vetrinn meS f jölmehni , %ú haf 8i menn sína*^ 
löUurh sýslUm; hann bánnaði allar flutníngar 
or Vfkinni uppá Gautland bæði síld ok salt, eh 
J)at máttú Gáutar varla nýta"; hann'haföi jdla- 
boö mikit,^ bauð hann til sín or heröSum möi^- 
um stdrbdndum. [Svá segja menn, at fá er Olafr 
konúngr var 1 Víkinni, kom hann á QeirstaSi 
til haugs pess,^ er getit 'var furr í sögunni', |)á 
spurrOlaf einn vinr hans, ááer meí honum var 
pá i för: segSu mér, segír hann, hvárt pú hefir 
hér gráfinn verit. Olafrsvarar: áldrí háfSi önd 
mín tvá líkami ok eigi mun bún hafá, héldr 
munhdn einn líkainá hafá nú, ok |)annmunhón « 
hafa á ddmsáegi, ]^á er gi!S Íe^ir át dæma állt 

*) án Tci'a, 5. ^ 



I . 



122 > ' ^3-64 lí. 



\ 



mannkra. ; Sá ena satai maor mœlti ,eiin viS 
koniíng: pat segja menn) konúngr! at|>úhafir 
svá mælt furr . er "þá kozht til |>essa staðar, J>at 
vár er her várum ok héöaiti kvámura. Olaf rkou-, 
úngr ss:arar.: I^athefir ek eigi mælt ok |>at piun 
éh aldrí x^^Uy ok ef ek játa annat enn ekmælti 
áöan, .p4, er eigi rfett^mín^triiaj pk vj)^ J^®yr$i 
hann hest€inn meðsporum^ok reið í brótt* Ölafr 
koilúngr var svá prúðr, at alla hina beztu menn 
í landinu gerSi hami,^{na hirðmenn ok s&rhandr 
g^pgna; hann h^fði n^eð sér ^ dýrðliga kenni- 
menn^ Grímkel biskup ok Sigurð hiskup^ peir 
voru báðir spekíngar pwklir' ok vel lærðir, trii-í 
fastir ok tryggvir^ dhrœddir menn ok hraustir 
i öllum mannr^unum, málsnjallir okmji^klynd- 
ir, réttlátir í ddmiim síns kennimannsskapar. ^ 
64. MaðrernefndrEyvindrúrarhorn, ætt- 
aðr au4tan af Ögðum« haim var maðr ættstdr 
ok drengr góðr, bann var hermaðr iiukill ptfdr 
h vert sumax^ í bemað til ýmissa landa, en stund- 
, um í Austrveff eðr suðr tilFríslands, hann hafði 
tuttögsessu ok velskip^ða, |>at var snekkj.ai hann 
hafði verit fyrir Nesjuqa með Olafí konúngi, en 
er peir skildust J)á hét Olafr koriúngr hoxium 
sinni vináttu, en Eyyiridr konúngi liðsemd §inni, 
uærrrseTO bann yildi.kraf^ bafa. Eyviudr var 
l.jdlaboði'kpnúngs mn vetrinn, ok Já |)ar gdðar 
gjafar aíkonúngi; ]þá varokmeð ko^núngiBrynj- 
dlfr úlíaldi, . ok . pa at honum í j.dlagjpf,'sver§ 
guUbúitok far með bæfann, erVættaland hét, 



.«ti-' ' 



' * 



V 



o.K er. patjt him Jtpesti höfuíSbeðr. Bryniólfr' 

"'■■*•' .«•-* ■, ,• ••«» . 

orti yísuum gjafarn^r, ok er Jettaniírlag'á: 

, ' Br^mngr gáf mér bæíi . V 

brand ok Vaettalandit, . , 

pá gaf konúngr honum, >ok lends manns r&tt, ok 

var Brynjdlfr hinn m^sti vinOlafs konúngs allar 

stuudir síSan. pann vetr fdr prándr *hvíti or 

prándbeimi austi^ á Jamtalandj.at heimta skatt af 

hendi Oliafs konúngs, ok jer bann hafði sanían- 

dr^gít skattinn, pá J^opGia at |>eim menn Svía-* 

koniíngs ok drápu |>á pr^jcid 12 saman, en tdku^ 

skaltinn ok íœrSu S.YÍa konúngi. ' petta spurSi 

Olaf r kopúngr i 'N.oregi, ..ok líkAr stdriUa. Olaf r. 

konúugr lét boðá kristni um yiki^Sí' ok fau lög, 

er J)ar til Jieyra flieS sama hæt d ok npriSr í landi , 

ok gekk Jat vel, fyíat yíkyerjum voru kristin 

lög miklu fcunnari Senn.beim norðr í land, bvíat 

J)ar vari bæSi vetr ofc sun^ar f]ölment af kaup- 

mönmim, bæSi Dönum ok Söxutn; Víkverjar^ 

höfSust ok mjök i kaupferðum til kristinna landa, 

Englands ok Saxla^ds , Flæmingjalands ok Ðan-; 

juerkr, en su|nir voruí víkíng, okhöfSu vetr-^ 

setur á kristnum löndum. Um várit eptir sendi^ 

Olafr konúngr orð Eyvindi úrajVhoron at hanUj. 

skyldí koma til han8}.hann gerði:'^yál,At fínm^ 

fegar honúngS peir talaðiji .l^J^gi einmæli.r 

Eptir |>at bjdsí Eyvindr at fara í víkíng sem híinn^ 

átti vanda til, hann sigldi sí8an súðr eptir Vík- 

iani, hajin lagSi at lítfrá Kfísíng^l Ekreyjuiíx',, 

•». • » " 

3r) Kiireyjiim C^ E^ Akreyjimi, (?, /; .SiÍLreyimn, .K* , ^ 



r 



124 



64-65 K. 



p'ar spurr hann, atlFTrái skjálgi var farinnnorSr' 
1 Ostra', ok háfSi j)ar 'samandregit leíSángr 'ok' 
landsskyldir Svrakónúngs, ok varhans |>ánorðan 
ván ; pá reýri Eývindr ííin tit Ag8ásunda% en, 
HrdireyriJ)áatnorSan, ókhittust |>ár í sunáinu 
ok börSust Jegár, 'j)ár féll Hrdi hinn skjálgí ok' 
riflér'SO manna með honum', en Eyvindr t<5k fé 
allt pat, e'r ffeirHrÖi höfSuÍiaft' ftírÉytítídf fá 
i Austrveg, ok vaí jiar í víkín^ um sumarit'. 

65. MaSr >hét Guíleikr'* gerzki , hann var 
œttáír áf ug5um 1 Nói:egi^ hann rar áuSigr at 
íé ok fatmaSr mikilll' háttö rak kaupferS tií 
ýmissa láhda , hann fÖr optliga austr i GarSa- 
'ríki ok var'hánn fyrif pá sok kallaSr GuSleikr 
gerzki./ pát'Várbjd GUÖleikr skip sitt, ok œtl- 

aöi at' fara uiíi *íutnarit austr í GariSaríki. Ólafr 

, , . . ... . . , 

konúngr siéiíái jþá orS Gufftéifcí, at hann vildi 
hitta haiin. '"Én er GuSléikí*kom til konúngs, 
já «egir hariri át hhnri'Víll l^ggja félag við hann, 
ókbaS^háfíri kaupá sérd^rgrípi |>a, er hér vœri 
tórogætir' 1 Noregi. Guöleikr fiegir , át fát 
skál á haná váldi' vera } fá greiddi konúngr 
honum í hendr fatf^, sem hannskyldi gripina 
tneð kaiipa ; fdr Guöleikr um sumarit í Austr- 

▼eg, peir lágu-nÖkkurá Hrí8 við Gautland, varS 

• •■■'.- 

pá sem opt kátiri vetða,' at éigi erú allir.háldin- 
orSir, ok urítt'láitósmenn'varir Tbess, at hann 



^ 



1) Ové'ost, ,C, JSr, .(r. .^^MAugMwa^t. C, K; X, 5; 
Haugasunð^a, /jí^. ■ ^^ 7jír «/cp/>r Jff w» fínn. **) Cuoleifr, (r, /. 
^) torgætir, 2^. • ^ 



I "• • - ' »-■ 

« 



s ■ ■^- t. 



rar-.fólagi Olpfs konTÍngs digra. . Guíleikr fÖr 
|)á fería §mna, ^em hann hafði ætlat, pk keypti 
hann |)ar mar^^ .^dSa. gripi konúngi ok sér, 
bæði'péllj, er hann ^etlaSi konúngi til tignar- 
klæSa,^ ok enti ðnnur ágætari klœÖi, s^^á ok 
skinn.dýr ok ágætan boröbúnað. .tJmhaustit 
er GuSleikr fór austap, . pá fékk hann andviSri, 
ok lá^u Jþeir mjök lengi við Eylaud. porgautr 
skaxöi hafSi njdsnum tilhaldit uní f^rðir Guí- 

• leiks, eí J^ir færi aíistan^ ok er feir lagu vi8 
Eyland, pá kom J^ar porgautr at {)eim úv,örum, 

. ok,.barðist viðpái.pííirTjúSleikr XM^^ vel oi^ 
lengi • - en með bví at liðsmunr var mikilL enda 
vurSu jþeir.ekki viSbúnir, |)á féll J)ár GuíljBÍHr 

ok skipverjar hans allir^ tdk porgautr £é 

*•■♦•■- ^ _ « **■■""* • . > .. . . ■ » 

'hans allt,. ok ,sva gersimar Olafs koniings. 

p'eir .pargautr skiptu nú herfángi ^ínu öUu at 

jafnaði, en dýrgripina, segir hann, at hafa skal 

r • ' - . 

Olafp Svía konúngr, ok er bat nökkurr lutr áf 
skat:ti hans peim , er hann á at taka af Noregi. 
porgautr fór J)á austr, til Sví|)}dðar. pessi tíð- 
indi spurjast brátt. Eyvindr lirarhorn kqi^ 
litlu siðarr til Eylands, en er hann spurr ^essi 
tiðindi, f)á sigldi hann |)egar austr eptir péim 

Porgauti, ok hittust Beir 1 Svíaskerjum ok börð- 
ust pegar, far féll pprgautr skax"ði ' ok flést lið 
hans, en suint Ijdj). á kaf , . far octík Eyvmdr fé 
bat alít, erhann tók af Guðleiki gerzka, okmiklt 
f^ annat ok gersimar Olafs konúngs allar. jFdr 
Ey viudr .um íiauitit^ aptr til Norégs,/fær^i'hann 



I 

\ 






f é ^ % ^m 



■ • Ca 



126, '- 65-66 K. 

I 

_ • , > '. *' •"« •«'•' '' 9" ' " 

á Olafi koniSngi'digiti gersimar sínatV ^Olafr 
onungr fatkár hpnum niikiUiga pessa ferS, ok 
hét honum J)á enn yináttú sihrii af nyjúr; pá.hafSi 
Ólafr verit konúngr yfir Norégi 3 vetr. 

66/ pát sumar hafSi Olafr 'koniliigr leið- 
Ingr útí, ok fór fá allt austr til Elfar, pá fdru 
orSsendíngar milli Olafs konángs ok Rögnyalds 
jarls ok ínkibjargar Tryggvád'dttur, konu jarls, 
Íiiin gekk at meS öUu kappí at véita Ólafi Nór- 
egs könúngi, tviat hún vár. ákafamaSr mikill 
-um fetta mál; hélt" |>ar til hvamveggjáV" at 
frændsemi vár m'ikil me8»peim'0laíl konúagi 
pk henm, bk fat anhat, ^t henm fyrndfetáldrí 
f aíl ÖÍáfs kpnúngs Tryggvasoriár, Brdðúr síks, vÍ5 
Ólaf SvíakomSng, ok hún pcíttist eiga at ráSa 
fur Noregi, varS járl ^áf to'rtöluni henhar rnjok 
önúinn til vináttu vi8 Olaf digra', fd at hann 
værihinum ÓTafi lyÖskyldrV kom svá at Jieir 
Ólafr konángr ok farl lögSu stefni sín í milli ók 
hittust vi8 'Élfví , ræddupeir pá marga luti ok 
m'est um. skipti peirra^ Olafs Svía konúngs ok 
/ Noress konóngs, 'sögSu Leir báðir, sem satt 

var, athvorumtveggjum,Víkver]iim okGautum, 
var hin mesta larídeyÖa í, er eigi skyldi vera 
kaupfjBrS par í inilli, ok at lyktum settu peir 
> ff riS ok friS í milli sín ok sinna manna til ann- 
ars iumársV gáfust^ feirf líonungr ok jarl gfafir 
' at skilnaSi ok mœltu til vináttu} *f(5r konúngr 
tá ttórSr í Víkiná, pk hafSí f^á enn koniSngstekj- 
^ ur allár til Elfar, ok áHf Tdlk' hafði ^& úndir 






hánn gengit, ^ Olafr Sría koúiSngr' la'gði úpokl^a 
svá'mikinn til Óláfs konúngs HáralHssonair,' at 

engi maSr skyldi Lora at néfna Íiann i'éttu 

■" • * í .1 * 

nafni. svá at koniingr heýi'Öi, liann'vaíLár 
kallaír hinn dígri máðr/ok. vprú Kbnflfm J)ár 
veittar st<lrar átöíur, J^egar hans var át nöklf- 
uru getité .... 



f^ -^ - » 



'67/ Bændr ÍVíkmhi ræddu sín í ihmí, 
at sá einn V2feri til át konúngar gerSí fí-ið ok 
sætt sín í milliV bk töldust* illa" víðkömnir, 
ef konúiigarnir herjaíi á Já,. en * engi peirra 
JorM JxS pAina kurr upþ.'at 'berá*"djarfliga} 
Já báSu Jeir'Bjðrn stallara at tala'petta mál 
fur konúngil at hann 'sendí menn á fund 
Svía konúngs ok bjá^a honum ssett' áf sin*ni 
hendi.. *Björri var trauír, til, ok mæltist undan 
lengi. En við bæn mafgra vina «ínná, bá 
hét harih at lyktúm at talá' jþetta niál 'fur 
' ionúngi, en kveðst pd svá hugr um segja at 
komirigr múndi |>éssu Júngliga taká, ' at hafa 
nökkur tiUæti vi8 Svía konáng. petta sumar 
kom utan af fslánði fífjalti Skeggjason, at orð- 

» j £' ■'•■ ' 

sendíngu Olafs konungs, Íót hann Jxegar á 
fund Ólafs koniSngs,*^oV.tc5k hánn vel við'hon- "- 
úm, pkbauSHjalta meS sér at vera, ok yísaíi 
honuln til sætiý hjá Bírni stallara^' ok voru 
peii- motunáutaf, gjöríJist p^r brátt fclágskápr 
gó5r. Eitt sinn er konú)ígr var á stéfntf sinni 

vi8 baendr 'ok ré$ landráíum, báiriœltiBjörn . 

^.'•'. • 'f - '.' f • ^^ • / • • . , . . 






Z' 



I "> 



. . ^ - V 

( I 



I 



128 ' " ' e7K. 

stalUrls/hy^n^ ®^^^^ liaifi«5 "þhTA^ herra kon- 

.úngrí um.úfriS fann, sem er milli.ySar ok 
Svía koniíngs,, nii hafa . hyárirtreggju látit 
drep^ menn fur. öSrum lánga tíma, en öng- 
vir vita nú gjörr.enn áSr, íivat hvárr ykkarr 

iönúnganna skal eiga , at frjálsu } ná hafiS 
I)ér setit hér í Víkín'ni einn vétr ok 2 sumur, 
en leggið landit allt at baki yðr noirðr hé5an; 

^nu leiöist mönnum hér at yera |)eim^ er eign- 

'ir eSr ó8ul eiga jnoiSr í íandi; ;iii er Bví 

'vili bæSi lendra manna ok annarr^ lands- 

,maníia ok bdnda, at einnhvern veg skeri or. 
' !Én meé,]því at[ná eru sett ^ri8 við Rögnvald 

. jarí ok y'estr-Gáula, er hígat erú næstir, fá |>ætti 

^ . mönnum bat helzt til, at ber sendið. menn tij. 

Svía konúngs ok bjdðiö honum sæLt af yÖvarri 

hendi, ok munu margir menn .vel undir fat 

standa, peir sem (méS) Svía konúngi eru, |)yíat 

. fat er hvarumtveggjum mikit gagn, at sættir 
veröi meS Svíum ok ySn At xæðu Bjarnar 

, geröu uienn gdjan rdm. pá mælti konúngr, ok 
tók seínt ok stíUiliga tíl orða: ráð |)etta, 

. Björn! er Jú hefir her uppborit, fá mu^ J>at 
vera makligast .at. páhafir fur fér gjört, ok 

; skaltu fara Jessa séndiför, njdt þú |>á, éf vel er 
ráSit, en ef ööruvís er rá$it, pa veldr fú enn 
miklu um sjáífr^ en víst muiíu surair menn 

, kálla t>at. forsendírig, er éigi er háskasamligri 
enn Jiessi ferS er, er fat ok Jín fjdnusta at flytja 
ko^úngs erendi ok tala í fjölmenni sUkt, er ek 



í, 

1 , 



67-68 K.. - ' I g . • 129 

vil talá láta« pá itó^ konúngr upp ök gékk til 
kirkju ok let sýngja sér hámessn , gekk síSan 
til borða. Um daginn eptir mœlti H|alti til 
Bjamar : liví ert pii svá úkátr, vinr? ertú^ téíit 
maáni iiökkrum? Björn segir honum pá frá 
r^u |»eirra.konúngs, ok sagði |»etta vera hina 
mestu forsendíng. Hjalti svarar: svá er kon-^ 
ÚDgum at p^jóna, at J^eir menn háfa metnað 
mikinn ok erii virSir framarr enn aðrir menn. 
en opt verða |»eir i Ufsháska at vera, ok verðr 
hvárutveggja vel at kunna. En mikit má kon-', 
úngs gœfa um slíka duti, enda mun mikill frami 
fást i f erðinhi ^ ef vel tekst tiL Bjorn mælti : 
all auðveldliga tekr pú á um ferSina, ok munt 
|>ú vilja fara með mhr^ pviat pat' mœlti kon-^ 
úngr^ at ek skyldi kjdsa menn me^ mér i ferS 
l^e^sa af mfnum sveitúngum^ J^jalti svarari 
fara skal ek at visu með {»ér) ef pú vill , {»viat 
v&nfenginn mun mér pikkj a sessunautrinn ^ ef 
við skiljum« 

684 Fám dðgum síðarr ^ ]^á er Ólflfr kon* 
úngrvar á stefnu, kom par Bjöm stallari ok 
beir 12 saman, hann segir konúngi ^t hann 
er pá búinn at fara sendiförínay ók hestar peirrá 
stööu I»á líti söðlaMr hjá stofunni Nö vll ek 
vita^ ségir Bjðrn/með hverjum erendum vér 
skulutíi fara^ ^$r hvert ráð |>ú leggr fUi^'08S< 
Konúngr svarar : pér skuluð bera Svia konúngi 
f)au min drðjat ek skalfrið setja i milU landa 

4 BivÐi' ' , í 



, 1 



. / 



*■ 

\ 



^ 



130 ' ss=— s-a i58K. 

Y&rra til fieiri^a takmarka^ sémOlafr konfingr 
Trjggyason l^afói.fur mér^ ok se p'at bundit 
iágtinaelum, at hvárigir gángi par um fram^-en 
uipi.niapft^^^^Þ^^^ er liv^ir hafa beáit f ur ixðrunx, 
lá.|iarf'|)ess eigiatgete^ ef sættast skal, Jvíat 
Svíakpn4ngr færr oss pal^ ékki meðfé bætt|>ana 
mikla mannskaða) e!r vér. höfum f engit af S víum* 
pá stf5S konúngr upp^ok gekk út með |)eim 
Birni, hann tók:|>^ sverS biiit .pk fíttgrgull 
ok..fékk£irni. Konjingrmælti: sverS Jietta gef 
ek Jér, 'en mer gaf :pat í sumai: RQgnvardr 
jarl, til hans ^kuluð^ per futst fara^ berið hon* 
um Jau raítt orS,. at/haán, l^ggi tij ráð með 
\^x ok sina ,s1^rk^3 at ]þú;komir fram erendum 
míixumí.^pikkir m^r pá yel flutt, ef |)ú heyr- 
ir or(i S^ia konúngs, ok segi hann annathvárt 
já ^x nei, en fíngrguUit . faer fii Rögnvaldi 
jai^Uí fepsar jaríegpir mun hani^ kenna* Hjalti 
g^kk • |>á-]alf konúngi okkvad^i hanzl ok mælti: 
J)ess j)Urfu vér'mjök, herra! ^t J^ér leggiS 
á ferð Jþessa;y8ra hamíngíu, ó\ hittumst héil- 
ir ! : Konúngr spurr hvárt hann ætlíiði at fara 
n&eð Birni. J^,. segir hann. , Konúngr svarar : 
yit.J^ ft9Í .YÍs.t,; Hjalti! at ek skal..aJU» hug 
á Íe^ggja,^at y8r takist v^l.tij^ ok tille^gja at 
yí^u.mín^ Íi^n;^ÍQg}Ui»ef þat vegr . nðkkut, ofe 
bætaMmua |»at jþessa^.feijð^. ^t fú fafif^ Hjðlti! 
með.jþeimj Jþvíat Jþú hefír opt ^reyndr verít at 
hamíngjtt. peir Björhr stallári riðu.nú lei5 
sína eptir /|>at^ ok er ekki getit um ferð |>eirra 






^8-69 K.. , ' — 131 

furr entt p^ijf komu til h^tSar Rognvalds jariá, 
vai: feim |mir Vel fagnat. Björn var frægr 
maðr ok mörgum kunmgr at sýn ofc máli^ . 
|>eini öllum er séð höfðu Ólaf kpnúng, f víat 
Bjöm var Jyi vahr á hvertu fíngi at standa 
upp ok tala.koi^iings erendi. íngibjörg; kona 
jarls> gekk at ÍJjaÚa, ok hvarf til hans, fvíat 
hón keiídi hann glöggt.^ hanu var já meö 
Ólafi kq^útt^.Tryggvasyni, hrdður heimar, er* 
hán var héimd, ok taldi htin frsendsemi við 
VilborgUj l^onu H}aH#0 |víat Jþeir voru bræðr^ 
^ynir Víkínga-Kára, lend^ manns í Nor^gí, 
Eiríkr bjoðaskálli, faÖir Astríðkf, mtíSur Ólafe . 
konúngs Tryggva^onajr ok íngibjargar pk BöíJ- 
varr, faíir Ólafar^ mdífcur Gizurar hvíta, föður 
Vilborgar, pk votu Jeir Björn far í gdðum 
fagnaíii., 

6d. ; Zínn dag géngu Jeír BjÖm ok Hjalti 
at tala við jarl ok íngibjörgu, pvíat hún varí 
dllum umráðum meS |>eim , fá berr Björn Upp 
erendi sín fur fau, ok sýndi |œiin jartegliin 
Jarl svafarí hvat hefir fik pess hent, Bjöm! 
er konúngr viil dau6a Jinn, er fér at síÖr fært 
með^þessi orSsendíng, ^t ek hygg at eugi muni 
sá vera, ef |)esjsum orSum mælir fur Svía'kon* 
.úngí, at refsíngarlauss muni ibrott komast, ef 
hann toá ráða ; miklu er Ólafr Svía kon4ngr 
skapstaörri, hélérr enn fur hpnum sjálfum megi 
þér ræður haía, er honum sé mj«k i móú $kapi 



\ 



r 



Í^ •í!^ 



'69 K. 



f)á svárárBjom: engir lutir hafa feir tilborit 

'um hági mína, atkonúngr megi mik neins kunna, 
eðr hantl háfi mér reiðst um, en mörg er sú 
ráSagerS konúngs fur sér ok mönnum sínum, 

' at^ætta mun á fikkja^ hversu tiltekst peim 
toönnum, er allhræddir eru um sik, en ðUráU 
konúngs haíá til hamíngju toi^iztenn hér til^ 
'ok væntu vér énn at «vá muni fara. Ifö er pat 
ýír éft 'segjai herra jarl f at ek mim fara á fund 
'Sívía konúngs, ok eigi furr aptrhverfa, ena ek 
hefi hann heyra iátit öH'pau orí, er Ólafr Nor- 
egS'konángrmœlti vií mik, at ek skyldi frara- 
bera fúr Svía konnngi, nema mérbanixi hel, eSr 
'ek sé svá heptr, at ek mega eigi framkoma fer$ 
minni^' mtin ek á pat haetta^ hvárt sem ekfs&r 
áf'yí'r nðkkurn styit eSt cnganfui;' koniSngs 
orösendíng, pá mælti fngibjörg: skjótt mun 
ek bírta mitt skaplyildf, mún pfet hér sannast, 
serri mælt er til vor kvénná, at Vér lítum jafnan 
^fckjdtt á J)at er tilbéfi, !en af Htilli vizku e»r 
í^yggj^ndi 5 vil ek, jarl ! at fér löggiíS allan hug 
á at koma fram oríaendíng Ólafs konúngs, ok 
^ettíteyrfendí gjöristsvá, atBirni gétist at, hver 
'svör sem'Svía konúngrviU hafaftir aérj nú pd at 
far líggi vi« reiSi Svía koniSngs eír öU eigo 
^vor, |)á vil ek pd niiklu heldr til fess hætta, enn 
hitt spýríst á Snnilr lönd, at fá leggist undir 

• 'höfuS orðsendfng Ólafs konúngs Haraldssonar 
fút hrfl^ðsiu sakir við Strfa konúng, hefir pii ok 
burÖi tilj^esn ot frænda styrk, at vera hér frjál* 



I 






69 K;. . Í2SS55S5^225; 13.3? 

1 SríaveldV ^1^m^lamál|itt, J>ater.^avel..sain', 
irsem Je^taj ok ölhxm $kal fikkj^ ÁHeyfilíg^t 
hvárt • sem til blýSa margír. ^öf í 4ir, ríkir : e§r ;f 4tí 
tækir, ok|idat sjálfr k^ndn^^eyri.á. ^axl^yarr, 
ar: ekki Í^P. i^^: blindt, : b.Yers pú eggjar, nú 
má ok yeral, ai pú r^ðir. .þe^s^u, at ek beita kan,-. 
úngs miWQ^m J)ví, at fylgj^ l^eim, svá.at I>ej^r 
nái fyrÍL%{>yiat:flytja •ey^*p]^di;Jbon4ngS:SÍn9 fiir 
Syía konúfigi,. ef |»eir:hafa.]þá djörfu^ til.at 
bera^upp; fjir, ^ioíiumj; .hv^í.t %?bi Jfipnúngi.lífc^ 
pat pá yeUeð^ ;Ula.j en naíaium. xájiiu^ ,yil,*.e^^ 
láta framfara,, hyert .ti]^tilli haf^.skal,iexiff^kj^ 

vil ek lauya^atákafa Bjariwr^ír,ami«§^W*^ 
um^va luikit. v^ridamál, ;sem mér s^aU^.ipi^tS^ 
verfi^ vilt ^ at jþér övelbt wq$ mér tU > Jfliji^r 
stundar sem. . idl^ 1*1^%! . #kk^ru ; .lík#st, ^ij 
f ntzn me'gi ikomast ^ fi^tta; ^r/^tidi. EU^ ^ ^; í ar]Í^ 
háfól þyírupploiit,: ^t. hwft.Wuadi fylgja.]&?iw, 
atIie»si;i,iPaÁli.okleggía til p^ssxsínn stypk;, fá 
]|^akk^ði3jðru honum yel, ok I^yeðst gjarna ^ilja 
hans rá^uip framfara* Dvöldust (eir, Qjpra 
míök lengi með jarli; y^r. íngibjörgu forkunnr? 
arvel til Beirra^ Björn talaði opt fur boiii^n:^ 
sín erendi, kveðst illa {>ikkía at.dveljást 
skyldi' syA lengi;. . Jau Hjalti talaðu fietta 
opt öU si^a^ , ok eitt sinn er |iau talaðu petta, 
|>á mælti Iljalti : ek munfaratil konúngs, .'ef 
jíér viU8,. ek yer ekki norrænn maSr^ . ok er 
ek Jj^r i^kunnigr flestum mömium , mi^gu Syiar 

' r 



/ 



/ 

I 



134 " 69 K« 

mðr engar 8akirge&/eiuekbefispuít, átmeðSría 
koniingieru íslenzkir menní góðu yfirlætíy kunn- 
íngjar mínir, ok eru pat ékáld konúngs,' Giiur 
svarti ök Óttarr s varti, mun ek fá f or vitnást, hvers 
ek verSa viss af Svjakonúngi, hvárt|yett& íhál muu 
svá úvænt hörfa, ^em nú taka ailir «4 i 'eðr . eru 
par enn í nökkur efni önnur, enil hú' ér hér 
ságt; mun. ek finná tn^ pát tit erendisf/sem 
mér sýniát } fetta 'pdtti I>eim Bii-^ ok f ngi- 
bforgii vera fait mesta snjaUrœði, ré$i9ffflu{yetta 
tíl fasta taéíí één Býr nú f ngibjðtg* férí Hjalta, 
ókíékfc bónuin 2 menn gauzka tij fylgðár, ok 
baroð, feim ává, at Jeir skýldu hoöuttí fylgja öfc 
rera ht>núm aflettir bæM um \^jdxiustu t)k svá 
ef hsttm vildi sendáf fráj íhgitgörg 'ÍAkk' peim 
iSl.skots 'silfrð 20 merkr vel Vegnai^,' húa sendi 
ofc orð me8 hohuni ok •jartegnir trl f^gigel^ár, 
dtftturólafs Svíakbátittgs, ftt bóu skyldi 1 alíaíi 
húg á leggja -hans inál , hvers ' sem htfíiit pyrfti 
hana at kref ja í nauðsyttif férr Hjalti nú |>egar 
liann ér búinn. £n er hann kom til Olafs 
konúngs, pá fann hann pau skáldinGisur ofc 
Otlar, okveríapeirhonumfegnir, gengupegar 
með honura fur konúngxnn,,ok*sög6u'kónángi 
'at par var sá maSr korainn, er samléhdr var 
viá pá ok meitr virSíngaraaðr er á* Vtíru' lándi 
eiiihvrerr , peir bá8u koriúng tiaka vel við íion- 
umy hann gérði svá. Skálfiin Vorti opt' á' tali 
fút kotiúnginum ók Hjalti með peiiyi, ]^éit voru 
allir menn máldjarfir^ virðist, konúngi Hjalti 



f ^ 



I • » 






» • « • ,' 



69-70K. 2!^55!a--» - 1^55 

vitr maðr ofc maTgfrdíí, ök taláiíi laungum viS 
hanzi^ ok spiirði hánn margs af ísrandi, \ ' 

'■ 70. páerBjörn fdr ftíeinian. beaddi Éanu 
Sighvat skáld tSÍ farar túé9 seí , h^nn var "Þá 
meá Olafi konúngi, en til Jessarar ferðar voru 
menix ekki f usir [^t fara , 'þ^iat flesti^m fótti 
hættuferð hin mesta í at fara.', en^ par var 
vingott með feim Biirni' oík Sigfivati. Hámi 
kva^^ái; • . 

Á^r hefi ek gott vií gd8a 
grafiifi 'Stallara' alla 
^ ' átt, Já er orúih aróttrii, : ^ 

dgridjárfs, fur kné hvarfaj 
Björn(áttfú* bj)t atánia 
ísa^ fur mér at vísu/ 
gd8$*v megö8 gott^ of íráða,^ ^ 
• gunnrídSr! {ivlat vel fcufnmð, 
Sighvatrfdr pessa férS ihé8 Birhí, éh er peic. 
riÖulupp »á Ö'amíand, pá kVa« SightatílVfsí 

, _ 4 . ' . * 1 . . « .1 . . J . I J C 1 » ' l 

Kátr varr^k opt, p4 ér ÚU- ' ' H^v^' ;-- 
örðigtveiír á-.fjörííti<i«**''' ' uiw .\ 
vísa segl í vási^ ' * í - * ' ^^ ' ' ' ' " * " 

. vindblááiíí skdk^ idáah* f 

. hestr'd* kafs (^ 'fcöétti^i "- 
JÖli^iiálíuhi&faísta,'^ >í. * 
lit pá er éísáléfeu^'^' * c. . . 
.un4 gQ,gt;e»8r. á. surMÍi.. - ^ 

stríndtir, ^m. ®) af köstujn^ ^m. 



ur|»ess$r:i -* 



" f . 



\ 



\ 
1 ' * 

13.6 555SS5555555 70 Ki 

Snjalis Utum skip skoUa 

skjöiaúngs vií ey tjöldut 

fúr ágœtum> úti 

öndverdt sumar landi $ 

en f haust) pá ét hestar 

haf|)orns' á md sporn^i ... 

fékk' ýniissar ekkjur 

iíit* :hlýt ek M ríða. 
£n er j^eir riðu upp um GaUtland| ]^á kvaS 
Sigbvatr vísu; . . 

Jdr r ean aptap^ Skærur V • 

allsvá.ngr götur Ungary . . 

yöUÍaiáhdfr til hallar : 

höfum lítinn dag slítft; . 

nú er J^at^ er blakkr um bekki 

berr núk, Dönum f erri, 

|Ikr laust drengs i diki 

^d^Bgr mætastnú fæti. 
; P4 ji^u jj^QÍr um kaupstaSimi i Skðruu^ ok fram 
um suætit at garði Rögnval^ds jarls; ;^á kvað 
. Sighvi^^r visu : /- ^ 

/ . Út muniji ekkjur líta 

allsnúðula prúðar, /, r 

fljdð sjá reyk, hvar 'rííum : / 

RögnyaAds í,bý gegnum ; 

kejgrum hvatt% syá at heyxi 
^ h^ríalángt at pr8i 



mm 



>) ágœtu, hin. *)íi«gÞonií, O, Ð, O, l^ ») tæ ck, 5, 
C, A Sy Gy I. *> i^air, JBf, C, B, F, .K. £; iíir, I>, Jt, 5; 






70^.71 K, msssssss 137 

hestarás or húsum; . 

hugsvinn konany innan« x : 

. 7{. : Einn dag gekk fíjalti enn.fur.fcon- 
únginn ok skáldin með honum^ pá tdk H}alti 
til máls: svft eTj herra konúngr! sem. yðr er 
kunnigt j at ek er bér kominn* á yðvam f und, 
ok h^£i ek farit lánga leið ok torsdttaat |)ví er 
mér Jfikkir, én slðan et ek kom yfir báfít ok ek 
spuriS til yðérrár tignari 'þi j^tti mér dfrdðligt 
at iara. við pat aptr til mins lands,- at eigi hefði 
ek 8é6 yðr, svá mikit sem piér var af yðr sagt^ 
en pat eru liig milU islands^ ok Noregs,. at vér 
glaldum landaura íslendíngar, er vér komum 
lil NoregSy en ei; ek.kom yiir hafit^ fiá tdk ek 
Tiil,^l9n^aurum a}lra xíiinna skipverja> en fur 
]þv£ at ek vissi at .|»ð[t var. rétt at pér hefðiðy pvíat 
^ér eigið 'þ&t ríkiy er i Noregi er, |>á fór ek fur 
^vi mest á ýðarn.fund, at ek vildi færa ySr 
landaurana; sýndi ban]l |»á konúngi silírit^ ok- 
helti i skikkjuskaut Gizurar svarta 10 m'erkum' 
silfrs. Konúngr mælti: fáir bafaoð sliktfært^or^ 
Noregi um hríð, vil ek núy Hjalti 1 . kunna ^r 
mikla 'þokk i fur ok öfúsu, fur J^at er p^r bafiS 
8V& mikla stund^ á. lagit at færa oss landaurana 
heldrenngjalda.úvinum vorum^ ennú. vil.iek 
at fietta lé I>iggir fK^/^fo^ at gjöf ok vináttu < 
vára z(ieð..: Hjalti pakkaðr konúngi: mörgum 
fögrum orð^mVok er:|»at eigi logit af yðr sem 
^g^ ^Tr at pér eruS engum j^tínúngi likir at 

») hir vamtí noUur ífö* ^ 0. \ 



13f8 



7tK. 



rausn ok örleik ok áttri st^rmenzku j |«raf kom' 
Hjalti sér i bina znestu ' ksðrleika við^ kpnúng, 
ok vár optiá tali við hann) pdtti kánúngr,^ sém 
var, átHjaiti varvitr^maírok dtfcnjalfrt' ^íE^lti 
segír Beitti skáLdunumS, al; hápn var sendr rti^ 
jarte^um til íngigerSar kðHúngs déttur til 
trausts dk vináttu, ok bað-^á koma sér til ials 
við^Iiana; peir sögíu sér Htit f ur pví, okgánga 
einn dag til húsa hennir^ «atbún jþar með marga 
menn ok drakk; bun * fiaignar * Vel skáldUliUfm, 
J>víaft h«nni voru peir kúnnigir. ^- Hjalti bar 
henni kveðju íngíbjaiqgár^' könu- Rðgnvðkls *jarl^, 
dk sagði athúnhafi sendt hann^áhgat til^enn^ 
aif til trau«ts ok vináttu, ok baf frdm fartegnir; 

% komíngsddttir tdk Jvt velK)fc kvaS hontuit héiiö- 
ilaskýldú isína vin^ttu;' sátu pdii^|»ár léngidags 
okdrukku^ sputði kondíngsddttir margta tíi^iida 
Hi^ilta, ófc bað'hann .j^ár ^opt koma-til tals 
vi6 sik } hann gerði ává ^ komíÞar optliga ok talaði 
við konúngsddttur, .hannsagði'beiUiiok'i tFÚh-> 
aíi af ferð^ |>eirraBjarnar okerenduni) 'ok spiirr 
hvat hún œtlaði^ h versu S vía konií ngr mundi ts^ka 

^fví máli^ aU"Sœtt vœri gförmeð koh'ánguð^um. 
JBún svarar) kveíst pat* hyggja* at fess mundí 
ekki gera at leita, at faíði^ hénnar sætti^ við 
Oláf digra^ 'ságði. hann svSk* vorðinn hon^nl' reið- 
anat' ewgi' fiácyrdi jOrÁí at nefha hann'kon-' 
úng eír plaf, heldr hinn '.digrá 'notanh^^^k ékki 
ræð ek. pér^ Hjalti !i at :pá. flytir *j|^éttá^'raál fur 
feðr mínum. 



t/ 



\ / 



72 K. 



m 



. 72/' |>at vát' manMj^ at Hjálti gekk fur 
iLoniÍng ok talaði vi$ ha^itl^ konHihgr var^f)á all- 
kátrofe á^ukku mikit, |)4 mælti hatm vi8 Óíaf 
konúngVallmikla rausn má hér sjá míargskon-- 
ár^ vaiF eigi jþesiS ván at '|i(at mundi lo'gitvera, eri 
frá j^r# er flutt um'öU lönd, hvar sera yívar 
er getit, er méí- nú at sýn voríit yiart ágeeti^' er. 
ek'liefi'áðr spui'ii filéios^ at engi konúngr v$erl- 
y 8r ágætarí á ölluHi ^NorSrlðn^um > ' aíimikiir 
harmr er |»at, ér menn skulu svá lángt. eiga at 
sæk|il hín^at ok meinfært, fyrst ^hafsmegin mik- 
it, en |»d eigi friðsáiiil%t át fára umNoreg:|>eim 
mörnnum, ei: higat vilja dié^'vináttu iíaekí% á yð- 
vam futedyéðr hvárt téiYi^ ^ mei;in ekki um' stðttir 
me*::yír Óláfí aigraÍP'ittjök Var I^t.4»«<H:t í Nor- 
egi'b^ svá í Veistra'^aútlandi 9 at allir mundu 
pess biáhiir*vera, at f!ri8r Vyröi á millMandanna, 
ok f^t' Váí' iH^ sagtf ^ráeí sannindum írá orðum 
Ólaf^kbntÍngS'Hárdldssöná'r^'athann vildi soett- 
ast, ok er Jat rlltt át • Vímum ,* f víat hánn mun 
slikt^ sjá kunnia \ at h'ánn' héfir miklu minna 
styrk úndir sér énn- |>er haifíéi ok Jví miiia'bann 
ekki*in€4ga"berá relÖi ySrá, er hánn' bk -svá 
vitr mfifðr • át hann mun slíkt seá kuniia j svá 
var ok'|fat'r6Bfdt at háiin ætláír at biSjá íttgigerS- 
ar, döttúr^yfevafrari líeýriii' efc úk slíkt taliat, • at Jat 
vaari Hkasrt 'tfl héiUa sátta ,' fvlat' htín A er hinrt ' 
mestíiiieíkisöiiið*, át f ví «r flestir tala xitíx. pá 
svarár'fconáögr: Wtt í^úy hmt-Jþó^ Hj^tÍ! scgir 
hann, *ekki skaltu pess hins digra mannsugeta 



140 \ .. hzK. 

fur xtiér, eSr kaliahamilcoiiángi mmm hir^^ ^u 
til lians, ok miklu mhmi ráðá skpt enn márgir 
láta yfir ^ ok mun fér svá p^^'^í^' ®f ^k ^egi j>ér 
gjörlafrá, ok eigi ínun fér, Hjaltil.sú nlægS 
jþikkja maklig ^eim hinum: digra manni y j^viat 
ek er nú hinn IQdi konúugr á Upp^ölum,.sv4 ^at 
hverr hefir eptir annami. te^it koniingddm várra 
frœnda, ok yerit ^valdskonúngr yfir fiH^. Svía* 
veldi okyfir.mörgum QSni9ft%t4rlöndum, ok ver- 
it allir yfirkonúngar amiarra. kqni^a ^.Norð^r- 
löndum, en í Nor^i er lítil bygS ok pd suAdr- 
laus, en fólk fátœktí haia:,Qk xtí«irgir par amá 
konúngar^ veHti var Haraldr koniingr ;hárf^ri 
mestr konúngr í pvi landi^ ok átti . hatm skipti 
við^fylkiskonún^a ok hi^ut ;]þá undir sik, ku^i 
hann sér Jiá |ann fagna$% at ^irn^st ^||:M 4ívía 
konúngs veldi, Ihtn. .Sví^ , konúngar^ hami ,Jví 
sitja í frifti^ Qk enn bar fwttitil, at pac yw ffflBnd- 
semi mikil peirra l.miUÍ9 on þá erHákon/AJial* 
steinsföstri réð Noregi^ sat hann í friðj> ^ar.til 
er'bann herjatii i Gautlaikl pkíDanmerk? en 
aföan var éfldr flokki* i túáú hon;iim ok v^K hann 
feldr frá landi , Gunnbildar $ynir ypTii ok^^f ;,lifi 
t^k^ir, pegarpeir ger5ust úhlýðnir Dana.kon- 
iSngi, lagSipá HaraÍdrGormsso^ unc^f siI^'Nor-. 
egs ríki ok skattgildi, ok jH$tti,08& pó HaraJdr 
Gormsson miklu minni fur ser mva, ^pp^ala 

ktoniingar, pyíat Sty rbjftrn öræíidL ffiiip9>l^.4gaði 
hann, ok gerðist Har^Jdt h^iis jmaðr. ok >honuux 

') íiirbat; J;.h^ defipr Ctím «wii* j •> .<j 4/i^*j. ^;.\ 






skattgilðrý eíiEirííkr konúngt hínn sigtsæli, fa5- 
ir ininn, steig fá yfir höfuí'Styrbirni, J)á er 
|)éir reyndu sín 1 millumí ok erOlafr Tryggva- 
sonkom til Noregs;, ok kallaðistkonúngr, |>á létu 
vér honum'fat eigi hlýSa, fdru vér Sveinn kon<^ 
úngr til ok tókuín hann frá ríki, nú hefi ek 
eignast Noreg síðan, pk eigi með minna rjki 
enn nú mátt pú heyra, ok eigi verr at komizt 
enn svá^ at ek sdtta hánn iheð orrostu ok sigr^ðr 
ak konúiig |>ann 'sem áðr réð fur^ nú mátt |>á 
œtla at |iat mun fara fjarri, át ek láta laust |>at 
riki fur peim hinum digra manni, ok er pat 
undarligt, er Íiann man éigi pat, er hann 
kam^t na^ðuligast út or Leginum , pá er vér 
Svíar höfðum hann ínui burgt í L^ginum, hygg 
ek at honum væri bá annelt i hug, ef hann, kæm- 
ist með'f]örvi í braut, enn ^at at deilakappi viS 
oss) nú skaltu^ Hjalti! eigi hafa optarr i munni 
pessar ræður fur mer. Hjalta |>dtti ]^á úvœnt 
áhorfast, at konúngr muhdi vilja tiUýða sátta um- 
leitan ; hann hætti f»á pessu tali ok tdk áðra ræðu» 
Nökkuru si$arr var hann á taliyið íngigér^i kón- 
lings ddttur, hann segir henni f>á ræðupéirra 
konúngs., hén kvað sér slikra svará ván af hon^ 
um , hanu baS hana leggja til nökkur orð við 
konúng) ok sagði pat helzt tfi mundú. Hún 
kvað konúng ekki múndu áhlýða, hvat sem hún 
mæltiy en um má ek ræða, segir hún, efþú 
vill. Hjalti kvaðst pess pökk kunna. íngigeri^ 
konún'gsddttir var á tali við föSur^ sinn eihn dag. 



142 ' 32 #J 



I 



eu er hún fanu, at konúngi Vaí slaplétt, meölt^^ 
hfiOt: hverja ætlan hafið ^ér á, faðir ! um deil 
^ ykkrá Ólafs digra, margir menn kœrá |»at vanill^' 
ræði ^ kallast sumir I^iafa látit f é, sumir . frænn^ 
fyrir Noregs mönnum,. eu allir-vérir ménnfrÍM^ 
landit^ ok engum yðrum manni kvæmt i Noregi| 
at svá bánu, var |>at ok mjök at dsynju, er Jíérp 
j£allaðuð til ríkis í Noregi,.0r land ])at fátækt ; 
ok íUt yfírfarar, enfdlkdttútt, yilja mennraunar 
^far í landihvem konúng ánnann yfír sér heldr- 
eiinySr ; nú ef ekskyldi ráða, mundir|)álátakyrt 
at kalíá til Noregs, en brjdtast heldr 1 Austrveg 
til ríkis ^ess, eí höfðu hinlrfuwri Svía kdnúngar, 
ok ná enn fur litlu lágði undir sik Styrbjörn, 
*^rœndi várt, en sættast heldr vi8 Olaf digra ok 
láta hanu ná frændleifð sinni. Konúngr svarar 
með mikiUi reiSi: Jat er pitt rá8,' íngigerSr ! at 
ek láta. af ríki í Noregi ok gipta^ik Ólafi digra; 
nei, segir hanu, annat skal furr, heldr skal 
hitt 1 vetr áUppsalafíngi, at ek skal f^t bert 
,gera f ur ölium Svium , at almenníngr skal úti 
at liði "ok skípum, |>egar isa leysir af vötnum, 
skal ek fara i Nóreg ok eyða land ^at með oddí 
>ok éggju, ok brenna alltókbæld, ok g}alda peim 
svá dtrúleik sinn; var pá kotiúngr svá æfr ok 
œrr, athún mátti fá engu orði svará, gekk, hún 
|)á i brott. Hjalti faélt 'þá vörð á , er hún gekk 
ijbrottokpau skildu talit, g^khann.pi^gar at 
finna hana,. spurr hann f>á, favért érehdi hennar 
varð til kom&ngs. Húií segíi:, at svá fdr sem 



/ 



2Í2K. 



143 




ana varíi, at ongum o.riSum itíátti vi8 hann koma, 
k hann heitaíist í i^dt, ok baS hún hann aldrí 
eta þesssL máls optarr fyrif konúngi, .ok ségir, 
ónum eigi ella endast mundu. íngigerSr ok . 
f .Hjalti talaöu petta mál opt sín í miUi ok ræddu 
y. um Olaf digra , sag$i hatiu henni opt frá hon- 
r um ^k hans háttum, ok lofaði sem hanu kunni, 
, ok var pat pd s^nnawSt af atsegjaj hún lét sérfat 
allt vel skiljasté Ok ean eitt sínn er fau talaöi^, 
. mælti Hjalti; hván skal ek í.örlofi tala,. kon- 
. úngsddttir! |)at sem mei* etihug, Hán svarar: 
, mæl Jiú svá^ ^t ék heyra ein* pá inælti hanu : 
: hvem veg mundir fú svará , ef ÓÍaír konúngr 
/Haraldsson sendimenn til píii peirra eyrenda at 
r. biSjc^ pín. Hún roðnaði á at sjá, ok mælti stiU— 
, iliga: ek hefír ekki hugíest, Hjalti! svör ftir^- 
mér.'um I>etta mál, fvíat^ek ætla.at ek muna ' 
eigip.urfa til at taka^^eirr^.svara; en ^f Olafr 
er své( ágætr tijtn alla luti, ^^m pú segir frá h<jn- 
um, f á mundi ek eigi kunnaat æskjat annann.veg 
minnniami^ efeigi.er |)gLt, JHjalti! at Jú haiir 
heldr hóli gildt 1 m^rga staÖL Hjalti svarari.^aí 
eigigan lulf hafí h^nn l^etr látit um konúng enn 
efnl yoru til; |>au játtu Jetta tal optliga sín'.í 
milli* íngÍgerSr haS hann v§trast at tala fetta 
mál fur öðrum mönlium, Jviat konúngr mun 
Verða.okkr reiír, ef hattn veitslíkar ræðúr* Hjalti 
segit jskáldutium/Ottari . ok Gizuriý |>§ir,ségja 
lettavera hií; m^ata háppa rá$, ef framkvœmt 
mætti verða* Óttarr .Vat. maðr máldjarfr vi$ 



144 



m 



m 



72-73 K. 



liöföíngia, kemr hann t>rátt at {lessu máli vi5 
konúngs ddttur/ tala paii optliga {letta sín í 
œiUi öUsaman , ok talaíi Óttarr slíkt hit siíma 
fur henni sem Hjalti um' mannkosti Ölafe kon- 
úngs. En ér Hjalti yar sannfrdSr vorSinn um 
erendiðlok sín, J^ásendi hann aptr hina gauzku 
menn , er honum höiðu pángat fy Igt, ok lét pá 
fara aptr meö sínuni ermdum ok íngigerðar 
' kon\íngsddttur} Hjaltilét okkoma veðr ápau jarl 
ok ínj^björgu um pœr rœður, er hann hafi uppi 
haft vií Íngiger8i, ok sváumsvör hennar um 
bdnorMt hver voru ; komu sendimeím til farls 
nökkurtfc fyrir ]ól. - 

73. pá er Ólafr konúngr Haraldssöu hafði 
sendt|»á Björn á Gautland, liá.sendi hann ok 
aðra menn til Upplanda með peim erendum 
at boða úpp veizlur fur sér, ok ætlar haun 
|>ann vetr at fara at veizlum um Upplönd, 'því- 
at |>at haföi verit siðvenja hinna furri konúiiga 
at fara at veizlum um Upplönd hinn 3}a hvem 
vetr^ hdf hann |>á ferðina um haustit, . fdr 
furst um Víngulmerk, hvataði hann ]^á ferð- 
inni, hann tdk v^izlu i nánd markbygðum, 
ök stefhdi pi til sin ðllum bygðarmönnum 
ok peim öUuxn vaudligast, er first bygðu meg^ 
in hék-uSum} hann ransakaði pá um' kristni-* 
haldit ok par er honum |>dtti ábdtavánt, 'þá 
kendi hann peim rétta.trú ok kristni, ok lagði 
svá ríkt við, ef nökkurii^ væriv |>eir ef eigi vildi 
viðskiljast ok láta fif heiSninni, at suma rak 



I 

hann á brott orlandi," suma lét hann höggva eSr 
hengja , en engan lét hanA úhegndan pann, er , 
eigi vildi,gu8i pjöna, fór hann^ sv& um allt pat 
ríki ok fylkif }afnt hegndi haun ríka senhúríka/ 
hann fékk |)eim kennimenn ok ^etti f)á svá Þykt, 
sem honum |>(5tti bezt samaf hannhafði3 hundr- 
uð yígra manna^ ]»á er hann fdr uppí Rauma* . 
ríki) hann fann j^at brátt á, ^t |>vi minna var 
kristnihaldit, sem hann sötti meirr á landit uppi 
hann hélt |»d hinu sama fram ok snén^öUum* 
lýð á réttatrú, en veítti stdrar reisíngar |>eim^ 
er eigi viídu lýða hans oriium. En er |>étta spurr / 
konúngr sá, erréð f ur Raumaríkí', ]^á pdtti hon* 
um gerast mikit vandkvœði i pessu er ágnúði, 
þvíat hvern dag komu mexm til hans ok marg^ 
irvinirhans, ér fetta kœríu, sumirríkir ensum* 
ir liríkir. Konúngr tdk pá pat ráð, at hann fdr 
uppá Heiðmörk á fund Hrœrekt konúngs, |>viat 
hann var Jiar vitraslr kpnjöngr^ en >er konóng- 
amir tdku tal sin í miUi, pá kom {>at ásamt meö 
Beim at senda orS Guðrðði konúngi norðr ípala, 
ok svá á Haðalaud til |>es8 komings j er par v^r^ 
ok biðja I>á koma á Heiðmerk til fundar við |>á 
Hrærek konúng. Koniiögamir lögðust |>e§sa 
feriJ eigiun^ir höfuð, okhittust pessirS konúng- 
ar á Helðmerk, par sem heitír á^Rfn^isakrií.^ 
Ringr var |>ar hinnfiti konúiigy, brdðiVHrærelis. 
konúngs. peir konúngamir gengu nd á ein,tftl 

4 Bníöi. K . 



* 



146 ' ' ■ = 73 K. 

4 

allir samt} tdk sá furst til oría,* er komínn var 
af Raumaríki , ok segir' J)eim frá ýfirferS Olafs 
dígra ok |)eim úfriSi', er hann gjörSi bœ8i í 
manna aftð'kum 6\l manna meiðslum, suma rekr 
hann or landi eu suma meiðir hann, en tekr 
upp ÍFé fur öllum pisim, er nökkut mæla í móti 
hon\im, ' en hann f err með b£ manns yfir lándit, 
en ekki eptir fví sém lög vor standa til , hann 
IveSst 61 fur Jeim dfriSi hafa'flýit pángat, ok 
marga íj'íka menn aðra , segir hann, |>enna úfrið 
j3iýil>'háfá hæSi eignir ok d8öl af Raumaríki , en 
Jdat nú sé Jetta vandræði mér næst, J)á mun fó 
'eigi lángt til, at|)er munu8 undirslíku áf^llieíga 
at standa, ók er fur (ví vænst, at vér ráðim um 
allir samt, hvért rá5 ná skal taka. Én er hann 
lauk sinni raeíu, j)á viku koniSngarnir allir til 
svara Hræreks koriúrigs, pvíat hann var J)eirra 
vitrastr. Hanil tdk til ináls : nú er fat fram- 
komit, sera riiik grunaði at verSa mundi, fá 
er vér áttúm stéfnu á HaSalandi, ok Bér voruS 
allir ákafastii'j at vér skyldum Olaf hefja upp 
yfir ossj'oK pér vilduS ekki annat heyra, en mér 
kom pá petta sama f hug, at'oss mundi hann 
ver8a harSr í horn at taka, Jegar hann vyrði 
cinvaldi ytir landi. Nú sýnist rnei: 2 kostir f ur 
hÖndúm^,/sá'aniíárr, 'át ver farim allir á fund 
. Ólafs kónúngs ök látim harineinn ráða, ok skapa 
'ok skera allt vár í 'rriillum, ok ætla ek yír sá 
fikkja harír , en pd hygg ek oss Jann be^tan af 
at takaj en sá er ,anuarr, at rísa nú í móti, 






» 

I 



73 K. !=S- 147 

meðan hann hefir eigi víðara yfir landit farit, 
en þdat'hann hafi 3hundrnð manna eðr 4hundr- 
uí, |)á er Jat ekki ofrefl^i við at eiga, ef vér erum 
allir at einu ráSi i en opta^t sigrast f>eim yerr, 
er fleíri eru ok allir jafnríkir, heldrenn hinum, 
er einn er oddviti f ur liðinu, ok aamiast f»at hit 
fornkveína, at sitt ráiS tekr hverr, er í svorfinn 
f err ; nú f err f at svá optdst, |>egar allir eru j^fn- 
ríkir, ok skal engi rikari e$r einnf oríngi heldrenn 
annarr , at |>á tekr hverr sitt rá8, er í kreþpíng- 
ar kemr ok at sverfr, en hirSir þá ekki um hvat 
hvcrigum hentir eiv til ráís liggr, ok er Jíat 
beldr mitt'ráð, at hætta eigi til atetja hamíngju 
vi8 Ólaf konúng líaraldsson. En eptir pat pá tal- 
aSi hverr peirra konúnganna slíkt er sýndiit, 
löttu sumir uppreistar, en sumir f ýstu, ok var5 
engi orskurSr ráíinn, töldu Jþeír á hvárntveggja 
sina andmarka. pá tdk til orða Guðbrandrr 
iDalákonúngr ok mælti svá: undarligt pikkir 
mér , er pér vefiS svá mjök petta mál fur yðr, 
ok eru8 pér J>egar vorSnir gagn hræddir vi5 
Olaf I^enna, nú veittu vér honum styrk at berj- 
ást við Svein jarl fur Nesjum/ ok hefír hann með 
vorum afla eignast land Jietta , nú ef haim viU 
furmuná hverjum vorum'fess hins litla ríkis, 
er vér höftim nú haft um hrí8, ok veita osa pynd- 
íngar ok kúgan, |>á kann ek pat f rá mér at segja, 
atek vil f ærast undan jþrœlkan konúngs, okkalla 

'> Guíröd-r, Dy. E. F, H, J. 

K 2 



» I 



■\ 



\ 



• / 



X 



^ I 



148 ======= '-' . 73 K. 

ekpanu y$arn ekki at manni vera, er nöklcut 
aeárast um Jetta, at yhx takim' Olaf femaa af lifi, 
ef hann íerr hígat í •he^dr oss uppá líeiSmerk, 
fur !> ví at pat er yðr satt at segja, at aldrí strj úk- 
um yfer frjálst höfuS, meSanÓiáfr fessi lifir. Ok 
eptir eggjun fessa snúast peir allir at einu ráSi. 
pá mælti Hrærekr; svá lízt mér áráSagerSí^essa, 
er nii er hel?it ata8ráSin með.oss, at vér munura 
pHrfa at gera ramligt samba?ld, ef hlýða skalj at 
engi fikjöplist í einurðimii viS annann, par^sem 
vér erum í framkomnir vandan áSr ; ná œtl- 
ig pér fat pá, er Ólafr konúngr kemr hígatá 
Heiímerk, at veitaixonum atgaungu í ákveín- 
um staS, ]þá vil ek ei pami trúnaö. undityðr 
^tíga, at Jér séS fá sumir norSr í. Dölum, en 
sumir * át áHeiSmerk, vil ek, ef fetta skal fram- 
fara ok stáSfestastme&oss, at vér séim allirsamt 
ndtt ok dag, partil er f etta ráð verSr fr^mgengt, 
ef aúöna fellr til. pessu játa peir, ok fara nú 
allir samt ; teir láta nú boða upp veizlúr f ur sér á 
Ríngi^kri, ok dr ekka |íar hyirf íng, okgeranjosn- 
ir frá sér lit á Raumaríki , svá at peir vita dag 
ok ndtt um f er8ir Ólafs konúngs ok um í jölmenni 
hans , láta |)egar aðra njdsnarmenn út fara, er 
aSrir íara aptn Olafr konúngr fdr nú utan um 
Raumaríki, sem hann haf öi ætlat, at veizlum, ok 
aptr íneí |)vílíkurí| hætti, sem furr var sagt. En 
er veizlunnar endust eigi, éptir Jví sem ákveSít 
var, fur fjölmennis sakir pess er haníi hafði, pá 

, *^ hlr hyriar \C apir. 






\ 



\ 



73 K. 



149 



lét hann pá par til leggja, at auka reizlunaar 
8em búiii voru, |>víat honum pdtti nauSsyn 
til bera^ at dveljast ok l3æ;:a um siSu manná, 
en sumstaSar dvaldist hánn skemmr enn ætlat 
var, ok verSf ferSin hans skjdtari enn œtlat var , 
upp til vatnsins. Ener konúngarnir höféu fetta 
ráð fest meS sér, fá sendu 'peir orS ók stefndu 
til «ín lendum mönnum ok ríkum bdndum or 
öUum feim fylkjum, er feir áttu vald yfir j 
cn er j»eir komu far, er orS voru send, pá 
eiga konúngarnir stefnu viS pá einasaman, ok 
gera bert fyrir '|>eim sfna ráðagerS, ok kveSa 
á stefnudag, nærr pessi ætlan skal framkoma; 
á fat kveða jþeir ok, at.hverr feirra konúng- 
anna skal hafa 4 hundruð^ mannai eendíi nú 
aptr Hina lendu. menn, til pess at tami^a liði, 
sem ákyeÖit var, ok ^oma síían til mót$ viS |)á 
konúnganá at ákveðnum tíma í nefndan 6ta$. 
Sjír4ðagjör8 líkaði flestum vel, en fd varhér 
enn, sem mælt er, at hverr á sér vin með úvin- 
um. ^ fessari stefnu var KetiII af Ríngunesi, 
en er hann kom heim af stefnunni um^ kveld- 
it, Jíá mataíisí hann, síían klæddist hann ok 
húskarlár hans, ok fdru ofan til vatnsiiis , tdk 
Jar karfann er Olafr konúngr gaf honum, settu 
íram skipit, ok var par 1 naustinu allr reiSi 
fikipsíns, skipaðust síðau til ára ok rda út ept- 
irvatnínu; Keiill hafSi 40 manna allvel buna^ 
at vopnum^ ok klseíum. Ketill komwfar ,er 

') 3 kundnvd', h'n, - ' 



\ f 



I f 



150 . i- ' 78K-. 



V ' 



Ola£r kbnúngr Tar á veizlu, pá er hann gelk 
frá öttusöng y hami gekk fur konúng ok kvaddi 
hánn> konúngr tdk honum velj Ketill segir, at 
hann vill tala við hann skjdtt, j^eir gánga báð- 
ir samtf á tal 2 einir samani J>á segir Ketill, 
hvl^rt ráS peir háfa i millum handa konúng- 
amir ok alla tilætlan peirrai er hann var viss 
TorSinn; En er konúngjr var fiessa viss, pá 
kallar hann nienn sína til slUi sendir hann suma 
I bygSina, ok biðr hann it;e£na til hans reiðskjdt- ' 
uxnpeim er íengisty suma sendi hann upp til 
vatnsins, at taka róðr ar skip pau er peir f engiy ok 
hafa f'mdtikonúngiy enhann gekkpá til kirkju 
ok lét sýngja sér znessu, gekk sföan til borða; 
en er hann yarmettr, bjd3t hann sem skyndilig- 
ast ok fdr til vatnsins upp ^ komu par menn 
hans i mdti honum með skipumi steig hann 
sjálfr á karfann me& Katli ok svá mart manna 
með honumy sem haim tdk upp, enn hverr.ann- 
arra fékk sér |»ar far, sem helzt gat, ok um kveld- 
it er áleið létu (eir frá landi, logn var á veðrs; 
|»eir r^ru um ndttin^ upp eptir vatninú| kon- 
úngr hafði nærr 3 l]iundruð^ manna. Fyrr enn 
dagaði kom hann upp til Ríngisakrs, vurðu 
varðmeun eigi f urr varir við, enn liðir kóm upp 
tilbæjar. peirKetiII ok hans menn vissuglöggt í 
hverjumherbergjum konúngamir sváfu^^par sem 
^eir hö£ðu ^ðan faritáðr annatkveldit, l^tkon- 
úngr pá taka öll pau herbergi, 8vá atengi maðr 

«) 4 tuadruár, C, £. 



4á 



73 K. ■ ■' 151 

kvæmistpaðaná brott, ok biðu srá lýsíngar. Il^on- 
úngarnirhöföu engan liðskost til varnar, ok roru 
peir allir handteknir ok leíddir svá fur Olaf kon- 
líng) |ivíat hann bannaði at bera vápn á pá. 
Hrær eki; pdtti maðr for vítri ok harðráðr , JxJtti 
Ólaíi koniSngi hann vera dtrúligr, 'pdtt hann 
gerði nökkura sætt við h^nx^ pvi lét hann blinda 
Hrærek báðum auguxn^ ok hafði hann með sér 
slðan, en hann lét skera túngu úr Guðrauði Dala 
konútigi, en Hríng ok 2 aðra lét hann sverja 
s^r eiða, at \eit^ skyldu fara í brott or Noregi ok 
kóma aldrí aptr siðan, en lenda menn ok bændr, 
|)á er sannir voru at ^essum svikum j rak hann 
suma or landi, suma lét hann meiða at hönd- 
um eðr f dtum ^ af sumum tdk hann «ættir \ irá 
Jéssu segir Ottajrr svafti* : 

Lýtandi* hefir Ijdtum ' 
landráðandum branda. 
um stiUíngar allar 
ifla folds'* uui goldit} 
hafa lezt pú héiðskra' jöfra 
herskorðandi forðum 
mundáugs laun, pá er meinum, 
mætr gramr ! um^ f)ik iættu^ 
Braut hafið, bððvar preytir 
brauda rjdðr, or laudi, \ * 

raeirr fannst pinti enn Jieirra 

«) Sighvair ska'ld, //, /. *) hér sleppr E um sinn^ *) Ijótu, 
B, 7), /, A, .S;'li<)tan, //i/i. 4) fold, C, F, L. ^) heimsJta, . 
B, Z), JT, Z; hælaka, 7, 5. ^) yriíf, hin. 7^ y^^^ v, r M. 



1 



/ 

.1 



152 \ : 78.74K. 

lirebry döglínga reknaj 

stökk, 8em|>jdð of l^ektíi 

Jér hYerr konúngr ferri, 

l^eptuð jer enn epíir 

oröreyr fesser sat norSast 

^ Nú ræí r þá f ur peirri , 

Jik remmir guð miklu , 

fold, erforSam héldu 

,fímm bragníngar, gagnij 
^ [breldr er' austr til Ei8a 

[ættland und sik ránda', 

Qiungii sat elda slöugvir*. 

á«r at slíka lá8i*. 
Olafr konúngr lagíi fá undir sik alltfat ríki, er 
pessir & könöugar höfðu átt, tdk hannfá gislar 
^f lendum mönnum ok bdndum, hann tdk veizlur 
ok gjöld norSan orDöIum' ok vííJa umHeiðraerk, 
pk «nýr |>ai$an útá Raumaríki ok p^San vestr á 
Haðaland, : pann vétr andaSist Sigurðr konúngr 
«ýr, mágr Ólafs konúngs, á Rlngaríki, ok gerSi 
Asta,, todSir hans, veizlu mikla í mdti honum j 
fá bar Olafr kánúngr einn konángsnaíh i Nor- 
egi öUupi. ' ^ . 

74, Svá er sagt Já er Ólafr konúngr var 

á yeizlu með Astu, mdSur sinní, athiin leiddi 

fram börn s(n fur hann ök sýndi honum} kon- 

úngrinn setti á knésér Guthorm, brdSursinn, en 

,á annat kné sét Hálfdán brdSur sinn, konúngr 

^) breid" eru , Mn. ^) tístttónd und þér (riifr þik, ' J) gönd- 
lar, hin. ^)JþrawigTÍr, B, D, F, /, *, 5. ♦) ti&i, C. 



74 K. 



• 



tf O^ 



^mtt 



153 



sá á sveíaana .tim hrí5, |>á ýglíst hann ok lcit 
reiSulijgá til peirra; |)á glúpnaðu sveinarnirj 
síðan fdru |)eir í brott, pá leiðir Ásta tilhans 
hinn ýngsta son si^n, er Haraldr hét, hann var 
pá prfevetr , konúngr setti hann |>á á kné sér ok 
ýgldist-á hann, en Haraldr sá á hann, xipj) £, 
mdti honum, ok starði á konúnginn, |>á tÖk kon* 
lingr í hír sveininum ok kipti stundar hart, 
sveinninn tdk pá í kamp konúnginum ok hnykti 
sem hann máiti. pá mælti konúngr: hefni<- 
samr munt ]þú sííjarr, frœndi ! Annann dag.reik- 
aði kpnúngr úti um bœinn ok Asta mdðir hans 
meí honum, pá gengu pau at tjörn einnihverri, 
I>ar yoru'pá sveinarnir, synir Astu, Guthormr 
ok Hálfdán, ok Ifeku sér , J)ar voru gjörvir bæir'" 
ok kornlöSur, naut mxJrg ok sauSir , "þaj: voru ^ 
leikr peirra sveinanna, sem jafnari er tídt úng- 
mennuqj j skamt fa^ían við tíömina var Haraldr 
éinnsaman hjá leiruvík nökkurri, hann háfði 
I I^ar tréspánu marga, ok fliitu þeit par við landit, 
Konúngr spurr, hvat pat skyldi} Haraldr kvað, 
pat skyldu vera skip sín. Konúngr hld ok mælti ; 
verakann J)at, frændi! at par komi Jíinnar æii, 
at J)ú ráSir fur skipum. pá kallaSi ko'núngr 
Jángat Guthorm ok Hálfdán, hahn spiirr-f)á 
Guihorm: hvat vildir pá flest eigá, frændi ? Akra, 
s^ir hann. Konún^r mælti : hversu víða akra 
vildir J)á eiga? Hann svarar : pat vildi ek atnes 
pettá væri sáð hvert sumar, er hér gengr lUí 
vathit, eh par stdíu tlu,bæir í uesinu. Kon- 



» I 



154 - . . . ■ . . 74-75 a. 

I 

úugr mæltz : ríst væri pat mikiilakr. • pá ^urr 
. hann Hálfdán, hvat hann vildi flest eíga ? Kýr, 
segir hann, hversu margar vildir pii pær eiga? 
segir konúngr j Halfdáa maélti: pá er jþœr færi 
til Vatns, tskyldu paér sem pykkvast standa mega 
. umhverfís vatnit. Konóngr svarar : bú stdi: vild- 
i8 |)i5 eiga , cr pat ok líkt feðr yörum ^ væri ók 
takanda f eirri sátt, at jþið vyrSiS pvllíkir menn, 
sem hann var. pá spurr konúngr Harald : hvat 
vildirf)iiflest eiga? Húskarla, segir hann, Kon-i 
úngr mælti : hversu marga vildir Jú eiga hús- 
karla? Hann svarar: pat vilda ek at |>eir væri 
svá nökkuru margir, at jj^eir æti at einu máli 
kýr Halfdánar, brdður líiínB. pá hld konúngr pk 
mælti til Astu, mdður sinnar: hér muntu kon- 
úng uppfæða, mdðir! segir hann; eigi var "þá 
getit fleiri o'rða peirra. 

76. í Svífjdð var fát forn lands siðr, meðan 
heiðni var, at höf uðbldt skyldi vera at tTp*psölum 
•at gdi vetrar, skyldi |iá bldta til árs ok friðar ok 
sigrs konúngi sínum, ok skyldu menn f^ángat 
sækja úm allt Svíaveldi , skyldi par vera |)íng 
allra Svía, ]^ar var pá ok markaðr okkaupstefna, 
ok stdð viku markaðrinn; en núsíðan kristni var 
alsiða, en konúngarnir afræktust at sitja atUpp- 
6ölum, fiá var f ærðr markaðrinn ok hafðr kyndil- 
messu, ok hefír ^at haldizt síðan, er nú hafðr 
eigi lengri enn stendr 3 daga, ok er ]^ar |)á 
|)íng Svía, ok sækja peir {)á pángat tim allt landit. t 
Svíaveldi liggr í mörgum lutum, einn lutr 



j > 



"T^ 



7ðK. ■ TE^SESESES, 155. ^ 

Sví|>}d8ar er Vestra-Gautland ok Vermaland ok 
Markland ak J)at er par liggr til , ok er pat svá 
mikit ríki, at undir pann biskupsstdl, er |)ar er, 
eru 12* hun^ruð kirkna; annarr luti lands er 
Eystraland*, I»eim biskupsddmi fylgir Gáutland 
ok Eyland, ok er pat tallt saman miklu meira 
biskupsyeldi. í Svípjáð sjálfri er einn lutilands, ' 
er Suðrmaíinaland heitir, |)at er einn biskups- 
ddmr; pá heitir Vestn^annaland eðr Fjaðrundá- 
lan'd' i fá heitir Tíundaland* i hinn f jdröi lutr 
Attanda' land; |>a er Sjáland ok |>at er|)ar liggr 
til, Jat liggr hit eystra meS hafinu. Tíunda-. 
land er göfgast ok bezt bygð i öUu Sviaveldi, 
pvíat piágat lýtr til allt tíkit, far eru Uppsalir, 
.par er konúngs atseta^ fárer ^rkistdll, par er 
^ðkendr Uppsa^a auðr, págat skulu tiUeggjast 
allar s^kyldirum alitlandtilUppsala; yfírhvern 
luta laiids er skipaðr jlögmáðr, ok xœðr hann 
mestu vi8 bændr, fvíat J^at skulu lög vera^ sem 
Jeir vilja uppkveöa eSr segja; en ef konúngr eðr 
jarl eðr biskup ferr yfir landit, ok eigu fírig vi5 
bændr, pásvarar lögmaðr af hendi bdndaoksezt 
fur öU |)eirra mál, ok fylgja honum svá bændr, 
at ofreflismenn J)ora varla at , koma á Jíng lög- 
manna, ef eigi vilja bændr eírlögmaSr; en ef 
lögin skilr &, f á skulu öU hallast til mdts vi5 
Uppsala lög; allir lögmenn aSrir skulu vera 
undirmenn Tþess lögmans, er áTíundalandi er. 

1) 11, C, F, J, JT, ^; 10, L. ^) Eystra-Gautlðna, C, D, F, 
J, Ky L, S. ») Fjérd'imgaland, D. *J enn þriðri luti STÍþjóð"- 
' ar, &. v! in, ^) AttJHuda, C, Z>, F. 



/ ' > 



I. 



. y 



* 156 ' " . ' 76 K. 

W. pá var á Tíundalandi logmaSr gá^ erpor- 
gnýr hét, faÖir haus var nefndr porgnýr por-' 
gnýrsson, feir lángfeðgar böfSu par' verityfir- 
lögmenn um margr^ konúnga œfi á Tíundalán* 
di. pessi porgttýr vár pá kallaír vitrastr maðr 
1 öUu Svíaveldi^ hann ^^ar frœndi Rögnvalds 
jarls ok fdstrfaðir hans. Nú er |»ar til máls 
at taka, er furr var frá horfit^ at j^eir menn 
komu til Rögnvalds jarls, 6r. 'þa.ix íngigerSr 
konúngsdóttir ok Hjalti Skeggjason^sendu aust* 
^n meS bréfum , báru feir fram sín erendi 
fqr jarl ok f ngibjörgu, konu hans, ok sögi^u at 
konúngsddttir heíði opt rædt fur Svía konúngi 
um sœtt peirra Olafs konúngs ok Noregs kon- 
úpgs, ok henni pdtti úvœnliga horfa at svá 
búnu. Jarl sagSí nú Bírni, hvat hann hefði 
austan spurt, ok bað hantlaptr fara við svá búit 
ok hætta eigi meirr á. Björn sagSi, at hann 
skal at vísu framhalda sinni fefð, fartil er hann 
hittir Svía konúng, ef hann má framkom'ast, 
en veizt pi fat, jarll at þú liefír f ví heitit at 
fylgja mér á konángs fund? JarL játti pyf. 
Nú líðr fram vetrinn, ok |)egar á bak jólum 
býr jarl ferð sfna, hann hafði 60* nianna , par 
var með honum Björn stallari ok hans^ föru- 
nautarj fdr.jarl ná austr í Svf|)jdð, en er hann 
sdtti uppí landít ^"^ "þá sendi hax^n menn f ur ser 
til Uppsala, 6k sendi orð íngigerði konúngsddtt- . 
ur, at hún skyldi koma í mdt honum útá Ull^ 

'^ hdr sleppr I um tinn* ^) 40, C. 






t 

I 



76K. ^IS^ESSSS: 157 • 

arakr^, Jar 'átti hún bú stdr. En er kon.úngs- ' 
ddttur komu orS jarls, |)á fdr hún ok vildi |)á - 
för eigi undir höfuS leggjast, húh fdr fjölmenn, 
far var Hjálti Skeggjason meS henníj en áÖr 
hann fdr, gelík, hann . fúr konúng ot kvaddi 
hann ok mælti: Bit |>ú nú allra konúnga heiK 
astr! olp er pat .satt at\segja, at ^khefir Jess 
hvergi komit , at ek hafi alslfka tign séS, sem ' 
her me8 yðx:, skal et ok.Jat orÖ frá bera, hvar 
sem ek kemr, vil ek jess biðja Jik, konúngr ! 
at j)u sér vinr minn. Konúngr svarkr: hví 
* lætr .f ú s vá b rautfásliga , ' H jalti! Hann s varar : 
ek rfó nii furst út á Ullarakr .með íngigerði^ 
ddttur y ðarri. Far |)úvel ok heill, Hjalti! segit ^ 
konúngr, vitr maðr ertu ok velsiSaðr, ok kannt 
vel at yera með tignum mönnum. Gekk þá 
Hjaltileií sína, ok yeiðjþá i5tá Ullarakr með 
íngigerSi konúngsdóttur, hún fdr tií búss síns, ok 
lét par búa veizlu mikla í nidti Rögnvaldi jarli. 
SíÖan kam jarl |)ar, ok var hdnum vél íagnal 
Dvaldist jarlfar nökkurar nœtr; fau konúngs- 
ddttiraalaðust mart viÖ, ok flest um J^á Noregs • 
konúng ok Svíakonúng, segir hún,.at.henru 
Jikk\r úvænt hoffa. um sættir með Jeím kon- 
úagunum.. pá'mælti jarl: hvern veg er per 
l)at gefit, frændkona ! ef Olafr Noregs konúngr 
biðr pin, sýnist oss |)at helzt til heilla sátta ok 
einhlitast, ef mægðir^mátti takast meðkonúng- 
unum, Iþviat osslízt |)essi siaðrOláfr úlikr flest- < 

4ulUr,k<.C.. 



\ 



/ 




f 

•l 



158 ■ 76-77 K. 

um möhnum , en ^i vil meS engu mdti meí 
]^ví gánga. Hún svarar: faSir miijn skal sjá 
ráí fyrir mér, en fá ert 'þú svá niinna frænda 
annarr, at ek vil helzt raitt mál undir eiga, 
Jat er mér fikkir svá miklu máli skipta , egr 
hversu ráíligt J^ikkir |>érpetta? pat fikkir mér 
allráSligt, segirjarlj taldi hann fá upp marga 
mannkosti um Ólaf'konúng, pá er stdrvegligir 
voru, sagSi hann henni Já f rá atburSum j)eim, 
er fá höfSu fur skemstu gerzt, ok hann hafði 

' Já ný spurt af Noregi, er Olafr kondngr hafSi 
handtekit 5 konúnga á einummorni, pá er allir 
vildu aðr sitja um líf hans, ok rak fá alla af 
ríkjum gínum, en lagSi undir sik eignir ^irra 
ok iók meS |>ví sitt ríki ok veldi. Margt ræddu 
hauúm Jetta mál ok urðu á allar sínar ræSur 
veí sátt y íór jarl í brott, ]þá er hann var búinn ; 
Hjalti fórmeS honum. 

77. Rögnvaldr kom einn dag at kveldi 
til búss porgnýrs lögmanns, par var mikiU 

. bær ok stárkostligr, voru far margir menn 
úti, er peirkomu; peír fagnaðuveljarli ok tóku 
við hestum peirra ok r eiða , feir , gengu mní 
stofu, par sat í öndvegi n;ia8r gamall, engan 
mann höfSu péir-Björn sé5 jafnmíkinn, skégg 
hafSi hapn bæði mikit ok breidt ok sídt, svá at 
Bat lá i knjám hans ok breiddist 'um alla bríng- 
una,, harin var vænn maðr ok göfugligr. Járl 
gekk fur hann /ok heilsaði honumj porgnýr 
fagnar vel jarli, ok ba'S hann setjast í rúm sitt, 



• > 






77K. === 159 

« 

J>ar ér haíin* rar vanr át sitja j Jarl settist pá 
öðrum œegin £ öndvegi gegnt Porgnýri, |)ar 
dvaldist jarl nökkurar nætr, áðr hánn bar upp 
erendí sín, ok einn dag beiddi hann porgný/ 
at peir skyldu gánga í málstofu} "þeir Björn 
gengu Jángat meS jarli ok hans förunautar. 
pá tdk jarl til máls ok sagíi frá pví , er Ólafr 
'konúngr hafði sendt págát menn sínameð J>eim 
erendum, at hann vill sœttast viá <31a£ Svía 
konúng, talaði jarl parum lángt eyvendi, hvert 
vandræíi Vestr-Gautum var af deilum konúng- 
anna q^k peirra új^ykkju ; hann sagði ok porgný 
frá |>ví, at hann hafði heitit sendimönnum Óiafs 
Noregs konúngs at fylgja Jeim á fund Svía 
konúngs , svá at peir mætti flytja lihrœddir 
eyrendi sín fur |>á söký jarl sagði honum ok 
pat, at Svía konúngr t<5k {jessu máli svá I>úng- 
liga^ at hann lét éngum manni hlýða skyldu, 
^t gánga með pessu máli. Nú er svá, fdstri 
minh ! sem optarr, at ek verS teér eigi einhlítr 
at |)essu máli, hefi ek ok |>ví sdtt á |>inn 
fund, at ek væntijp |>ar enn heiUa ráða ok |>íns 
trausts ok liðsinni. En er jarl hætti ræðu 
sinni^ pagíi porgnýr lánga stund , en er hann 
tdk til máls , J>á mælti hann svá : undarliga , 
skiptið |>&r til , girnizt at taka tignarnafn en 
kurini8 yöréngi forráðeðr furhyggju, I>egar |>ér 
komií í nökkurn vanda; - hvl skyldir j>ú eigi ^ 
hyggja at Jví , áSr f ú hézt fessari ferð, at pú. 
hafðir ekki ríki til fes^ at mæla né éitt orð í 






V 



I • « I 



160 . i ^77-78 K. 

xndti Ólafi Svía koudngi^ pikkir mér hitt eigi 
úvirSíngar vænna, at vera í bdnda tali, ok vera 
frjáls orða sinna, at mæla .slíkt er |>u vill. Jarl 
pakkaði honum vel ori sín, ok dvaldist hann 
J)ar um hríS, ok rei8 meÖjþeiiiiporgnýrtilUpp- 
sala |)íngs, ok kom |>ar allmikit fjólmeani, ]þar 
kom Q^afr konúngr með hir^ sihni. 

78. IHinn fursta dag er |)íngit var sett, sat 
Plafr konúngr á stóli ok |)ar hirð hans uxp- 
hverfis, en annann veg á |>íngit sátu |>eir á 
einum stdli Kögnvaldr jairl ok porgnýr Íögmaðr, 
en á bak J^im stdli stdð bdndamúgrinn ok allt 
umhverfis í hríng, sumir fdru á hdla eðr hæðar, 
at hejra hvat talat var; én er talat voru kon- 
úngs erei^di, |>au er si8r er til at tala á fíngum, 
ok er J)ví var lokit, 'f á stdð upp Björn stallari 
hjá stdli jarls, ok mœltihátt veloksnjalt: Oláfr 
konúngr sendi mik híngat |>e5s eyrendjs, at hann 
vill bjyjða siætt af sinni hendi Ólaíi Svíakoniingi, 
ok pat laúda skipti sepi at fornu hefir verit 
miUi Noregs ok Sví|)id5ar. Björn mœlti svá 
hátti atSvía kondngr heyrSi gjörla, en furst er 
Svía konúngr heyrði nefndan Ólaf konúng i I^^ 
hugði hann, at sá maðr mundi ilytja nökkut 
hanseyrehdi, okbað menngefahljdð tiU ^n er 
hann,heyrði rædt um sætt ok landaskipti JUÍHí 
Noregs okSví|)jdðar, \k skildi hann af hverjum 
lotum vera mundij J)á Ijdp hann upp ok kall- 
aði hátt, at sá maðr skyldi áém ákjdtast peg}^} 
ck kvað slí^t ekki g^ra mundu. Björn sattist 



78 K. .. . " S 161 

}>á niðr. En er hljdð fékst í aunat sinn, "þá stdS 
)arl upp ok mælti, hann sagfii furst frá örðsend- 
íngu Olafí digra ok sœttarboðum' tii Svía konT 
úngs, ok frápví'at Vestr-Gautar sendu Ólafi 
konúngi öU orð, til pess at sœtt vœri gjör viö 
Noregs konúng ok NorSmennj taldi jarl upp 
hvert vtodræðí Vestr-Gautumvarat|>ví,at nlissa 
feirra luta allra af Noregí, sem |)eim var mest 
árbtSt i at hafa, en í annann stað sitja fur áhlaup- 
um Vlkverja ok hemaSi, ef Noregs konúngr 
samnaði her saman ok herjaði ^ |)á , jarl sag5i 
ok, at Noregs konúngr hafði ^ángat menn senda 
peirra erenda, sem sæmilig er upp at hera, 
at hann vill biðjaíngigerðar ddttur hans. En er 
jarlhætti atnala, pá stdð upp Ólafr Svía kon- 
úngr, ok var allreiðiligr, hann svarar pángliga 
umsœttina, enveitti jarlistórar átölurok púng- 
ar um pá dirf ð, er hann hafi gert frið vi6 |>ahn 
hinn' digra mann ok lagt við hann vináttU| 
taldi jarl fur pat sannann at landráðum' við sik, 
sagði ok pat makligt, at hann væri rekinn or 
ríki,cOk sagði at slíkt [væri allt'af áeggjaníngi- 
bjargar konu sinnar, ok taldi |»at vera hit úsnjall- 
asta ráð, er hanti héfir ,f?ngit at girndum svá 
stdrborinnar konu ok ríkrarj hanní talaði lángt 
ok sliéri |)á enn rœSuniii at ly ktum á hendr 
fieim hinum digra manni. En piegat hann sett-^* 
ist niSr, pá var furát hljdtt um hríð, j^á stdS 

MmaisaMB— -»•— a^— vaOiB 

^)^hlaut hánn, hin* 

4 BiarDX. *< 



\* 



Uh 



» \ 



/ 



I§2 = 78-79 K. 

% 

upp porgnýr logmaðr, enf>egar faann stöS upp, 
jþástóðúpp^llrbc^ndaniiigrinn, ^eirer áSrhöfðu 
setit, ok |>ustu at allir fiangat^ peir er áðr höfSu 
ánnarstaðar setít^ oi: vildu h^yra, hvat porgnýr 
talaðji pá var furst gnyr mikiU af fjölmeimi ok 
r&pnum, en erhljóð fékkst, mælti porgnýr: 

79. Annann veg er skaplyndi manna \ enn 
furr hefir verit;. Porguýr, föðurfaðír minn, 
mundi glögt Eirík Uppsala konúng EymuDdar- 
son^ oksagðihðíDnpatfráhazisháttum, at meðan 
honum yar semlH.tast, herjaði haiin hvert sijmar, 
ok hafði leiðáDgr l&ti, ok fórtil ýmissa landa, ok 
hann Ugði undir sik Finnland ok Kirjálaland^ 
Eistland okKúrland^ ok svá viðá um Austrlönd, 
ok muu enn s}á þær ]arðborgirok stdrvirki, ér 
hann lét gera 9 ok var hann |»ö eigi svá stohs eðr 
stÓTy at hann hlýddi elgi mönaum, ef skylt áttu 
at tala við hann. pQi^guýr, faðir minn^ var með 
Bimi kdnúngi lánga æfi, voru honum hans siðir 
kunnir^ stdð-um æfi Bjarna|rkonúngs hans riki 
Jtieð miklurpi styrk en engum skort eðr purð; 
var hann ^ó góíSj: ok dœll sínum mönnum* Ek 
rmá muiia Eirík kQUÚng hinn sigrsæla , var «k 
með honum í mörgum herftiirum 1 jdt hann ' 
rífciSvía konóngs^ rW^.varði harðfenglig»^ ef á 
var leitat hans ríki, varð oss |>ó gott orðum vi5 
hann at koma. Kn konúngr |>€s$i, e^ nú er yiir 
landí, lœtr engum manni híýða at mæla vi5 
sik, nema f at eina, er hann vill vera.l^ta^ ok 

») SviakomSnga, D, F, U, L, ^) Kýij'aH^ C. 



j^ 



'n 



t . 



79 K. g |63 

héfír við pat allt kapp , en' hann lœtr skattlönd 

sínundansér gánga af eljanárleysi ok prekleysij 

hann gírnist ok til pess at halda Noregs yeldi 

undir sik,^ er enginn Svía könúngr hefir girnzt, 

ofc gjörfr hann í |>ví mörgum möhnum meitl ok 

únáSir. Ná éj^pat viU vAl-r bdnda, at ptS, Ólafr 

konúligr! gerirsættvií Olaf konúngdigra, ok|>at 

imeí at pá giptir honum íngigerði, ddttur |)ína. 

En ef J)á viU vinna aptr undir |>ik ríki pau £ 

Austrveg, er frændr {)lnir hafa átt ok forellrar, 

Já viljum vér allir fylgja |)ér ok styrkja J)ik til- 

fess. Meír|>vl at Já viU eigi hafa pat, er vér 

mælum, '|)ámunu vér veíta fér atgauhgu hér 

j^egar á |>inginu ok drepa |>ik, ok |)oÍa pér eigi 

iífri8 ofc úlög páu, er |)u gerir ok tekr tíl j ok 

hafa svá gert hinir furri frændr v&rir ok forell-' 

rar, J)i er jþeir stey ptu 5 koniingum í eina keldu 

á Múla Þ^Hgi, sem pú muat heyrt hafa, er áSr 

höföu uppfylzt ofmetnaíar, sem iiú hefir fii vi5 

oss } seg nú, hvárn kost fú viU upptaka ! pá 

' giör8i bdndalýðrinn Jegar gný mikinn ok vápna- 

brak, Olafr konúngt stendr I)á upp ok mælti, 

segir at allí viU hann svá verá láta; $em bændr 

vilja, segir at svá hafa 'gert hinír furri kon- 

iJngár, at feir hafa bændr látit ráía me8 sér, 

fví er Jeir vildu: StaðnaSi |>á kurr bdnd- 

anna. Eptir fat talá Jeir allir saman höfð- 

íngíatnir, konúngr ok jarl ok porgnýr, ok gera 

frið ök saélt af Svía kondngs hendi, eptir Jví 

L 2 



/. 



,164 .. . \ 79-80 K. 

s 

sem Noregs konúngr , hafSi orí til ««öt. Var 
á pví píngi |>at ráíit, 'at Ólafr konúngr Har- 
aldsson skyldi fá íngigerSar, ddttur OMs Svía 
konúngs, tdk pá Rögnvaldr jarl festar af Svía 
konúngi, ok var Jífessu nú til staáar ráöit. 
§litu peir nú pínginu. at sv6 mæltu. Fót jarl 
bá heim, ok hitti konú^gsddttur, ok talaSu Jáu 
margt um fetta málj bán sendi Olafi ion- 
únglsJæSur af pelli mjök gullsau^iaííar', ' ok 
silkiræniur. ydr jarl Jþá 1 brott við svá, búít, 
qk þcir Björn nieð honum, . dv^ldist Bjdrn par 
t4 litía hrí8, ok fdr stöan.aptr til Noregs meí 
fiínu förupieyti. En er hann hitti Olaf kon- 
-úng, sag5i hann honum erendislok sín, |>au 
scm yoru. Qlafr konángr pakkaSi honum vel 
f crbiná, ok segir sem satt var, . at Björn haf ði 
gæíu tilbprit í sh'kum úfriSi sem v^, at koma 
/ fram erendi sínu. Ólafr konúngr fdr, et vár- 
aði, út til sjóvar, ók lét biS^ skipsín, ok etefndi 
til sín li8i slnu, ok fdr um várit út allt eptir 
Víkiuní tií Líðandisness ok allt hor&r á Hörí- 
aland, sendipá orð lendum mönnum, ok nefndi 
tilall^ hina rikastu menn or héraðum, ok bjd 
{)essa ferð at öllu sem yegligast, er hann ætl- 
aði at f ara í mdti f estarmey ju sinni $ veizlan 
skyldi vera um haustit austr vi8 Eiívi vi8 
Landamæri. 

. .80. Ólafr konúngr háfði með sér Hrærek 
blinda, en er hann var gróinn sára sinna, pá 

^) gullfkotnat, C. '' , 



80 K. "■ ' .■'■ -IH , 165 

fékk Olafr koiuSngr honúm 2 'raenn til fylgðar 
ok pjóíliistu vi8 hann, ök íét hanií silja i hásseti 

h]á sér, Ok hélt hann at klœSiim ok drjkk eng- 

•I » - 

um muirverri, ennbann hafði áðr haldit sik sjálfn 
Hræyetr koniSngr var maðr fámálugr, en svör* 
stuttr J)á er .menn orkaðu oría á haun*; 'Jyat- var 
venja hans hvern dag, éit hánn létleiða éik iJti. 
um daga frá öíJrum mönnum í hrott, jjáharði 
hann knapanii^svá at hann étöktí bröl;t, pá sag8i 
Hrærekr til Olafs konúngs, atsá sveinn vildi 
ekki hönum pjóna;' pá skipti Ólafr koHiíngr 
um pjónustumenn vii8 hann, ok fdr allt á sömu, 
leið, at engi pjdnustumáír'hélzt viSmeSH^æ- 
reki; pá fékk Olafr kbiiúhgr^til fylgðar ok gæzlu 
viö hann pann mann, er Sveinn hét, ok var 
frændi Hræreks konóngs, ok hafÖi vérit' háns 
maðr áðr. Hrærekr hélt teknutti hætti um 
strlðleika ok ^vá umeinfarar, en ér feir voru 
2 saman staddir,, pá var hann kátr ofc málreit^ 
inn, hann minntist {>á ámargá luti, {>á er fur 
höið;i verit ok um hans daga höfSu atborízt, ok 
hverr brugðit hafi hans ríki ok sœlu, en gjört 
haQU at ölmtísilmanni : en hitt pikkir mér pd 
púngastat vita, segir jáann, er pú eSr aðrir 
frændr mínir skulu ekki at manni verða ok svá 
miklir ættlerar, at engrar svíyirSíngar skulu 
pora at hefna^ peirrar er gjörvar eru á ætt várri 
pvilíkar hörmúngartölur hafði hann ful- Sveini, 
frænda sínum. Sveinn svárar : at peir áttu við 
ofré&i um at eigá, en peir höfðu litla kosti 



i V 



* / 



» 



166 



80 K. 



sjálfir* Hrœrekr srarar:' til hyers skulu vér 
lengi lifa við skömm dk izleiðslur, néma sv& beri 
til, at vér sigrimst blindir á jþeim ^ er oss sigr^Si 
« sofandi, heilir svádrepum hannólaf hinn digra, 
hanuuggirnú ekki atsér^ kannveraat niálegg-* 
ist litit f ur hann, ek skal ráðin til setjai ok ei 
vildi ek hendmar tii spara, ef ek mœtti feim 
viðkoma, en |>at má ek eigi fur sakir blindleiksy 
ok skaltu f ur |> ví bera vápnin á hann i en l^egar 
Olafr er drepiiui, pái veit ek aiforspám n^ínuEP} 
at Jiáhverfrrikit undir úvini bans; nú kann vera 
at ek.verði 'þá konúngr,. f>á skaltu vera jarl 
minn. Syá kom fortölum hansy at Sveinn játáði 
at fylgja |>essu úráði. Svá var ætlat ráðit, at|>á 
er koniinjgr gekk tiil aptausöngs, 'stdð Sveinn í 
svölunum úti f ur kpnúngi| ok haf8i sverÖ brugð- 
it undir yfilrhöfn sinni , /ok J>á er konúngr gekk 
út or ^tof unni^ bar hann skjótara at enn Svein 
varði, ok sá hann i andUt koniinginum) er hann 
gekk út, pk bliknáði hafan, ok varð fölr sem nárri 
bkféllust honum hendr, er betr var« Konijngr 
^ fann pat I>egar, athonumbjdnökkut iUt i skapi, 
ok mœlti: hvat er nú, Syeinn! viU |>á svikja 
ipik? Sveinn kastar af sér kápunni ok í brott 
frá sér saxinu, o*k féll til föta konungi okmælti: 
allt á gúðs valdi ok yðru^ herra! Konúhgr bað 
íneipi sina taka hann^ ok^var hann settr i járn; 
|>á, létOlafr konúngr færa sœtiHræreks á annann 
páll, en hann gaf grið Sveini, okförhannibrott 
or landi. Konúngr fékk |>á annat^herbergi at 



80-81K. , ' ' ' ' ■ 'i^ ' ' 167 

SQÍa í, ennpát érbann svatL • Konúngr fékk tíf 
2 menn af hixð sintii at fylgja Hræréki <feg ok 
ndtt, |>eir menn hðfóu áír Íengi pjdnat Oláfí 

I konúngi ak sfnthonum mikin tníleika jafnan. 
Hrærekr gerði nú ými^t) at hann var einteiti, ok 
svá glaðr ok kátr at ha*«>^lék vi8 ffngr sér, ok 
f ékk bvatvitna til skemta^ar , eðr hitt at }iann* 
]^agM uppmörgum d^grrnn saman, svá'at hann 

. mælti við engan mann^ stuná!um mælti hann 
margt ok þó fllt^ svá var ok at stundum drakk 
haun hverxrinann af stókki, ' ök gerði alla 
iifæra Já er nær honwm voru, erí opiast drakk 
híom lítilT. Ólafr konúngr fékk' honum veí 
skotssilfr, Opt gerði Hrærekjr pat, j)á er hápn' 
fdr til herhwgis, áðr haim fdr tii,sVefas, at hann 
Ifettaka inn mjaSarbyttur nökkurár, ok gaf péim 

X at drekka pá ölkira herbergiöfnönnum , ok áf 
slíku vaxá haiin pd pokkasæll. ' ' ' 

81w MaÖr er, nef ndr Finní litli, upplénzkr 

, tnaSr, en sumir ségja hann íinnskan at ætt,- 

' hann var manna minnstr ok allra manna fdt- 
hvátastr, svá at engi bestr tdk hann á rás, hann* 
kunni maiina bezt við skíS ók'boga, hann báfíi' 
yerit lengf |)jdáu6tumaðr Hræreks kommgs ok' 
farit opt erehdá hans, |>eirra er trúnaSrlá'undir, 
hann kimni alla vegu um Uþplond, hann Var 
ok málkunnigr öUu stdrmennij s^ síöan Mræ^- 
rekr var tékinn Í fángelsiy j>á élds^^Finnp í ferð^. 
öie8 knöpum ok pjdnustumönnum , ofc jhveW 
smner h^iA^ máttí, kom hafnn-sfer í tal ok í 
f>j<5nustu yið H[rærek^ok v^ op^ 4 ^ali við hann. 



r~ 



I ^ 



. I 



jlOo . ^^^"^'^1^ ' * 81 K. 



^ 



Hrœrekr vildi ékki^ at fieir talaði kningMm , 

s^mfa8t, ok ]^tti /sem \k munði siðr í ráSit; '^n 

er á leiS várit, ok f>eir sdttu litíVíkina, I>i hvarf 

Finfir í brott. frá Uðiíiu nö]|^kuca daga, * kom haan i 

^á enn aptr, er 9tund leið, ok dvaldist {)á enn ^ar 

um hríð, pk fdr svá. esiw fram optai^r^ at Fixmr 

hvarf i brott, en stundum kom hann aptr , ok 

var at pessu engi gaumr gefinn ^ |>viat margir 

voru u mr ennendr með liðinu. Oiafr konúngr 

kom til Tiiusbergs nökkuru f ur páská, ok dvald« 

ist par }engi um várity \k kom' jiar til bæjarins 

mart manna , bæði Saxar ok Danir , austan or 

yík ok nörðan. ör landi, var |>ar |>á mikit fjöl- 

mennij par var jþá ár mikit, ok höfðu menn 

drykkjur miklan pat barst 9$. á eihu kveldi, 

]þá er Hrærekr var kominn^ i herbergi fiat, er 

hann (var) vaur at sofa í, þat var siS.um kveldit, 

ok höfðu mena \k drukkit mjpk, hann var pá 

allkátr, pákom f>ar Finnr litli með mjaðar bjtt« 

ux 2 9 ok yar p^t grasaðr mjöðr ok kinn . styrk- 

asti; |)á lét Hrærekr konúngr gefa öllum peim, 

er ini^i vot'Ui allt til J)ess er hverr sofnaði í sínu 

rúipi^ Finnf var pá í brott genginn, Ijds braiin 

faverja ndtt í herbergínu, pé vaktiHrœrekr upp 

menn sína, Jþá er vanir voru at, fylgja hoötímS 

ok.sagði at banavill gángja tií garðs, Jþeir höfðu 

^ með sér skrill}0s, f.víatmyrkrvarámikitj salerni 

' Var í garðinum^ |>á heyra |>eir atxnaðr mfielti: 

högg J)^ fjandann! f áheyrðufeirbrest.mikinn, 

ok dett sem iiökfcut félli, salermt atd^á ítólp- 



\ 
•1* 



81 K. ' 169 

vm^ 6k var ti^ upp at gánga til liuranna , eri ér 
|)eir situ i g^rMnum, I>á heyrðu fieir |iessi oirð- 
tökút; sena nú var-sagt. Hrærekr mælti : eigi 
er ðrykkjan syá ^dð seittí bss {)ikkir , en pat er 
sattatsegja, atfieir hafa fulldrukkit, erpar eig- 
ustvið, farið nú út ók skiliS |)á! pá bjuggust 
]>eir út hirðmenninnir sem sky ndiligásl, ok I jdpu , 
Út, f)á voruparko'mnirmei&LHFæreks konúngs, 
Sigurðr bít, er verit hafði hirðmáðr Hræreks 
kbnúngs^ ók feir 16 saman, : far var |)á ok Finnr 
lítli íför með peimy en ér |hJLrðménnirnir komu 
lit)* J>á var sá furr höggvinn, er síSarr gekk, ok 
fd drepnir báðir, ipBÍr vóru dregnir upp á milli 
húsanna, en tdku Hrærek til sin ok höfðu með 
ser, Ijdpu svá á skip út, er feir áttu, ok r^eru pá 
i hrott sem tíSast. ; •Sighyatr skáld svaf i her* 

m 

bergi Olafs konúngs, hann stdð upp um ndttina 
ok skdsveinn halis með honum, ok gengu til 
hins mikla gárðhúss , en er '})eir skyldu aptr 
gánga ok ofan fur loptriðit, pá skriðtmði Sig-^ 
hyatr ok féll á kn,é^ ok stakk niðr höndunum, ok 
fann at par vár vátt undirj . pá mæltiSighvatr: 
}>at hygg ds: at nú i kveld^ hafi konúngr fengit 
oss mörgum karfafdtipn ,' ok hld at, en er Beir 
komu i herbergit^ brann Ijds , |>á spurr ákdsvemn^ 
inn: hvi ért þú i bldði einu allr, eðr ert pá 
skeindr? Hann srarar: ekki er ek skeindr, en 
]þd n^unpetta tiðindum gegnaj pá'vakti hanu 
npp pdrð Fdlason, merkismann Oláfs konúngs, 
leírvoru rekkjufölagair^ siðan gengu 'þeir út^ 



/ 
I 



170 I" ■ . .' • »«IK» 

ok höfSumeSs^r skriðljrfs, okfuiídu pegárUdlðxt^ 
peir fundu ok bráttlikln, ok kendu .pegar <mehn- 
•ináj {>á er vegnir voru; '|>eir sá at {>ar lá tré-» 
stobbi mikiU, ok í mikit skýlihögg, ok sþurðist 
hat síðan, at bat hafði gert verit til dlíkinda at 
höggva tréstobban, at teygja f>a svá út er inni 
vöru, ok hafðiHrærekrhérsett öU ráð til pessar 
meðferðar* peir Síghvatr tala hú með sér, at 
nauðsyn yæri at konúngr vissi |>essi tfðin^i ^^ 
bráðast; peir sendu núsv^ininn tíl herbergis 
|>ess, erHrærekr skyldi hafa ^ofit i, ok vita hvat 
par væri tíðihda^ par sváfu menn allir^ en 
Hrærekr konúngr var £ brottu ; sveinninn vakti 
pá menn álla, er par voru inni, pk sagði peim 
tíðindin y |>á stóðu menn upp pk fdru págat i 
garðinn, sem líkin voru ; en |>xS . at nauðsyn væri 
at vekja konúnginn ok hann vyrði sem furst 
viss pessara tiðinda^ pá porði pö engi at vekja 
konúnginn^ ok segja honum pessi tiðindi. pá 
mælti Sighvatr: mikit er enn eptir oiæl^inhar, 
ok kann vera, áðr dagat^é, at Hrærekr ha£í>fengit 
sér |iatfylskni, at hann sé.ekklmjökauðfundinn 
siðan, en|)eir mimu ennekkilángtkomnir, þviat 
líkii^ voru ennekki köld; skalossaldri páskömm 
henda, at vér látim eigi konúnginn vita pessi 
syik. pá mælti Sighvatr til pörðar: hvárt 
yillt*f>i!i, lagsmaðr! vekja konúnginn eðr segja 
honum tiðindin ? pdrðr svarár : fur engan mun 
poriekat vekja konúnginn, ensegja má ek hon- 
'Um tLðindiix, ef Jþú viU^ endá yekir |iú. hann. 



w . 



81K.. ' ~ ■ 171 . 

Sighyátr mælti : gakk nii upp í herbergit ok 

bíð min f>ar ! pdrðr gerði svá, sem hann bauð. 

pá f6r Sighvatr til kirkju, ok vakti upp klokkar-* 

ann'y ok bað hann hríngja fur sál hirðmanna 

konúngSy 6k ne£adi hirðmennina f)á er vegn^r • 

voru. Klókkarinn gerir sem hann bauði Kon- 

ÚDgrinn ya'knar vi8 hringíngina, ok settist hann, 

upp, hann spui;rf»^, hvárt öttusaungsmál vœri. 

pórðr^yarar |)á : verritíðkidiéru ennsvá, herra! 

Hræf ekr er í brottu, eh drepnir hirðmenn yðrir 

2 , ,^eit er hans skyldu gœtt hafa ; pá sptrrr 

konúngr Tandli^á eptir^ atburðum peim^ er par 

höfðu vorðit. pdrðr sag4Si af slikt, er hanu/ 

vissi. pá stöð konúngr upp, ok let blása til . 

hirðstefnu, en er lið kom saman, pá nefndi 

konúngr til menn, >t leita Hrœreks allavegá 

írá ba&uum. ' i pÓTÍr* lángi gestahöfðíngi tdk 

skútu, ok'fdrmeð sveit sina, at leita Hrœreks 

koniÁngs frá bænum við 30 manna 9 en *er lýsa 

tók, fá sá fieir at skútur 2 litlar reyru f ur peim, 

en er hvArir. sá aðra, þá réru hvárirtveggju sem 

mest máttu peir, j^ar.var þá Hrœrekr konúngr^ , 

ok haf^ 30 toanna ; en er samandrd með peim, 

í>á snérupeir Hrærekr at landi^ ok Ifópu á land 

upp allit nema Hrærekr konángr, hann settist 

upp í lyptínginaj ok mælti til sinna. f élaga, baS. 

fá heíla fara ok heila liittastj pvi nærstí réri 

porir at landí^ |»á skaUt i^innr litli öru^ okkom 

sú á pdr i miðjan, 6k fékk hann pegar bana^ eii 






I I 



172 ! . 81 K. 



« \ 



SigurSr hít ok hans félagar Ijópu |»egar i skéginn^ 
ok létu hann hlífa sér/ en menn póris tóku lik 
hans ok svá Hrœrek koiiúng, fluttu 'nú út til 
TiSnsbergs. Olafr, lconángr tók pá enn við 
valdi Hraprek kohúng, • ok l^ ' vandliga gæta 
hans , ok galt nú mikinn varhuga vi6 svikum 
hans , pvíat hann sá at hann sat um |^t dag 
ok ndtt, fékk hann nú mfdhti til at gæta 
hans nótt ok dag. Hrœrekr var nú 'frvá kátr, 
at hann lék við fíngr sér, ok fann engi maðr 
á honum, at eijgi líka&i hpnum allt sem bezt 
pat barst at uppsttgníngardag at Olafr kon* 
lingr gekk til hámessú, f>á gekk bískitp ine5 
\ processío um kirkju, ok- leiddi konjó nginn, ea 
' er |»eir kómu aptr i kirkjuna, pá leiddi biskup 
konúnjgintí til sœtis síns fur norðán dyr í 
kdrinn , en' er Olafr kónúngr hefir niör sezt, 
pá tdk Hrærekr konúngr á öxl Ótafi konúngi 
ok |>rýni, hann mœlti pá: pellsklæði hefir 
pú nú, herra ! Oláfr konúngr svarfir : nú ex 
y hátið mikil háldin i dag^ sem pú munt vita, í 
minhing þess, er Jecús Kristus steig upp til 
himins af jöríu. Já, sagfei Hrærekr, svá má 

r vera, en ekki skil ek af, svá at mér hugfestist, 

Ját er J)ér segiS frá Kristi yðrum, Jikkirniir 

mart pat heldr útráligt, er |íér segið J>ar frá, 

en ^ó hafa marg^ dæmi vorðit i forneskjiuini' 

^ £n er messan var upphafin, pá stdS Óláfr kon- 

/ 'iingr upp, ok hélt höndunum y fir hötuð ser, ok 

laut til altaris, ok bar yíirhöfuina aptr af herðum 



•/ 



81 K. 






homim, er hann haf6i lotit undan. . ^Hrœreki: 
spréttr 'þá upp hart ok tidt; haxin lagði l^á tíl 
Ólafskonúngssaxknlfí|)eim, er Rytníngrer kall- 
aSr^ lagit kcxrn í yfirhöínina uppi vi8 herSarnar, 
er ha'ntt-hafði lotit uu^an, skárust mjök klæðin^, 
en konúngr varð ekki sárr. En er Olafr ko»- 
úngrfatin petta-tilræði, }>á Ijöp hann við fram 
á gólfit. Hrærekr lagði |>é |)egar í anhat sina 
til hans knífinum ok misti $ |>á mælti Hrærekr : 
flýr pú nú, Olafr digril fur mér* blindum. 
Olafr konúngrbað sina menntaka hann okleiða 
hann út or kirkjunni, ok svá var gjört* Eptir 
|)essaatburðiegg)aðumenn01af konúng, at hann 
léti dr«pa Hrærek : ok er yðr pat ^ sögðu peir, 
hin mesta gæfuraun, at hafa hann jafnan hjá 
yðr, hverjar úhæfur sem hann tekr til, en hann 
sitr um pat ndtt ok dag, at^veita yðr líQát, en 
pöál^ {>ér sendið hann nökkut í braut frá yðr, 
jþá^íáxíi vér engan manntil Jþéss, at svá fái hann 
geymt, at hann komist eigi á brott, en ef hann 
kemst í brotit ok verðr lauss, pá mun hann Jþégár , 
hafa flokk uppi ok gera margt íUt. Konúngr 
svarar : rétt er pat mœlt, at margr hefir tekit 
dauða fur minni tilgjörðir, enn Hrærekr hefir 
gert, en trauðr em ek át týna I^eiift sígri, er ek 
fékk á Uppléndínga konúngum , fá er ek tók 
5 konúnga á einum morni, ok n4ða ek svá ríkí 
Þeirra, at ek purfti engis |)eirra banamaðr at; 
verða , bvíat beir voru allir frœndr mlnir ^ en 

') ^ér sleppr E aplTé « • 






:i 



174 



81-82 K 



JmS fœ ^k nú varla s^8 fur mun um, hvárt Hræ 
rekr mun eigi^á nauígat mér til atláta drep 
sik ,eðr eigi. Hrærekr hafSi fur |>ví tekit á öx 
fconúngi, at hann vildi vita, hvárt hann væri 
' hrynj^^ ok vildi eigi til ráða, nema hann. ætlað 
at yfíitæki. 

82. Maðr er nefndr pdrarinn Nefjdlfsson, 
hann var íslenzkr maSr ok œttaSr fur norSan 
'land, ekki vat hann ættstdrr maðr, hann var 
allra manna vitrastr ok orðdjarfasti* við tigna 
menn, hann var farmaÖr mikill ok var laungum 
á íslandi anziami vetr, en annanní Nbregi. pdrar- 
inn var manna Ijdtástr, ok var fat j)d níest fur, 
hversu illa hann var limaðr , haún haflil hendr 
miklar ok Ijdtar, en i?á\x hafði hann miklu fer- 
ligri. pdrarinn vaí |)á staddr í Tiinsbergi, er 
{»essi tíðindi gerðust, er nú hefír veritfrásagt 
um hríð, hann var '^ málkunnigr Olafi kon-' 
úngi } pdrarinn bjd |>á kaupskip sitt, ok ætlaði til ^ 
Is^ands um sumarit ; Ólafr konúngr hafðihann 
í boði sínu nökkura daga ok talaði við hann 
margt, svafpdrprinn ikonúngsherbergi) pávar 
jat einn morgin snemma, at konúngr vakti, en 
aðrir tóenn sváfu í herbergihu , pá var sdl lítit 
farin ok yar Ijdst mjök inni j kqnúngr sá at pdr- 
arinn svaf ok hafðirétt arinanri fdtinnunáanklæð- 
unum, konnngr sá á fdtinn um hríð, siðan 
vaknaðu'' menn í herberginu. Konúngr mœlti: 
pdrarinn! segir hann, vakat hefír ek ura 
hríð, ok hefír ek^ um hugleidt fá sýn, er 



< • 



> > 



^K. , 175 

zahr hefir fur dugu borit, ok mer |>ikkir niikils 

um vert, eu fat er mauns fótr sá^.er efc heör 

engan slíkan séö, ok pat hyggekat enginn muni 

hér i kaupstaðnum fínnast Ijdtari fc5tr, ok bað nú 

I aíra menn at hygg|a, hvárt nökkut íýndist svá, 

en allir sannaðu er sá, at svá var sem konúngr 

sagðL pdrarinil svarar, ok sá hvar til konúngr 

mælti: fátt er svá, herra! einhveria luta, at 

örvænt sé at finnist annat pvílikt , ok Bát er 

likazt, at hér sé enn svá« Koniingr mælti : heldr 

vil ek hijau ai fylgja, at eigi muni jafnljótr fótr 

íinnast, ok svá ^óat ek skyldi veðj^ um. pá 

mælti pörarinn: búinn er ek at veðja um við 

yðr, herra! at ek skal finna í kkupstaðnum Ijöt- 

araíót. Konúngrsvarar: |)á skal svá vera, ok skal 

sá okkarr kjdsa bæn atöðrum} er sannara heSr; 

s/á skal vera , segir pUrarinn, hann brá |>á öðr- 

um f ætinum undan klæSunum^ ok var sá engum 

mun fegri , en f>ar var af l\in roesta táin. pá' 

mælti pórarinn : sé hérnú, hérra! annann fdty 

ok er sá |)ví Ijdtarí, at hér er af ein táin, ok á efc 

nú veðf éit- Koniipgr svarar : er hinn pví öllu 

Ijdtan at par eru 5 tær ferligár á |>eim, en hér 

eru 4 einar, ok á ek víst at kjdsa bæn atférj 

I^aterpd mœlt, herraJ.segir pdrarinn, at j>át ■ 

se jafnan Ijdtara, er eigi er raeð feim hætti, éem^ 

Kristr hefir skapat fur öndverðu , en hér mun 

sannast hit fornfcveðna, a% dýrt,er drottins orð, 

eðr hverja bœn vilið fér at mérfcjdsaeðr I>iggja? 

Konúngr svarar: pá, at pá íly tir Hrœretkonúng 









I * 



176 '. ' ;- 82K. 

út til Grænlands, ok fœrir hann Leifi í Bratta- 

hlíí. pórarinn svarar : ehfci hefir ek síglt til 

Grænlands. Konúngr svarar: fá er fér (nú) 

mál at sigla til Grænlands, slikr siglíngamaðr 

sení J)úert, ef Jsá heíir|)ar eigifurr kbmit. Heyra 

mun e^ y8r láta, herr^a ! hvers ek mundi yðr 

biðja, ef "mcr bœrist veíféitj já, svarar konúngr, 

Jat ér víst til; ek yii biíja ySr hirSvistar, okef 

pér i?eiti8 mér petta , pá verb ek miklu skyldari 

at leggjastjþessa ferSeigi undirhöfuö^eírpatann- 

at, er Jér VÍ118 kraft hafa. KoniSngr játtihon- 

um |>essu , gerSist pdrairinn pá hirSmaSr Olafs 

konúngs , játti pdrarinn J)á at taka vi$ Hrærek, 

ok bjó síðan skip] sitt,. ok Ner hann-var albúinn, 

|)á tdk h^nn Við Hrærek konúng, en áírpeir 

Ólafr konúngr skildu, |)á mœlti pdrarinn: nú 

berr svá til, herra konúngr! sem opt veriír, 

at vér komim eigi fram Grænlands f er8um, berr 

oss til íslands eír annarra landa, liversu skal 

ek skiljast vift HrdBrek konúng^ svá at yðr líki- 

Konúngr s varar : kemr J>ú til f slands , fá skaltu 

€elja hann í hendr Guðmundi Eyjdlfssyni eðr 

Skapta lögmanni eSr öðrum höfðíngjum peim, 

er viö honum vilja taka fur mína vináttu, ok 

haf I^artil jartegnir mínár, hvar sem pikkann 

at atBera ; eu ef |)ik berr at Öðrum löndum peini, 

' er hér eru nélægri, fá haga pú svá til, atpu 

vitir víst, at Hrœrekr komi aldrl* aptr í Noreg, 

en gjör pat Jví at eins, at engi sé önnur faung «• 

^ ""») liii^b. V. C, D. . , 



I » 



i 

f 



82K. .} I : '" g' ' * 177 



■\ 



-' \ 



EUr^r. ^yrigpf, hhlt hann útleiííi fur utan eyjai; 

allar norðr til I^iiðandisness, ^|ðan st^fndi hanii 

útá aSalhaf , honu^ hyrjaði ekki yel, hann var- _ j 

aðist jþat mest, at koma hvergi-viðNoreg, hann j 

sigldi fur sunnan Island, ok hafði Vita af landi, ^ I 

pk svá vestr um laudit í Græniands haf • fékk^ ] 

I 

hann há rettuv stóra ok valk mikiti en er á leiS 
hf^ustit, tokbann ísl^nd í £reiðafirði. porgils 
Arasoix kom .til, |rei]^ra furstr virðingamannajf 
pórarízm sagði honuna orð^ ok. yináttumál Olafs 
konún^s ok }art^gnir |>œry'_er fylgðu viðtöku . 
ipræreks kq'núiigs^ Þ.9ii^gU^ varð^viði vel^ ok, tdk 
l^egar viðHræreki konilngiy ok var hann með 
porgilsi Arasy;m um. yetrinn á Keykjahójum) 
Hrærekr undi jþar : eigi lengr ^nji |»ann vetr, ok 
beiddi hann|)orgils9 at hannskyldi láta fylgjfii 
honum , til Guíimundar á Möði^iUVÖllum* jfjor-r 
gils gerði syá. ' Guðmundr.tdkvið hpniUQ fu|r 
sakir koaúngs orðsendingar, ok var 'hann meS 
l;ioni;m annann vetr, pá undi hann |iar eigi lengr, 
fékk Guðmundr honum lá yist á litlum hœ; er 
hfet á Kálfskinni,. ok var par fátt hjona, :Jþar vaTr 
Hrærekr 3 vetr,<. ok sagði hann svi, at síðan hasm 
let af Js:onúngddmi;, at faohuQi hef^ Jtfir bezt 
(dtt á Kál^skinni , ^via^t hatiQ var Jiar af öUu^ 
mest metinn. pá tdk Hrærekr konúngc ^átí^ 
fá er hann leiddii til.bana}. %y% ^r 8jBð^.ft(j'.liia|Ut; 
^ínnkonÚBga hvíU á íslindi. piSrarinp Ne^lls^ 

*)iretti, C. 



178 r; ' , 82-tó )L 

4 

jJQh háRist síSíöi lengi í kaupferSuHi, ert stúnd- 
iim'4ar hánn tóeS Ólafi kontóngí: pat súmár er 
pórarihn Nef jóPsson *lí tá íslahds meftíírœrek 
kotílSng ,' f)á fdir'Hfölti Skeggjasön. ók til ísiands, 
crkléiíídi ÓMi^ köiiithgi' hann tneí5 vingjöfum í 
"bráut, er |)éif 'sHIdust* pat sutíiðr fdr Eyviödr 
íirarhorn' í vestrvíkítig^ Mann 'kotri um.haustit 
tilírrandfi, ok ^kt til handa Eöíiofögr íra kon- 
iiTfgí: • pek hittust um haustí^ í 'lílfireksfirÖi* íra 
kohdngr pfc Eíriárr jdrl or Orkney>tím, öfc var8 
|íat öríiostii mikit',' nám KQtiöfögr Iira konlSngr 
íitJ iiHdu"jMéií'a''<)k' fóklt haíiii' éígV- 'Einart 
farFflýít undán''éiiiskipá, ofc kóni tim haustit ^ 
hfeitti 1 oAheýjar,^k hafSípár látit flestáirt li« 
sitt 6k heffán]g'állt,'|iat er-|)eir höföíi fengit um 
íúitiáfif, ok úntli jarrstdrillá viö síiia ferð, ofc 
Któdi pat^ liiéSt NorSmðtthúm JeiinV er rerit 
Höfed%é3'köiíofÍ}gr ira koáúiigi í oríostu , en 
]^dt'Vák"Eýviíidr iSVarhorn ofc hsrns srertángar, 
r^; éaír 'Nti* ér jkr' til máls at tafca e?r Ólafr : 
kdrröngf Haraldssoá ^Ur liráííafrpsfetð 'sína, at 
flfækja líeiBtarniey\kíhá*íngíger8íy^d^^ JOláh 
Smkmáhgé, hítttihafSi li« mikít ok válítsvá , 
ttí3»t,'*át h6ílhiil-'fýlg«i 'állt stórmeníii, J^at er 
Itóhti liíátti' ináV Háöh liafSi valit íiá meS sér 
•tó^f at^ltum^ö^'svá' át gförviHgleikvmj lið 
fyr^^aí^cíB'hiSÍÍ tófeS' líittiim- teztum fatmgtim 
«'»yii^tfníií^bki^$ttuik-'^^ peírhéldu ' 

nú austr tii Konángahellu, ok er |»€fir komu i 

1) UlftcUfird^í, m, D, K, & 



I 

83^84K. ' ;170 



I. 
t.. 



f>ar, |»á sþurt Ölaífr kontingr . ekki til Svíi-* 
kot^úngs, voru }>ar ok auhgvir melin komnir 
af hans hendi. Olafr kónúngr dvaldist jþár lengi 
um sumarit, dk Ididdi at spurt^íngum ok njósn'^ 
um um^ hyat tnetiú kynni at segjahonum frá 
fei'ð eðti ráðaa&tlan Svía konúngs'') en engí kunni 
hon.um ^síÝ né eitt af at 6eg)a; |>á g^rði hami 
memi sína upp í Oautland til Kögnvalds jarl^ 
ok spyr ja 'eptir hvat tilbar, w Svla kojiúngr 
kom eigi, eptir l^visem ákveðitvar, til stefnu 
við ,Ólaf konúng. Jarl segír at Kann vissi Íj^at 
eigi : en ef ek verð ^ess visð, {>á mun ek |>egar 
senda menn til Ólafa konúng^) ^k láta hann vitá, 
hvm ef ni i er^ ef dvöl |>essi er f ur nökkut ann- 
at enn af f}ölskytdu l^éim, . eirppt kann tilbera 
um ferðir SVía konúngs, w jafuan dvelst meirr 
enn hann i^tlar; r 

64. Ólafi: Svía ktfudngr átti furst frillu^ er 
bk Éðla^ hún var ddttir jarls af yindlaudi; 
bom |>eirra voru |>au Emundr ok .Astrí^ 

9 

ok Hólmfriðr$ Eðla hafði verit hertekia af 
Vindlandi, ok var húíi:kölluð konúngs ambátt} 
^nu gátu jþau soU) ok var hann fæddr á Jacob^-* 
messú* aag)" eu er skíra skyldi sveininn, Jþá lét 
biin hönh íiéita Jácob , en |rat nafn líkaði Sví^ 
tim illa^ oi: &allaðti at aldrí hefði Svfa könúngr 
Jacob heitít j öli voru bömSvíakonúíigs manii' 
va&nlig ok fr í8 sýnum ok vel viti boriu^ Drottn- 

*) hir hyrjat apité ^} lacobstöku^ Am. 



* ^ 



/ . 



r 



\-. 



1 1 



180 S5-S-— — — 84 iC. 

íhg ^£0: irfklunduí. ok etki' vel til sQúpbama 

sinna. jtonúngr !^eíi<Ji Emund son siiia tU 

Vindlands, ok fðeddist hannpar upp xneð mdöur- 

- f rændúm sínum^ ok/helt vel' kjfigtni lánga briá , 

. en Astrí^t kpni&ngsddttil' fæddist upp í Vestra- 

Gautfendi at göfugftXcmTOS, et Egill hét, hún 

' Tarkvcnna fríöust sýnum pk bezt oröfariii, glaö- 

mælt ok lítiUát, mild af fé, ok var.hún af >ví 

allra kvenna vi^ssfluslí/ en er hún var fuUkom- 

in at öldri>/|á var hán ,me8 Olafi konúngi, 

fQ8urj5Ínum, bk |)okka8idt jþör hverjum tóanni vel. 

QiafrkcKtiúngr varmaírríklundaðr ofcdJþýðr,bæSx 

1 máii oki 8V&Í skaplyndi $ honum líka^i stcJrilla 

-|at, er landh^efr hafðigjíirt ?it hontiiti .I>ys.á Upp- 

j sala :I>íngi okp^eítít %&íssaix afarkoatum, ofc 

íkendi.{>at,mesta(^nvaldi;jftrli4 ÆPgaxi tilbijnaí 

lét hann hafa um bráSferSina, eptir ]>ví semmælt 

♦vap, át gíptaiíngigeráif dóttur ^im^ Óla& Noregs 

•kpnúngi,/né sva ftt faralim sumafit til landa- 

•;m|Bris, ^ finna NoregjSi .kQnúisig5..en.er 4. Iei8 

.sumarit.ok f^ir ^ri:yar komit ét Svía kqnúngr . 

muniiifífl stefnusaékja, eptij:|)ví sem mælt var, fá 

.g3ÖrSist.möl:gum manni fprvitni'áj^hvejjg ætlaíi 

;.k'onúiigi;:Daupdi á hadía, hvárt hann mundi halda 

S8ött vi» Noregs koniipg,. eör wm^ íia^n œtla 

atrjúfa. Margirvoru viá Jettahi^sjúkir, en 

engi yar svá djarfr at pyxöi at spurja; konúnginn 

mils: af nm ; f etta , en margir kœrðu. petta fur 

íngigerSi koniings dóttur, oki báðu hana til at 



8^85 K. . ' ' tSt 

vérSa vfea, hver ja tilaetlatt* konúngr muaiiii: hafa $ 
, öf Ú8. em ek |>ess , segír hún, at tala ^ar til ú)»^ 
skipti ^eiri'a föðúr.míns ok Olals digraf henni 
fékk petta mikillar áhyggju^ ok var hi^r lautig* 
um hugsjúk um ok úk^t, fivíat. henni v^rhér 
ok mikil forvitni á^ hverja atlax^konúngrmundi 
bafai ok hvat hannníundi uj)ptaka,'grunaðihana 
|d f>at méirr, at hann mundi eigi halda orð sin 
við Noregs konúngSý pvíat f>at fannst á i hverju 
sinni, er Ol^afr digri vár kojiiingr kallaðr, at Svia 
konúngr varS reiðn ; .^ :. . 

(&, pat var einn dág át Svía koQÓngr reiS 

meS hauka sína ok hunda ok margt manna meði 

honum ;, eu er |>eir fleygSu haukunum, fȇ /dirap 

\ konúngs haukr í einu reniAi tvá orra , ok pegar 

eptir f>á rendi hann enn fram ok dráp f»á enn 3 

orraj hundarnir Ijöpu |iiðri undir jafnfram, ok 

tóku hvern fugíin er á jörí 'kom ok f^erSu kon^ 

úngij' konúngr tók vi& fuglunum, ok háeldi ná 

mjök veiði sinni , ok sagði svá : lángt* miin y ðr 

til flestúm^ at f>ér veiðið svá? j^eir sannaðu at 

svá mundi vera^ ok sögðu engan konúng mundi 

slíka gæfu tilbera (um} sína yeiSi sem hann. Rei$ 

kouúngr nu hvim í . garðinn, ok alíir Jjeir. Kon-r 

úngsdóti^if -jyay f>á gengji^ lit: or herbergi sínu ok 

^^^ S\ök8 v§l,. pn; erhún ;sá at konúpgr reiSí 

g^x;5iw, J4 ff^trX hún. jþegar ok b0ilsarh0<ium ; 

1 ^^P9c%naí;heíiRÍi l^l^jiíindi, ok bar ^g^.fr^mi 

Veiiii;.sítt^\:^ýBdihenni fuglana. , Hann- m^lti: 

' hvar veizt fiú paiín konung, dóttir! segirJþann, 



I ♦ 



182 . .; 85 K. 

er jafhmiklaveiSi bafi fengit^ lítHlistiíiidu? Já, 

' segir hún, gó8 motgiiiveiðp er |>etta):,er>pérhafi5 

^tekitiimm orra, en meira ágæti var pat, érölafr 

Noregs konúngr tdk fimm konúnga á< einum 

moi'ni, ok eignaíist svá allt ríki |)eirhii En er 

konúngr heyrði |»etta, {>áhl}(Sp hann af hiestin-* 

yxnky ok snéiisjt við henni, okmæltirYÍt |rá pat, 

fngigerðr! svá' mikla ást sem |>ú héfir á feim 

hinum digtamanni :ok elsku við hatin lagt, |>á 

skaltu hans aldifí njóta ok hv&rki ykkart ann- 

ars I skal ek heldr gipta pik peim manni^ nökk* 

urum, /er mér sevéí vínátta viö éigandi, en ek 

má aldrí vera vin péss manns, er ríki mitt hefir 

' gert svá at herfá&gi ok kastat á sinni eign, ok 

gert mér skömm ök ákaða b^ði í manndrápum 

ok ránum. Slitu pau svá sinni ræðu, at hvárt- 

tveggja var blóSréidt, gekk pá sína Jeið hvárt 

jþeirra; íngigerír koniSngs ddttir var nú vís 

vorðin hihs sanna um furœtlan Svíakonúngs, ok 

gerði hún sendimenn ofan í V estra^Gautland til 

Kögnválds jarls, ök lét segja honum, hvat tídt 

var með Svía konúngi; at brugðit var öUu sátt* 

máli við Noregs konúng, ok bað jarl varast 

ok a8ra Vestr-Gauta, ek sagíi |>eim mundudsýn-' 

an friéin af Noregs möttnutíi',, ÉU' er ]^t\ hafíi 

spurt pessi tföindi, pásebdi' hann or5 ok^boð 

umalltsitt ríkij>0kba1S ifaenn Vi^ár*át, 'éfNor- 

ögs kotttlngr vildi Íierja á pá; jarl gjfiríi ok 

sendimenn til Olafs konúngs- 'digra ok lct segja ' 



< p - ' / • 



tyfi^ bfrjetr E aptr* 



i •• 






85».:, . iBHH— aa ^B^ 



hoxí;umy-at haxm^vill halda^ollu. sáttui^li P^ ^ipr 
áttu% ok allt fat er Jíeir , hpfS^ bpzt.yiáwiælzJ^ 
pk b,eid,di |)/^s$' meS, at hann skyldr eigi,h:€irj)í. 
á ríki hans. En er pes^} orðsejidíng kom til 
Olafs ,lcoii4ug§, yar8 hann,.' rei&r jnjök pk bugi- 
sjákr, ok Var |)at ]þá nökkura . dage^ at ehgi 
znaðr , fékk orð a£ honum ^ en ;?ptir |)at átti 
hann huspíng \^ Ji$ sitt, .hyem. upp.skyldí 
taka, hyárt herjá^ sk}fldi peg^y lá Vestr-Gaut^, 
er feir voru par. iiœ?tir,.oíc á xíki Rögnyalds 
jarls. ' pá stdð.upp.^^jíjfjji ,s|:ajlari ok talaðí, 
hdf far .furst er .bann. fdf til f rifgjöjrðarinnar 
um.yetrinn^. obs^^ði frá hvif Uversu jarlhafði 
honum vel fag^at,.h^nn.sejgir.ok;hyersu ;I>ung; 
liga Svía konúngr hafði t«kit, Jeim málum í 
furstu%,en sii sætt^ er gjörryar^ segir hann> J^á 
var fat meirr af styrjg fjöj,i?ji,^flai^ qk ríki porr 
gnýrs ok liðveizlu Rögnv^ilds jarls , enii' |)at 
• vspri af gdðvilja piafs;SVía koHnings, ok |»ikkist 
ek af |?yí. vita, atrkojiúngr mun pví yalda, er 
sættinni er brug^it, en fat er.ej^ki jai^U, aí 
kenna ,. jj^víat hann reyndi ek sannan vin . ^ð- 
varn, konúngr ] Síðan talaðu* margir menn, ok 
kom. í einn st^ð niðr at lyktum, at allir lattu 
hernaðar, ok sög&u sva : 'Jdat yér hafim lið • mikit 
okfrídt, |»á er hérsajtufm samnatríkum mönnum 
ok göfugmn, en^til þerMÍW..^i'u bejzt f^llnir 
língx menn,.J>.eir er gqtt fikkir at afla sérfjár 
ok pi^tnaðar, er:f at ok háttr ríkra manna, .^ 



Ik 



184 ff"^*^"*^ 85-86 K. 

(eirskulufara í hernað e^r orröstur, at j^irhafa 
með 8Ír marga menu til hernaðar ok hlifðar, 
berjast ok opt peir eigi verr, er Utit fé eigu, enu 
hizdr er ríkari eru ok auðigri eru uppfs&ddir. 
Ok át fortölum jþeirra Tar fiat ráðisí tekit at rjúfa 
leiðángrinn^ gaf konúngr |)á hverjuih nidnni 
heimfararleyfi 9 én lýsti pví' at annat súmar 
skyldi hann leiðáiigr úti hafa frá Mu landi, 
^ok haldá|)á til inöts. vlð S via konúng, ok hefna 
pessa lausmælis. petta líkaði oUum höfðíngjum 
veL För pá Ólafr konúugr norðr i Vikina ok 
settist um haustit f JBorg, ok lét ^þágat til- 
draga öU faung I>aUy er hann purfti tifl vétrar, 
ok sat har um vetrinn fjölmennn 

86. Menn mæltu aUt misjafiit til Rðén- 
vald^ í arls, \A\éa ' sumir hann sannan vin Olafs 
konúngs, en suihum ft5tti pat ekki trúligt 
3njÖk, ok köUuðu hann ráða mundu jþvivið 
Svía kónúHg, at hámi héldi orS sin við Noregs 
konúng ok sáttmál. pat er sagt, at Sighvatr 
ekáld var mikiU vin Rögnvalds jarls i orðum 
sínum, ok talaði opt fur konúiigi um ivináttu 
jarls, hcinn bau6 konúngi af fara austr á fund 
Röghvalds jarls ok njdsna um, hvershann vyrði 
viss frá Svía komSngi , hvat hann bœrist fur, eSr 
f reista, ef hann m«tti nökkurri sætt við komá. 
Ólafi konúngi líkdði Jat vel , pvíat: honuiíi pdtti 
gott fur triínaífar mönnum sínum-át tala til 
' íngigerSar konúngsdöttur. Öndvéröan v^étr iói 
Sighvatrv^káld ok peit 3 saman orBorg, {A austr 



861C. : 18^ 

um Markir ok svá til Gautlands , eri áíír béir 
skildu, peir Olafr koriúngr, pá kvaíl Sighvatr 
vísur jbessár: ' 

m sit ^d heÍU, en hólHr* ' 

hér finriurast, meirr jþínxiar ' ' 

aþtr* unds ek kem vitja, 

Olafr könúngrl málá} ' 

fikáld biír liíns, ^at halda* 

hjálm-drlfu* étafr'ne, *'. 

endistleyfð, or*^ laridi ^ * 

lýk ek vísu riú |>vísa* 

Nii eru [mál pau er mæla^ 

meir kunnum skil fleiri 
*/ -oifð pati ér ósá of várSá 

álls mest konúngr flestraj 
. . guð láti JþikgðBta, : • 

geShar^r konú'ngr ! járðár, 

víst hefíg fariö , pvíat piiinar - 

Já ert tilborinn, vilja'. 
Stöan ^drú feir tii Eiðaskdgs, ok fengu- íUtfar 
yfir ána, eikjukarfa nökkurtí, ok kömust riauíJ* 
^ga yfír. Sighvatr kva8 : 

L^ ek til'Eiðs, pvlát díuwst' 

aptrhvarf, dregiíiri karfva, 

vér stiltum svá, A^altari,; 

vátr,,til glæps á bátij 

t) Lallar, C, E, 0, JT, L, 5; Lalíir, /. ^; atti, C ; at, J^; 6?, \ 
S. 5) haldi, C, B, G,Jy L. *) hjálmdrifr, C,. E, í ; LríngdWfr/ 
G, Hy J. ^ ^) Tiír, B, ByJCy 5 5 þ\i, C\ fromu, G, /. 6;) ok, 
C, B, <Í; /,;55 í^'l. ' 7y mælt cn iufOa, hín. ») vá. v. iH^ ' 



I • 



' I 



$8^ • . SSSŒSESSa." ^IL. 

hem sákíit^k far:V9rra^ : . .. .- 

lét ek til Hafsa á hrúti 

hættyídr betr eni^ ^fc yœtta', 
Sfóan fdru p^eir um Eiíaskógj Sigljvatr kvaS : 

Vara furst, er ek, ra^nu rastir, 

reiSr, um sktíg frá Ei^um, 

meim'* iveit at ek maetx* 

meini, tólf ok eina; . 

hykk á fdt^ en flekkum*^ ' 

féll sár á il hv4ra,. . • 

£hvat geguir jat Já'ngat', 

Jiann dag , konúng manua. 
SíSan fóru heir um G^utland, okkomu á pann 
hœ, er Hof h^il^r, í>ar v^^hurS aptr, pkkomust' 
eigi menn í húsin, sðgSu at Jþar var heilagt ok 
engum manni lofat.inn at koma; brott hurfu 
JeirfaSau} Sighvatr. kyað : . 

RéS ek til Hofs at hæfa, 

hurS yar aptr,' en ek spuríumst, ^ 

inn sétta ek nef n^nninn^ . 

niSr? lútr, fur útan; , \ . ^ 

j ' or$ gat ekfurst'® [at fur-stum" 

flögíj baS ek, en fau I>ögöu'?', 

hnektust' * heiSnir rekkar, 

heilagt, viÖ fau deila. 

a) tbrga, B, ^) lieims, hin. 3) «»*• *• »'^* *) ^^> }\ ^^ 
hiTU ' ^) veíta fór mœtum^ J.' 6^ flestum, Cj Ey Gy L, ^) 
Lvatt gengum þ6 þÍQgat, hin, Sj BUBetinn} J* ^) mjök, b- v, 
C. \<*) fbst, B, &; fæst, C, S^ vflcst,. X »») af fyrd-um, hin. 
»0«^S*'">^>^> ^* »»)luieltt«mjt,B,£,^5í tnœkþumk, C,G. 



I 



86 K. '• ÍSQt 

I 

pá kotn ^^anú' at öSrum; garSi, <)k stdS par hús- 
freyja í dur^m útí, okLbað.pá eigi ^ar'ilan koxna, 
sagði at paii böndi áttu pár inni álfa bldtj Sig-* 
íivatr kvað ; . : : , . , , 

« Giakkattu inn,- .kVaS ékk ja, i - 

armi drengr hinn ! - lengra , 

hræðumst ek vi8 öðins, i 

efum heiðin við* reiði ; 

rýgr kveðst inni feiga , , 

dpekk, sú ér mér hnekkðiy 

álfabldt, spm.tilfi* ' .. ./ 

[atvins, á bœ sínum*. 
Annat kveld kom 'hann til 3gja bdnda, ok hét 
hverr peirra Ölver, dc raku^eir; hannjallir út j f á 
kvaö, Sighvatr vísu' : . . ;. ' ' . 

NA hafa hn^kt, peir er hnakka, 
' ^ hpinflets, við ínér'settu,' 

Jieigi bella, pollar, 

|>rír ^amnafnar tíri; 

f ó sjámst-*' hitt, at hlæSi' 

háfskíðs muni siðan 

út, hverr er Ölver heitir, 

r 

alls mest reka gesti. 
pá f óru peir enn um kveldit, ok hittu hinn éSa 
bdnda, ok var sá bez^tr |>egn^eirra; út rak sá 
Sighvat ; hatin kvað |)á vísu : ; 

Fdr ek lat ^fjnna bái^u, 

fji'8» vsettá ek mér, ^íðán, 

• \ " > V ■ . • - ' * • < . . . . I . ' ' 

j) úlby &. ^) éitvin iy By C; úMrin i, E, JT^X; ol vin i, 
Gy 5; otuiii f, /. 3) ^ sIqfprM^,wi^ **) HÍmk,, C ^ý 



188 



esK. 



trjoty f ^jín er braghar létu,* * 

• bliks vildastan raiklu} 

.'•' grefs"^ leit við mér gætir,' i ; 

gestr pá fer illr hinn vesti,' 
/ ♦ lítt reiSi* ek Jfó lýða 

last^, ef sjá <eir hiitn bazti. . 
Mista éh far austan ' 

EiSaskóg á leiðum 
/ Astu buss^ ]þá er æstag 
dk^istinn hal vistarj 
T&s fannka ek $on Saxa\ ^ 
sa8r var aungr fúr paðra, 
út vár ek éitt kveld heitinn, 
: . inni% ^oriun sinnum. - 
Ok er J>eir komu til Rögnvalds jarls, kvuð hann 
]fi haft hafa erfviSa ferð} Sighvatr kvaS vísu: 
Átt hafa sér, |>eir er sdttú, 
^endimenn, fur hendi, , . > ' 
Sýgna grams, meS sagnir ; ' 
siklínga, för ttiiklaj 
spurðist^ faerstT, en» J ui*ða*. 
fau^g éru- sttír viðgaungu, » ^ 

vör6r veldr**^ nýtr pví, er norðan, 
^ Noregs, f>Lnnig fórum; 

Drjiig gen^it var6'dreng}úm,^ 
- drengr magnar lóf |>eilgils, v 
^ æz^tr", tit jofra- jþrý&tis ! 



I) greps, J. 1) ríifi, K 1)' löet, T^ C, Qyí, Jl^ AV'*) slíkaji, B. 
^) innanii, ö:, /, S, ^) spörd'umst, B, G^ X; spörd^st, C^ 
gpw&wnkttfrfUn* í'Ji flest, 6y F/'/,. Í; {m$i,'hin, ^y »e fi/ er, 



86 JE. 'SSaHgHHElB ^S^ 



** '•' '.-*j. 1« 



.^Saslídga á leííjumj 

[seldir mest% ^ðrinildán 

minn drottinn icem^ ek ^finna, ' 

hlwnn^ N^^'tnUtQÍfi , ru^ijuna 

hnekkt' dýrliga'^..bekkjar#. V ' 
Rögnval^r gaf Sigliyati gijllþiríng,^á tdk >til 
orða 'kona ein, ok kvað*^ hann hafa.gengit til 
nokkurs með.|>aU hjln syörtu auguni hann kvaS 

^a y ISU « .» » ,. I I \- wi '4" '- 

;. Oss l^afp^au^Or J?ísi 






íslenzk, konau! visat' . . „^ ..* ,. ,. , 
. braljan siigí at l^átígi ! • t 
björtum léngt; hin. .SYÍöiitw;*, 
sá hefirjL:íPJ»0ie«Öinaní!;Hiaimi^ 
•niiiin% ; dkufinarr ^ínu^, ;; ; ' 
föAr* k &rfiP.r, Jíja^tir .: . _;; 
fulldre<igilrg@ngit; „.:; ' 
En er Sighy,atr,.^pm hfiiin. tn Qlafs,;Kqm5ng8,ofc 
gekk inní hQllina ok fiá .á Jaallaryeggina, hann 
kvaíS Bá: ^- . ,;. .:.. .,:. ..; . . r 

Búa4iilniis^:l}ajl 4>)^mum« :^ 
hjLrSiiíeUn^ |»eii:^.er val^ gr^pna 
- hér sé ek.í>fa^S:tE4T>i|num:* 
.beg-gia fcost.á.^gju|n; . / 
; ;, .JiYÍat, iSngí konúijgr engf," 

-^^laust eí- pat, byggva^, 

húsbiina8Í [át hrdsa'% , ^' . 
^ .JbjHl w 4ýr ;m.(^í öUut 

«) ilLyldk m^r, ilm. ' »> kdm^ ,»/ M^ Li ^) Imekir, C, P. 
♦) djMosa, (?. ^) míw, »j C^**, J, X, 5. <^) faetr, JBf^ C, F, 
i, S. 7) traa, W». «) ok brynju, hin. 9) dyggT«| Ain. •©) 
á hr6sa, C ; lir<itór, jfiT, /• 



< I 



• « •' 



I 

190 'l'! «6K. 

Síían sag^i hann fiÁíét^ sínni, 'ok kváS i 
, , Hugátdrah* biö ek heyra, 

{^hvers fdrst*, jöfilrS J^essar, 
f ölda ek vas, ok* vísur, ' 
verSúng , uin för gerSag;/ 
" • sendr Var ék upp af* öndrufn 
' • ' austr, svaf ^k fátt í hausti^ ' ^ 

• '• - tilSví|>jdöar, síöán,, ' 

svanfángs* í föjp lánga'. 
Ok pá er hann tala'S vi» Ólaf 'konúngy kvaí hann 
vísur Jessarí .**.,,.-. 

Lét ek vi^ ýíry híon itri' - • 
Óláfrí húgát«-'ttiáluiti ; ^ • 
röttók, ríkanhtijtag ^ ' ^' 
Röghvald,' kottóngr ! halditj 
deildaek niáls [hítis' tíiilda^ 
málma v^u^^ HbríJa** • - 
[mögr'! né ek héyríi hfeíra^* • 

•í 'i /: litíðittanns töhir greiðri. • 

. pikba« [stálastökkyir^* • í 

sinn haláá'^ vel,' Róia&r, * 
: llV'^rnJátttíet^hingíitáifridié' . , 
hábkaíl,' nefíjarfef •'; ' 
en hvferr, er' austr vllí sitttta, 

>) hiigstóra , , hin. ' ^) &^^" forsK^B 5' liresslyttds , G * lireáá 
fors, 5; lir0ss£or, JT; liyéáílýii<}íj.;í[m, , ^^iqfwré^ Jfj G, J, A, 5* 
*) eii, 6r^ hve, Aiit* ^j frj(„ 4^ , ^l .syftiiváugs/^ír, /« í') ró. 
ij.Tt £t^ 8)Íiugar, J6, C5 týgg aí,'^!.*^ ^y cnn inflda, B, C; yiá' 
madati, G^. *o)vðr*s,^B} Vör^,'lÍ &*) Ír, /, IT, X/ '* *) í Go^«»> 
ílÍTu ^«) Hörð'a topgi*.! (Wg? í)' 4* A.lí«yjpda.» ji&i^C; .Wð'a 
tnörg lU ek Keyrð'ay ^t'i»4 ^J) «^lar ^ökkvírj AM« :K4) iialda 
;íll|i, <í//^j.X* , ; .,, / , ,. . . 






i I 



, ./ 



86 K, . g l9l 



♦ >» 



»■»»' _ _ _ 



• A V . • 



' » ■• 



• » • i 



• '• '• • jafhvfer'éi''|)át, lísta 

|)engiíf í |)itiná dreílg ja,' 
par á Hald úhd Röguvalcli 
Ök enn kvaö hann í '^: 

' Pdlk rc8 nih sit, fylkíf'f • 
- flest,' et ek k<inl vedtaíí,i 
fiett, sem [ySir of híttágS ' 
Eíríks Svía* fleirí^j 
en |)vf at*'3arla frðBndá' 
eW JW: efirétt* af Öveini * 
y«r kve« ek jorS* Jiá er^ttií«* 
Úlfe hrdátii*'Hí* stdfiust; 

SpakÍr lézt* Úlfr^ méíál ykki?*« • 
Ólaft! rekít'* tóálutíii^ ' ■ 
f'au fehgu [vér fángat ■ ' • 

J)at em svér, koniSngr f igerva** j 
[f)á er' ' lét jöfra' -* rýrit ' 
fær sem öngvar VÆri ' ' 
ript£tr reknar héiptir "-"-■- / 

Rogttyatdr'gefit*' aldar- • 
'Önavef í an vetr f dir Síghvátr or Borg, sem f ur var 
Ttitat, ok feir 3 «ámatt austr um Merkr ok s vá tii 
Garttlattds, ok ffrkk haiití' í peírríferð optliga ill- 
ár f iðtökur.' Sighvátr skáld kohi: til Rögnvalds 
jairlá, ok yai^ j^at i gdðúm fagnaíi lánga hi-í8, 'þi 
íspúrr hann Jat til ^f ngígerðar, ddtturÓlafe Syíá 



^ J t. i í t 



* ^ • / " 



MWirfk 



i) áé"if imir tvattí, Am. ^Jsvíka, ÍT, /, K^ Sl* ^) J>eirra, XiWé 
^'étj K V. 'S. ' ^) tókty ^iW. "* ^y^TÍf, /- ♦) na'iaptí, /•, ntó*ut, ^«1- 

«Vo^ sættaj, sakax leggit ^it beggjai Ain^ ^') f^<^'*> ^5-2^$ ^^ 



C 



192 



•zas 



88 K. 



\ 



|/ 



konúngs, at komil; jiölS^ til jFöi^UF hennar sendi- 
*menn Jarizleifs .konúngs austan or Hólmgarði 
{>ess erindisj ^t ];)iðja.Ingigerðar t^ han()a Jarizleifi 
konúngi, ok |>at með, at Ola£r Svía konúhgr uSk 
jj^essu máli aUv^nt; f)á kom. ok,til jarls^ meiiaii 
Sighvatr var far^ AstrlSr, döttir Ólafs Svía kon- 
úngs^ var par. |íá fögiir veizla .gjör. Gjörðist 
Sighvatr pá l)rátt jnálkunnigr konúngsddttury 
kannaðist hún hrátt^.yið li^ixmf fiyí^t Qttarr svarti^ 
systurson SíghvatS} hafði ^r Jengi vetít í kœr- 
leikum miklum. með Olafi Syi^ konúngi, ¥öður 
hennar} .|)á var.par margt talat. Jarl spurr 
}>á Srgbrat^ hvat hann œtlaiiíý hvárt Olafr Noregs 
konúngr mundifá yilja Ástriðar < ok /ejfhann viU 
pat, segir jörl, jþá muau,vér..ekki ia.t Jví spurjá 
Svíakonúng umhetta máL hvárt sem honúm 
líkar betr eír ,V:qrr. Slíkt hit a^ma spigSi Astríðr 
konúngsddttir. ]^ptir ^at fdru peir Sighvatr 
heim, ok komu heipx litlu.fur jdltil Borgar á 
fund Olafs konúngs. Brátt 8#g$i Sighvatr Ólafi 
konúngi ^au tiðindi sem hann h^f ð^ spurí;, rvarS 
hann f urst f árr ok dkátr,, er Sighvatr Srag^i honr 
iim. bdnorð Jarizleifs konúngs^ ok sagði konúngr 
svá, at honum var llÍsyaaafSvíakonúngi, ^œrr 
sem y^- ié^im honum Jat gpldit meS i^ökkuru 
mdti. En er frá leið^ J>á sjiurr konúngr margra 
ttöinda austan af Gautlaíjdi. Sighvatr segir 
hpnummikit af f ríðleik Ástrtöar konúngsddtt- 
ur ok málsnild hennar, kondngi féll Lat vel í 
eyru. Sagði Sighvatr hQUum f á allar rœður 



86-87 K. s ' . !• 193 

peirra RBgnvalds járls ok AstríSar konúngsddtt- 
i3r, er |)au öU saman hafa talat sín í railli, ok 
fannst konúngi márt um, ok mælti svá : eigi niun 
Svía konúngr fat hjrggja, at,ek muni f ora at 
fá ddttur hans utan hans vilja j en ekki va^ petta 
mál bprit fur al|)ýðu at svá 'búnu. Ólafr kon- 
r^ngr ok peir Sighvatr 2 saman löluáu opt um 
J>etta*njáJ sín á milli. . Ólafr konúngr spuj'r 
Sighvat eptir vandligá, hvat hannkannaíi af um 
Rögnvald jarl, hverr vinr hann er Várr. Sig- 
hvatr segir sem var, at jarl var hinn mesti vinr 
Ólafs kb^iings f Já kvað Sighvatr vísu pessa : 
Fast skaltu ríkr viS ríkan , 
Rögnvald, konúngr! halda, 
hann er pýðr af |»inni 
förf nátt ok dag, sáttum j' 
{>annvejtek, pínga kennir ! 
|)ik beztan vii;! miklu 
á, Austrvegu eigfi 
allt með t*au8a salti. 
87. Eptir j(Jl fdr pór8r skotakoUr, son^ 
Sighvats, ok annar skdsveinri hans^ mei honujoi 
leyniliga frá hirðinni, feir fdru austr á Gaut- 
land, feir höfðu báÖir áSr um haustit farit austr 
f anníg meí Sighvati. Eu er feir komu til hirS- 
arjarls, pá báríi peir fram jartegnir fær, er 
feir jarl höfðu gjört meí sér at skilnaðíj ok peg-. 
ar jafnan sk jdtt býst jarl til feríar, ok möi8 

*) aystursoni d F^ G, J, L. ^) Sighvatt, X. 
4 BijíBi. ' N ' 






,194 ' . '87K. 

I 

honum Astrííi: konúngsdáttir, ok höfSu nærr 
hundrað manna ok valit liðat vápnum ok klæð- 
um^ ok'hestUm; ri8u síðan leið sína norör í 
Norog til Sarpsborgar, ök komu far at kynd- 
ilmessu. Olafr konúngr hafði látit viSbúazt, 
var |>ar allskonar ^rykkr, er beztan mátti fá, ok 
« öU önnur föng voru hin beztu; ok hann.haf8i 
j>á siefnt til sín or hferaðum mörgum göfgum 
mönnum. * En ér jarl kom [>ar liSi sípu, |)á íagn- 
^aSi konángr honum vel, ok voru jarli fetagín 
herbergistór ok gÓSok búin ítarliga, ok par me8 
fjónustumenu , ok peir menn er fár/ skyldu 
fur sjá, at engan lut skýrti pann, er veizlu œætli 

^ prýða. En er sú veizla hafM staðit nökkura daga, 
pá gekk konúngr ok jarl ok konángsddttir á 
málstefnu, leitaði Ástrí^r koniíngsddttir marga 
yega eptir spakligá um sætt milli föÖur hennar 
ok Olafs konúngs , en ' Olafr koniSngr sagðist 
gjarna vilja sáettast, ef Svía koniingr héldi orð 
6Ín, ok gipti honum íngigerSi ddttur aína. Astríör 

. svarar: ^á éinn lutr er svá, at faíir minn tekr 
.fvert at gipta pér fiigigeríi, Jvfat hann kallar 

, ykkr pat girndar ráS ; nú megum vcr pigi ráða 
um hennar gjaforð, énfatertil vor kemt um 
ráSáhag, 'pá mun pat eigi hér hnekkja, at petta 
líiegi girnda rá8 heita. 'Konóngr svarari göfg- 
ann ráSahag œtla ek at fá* yðvarar, en pö hafða 
ck tóér' hinri ætlát. ' pau Ólafí'fconúngr ók Ástrí8r 
talaðu allan |)ann dagj um kveldit fdr Astrí^r 
til sínis herbeisi*, ok jarl meS henni. Annann 



1 



87lC. ■ g 195 



dag fdr Astrlír til tals víð konúng, ok leitaði , 
ena um sættir meðal |>eirra konúnganna^ ok \ 

komu engu ti^ vegar'; enn 5Ja 'dag kom húu 
til fundar vi8 Olaf kónúng, ok leitaði friöar, ok 
kveðst œtla at faðir hennar mundi unna honum 
pess 'ráðs, át fá hennar, en konúngr Ut sér ekki ^ « 
um |)at finnast* Ná er Astríðrhefir marga.vega 
s|)akliga eptirleitat um sætt miUi kohánganna^-^ 
ok sá.at Olafr vildi |>ví at einu sættast^ ef hann 
fengi íngiger^ar^ þ& mælti hún vi^konúngr 
eigi mun ek optarr {)essa erendis koma á ytivarn 
fund, at biðja yár, herral friðar, fvíat ek hefir 
állt tiUagit í fnínum orðum, fat er ek hefír vit 
til haft, ok mundi ek eigi svá fraxjit talat hafa, 
ef ek sæi eigi, Íiversu mikit viSj^ægi; ná fel ek 
y3r á hendr alla ábyrgS yövarra mála,^ ok hygg 
at, svá vitrmaðr sem |)úert af öllum taldr, hvat 
I>ú gefr í miUi tveggja sy^tra , ^ |)eirra er sumir 
menn kalla eigi svá mikinn mun vera, er |>ú viU 
berjast til anharrar, en nítir annarri, |>d at náliga 
bjdíist J)&r, er fess ok meiri ván, at J>ér gefiS 
mjök margra kristinna manna líf við yðvarri 
í>rályndi. Ofc er hiín hafSi svá mælt, J>á segir 
8V&, at hári reið í brott meí sfnu föruneyti ; pá 
gekk konúngr á eiiln haug, er^par var skamt á 
trott, ok kvaS vísu. J)essa : . , '' ^ 

, *fe'jögr stóiS ekmeíanbarbruíi 
-^ blakkr oksag' á sprakka 

• N 2 . . 



[ 



z' 



i 

196 ^ ■ ' '- 87-88 K. 

oss lét yndis missa ^ 

augfögur kona af haugi j 

[keyrSi gefn* or garSi 

gdílát vala sldíar" 

evk ek en eitt mein sækir 

jarl hvern konan snarlig. 
Satt er pat^ segir konúugr, er, ÁstrfSr sagÖi, at 
mikiU glæpr er pat, at gefa margra kristinna 
manna líf í miUi tveggja&ystra, ok pd cigi ráííit 
hvart vér næðim {ieirri, er oss er meiri hugr á, 
ok skalnú sækja Á^triSi, ók vil ek ejan tala vi5 
hana. Var |>á ^vá^ gjört, kom hún enn til kon- 
> -úngs, ok sátufaujarl 611 samt á tali, okkom J>at 
upp af tali feirra, at sú ráSagerð var höfS, at 
Rögnvaldr ja*l fáistnaði Olafí konungV Astríði, 
' ddtturOlafs Svía konúngs, meS feirriailriheiman 
fylgju, er haft skyldi hafa IngigerSr, systir hen- 
nar^ var ná veizlan áukin af nýju, ok var pá 
drukkit brúSkaup Olafs . konúngs ok Astríðar 
/ drottriíngar með vegsemd mikilli. Eptir pat 
fdr Rognvaldí jarl aptr til Gautlands, ok at skiln- 
aði veitti Olafr konúngr jarli gdðár gjafar, 
jok skijdust hinir kæraxStu vinir, ök héldu |>ví 
meðan heir lifðu báSir.- 

88. Eptir um-várit kómu til Sví|)j(5|5ar 
^endimenn Jarizleifs konúngs £^ustan af Hólm- 
garðí, ok fóru át vitja mála Jþeirra, er Olafr 
konúngr hafði áöx um sumarit h^itit, at gipta 
dtjttur sína fngigerði Jarizleífi konúngi. Hún 



88 K. 



197 



segir sya, fá er Okifr konúngr leitaði peirra 
mála vií haná, ok sagöi |)at vera sinn vilja: 
ef ek skdl.gipiast larizleifi konúngi, segir 
X hdn, |)á vil ek hafa í tilgjöf míná Aldeigju- 
borg, ok pat* ríki er |xar liggr til, vil ek ok 
|}á rá$a fyrír fví ríki, er pár liggr, slíkt er 
mér llkar, ok skipapeim yfír, er ek vil. Sendi- 
menn játtu pessu af hendi GarÖa konúngs. 
pá' mœlti íngigerðr til Olafs konúngSi, föSur 
síns : ef ek skal far^ austr í GarSaríki, ok gera 
fat eplir pínum viljá, faÖir! pá vil ék kjdsa 
mann j^aiin or Svíaríki , er ek vil, ok mér 
pikkir bezt tilfallinn mér at fylgja, vil efc ok 
jþat tilskilja vi$ ySr alla saman, at sá maðr hafi 
eigi miniíi nafnbdt austr far enn hér, ok í 
engann staS minni metorS nc verra rétt, enn 
hann hefir hér í SvípjóS. pessu játti konúngr ok 
allirfeir, seldikonúngroksendimenntrúsíriatil , 
fessa máls. pá spurr konúngr íngigerði, hverr 
sá maír væri í hansríki, er hún vill kjdsa til fylg^- 
arvií sik. Húnsvarar: sámaSrer Rögnvaldr jarl 
Ulfsson, frœndi minn. Konijngr svarar: ann- 
Qnn veg; hefi ek œtlat at launa honum drott- . 
Jnssvikin , J>au, er hann íór til fjoregs i vetr 
meÖ ddltur mína, ok seldi hana til frillú peiih 
hinum digra manni, ér hanu vissi mestan áár 
várn úvinj ok skal hann heldr "f ur j)á sök up{)í- 
hánga petta siwnar. fngigérSr ba6 J)á föSur 
sinn eiFna orð sín ok halda tru sína, er hann 



i 



198 =55=55^ V «8-89 K. 

hafiyi áðr sel^/henm ; kom l>á sy& af f ortölum 
hennar ok bœn^ at konúngr sagði at Rögnvaldr 
jarl skyldl fara í griðum á brptt or Svíaveldi^ 
ök koma eigi í Sví|>jó8 meSanOlafr vœri kon- 
úngr fyrir Svíaveldi. fngigerðr sendi lá menn 
á fund Rögnvalds jarls, ok \h% segja bonum 
{>essi tíðindi, ok gerði honum stefnulag, hvar 
{>au skyldu híttast. Jarl bjdst pegar til ferðati 
ok rei8 upp í Eystra-G.autland, fékk scr jþar 
skip ok hélt liði sínu til mdts við íhgigerði kon- 
úngsdöttur, f öru |>á síðan öU saman^austr í Gatð* 
aríki/jarRögnvaldrjari |>ar lengLsíðan, okfxStti 
ágœtr ma8r. Sýnir hans voru 'peir Ulfr ok 
Eilífrjarl. 

89. Maír er nefndr Emundr' af Skörum, 
hánn var lögmaðr á Vestra-Gautlandi^ hanUfvar 
Titr maðr. ok orSsnjallr, .hann var frðendmargr 
ok stdrauðigr, hann var kallaðí undirhyggju* 
tnaðr ok meðallagi trúr ý hann var J>á ríkastr 
maðr í Vestra-Gautlandi, cr Rögnvaldr jarl var 
í broitu. pat vár, ér Rögnvaidr jairl fór í brott 
af Gautlandi, áttu Gautar )afnan {>íng, pk kœrðu 
optb'ga sín á miUi, hvat Svia konúngr múndi 
tiltaka ; feir ^purðú pat til sanns,. at hann var 
peim reiðr íur J>at, er Jþeir höfðu vingast við 
Olaf Noregs.konúng, hel^renn haldit deilum 
viðhanri, hann bar ok sakir á |>á meinn, er fylg* 
höfðu Astríði ddttur hans i Noreg j m«^Hu pat 
ttiargir, at p eir skyldu leita sér trausts til ífíor- 



I 



I 

f 



89 K. ■' ' ' ■ . ^ 199 ' 

« 

egs I^onungs 6k bjdSa honum sína |)}dnustu; 
sumirlöttujþess, ok sögðu^ at Vestr-Gautai* hðfðu 
ekki styrk til pess at haldadeilu .ok úfriðríqldti 
Svíum: én Noregs kpnúngr verðr oss fjarri, 
sögðu peir, |>víat landsmegin haps er, osé fjarri, 
ok er hinn til furst, at gera mann til Svía koh^ 
úngs, ok freista, ^f sætt kemr á vi$ hann, en ef 
J>at fsBst eigi^fKá er oss kiostr 'at leita trausts til 
Noregs konúngs. Báðu menn Emund at fara 
Bessaferði en haankvaiy já við, ok fdr síðan^ er 
hanu var bjiinn, með 30. manna, ok kt^mu fram 

' í Eystra - Gautlandi, ok voru Jiar fur margir 
frændr hans ok vinir , f ékk hann par gdðar við- 
tokur; hann átti par tal við alla hina:vitrajstu 
xxiénn um |>etta mál ok vandkvæði |>at, er á f>eim 
lá, pkkomalltásamt með |ieim^ ok |>dtti >mönn* 
um mikit um siðieysu ^pá., .ejr konúngr^ gjörði, 

^ ok J>dttus1; trautt bera i^aegá. Fdr Emundr úppi 
Svif>jdð, ok átti par tal við marga ríkismenn^ 
ok kom I>at allt í einn staj^ niðr, at allir uriíu 
sampykkir við hann. Hann heldr fram ferð sinni 
til \^h&, er h^nn kom aptan dags til Uppsala^ 
\dLX setn varr konúngs atseta, tdk sér (ar gbtt 
herbergi 9 ok dvöldust ^r um ndttina ; eptir 
um daginn.gekk Emundr á konúngsfmidy^pá er 
hannsat á stefnu ok fjöhnent umhamn ; Emundi: 
gekkfur konúxtg, ok kvaddi dk hneigðiihonusrf 
ok kvaddi kann tiguliga* : Komingr 4á í mdti 
honum^ ok heilsaði honuín^ ok spurr hana.at 
tíðindum. Empndr svairar : smáein erutiðindi 



\ 
I 



k • 



2oa 



■ 



89 K. 



V 



ttieð 6sf Gautuuumy en^'pat |>ikkir oss ný tíS- 

indi, er Atti' hinn dtelski á Vermalandi fór í 

vetr uppá mörk með skíð sín ok boga, hann 

köllum vér pángat mestaa veiSimann, ök ná 

fékk bann á f jallihu^avá mikla grávöru, at hann 

haföi fyllt skíðsleða sinn, svá sem itnest gat hann 

flutt eptir sér; há snýr hannheim af mörkihni, 

J»á sá bann einn dag einn íkorna', f>á varð Attí 

svá reiSr, at hann lét lausan sleðann, en rendi 

eptir íkornanum, eh íkorninn kom sér jafnan 

J)ar, sem pykkastr var skdgrinn ok verst var 

eptir honum. at sækja , stundnm í viSarrætr, 

en stundum 1 limar upp, fá sigldi haiin stund- 

um í miUi limanna ok annat tré or öðru, en er 

Atti skaut at honúm, l^áflaug æ fur neðan eðr 

ofan , en aldrí fóí íkorninn svá lángt uridan, 

at eigi sæi Atti hann eiiiart : honum varí svá 

mikit kapp ápessari verSi^ at hann skreið |)ar 

eptir állan daginn , ^n- eí gl at heldr gat hanu 

veidt pehna íkomá; en fer myrkva t<5k af nótt, 

\k kastaði hann sér hiðr á isihn,- {)ar.seni hann 

var vanr á nætmar, veðrvar'.ádrífanda ok kalt, 

enum morgunin, er Ijöst var, fdr Atti at leita 

sleða síns, ok fann aldrí, síðan fdr hann heim 

yið svá búit. Slík eru mía tíðindi,. herrá! 

Kohúhgr svaírár : lítil tíðindi, ef íekki eru* meiri 

eðr merkiligrí fríá at segja. Émundr svarar: 

var %xíTí fur sköinmu f at, er tí^ihði má kalla, at 

Atli, C, y, ahtaÍSar. '^) i vi^inum o\ skaut at lio»uia 



\ ' 



89 K. ■ 201 

.; ' , . ■ ^ ■ ■ ■' 

Gauti Tófvasoii fdr xne^ 5 herskipum ÚV eptir 

Gautelfi, en er ^hann lá,i Ekreyjum*, pá komu 

par Danir 5' kauþskipum stdrum; peir Gauti 

lögðu {íegar at peim, ok vunnu skjdtt 4 kaup- 

skipin, svá at feir létu öngan mann, en fengu 

of fjár, enhitSta skip komst á haf út, ok komu 

segli vi8 ok drdgu uaidan; Gauti fór eptir peim 

cinskipa, ok drd fursttezt eptir, J)á tdk'veSrit 

at vaxa, ok gekk pá meira kaupskipit, sdttistíþcl 

mjök hafít, vildi Gauti pá aptr snúa, Já geröi 

á storm sem mestan , braut hann 'pá sklp viS 

Hlésey, týndist Jar fé allt, pat eí á skipinu var, . 

ok mestr luti manha, en aSrir hans förunautar 

fikyldu btöa hans í Ekreyjuln; pá komuat peim 

Ðanir meS 15 kaupskijpuip, ok drápu far hvert 

mannsbarn, entdku fé allt tilsín, fat er hinir 

höfSu áír fengitj nú gafst peim svá ágirnin. 

Konúngr svarar : {)etta eru mikil tíðindi ok frá- 

sögulig. Hverter í»itt erendihígat? Eymundr 

s^arar : ék fer, herra! at leiia* úrskurðar vi$ 

y8r um vandrœÖi várt Gautanna, en 'þat er m^S 

Jví mdtí , at lög var skilr á oL Uppsala lög. 

Hvat er Jat , segir konúngp, er I>d viU kæra ? 

Emundr svarar: far voru 2 menn eSli bornir, 

Jieirvoru jafnbornir at ætt, en újafnir at eign- 

um' ok skaplyndi, peir deildu um jarSir, ok 

gerÖi hverr öörum skaða lánga hrið, ok ger8i 

sá íneiri skáSai er ríkari var áSr, en Jeirra 

' deila var um sfíir niðrsett ok ^mt unf löal 



V 









r « 



I • ' 



202 ; . ' ^. €9 K. 

(eii^ra á allslierjar {^íngí^ ok laut sá at gjjalda, 
er rikari y^r| pviat sá pótti xneira hafa afg]ört| 
en honum líkaM pat/{>() lítt. £n at fursta 
sali, pá galt haan' gagl fur gás, en gris fur 
gamalt syín, en fur mörk guUs brends greiddi 
hann hálfa merk gulls, en aðrahálfa merk af 
leiri ok moldii, en á {)at ofan hét hann hon- 
um afarkostum |)ein^, er heimti féit, .ok tdk 
hinn |>d af honum jþetta i sina skuld, ok |>ikk- 
ir oss slíkt ekki mjok ráttligt , eða hvat dæm- 
ið |)ér \im petta mál, herra! ]þviat yðvarn ddm 
skulu vér balda um alla lut^ hér í Sviaveldi? 
Konúngr svarar: gjaldi hann fuUum gjöldum, 
' slikt er dæmt var í furstunni^ en konúngi 
sinum 3 slík, en ef eigi er petta fé goldit 
fur jafnlengð, |>á skal hann fara útlægr af 
allri eign sinni , ' falli |iá H hans hálft í kon* 
úngsgarð, en hálft til |>esS| er sökína átti. - 
]£mundr, skirskotar peim konúng'sddmi til 
feirra laga, er gengu á Uppsalajþíngi. Eptir 
J)at heflsaði Emuiadr á kpnúng, ok |>akkaði 
honum sinn orskurð. Eymundr gekk pá ÚX 
epdr fat, en pá hdfu aðrir menn sínar kærur, 
ok sat hann |>ar lengi dags yíír málum manna. 
En er hann kom til borSs^um dagiun, Já^purr 
hann, hvar Emundr lögmaðr Væri; honum var 
sagt, at hann var heima íherbergi. pá mœltí 
konúngr : hann $kal vera i bo8i minu í d^ i 
Jvínæst koniu inn sendíhgar, ok far eptir 

') hér tleppr G ummn% 



s 



\ 



89K. > 1 . -" . .203 

fdru.iiin leikarar xne$ hörpur ok gígjur ok 

önnur saurlgtdly var |)á konúngr hiuu kátasti, 

ok bafði marga rika.menn í bóði sínu uni 

daginn, ok gá^i |)á ekki«£mundary drakk hann 

^anndag allan, oksvaf aflidttina; enatmorni^er 

konúngr vaknaði, pá hugsaði hann^hvatElxjundr 

hafðitalatum daginn^ eú erhannvar klæddr lét 

hann kalla til sln spekínga sín^j. Oláfr kon- 

úugr hafði jafnan 12 hina mestu spekínga ^ peir 

sátu yfir dómum ineð honum', ok rcðu vanda- 

xnálum, pat varpó eigi varidalaust, fvlat kon- 

úngi líkaSi ill^, ef ddmum var hallat frá réttu, 

en eigi hlýddi at mæla í mdti honum. A |>eirri 

málstefnu tók konúngr svá til orðs^ bað |)ángat* 

kalla Emund lögmannj en er sendimenn koisaú 

aptr, 'mæltu Jeir svá: heíra! sögðu peir, 

Emundr lögtíkaðr rei8 í brott í gær dags,j pegar 

hann hafði snædt. pá mælti konúngr: segið 

fér, gdðir höfðíngjar! hvat vissi lagafrétt sú, 

er Emundr spurði í gær. peir svöru&u: pér 

tnunuð|>at hugsat hafa, ef j>at kom nökkut til 

annars ennpess, sem hann mælti, Konúngr 

xnsBlti: |)eir 2 menn eðU bornir, er hann sagði 

frd at úsáttir heffti yerit, ok ptí annar ríkari 

enn annar, ok gerSi hvárr öðrum skaSa, J)a,t 

sagSi hann frá okkr Ólafi dígra*. SVá er rétt, 

herra! sem ^hv segið, segja peif. Konúngr 

mælti' : eri hvar kom pat til at hann sagði, at 

goldit v«ri gaglfur gás, en grís fur gamalt svín, 

) Ðjómir var á vöru máli á Uppsala þingí b* v* hin» 



• -^v 




I V I 



' 204 . '. ■. " 89 E. 

V ' 

• -.. . 

• r 

ej5r leir okmoldfur hverja merk giijls? Arn- 
viír^ blindi syarar; herra! Jivat er úKkara enn 
raudt gull ok mold, en meira skilr fö konúng 
dk præl eSr pý, Jþfer hétuð Ólafi digra ddtttir yö- 
varri íngigerði, er konúngb'orin er í allar hálfur af 
Uppsvía ætt*, er tignust er á NorSrlöndum, pvlat 
sú ætt er komin af goðunum sjálfum, en nú 
hefir Olafr féngit Astrlöar, en JxJat hún sé kon- 
úngborin, f)á elr fó ambátt*m(í8ír hennar ok 
|k$. vindverskj mikiUj munr er ppirra konunga, 
er axmar tekr slíkt' me5 pökkum, en annar 
lætr sem slíkt skuli eigisvá gjört hafa, ok er pess 
at ván, at eigi megi né einn máí^r* jafnast vi5 
Uppsalakonúng} gjöldum par allir pökk fyrir 
at petta haldist, þvíat goðin hafa lengí haft rækt 
mikla á ástmönnum sínum,{)(iSat nú úrækist marg- 
ir j)ann átrúnað. peir vorli bræSr 3, Arnviðr 
blindi, hann var sýndr svá lítt, at varla varhann 
herfærr*, hann var manna snjállastrj annar het 
porviðr stami , hann fekk eigi mælt tveim or8- 
um lengía samfast, syá var hann stamr, hanu 
var J)ar maSr djarfastr ok éinarSastr; |)riSi Bet 
FreyviSr daufí, hann heyrSi ekki'nemá æptværi 
at honum; Jeir bræðr voru allii aubigir menn, 
ríkir ákafliga ok kynstdírir, forvitrir vorú feir 
allir ok kærir konúngi. pá mælti koniingf*: 
hvat vitið |>ér til , hví Eymundr s'agíi f rá Atta 
dælska? pá svarar engi, ok leit hverr Jeirra 

-i — ^ — ' : * . ■ . 

») Amfiá-r, C. ^) Ur hyrjar J apu ^) hirjyrjar E úfir^ 
^) Nqrd'máð'r, hin. ^) hestfær^ (7, JE. ' 



89' K. 



205 



bræiSratil annars. KonÚDgrmæhi: 86^5x11^« pá 
xnælti porviSr stami : atti, atti^ atzsamr % ágjarn^ 
iUgjarn, dœlskr, fdlskr. Hverr á pessa sneio,/ 
segirkoniSngr? pá svarar Frey vi5r daufi : herra ! 
mun nú berara, éf J>at skal í orlofi yðru vex:a. 
Konángr syarar: tala nu í orlofí, FreyviSr! 
slíkt er-fú vill talat hafa» Freyviír tdk pá * 
til máls : porviíSr, brdSir minn, er vor er vitr- 
astr, p^nn kallar hann allan einn atta ok at<^ 
saman', dælskah ok fdlskan, |»ann kallar hann 
5vá, er leiðr er friörinn, svá at hann keppist 
til smárra luta, ok færr pö eigi, en hann lætr 
par fur farsœlliga luti stdra, sem Attí geröi'; 
nú er ek svá daufr, at ek heyri varla hvat mœlt 
er h]Á mhr, en syá hafa nú ^d margir mælt^ 
at ek hefir vel mátt ekilja, at mönnum líkar 
iUa, bœði rlíkum ok a^lri al|)ýíu fat,- er pér 
haldiö eigi orS ySur við Noregs, konúng, ok'' 
hitt annat, er |>ér rufuS allsherjar ddm, |>ann 
er dæmdr var meS yír Olafi digra á Uppsala- 
J)íngi, en ek œtla y$r satt at segja, at eigi 
Jurfið jþér at hræSast Noregs konúng eðr Dana 
kouúngok engan ann?inn, efSvíaherr viU fylgja 
y8r, en ef líindsfdlk snýst á hendr ySr meS einu 
sam|)ykki, J>á sjám vér vinir ySrir engi ráS 
{>au, er víst sé at duga muni. Konúngr svarar : ^ 
hverir gjörast höfuísmenn at J)ví, at ráSa land 
undan mér.' Freyviðr mœlti : allir vilja hér lög 

ok fullaii rétt siun, en mönnum |>ikkir |>at fara 

" ' \ 

') ázaniar, C ^} a^fim^ C, /, JT, ^; 9z%n, E. 






206 , ■ - ' 89 JL 

. , ■ • ■ ■ 

. heldr ^am fur ofríki ySru ok kappij en |>ar er 

Eípundr fdr með laga frétt, fá kom far til y8- 

var Oláfs digra, Noregs koriángSj ok ykkara skipti, 

^ hefirl),ú far da^mtsjálfr um mál ykkart, ok'|>ann 

sama ddm ætla höföíngjar ná at þbr skuluð hafa 

ok |>ola verSá} lítiS nú á, herra! hversu margir 

höfðíngjar yírir sitja hér iiii yfir ráí5agerðum 

meS yðr; ek ætla hitt; satt at segja, at yér séim 

. ' eigi fleirri enn 6, er fér kalliS ráSgjafa yðra, 

en allir aSrir hygg ek at í brott sé fárnir pk 

ri5ni,r í héröS meS éinu sampykki, ok eiga píng 

við landsfdlkit, okyðrsatt at segja, pá er.hér 

ör uppskorin ok send'um allt landit ok stefnd 

yÍT refsíng' furstærS ok siSleysu, J>á er |)ú Jikk- 

V ir tiltaka, ok vilja menn pateigi lengr f)ola ySrj 

allir vér bræSr höfum verit beSnir.til at eiga 

lutl ráSagerS pessari, en engi várr vildi eiga 

^ pat nafn, at heita drottinssviki , pvíat^eigi var 

svá várr faÖir. Konúngr ták pá til máls : hveít 

orráS skulu vér ná hafa, |iviat vandí m;kill er 

, til handa borinn^ gefiS nú ráS til, góSir höfð- 

íngjar! pat er ek fái haldit latiii mínu ok sæmd 

okkoriúngdómi okföðurarfi míttum, enekki má 

ek deila kappi vi8 allanSvía her. ArnviSr blindi 

svarar: pat sýrjLÍst mérhelzt ró5, at|)ér ríSið ofau 

, í Ards' meS jþat liS, sem jrSr vill fylgja, takiSpar 

skip ySur ofc fariS furst ut í Loginn ok gætiS yá- 

^ varpar, stefniS pá tiIySvar fdlkinu, slíkusera 

, fara vill, fariS nú ekki með stórleik, bjdðiS 

») refsi|>íng, C, F, /. 






89 K. TSSSSSSSS. 207 

monnum log ok landsr&tt, drepiS svá nii$r her- 
örÍHni^ J>vfat hún mun enn ekki 8vá lángt kom- 
in, erstuh'd Jiefir verit sköm, en sendið menn 
. yðraí áunannstaí, J)á sem|>ér tráiS bezt til fund- 
arvið|>á| er pettaráð hafa meðalhanda, pkfreista, 
e£ þessi herr^ mætti með nökkru mdti niðrsetjast. 
Eonúngr sagði, 'at hann v^U J>etta ráð gjarna . 
piggja: vil <Bk, segir hann, at J>ér bræðrfarið 
ferð |>essa , pvíat ek trúi yðr bezt af minum 
iDönnum öUum, pá mælti porviðr stami : ek ek 
xxiun eptir vera, en en Jacob fari, pesspess parf. 
pámœltiFreyviðrdaufi: gjöruitisvá,lierra! seg- 
ir hann, sem porviðr ^pælti, hann vill eigi 
við yðr skilfast í pessum háska , en hann viU at 
við Arnviðr farira, okfarim með Jacob hinn únga, * 
son pinn. pessi ráðagerð var höfð, atOlafr kon- 
úngr fór til skipa sinna ok hélt út í Löginn, 
ok saranaðist brátt fjölmenni til hans, pvíat^ 
hann var blíðr okhægr, ok b'auð hver)ummanni 
lög ok ^ réttindi. En Freyviðr ok Arnviðr riðu 
furst útá UUarakr, ok höfðu með sér Jacob kon* 
úngsson, ok drögú pd heldr dul á han^ f erð $ - 
peir vurðu brátt varir vií, at par var fursamnaðr 
ok herlaup, ok bændr áttu.píng bæði dag ok 
ndtt. E^ er feirTreyviðf hittu J)ar fyrir frœndr 
sína ók vini, segja J)eir at J>eir vilja ráðast i 
flokkinn, en J)vl taka allir feginsamliga, var • 
pá pegar ráðum til J>eirra skotit, ok dróst J)á J>eg- 
artil j^eirra mikit fjölmenni, ok mœla J)d ena 

^kurr, C, E. 



\ - 



t 

/ 



. l 



2Ó8 \ ' , ' ' , 89 JL 

allir ejLtt, ok segja svá, at j^eir skulu aldrí lengr 
Olaf at konúngi hafa yfír sér : ok viljum vér eigi 
lengr pola honum ólög ofc'ofdramb, pvíat hann 
vill engis manns máli hlýða, {>dat stdrhöfðíng- 
)ar segi honum sannindi. , En er,Freyvi8r fann 
ákafa lýásins, Já sá Ipiann, í hvert dfefni kopiit 
var, ha^tLTL áttipá stefpiu við lan^shöfðíngja^ ok 
talaöi fur {>eimöksegir svá: svá h'zt mér, ef J)etta 
stórvirki skal framfara, at taka Olaf koniing fra 
ríkinu, semvér Uppsvíarniunufur|>vískuiuvera 
um petta máj , , hefir hér svá jafnan verit, at 
J>at sem Uppsvía höfðíngjar hafa staðfest sín í 
millum, I>á hafa hlýtt feim ráíum aSrir lands- 
menn } eigi furftu várir frændr at J>iggja ráá at 
Vestr-Gautum um Svía landstjdrn, nú veríum 
vér ok eigi f>eir œttlerar, at Emundr af Skörmn 
furfi oss ráS at kenna , vil ek at vér bindum 
saman rá& várt, frændr ok. vinir, pvíat hér muii 
vera hverr ö8rum trúr ok tryggr. pessu játuðu 
Jeir allir, ok JxStti petta velmælt. Eptir pat 
shýst allr fjöldi liðsins til f>ess sambands, er 
UppsvíahÖfðíngjar tdku níeð^ér, voru peirbræ8r 
J)á höfðíngjar fyrir liÖinu, FreyviSr ok Arnviír, 
en erEmundr fann |>at, pá grunaði hann, hverr 
J>étta mundi verða framgengt, fdr hannpátil 
fundar ví8 J>á bræðr, ok áttu'J>eir tal saman, 
spurr pá Freyviðr Eraund : liverja ætlan hafiá 
J>ér um J>at , ef Ólafr Eiríksson er tekinn af Ufi> 
sem nú er ætlat, hvérn konúng vilið J>ér páhafa 
yfir yðr? Emundr svarar : J^ann er Jíá^sýnistbezt 



89*. " r^' ' Í209 

tiifalHnh , nvirt sem hann er af konúnga œtt "" 
eSr eigi. FíeyTÍðr ^varar: eigi viljum vérUpp- 
svíar pat samf ykkja, at konúngddmrinn gángi or 
ætt lángfeSga enna fomu konúnga á vorum dög- 
um , meöan svá gá5 faung eru á,^ sem nú et. 
Olafr konúngr á tvá sonu, ok viljum vér annaiin 
Jeirra til fconilngs kjösa, fvfat sjaldan gefst pat 
vel, ef þeir menn erutirvalds'nlanha teknir, er 
ekki eru til þess 8&ttbornir,'ok kunna öngir ménn 
sik dgjörr eim f eir jafnán. ''^ At pessum orSuni 
ok orskurS varS mikill rómr, ök völdu allír Jacoíi 
til konúngs. pá mælti Eníiindr ái ^ttSrum: 
pér Uppsvíat hafiS nú vald til at ráSa féssu at ^ 
sinni, '. en hitt mun ek ségja, ' s'etn eptir ftiun 
gánga, at |>eir sumir, er nú vilja ekki annat 
heyra enn konúngddmr hér í Svíþfói gáfigi eigi , 
or lángfeðgatöluv eí r œtt , pá munu péir hirii* 
sömu lifa ok játa |)á, er kontírigddmriiín 'miin 1 
öðraf ætiirkonia, okmun pát betr gegna^ , Eptir 
f^t létu peir brœSr Freyviðf ok Arrivi8K leidd-; 
anverða. frám á pírigit Jacób' konéngs^n, ok 
létu hoiium ]^ár 'géfá koriúrigsnafn, ottarriaeð 
gáfu Svíar honum Onúndarnafn, ok vár hanní 
svá kallaöf, méðan hánn'lifSi, pávár hann 11« 
vetr'a eít 12- Ejítir fat fSkk'Óriundr konúngf 
sérhirS, ok^aldi me« sérhofííngjá; ok^HSf8u-.^ 
peir allif saitíari lií svá mikiíj sem'hórium^^ðíli 
furfa, en háhri gaf fá heimfarár leyfí Sdridá- 
múgnum. E ptir jþat fdrú menn í mílli.j^eirra 
7) 10, A/». - : .• , 

4 B»Ði. ( 



H» 1 ♦ 






210. SBSSSSBSt 89 K, 

ÍQnúiígenaa , pK Jyínæst l^om ^v^, ; at peir hitt- 
ustbáSir pk ger^U. sætt 5Ína, skyldí Ólafr v.era 
.koniiagr jrfir l^nd^^ m.eSau tanii lifái , hann 
.skyj^i.pk |iaida.fnð ók sætt við ijloreg^ konúng 
ok sya yi^^ allajþ^ifte^n^ er í ^esdari ráSagerS 
J^öf&u^yer^ f]i]^nn skyfldi. v^ra m)vhv ,ok linr ok 
hægr yið alla sin^ menn:^ Önundr skj^ldi okkon- 
Aingr yéra, ok þafa ,slíkt af laudinu .til forráðai 
fifiö^iJfe^ S^.mdist nie.ð |)ei]pi feðguna^ en vera 
^kyldr at fylg)a f^im >djiduntj , ef , Ql^f r konángr 
ferðiBá npkkuraluti^ er l?8endr vildu eigi hola 

JiQnunQU. ^ptí r Jat yo^rp ö:(pna sendir tílNoreg$ 
á f^ind plaf$,kiC}?iji!wig$ með J)eám .erenduiti , at 
^yía, konángr yiU at peír trygg\ Ji,ar .sættir sínar, 
pk hann færí í át^efnttleiðángr til Konúngahellu 
til móts við hann* . En er Ólafr konúngf digrí 
hejrSi Jessa prðseudín^, |>á var.hann enn sem 
fyrr gjaril til pátta ok fríðaríns^ ok ferr hann 
með liði sínu sem 4kveðit var- kom tar ok Ólafr 
Svia kóuiingr- en er teir mágar fundvist, tá 
l^índa Beir saett; pk fríð með sér, yar Já Ólafr 
Svía/k^nj^,pgr^^ öijáklyttdr. Svá 

^egír 'lj^^^^ at bygð' sú lá í Hísíng, 

et.fyl^í ;hafði.^ík.tií^^^ eðr Gautlands. 

p4 .maeltu ^^^ sfn í míUi, okurðu sátt- 

' xf^l?»Í^^^^^^^^ skyid^. l,ui,a um eign.íiá, hv&rr Jeírra 
'miÚIÚ^^^J^^ }^ teníngum,,>kyldi sá 
Lí^faj er sjtætrakastaðí. , páikástaðiSyía kon4ngr 
M^ílJ^^r kastaði 6 tvö, . cik mðplU ^t ÓJafr kon- 



4.r ' 



89-90 Ij^. 



mtmm 



211 



dngr ^ytttí eigi atkasta:^ h^nn svarai* ok>htisti 

teilíngand í hetidi sér: eiii^ erutvö sex •áteníng^* 

iim^ok et guði^ dtott^i biínitnl:} lítit futjeúiirat. 

láta 'þaA Upphorík; 'þi kastaði hanil'ok kbm iip^ : 

Sex tvö; síðátl kastaiii Svía koliúiigr sé^ tvo^ ok. 

kvað |»á í d fat' . áÚt >eitt l^öwA vitiunclii. Ólafc^ » 

Noregs kohúugt kastafii eígi ai: á6t\ var pá' eutie 

se^ á ö&uBÍý eá ann^ir hrðut í; <suii(li« í tv'o, ók[ 

voru |)ar á 7 augim^ ok haíðí Ólafr kouúhgr nu ' 

-kas^t 13^ ok eigUaðist hahti ðvá hygðina. ' Ekkí > 

höfum Vér heyrt getit íleiri Itöiácl^ á |>és$Util^ 

íundii Skildúst kouáíigarmf ná ðáttir^ 

90* JEptir |íesá tföihdí, Aém há hefir verlt 

fráságt um hríð^ suéri Olafr koniingr Hairaldsson^ 

liði síttU ápti* 1 Vlkiiiá, tót ^á furst tli Tiinbefgá^ 

lianii dvaldist |>ar litla hríð| ok fdr |iá tíírítir* { 

land^ ók UtnháúátitilörSr állt i prindhéim^ oklét * 

t>arbiia tíl vetrvistalr, ok.áettist|)áí* uiU Tetrinii ; 

|á var háUU éiáváldskoiiúiigt yfír landi oUu i 

eu H^raldr komiúgr én^ fa^fagri hafói liiaí'gá 

fylkisköiiúilgd Undir öér^haUn hafði ziú með ' 

Iriði feúgit '|»ami luta láiids, er SWa kQnúiigif 

hafði haft, en J>aUU luta landé,, ét Danakoni!iligif 

haféi haftj tdk hanri inéí Valdi/ök réS íyrii*' 

þeím luta rétt sém auiiarstaðár í landii KnútÉ::' 

Dana kdriángf r^ö fur Éngiafadi í |>etíriá tímá 

ök svá Dáiiitiörk j ok sat hanri sjálfr íerigstum í 

Englandi, en sétti höfðíngjá tii landsstjdrnar í 

Öantrierk^ ok véitti hanri ekki tilkall Í Noíeg i 

tennatima* 

. 02 



N 



N V 



2tl 



91 K. 



/ 



91. Svá er sagt, at á dögum Haralds lon- 
úngshias hárfagrabygóust Orkneyjáa:, ^en ik 
voru |>arirlkíaga bœli. SigurSr hét Irinn fursti 
jarl í Oj^kneyjum*, Jianti var son Eysteins glumru 
ok hrd6ir Rögnvaldis Mærá íarl's^ Eneptir Sig- 
ur^ var ja^l.i Orkneyijuni' Guthormr <spn bans 
. eimi ve'ir. Eptir hana ;ldk jarldtími"! 'Orkney- 
jdm Torf-Einarr/> sonRögavalds jarla af MærV 
ok.var hann lengi jad yfir Orkneyjum, ok var 
rikr mað^. Hálfdán háleggr, son Háralds hin» 
hÁr&gr^9 íár ^ hendi: Torf-Einari ok rak hann á 
hrott or Orkueyjum,; . Einarr kom aþtr litlu síi^- 
ar, ok drap 'þá Einarr Hálfdán hálégg i Rínans- 
ey'. Eptir pat ftír Haraldr:herför ifOrkneyjar, 
en Einarr :flý&i ^ú. upp ,i .SkötlandA Haraldr 
konúngr lét Orkneyínga ðverja sér öll.öðöli 
O/kneyjum fur aftöku HáHdánar. Eptir pat 
sættust|>eir konúngr ok Einarr jarl, gjðrðistjþá 
. jarlhans maðr, októk.|>á löndinilén afkonÚDgi, 
o^. sj[^yldv{>(5 0iiga gjalda skatta af, pvíat{)ax 
var herskátt mjökl . Jarl galt konúngi óOmarka 
guUs, |»á herjaðihann' áSkotland^^sváéemgetit 
er, í Glymdrápu'. Eptir Tarf-Einar réðu landi 
synir hans, Arnkell ok Erlendr ok porlínnr hausa- 
kljúfrj'á feirra dögum kom í^ Noreg Eiríkr 
bldéöx, ok voru |)á jarlar honum lyðskildir j Axn- 
kell og Erlendr féllu í hernaði, en poxfinnr ré8 
. ^já löi^dum, ok varð gamallj synir hans voru 

'O'Rinalsey, /• ») Haíaldr, hin. ". ^) Glibitfdfapu, F, C, ^ 
*) a£ fi, C, 5, 



_/ 



' I 



91 k: 



213 



1 - ' / 

feir Arnfínnr', HávarSr, Ljrftr ot SkiSlí; máíjír 
f eirra^ar* Grda, dóttir parstéinsrau8s. Qfarliga 
á'dögum porfinns járls komu af Noregi syhir 
Eirífcs bló^axar, pá er peir flýðu fur Hákoríi 
Adalsteinsfdstra , var I>á í Orkneyjum mikitt 
yfirgángr|)eirra. ' porfínnr jarl rarð bráídauír'; 
Eptir f>at réðu löndum synir hans, 6k érU- frá 
peim miklár sögur"*} HlöJSverlifði peirralengst, 
<5k réð |»4 einn landi. Son hans var Sigurðr 
digri, 'er jarldóm -tök eptir h^nn, hannvarher- 
ma8r- mikil); á hans dögum ídr Ólafr konúngr 
Tryggvason or vestrvíkíng með herliSi sínu, 
hann lagM til Orkneyja, ok tdk höndum SigiirS 
jarl'í Rögnvaldsvági , haiin lá par fyrir éinskipá. 
Olafr konúngr bauð jarli pá fjörlausn, at hann 
skyldi taka skírn ok rétta tr ú, ok gerast háns vdé&v^ 
ok bjóSa trú um 'eyjarnar , pk pví játaði jarl. 
Ólafr kohóngr tdk í gislíng son jarls,' w.'hét 
Hvelpr eðr Hundi; paðan fór Ólafr fconúngr til ' 
Noregs, ok var par konúngr, sem menn vitu $ , 
Hundi var méí Olafi konúngi nökkura vetr, ok 
andaðist par , ^ en síían veitti jarl honum enga 
ly«skyldu, okfékkddttur Melkdlfs* Skota kört- ^ 
úngs, ok var peirra son porfinnr, en synir Sig- 
urSar jarlshinir ellri voru peir Sumarli^i ok 
BrúsiokEinarrrángmuír^. Fimm vetrum eSr 

. ») möé-ver Í. ii. hin. }) Grelöar (Grelang C, K) dáitir Dúng«d*- 
«r jark af Katancsi, mó^lr heiinar var, h. v» liin, ^) sóttdawí^r, 
hin. ♦) Wr iUppt^E wn 9Ínn. ^) Melkólms, K, S. ^) ok 
Rögnvaldr X 



\ • 



^l 



214 - ' 91K. 

fjdrum eptir f all Qlafs Ti^ggvasona'r för Sigurír 
jarl til Jtrlands , en hanii setti sonu sína hina 
ellri l$Uj^s at gæta, en porfinn sendi hann til 
Skota konúngs, móðurföður síns^ ok í ^eirri ferS 
fél'l SigurSr jarl i Brjáns orrostu} en er paj; 
épurðist til Orkneyja, {>á vori^ synir hans til 
jarla teknir, Sumacliði, Brúsi ok Einarr, ok 
skiptu landi í :^rijSjúnga með s&r. porfinnrSig- 
turðarspn var |»á 6 vetra, er Sigurðr jarl féll; en 
€t pat spurðist til Skota konúngs , pá gaf bann 
Porfiniíi^ fr eanda sínum, KatanésokSuðrland^ olc 
jarlsnafu með ^ ok fékk mann til at gœta ríkis 
með honum. porfinnr jarl varð pegar bráðgjörr 
£ uppvexti ok öUum proska, hann var mikiU 
ok styrkr, Ijótr sýnum, ok|>egar honum vdx 
iLldr,< var {)at auSsýnt, athann var ágjarn maðr, 
hai^ðr ok'grimmr ok forvitri. pess getr Arndr 

Járla-skálj}* 

j(jjörr lét grund at verja 

geðfrækn ok til sœkja 

œri* Einars* hlýri* 

aungr mann und s'ký ranni^. 
peir brœðr Einarr ok Brúsi voru iSlíkir í sfcap* 
lyndi; Brúsi var hcSglyndr ok {samsmaðr mikill? 
vitr, ok vinsæll ok málsnjallr: Einarr var maír 
stríSlyndr, f álátr ok típýðr , ágjam ok fégjarn 
ok hermaðt mikiU. Sumarliði var líkr Brúsa 
at» skaplyndi, ok vaí elztr, ok lifði j^eirra skemst 
bræðra, ha nn varð sdttdauðr. Eptir andlát hans 

« ) orr A. *) anRars /• ') Wyra É^ K, L. ♦) ví$. «• »• ^' 



. * 



91-92 K. 



215 



taldiporGnnríarltilsíns luta fOrkneyjum. Ein-. 
áifr svarar fvlý at porfinnr hefði Katanes ok 
Suðrland, oK'fau ríki er pat fylgja, ok átt hafSi . 
-SigurSrfaðir pfeirraj ök táldi hann pat miklu 
meira énn príSíúng í Orkn'eýjumV ok Vild^ fy£ 
éigi unna porfinni skiptisj en Brúsi lát uppi 
skipti fjrrir sfna hönd: ok vil ek ekki, segir 
hann, ágirnast meira af landí, enil |)ann priðj úng,* 
er ek á at fijálsu. pá tdk EJnárr undir sik 2 
luti eyja, gerSist hann pá likr maír en meSal— 
lagi. vinsæll, hann skorti |)á eigi J^ölm^nni, hann 

vár iT víkíngu -hvert sumar 'ok'ÉLerjaði , ok hafði^ 

• • • i' 

útboð mikil í landinu , en allmisiafnt valrð til . 
fjár í vikíiigunni ; f>á tdk bdndum at leiðast |>al^ 
starf ok sá mstnaðr, er peir höfðu af pessu, exi . 
jarl liélt fram hinusama með frekju allt at einú, 
oklétengummanni lýSaí mdtiát mæla,enjarl var 
hinn mesti ofstopamaðr; |)á geríist hallæri mik- 
it í.hans riki af starfa peim, er hann hafði 'á 
ihönnúm ok fékbstnat^ |)eim, 'ér par fylgiíi, ofer 
undu bændr illa við j en 1 beini luta Íands, er 
Brúsi var ok hafði, Bá var ármikit ok hdglfff ^ 
bdndum , varð hann af slíku vinsæll. ; 

92. Ámundi hét maðr ríkr pk auSigr, 
hannbjd IHrosseyju íSandvlk á Laupandanes! J 
porkell hét son hans , var hann allra tniannaf 
gerviligastr 1 Orkneyjum, Ámúndi var hin vitr-^ . 
aáti maðr, faðif hans var ok manna mest virSr 
í Orkneyjum. pat var eitt vár at Einapr jarí 
haf ði útbo8 mikil enn, seih hatm var vanr j en 



w. 



i*«*«l"*^W}"^W«^"*** 



02 K, 



biendr kurruSn {>á enu iUa, ok báru ]^etta mál 
'fur Amunda, ok báðUvhann mæla sér nðkkura 
forsj;oð yið járl. Hann svarar: jarl þe^si^ er 
vér eigum^ er dhlýðinn hvat sem talat er fur 
honumy ok viU |>at eina hafa, erhonum kemr 
l.hug; mun ekki stoða at biSja haDn néi einnar 
bænkr hér ura Jþetta mál , en vinátta vqr jarls 
er g(5ð at svá búnu^ en mér pikkir viS váða búit, 
ef vér verðum missáttir við hann^ við .skaplyndi 
^atySem hvárir hafa; mun ek mér hár engu af- 
. skipta, pá'xœddu peir pelta mál við porkel 
son hans, hann var ttauðr til> ok hét bd um 
tíSir viS áeggjan manna. En er jarl átti |>íag» 
|>á mælti porkell af hendi bdnda, ok. baS jarl 
vœgja mönnum um álögur, ok tal^ upp nauð- 
syi^bdnda; en jarlsvarar vel ok segii^ at haÐn 
skyldi mikils virða or(^porkels:ek hafði ætlatat hafa 

c 

6 skip or landi, en nú skal eigi meirr hafa enn 
3} en pú, porkell! bi8 eigi optarr (íessar bœn; 
ar ! Bændr pakkaðu vel porkaftli liðveizlu sina; 
fdr jarl í víking ok kom aptr um haustit. . Eptuf 
um v^rithafði jarl útboð, sem hann varvanr, ok 
átti ping við bændr; |)á talaði polrkell af hendi 
bdnda^ ok bað hann vægja bdndum. Jarl svar- 
arjþáreiðuliga ok segir, at lutr bónda skal versna 
XDÍkit við haiís ræðuf .gjörði hann aik |>á sya 
dðan ok reiðan at hann ^egir at ;peir skyldu 
eigi annat sumar báðir heiUr á |>(nginuy pk sbit 
8vá fví jþíngi. En er Ámundi varð Jessa víss, 
hyatjþeir porkeU ok járl höfðu viQ^^t^ fiá bað 



f 
/ 



92K. l r ■■ ' 217 

ÁmuBdi porkel fora brott or eyjunum} fár 
haan páyfir á Nes til porSnns jarls, en sumir 
flý$u til Noregs, en sumir til ýmissa landi, |)eir 
sem voru Yinir hán^. porkell yar lengi með jarl* 
ifoim, ok' elskaðist at hortum , ok |>v£ var hann 
kallaðr porkell fdstri^ ok var hann ágætr maðr. 
Margir menn flýSu dSÓl sín or Ojrkneyjumy ríkir 
ok ágœtúr} en er Porfinnr jarl rosknaðist, pá 
sendi hann sættarboð til Einars jarls^ brdSur síns, 
ok beiddist af honum rikis pess, er hann pdtt- 
ist eiga 1 Orkneyjum, en Jat var friSjúngr £ 
eyjunum. Einarr tdk J>v£ dbratt, at mínka ríki * 
sitt; en.ér porfinnr jarl spurr pat, fá.býÖr 
hann liði út af Katanesi^ ok idrsíðan út £ eyjarn- 
arj en er Einarr jarl varð fessá varr,^ samnar 
haun liði ok ætlar at verja eyjarnarJ Brúsi 
samhar ok liði,\6k fdru til mdts*við pá bræ^r 
sína, ok bar sáttmál £ miUi J>eirra , varð |>at at 
sætt, at porfinnr jarl skalhafa |>riðjúng landa £ 
Orkneyjum, svá sem hann átti at réttuj eia 
Btúsi ok Einarr lögðu saman sinn hita landa, 
skyldi Einarr einn }iafa fprr^i furr |>eim í Jand- 
vöm) enef misdauði |>eirra vyrði, f>á skyMi sá 
I^eirra land taka eptir annann, er lengr lif^i;. en 
sá máldagi pötii ekkimjök vera jafnligr, pvíat ^ 
Brási átti son jþann, er Rögnvaldr hét, en Ein- 
arr jarl yar sonlauss. Setti porfinn]^ jarl |>á slna . 
menn at varðveita ríki pat, er l^nn átti £ Orkn- 
eyjum, en hann var optast á KatanesL' Ein^ 
arr )arl var enn optast 1 hemaði til ítlands eðr 



^' 



/ ♦ 



218 !SS=^= 92K. 

Skotlands eðr Bretlands. pat'var eitt sÚTnar er 
Eínarr jarlhcrjaíJi á írlandl, at hann bárSist í 
ÚlfkelsfirSi viö Konofögr íra koniSng, svá sem 
furrvár ritat, 'at Einarr jarl fékk þav Úsigr mik- 

! inn ok mannlát. Ahnat sumar eptir fdr Eyvindr 
iSrarhorn vestan áf frlandi, ok œtlaSi tilNoregs, 
en er stormr var veSrs, en straumar úfœrir, bá 
snýr hann til Asmundar vágs, ok lá par veðrfastr 
nökkura hríðj ok er |>at spurr Einarr jarl, þá 
hélt hann pángat mikluliði, tök hann par Eyvind 
iSrarhorn ok lét drepa, en lét gefa giiö öllum 
mönnum hans ', ok fdru feir austf til Noregs á 
fund Ólafs konúngs^ ok sögðu honum áftoku 
Ejrvindar. KoniSngr svarar hér fá um, én prf 
fannst jþat á, át honui!n pdtti jþetta mikiU mann* 
skaði ok mdtgerð við sik , en um flest var hann 
fáræðinn, pat er honumpdtti s^r injök í móti 
akapi. porfinnr jarl sendi pdrkel fdstrá iSt i 
Orkneyjar at heimta paðan skatta sína. JSinarr 
jar\ kendi mjök porkeli uppreist pá, er por- 
finnr jarl hafði háft tilkall i Orkneyjar ; fdr por- 
kell pá skyndiliga or eyjunum ok yfir á Nes, 
hann sagði porfinni at hann var |)ess viss vorð- 
inn, at Einarr jarl vildi jiauða hans, ef eigi 

f hefði frséndr hans ok vinir honum njdsn borit : 
par jnun ek |>a^n á baugi> eiga, segir hann, at 
láta |)ann veirða fund, okkarn, at um skipti með 
oss , en pann annánn , at fara lengra f braut, 
ök pannig sem ekki er hans vald ylir} jarl fýstí 
*3 *^"g*> Jsr, y. 



92-.93K. ' '" í tll9 

pess^ at Pörkell skyldi fara á fund Olafs koAiings : 

munt ^ú j segir hann, mikils metinn meí^ tign- 

ummönnum, hvar sem pú kem^, ^ ek véit 

skapjyndi ykkart jarls be^gja, at skamma stund 

mundizt 'þii til. Bjdst |>á porkell fdstri til Nor- 

egs um haustit á fund Olafs konúngs^ ok v^r 

^ar um vetrinn í kœrleikum miklum með Olafi 

konúngi; konúngr haföi porkel mjök yið mál 

sín, pótti konúngi, sem var^ at porkell var 

viti; maðr ok skörúngr mikill} fannst konihigi 

]pat brátt í rœöum porkels fdstra, at hann mis*> ^ 

jafnaði mjök me$ l^eim jörlunum í frásógnum 

sinum, 6k var mikill vin porfinns jarls, e|i lagði 

(úngt til Ejnars larlá. Ok snemmendis um vár- 

it sendir Ólafr konúngr ^kip ok menn yestr til 

porfinns jarls um haf með |>eirri orðsendíng^ at 

hann skuli koma á hahs fund. porf^nnr jarl 

lagðist {»á ferð eigi undir höfuð^ |»víat vináttu- 

mál fylgðu orðsradingunni. 

93. porfinnr jarl fór nú austr' á konúngs 
fund til Noregs, ok fékk par allgdðar viðtökur, 
ok dvaldiðt par lengi um sucnarit j en er hann 
bjdst vestr^ pá gaf Ólafr konúngr honum láng- 
skip gott ok mikit með öUum reiða* porkell, 
fdstri réðst pá til vestrfarar með jarli^ ok gaf 
hann honum pat skip , sem hann hafði vestan 
um sumarit, skildust peir konúngr ok jarl me^ 
hinum mestum kærleikum. porfinnr jarl kom 
um haustit til Orkneyja 5 enn er Einarr jarl 
spurr ;þat, pá hefir hann íplment, ok lá á skip- 



*) Þ^omig ^m; aiutani A* 



Æ 



220 ' g " 93-94 K. 

um. Brási jarl fdr pá enn tíl mdts víí pá báíar 
bræðr sína , ok bað pá sœttast ^ kpm hann |>á 
enn pvíviíJ,atf eir sættust, ok bundu |>at eiðum. 
porkell fdstri var 'þá ok í sætt tekinn viíí Éinar 
jarl , ok var pat mælt, at hverr peirra skyldi 
sœkja veizlu til annars, ok skyldi jarl furrisækja 
til porkels í Sandvík ; en er jarl vat par á veizl- 
unni-, J>á veitti porkell hit kappsamligasta, en 
jarl var ekki kátr; far var skáli mikiU, er Jeir 
drukku í , ok dyrr á báðum endum. 

94. pann dag er jarl skyldi í brott fara, 
pá skyldi porkell fara með honum til veizlu. 
porkell sendi |>á menn fram á vfeginn fur , par 
er leiSin lá, ok peir skyldu fara um daginn; 
én er peir komu aptr, sögðu Jieir porkeli^ at 
peir höfðu fundit prennar sátir: ok hyggjum. 
vfer svik verá', segja peir, j^víat peir menn voru 
allir með vápnum, sem til bardaga vœri búnir. 
En er porkell heyrði petta, fá fre*sta8i faann 
heldr búhaðinum, ok grúnaði hann, at hon- 
um mundi eigi þángat til öls boðit, sem lát- 
it var; heimtir pbrkell, nú at sér menn sína; 
jarl bað f>á búast, ok segir peim mál atWða; 
porkell kveðst eiga margt at annast, hann 
gekk stundum út en stundum ii^n; eldar voru 
á gólfi í ^kálanura, ok sátu menn |>ar við ok 
drukku; f>á gekk porkell inn um aðrar dyr, 
ok sá maðr með honum , er nefndr er Hall- 
varðr , íslenzkr* maðr, hann lét aptr hurðina eptir 

>) ok auitfird'akr at œtt. h. v. C* 



94-95K. ■ i ' 221 

V 

f)eim ; |>orkell gekk Jnnar miUi eldsins ok 
pess er jarl sat. Jarlinœlti: ert j)ú eigi bú-" 
inu enn? porkell svarar: nú er ék búinnj |)á 

. hjó banQ. til jarls í hpfuSit. . Jarl st'eyptiát 
fram á eldinn} ])á m)Belti í^lendíngr: hér sá 
ek alla versta fángaráðs, ei^ engi dregr jarl 
af eldinum; hann keyr&i j^ til spurðuna'i er 
hann hafði í hendi, uadir hnakk^beinit, ok 
kipti jarli upp át bekkinutn. porkell ok Jieir 
félagar gengu út aðrar djr, enn |>éir höfðu inn^ 

^ gengit, stdðu par pá fur durunum menn por«- 
kels alvápnaðirj en jarls menn töku til han«, 
ok var hann Jþá dauðr, en öUum fellust hendr 
at hefna hans , var . ok .|>at, at bráðum bar, ok 
enganvarði pessa verks af porkdi, Jvíat peir 
hugðu at ]>at mundi ^llt fast, er m^It. var m^ð 
^eim jarli ok porkeli, yóru]>ar ok flestir vápn* 
lausir inni ok vinir porkels m^irgir j bar . ok 
svá til með |>yi at honum varð lengra lifs 
auðit, hafði hann ok, |>á er hann kom út, 
engum' mun færra liðs e^n jarls menn, fór 
hann |)á til skips síns, en farls menn á brott. 
porkell sigldi pegar austr í haf, ok yar J>at 
eptir vetrnœtr, kom hann með heilu ok holdnu 
til Noregs, ok fór pegar á fund Olafs kon- 
^Hgs sem skyndiligast. Jtonúngr tdk við hon- 
um forkunnar vel, ok lét vel yfir verki }>essu. 
\ar hann |>ar um vetrinní kærleikum miklum.* 
95. Eptir* víg Eincirs jarls tdk Brúsi Jarl 

')r spöid'u, /, S. ^) Bh- hyfjar E apir. " ^ ■ 



\ 



222 '" . ■'. ' ' . 95K. 

tindir 8Ík þann luta landa, sem ha&á haföi halt^ 
'þviai |iát hafði á margfa manna vitorSi verít^ 
hvérsu.|>eirhöföu fólag sitt gert braððr^ ef*mis-> 
dauði |)eirra vyrMj en porfiniii jarli fannst J)at 
réttast^ athálfar eyjarhefðí hv&rr Jeiríaj en p(J 
hafSi Bráði j^ann vetr tváluti landa. Eptir uin 
trárit kallaíí porfínnr jarl til vi8 Brúsá trdíursinnj 
at hatin Vill hafa helming landa í eyjunum'^ en 
sagði {>atmeð| at Brási |>uífti éigi at hafa meirr 
^nn jþriðjdng at |>ví ^kaplyndi sein hann liaföí. 
tJndi ek f>ví^ ^egir Briisi^ at hafa^J^riðjúng 
landð^ ^annðém ek t6k í arf eptir fdður minn^ 
kallaði bkengi til|>ess mér í hendr j en núhefiif 
ek tekitannann |>riðjiing í arf eptirhrdður niiim 
at réttum máldögum $ enn |>d at ek 'ðé mjök 
vanfærrtil at deila kappi vlð "þiký brdðír! pá 
mun ek |>d annar^ íleita enn' |ress^ at játa af 
mermeð lítilménsku ok iieitturð$ mun ek ok 
eigi ébúSL inér at deila kdppi við l^ik, bróðir! 
meðán ek er traustlausð ^ ^líkt trau^t 6em |ii 
hefir af Skota konúngij mdðurfdður |>ínuni^ 
Brúði jarl réðst Já til }ferðar^ ok fdr or Idíjdí 
austr til Noregð á fund Ólal$ konúngs, ok hafði 
með séf Rögnvald, öon öinn, var hanU ÍÖ Vetra. 
Ok er jarl hitti konilngj tókhann vel víð hon- 
um ; pá bar jarl upp erendi sín fur konúngí ok 

*) cíi Htúsi galt eígí jakvá&d'í UÍ þeti) áttii þéír þ^ þírig ok 
átefnur at þéssuni máluiti, géngu þá at tmír þeii'raj at séitijd 
þetta mál| ok kpm svl ðt porBniíÉ lét sét ékki avuat Jíka^ éxui 
Íiafa Kelming eyjaima^ h v* htné ^} hir sleppf I uM éinn* 



9S K. ssssassssoESi 223 

... , r 

segir honuiii'apti sétti farit var mfi6 jþeim bræðr- 
unii, ok bað hann styrks, \til. at nann gæti 
haldit ríkisínu fyrir porfinui jarlí, bauS Jar í 
Xaót fulla vináttu sína. Konúngr svarar, ok tdk 
|)ar fyrst til^ er Haíald?. bá^rfagri eignaðíst <Jðul 
öU i Orkneyjum^ en jarlar höfðu haft siðan 
landílén^. en alcírí at eign: er |)at til marks 
jum^ segir konúngr^ at m er Eiríkr bldSöx var 
íOrkúeyjum ok^ywJiaus, |iá vojru jar4ar frim 
lyítókyldirj encrÓkfrTryggvason, fraendimínn, 
kom t^l Orkn^yja^ f>á gerðist $igurðr hans maðr, 
fa^ir j^uný en nd hefi ek tekit. ar£ allan eptir 
Ólaf; kondng , vil ek ge-ra J)ér |>ann kost, at Jþd 
jgerist min4.ma$r, mun ek |>á fá ^hv eyj^rnar X 
lép, sl^u^u við J)á fr^iatdj-ief ek véiti j[)ér styrk, 
bvárt at haldi kemr |)at traust|>ér, eðr pprfinni 
iarli traust Skota kondngs;;en ef Jd vill eigi 
{^ennann kost, {)a mun ek leita eptir J^eim eígn^ 
um^ er ek á vestr jþari ok varir lángfeðgar hafa 
átt* . Jarl íhugaði j)etta mál fur sér, pk bar fur 
vini ^ína^ o^ leitaði ráðs við |>á| hverju han^ 
^kyldi um svara^ hvárt faann skyidi sættast át 
f essu vi8 kondng^ok gérast hans níáðr, en hitt 
er m^r dsýnt, hvetr minn lutr verðr at skiln- 
aði vprum, segir jarl^ e£ ek kveð hér nei við, 
|>víat konúngr hefir nd gjðrt bert tilkall uín 
löndin^ ^au er hantl j^ikkist eiga í Orkneyjumj 
envið störræði han&5 pkj^tat vér erumnd kom- 
tiir í gréipr honumt, ^ mun honum lítt fyrir 
Jiikkja at gera slikt af vorum kosti, sem honum 



224 ^ ^ 9S-96K. 

sýnist- En pd at jarli pœtti á Hv&rttveggja 
andmarkij Jrá tók teann f^ann kost af at leggja 
allt á konúngs vald ok ríkisitt^ tdk pákonúngr 
vald yfír' jarli okforráí yfir öllum erfðalöndum 
hans. Gerðist jarl pá konúngsmaðr ok, batt 
J>at svardögum." * / ; : 

96.^ þorfínnr jarl spurr ná pat , at Brúsi 
brdöir hans var fatínn austr til Noregs á fund 
Olafs konúngs/at sækja sér traust |>ángat; en 
fur pvl at porfinnr jarl hafði verit furr á fund 
Olafs koniSngs ok komit shr ]^ar i vináttu ^ pá 
pdttist hann eiga far vel fyrir búit, ok vissi at 
f>ar mundu margír fulltíngstnenn um hanð 
mál, éa |)ó vænti hann at fleiri mundiverai 
ef hann kœmi sjálfr; gjörir hann pát ráð fur 
shtj at hann býst sem skyndiligast , ok siglir 
austr til Noregs, ok ætlaði at minni mútidi vorð-* 
ihn misfari {>eirra bræðra, enn svá sem var; 
hugði hanri at erenði Brúsa skyldu eigi lyktut 
éðr yfirtekiií, |>á er hann kvæmi á kdnúngs 
fund^ en {>at varð anhann veg enn hanh ætlaði| 
pvíat |>á ér porfinnr jarl kom á konúngs fúnd, var 
lokit ok greidt um allt sáttmál konúngs ok 
Brúsa jarls; vissi ok porfirinr jarl eigi at BriSsí 
hefði.uppgefit ríki sitt, furrenn hann var áðr 
kominn'á fund Olafs kontíngs. En J>egar er 
|>eir fundust Olafr konóngr ok porfinnr jarl, 
J)á . hdf konúngr upp pat hít sania tilkall við 
porfinnjarl, sem hann haíðt h^ft við Brúsa jarl 

*) af 5. 






. / 



um^ Orkneyjaryr^Dk bctiddi bánn "þess hins sama^ 
at bfinn skyXái j4ta ^onúngji. ie\m' luta lauds^ 
er hann áui Mr. ^ Jarl tdk vel oi*ðum kon4ngs 
ok sliUiliga, sagM Jþat at honum pótti miklu 
máli $^ipta u^ vingan konúngs, Qk ef "þQr^ 
herrál pikkiat liðs. purfa imdtí yÖvarri vináttu, 
J)á hafíð |>^r áfJr fujlt til I>es? ^ní\it af mér j, en 
in^r er eigi .hent át veitá ySr lyðskyldu, far 
sem ek er; handgenginn Skota konúngi^. E^ 
er Olafi konúngi fann^t undandráttr í &vörun:i 
jarh um ])e$$a málaleitan > er hann hafði upp- 
hafit, 'þá mælti^konúngr : ef pú , .jarl ! vill ekki 
gjörast minnii^a^ri >pá er hinn )cQ>str) a1;.e|^,set}a 
jþann mann jfir eyjarna r 9 sem^ ek vil } , ^en el^ 
vil at f»u .svetir m^r. |»ess > at .ye^ta ekki tilkaljl^ 
la^da Jþeirra^ ok láta |>á { f riði yera af pér, ei? 
ek set til landsgæzlu ; en ef J^ii vill hvárngan 
t^enna kost, 'þá mun ^eim svá |ákkja , er Jönd^i' 
ia varðyeita , 'sem lifriöar muni af y^f vap, ,m4 
y^ ]þá eigi Jakkja undarligtf .|>4at dalr mffti 
hdli. ^ Jarl sv^rar, baí konútg^ gpfá sér frest til 
at hu§sa Jþettft wáL} ko^iSjagr játti .]^f, ok gal 
jarli stund gdða til umráða 4>k.^lof at; váða um 
fetta vi$ mean sína. ,> pá' h^iddi; ml^ I>e?f, at 
l^ouúngr sl^yjj^i Jj.á^ honumi frf sta ti^ annars^ 
^umarrs uni ^ettamál, oh færi hannj^^inrst héimy 
sagSi heima vera : hit bezta ráij^||^fQríi sitjt > < IW 
heíst berns^r veíra mjök, .^jjyríi.aldwtA.sMBÍR 









226 \ "" ' '"" 96K. 

• ♦ k • ' 

, K6niSngr'Ba{f Káiítffá f egar kjásá'áííinattvéggja. 
poritéll fóstrlYá^ pá meí 'ÓÍafi Jcöiidngi; 'hánn 
séhdrineTÍm til þtrrfínns jarls leymíiga,'ok fcaí 
hátíri ^ eigi pát ' f öi* bérast, li ýal- sém *horiiim bjó 
í^sSajn; a^'skiljaátsvávií Óláf tóöritifig aft sínnij 
A¥1)feir vaeriéigi sáttir, svá seni -'hÍErnn væri fá 
iíJltniriri í 'hendr'li'onUm. AÍF slíkum' áminriíng- 
vni Jíðttist jarl sjá,'.at eínn tnuii kóstr fur hdnd- 
iirííy at láta koúúrig" rá8ay |)» úetrí komit yarf 
pá'^ötti konuni hintt'eigí kjörligri, &t'«ígaengat 
tafí"sj'álfr siriA'a^ áettleifSar, ok Vfeita svárdaga 
<íl'*íiefei?, at |iéir ékyldu hafa í Tlá' ríkí hatis^ er 
éÍkiVöíutilktfrirhií-n'En fUif ptíát hbriUtóföttí 
Avíst'^in' hrátt(fér8 sínía, fíá'kans^hönn pataf, 
át^árigá'tiT hatíak Ólafí kóriúíigí ók gerasfc hans 
ftíaðr] svá^senTBi:iísrhíaíöi ^j8írzt/'*í&oilftiigrfatrd 
Jfát^'htBrú^i vaif'ifciklU'ttskápgtM'ri'iBttn' ^orfínnr 
jáWý'^(5tti«fc»fcoíiriírigr ájá, át hftntt *unrir illa öllu 
ýflfbóöi; bk pví'íídöi-hatttt'lrérrporfínní járlí 
éhh^Brósa at* háldíá itóttina. ; $á kotMÍngr: {)at, 
^t pói^fíttttr farrpóítiét éigá transtB'Tái* áf Skota 
ibAúili^j' jbttíiftriri«tíBki -1)658« tíáttriráU Skildí 
maúhgi faHPnykú'miiúii öí Brtifii' jarl 'gekk 
tVeglígeí ttíííftlií-^ííRlímáli, ena^ébMi^Éít éitía um, 
er hánh ib^lát^ái^ atf háWiá; éti ^t'.ér porfiniir 
jé» vár^ f á''<t^hantt^*afði-rá6itífuá séi*,- hvcrn 
BHfatíiéfeýláiCílgfffeifia; -^ gfekk-hattfif fe'kjótt ok 
^k#t?at'^&iíítim1*lld<i^í^ ök drcítrtö'^át engan 

. lut, sem kottúngr béiddi í f urstu ok hattn ákveddi ; 
en Jat griínaöi kori^ngf at <hantt mundí öP^^^ 
œtla at gera sumar saettirnar. , 



« 4 



97 K. 



dhta 



227 



97é pá ét Olafr koniingr haf 6i hugðát allt 
fiáttmál l^eírráy Þ^ léthann blása tilfjölmennrai' 
stefnu , ok lét kalla pángat jaHa. pá mœlti 
konúngrt sáttmál Yárt Orkneyínga jarla vil ék 
fiú birta fur al|»^ðu$ þeir hafa ná játat mínu 
éigínörSi yfíf öUutó Orkneyjuto ok Hjaltlandi, 
okgjorastbáðir mfnir menn, okhafa báðir bundit 
jþat svardÖgum« Nú vil ek^efa Brúsa í lén J>rið- 
júng landa, enporfinni aiinann priðjdng, svá 
8em |»eir liafa áðr haft^ en |>ánn |>riðjilng^ er átt 
hefir Einarí rángöiuðr^ bróðil* feirra^ Janti læt 
ek ialla í minn gairð ftit|>at, er hahn drap £y vind 
úrarhorn) hirðmann minn ok káeriaii félagsmann; 
vil ek sjálfr ráða fur peim priðjúngi landa , pat 
er ek vil ^ ok |>at vil ek tilskiljá við ýkkr jarla 
oáða^ at pið takið 6ð&ttum við pdrkel fdstra 
Ámundasonfur aftöku Einat$, brdðtirykkarsj vil 
ekok^ at sá' ddmf sé undir mél*^ ef jþið vilið pví 
iátat hafa^ En |>at varsem annat^ at jarlar- ját^ 
aðufví öUu, sem kojaiSiigí vildl ; gekk fá porkell 
fóstri fram^ ok festi konúngsddrh á 'pt^ssu málL 
Sleit svá jessu l^ngi. ' Ólafr kcíttúfigr dóemdí 
fur víg Einará jarls, sem fu^ 3 lenda menh ^ ert 
íyrir sákir skyldi niðrfaUá 'J>riðjúngr gjaida- 
Síðanbað porfínnr jarl sérötlöfsí áf könliögi til 
brautferðdr, en |>egar pat fékkst'j já bjdst jarl 
fiem skjdtast, ok er hann var albdinn, vaí jat 
einn dagj fá ér jarí drákk éákipi sínuj at lar 

' j hh- hyrjar lí apírt 






% \ 



228 ', .' ' .97 K. 

köm porkell Áwiundason váveifliga, oklagíihöf- 
u8it í kné jarli, ok bað ha^n fá. afgera slíkt er 
hann vildi. J^rl spui^r, hyí hannfd^- svá: vér 
prum sáttir at konúpgsdómi , ok statt Jú upp, 
^porkell! Hann gerSi svá. porkell maeJti: sætt 
sú, er konúngrigerSi í miUi vor Briisa, |>.á niuu 
ek henni hlíta^ en |>at er til |)ía kemr af, ])á 
skaltu einn v^Sa,, ,hvat sem par er áír um 
mælt. Nú pd at konúngr hafi skilit mér eignir 
eðr landsvist í Orkneyjum^ Jþý kajin ek svá ^»kap- 
lyndi |>itt , at mér er |>ágat úfært^ nema ek fari 
i fuUum ySrúm trúnaSi, en ella yil ek fat festa 
yír, at koraa aWrí til Orkneyja, hvat sem kon- 
Tingr hefir I>ar um mælt. Jarl {>agna$i, ok tdk 
seinttilmáls: vjlt I>ii heldr,'porkell! atekdænia 
umokkur.mál enn.hl/tji kpnýiigs ddmi,|)á;;mun 
' ek |>at hafa.upphaf at5 sætt okka^ri, at J>iiskalt 
pú J>eg4r fara.niieí mer tilOrkneyja ok y^r^.með 
mér, ok skilja . eigi við,mik, nema niitt sé lof 
•^il , yera. ok skyldr tii at yerja land niitt ok allra 
peirra yerka, e^ ek vil fur pik leggja,'me8an við 
eicum á Jífi b4,ðir«^ porkell svaxar; J>at,.skal á 
yðru valdi sem lannat^ |>at»er ekmáráía. - Gékk 
|>á porkell í annat sinn til jarls, ok festihonum 
|)i^t,. s^n(], hann ^vað,^. Jarl segir, at hann mun 
sif^arp ákveða um.fegjöld^ tdk hann pá svardaga 
af porkeli.til {í^S8^.máls, ok. réíst hanu pá til 
f^.rðaf me^ðjarli. :F^r por,finnrjarl|>egar í brott, 
er honum gaí, ok sjást |>eir Olafr konúngr aldrí 



I 

\ 



97-98 K. 



•■ 



229 



sföan. Brúsiýarl dvaldist pá^enu eptlr^ ok bjdst 
meirr itdrni; en áðr bann færi £ brott, |>á átti 
Olafr konúngr stefnu Við hann^^ok mælti svá: 
|>atlízt mér sem ek muni |>iky jarl ! hafa at trún- 
aðar manni vestr |»ar, ætla ek svátil^ at pú skalt 
hafa 2 luti landa til forráða ók parmeð traust 
mitt, .SV& at pii megir vel halda f^ik fur porfinni, 
brdður pfnum, at réttu. Brúsi tdk|»at með {>ökk- 
umathafa 2lutilanda; dvaldist Brási jarl pá 
ekki lengi |>aðan frá í Noregi, ok kom um haustit 
, vestr til Orkiieyja. Rögnvaldr, son hans, 'var 
^ austr eptir meS Ólafi konúngi, hann yar allra 
manna fríðastr sýnum, hárit mikit ok gult sem 
silki, hann var snemma mikiU ok sterkr ok manua 
' gerviligastr bæSi sakir vits ol^ framgaungu} 
hann var lengi sí8an meS Olafi konúngi'. ^ 

9& pá ér peir bræðr komu vestr til Orkn- 
eyja,' parfinnr jarl ok Brúsi jarl, J>á tdk Briisi 
tvá luti landa til forrááa, en porfinnr|>riÖ]úng} 
hann var laungum á Katanesi eðr á /Skotlandi, 
eu setti mann yfir eyjarnar, haféi Brúsi Já einn 
landvörn yfir eyjunum j en, í fann tínia vár pat 
herskátt mjök , pvíatpánir ok NorSmenn herj- 
aíu mjök í vestrvíkíng, ok komu Jþá opt í eyjarn- 
ar, 'er Jeir fóru* vestr eðr vestan,, ok nárau 
þar nesnám. Brúsi jarl taldiat.jþví viSporfinn, 
brdSur sinn, er ^hann haf 8i öngvar útgerSir eSr 



t ' 



- "» 



*) C, D, JB, Fy G, Hy /, S, h. Ur iji& visu, sjá Blr, 01 5* 
^' Kajt, 103, *3 íWr •lepfT E um Mn, . • 



, 230 ' l , 98-99 K. 

landvörn fur eyjunum ok Hjaltlandi, en hafði 
skatta ok skyldír af sínum lut $ |»á bauð porfinnr 
jarl at hafa 2 luti landa, enBrósi jarl hef8i pri8j- 
i^ng: ok mun ek |>á einn hafa landvörn álla sem 
hann. En pdat petta skipti f æri eigi fram brá8a 
fájngs, J)á segir J><S svá í jarla sögunurn, át pat 
gekk vi8 uui sí8ir,at porfinnr jarl hafði 2 lutú 
enBriísi jatl f riöjúng, ok pó eigi furr ^vlxí Knútr 
kónángr hafði lagt unSir sik Noregsveldi, ea 
Olafr konúngr var fráfallinn. porfinnr jðrlhefir 
* verit göf^astr jarla í Oirkneyjum ok haft mest 
ríki allra Orkneyínga jaría} h^nn eignaðist 
Hjaltland, Orkneyjar, Suíreyjar, hann hafíi 
ok mikit ríki á Skotlandi ok frlandi*, hajm var 
hinnmesti hermaSr; hanntók jarlddrn 5 vetra 
gamall, ok ré8 jarldtíminum 60 vetra eðr meirrj 
hann Varð sdttdáuðr á ofanverðum dögum Har- 
alds konúngs SigurSarsouar, en Brúsi jarl and- 
áðist á dögum íCniits hins ríka, litlu eptir fall 
' Olafs kdnúngs hins helga, 

99, Nú skal jþar taka til söguhnar, sem 
furr varfráborfit, at Ólafr koniíngr hafei frið 
gjört yi8 Ólaf Svía koniSng, okpat meí atÓlafr 
konúrigr fdrpaSannorðrtil iðoreés í prándheim, 
hann hafði jþá verit konúngr SWetr; fat haust 
bjd hann til vetrvistar í Niðardsi, ok'sat ^arum 
vetrínn, pann vetr var með Ólafi konúngí por- 
kell fdstri, sem fuir var ritát. Ólafr konúngr leíddi 
jþá mjök at spurníngum um kristnihald, hvert 

*) É? o^ þau fylg.h. t/. 9toku Wr, $já Blr. OL S, h. Kap» Íö9. 



99K. '- ' 331 

værií landinu^ ok fréttist- hoMiín svá til, sém 
ekki vœri kristm^dit í, pegáruarrðt sdttLá Há« 
logáland , ök ]^6 skorti mijiit áy at vel væfi mn 
Naumudali ok inn. um prándliéini. Maðr or 
nefndr Hárekr, hann Tar sonEyvindar skálda* 
spilliS) háim bjö í eyju leirri, er pjdtta heitir, 
pat er fur Hálogálandi. [Eyvindr, faðir hans, 
baf5i verit i^ésterk^ maðr^'-^ettstdrr ok'skörúngr 
mikiU. í pjdttu bjöggu smá bœndr ok eigi allf áir ; ^ 
Hárekr keypti ]^ax bæ f urst í eyjunni ól^ eigi mik- 
inn, okbygði |>ar; en ásömutn^misserum hafSí 
hann rudt í brótt öllum biJhdum ]^eim> 'er par 
bjöggu á^r, sv^ at hann átti-pá einn alla eyna, 
ok ger5i par |)á höfuðbœ.mikinn. En Hárekr 
varð brátt'vellauðigr ok spekíngr mikiU atviti, 
hann hafði haft metnað mikian af konúngum $ 
hann var ok f irændsemistölu við Noregs kon- 
únga, ok |>yf hafði hann haft vináttu af 'Noregs 
höfSíngjum« Gunnhildr, föðurmdðir Háreks, var 
dóttir peirra Hálfdánar jarls ok íngibjargar, 
döttur Haraldð hins hárfagrá, Hárékr var {>á 
heldr á e£ra aldri, ér petta Tar tiðinda; Há- 
rekr var I>á mestr vir^ínga maðr á öllu Háloga- 
landi, hau^hafði haft lánga hríð finnferðir ok 
konúhgssýslur upp á Mörkina, hafði hani; haft 
stundum einn^ em stundum aðrir mennmeöhon- 

') Eyvindr HafíTi Térit mað'r fckkí 'fésterki", liann Var æUstórr 
ok Cy F^ Byvinét haífd'i verit níad'r ekli fe^erkr ok Htt eignað'r, | , 

mad'r apttstórr ok, C, (r, L;. Eyvindr hafáTi ekki verit aué'igr , í 

nuír né,ættstónr^ $n, J. ^),fa'iii^ Tiin, 



*i »»1| «■ 






J^ 



232' .- - 99-101 K. 



um} ekki hafði Hárekr komit á fund Olafs kon- 
úngs, en |>au orS' höfðu farit i milli fieirra^ er 
vingjarnlig voru, ok |)ann vetr, er Olafr konúngr \ 
sat í Niðard^ fdruenn mfenn i miUum^eirra ok 
orðsendíngar; |íá lýsti konúngr yfir|»vl, at hann 
œtlaði at fara um sumarit norSi^ til lancUenda, 
en l^eir Háleygirnir hugðu all misjafnt til yfir- 
ferðár Olafs konúngs. . ' 

100. Olafr konúngr bjdst um várit mei 5 
skipum, ok haf5i nærr '3 hundruð manna, en er 
haxm var búinn, ^á byrjaði hann ferð* sína norðr 
me5 landi y en er hánn kom i Naumdœla fylki, 
•lefndihann}>ing viðbændr^ varhann pátilkoQ* 
úngs tekinn á hverju |>fngi3 hann lét f>á ok upplesa 
lög pau, er hann bauð mönnum.|yar i landi kristni 
at halda, ok lag&i við líf ok limar ok aleigu sök 
hverjum manni) er eigi vildi halda kristin lög; 
veitti konúngr mörgum stdrar réfsingari ok lét 
jþat gánga einn veg yíir ríkan ok fátækan; 
skildist hann svá við i hverju fylki, at allt'fölk 
hét at halda kristin lög ok rhta trú ; em^^eistir 
rikir menn ok stdrba&ndr pá ger&u vpizlu i mdti 
konúngi, fdr hann aUt noiíir á Hálogaland. 
Hárekr i pjdttu veitti.kónúngi kap{|^amUga, ok 
var |>ar aUmikit fjölmenni, pk veizla hin prýí- 
iUgstaj gjörðistHárekr |>á lendr maðr Ólaf s kon- 
úngs, fékk konúngr honum þá veizlur svá stór- 
ar, sem hann hafði haft áðr af hinum fyrVúm 
höföingjum. 

101. Maðr er néíaix GrankeU eíif Gran- 



,101 K. » ===== ^3 - 

ketill, auðigr hdbdi, ok var j^ héldr við aldr; 
en er haim yár á únga aldri^ haföi haiin Verit f 

' víkít^u ok verit heímaÖr mikilí, hann var ok 
atgervimaír mikill um flesta álla luti, há er 
ípröttum ^egndi. Asmundr hét son hans, ok 
var hann um flesta íuti líkr f eðr sínum eðr nökk* 
uru framarr,.pvíat |>at er margra manna mál, 
at f ur flestra luta sakir, f rdðleiks ok afls ok allra 
i|irötta , at haim hafi hinn |iriði msiðr verit bézt 

• at sér báinn í öUum Noregi , var hinn fursti 
Hákon Áðalsteinsfdstri, en annar ÓlaYr Tryggva- 
8oii. Grankedl bauð OlaS kondngi tiLveizlu, ok 
vac [jj^ar veizlá hin kappsamligasta, ok veitt hit 
aköruligasta, leiddi GránkeU konúng út meS 
stdrgjjöfum. - Konúngr bauð Ásmundi til sín, ok 
lagði til J^ess mörg orð, en Asmundr vildi eigi' 
brjdtast víð gæf u sinni, ok réðst hann til ferðar' 
með konúngi, ok gerðist síðan hans maðr, ok 
komst í hina mestu kærleika við konúng. Olafr 
konúngr dvaldi mestan luta sumars á Háloga* 
landi, ok fdr {^ar i allar |anghár, ok kristnáði 
par allan lýð. , pá hyó i Bjárkey. pdrir hundr, 
hann var rikastr maðr norðr |)ángat, hann gerð- 
ist lendr ma^r Olafs konúngs. Margir rikir 
bdnda^synir réðust til feréar með Olafi konúngi. 
pá er áleið sumarit, kom hann norðan, ok snéri 

' ^á inn eptír prándheimi tilNiðardss, ók sat |>ar 
um vetrinn; ok fiann. vetr kom porkell fdstri 
Ámundason Vestan af Orkneyjum, eptir er hann 

hafði drepit Einar jarl'« pat haust vbr i pránd* 

■■ ' ■ I ■ > ■■ » 

>} rángmunii^ b» t/. D^ G^ /j L% S. 



« 
< I 



234 ?. loi-ioax. 

heimi hallæri mikit at kótnt ^ etí par haföi verit 
áðr gdð árfer$ , haUærit var allt norðr í landit, 
ok 'þyi meira, er norðarr var^ én korn var gott 
norðan austr* i laild ok svá' um Upplond; en 
pess naut mjök viS um prándheim, at {»ar voru 
mikil korn fora. 

102. pat gérSisttil tföinda', at Olafi kon* 
úngi var sagt, at bændr' höfóu veizlur stdiBr ok 
4]Ölmennar a,t vetrndttum, voru pá drykkjur 
etórar^ konúngi var sagt, ^t |»ar væi*i minni öll 
signuS pór ok 08ni, Freyju ók Asum, allteptir 
fornum si6, |>at fylgði ok Jxedrri sögn, at |iar 
væri drépin naut ok ros^, ok rbðnir stallar mei 
blöði ók framit bldt berliga, ok veittr sá for- 
máliy at |>átskyldi vera til árbötarj |iat fylgði 
par, at öUum mönnum |>ótti pat sýnt, at goðin 
höfðu reiözt J)ví, e^r Háleygir höfðu til kristni 
hörfit. Ener konúngr 6purr|)essitíðindi,pá sendi 
hann menn inn í prándheim, okstefndi til sín 
bdndum peim', er ' hann vildi tilnefna^ TS/IsAt 
er nefndr Ölver á Eggju, haitn var kendrvið 
V bæ |>ann, er hann bjö á, ríkr maðr ok ættstórr, 
. hann var höfuðsmaðr ferðar pessár af bónda 
hendi til konúngs. En erpéir komú á konúngs 
fund, |>á bar konúngr á hendr|)eim þessi kennsl^ 
en Ölver svarar af bdnda hendi , sagði at bændr 
hefði engar veizlur haft |>at haust, nema gildi 
6Ía ok hvirfíngs drykkjiu-, en sumir vinaboð: 

, ') Jffér sleppr J um sinn» ^) imian ot jþrándheími^ (• v, C, 
^ Z>, (?, Z.. ' • • , 






102-103K. , ■ ■ ''■ 235 

en pat, hérra! segir Ölvcr, sem yjSr ler'sagti 
frá orðtQkum yorum Inn|sræiida , |>á kunna pat 
allir ttienn sér at varast slikarraéður, eneigikann 
ek synjafyrirheimskámenn eSr ölóðay hvat |>eir 
mæla. Ölver var maðr málsnjallr ok máldjárff, 
enda var hann vitr maðr, ok • varði allar pessar 
sakir fur bændr; ok at lyktum mœlti konúngr, 
at Innl>rændir sjáífir skyldu bera sér vitpi um, 
hversu peir væri tróaðirj fengu pá bændr allir 
orlof af konúngi til heimfarar; £dru jþeif páok 
f egar f éir máttú. 

103. Sííairr um vetrÉin var konúngi\ sagt 
at bændr höf 6u f jölment á Mærinni^ ok voru par 
blöt stdr atmiðjum vetri, ok bldtaðu |>eir.|>4til 
friðar ok til vetrarfars göðs ) en er konúngr |>dtt- 
ist sannff dðr um |>etta , pá sendi hann menn til 
Þrándheims, ok stefndi enn böndum út til bæjar, 
nefndi hánn enn til ^á, er honum sýndist, ok hon-" 
um |><5tti vitrastir.. Bændr áttu pá enn átefnu ok' 
tal sín í miUum um orðsendíng {>éssa, voru peir 
allir dfúsastir nú til ferðariímar, er farit hðfðu 
áðr um vetrinn; en við bæn bdnda allra, |>á 
varðÖIver enn tilskyldaðr. Ok er hann kom til 
tðBJar, ftír hann brátt á koniingsfund , ok tal- 
aðu peir mál sín með sfer ; bar konúngr enn á 
hendr bdndum, at J>eir hefði ndiðsvetrarbldt. 
Olver svarar, at bændr eru vanir at hafa allir 
saman jdladrykkjur víða £ héraðum! œtla bændr 
ffreigi svSl [nærr jafnan' um jölaveizlurnar, at 

*) Imcþt tíi C, G, L^ S. 









!236 - 103-104 K. 

I ' , . ■ ■ ■ 

eigi verSi pat jafnan stdr aflaup okafgángr; nú 
var enn svá; herra! at vér drukkum pat lengi 
siðan , en á Mœrinni «r mikiU höfuðst^ðr, sem 
fér vitið, enbygð mikil umhxerfis, pikkir mönn- 
um pat gott tU gleði at drekka mörgúm saman. 
Konúngr svarar f á utíi, ok var heldr styggr, f ví- 
át hann pdttist vita annat sánnara^ enn |»á var 
uppborit} bað konúngr bændr aptr fara: en ek 
mun viss verða af stufiduy segif hann, hvat satt 
er, {>d at |>ér gángið eigi við, en hversu sem hér 
til hefir verit, j)á gerið eigi slíkt optarr! Fdru 
\k bœndr heim, pk ^gðu sína ferð, pk svá |)at 
at kojtiúngr var heldr reiðr. 

104. Olafr kqnúngr hafði veizlu mikla um 
várit ápáskum^ okhafði marga menn í boði sínu, 
bændr ok bæjarmenn; en eptir páskana lét kon- 
úngr setja frani skip sín bk bera til reiða ok ár- 
ar, lét j>ilja skipin ok tjalda, bk lét fljdta albúin 
fur bryggjum. Olafr fconúngr sendi menn ept- 
ir páska;ia inní Vqradal. Maðr er nefndr pör- 
aldi, 4^^^^^^ konúngSy ,hann varðveitti kpniiogs- 
Bú at Haugi; koniSngr sendi honumorð, athann 
skyldi koráa út {>ángat sem skjötast tiL hans. 
pdraidiför at orðsendíngu konúngs úttil bæjar- 
ins |>egar með sendimönnum konúngs. Kon- 
úngr heimti hann á tal við sik, ok ispurði hvat 
satt var um jþát, er honum var.sagt af siðum 
Innprænda^ bvárt svá er ferliga, at |>eir snúast til 
bldta ineð öUu. pdraldi svarar : f at.vil ek ségja 
^ér 9 at ek jQiutti higat til bæjarílis börn mím ok 






104 K. ' , ' g 237 

tonu ok J^psfif é allt Ja V er ek niátti maí fconia§t, 
enef.pú viU.haiá |>e8sa .sögu af mér, |)á sjial 
pat yera á ySru valdi, muuuð jþér J)á sjá ráðfyr* 
ir mér okmínu Í^yski, luun mér |>at ok allvel 
gegna. Konúngrmælti: seg|)ú|>at, er ek«pur, 
ekki skal gera á luta |)ÍQii. pat er yðr €att at 
segja, herra! segír pdraldi, .at ék skal rétt eiptir 
J)ví segja sem er,'at inn umprándheim mikaUa 

- * ' • 

allt fólk heiðit i átrúnaði, bdat sumir menn sé 
par skírðir ^t kalla; en þsi% er siðr heirra at hafa 
bldt á haustum, ok fagua.pá vetri, annatbldt 
hafa J)eir at mið}um vetri, en lit 3ja at sumri, 
(á fagna þeir sifmari ^ eru . at |»essu £y mr ok 
Sparbyggjar, Verdælir okSkeynir í tdlf ipenn er,u 
íormenuL at Jþess^i um bldXveiilurnar,. ok.á nú 
í vor at hafa blótveizluua Ölver bdndi af Eggju, 
hann er nú i starfi miklu á Mærinni, ok þág- 
at eru ttú tilflutt öil. íwng Jþau, ?em farf til 
veizlunnar« £n er konúngr«várð viss hins sanna 
iinffietta rpál, þi, lét hann bl4$a$amaniiði sinu^ 
ok lét segja znönnum, at til skipa skal gánga. 
l^on^ngr níífpdi nienn til skipstjdrnar^ eðrhvert 
bvergiskyldi til ^kips gángaj varpá búiztskídtt. 
Konúngi:..hafði 5 skip ok.3 huijdruð* manna, 
hann hélt in^ epfir Srði, , var á gdðr byr, ok töldu 
snekkjurnar ekki lengi f jörðin f ur vindinumj en 
I>ess.a., varði engan^ mann, bann sem fur var, at 
koni^ngr n^undi jsyá «^kj<i^t , kpm,q^ inn pángát á 
pá. ',Konúngr kóm ui^^ndttinc^ ina á.Mæri^ 

*) 4,lmndrttí-; G. 



\ 



238 ' ; 104-105 K. 

• . . , -^ ■ j 

var pá pegar ilegihn hrfngr *iia''liúsin, var 
Ölyer par. handtekinn ót drepinn ók margir 

menn aðrir, en konúngr tdk upp veizlúna alla^ 

) ■- • 

ok let flytja til skipa sinna ok svá lausafé allt, 

bœði húsbdníng ^k'ÍLlæfSi ok' gripi^ ermexiii 

, höfðu haft |>ángat ^ ok let ikonúngr skipta pvi 

nieS mönnum sínúm^ kohúngr lét fara heim 

at j^mm ínonnum ok bóndum, ér hónum pdttu 

mest lut 'hafa átt at pessum f^Sum *, voru sum-' 

ir handteknír ok í járn settir, én súmir kom* 

ust únrdan með hlauj)íí fur mörgúm var féit 

nþptekít. SíSali stefndi konúngt fíng' viS bœndr, 

en sakir |)esö at kbniingr háfBi' 'marga 'ríka 

mbnn hönduin tekít, ok hafði'fiá í sinni varð^ 

veízlu, fár sýndist bat ráá^frœíidum\þéiffa, at 

játá konúngi hlýðni^ heldfeím péir vaerí drepn- 

ir, ok var engi uppreist gjöf í mdti KoniSngi 

pát sínn í prándheiimi í snéfí köntíh^ par 

ÖUi; fólki á rétta trd, 'ok setti'liar kenniniezui 

ok lét kifkjur vígja* ' Köndngf lágfSi Ölvi 

úgildan , én kastaði' sjhtii : 'eign á lailsaf é ^Ut) 

bat ef hann hafSÍ átt, en bá^ iileíitt' d&ra) er 

honum pdttu'mest vera sakbltnir*vi5 Sifc, lét 

hann suma drépa, ðuiria hamlk áthöndum eðr 

fdtuih, suma rak hánh bt landi^ én' tófe féit at 

sumutti. Fór koriúhgf síSðtí 'iSt kptf til* Mí^rdss. 

105. Maðr. é.r nefttdr Arní' ArmrfíSyis'on*, 

hahn átti í)dru, ddituf ÍpídrÉtéiris ' gál^a. pessi 

vóru börA feífra': KÍáffP/ fíhlír/ fiörlíefgr, A- 



') Ammód'sson^ S. 












105-106 k! ' . ' g ^39 

mútidi, Kölbjðrn ok Arhbjörn, Arlii hét hihn 
ýngsti; Rðgnhildi* hét ddttir Jieirra, hana 
áttiHáf ekr or pjdttu. ^rni var lehdr maðr, ríkr 
ok ágðBtr, ok mikiU vinr Ólafs kónúngsí Já 
Voru með konúngi-synif hans, Kálfir ok Pinnir, 
ok vorii' peir Ifáðir 1 miklum kterteikum við 
hann. Kona sú, er átt hafði Ölvérá Eggju, vai* 
úng ok fríð sýrium, ððitstdr ok auðig áf fe, hún 
Jxítti kostr gdðr f en konáiigr haf ði 'þÚ forráS 
hennarj _fau ÖWfer áttti'i? soííu úrigð- Kálfr 
Araásön beid<íist |)é^s áf konúngi, át hann giptí 
honum konu Já, er Ölver hafði átt^ en fyrir 
vináttu sakir veittí- kohúnir hönum t)át, ok 
parméS veitti könúijgf hönú'm eigníí' Jær allar, 
er Ölver liafói áttý ok- gjörði hanii'Já lendan' 
mann Axíxi^ ok fékk honúm umb'oíð sitt inn um 
práhdheim } gjörðist Kálfr 'l^á höfðíngi .mikili 

ok var forvitri- ' ' ' ' . 

106; pá hafðf Ólafr verit koniiiigr yfír 
Nbregi?/'^ vetr. ^ Jýát sáiiiár komu til haris jaríar 
or Orkneyjum, 'porfínnr ok BrúsiV eignaöist 
Olaf r kon árigr Já lond ' |)au, ^ er |í eií f drú ' með, 
svá s'ém furí 'er' 'rítát. pat suriiar fdr Ólafr 
koiáárigr um Mæi4 hváratveggja ók um Rauöis- 
dál íhri;' Um haustit^ lét hanh far taka aíla 
híná beztu meritt, bðeðí á Lesjumok á Dofruín, 
ok vurSu |>eir at taka vi8 kristni eða J)ola dauða 
ella, eSá rýma laiid ella, |)eir er |)ví komu vi8 í 



■ " 1* 



' } f]6f9L G. ^) þar gekk hann af skipum síntim ^ ok £6x þá 
tH Upplanda^ ok kom Dram á Leijar^ b. v. hin. 



r 



\ 



240 



Í96-107K. 



, enfeir er vi« kristni tókii, fengu koiiúngi sonu 

/sína í gisHngar ok til trúnaSar, Koniingr v^r 

^ far um'ncjtt^ sem Porrar^^hétá Lesjum,' oksetti 

Jar presta yfir} sí8an fór hann yfii: Orkadal ok 

um Gaulardál% ok kom niðr jþar, er heitir Stafa- 

brekka, en á sú f ellr eptir dalnum, er Otta ' heitii-, 

okerubygSir tveimmeginárii;in^r, ok er köU- 

• úg by^in Ldar. lionungr mátti I^á sjá.eptir 

endilángri bygSixmi, konúngr mœltijá: skaSi 

^ er pat, er br enila skal byg5 §vá. f ögr, ok stefndi 

ofan í dal liSi sínu,, ok var á bœ peim um ndtt- 

ina, er Nes heitir, ok tók konúngr $hr Jar her- 

b#rgi 1 lopthiJ?i eipu, ok par svaf Jnaön sjálfr, 

ok pat lópthús stendr enuídag, ok hefír ekki 

veritgjörtatpvísíSan. KouiSngr var (|>ar) 5 nætr, 

ok skar upp herboS, ok stefndi til sín bæ$i af 

Vaga ok af Lóni% ok lét pat fylgja pessu her^ 

boði, at peir skulu annathvárt halda bardaga 

við hann eír Jola,bruna af houum, eSr taka 

^ TÍð kristni ok fá honum sonu sína í gisling. 

Sföan komu Jíeir á konúngs íund, ok gengu 

á hönd honum, en sumir flýöu undan i l3ala. 

107. Dal&-Gu8brandr hét maðr, en. svá 

segja .menn at hann væri. sem konúugr yfir 

Dölunum, ok .var pó hersir at nafnbdtum; 

hpnum jafnaöi Sighvatr skáld viáErlíngSkjálgs- 

son, pá er hann kvaí isvá: 

- «) Bœriir, B; Borue, C; Bœr Ð; fiorav AT; hón, 5; Borar, 
hin. i) Ljórdal, hin. 3) Orka', 5. *) ok-Stedal, b. v. C, 



\ 



lO/K. • ' ■ . • - \ 241 . 

* - - 

^ Einn TÍssa ek |^&r annann 
. jarls brík-töpuðr^ ! líkan, ^ 
vídt* réS gumna gœtir, 
Gnðbr^ndr hét sá, landi* ; 
. r ) ykkr kveð ek jafna fikkja, 
ormraSs^ háti! báða 
lýgi' hinn at* sér lægir* 
láísetrs% 'er telst betri; -- • 

Guíbrandt átti son einn, svá ^t hér sh gétit. 
pk fer Guíibrandr frá pessi ttöindi, at Óláír 
konúngr far kominn á Lesjáf*, ok nauðgaði 
fólk til át taka'við kristni^ pá 'ékar^háhn upp 
herör, ok stefndi til sín 'mönilum or"'ÖllUm 
Dölum til bcajar pess, er Húhporp^ heitir, ok 
|>ar kom^ f eir^ allir, ok var pat ógrynni liífá} 
far liggr vatil eitt naerr, er tárigr*** heitití' ok 
máúí :vel-á sKipUm fara til ^essa ttindaí:. 
GuSjbrandr átti flng vií Já, ok sagMjátrfá 
mat^r var kdnlinn á Lésjar, er Olafr het: ok 
vill oss bjtíöá si8 annann enn vér hðflimi tík 
brjtíta goð voí í sundr, ok segir hattií sv&,"3t 
ihans év miklu máttugará gtiá emf -vár 'ék 
meirá fúr «ér, ok er fat fiírSa, er fóÆti 
brestr eigi undir honum/ er hann {í^orit álíkt 
at mæla, eSr goí vor láta hánn íifengr gángS, 



-t f « '» ■• 17 



1) toput, B, C, D, F,L., ^)yiÍxrD,y. ^) íandiun, Wn- 
. ^) orénááTs, C. ') er, JT. £. <^) legglr, JC; *^ Iteggsetrs, *, 
C, Z>, . F, 5 ;. .Knnaetw , 6^ X. 8) X6air ý *w, ♦) GitiUiIiíM^f 
/); Himdþorp, Aín. **') Lögr, Jim. 

-4 Biss>x* . V 



• - c 



<■ 



\ 



242 



107 K. 



ok yeit ek,. ef vér b'efuta út'pdr ör hofi sínu 

ok blóthúsi, er haíia stendr 1. á;f>eiíftia bœ, ok 

oss hefir jafnaij vel dugat í nauísynjar, ok sér 

hann Olaf ok hans menn, .J)iá mtín gi;i8 hans 

bráðna í suftdf^ Qk'syíi. hann.,sjálfr-, ok verSa 

át alls engu, oktxtluln haHn ekki eig^ stað við 

sjónum hans. pá €^ptu peir 'upp íallir senn 

ok mæltu, at: Olalfr "Jessi. skyldi -áldrí |iaðan 

heiU fepmáeSr^íf^, ef hpinii ma&ttí;|)áiígat á fund 

,.|æitxa} ;. ok eigii muu haliii ]þ<)ra at ' £ðira l«n^a 

T^ugr ej^tiy^DQlHtóíisgteör^.nÚ er hann; komimi. 

, S;^an . ?^tlaí p ijejiij tjíl, Tat fara skjfldi \7 hundr u(5 

mf^ipgLa.,nov^f^ em f vú^ Jrí li6i var éqnr 

-jCyuöbraa:íds,.tó.^^rtía gamaÚ ok toárgir aíSrir 

/ra^Ifftn;ura;ág90tif..i3iet|jn,, okvioruÞmra nœtr 

jíljbgsjj^eim, er Hpf.Jiedtirí kom^ j^^^r -inafrgt lið 

4;^jÍ|>)^ÍYr^, j^pAsqip flýit hafði af í^esjmtt oklrflie', 

^Qk^gj^vildiuíidirkrxsfni énkbnángr ök 

jSiguf^ ,erHiibÍ5]^up, aettu éptífíiJc^^imeoia á 

^^diíP,p^,.Ví|g»; VM^» í<^r" Jeir :yfi|r Urgutöst, 
^ok kptofi^níð^ álJsu*^ ok voru ^ar Um náttina, 
^i^ fíf^H: 'I>^r* íiau tíðiudi , . atlift ^ar mikit f ur 
,Jeí^, :pjc |>^t.fneíí.«£ í)^ndr á. W^í^iavcí hjögg- 
,ust tfLfear^^gg ^ m^ti kopiúngí. Ok er kon- 
^jj^ngr sto5 jyipp;rum morgininn, ^áJberkla^ddist 
Hann, okfdr suör eptír Usudölum % pk létti eigi 
*.jf urr éflu hani^ kpm, á Brei^una , ok sá feír J>ar 
^ijgjikinn {her lug^». svá sem báinn til báridaga. 

') t)kVaf% &• V, htn. '^)Lísvíf Cs í'j Ausu, Gj Lesjum^ i- 
3) SiivöUmí/c, (?^ jr, 5, 







«tjoJdu«a. Kontíxxg,^' °^,.^^« ^^P^unuJ; 
^*^-^ "fei,;^; 2.;^«fe6, ^Z'^- 

*r fu„d,„t4r"ef. oi w^tn • 

™*?n°a„an„. Siiir ; "*'*''«J«eJ ' 
braadr on, . "^fííja má ta* . S* 

nar, atbarit er orbér ht ^ * ^^Sir Guð, 

'^ ^«i«i heimau ot ^^"^ ^'"*- okfdrt^!' 

^f^yera, olc trdir Bii »,«' "^ í^ lenffi 

oi ijrfss ^ ^^^ icom at henutn toik- 



Qí2 



' 1 



244 = 107 K. 



^' \ 



haifXii son piníi fdí' enga slgrfðr, Guíbránár! 

móú Olafi koniSngl, en mikltt skaltu meiri 

skömm fara fuf honum ^ ef fii ætlar at berj- 

ast víð hann, ok muntu falla sjálfr ok allt 

lið^Jritt, ok munu vargar draga hræ ySur^ ok 

hrafnar slíta. Hann varð hræddr viö ^gn pessa^ 

ok siigM pór8i ístrumaga, ér J>á vajr mestr 

h'öfðíngi ánnar yfli: Döluttum, Haxxn svarar: 

^líkt hit. sáma dröýmdi mik*í ndtt, 'ok mun 

|>etta vera nökkut. Ofc um morgininn létu peir 

blása 'öllii liSinu ^til ^íngs, ok segja svá, at Jeim 

' jiótti pát ráðligt at eiga furst píng viS fann 

xnann, er norSan 'fór meí ný boíorS, ök vita 

meö hverjum sannindum hann fœri. Síðan 

mælti Guöbranír vi5 spn sinn: 'pú skalt ná 

faipa>á'fund konúngs |>essa, er J>ér gaf gríð í 

.bá;rdagamim> ok 12 mcnn meS pér, . ok seg 

hohiim svá, at vér- viljutti furst eiga Jiíng við 

hánn, ;ok sjá, iiíeS hverju hann ferr, ok gera 

^ Já síðan.slíkt af Sém oss.sýnist. peir ;fóru á 

f und , konúngs, ok sögðu honum Jíessi tíðindí, 

jat bændr viídu hafa furst fíng við hann, ok 

setja grið til pessa fundar milli konóngs ok 

bönda^ Konúngr segir sév pat te\ líka, ok 

bundu síðan grií' tíl pessa einkamála, |>artíl 

er pessi stefna væri liðinf fdru peir aptr víð 

avá búit,' ok sögðu Jeim Guðbrandi, at grið 

Toru sett, ok konúngr ftír Já til bæjar fess, 

p.v Liðstaðir héita, ol^ vpru far uni nöttina} 

{»á £6r konúngr til |>íngs^ ok átti tal viðbsendr; 



1 

eiT vsBta var á mikil um daginxi, síían.fíngit var 
sett5 f)á stó8 konúngr upp, ok sagíi at pesir á 
Lesjum ok á Ldni' höfðu vi8 kristní tekit ok 
brotit bldthús sín ni&r ok go8, og trúja^nú ^á 
sannan gu8 , pann er skdp himin ok jör8 , ofc 
alla luti veit, J)á er liSnir eru, X)k eigi'síðr hina ^ 
er eigi eru ftamkomnirjok sí8an settistkorf-", 
úngrni8r. En Gu8brandr svarar : eigi viíum vér, 
um hvern gu8 pá ræ8ir, kallar |)á fann gu8, er^ú 
m'átt eigi sjá ok enginri annarra ; en vér eiguni 
Jann guð, er hvern dag má sjá, ok er mikill fur 
'sér, vatotir ek at y8r skjdti |>á skelk í bríngu*, 
cf hánn kemr á píngit ; en meS jþví at J)ér segið> 
at gu8 ySvarr sé svá mikiU ok máttugr, at hann 
megiaUt, ^á lát pú hann svá gera, atá ipqrgill^ 
sé skýjat ve8r, enregnekki, ok finnumst hér pá! 
Konúngr fdr fá heim til herbergísj ok fdr meS 
honunk sonr GuSbrands í gislíng, en konúngr 
fekk peim annsLnn mann í móti/ Um kveldit 
spurr konúngr son Gu8brands, hversu go8 |>eirra 
var gert; hann segir at |)at yar merkt eptir pdr, 
hefir hann hamar í hendi, ok mikill' vQXti, svá .. 
atekki eru Jeirmenn, athonumsé mem;hanh 
er holr innan ok gjörr [undir bonúm*, svá sem 
stallr* sé, okstendr hann Jþar á ofan, þá er hann 
er úti; eigi skortirhann gull á&er ok silfrj fjdrir 
hléifaíT?. eru honum feerSir hvern dag, bk par 



^ V 



*) ok á Ýaga,'6. t/. C og fyig» -^) Bér slepfir D um sMn, ^) 
Bh hyrjixrÉ. ajftr. *) iniMin C ^)^ h}tXíx% C, ^, (?. ^) braud*« 

*• w, (?. .e:, ^, 



246 



107-108 K. 



me^ llátr at jj^ví skapi, okleifir hann pess ekki. 
Siðan fdru menn 1 rekkjur, en Jkoniin^r vakti 
lengi um ndttina, ok var á bœnum ; en er dagr 
kom^ stó5 konúngr upp.ok, klæddist, ok íór til 
kirkju, og lét sýngja sér tíSír ok méssu, pk fdr 
slSan til borSa ok pá til píngs} veSri var svá 
farit, sem GuSbrandr haf ði beidt. Á bessubíngi 
sttíS upp SigurSr biskup, hann hafði yfír sér 
kantara kápu ok biskupsmítr á höfði, en bagal 
í hendi sér, ok taldi trú fur bóndum, ok sagíi 
margár jarteinir, erguð gerSi bœði fur þíslsína 
ok eptir, ok lauk biskup síníl máli vel ok fagr- 
liga. p^ sVarár pdrSr ístrurpagi: margt mælir 
hyírníngí sjá^ er staf hefir 1 hendi, ok uppi á sem 
sé veðrarhorn bjúgtý nú með |)ví at J)iö félagar 
segiS guS ykkarn svá miklar jarteinir gjört hafa, 
pá mæliS. Jíð vi8 hann, at ámorgin láti hann 
vera sdlskin ok heiðviðri, ok skíni sól gladt vel, 
ok finnumst pá pnnhér ! gjörum pá ariuattveggja, 
at vér sættumát um petta mál, eSr höldum bar- 
daga, okskiljumst við petta at sinni. 

108» Kolbeinn sterki hét maðr, er varmeð 
plafi koniSngi, hann var kynjaðr or ^örðum, 
hann hafði pann báníng jafnan, at hann var gyrSr 
sverSi, ok hafði ruddu 'mikla í hendi , er sumir 
menn kalla klumbu. Konúngr mælti við Kol- 
bein, at hann skyldi standa nærr hohum um 
daginn á f)íhginu} síðan mælti hann viS menn 
sína : gángi'ð phr f>ángat, feem skip bdnda eru, i 
ndtt, ok^bofið á raufar neSan, sv& ateigisé sœfær, 



108 K. ~ . '" * ' 247 

I I 

\ 

en rífiið i brott eyfcjum j^eirra, peim sem ^hv 
náið. En konúngr VaraIlai|yá'X;óttá bænum, ok 
baS J>ess guö, at hann skyldi leysa petta vand- 
rœði með, sinni mildi ok miskunsemi ; en ér peir 
konúngr ok biskup böfSu lokit tíÖum í móti 
degi, |)á fdr hann til píngs, en er hannköm 
|)ar, |>á voru bændr öngvir komnir ^ 'þá sá peir 
mikinn f jölda fara til píngs, ok báxu mikit i^ann- 
líkan í milli sín, pat var glœst allt af gulli ok 
silfrí; ok er |)at.sá bændr, peir er (á) J>ínginu 
voru, J>á Ijdpu Jþeir upp allir ok lutu Jjvi^skrimsli ; 
síðan var J>at sett á miðjan {)ingvöllinn , sátu 
öðrumegin at bændr, en öÖrumegin konúngc 
ok hans meiin. pá stöð upp Ðala - Guðbrandr^ 
ok mœlti: hvar er nú guð pinn, konúngr! 
pat œtla ek, at.hann beri nú heldr lágt höku- 
skeggit, ok svá J>itkir mér, sémnú s^ minna kapp 
J>itt ok J>ess hyrníngsins , er J>ar sitr hjá J)ér, er 
|»fer kallið biskup , enn var hinn' furra dag, J)víat 
nú er sá kominn, er ykkr mun kyíra , ok ræðr 
haun öUumheipii, ok lítr hanti á ykkrhvöss.um 
tiugum, ok sér ek gjörla, at J>ið eruð yfirkomnir 
ok f ejmsf ullir, ok J)orið .varla augum upp at s já ý 
nú fellið niðr hindrvitnx ykkra ok hfegóma, ok 
trúið á guð-várt, er allt hefir f Héndi ráð ykkart ! 
ok lauk svá ræðunni. KoniSngr mælti við Kol- 
bein sterka, $vá at bœndr héyrðu eigi : ef svá berr 
til í rœðu minni, at bændr Ííti f rá guði sínu , há 
skaltu Ijdstá hann J>at högg, sem mest mátt J>ú. 
Eptir J>at stdð konúngr upp, ok mællÉ margt 



I 



tl 



/1 



248 



1» 



108 K. 



hefir pú, Guíbrandr! mælt tij vor f ni^rgíii, ok 
l«tr f á úndarliga yfir fví^ er f ú máít eigi sjá^ 
gu8 minn, en vér væntúm at hann komi nú 
brátt til vorj ^pii dgnar oss guíi J^ínum, erbœði 
er blindr ok dau^r, ok má hváJrki bjarga sér né 
öðrum, ok kemst hvergi ol: stað, nema borinn 
sh^ ok væutir ek at honum sé skamt til illsj 
. Iki8 pér nú í austr, |)ar ferr nú gu8 várr ineð 
Ijíiisi miklu! p[á rann par sdl upp, ok Utu bændr 
allir-l^ágat tilý en ípvi bili Idust Kolbeinn évá, 
goð |>eirra, at |»at brast allt i sundr ok lj(5pu|)ar 
or mýss svá st(5rai> sem kcttir vœri ok nöðrur> 
ok ormar ; en bœndr vurðu s vá rœddir, at peir 
flýíuj hverr sem mátti^ sumir flýSu til skipanna, 
en er peir hrundu f ram skipununi , |>á Ijdp f>ar 
fegar inn vatn^ ok máttu J[)eir hvergi.peimfara, 
€ín peir er til eykjanna ætlgiðu, |)áfundu|)eireigi 
'þá. SíSan lét konúngr págat kalla bœndr til 
sín, ok segir at haHn, vill eiga tal við |>á, hurfu 
' lneir pá ap(r, ok sátu jj^íng í annat sinn. Oláf r 
' konúngr stdð |>á úpp, ok talaði: eigi veit ek, hvat 
skal harki ^es$u ok herlaupi^ ei'^r hafið, en 
nú megið jþér sjá; hvat guð ySvart mátti sér, er 
jþér báruð á guU pk gersimar, ok sjái5|>ér nú, 
hverir neytt biafa pess, sempér hafið honum gef- 
it, |>ateru orniar ok pöddur ok mýss^: ríú eru 
' |ieir heims/kir, er á slikt trúa,vOk eigi viljaláta af 
heimskii slíkri}.nú takiðupp gull yðvart og ger- 

simar • er nú f err hér um völlinn, ok biafið' heim 

. ' ^ ■ ' 

t^e^loritö, OyKi 5; œyðlur Cf œtlar £. 



I . 



108-109K. ■ ■' 249 



til kvenfla^ívairra, ok herið aldrí sí8an á stokka 
eðr steinaj en nú eru hér 2. kostir fur hendi 
zninna vegná, sá annar, at.|>ér takið við kristni 
pegar í stað, eðr })érhaldið upp bardaga viðmik,- 
ok berijþeir sigr af öðrum, er guð viil, s^ er ek 
trúi é» pá st<5ð upp Dala-Guðbrandr, ok mælti : , . 
skaða znikinn höfubi .vér be^ðit^nú ixm guð várt; 
en nú með þ\rt at hann mátti eigi sér bjarga né 
viðhjálpa, pá triiti ek, at aldrí mun l^iann heldr 
megá oss hjálpa, f»á viljum vér nú heldr trúa 
á ^ann guð, kQnúngr ! sem "þhr trúið á, ok pið 
biskup i |>á tdku allir við kristni, ok skírði bisk|ip 
Guðbrand ok son hans, ok. setti ^Lonúngr par 
eptir kennimenn, ok voru peir nú vinir, er áðr 
voru úvinir. Dala - GuSbrandr ,lét gera kirkju 
á bæ sínum i Dölum. 

r 

109. Olafr konúngr fdr síðan« út á fíeið^ 
mörk, 6k kfistnaði par, Jiviat |>á er hanM haiði 
tekit konúngana ,' pá treystist hann eigi pegar 
eptir slik stdrvirkir atfara viðara yfir landit, varð 
j^ öviða kristnat i peirri ferð ; en í |>e6sari ferð 
létti konúngr eigi furr, enn úm Heiðmerk var allt 
alkristnat, ok palr vígðar kii^kjur ok kentiimenn 
tiUengnir. t^aðanCför hann út á potn ok Haða- 
land,?!. b^tti I.ar si8u manna; ^an fór fiann 
á Ringáriki, ok gengu menn |»ar allt undir kristni. 
Síðan frágu Raumar,' at'Ólafr konúngr bjöstupp 
pángat,ok.$aínnaðu sanian her manns,ok znæltu 
svl s^ í niilli : at |>at ér j^eim eÍQiuhi^ sú yíir'- 

1) einmtma J^; audrmunat^ G» ' 



\ 
I 



I 1 



250 



109 k:^ 



fðr, er Olafr konúngr háTði par nðestutp fdTrit, olc 
sÖgSu hann aldri svá skyldu fara optarr. En^ 

. cr Olafr konúngr fdr um'Raumariki me^ li6i 
sinu^ pá kom iniidtihonúm b($nda samnaðr við| 
áf>á, erMora' hét, pk höfðu her manns ; ök erj 
peir fundust, |»á ortu bændr pegar á uni: bar- 
daga, en 'þá brannbráttjþeirralutr vi8,okhrukku| 
Jeirfiegar fur se)n viöihœll, ok voru peir barÖir 
til batnaðar, pviat peir bá^u pá at hafa fri^ vi8| 
konúng ok taka við kristnij fdr |>á konúngryfir 
patfylki, okskild^steigifurr vií, enn<|>at var al^ 
kristnat ok flestír menh skirSir. paðan fdr hann 
austriSdleyjar, ok kristnaði par pá bygS, J>ar 
kom |>á til mdts við JLonúng Ottarr skáld svarti, 
ok beiddis t at gánga á hönd Olafi konúngi. pann 
vetr hafði andazt Olafr Svia konúngr; |)á var 
Önundr Qlafsson konúngr yfír Svi|)jdSu. , Olafr 
konúngr snéri aptr á Raumaríki, var |>á mjök álið- 
inn vetrinn,hann stefndi{>á|iíngfjölmentí{>eim 
stað, er síðari hefir Heiðsefis^íng verit^ setti hann 
f>at í lög sjðan , at til pess |>íng6 skyldu Sfekja 
Upplendíngar, ok Heiðsæfíslög skyldu gánga 
um öU Upplönd, ok svá viða annarstaðar , sem 
siðan hefír haldizt. Ener váraði, sdtti hann út 
tii sjdfarins, lét hann |)á bi^a skip sín, ok fdrum 
várit út tilTúnsbergs, ok satpar um várit, meðan 
|>ar var fjölmennast, pk ^ágat var mestr flutn- 
íngr til bœjarins af öðrum löndum j var par 
fá árfelrS gdð^um Víkina, ok at gdM. hlit allt 

. norSr til Stað s, en hallæri mikit allt norðr paðan. 

«; JVicú^, C, Ey G, S, X. ^) Heiuæfis þíng, C. 



> l 



I 



9-lllK. , 251 

110. OÍafr konúngr sencti-cr8 á Agíir ok 
It norðr um Rogalánd ok svá um Hörðalanfd, 

koniSngr viU hvárki malt né korn né mjöl 
iSan í broit láta selja, lét pat ok fylgja, at hann 
lun págat koma meS li6 sitt ok fara at veizl- 
tn, svá sem siðvenja er tiL Fdr |>etta boS 
m f>essi fylki öH, en koniSngr dvaldist um 
imarit í Víkinni, ok f ór allt austrtil landsenda. 
linarr patabarskelfir hafði verit me8 Olafí Stía 
onúngi, sí8an er Sveinn Jarl andaðist, mágr 
lans , ok gerðist hans maðr, ok hafði tekit af 
lonum lén mikitj' en er Ólafr Svía konúngr 
ar andaðr, 'þá f ýstist Einarr at leita sér griða af 
)lafi konúngi digra, okhöfðu far farit orðsend- 
ngarí miUi peirra um várit ; en er Ólafr kon* ■p 
Sngr lá í Elfinni, |>á kom |>ar Einarr |>ambar- 
kelfir með hökkura raenn, iræddu Jeir kon- 
Ingr |>a úm sætt sína, ok samdist pat með |>eim, 
it Einarr skýldi fara norðr til práridhéims, ok 
iiafa eignir sínar allai-, ok svá J>œr járðir, erBerg- 
ijótu höfðu heiman fylgt. Fdr Einarr pá norðr 
ieið sína, en konúi^gr dvaldist lengi í Borg um 
sumarit. 

111. Erlíngr Skjálgsson hélt ríki sínu, sv& 
dit allt norSan frá Sognsæ ok austr til Líðandis- 
Qess r^ hann einn öllu við báendr, en veizlur 
konúngs hafði hann miklu minni enn furr ; en 
sý stdð dgn afhonum, at enginnlagði íaðraskál, 
enn hann vildi } konúngi |>dtti ofgángr at um 
ríki hans. Maðt er nefhðr Áslákr fitjaskalli, 



\ 
I 

* . 



252, ' " - iiiK. 

hánn var mikiU .vin Olafs konúngs, kynstórr 

maðr var hann ök ríkr. ptírólf r » skj álgr, faöir 

Erlíngs ok* fa8ir Aslaks, voru brœðrasynir. Olafr 

.konúngr setti hann xiiðr á Sunn - HörSalandi, 

fékk hon^m par lén mikit ok vei^lur stdrar, ok 

bað konúngr hann halda sik til mdts við Erlíng, 

' enpatvarS ekkí á |>á leiS> pegar konúngr var eigi 

nœrr, varS |>á Erlíngr einn at skapa ok skera 

ímiUifeirra, svá' sem hann vildi j Erl<ngr var ekki 

at mjúkari vi8 Á'slák^ Jótt hann héldi sér fcam 

til móts við hann, fdru peirra skipti svá, at As- 

lákr hélztéigvvið í sýslunni, fdr ha^n J)á á fund 

Olafs konúngs^ ok segir honum frá skiptum peirra 

Erlíngs. Konúngrbað Áslák vera meðser: par 

J^ til er við Erlíngr finnumst. Olafr konúugr gj örði 

orð Erb'ngi, at hann skyldi komá til mdts við 

' hann um rárit} en er peir fundust, pá áttu 

|)eir stefnu með sér; konúngr mðelti þá: svá er 

mhx sagt, Erlíngr ! frá ríki |)ínu, at enginn maðr 

éé sánorðan frá Sognsæ til Líðandisness, er frelsi 

tínu haldi fur p^r, eru |)eir pd mai'gir mehn, at 

, dðalbornir pikkjast til verja at hafa réttindi af 

> jafnbornum mönnum sér, hefír slíkr ofsi jafn- 

an.illa gefiztý nú er hér Aslákr, frændi |)inn, ok 

pikkir m«y, sem hann jþikki^t nokkut kulda af 

kenna vxa yðr viðskipti; nú veit ek eigi, hvárt 

heldr er, . át; hann hefír skkir til Jess, eðr skal 

jiánnhinsatgjalcla, er ek hefir. hann- sett -yfir 

minn varttað; en {)d at ek nefna hanii til |)essa, 



/ I 



111 lu ' ■" = 253 

pá kæra po slíkt margír fiir öss , "blæM peir er í 

sýslum sifi'a, ok svá hinir, er búin varSveíta ok 

veizlurnar skulu veitá mér ok liði ínínu, ' Er- 

língr svarart pví skal skjdtt 8vara,-sagir hann, 

at Jþat skal neita, at ek gefa_AsIákí eðr öðrum 

mönnum pœrsakir, at^f yðvarri J)]onustu séj en 
* I 

hinu skal játa, at pater nú, semlérigi hefír verít, 
at hverr várrff ærida vi]l öðrum meiri vera; hihu 
ö8ru skal játa, at-ek géíi pat lostigr at heygja 
hálsinn fyrir ySr, konöngrf en hitt 'mun mér 
örSigra Jiikkja, at lútatil Sélpóris,*er prælboririn 
erí allar ættir, |>rftthann sé nú ármaðr;y8varr, 
ok J)jtína tií hans eðr annairra peirra, er hans 
makar eru», |t(Jat þér leggið metorð á. pá lögðu 
til rfiöðu Jeirra beggja vinir) ok báðu at peir 
skyldu.scettast, sögðu. sem satt var, at koniSrigi 
var at engum manni meiri- styrkr enri Erlíngr 
])ar í landi, ef hann vildi vera vinr konúrigs. 
í annana stað mæltu {)éir ^svá til Erlíngs, at 
hann skyl^i váegía tirvið'konúng, okseg)aévá, 
efhann héldist í hlýðhi við konúng ok vináttu, 
at honum mundi|)á verða all auðveldt, at koma 
fram |)ví, seín hann vilái, ef Jeirra vinátta háld- 
ist. Lauk svá stefnu jiessari, at Erlíngr skyldi hafa 
hiaar sömu yeiilur, sem furr hafði h^nn hadft, 
ok settust niðr allar'sakír, þær er koriúrigr bar á 
Erlíng^ skyldi |)tá ok. fara til konúngs Skjálgr^ 
3on Erlíngs, ok vera með honum ; fór ok Jiá As- 
lákr fitjaskalli aptr tilbúa $iniia, ok voru j^eir 
pá sáttir allir at kalla, * 

lih »lepj)r E um sinrit 






254 .'?" ^ 112 K. 

/ 

112. SigurSr hét j^iaðr pörisson, baiin var 
bróðir pdris hunds í Bjarkeý, hana átti Sigríði, 
ddttur pórölfs* skjálgs af Jaðri, systur ErUngs. 
Asbjörn hét son ^eirra, hann |)6tti allmann-; 
vænligi' í furstu} Mnn^ bjd íÖmdr* áprándar- 
nesi, hann var stdrauSigr ok virðíngamaðr 

, mikiU, hann var handgenginn konú^gi. . pdrlr 
f ótti pd'fur jþeim bræðriun, pvíat hann var lendr 
maðr konángs ^ en heima i búixaði |)dtti Sign 

'Urðr í engan mun minni rausnarmaðr} hanii 
var þyi vanr, meðau^hl^^iðni var, at hafa ^rénn 

, bldt hyern vetr, ei>ttat vetradttum, annat at miðj-' 

. um veitri^ ^riðja at sumrjl} en sí6an kristni var 
alsiða, helt h^nn teknum hætti um veizlumar^ 
hafði hann |»á um haustit vina veizlu, en jóla-* 
boð á vetrinn , ok bau^ |itá enn Jtuöi^gum mönn- 
um.til sin^ |)rið;^u veizlu hafðihann at pá^kumy 

^ 6k hfifði |>á ennfjölment; slíku hélt hann fram,l 
meðan hann lifði. SigurSr varð sdttdauðr^ pá 
var Asbjðrn á tvítög$aldri^ tdk hann |>á arf ept- 
ir föður sínn, helt hanu teknumhætti um veizl^ 
urnar, hafði hann |>rennar áhverjum misserum^ 
semfaðir hans hafði g)9rt| en i |>enna tima aem 
faðir hans var andaðr, en Asbjörn tók við fjár 

. forráðum, tdk at versna-árferð ok . sæði nlanna« 
Asbjörnnaut ]^á |>ess við, at .|>ar voru mikil forn 
korn ok önnur faung |>au er hafa ^urfti* £n er 
pau misseri liðu af, en önnur. komu, ^á voru 

. korn engum mun betri enn hin f urri ^ 'þá vildi 
Sigríðr, mdðir hans, at af væn teknar veizlurnar 

s) Sigurdr, fun* *) Oiu4^ htn* 



112 K. 



25,5 



6uiiiar eSr allar} A^sbjöm vildipat 6igi/ok fdr til 

vina sinna, ok keypti .kprn Jar sem hatin gat, 

en pá af sumum at gjöf. Fdr enn svá frampáu 

ihisseri, at Ásbjorn hélt öUum veizlum sínum,^ 

eneptirum sumarit fejiigustlítil sæði, |>viát eigi 

gat [fornkora* at kaupa} ræddiSígrförpá um,, 

atfœtta skyldi húskarla, en taka af veízlúr allar; 

Asbjörn vildi ekki ^At ok, hélt fram hinu sáma 

í öUu pat siunar; korn var heldr úvœnligt,.fiat 

fylgt^i |>á ok, at ^atvar sagtsunnaa.pr landi, at 

Olaf I? konúngr hannaði |>aðan at selj^ kor^ ok m alt 

ok n^jöl, ^jþá |)dtti.Asbirni vandast i;m tilfaung- 

ii\ hússins^ var|iat |>^ ráðhans, at hann lét setja 

f ram burðingi ei; haiin áXtiy hann var hafFasrandi 

at vexti>.;skipit var ok vandat at reiða,' far fylgði 

stafat segl með vendi. Asbjörn réðst nú til lerðai: 

;pk með honum nærr30' inannav fdru síððn suðr 

með landi um. sumarit,^ ok er ekki sagt frá, 

-feí$:I>Wrra, furr-e|iir|>^ir kpmu suðr viðKörmt' 

aptan .dags, ok lögðu við Ögvaldsnes, |>ðr var 

konúngsbú ok á^tr hær; {>ar réð furr pdrir 

.s^IT) hann yar irm.aðr Ólafs koniiingsj pdrir 

>var tnaðr ættsmárry; ok hafði nránnast vel, 

hai^n yar starf smajSr . mikill , snj allr i # máli^ 

áburðarmaðr mikiUj |>eir Asbjörn lágu J>ar 

um ndttina, en um. morgininn, er Ijdst var^ 

g^kkpdrir til skips ofan, er hann sá ^t komit 

var,.,ok nökkurir meiin með honumj pdrir 

haíði mann margt um sik ; hann spurr, hverr 

furskipi réði'|>yí hinu fagra? Asbjörn segir 

»)f««kQrn, Aín. ^) 20, C, F, G, JSf, X, 5. 3)K«m8ttnd, Mn. 



V 



^ . . . 

í tíl sín ok föíiit síns. p(5rír spurr hvert'liaim 
íkyldi fara hit lengsta, e?r hvat h onum var 
^ at eyrinduni. Asbjörn segir at hann vildi 
kaupa ser korn ok mált ok mjöl^ ðagSi tít 
hallæri var mikít noríSr ' í landit : en oss' er 
sagt at hér s^TVel œrt,' eSa vilt Jú, hdndi! 
, , seljaoskorn nökkut? ek sér at hér eru hjálmar 
-stdrir, væri oss pat góð orlaúsn, at |)urfa eigt 
at fara lengra, e8r rekast át. pdrir sirarar : ek 
skal gera þér orlausn', öt' Jú skalt eigi purfa 
lengraat fara Ékt kornkaupunum, eír vííara 
at at rekast her um Rogalaúd. Ek kánn* pér 
mé8 sannindum at segja, iat* ]þá mátt falr yel 
aptr hverfaý'furvBvl at fú-tóUnt hér hvergi 
.korn fá,_hvárki liér né l'öSrutn sto&uoa, ^£art 
konúngr bannar, at héáaií skúlí seljást norðr 
í land^* ok far aptr, Háleygr! sá mun |»inn 
hinn bezti. - Asbjörn svararí ef -svá er, sem 
pá segir, böndi! at vér muiiim eigi'fá .kom- 
■\ kaupin, fá mun Jkí eigi verSa- minna eyrendi 
mitt, en hafa kynnisvist é ÍSóla, ok sjá iiý- 
býliErlíngs, frænda míns.' p<írirmæhi: hvérsti 
mikla f rændsemi átt fá vi8 Erjíng'? Hann sVar- 
ar': hanri er m<58urbr<J3ir^ minn. pdrir mælti: 
vera kann |»á, at ek háfi t^iíatekki varliga, ef 
J>ú ert systursyon hans Rýgía' kongngSi • Ásbjöm 
svarar: ekki er ^k orísjiSkr, ÍFélagi! pá kastaðu 
Jeir af sér tjöldunum, Asbjörn ok hanswenn, 
ok sneru út skipinu. pt5rir méelti : fÉirií níi vel 
ok kQjkiið hér, ér |>ér farií aptr. ABbjörn svar- 
ar, at svá sl^al vera. Fara|reir|>á leiðar sinnar. 



. f 



112K. ' 257 

ok koxna einn aptaii dags síð á Ja^ar ) f<5r Ák« 
björn til húss meSl5da mánn, enaðrir Í5' gættu 
skips ; ener Asbjörn kom heim tii bæjarins, fékk 
hann |>ar gd8arvi8tökurj setti Erllngr hann hit 
næsta sðr) ok spurrhann margs norðan or landi^ 
ok var hinn kátasti* Asbjörn segir honum hit 
Ijdsasta af um eyrendi sín. Erlíngr segir, at 
hannvarpá eigi allvel atkömihHi fur pvíátkoh- 
úngr baunar mötmum kornsölurV veit ek eigi| 
segir hann, |>eirra manna ván, ^er trdust muni 
til hafa at brjdta orð kouángs. Asbjörn srárar; 

' seint er satt at spurja, mér hefír svá kent verit 
á únga aldri, at mdðir míil fééti frjáls bbrin i 
allar hálfur , ok svá pat með, at Erlíngr á Sdla 
væri ríkastr ok göfgastr allra frændá hehnars 
en nú heyri ek |>ik pat segja^ at pú sér eigi svá 
frjáls hér á Jaiiri fur prælum konúngs, at |>ú 
megir gera af korni pínu, fat er J^ú vill afgera« 
Erlíngrsá til hans, okglotti við tönn, ok mælt^: 
minna vrtiS fér til konúngs ríkissinsHáleygirn- 
ir, enn vér Rýgirnir, en örorSt muntu heimá, 
frændi I er pú ert svá á bái , átt fú ok ekki lítt 
til fess va^it, ok drekkum furst, frœndi! en 
8]ám á myrgin, hvat|>á líðr um* er^ndi pírt; 

"feir geríu svá, ok voru allkátirum kyeldit, ok 
drukku lángt á ndtt fram. En eptir um dagin^ 
talast J)eir við frændr, Erlíngr ok .Asbjörn} fá 
^egir Erllngr^ at hann hefði hugsat ráft um korn- 

') 10, C, Fi Gy Kf L, S, ^) Bet bytjar D aptt. 

♦ Bijrw, R . , 



-258 



112 K. 



Jf^^ap,Asbjaínax;:eðr hyersu yandr fnuotu véra 

. um kaupviuauta? segix Ijiann. Asbjöm. 5varar, 

;at,hann hir$ialdrí, at hverj^,m hann keypti, 

.Jþegar honum var heimiit selt* . Erlíngrmælti: 

:j)iat :I)ikkir luér Jíkara ,^ at Jþrælar mínir muni 

. eiga, l^orn; syá mikit, at jþeír megigera /þik full- 

jjkaupa, j>eir «ru ekki í lögum eír i öðrUm 

Jap:dsrétt: vi8 a.8r£^ weun, ok hygg ekj segir 

liaijin^ , at konángr eígí enga sök á pví* Asbjörn 

'isjvarar, at. haun . yill penna kost gjaríia. Var 

fjá. Rgt jþrælunum til um |)essa kaupstefmi, lctu 

>.|>AÍr |)(á pegar franíikornit ok svá maltit, ok seldu 

'^i^sbií^pij ,hlóS hfuip^kip sítt örf kprní ok inalti. 

,J5|^^er Ásbjörnvarí brott búihn, leiddí Erlíngr 

.ha^.iSí pae.S YÍngjöf um, ok . skildust |jeir með 

/tærleikumj fékk rÁsbjÖrn byrleiÖi gött, ok 

ílagöi at um kTéJ.d!í! ( Jíörint á OgValdsnesi, ok 

J.ágU: .par um ndttina. pdrir selr hafði pegar 

V :?PWr^ ^f ^°^ kveldítum farar ^isbjairíwir'ý ok svá 

..J^t, at sfeip hans yæri hlaSit. pdrif'stefnir Jiá 

' til.síu liSi um .ndttma, . svá at hanu . hafði fur 

fdag 60 manna; hann fdr 'þá á^ fund Asbjarnar, 

■ iÞPgar.lítt var.lýst, gengu feir Jegar út 

.á^kipit, |)á roru feir Asbjörn ipjök klœdd- 

ír, ok heilsaSu vel pdri* pörir spurr, hvat 

^JiSnga feir héfSi í skipí. Asbjöríisegir, at korn 

:ok malt var á skípi. pá mælti pdrir: |)á mun 

Erlíiagr enn géra eptír varta, a£ hafa f ur hégóma- 

• 'mál orS Olafs konúngs , ok leiSist Ijonum. enn 

eigi|)at^ at veramdtst^ðumaiJrhaiis íöllu^ oker 



idK. . ' 259 

|at. furSai er konúngr laetr honum hvatvetna 
hlýða 9 ' hverígár ú^œfur sem hann tekr til. ptfr- 
ir er |>á máldii um hírið| en er (h^nn) |>agnaði, '^k 
svarar Asbjörn: engi sök er é Erlíngi um f)etta mál| 
|)víat|>rd^larhansseIdumérkotnit. pdrir svarar 
]þá snéllt, ok kveðst ekki hirða Um prett |>eirra 
Erlings : ok er nú hitt til, Asbjörn 1 segir hann, 
at pér gángið á land^ meSan vir ryðjum skipity 
ellafærum vht yðr alla útbyrðiS| Jvíat vér viljf 
uin Öngva |>raung taka* af yðr^ meðan vér fly tjum 
farminti af skipinu 9 en ekki múnuð |>.ér lengra 
fara með faung |>es$L ASbjÖrn sá J^á^ at hann 
hafði ekki liðskost við pdri^ ok gengu |>eir^8^ 
björn á land upp ok hanð förunautar, en pdrir 
lét flytja farmimi allan af skipinu. pdrir mœlti : 
furðu gótt segl hafa ^eir tíáleygirnir^ takibyrð* 
íngssegl y^t hít forná ok fái jþeim, ]^at er |>eim 
f ullgott , et I>eir sigla lausum kili } sv& var ^ört 
at |>eir voru ra^ntir seglinu ; fdr Aébjörn við svá 
búit| ok.stefndi norðr me$ landi,okléttieigrfurr 
enn hann koni heim } var |>at dndverðan vetr, 
ok varð sjá ferð alldfra^g} varð |>á starf ajltt^kit ' 
af Ásbirni at búa veizlumar. pdrir hpndr bauð . 
Ásbirni, fra^nda sinum^ til jdlaveizlu) oknjönuum 
hans l^eim-öllumi er hann vildi at færi. Xsbjörn 
vildi eigi fara^ ok sat heima. patfannðt á pdri,at 
honum pdtti Aebjörn gera úvirðing til sin ok 
til boðs sins, ok hafði pórir m>ök i skaupi um' 
farát Asbjarjrtar: bæði er^ seguT pdrir, atmikiU 

R 2 :. 



mo 



m 



112-113 K. 



er viriíagamtiiit trUBnda Ástjaröar'í endagjorír 

'lM^ntítþví^sllít starf sem haútt lágði á at 

. sækj^> fcyiinit til'Eriítiga á Jaðar í suliiat , eHviU 

fhá^'eígifára hérí-næsta híis til mítij veit ék eigi 

'|>aty hvárthann ætlar atSel-pdrir luunifyrirbúa 

.i hVeírju hölti*. Slík'*dr6frétti Ááfcjötti frá pdri, 

;fi*ænda sínum,. ok önáur jþvíh'k. '^^sbjöm undi 

.ftóriUaíViðsiWlúl, ó}c enti verr |)á^ éf hátíH heyrði 

-^líkttalat ok' haft at Mátri ok spottíj' var hann 

iheimá' iim vétrinn, ók *f<5r hvérgi til heitnbóða. 

í .: • 113. Ásbjförnáttiláttgakip, pat ýarsnekkja 

'tvítÖg*es§a,' stóö |>át í nausti miklu. • *[Um vctr- 

inn^ptir jcjl ok éptij: Máriuttiessu* lét Asbjöm 

'setía 'fram skipfetta ok bera .rteiSa til,'sí8an 

:stefndi' haritt til sl|i inofiil^m , 'vintílðá'síiiiumok 

um, ofc hafðíttterf § tigu^'manna ok alla 

<vél yápha^} en érháiíö var Búirin^^öfc byr gáf> 

:f>á:sigldi hanníUÖír'möSlantíi, ök fáfulíeirferðar 

/sinnár, ok/byrjaéi feim'vel ok h^ldr seint, éA 

BBSiþhitsmk^ su8r í landit ^ ]þá • f ara féir ' méirt 

jitÍ6ÍS'*énn'^]<$öléi<J, • |regar er svA mátti- Ekki 

ÝárS ítil tfóinda í- ferSum feirra, fúrr enn peir 

~ 'homa affc kveldi fimtadags í páskaviku utan at 

Æcörmt f ieyjurini er painnig f arit, at húri vár mikil 

ey bklaurig^^^n ekki' vlðest breið, liggf vií pjöí** 

Í€Í8 fttrUtan, par ep mikJl bygð í eyjunni^ ok 

^ er .hátt víða iibygö'^ pat er útliggr tilhafsin^f 

|>eip '^sbjöín leridu utaq at eyjunni, J^ar er úbygt 

fer^;«i'«r |)eir;hóf&u tjaldat, |>á mælti Ásbjörn: 

. ■! I I I f 

») Eptir Kfnéáme$9VLf hin. ^)\10 tigu, C, F, Z. 



t 

1 



113 K. •• ' • •'" '■ ' . :^i- 






núskáluS þ^r K&r vera eptir, én ek^tmgíriga' 
upp á éyna*. En er liann kom a hæ8 nökkurá, 
|>ar er hann sá heim til bæjar á Ögvaidsneii, öfc * 
svá paðán á Karmssund,.pá sáhannmanna feríí- 
ir miklar, bö^íi 'á sjáoká landi, ok sdtti pat fólfc 
heim til bæjaí^á Ögvaldsriesij honttm pdtti föt' 
undarligtj síSan gekk hann héím tii bæjar, par ' 
sera f>í(5íiustusTeinar bjugiii matj heyrSí hahh' • 
|á pegar, ofc skildi á ræSuui manna, at Öláfr-* 
konungr væri koniihil frai^ tirveizrlli, isívá ok fat ' 
me% at koniingr var J)á til borða génginrf. ' As- * 
björn snéri J)á til stofunnár, eh erhann kom í 
forstof una , • Já g^kk pár ahnar maðr út, *eri ánií-'' 
ar inn eiriart, ofc gafengiiháSrat honuni gtium. - 
Opin var hufÖin, hannsá atpórir selr stó8 fur 
kohúngs boröinu,*{»á var mjök áliðít niatmálit. 
Xsbjörn heyrSi til at menh sjurðu pdri 'átí vií- 
skiptum j>eirrá ^sbjarnar j bfc svá Jíaty at pórir^ • 
sagSi paraf lánga sögu, ofc'var hbhuth áll létt' 
mæltrparum. . Astirni Jdtti hann m5öfc íialla; 
sögurinij |>á heyréi hann at maír 'fréttí : hvérn 
veg várS Ásbirni viíS, Já ér jiér rudduð skipit? 
porir svarar : bar hann sik at nökkúrrl hlít, meS-^ ' 
•an vér ruddum skipit , en er vér tdkum seglit 
af honuin, pá grét hann sem barn. Én er Ás- ; 

björn heyrjji Jþetta, |>á f ckk hann eigi staðizt, brá 

■ — ' 

') at njósna iiin ][ivört títt sé i-eyjunni^ þvíat vér liöfiim eltki 
vmspurt áðfr, livat hér er l/tt. Asbjíirn lAf^i Vandan- I)iínaS' ok 
liölt sid'any forki luendi, en gyrd'r syerð'i undii klæ^um ; liaungekk 
wjípa' lanc^ oJl yfir eyna^ b. v, hin. 



*•" 



262 



m 



113-114 K* 



hann j^ 8verSinu hart, ok Ijdp svá f stofuna 
innar , ok "Jíegar hann œtlaíi at sveríSit ^undi 
ta^a til pdris, pá hjó hann til hans, ók kom 
höggit á hálsion, svá at |>elgar tók af höfúðit, féll 
höfuðit á borðit fur konúnginn, en bolrinn á 
íætr honum , vurSu borSdákarnir í bl<J8i einu 
b8^i uppi ok niðri; konúngr bað taka manninn 
ok leiða úf , var svá gjört M Asbjorn var tekinn 
höndunv ok leiddr út orstofunni, en síðamvoru 
teknir brott dákarnir. ok allr borðbúnaðrinn, ok 
borðin i þraut tekin, svá var f braut borit lik 
pöris, ok sdpat pat er blöðugtvar; konúngr var 
ðUreiðr ok stilti sik'þó vel, sem hann vár vánr 
jafnan^ |>á er honui^ |»(5tti mjök imdti sér gjört. 
114. .Skjálgr Erlíngsson stdð j^á uppi ok 
;gekkfurkonúng,]^víatbannvar 'þá með konúngi. 
Hannmœlti: svármunnú sem jafnan,' herra! 
segir hann , at jþar ér til umbd ta at sjá| sem per 
eruð 9 ek vil bjdða fé fur penna mann svá mikít, 
sém per vilið gert hafa, til |>ess at þann Jialdi 
líS sf nu ok limum , en 'þhr^ konúngi: ! skapið ok 
skerið einn um allt annat. Konúngr stárar : 
er eigi |»at dauða sök, at brjdta páskafriðinn , ok 
súönnur, erHanndrap manníkonúngsherbergi; 
8Ú hin 3ja, er yðr föður Jbínum ;mun lítilsverð 
fiikkja, er hann hefir íætr zpfna fur höggstokk*- 
inn? Skjálgr syarar: illaerpat, herraf eryðr 
'mislikar, en ella væri verk'|>etta hit beztaunn- 
it, jþvíatœrin var nauðsyn til Jj^essa verks; en 
fóat yðr, herra! pikki mjök f mdti Skapi, ok 



114 K. ' g 263 

mUáls um petta verdt, fá væntir ék pd gáíis, at^ 
ék i>iggi mikit af ySr furmíbajfjdnustu} rr^nu 
margir ok |)at iræla, herra! at ySr sé patvel:, 
geranda* Koniingr svarar : J)d at |)ú s^r ijiik-' 
ilsverðr, Skjálgr! J)á mun ek þó eigi fiir píriar * 
sakir brjdta lögin né konúngstignina eSr svá 
landsréttinn. Skjalgr snarast |)á út ör stofum^yiy 
oksá at liann fékk ekki af konúngi; tdlf menn 
höfðu {)ar verit meS hönum, ok fylgöu honum 
allir ok margir aSrir meö honum. pá mælti 
Skjálgr viS pdrapiim Nefjólfsson:, ef Jþfi villhafa • 
míná vináttu, pá legg pú á allán hug, alíÁsbjörn,' - 
frændi minn, ðé eigidrepinnfur sunnudag; ekki 
er e'k |)ess ráðandi , segir pdrarinn; pví býð ejc , 
pfer J)d {letta roál, segir Skjálgr, héldr, énn öÖrum 
mönnum, at rnér J)ikkir j)ii likastr til, fur'Vii/pU- 
sakir ok dirfðar, at kom^ pessu fram. * Skjálgr- 
Idr síðan í brott ok hans menn, ok tdku rdðrar-. 
skiitu^ er hann átti, ok rda suðr meðlandi, sem 
af mátti taka, ok koma i nætreldíng á Ja^ar^ 
gengu síðan jiegar upp til |)æjarins ó Sdla, ok 
til Ibpts J)ess , er Erlíngr sy^f í; Skjálgr Ijdp á 
hurðina svá bart, at J)egarbrotna8i atnöglunumí' 
Erh'ngr vaknaði við, ok peir aðrir sem inni yoru, 
hahn varð skjdtastr á fætr, ok greip skjöld sinn 
ok sverð, ok Ijdp tilduranna, ok spurr, hverlr svk 
'ákafliga farí um nætr, ' Skjálgr segir til sín, ök 
bað uppláta hurðina. Erlíngr svarar: J)at var 
ok líkast, ef allferliga ferr j eðr fara menn eptir 
yðr, $váatj)érséhætjt? VarJ)áupplátinhuiiSir. 



V 



/ 



: . ^ <r 



*m^ 



264 ■ 114-115 K. 

þií mæltiSkjálgr : pat vsentir ek, |)($ at pér pikki 
,ek ákafligafara, atAsbiruiy frænda {>íauni, {ákki 
pat eigi| {»ar er bann sitr norðr á Ögvaldsnesi í 1 
fjötrum, ok er f>at mannligra at duga honum, 
ennat veita mérátölúr. Síðan eigast |>(eir feðgar 
orS við, ' segir Skjálgr föður sinum allan atburS 
um víg Sel-pdris^ ok svá &á orðtaki |>eirra 
Olafs konúngs, 

' HS. Olafr konúngr settist, pá er braut var 

rúdt ok umbúit í annat sinn i stofunni, ok var 

allreiðr* Hann spurr hvat leið um vegandann ; 

honum vf r sagt, at hann var úti i svölunum 

i gæzlu ha^r. Kohúngr mælti: hví er hann 

eigi drepinn? pá svarar pdrarinn Nefjdlfsson: 

herra ! segir hann, kallið |>ér pat eigi morðverk^ 

' at drepa m'enn um nætr? Konúngr mælti: þi 

setl hann í f jötra^ ok drepl hann á morgin. 

Síðan var Asbjörn fjptraðr, ok byrgðr einn i 

húsi um iidttina} en- eptir um daginn hlýddi 

kohúngr t{6uni| siðan gekk hánn á stefnu, ok 

sat par, framan; til hámessu; ok er hann gekk 

frá, messunni I mælti haim til pdrarias; mun 

ná vera sdlin sVá há, at Asbjörn, vih yiSvarr, 

mun hánga mega fur pat? pdrarinn svarar, ok 

laut konúngi: pat sagði biskupf firra frjádag, 

herra ! at sá konúngr, er 'þá yar píndr fur várar 

sakir, at hahn [þoldi skammraianina*, ok er 

sá sœlly er eptir honum má líkja, heldr enn 

hinum, er f>á ollu maxindrápinu , eðr |ieim er 

- '} skápraiimna, hinp 



15K. ===~ . 265 

& dœmdu manninn tll dauSa; niS er eigi st& 
Ingt til morgins, ot er þá sýfcn dagr hjá pví 
em ná er. Kouúngr leit við honum, ok mæUi: 
áða muntu pegsu, pdrarinnl at hann sfcal eigi 
dag drepa, skaltu nú varSveita hann, ok vit 
>at til sanns, at hér liggr viðlíf |)itt, ef hanu 
Lemst i brott með nökkuru mtíli. Gekk pdr- 
triaa ^á leiS sína, |iarUl er hann fann Asbjörn 
[ jámum, lét pórarinn fá af honum'fjötrin, 
ok fylgði honum í eina litla stofu, ok lét fá 
honum |»ar mat ok drykk, ok segir hanii, hvat 
konúngr hafi álagt við hann, ef hann kemst í 
brott. AsbiÖrn svarar, bað pdrarinn |iat ekfci ' 
öttast, ok lézt ekki til brautlaups œtla mundu. 
Sat pórarinn þar lengi úm daginn hjá Íion- 
um, ok SV& svaf hann "þar um ndttina eptir. 
Laugardaginn stdð konúngr upp ok hlýddi 
morgintfðum, sfðan gekk hann á stefnur, ok 
Tar ^ar fjölment' komit af bdndum, ok áttu . 
mart at kæra, sat konúngr |)ar lengi dags^ 
ylir málum, ok ■var síð gengit til hámessuj 
eptir^atgekkkonúngrtil borðs, okerhannhafði 
matazt, drakkhann um hríð, svá at borðinvoru 
uppi. párarinugekk fá til prests |iess, er '•'"• 
! var heimaprestr, ok kirkju varðveitti, ok: 
l'honum 2 aura' silfrs til pess, at hann 'hrU 
[til helgar jafn sfcjdtt sem konúngsborðvaeric 
[En er konúngr hafbi drukkit um liriiS, ^^ 
[ WrSin'u ppteldn. pámæltikonúngr, sag^V 

'] merkr, C; (kiUÍDga, K> ' 



266 . iið-ii6K. 

vœri ráð at prælar færi meS ye^QSann ok 
dræpi hann; í ♦I>v£ bili var hríngt til helgar; 
pá gekk pdrarinn fur konúng, ok mœlti : grið 
mun ^já maðr haia skulu um helginay herra! 
J>dtt hann hfiifi illa tilgert. Konúngr svarar: 
gæt |)il han^ pá, pdrarinni'svá at hann kom' 
ist eigi á braut, ok ertu jafnan hvatabuss mik- 
iU. pá gekk kortúbgr til nónu, en pdrarinn 
sat enn um daginn hj á A sbirni. Sunnudagsmorg- 
ininn gekk SigurSr biskúp til Asbjarnar, qk 
skriftaði honumý ok lofáði honum um' daginu 
at hlýða hámessu. pdrarinn gekk |>á til kQn^ngs, 

* 

ok baðiat hann skyldi fá mann til að varðveita 
vegandann: vil ek nú skiljast vi^, sagði hann, 
ok veva or állri áburgð um hans mál, itonúngr 
bað hann hafa |)ökk fur fatj fékk koniingr 
pá mann tilat.gæta hansý varhann enn settr 
í fjötr; en er tii hámessu'var gengit, pá var 
Asbjörn leiddr til kirkju^ ok stdð hann úti fur 
kirkju, ok feir er hann varöveittuj konúngr 
ok al^yða stdðu at' hámessu* 

116. Nd er par til máls at taka, er furr 
var frá horflt, at Erlíngr ok Skjjálgr, son hans, 
gerairáð sín um petta vandkvæði, ok stacfesta 
pat meðsér, við áeggjanSkjálgs ok annarra sona 
hans, at |»eir samnaðu liði, ok skáru herör -upp, 
kamu |>ar saman brátt he^menn margir,^^ ok 
réðu sér til skipa , ok Var pá skorut^ nærr 15 
hundruð.manna; |>eir fdru síðan með pat lið, 
ok komu sunnudagsmyrgininn i Körmt á Ög- 



^ V 



116 K. 



2Q7 



valdsnesi, gengu síðan til t)æjar me^ öUu liði 
sínu, ok komu í fann tíma/ e^ gu8spjalli var 
lokitj "þeir gengu pégar upp at kirkjunni, 
töku Jægár í bui'tu af Asbirni fjötrin, En 
við gný penna o^ vápnabrak, er út var at 
heyra, \k er svá fr^sagt, at allir menn * litu út 
or kirkjunni nema konúngrinn einn, hann var 
á bæn sinni ok sást iekki, en peir er áðr voru 
úti fur kirkjúnni^ Ijdpu allir inní kirkjuna, 
Peír Eirlín^r skipuSu liái sínu tveimmegin 
strætissins, pess er lá frá stofunni til kirkjtinn- 
ar, stóS Erlíngr ok synir hans nœst stofunni; 
en er allar tíðir voru súngnar, Jiá gekkkon- 
úngr I^egpr út or kirkju, gekk konúngr furst 
fram í kvina, ofc J)á hverr at öðium háns manna ; 
en er konúngr kom héim at durunum, fá ^ekk 
Erlíngr fyrir dyrnar, ok laut konúngL Konúngr 
svarar, ck haíSguíJ geyma hans. p4 tdkErlíngr 
tilmáls: svá er mér sagt, herra! , at Ásbjörn, 
frænda minn, hafi hent glæp mikinn, ok.erpat 
illa, herra! ef y8r er misjþokkat} nú er ek af. 
fví hér kominn, at bjóía f ur hann sætt ok yfir- 
bætrjþvílíkar^^ sem yðr er sœmá okvilitil, en 
|)iggja 1 móti líf hans ok limar ok landsvist. 
Konúngf svarar: svá lízt m^r, Erlíngr! sem 
|ér muniÖ nú pikkjast hafa vald á um mál vai?^ 
Imilli. Erlíngr svarar : pár skulu8 ráða, Eerra! 
ok ráða svá, at vér skiljumst sáttir. Xonúngr 
mKlti: œtlar Jú at hræía mik, Erlíiigrl hefir 
fú fynr Jýí li« sv& inikit? Nei, segir hann, eigi 



/ 



268 



116 K. 



verjSr Jííír |)at} en éf ai^iat býr uridir, J>á mun- 
um vér ná or stáÖ blða. Erlíngr svara^r: ekkí 
|»arft pú at minna mik á pat, at'peir hafa verit 
fundir okkrir hér til, at ekhefí lítinnliSskost haft 
vi8|)ér} en nii skal ekki leyna. J>ik |)ví, er mérbýr 
i ske^pi, at ek vílgjarna, at við skiljumst sáttlr, 
ella mún mér ván, at ek hætta éigitil fleiri funda 
qkkra. Erlíngr var Já rauðrsem bldS í andliti. 
pá gekk fram Sigurðr biskup^ ok mælti til kon- 
úngs: herra! segir hann, ek býð þik i hlýání 
fur guís sakir*, at pér sættizt við Erlíng, -eptir 
bví- sem hann býír, atma8r sjá hafi lífs gri6 
ok lima, en |^ér ráðið öllu sáttínáli. Kon* 
lingr svarar t ^jj^ér skula^ ráða , herra biskup ! 
pvíat ^ér villð vel. pá mælti biskúp Við Erlíng: 
Erlíngrl^&egir hann, fáiS ná konúngi festu, pá 
er honum líki. Síðan gekk' Ásbjörn til griða 
ok á konúngsvald. Erlíngr fékk fá festur kon- 
úngi*; snérifáErllngrábrautmeð liði sínu, Var8 
'þá ekki atkyeðjum með peim konúngi atskilnaði; 
gekkj^á konúngrinnístofuna okÁsbjörnmeðhon- 
um. Síðan lauk konúngr upp sættar geröinni, 
ok mælti svá: pat skal upphaf sáttargjörðarinn- 
ar , Asbjörn ! at pá skalt gáriga undir [þá sömu 
pjijnostu', er Sel-pdrir hefír haft, ok ráðit hér 

») gángí, 7nn. ^) eii konúngr tók víd"; síáTan gekk Asbjörn 
tíl grj^a ok á koniingsvald, ók kýsti á hönd konángs, 5. !/♦ ^'^* 
3) landslög þauj at sá maðTr, er diepr þjónustumann kP»*'"*b^' 
|>á skfi^ l^ann gánga undir þá sÖmu þjónustu, ef komin^r ^M 
nú yil ek at*þú takir upp ármeuning {>essa, b* v,^hin. 



\ 



116 K,- 



260 



fyi^ir búinu á Ogvaldsneri. Asbjorn ségir, at 
svá slcyldr vera, séiri hahh vildi, ver8 et Jd furst, 
segir hann, at fara heim til búss míns, ok skipa , 
fartil sem mer líkar ; lét konángr sér |)dt vel 
líka. Fór konángr páðati til annarrar veizlu, ' 
en Asbjörn réSst til ferðar með förunatfta sína, 

f eir höfSu legit 1 Leyruvágum alla pá stund, 

« ■ , • • • 

er Asbjörn hafði í jáínúm setit, ofc njtísiiát heim 
ábæinn, hvattidtvar umhansráS, vlldu feir eigi 
furrí bráut far^, ennþéit víssi hvat^ par réðst af . 
SíSan snferist Asbjörn tilheimferðar, ók létti eigi 
furr um várit, enn hann kemr norðr tilbáss síns j 
hann var síðan kaltóði^ Ásbjörn selsbani. En er 
Asbjörnhafði' lengí heima verit,. hittust peir 
frfendr, Asbjörn iséliíbani ok pdrir hundr,^ok tal- 
ast víðj spurr ptírir' »vandliga eptir um ferðir 
hans; ók álla átburii ^^pí er rjiar bofðu voréit til 
tlðindaf en Asbjöí-n"5agðí sögwi fá^ sení gengit ' 
hafði. þtírir hundr «varar: pá munt J>ú nii 
Jikkjast áf heiidi hafa rekit svívirðíiig pá , er pii ' 
vart ríæntr á hausti. Svá er, frændi ! segir hann, 
eSr hversu J)ikkir pér? ^t skal skjdtt segja pér, 
segir pórir, at sú ferð hín furri, er jþú ftírtsuðr 
llaiíd, ok pú'.Tartrænií-i var hin'svlvírðligastay 
ok sttíÖ pó sú til nökkurrar umbdtar,' en Jiessi 
fcr er baí?ði pínskörhm ok svájaUrafrænda pinná,^ 
ef jat skal f ramgengt verða , at J)ú gerist kon- 
úngs ptæll, ok komir i stað hins versta manns ; 
Sel-póris5 ná gjör ]^ú 8vá vel ok naenniliga, at 

'») éfgi, &. 1/. Am. ;/ • 



t . 



270 



116-117 K. 



l^á ver Uer heldr at éignum |)ínum-á prándar- 
nési, skuju vér frœndr pínir veita |>cr styrk til 
pess, at ^á komir aldrí síðan\ í slikt farrak^ 
Asbirni Jxítti |>etta vera allsannligt| er pórir 
hafði mælt, ^ok á6r j^eir skildust, |>á staSfestist 
pat méS Jeim^ at Asbjörn skyldi* heima sitja í 
búi sínu^ ok fara ekki á kqnúngsfund, ok svá 
.gerði Itj^nn^ at haun fiettist héima um kýrtí 
bái sínu. 

117- Eptír pat er Ólafr koniSngr ok Erl- 

íngrhöfSu skilit á Ogyaldsnesi, |>á hófst meii 

-Beim af nýju sundrfykkij ok vdx pat til fess, 

er fuUr fjandskapr var í íniUi Jþeirra. .Olafr 

. konúngr fdr at vei^lum á HörSaland^ ok {>á fdr 

hann út á Vors, |)víat hánn spurr, at fdlk tar 

{>ar litt siSat ; hann átti |)á jþíng viS bændr^ par 

sem Vors' heitir) komu |>ar bændr j^ölment 

bk með alvæpnii bauð koniSngr peim at taka 

^ vi8 kristní, en þeív buSu hpnum bardaga ímdti. 

^ jSíSan fylktu hv&:'irtyeggju HSi áínu^ va)c',f)á svi 

bóndum |>egar í framför, at |>eim skaut, skelk 

1 bríngu, ok vildi |>á engi fúrstr standa 5 varíjat 

J>á at lyktum , er |>eim gegndi bétr ^ at, peir 

gengu til handa konúngi ^ ok t^ku við'k,ristni; 

skildist koniingr far eígi furr vi8, enn far var 

fillt alkristít vorSit^.. pá fdr Ólafr koniingr úiá 

») öttgþyekí Cy $. *) Bkrhpjax t -aptr. ^) i Vangi Jw- 
^yþaX vai eínn da^ at koOilnaz' reid* leid'> liafiðri ð^git salma 

,8Ína, en er hann kom jam gegnt liáugunum, nam kana staoar oX 
mœlti: þaa skal segja míii orð' mad'r manmy' at ek kalhi rád'.at 

"'al^'fari siðan Noregs kondngr i millum --[tesM haugai tt þat ol^ 



117 K. ^' ' ■ 271 

Ostrar^örð til skipasínna^ ^i fórkoBÚngr noríJr 

4 

í Sogn, ok tdk par veizlur una sumarit; en er 
haustaái, sntri hann inní Fjörð ok ^aðan uppá 
Valdres, par var pá alheiöitj kohdngr fór sem 
ákafligast upp til bæjar, kom hann ^At á úv^rt 
bdnduin, ok t(Ík skip |>eirra ölli gekk hann }>ar ^ 
á sjálfr mei öllu liðl sínti^ síðan. skar hann |)ar 
upp fíngboð, ok settí píng svá iwerr vatninu, at 
Hann átti allah skipa kost undir s^, ef haníi 
vildi. BB&ndi:'. önéru |)egar I>ágat me6 her 
manijs ok alvððpní} konángr bauS Jeím kristni,^ 
en jþeir æptu ímdt^ ok báíu hann skjótt |»egja| / 
gjöröu |)egar gný mikinnöLvapiiabrakí ien er 
.konúngr sá, at peir vildu eigltil hlýéa'pess, er 
liaDn kendi peixxi^ cxk |>át.annat, ..at f)eir höfíu 
her manná, |)ann er ekki stdS -víði pá snferi 
hann raESunni, /ok.spurr, . ef nökkuírir^væri peir, 
^r sakar ættist við, eðr |)eir vildi at hann sætti 
|)á; fannst ^at brátt í orðuni ^eirravSt margir 
voruf)$ir tnisöáttíje bændr, J)óat ]þé: hefSí 'þeit. 
samhlat:ipa Vorðit át |)éssu úráði, at nlæta ímdt . 
kristni* . En Jegdf bændr tdku at kæra 5ik , Já 
aflaði:hveri'|)ieiriía.sér sveítartat flytja fratrt sítt . 
málj gékk J)ví fram allarí |)ann dag; at kveldi 
vár sílitit Jíngíiiu, ' pegar ér bændr hpfðu spurt, 
at konúngr íæri twtt Valdres, ok hann w koni- 
irin f bygðiha, J^á höfðú feir Játit fara;herhoð, - 
ok stefnt sa|iíaijL|)eg]i okpræl, id rusiðan ineð 

sögn maima^ at konungar liafi |»atvarakt siéTali^ h* v*' C j Fy 'O ^ Tf . 

Ky I^y S, 



I ^ 



272 



117 K. 



her 'manns í mdti konúngl, rar pá al^ýSa 
úvíða heima í bygðinni. , Bændr héldu samna)^ 
inum eptir píngit, pess varS konúngr viss, en 

*eT hann kom í annat sinn á skip sín, 'þá lét 
hanfi röa um indttina yfir fvert vatnit , ]þá lét 
hann gánga upp ok hrenna okræha^ svá sem 
peir koöiust viS. Eptir um daginn réru Jieir 
nes frá nesi, létkonúngr ^ar allt brenna ok 
bæla j en^eirbæi^dr, er í samnaðinum voru, Já 
er |>eir sá reyk ok loga heim til húsa sinna, pá 

• vúrðu |>eir lausir í flokkinum ,- stefndi pá hverr 
at öSrum, til |>ess er allt riÖlaéist'í sundr £ smá 
flokka, en konúngr réri |>á um vatnit áptr, ok 
brendifáfeim nie^n, semáðr hafðiveritbdnda- 
herínn; |)áiomu bœndr tilrkoniings, ok báÖu 
sfer miskunár, buðu ^á konúngi handgauHgu; 
svá gáf konúngr hverjum mááni grii^, er til |>ess 
komu,'ok svá fé |»eirra, pegar f eir vildi á hönd 
gánga 1 m»hu |>á ok margir ékki ímöt kristn- 
inríi; létkonúngrpá skíra fólkit, ok tdk giskr 
af brfndumj dvaldist konún^ par lengi [um 
haustit, hann lét draga skipin uppi yfír eiíin 

■ milli vátnanná, ftír konúngr lítt um landit upp 
frá viatninu, fvíat haim trúöi par lítt btíndum, 
ef hann gefr fœri á sér, ihann lét |>ar kirkju 
gera ^k vígja, ok setti keixxiimenn til; en er 
honum pötti ván frera, ^i stítti hann upp á 
landit^ ok kom pá fram á potn. pess getr Ar- 
nór jarlaskáld : 



117-li9K^ 



273 



Gengr at' Jar* er ýngvi ' 

Upplendínga brendi^ 

jj^jöð galt ræsis reiði^ 

[ranny sá' er frémstr er manna } ^ 

Tildut [öflgra alda"^ 

áSr var stýrt til vá8a, 
. grams ddlgum fékkst gálgi, 

gagn' prýðanda hlýða. 
113. Síðan fór Ólair konúngr xiorSr um 
Ðali aHt til Fjalls, ok nam 'eigi furr stað enn . 
hann kom í prándheim ok allt til NiSaröss, ok 
bjó.til vetrvistarj sá var hinn lO^ vetr konúng- 
döms hans* Aðr um sumarit för Einarr |)amb- 
arskeliir orlandi, ok fdr vestr til Englands, hitti 
hann þar H^kon, mág sinn, dvaldist Einarr par 
með honum um hríð. Siðan fdr Einarr á fund' 
Knúts konúngs, pk |)á af honum gdðar gjafar. 
Eptir Jþat fdr Einarr austr um sœ , ok allt suðr 
til Rtíma' borgar, okkomaptr annatsumar eptir, 
för hann norðr |iá til búa sinufi^ hittustjieir ^ 
Olafr kqnúngr 'þá ekki. ' " 

119. ÁUhildr hét kona, er köUuð var kon^ 
úngs ambátt, húnvar|>daf gdðum œttum kotíiin, 
hún var J^á með Olafi konúngi. En j>at var til 
tíÖinda, at Alíhildr var með bami, én pat vissu 
trúnaðarmenn piafs konúngs, at hann mundi 

') 1 ælt, hin. ^) þát, B, C, 6?, L. ^) ravim þér, B, <?. 
*) öflgar aldir, C, I>, G, I, S. ^) gagl, fl, /. 6) n , C, F^ 
^) þannig C, H^ K\ Rilma, JB, G, 5; Mána, A. 

4 BlHÐI. S ' 



; • 






vera faíir at barmnu', er hun fcír 'íneíj. Svá 
bar at eina nótt, at Alfhildr tdk sótt, ok var 
fátt manna viSstadt, konur nökkufar 'ok prestr, 
ok Sighvatr skáld okfáír menn aðrir^ Álfhildr 
varpúngliga attekin,ok gekk heötti Hðerrdauía, 
ok um síSir fæddi hún sv^inbarn, ok var Jat 
um hríS, at paií vissu iSglögt, Éivárt líf væri 
me8 barninu eSr eigi; én er barttit skaut upp 
öndunni ok all tímáttlígaj pá bað hami pTestrinn 
" :^ra at segja koniingi , hvefsu Jbáttat vaf. Síg- 
hvatr svarar: fatpori ek fur engari niuu at 
•vekja konúnginil, fvíat hann bánnar l^at Í^verj- 
um nianni, at hanh sé váktr^ furrenti haíiii 

^ váknaSisjálfp. Pfestr.svaíar : nauð^yii er Jetta, 
at barnit fái skírri sína, jþvíat mér áýiiist Jat 
úmáttuligt, ok lítil ván lángs lífs. Sighvatr 
mœlti: heldr vil ek til pess hætta, at f á skírir 
barnit, enjn ek vekja koniin'ginn, ok mun ek 

Vitja fur svörunum, ok gefá nafn sveiniilliin. 

^Svá gera peir, ok var skírSr sveinninii ok kall- 
aSr Magnús. Eptir ura morginiiin, er kon- 
úngr váf klæddr, var honum sagt frá peim 
atburS- Komlngr ba&^ Síghvat kalla pángat, 
ok futtdu menn at hann var' reiSr j ok er Sig- 
hvatr fcom BSugat, jþá mælti konún^r : hví 
rart pii svá djarfr maðr, 'at J)á lézt skíra' barrt 
mitt j f urf enn ek .vissi ? Sighvalr svararí J^ví, 
herra! at ek vildi 'heldr gefa tvá menn guíij 
enrí einn fjandanum. Konúnglr mælti: fur 
hvíliggr|iat viS? ^ighvatí syarar : jvíatbarnít 






/ 



119-ifiOic. . 275 

r I 

tar. at cbiuSa komit^ bk tntittdi ^at fjatidaiið * * 
inaðr, ef |>at dðei tSsk;(rt, en hú er pat satiiiliga 
guðs maðr ; hitt ér ok í annann staS^ at ek vissi^ 
pó at fú vœrir mhr teVSt^ at par mundi éigi 
meira vitliggia enn lif mitt, ok ef*|)ér viliS, at 
ek týna^ lifí mínu fur '{>essa sök, {>á vtemi ek 
ok at ek sé' guðs maðr, slíkt sem mér gekk úh 
Konútigr mœlti : en fur hví lézt pii sveinitiii 
Magnús heita f ekki er {>at várt tettnafn. Sig^ 
hvatr svarar: ek lét hattn heita pptir Karla-» 
l^agnúsi konúngiv |ivíat hann vissl ekfrðsgastan 
konúng i frásögn. pá mœlti konúngr : gæfu- 
inaðr mikiU ert ^ú ^ Sighvatr ! segir hann ^ ok 
er ]þat eigi undarligt^ |>d at ge^fa' fylgi vizku $ 
hitt er undarligt, er {>d kanh stuiidum verðá^ 
at sú gaefa fylgir úvitrum manni, at úvitrlig 
ráð snúast til hamíngjii. Var |>á konúngr all- 
glaðr. Sveinninn fœddist I>ar upp, Var haiin 
brátt efniligr, er aldr fór yfir hann. 

120. pat vár hit sama fékk Ólafr koniSngr 
Asmundi Grankelssyni sýslu norðr á tiáloga^ 
landí) hálfa til mdts við Hárek orpjdttu^ en 
hann hafði áðr haft alla, suma at Veizlu^ en 
súmá at láni. Ásmundr hafði skútu ^ er hann 
átti^^ ok á nærr ðö manna ok vet vftpnaðir. As« 
mundr hafði áðr lengi verit með Olafi konúngi 

i miklum kærleikum dk metorðum. £n er / 

- ... .m... . 

') J^if byijar É itpir, ^) þanHÍg leiíírétf epfir kinum haná" 

S2 



/ 



276 , ■ ' mK. 

é 
1 

Asmundr komnori^, fá hittust peir Hárekr, 
sagði Ásmundr ^á Háreki, hversu skipt ■ var 
sýslunnij ok par fylgja meS jarteinir koaúngs, 
at petta var hans ákvæöi* Hárekr segir^ at kon- 

, úngr mundi ráða, hvérr sýslu hefði, en ekki 
gerSu hinir f urri konúngar svá, at mínka várn 
rétt, er œtLbornir erum til ríkissins at faaía, en 
fá |>eim í hendr bónda sonum, er dltkt hafa eigi 
furr meö höndum haft. Eu pdat |)at fyndist 
á Háreki, at honum pætti |>etta mjpk í móti 

,skapi, pá Ifet hann Asmund taka vij5 sýslunni, 
sem konúngr hafði or5 tilsendt; för Ásmundr 
J)á heim til fö8ur síns, ok dvaldist par litla 
hríð, áSr hann fdr í sýslu sína norSr á Háloga- 

, land. Én er hanu kom íLángeý, J>á bjöggu 
par bræSr 2, hét annar Gunnsteinn, en annar 
Karlij feir voru báSir £tu8igir menn ok virSínga- 
menn miklir, hvártveggi peirra var íprcítta- 
maSr mikiU um marga luti. Gunnsteinn var 
ellri feirra bræSra, ok' búsýslumaðr mikilL 
Karli var fríSr maSr ok skartsmaör mikill. As- 
mundr fékk far gdSar viðtökur, okdvaldisthann 
J)ar uni' hrí5, ok heimti saman or sýslunni par, 
slíkt er f ékkst. Karli ræddi pat . fur Asmundi, 
at hánn vildi fara suðr meS honum á fund Olafs 
konúngs, ok leita sér þar hirðvistar. Asmupdr 
fý$tihann pessa ráSs, ok^hét honuní umsýslu 
sinni, at Karli fengi sitt eyrendi vi8 konúng. 
RéSst Karli pá til ferðar meS Asmundi. A&', 
mundr hufSi spurn af byí, at Asbjörn/ selsbaui 



» «. 



/ I 



< i 



120 K. 



277 



var farinn su8r í yágastefnu, ' ok "hafíi byrSíng 
er hann átii, ok nœrr 20 iheilri á, ok hans var 
J>á súnnan ván. peir Asmundr' fdru ná leið 
sína su8r meö landi^ ok höfou andviðri ok fd 
vindlítitj J)á sígldu skipí mÖti^peim, Pau er 
voru af Vága ílotanum. peir spurja í h^jtíÖi 
at um ferðir Asbjarnar, ok var jþeim sagt, at 
hann var pásunnan á leií. peir Asmundr ok 
Karli voru , rekkjufélagar^ ok var par hít kær- 
asta. papt var einn dag,- er Asmundr réri fram 
eptir sundi nökkuru, 'þá sigldi skip í móti peim, ' 
varpat skip auíkendt, fár var j^birt allt hlýrit' 
bæöi hvítum steini ok rauöum, péirhöfSu segl 
stafat meS vendi. pá mælti Karli vi8 Asmund: 
opt hefir pú umrædt, at pér væri forvitni á at 
sjá hann Ásbjörn selsbana, eii eigi kanri ek skip 
at kenna, ef eigi siglir hann hér nú í mtííi 
oss. Ásriiundr svarar: gjör svá ve'l, JagsmaSr! 
ef J)ú kennir hann, at |Éi seg mhry pá rendust 
hjá skipin, ok mælti Karli: |>ar*6Ítr hann Sels* 
bani vi8 stýri í blám kyrtli. ' Ásmundr' svarár: 
ek skal fá honum JpÁ rauían kyrtil. SíSan - 
skaut Ásmundjr spjtíti til Asbjarnar sélsbana, 
ok korri á hann riiiíjan, svá at fast sttíð í ftíta' 
fjölinni, ok flaug pegar í gegnun* hannj féll As- 
björn dauSr frá stýrinu. Ftíru pá hvárirtveggju 
leiS sína, ok fluttu í>eir lík hans norðr á pránd* 

») huú allt liiyríl, sleiuU U; I?iyrhjart pk sleinl, C, E; hXýt 
bjart btein , D ; Llýr birl ok sleint , (7, /, 5 ; vöru hlýt bjöil * 
steiitd, F, L, ^) köf^a, hijii 



•^ / 



f 

I 



278 ' '===38=- •- ' ijOK. 

ame^j lét SigríS |>á senda til Bjarkeyjar eptir 
pdri hund, kom hann til ok lét búa um líkit 
eptir siðvanda. En er menn föru i brott, valdi 
Sigríð öUum níönhum góðar'gjafar) hún leiddi 
pdri til skips, en áðr jþau skildi, mælti hón: 
svá. er, pórir! 'segir hun, at Asbjörn hiýddi 
ástráðumpínum, nu vannst hpnum eigilíf til 
|>ess at lauua |)ér |)at, eptir pví sem vert var ; 
nú |)dat ek sé verr tilfær at launa pér , sem vert 
er, enn hann mundi vera, pá skalek|id viljann 
til hafa; nu er hér gjöf, er ek vil gefa |)ér, ok 
vilfli ek at pér kæmi vel í hald,; |>etta sp)dt stóð 
i gegnum Asbjörn^.frændajiinn, son minn, ok 
er |>ar enn. bldðit á, m^ttpúpá heldr muna, 
at pat mun saman hðéfa ok sár |>au, er Asbjöra 
frændi |>inn haf5i| pk pú sátt á honum, hvilík 
voru ; nú vyrði Jþér |>á sköruliga ok mikilmann* 
ligaN, ef ^ú létir petta spjdt svá af höndum selt| 
at Jþat stæði i gegnui^ Olaf hinn digra; nú 
mæliek pát um, segir hiín, at |>ú verðir hvers 
max^nS níðíngr, ef jþú hefnir eigi Asbjarnar 
brdðursonar|)íns, Snéri ht^n ^á heimleiðis , en 
pdrir varð svá reiðrorðumhennar^at hannmátti 
engu svara, ok eigi gáðVhann spjdtit laust at 
láta; hann gáði eigi bryggnanna, ok mundi 
bann á kaf gengit ha:fa, ef eigi hefði nfennhans 
tekit ok 'studt hann , er hann gekk útá skipit ; 
pat var málaspjdt ekki* mikit ok gullrekinn falr- 
inn allr. Réru |>eir pdrir nd á brauVök heim 







heim tiVBjarkeyíar. . AsipuxQÍl^o|$:l;iai}S,i^gaxr 
fdru leiiS súia^ til peás er peirkoiaíu í.práudh^^^ 
áfund Olafs koaúng^; sagði.Asn^lUxd^ kojo^JQigi,. 
hvat til tíðiúda haf5i gerzt í.fer.$l:^ai],Sy pk;^^k^^ 
aSihoaum yel verkit.' Gjörði]^ Karji I>4 hif$-.; 
mað): Ol9f9 ')LOnúog^^.:béldu;|k.eir.vinátt];^sía^);. 
en ordtök.^uy ^r.feirJC^rJi.íiöíðunis^Jt, j,í^ 
v^ Ashjajnar^ |>á fdr J)at ekki;&vá leyut, .^víatr 
I)eir sjálfi|:..S9g8«.frá Jtví;kop,iiagi;} ^n\^\ vftri; 
semmælt er;,at rferri^rðr.er xnun h'Sr'; <vor.Ur 
fe^ir |)ax.s^p?irj;er. slíkt IjygfQítii, ,qk trátt k.g«L* 
til póris hu.n,dsf Bj^kejfc:., ,, ; . • , ; ..;; ;• V 

. . 121. .Qlafc konúngrMfQr.um:,sumaritr.suSr 
me8 landii^'ofcÁtti píng yi^, $af n(ly„.«kipaí5tlandit,, 
oksetti:TOeja9'yfijr") ^fc. ldk:i{öBL4jí?^gs skyldir |)^.; 
sem hawfófv . .URnu.f?rR4ii»»íumarit alltiawtr , 
til í andsenda ;? : öl^ 1^^\ • ^* krist^at landi;! n •^íV: 
sem héraðia^ivoriíf Bá hafSi haíia skipat lögvini, r 
um alltl4nd}fe,^ptir'jþvl S;^;riijk^n;í vgdiveya^lcitó,^: 
Haun hafði Já. undif silf: .JLagt. Qrkneyjar , 'seojT 

furr vartritatí.hauu hpfíi:«k'jg?^t. í^.W^^^jg^a 
mennat viauia bafeSi á ísiandi |qk:Orkaéyjmíir,H 
á GrðBnlaiidi pk, í Færeyjura^. :Qlafr..kcKnúrigf/; 
hafjii sendt til ísland^ kirkjuviö, pk var súk.irkj,a,r 
gjör.á.pínjgv?lli, par sem.aj^fefeigier^hannsendif. 
nie& kirkjuviðiaum klokku .mikla., |>^,sem./|förío 
er enn j pat ,var eptir at íslendíngar hofðu f ært; , 
logsín pk sett kristinn r;Ctt,^eptír J)ví seinÓlaíxi, 

') hyeiT á sér vin med' . óyínumr^Cy. X^^ ■^^•Pt ^) /> ^y ^t -^' 
'3 ílórHéniír, hin* ^^y» i.'hin'. , ,^ 



> ^ 




280 



« 



121-1!^^. 



köni&ngr háföi peim orS tilsendt; SíSan fdiu 
df fslaiidi margir metorðamenn ^ |ieir er hand- 
geií^mr gerðust Ólaíi kónúngi, Var 'þar einn 
Porkell Eyjólfsson, porleikr* Bollason, pdrír 
Kolbeinsson , pórjSr Barkarson, pörgéir Há- 
yarðsson , porméðr * Kólbrúnar-ákáld Bersason. 
Óláfr konúngr hafði sent ving jafir . til íslands 

mörgijLm höfðíngjum, én |^ir sendu l^onum ^á 

• • • . • » . 

luti, er Jeir fengu, ok |>eir vafentu at honum 
mundisendíng í pikkja ; en í pessu vináttumerki, 
er konún gr gerði til ísl'endínga, b) öggii enn fleiri 
lutir undir, peir er siðarr urðu berir, 

122. Olafr konúngr sendi pát sumar pdr- 
arinn Nef jdlfsson til íblands með eréndum sín- 
um y ok hélt hann skipi' isinu út or prándheimi, 
er Ólafr konúngr fi^r ^i3(ðir á^Me^iij ^igldi pdr- 
arinn-^á á haf út, ot fékk svámikit raðbyri, at 
hann sigldi á 8 dægrum,' til ^ss > er hann tdk* 
slandi, ok fdr pejgar til alpíngis , ok 
komjarat lögbérgi, pk gekk |>egartil lögbergsj 
en er menn höfSu tnBélt rQg^kilum, |>á tðk pdr- 
arintí tirmáls : ek skildumst f ur 4 ndttum viS 
Olaf koniing ííaraldsson,' sendi*hann kve^u 
hfngat til ' land^ oUum höfðíngjum ök lands- 
stjórnarmönnum, ok par meS allri aipýðii.karla 
ok kvenna^ úngum ok gömlum, ^œlum ok résl- 
um, guðs ok sína , ok hann ViU Vera yðvarr 
drottinn,' ef .|>ér .viU8 vera hans ^egnar , ^en 

^) þorMkr C; þorkeU D| Þ^Uii& G. ^> Eyrav By D^ B, 
G, /. JC 5. 



281 



• r ^ 1. 1...,., 

rkTÍT aniiarra vinir til állragdSralata. Menn 

^Sruíhi Vel máli feans/ og sögðíisí ^filja vera 

nir bans^ efhann'^v»ri peirra vinrí - pá tdk 

tírai-iaii 'tíl txxilti {lat fylgir kýéðjusféíidíng 

on.iings , at hann villbeiSast í vingjöf af Noríí- 

.'ndíngum, at |)eír gefi honúm útsker , ér líggr 

Ar^Eyjafiríi,' er h^nti k&Ua ÍGrlttisféý,' villhann* ' 

arímóti varðveita y8r fau gæSi af sínn Jandi^* 

r mézm kunhu hohym orð' til at senda^ en 

lann sendi tiipess or5 Guðmuhdí rí^a at flytja 

fctta mál, pvíat koniSrigr hefir {>at spurt, at ♦ 

juðmundr reéðr mestu fur nórSail land. Guð- 

cnvmdr svarar : fúss ér ek til vináttu yi8 Olaf 

^onúngy ok ætla ek mér |>at miklú meira til 

gagns enn úti$ker pat,. er hann beiðist til; en 

^ó hefir konúngr pat eigi rétt spurt^ at ek eiga 

xneiriiráðá eýiuhní eíln aðrii'j pvíat pat er 

nú at almenn(ngi gertj !nú munu vér ?iga fund 

- r 

;pk stefnu vor í milli, *ok jþeir menii er mest hafa 
;jgagu af eyjunum. ' Gánga menn síöan Iheim til 
h^^^. 'Eptir pat áttu Norðlendíngár stefnulag 
tpn í milli, ok tala petta með sér, lagíi pfá hverr 
il er sýndist, var GuSmundr mjök flýtándi* 
'^ssa máls, ok snéru par margir eptir* ^ pá 
purja ínehn, hví EÍHarr .legSi ekki til, hróíMr 
ans: Jikkír oss, segja fj^eir, hann kunna 
íöggst at sjá. pá svarar Einarr : « t>ví er ek i&- 
»8innum tettámál, at enginn nta^r hefi^ ^* 
^ vaádan? énef (ék) skal segja xiaína ^^^J^ 

") flýtjandi D, E, G, K. " ^ ' ' 



, l 



^ ^ 



l^ gángiíi tij; pkhyggfí ^t,la^d$mqnu!..^t gánga 
undir .sk^tgjafar Ólafa kó^jósg?: ok ^ll^r^^iöpir^ 
slíkat s,eni.m^nn hafa í^Horegi, ok rnuiiu:m^aíi 
|ja.t úfrel^' QÍg? 4t eins gjqra o^p tiUiandfa^ hel^í 
ok sonum vorum qk ppir ra' :spnum'^, ok allri ætt 
várri' síðanroköllum j^eim er Jþett^ land byggja, 
ok muu:^ú ^B^Vi* ftldrí fetv.erfe Af landi J))es[su síí- 
an. .„[pákyaS Einarr; vísu l^fisa; ; ..;:..,.., 
:: .,,:.. Xrwtl|er.uiflLStteusa'atláta^ 

: leiS er oss konúngsins rei.ði,:.;. . ^ ; 
gjam er gramr. at árna , 
Grímsey und trauö íleyjaj . ,. > 

höldum vér fur hildai^ i , _ .- 
hann er dýrr komingr stýri . • 

hdlmgerSar f rerast hilmiir 
hagli pettw nagla ^ 
%xx pdtt konúngr pessi 3,é gíáör maðr, -sem ek 
trúi vel at svá sé^ fvíat j&e^r segia bezt íf á Ijon- 
uu^, sem h^nn er kunnastr,:|ȇ mun hanxi pd 
vei:8a éigi éllri énn gamall,' pá mun p^t íara 
héSan af sem hértíl , pá er komingá skipti verÖr^ 
at féir. eru sumir gdSit ^n supiiír iUir} mi ef 
landsmenn vilja ha^da frelsi sínu, Jvl erhaft 
hafa, sí&an land petta bygöist, p^ mun^sá til 
yera, at Ijá engis f ángstaöar :á sér , hvárki um 
Jaínda eignir hér á f slandi, hé um f^t^ a)tgjal4a 
héðan ákveSnar ^kuldir, pær er tii lyðskyldu 
megi metast, en hittkallaekvel fallit,^ atnxenn 
sendi konúngi víngjafar pær , ejr,|íejr yijja.gert 

}^ Hh' aleppr E um sinn, ^)Jr(i [ ». i hin% 



- • 



122-123 K. ■ 283 

hdfa, hauka eSr hestá,. tjöld eðr segl', eðraSra 
pá lúti er sendíngar eru í ; $n um Grf msey ^r 
pat at tala , ef |»aðan er ^ngitan hlutr fluttr [til 
matfánga ' , sá er j>ar er , jþá má f>ar vel fiæða 
her manns, okdíkt nökkut getek konúíig hugéa 
hér; nú ef par er útlendr her, okfari|>eir{>aðaa 
með lángskipum , {>á ætla ek mörgum kotkörl- 
miúm munu pikkja œrit ^ykkt fur dúrúnum, 
f>ar sem jþeir róa at \líx%\. (^{iegar Einarr 
hafðí |>ettá mælt ok innt allan pénna útveg, 
{>á Var öll al|>ýða með einu sampykki snúin, ' at 
jþetta skyldi aldrí fást. Sá {yörarinn* eyrindis* 
lok sin hérum. 

123. pdrarinn Nefjálfson gekk til Iðg- 
bergia annann dag, ok mælti enn konúngs 
eyrindiy qk hóf svá mál sitt: Olafr konángr 
sendi órð vinum sinum hígat tillands, nefndi hann 
til pess Guðmund Eyíölfsson| [Snorra goða,' 
porkel Eyjdlfsson' Skaptá lögsöguinann, por- 
stein Hallssonj hann sendi yðr til "^q^ 'Orð, 
at |>ér skylduð fara á hans fund^ ok sæk}a jþáng-' 
at vináttuboð; mæiti hann, at ]&er skylduð eigi 
|>essa ferð undir hofuð leggjast, ef yðr |>œtti 
nökkut undir hans vináttu^ peir svöruðu svá 
f>esisu ejxendi, at |>eir |>akkdðu konúngi, en 
sögðust |>á nkundu segja pdrarni um fei'ðir sín- 
ar, er peir hefði ráðit fur vinum síhum, hverju 
hér skal um svara. En peir höfðingjarnir tóku 

X} sá er til fösttt mata fánga er, C ^J tihr eUppr I aptu 
3) V. i' Aj^ teki& úr hmurn* 



- 1 



284 ■ - . i Í23-124 L 

talsfn { milli, pá sag^i hverr sem sýndistum 
fejrðir sinan Snorri goði ok Skapti löttu "þess^ 
ajt leggja á |>á ha^ttu við Norðmenn.^ at allir 
senn f œri af landi til Noregs , |>eir er me^t réSu 
{tir landi, sögðu Þ^^^y ^^ ^^ pessari orðsendíngu 
^ætti jþeim héldr grunir ádregnir um |>at, er 
Einarr hafði imxgetit, at konúngr mundi ælla 
til py ndínga nökkurra við íslendinga , fef bann 
mættinrááa. .Guðmundr ok porkell Eyjdlfsson 
fýs};u^mjök at s|^ipast'við orðsendíng konúngs, 
ók töldu |>at sæmdarför raikla verða mundu; t/z 
er Jeir knýaðu* petta.með sér, hvern ppp skyldi 
taka, {>á staðfestist |)at með peim, at peir sjáliir 
xnuixdu eigi fara^ eil hverr |>eirra skyldi gera 
m^nxi af simii.hendi, |>ann er |>eim j^dtti bezt 
lilfallinu, ols, skildust á pví fíngi við svá báit, 
okvurðu engar utanferðir á fví sumri^ en pcr- 
árinn* fór. tvívegis á pví sumri , ok kom um 
haustit á f und OÍafs konúngs , ok segir honum 
sitt ^eyrendi^ slíkt er voWit var, ok sv4 pat at 
höfðín^at mundu koma af fslandi, svá sem 
hanu hafði orð tilsent, eðr varnaðarmenn þeim* 
124 pat sumar hit sama kom utan af Fær- 
eyjum at orðsendíngu Ólafs koniings GíHi lög- 
sögumaðr ok Leifr Özurarson , pdrálfr or Dím- 
un, ok mai'gir aðrir bdndasynir, Eu prándr or 
Götu bjdst til ferðar, hann v^r einhverr mest 
virðr í eyjunum,. en er hanu var til f erðar biiinn> 

Ijdp fœli^ sdtt at honum , ok mátti hann hvergi 

I I I ^>— —p— ..a^ 

I) kasaá-u, C. «) feUi, C, F, A, L, S. 






24 K. = »285 

• J 

I 
« 

ara, ok dvaldist hann epfir. J!n er peir Fær- 
iyíngar komu á fúnd Olafs koniíhgs, fá kallaSi 
lann pá á, tal vi'8 sik, ok átti 'stefnu við fá, lauk 
lann J)á upp fur peim eyi'endum síntimj er 
indirbjöggu feVðinni, ok segir, at hann viU skatt 
lafa af 'Færeyjum , ok svá |)at, at Fœreyíngar 
kyldu haf a lög Laci, er hann settl |}eim á stefnu 
)essari; fannst pat í orðum konúngs, athann 
aundi taka festu til pessa mála af ^eim Færey-^ 
ngum , sem |>á voru par komnir , ef feir vildi 
iat mál svardögum binda, bauS ok feim, er' 
pá voru par komnir , at gerast handgengnir, ok 
piggja af sér vináttu ok metorS j ^n feim hin- 
im færeyskuni niönnum virSist svá 1 orðum kon- 
togs, at peim var hinn mesti gi'unr á, hvern 
veg fer§ Jeirra mundi til snúast, ef feir vildi , 
eigi undir petta játast, sem konúngr beiddi 
[íáj ok J)óat til pessa væri fleiri stefnur lágSar, 
a3r enn lyktaSist, })á var5 fat fd at lyktúm allt 
framgengt, er konúngr beiddi ; gengu |)eir til 
handa kontSngi, ók gerSust hirðmenn hans, L'eifr 
ok Gilli ok ptírálfr, en állir veittu svardaga til 
fess, förunautar feirra, at halda í Fœréyjumlög 
|)auj er hann bauð péim, ok setti landsrétt, ok 
skattgildi pat, ex hann kvaS á. Síiian bjöggust 
peir hinir færeysku til heimferSar, eh á8r feir 
skildist, pá veitti koniSngr feim vingjafir, er 
houum geröast handgefi^ir. Fdru peir síðan 
íeríar sinnar, er peir.voru búnir, en komSngr 
A^t búa skip, ok f ckk menn til, ok sendi |)á menn 



I 






\ 



28rÖ» ' " " ' * ' 124-Í25K. 

tiíFæt'eyjay ok skýldu f^i t taka við skatti f>eim, et 
Fœreyíngar skyldu gialda honuni; peir vurðu 
ekki snembjánir, ok erfatfrá ferS peirra atsegja, 
at |>eir komú aldrí aptr, x)k engí skattr á pví 
sumri, er nœst var eptír; kotnu |>eir ekki til 
Fðsreyja , ok hafSi ^ar engi maðr skattheimtan. 
125- Ólafr konúíigr fdr um haiistit at 
4Ii8nuinh íVíkina,-ok geríi ot* til Upplanda, ok 
lét boSa veizlur fur sfer, tetlaði hanii um vetr* 

' inn' at faía um Úpplönd, Stöan byrjar hann 

ferð sína, pk íör til Upplanda, dvaldist Ólafr 

^ konángr |>ann vetr á Upplöndum, ok fót Jar 

[ at veizlum , ok leiðrétti J)á luti par, er honum 
}>dttiábdtavant, ok giamdi hann Í^áenn kristnina, 
|)ar ðem honum |>dtti helzt viQ|)Urfa. patgerð- 
ist til tíðinda , |>á er koniingr var á HeiðmÖrk, 
atKetíll^ áf lUngutiesthdf upp bdnorS sitt, ok 

í bað Gunnhildar , ddttur Sigurftár konúngéi sýrs 

ok Ástu, var Gunnhildr systir Ólafs konfitrgS) 

. átti konúngr svör ok forráð |>essa ináis ; hanzi 

' tdk pví vænliga, var í>at fur pá sök^ at hann 

vissi um Ketil , at haim var tnaðr flBttstár ok 

auöigr, vitr maör ok höfðlngi mikill^hann hafói 

^ ^k leugi áSr verit mikill vinr Olafs konúngs, 
svá sem hér segir fuíí. Slíkt allt saman bar til 
|)ess, at konungr unni honutn pessa jráðs, varð 
|)etta ráð framgengt, at Ketill fékk Gunnhild- 
ar; var Olafr konúngr at í>essi veizlu. Olafr 
konúngr fdr síðan norðr i Guðbrandsdali, hanA 

') kalfr^ h, v* hin. ' 



i2S'iá&&* - "" ''■■ '-' " : 287 

tök J)ar' véizlúr, ^at^ Bjd sá ínafc , er pdi*?r h&t 
Guthortnsson , á {)eim bæ ér á Steigh heitir. 
pórSr vSarmaf r ríkastr nörSr þlsir í hitíiitn rieyrðrá - 
lut Dalannaj en er {)eir hittlisl;, |)á hóf pdrSií 
upp bánorSsiit^ okbaSfíríSarjmóíursysturÓlafs 
'kóíkún^á^ ^ók áttiharih érin svör jessa máls; 
en er at Jæssum málunji var setít,.|)á vár þat' 
afráðít, at pessi ráS tákust, ok ífékk |><jíðr ísrííar, 
gjörSisft hámi síðati ðlúíaryitt Ólafr koniings , ok 
margii^ áSrir frððttclr hansok vinir j |)eif er ept- 
ir hönum hurfuí ' Pót Olafr komingr f á su8r 
aptr um þottt ok Haííalahil , fá á Ríngaríkí pk 
paðan átlí Víkinaj Jór hattn um várít til Túns- 
herg^, ok dtalðist Jar,-mé8aíi mestrvÆir tílflutn- 
íngr , ok |)ar var kaupstéfná mest j l^t sífiari bóa 
skip sín, ok hafði raeS 's^r íjölmenni mikit^ 

426* • petta sumar komu af íslandí at orS- 
sendíngu Olafá konóngs Steinn Skaptason lög* 
sögumanns, pdroddr' sottSftorra goðá, Gellír son 
porkels Eyjólfssonar, Egill, Sort Síðu-Halls, brdð- 
ir pöTfetöíttS. Giiftmundr Ey jdlfsson 'hafði and- 
azt á^r um vetríntt. ^ peir hinír íslenziku menn' 
f dru , jégar J)éir máttu vlðfeomast , á fund Ólaf s 
konúttgs, ^n érjeirhittúkotuíttg, fettgu^eírí)ar 
gdðar viðtökur, jok Vöru- allír 'með hottum ym 
vetríntt ^ptin pat &umár hit sáma spuírr Olafr' 
koniitígr, at skíp fat :^ar hprfit , er hann hafði 
sent til Pæreyja hít furra sumarít, ok pat hafðí 
hvérgi til land^ komitj 6vft at ^pui± vðeri. Kon- 



y^ 



J 



288? 



Ml* 



126-127 K. 



úngr féfck .]þá wnat $M]p.:tiI, ok menu ineS^, ok 
&endiirtil FœriByja eptir:ska.tti. ^6x\x p^iir menn, 
oklétu í ha^, en síSan spurðist ekki til Jeirra 
beWr enn hinna; furri, ok voru |)ar mar^ar getur 
á , hvat af &kipum/]þeim mundi vorSit hafa. 

* _ 

.127. ..Kniitr hinnríki, er Buinir mennkall- 
aðu [hinn gamla* Knút, hann v^r konúngr yfír 
Englandi ok yfír Danaveldi. . KniStr hinn ríki 
var son Sveins tjúguskeggs Haraldssonar^ feir 
lángfeögar ^iöfSu lengi.rááit.Dinaríki* Haraldr 
Gorm^som^fdSurfaÖirKui'it^konúngs, hafði skatt- 
gildi/aUan Noiieg jeplií: f?kl]lJHaí'íilds Oui\nhild- 
arsoiiar, pk\t<5k faáaursliatta íif. [Eptirvf at eign- 
, áðist Knutr 'Norvegsveldi, ok kalUði : erf ðaland 
. sitt, semönnur|)au er eignazt haf öi Haraldr kon- 
iSngr (jormsson, afí hans} setti Knútr kon- 
úngí'* J)ar til landsgðKsl)! í.Nprcgi Eirak jarl Há- 
konarsonj réSu peir bræSr |)á landi ok Sveínn 
jarl Hákqnarson, til f ess er Eiríkr jarl ftír vestr 
til Englands- ^t örðsendíngu Knúts konángs, 
mágs Wns,- pk feetti harnrí tá eptir »til ríkis í.Nor- 
egiHákon jarl^ son^inn,x)k systursonKíiúts hins 
ríkaj en s-íéan Oláfr koníingi:: kom til Noregs,^ 
|)á tók hann Hákonjarl bö'ndam, . ok setti h/inn 
af ríki sínu, sen^furr ersagtj^. fd.r Já.Hákontil 
Knúts konúngs, mdSurbróöur jsíns, pk haíði verit 
meÖ honum alla|>essa stundj^ til pe^s ernáer 
kowit, 8Ögij!?ni. , Knútr bin'n jrík^ hafSi unnít 

*) Englá, 5, ^)' setA þar tU lándsgœzlu líakon Jarl enn rfta? 
Sveinn Ðanakoniingr réd" fyrií .Noregi, ok Sbttíjvfir, í^, A ^i 



127 jc . ' .^ " ' i . 28i9 

1 * • 

(England) meS orrostum ok Barizt til , ok hafiíi 
haft lángt starf, áðr landsfdlkít hafði honuili 
hlýSit vprðitj en er hann Jdttist far fuUkom- x 
inn til landsttdrnar, pá i^iniitist hann hvat hann 
pdttist -Biga pess ríkis^ «r hann, hafði eigisjálfr 
hönd at e15r varSveizÍu , en pat ríki var í Nor- 
egi, er hajinpottist eiga at taka at erfðum', eu 
Hákon, systursón bdns , pdttist eiga suman , ok 
pat meðat hann |>dtti^t með svívirðíng látit hafa; 
sá var hinn Jiriði lutr til péss, at péií Knáti- ok 
Hákon höf Su kyrru fur baldit um tilkallí NoregJ, 
ok pá fúrst, er Ólafr konúhgr kom 1 land, Ijdp 
upp allr miSgr okmargmenni, ok vildi ekki annat 
heyra, énn Oláfr væri konúngr yfir Noregij en 
nú síSan er menn pdttusf vera úsjálfráðir fur 
ríki hans^ Já leí ta8n sumjr or landi braut, höf ðu 
farit margir ríkismenn eðr.bdndasynir á fund 
Kháts kQnúngs hins ríka, ok fengit skt ýmist til 
erenda ; , en hverr peirra, er kom árfund Knúts ; 
konúngs, ok hann vildu pýðast* , pá fengu allír 
af honum fullár hendr fjár, mátti Jar ok-sjá 
tign miklu meiri enn annarsta^ar, bæði át fjöl- 
menni prí, ér par var sídségris , ok umbiinaði 
Jeim öUum, erpar var 1 peim herbergjum, er 
hann var sjálfr 1. Knátr konúngr'hinn ríki tdk 
^ skatt ok skyld af peim jþjdðlöndum, er auðgast 
voru híngat á Norðrlönd , en jeim Öllum mun^ 
. sem hann áttrmeiri Mgnir at taka^ enn allir aSíif 

^^^~ ■ . ' ;; 

'') allán Noregj h. «• Uu. *) fllr íyjjoi* aptr J, . .- 






290 ■ ■'■■■"■^ : 427 K- 

kon^ngar^ f>á g£^f hai:jn|>yí öUumeira ennhverr 

annarra. í öllu hans ríki var svá góðr friSr, at 

enginn f orSijþar annars granda,. ensjálfír lands- 

menn höfðust pví fri8 ví8 ok fullan landsrétt í 

alla staðL Af slíku fékkst honuxu frægð mikil 

um öU lönd; en {^eir er af Noregí komu, pá 

^ærðu f ur honum um frelsi sitt , o'k talaðu f>at 

fur Hákoni jarli, en sújpir fur Kaúti konúngi 

sjálf um , ok sögíu at feir mundu Já búnir vera 

at hverfa aptr undir Knút konúng eðr Hákon' 

. jarl, ok figgia af |»eim frelsi sitt- pessar rœSur 

féllu Hákoni«]arU vel 1 skap, ok talaði slíkt fur 

konúngi, ok bað hann leita eptir, ef Olafr kou^ 

úngr. vildí gefa.upp fur.|>eim xíkit eír miðla 

^eim meS nökkuru sáttmáli j yoru Jar margir 

menn með jarli um Betta mál okbonutr^ isinni, 

pk fýstu mjök konúnginn at kajla til Noregs. 

Knútr konúngr sendi menn vestan af Englandi 

litlu sí8arr til Noregs , ok var J^eirta ferð búin 

allvegliga, höfðu |>eir bréf ok innsiglí Knúts, 

Englands konúqgs. peir kopiu á fund Olafs 

konúngs um várit í Túnsbergi} en er Olafi kon- 

4ngi var sagt, at |>ar yoru komnir sendímenn 

Knáts konúngs hins ríka, pá varð hann styggr 

við, ok sagði sváy at Knútr konúngr mundi 

hángat enga menn senda meS fieim eyrendum, 

at honum eðr hans mönnum mundi sjaiS,n í vera; 

ok . var. bat nökkura daga at sendimenninnir 

náSu eigi fundi konángsins. En cr f eir fengi>r^ 

•^) þa?íni^ki&réu éomJtvœmt htntm; Eiri% A< ' 



lof til at tala t% láinny f á'^^ngu peir fut hanni 
ok báru fram bréf Kiíúts konúngs ^ ok ^sögðu 
^armeð eyrendi |þaU| ^ er fyl^u, at Knútr kon- 
úngr kallar sína eign allan Noreg^ ok telr pat 
at hans forellrar hafi |»at r£ki haft fur honum $ 
en fur I>á sök at Knútr konútigr viU fri8 bjdða 
til allra landa , (á vill hann qk eigi h&rskilcti 
íara til Noregs^ ef annars er af kostr; en ef 
Olafr konúngr vill vera' kont&ngr yfí!i- Noregi, 
f>á fari haiin á fund Knáts'konúngs,' ok taki 
landit í lén af honumi ok gerist hans má^Tf 
ok gjaldi honúm skatta af slíka^ sem jarlair 
guldu fyrrum^ Sveinn' ok Hákon. Síðan báru 
jþeir fram bréf, ok sögSu |)au slíkt hit sama, 
pá svarar Ólafr konóngr : fat hefi ek heyrt 
sagt furr í fornum frásðgnum, at Görmr kon- 
tingr hinn gaftili pætti gildr konúngr fur sér, 
ok reð haiíh fynr Danmerk ein^ij en |»essum 
Dana konúngum, er síðan hafa verit^ f^ikkir 
s^r f)at eigi einhlitt, ok er nú svá komit, at 
Kniítr konúngr ræör fur Danmerk ok£nglandi^ 
ok hefir ná 'þó brotit undir sik mikinn luta' 
Skotlands, tíú kallar harni til œttléifðar niinn- 
ar í hendr mér, kunna skyldi hann hdf'at 
um 8Í8ir um ágirni sína, e«a mun haan ei^n 
©tla at rá?a;|fur Norðrlöndum öllum? étSr'múri 
hahn einn œtla é% eta kál allt á' Én^éa^^t^ 
ft^rr nxun hann *|>ví afla, enn dk' ÍBera'hoittim 



/ • 



*) •í', C. ^) Norárrlöndum , X 



,11 ii>. t* •■> 



• / 



2192 , sssaammtai ^t ^. 

/ 

I 

hDÍuéS. milU e^tr. jefcv^ti ,)^)num . uk ekka lotor 
íng; Bi^ skijiluS^Í)é;:i;,h9Pum/spgía: jþau: orí 

J!íftÍ9>.aí.?l? ?í?H^'y^9P :Sddi ok.eggju^i Noreg, 
xneSau ek enduiBst tíl^. en fnalda en£um manni 
skatt.af í:íki ,nuiiu>.meían gu8 tíU at ek ráSi 
Jíur^: /J^ptír fei^na orskiirð fdru sendipienn 
j^Lnúts kpnúngs ,a lirottt ^k vurðu eigi sínu eyr- 
m^., f e.g^ir. . ^SigJív^íí^ skáld laafSi , verit meS 
;g^j^ti kouúngi^ oj^^f Knútr kbnúngr honum 
guUiirÍAg j^ann^. er stfi^'háifa merk;. ^á yar ok 
jq^^,íFSHÍÍ.:^^g^í^^fie^^^^^^^^ gaf konángr hon- 

3tiie$:syer;8 gullbuitý^ {)á' ^vaöSigþvatr vísu j^essa: 

.. JKnútr bpfír okkr hinn itrif 
.' ,;,.a|ldáðgöftigr! báýum ' 

" ' . ., hendr , er hilmi f undum « 

_ , . ,, .[húus. skj-eutjiga* búnar j 
,,. . .. T . Þ.^^ ^af hann möjr k eSr méira 

. . w . ^ , margyitr * x)k hjörhitríin • 

suð 8Jál£r, ea mér bálfa. 
Sighvatr;.g9,Tði p^r., .^í^.hvarfi ^endimenn Kndts 
kqnángSj ok spijirr Já yandliga tíSinda ; peir segja 
Ijpnaim ok^liktier^ljí^nA.spurr, Beir sögðu hon- 
u^^ ol^frá^yiSrœ$tyia^|?eirraOk ok eyr- 

endislokum sínum, ♦sögÖu át konúngr hefði 
I^4^^.syar^t,|^^ir?a.,mllum: o'k YÍtum..vér 

torfuson, i. w. D, J, £,, 5. ^) hiínskrautligast^ C, />, F, JT, 5; 



127k; - ' ■ ' "" 293 

s 

eigíy 8eg}a'^eir, af hTerjum .banii Iiefix^ tfapst' 
til at neita pví, át gerast maðr Knúts konúngs, 
ok fata sva ríkir höfðíngjat, ^em hann er, á 
](onúngs fund, ok mtlnxii hans jcqstr sá beztr, 
pvíat KnA&tr konúngr er svá mildr, at aldrí gera 
^ir «Y& mikit áf við hahny at eigi gefi/han-ni 
'þeim pegar allt iipp y ef ^éir sœkja konúngs 
fund, ok veita honum lotníng ; var f>at nú fur 
litlu, er til hans komu 2 konúngar norðan af 
SkotlandiafFífi', okfærðu honum höfuð sín, ok 
gaf hann peim Upp reiði sina, ok'svá löni {lau 
öll, er ]»eirliöfðu átt, ok|)atmeðá dfan Bttárar 
vingjafir; nú mundi sjá konúngr fara slíka 
sæmdarför eðr meiri, ef hann k}mni at |>ekkja^t, 
ok vildi hana stunda til Knúts konúngs? ^á 
^ vað Sighvatr vlsu : 

^ ' Hafa allframir jofrár * 

• ; út sín höfuð Knúti / - 

færS or Fífi norðan, 

friðkaup var pat, miSju*$ 

§cldir» Ólafraldri,/ 

opt vá sigr ninn digri, 

£hausi hilmir'* jivísa . ^ 

^ hann engum svá manni 
Sendimennfdru síðan aptrleiðsína áfund'Knúts 
konúngðy' ok byrjaði |>eim vel um háustit, ok 
seg}a honum erendislok sfn, ok svá f au ályktar- 
or8 Olafs komSings, er hann mælti. ' Knútrkoii- 

X) Fifr, /. 'i) miáritm, C, F, f, ^) íeldi, hin. ^) haus í 
heimi^ hín* 



29'4 ?; 127-128 K. 

úngr mælti: eigi getr Ólafr konóngr pe^s rétt, 
ef hann ætlar at ek muni eta einn kál allt hér 
á £nglandi , heldr muhdi ek hitt vilia, at hann. 
fyndi I>at, at mér býr-fleira innan rifja enii 
kál eitt, |>víat honum skulu héðan köld ráð 
koma undan hverjá rifi,'ef ek niá ráða. pat 
sama sumar komu af Noregi til Knúts kon* 
úngs, Aslákr ok Skjálgr, synir Erlíngs áf 
Jaðri, ok fengu*|íeii; far gdSar vifitökury pvíat 
Aslákr átti Sigrföi, 'döttur Sveins jarls Hákon.- 
arsonarj voru|iau bræ^rabörn ok Hákon jarl Eir- 
íksson { fckk Knútr þeim stdrar veizlur með sér. 
128. Olafr konúngr stefndi til sín lend- 
um mönnum sínum^ ok fjölmenti mjök úm 
sumarit^ ][ivíat ]^au orð £dru um, ^t Knátr 
hinn ríki mundi fara um sumarit vestan af Eng- 
landx með herAildi til Noregsj J^óttust menn 
fiat spurja af kaupskipum pein^, er vestankomu, 
at Kúútr mundi samandraga her mikinn á Eng- 
landi } en er á leið sumarit, pa sannaiii pat ann- 
tir, er vestan kom, .en annar synjai^, at hihir 
mundi koma.. £n Olafr konúiigr var um sum- 

arit i Vikinnj, ok h^fði menn á njdsn, ef Kniítr 

» 

konúngíi^ kæmi til Danmerkr. Olafr konúngr 
sendi^m^nn um haustit til Svi|»jdðar á fundön- 
imdar konúngs, mágssins, oklétségjahonum 
oi^sending Knúts konúngs, ok ti]kaU faans til 
Noregs, ok lét |>at fylgja , at þat var ætlan kon- 
úngs , ipf Knútr konúngr legjSi undir sikNoreg, 
at Önundr konúngr mundi litla hríð paðan frá í 
friðisitja, eSrhaldaiSviaveldi, ok kallaði hannj^at 



r 

t 



128 K. : 295 

I 

ráðligast, peir byndi saman lag sitt; okfélagsiápý 
eptir |>ví sém 4eng8ir J>eirra voru til , ok ríáá 
ímdti, ok segja at pá skortir eigi styrk til at halda 
deilu e8r úfrið víð Knút konúng. \ Önundr kon- 
i&ngr tdk vel jþossu ználi, ok ^endi pau orð í 
indti, at hann viU leggja félagskap við Olafkon-^ . 
ling, eptir|)ví sem hann háfi orð til sent, syá 
at hverr peirra véitti öðrum styrk áf sínu ríki, 
liv&rr sem furr farf^ J>at var ok með orösend- 
íng Jieirra , at peir skyldi finnast, ök gera |>á 
ráS-meö sér ; ætlaði Önundr konúngr át fara um 
vetrinn yfír Vestra-Gautland,' en ÓÍafr konúngr 
efnaði til vetrsetu íSarpstorg. Knútr konúngr ^ 
koín pat haust til Ðánm'erkr, ok sat ^ár^ um 
vetrinn raeíallmikitfjölmenni; honum var sagt, 
at orðseodíng hafi farit miUi Svía konúngs ok 
Noregs koiiúngs, ok |)ar mundi stórrœði und- 
ir búa. Knútr $endx pá rbenn um vetrinn til 
Önundar komSiigs í Svífjdð, ok sendihonum 
stdrar vingjafar ok vinmælij sagði hann svá, 
a,t vel mættí hajln sitja hjá deilum peirra Oiafs 
digra : |ivíat |)ú, Önundr ! skalt í friíi v§ra fy rii- 
mér, ok svá ríki pitt. En er sendimenn komu 
á 'f uncl Önundar konúngs, ^i báru peir fram g jafai' ^ 
j)ær, er Kniitr konúngr sendr honum ok vináttu 
hans með. önundr konúngr tdk peim málum 
velok ekki fljdtliga, ókþdttustsendimennskilja, 
at Önundr konúngr mundi mjök snúinn tíl vin- 
áttu við Olaf konúng, mág sinn; fdru peir aptt 
ok segja Knúti konóngi |)at, er peir pdttust vís- 
irháfavorðit um Önund konúng, hverrthann 



I / 



296 



,128-129 K. 



xnundi vera í málum {^ekra Ólals koaúngs, 
ok báðu hami engrar vináttu vænta af Ön* 
undi Svía konúngi. 

129. [Eptir penna hinn sama'v^tr^ sat 

ÓÍafrkonúngr í Sarpsborg, ok hafði fjölmenni 

mikitj pá áendí hannKarlahinn háleyska norSr 

i land meS erepdum sínum ; för KarlL furst til 

Upplanda, siða^ norðr um Fjall, ok kom fram i 

Niðardsiy tdk |>ar. fé konúngs svá mi^kit, sem 

hann hefír orð til sent ok skip gott, J)at er hon- 

um pdtti vel til fallit j^essar (erðar ^ sen^n hann 

bafði fur œtlat^ en jj^t var at fara norðr til 

Bjarmalands ; var svá ætlat, atKarli skyldi hafa 

íMag við Ólaf konú^g^ ok eiga hvárr hálft fé. 

Karli hélt skipinu norðr á Hálogaland snemmá 

um várit; rfeðst Já til ferðar með honum Gunn- 

steinn^ bróðir hanS} ok hafði hann sér kaupeyri| 

fiar var nærr hálfum J>rið}a tigi manna á skipi; 

peir. fdru pegar um várit sneinmendis norðr á 

Mörkina. pdrir hundr spurr |)etta, hann gerði 

pegar menn ok prSsendingar á fund |>eirra bræðra, 

ok l^at með at hann ^tlar ok um sumarit til 

Bjarmaland$, ok viU hann atpeir hafí samflot, 

ok ha& at helmingi hvánr við aðira, slíkt er 

fæst ok til fengjar berr* peir Karli sendu f)au 

orð imdti} at pdrir skyldi hafa jafnmarga menn, 

ok hafa hálfan S^a tög, svá sem j^eir höíðu; 

yilja ^eir já síðan, at pá sé sikipt fé miUi skip- 

anria at jafnaði^ fur utafi kaupeyri pann, er 

') vclr þann, hin, i , . 



129K; === 297- 

Bieiin hafa. ^ En er sendimenn pdris komu 
aptr, jjþá hafði pdrir látit fran^setja lángskips-^ 
buzumikla^ er hann álti, ok látit búa, hann 
haf^i til j^s húskarla sína, ok voru á skipi nsbrr 
80 manna; haföi pdrir einn forráðli^s pessa, ok 
SYft afla Bess alls, /er'verðr í ferðinni.' En er . 
pdrír varbúinn, bélt hann skipinu norðr með 
landi, ok hittust peir Karli norír í Sandvík* ; 
sfðan f<Jru peir allir samt, ok byrjfiíi |)eim vel. 
Gunnsteinn ræddi um við Karla, bröður sinn, 

• • • • 

{>í^ar. er |»eir fundust, at honum pdtti pdrir i 

vera œrit f jölmennr, œtla ek |)at táðligra, segir ^ 

hwn, at hverfa aptr, ok fara eigi vi$ svá búity 
ax pórir eigi alla kosti við oss^ pvíat ek triii^ion- 
um iUa. Karli syarar: eigi vil ek aptr hverfa, 
f>viat J)at mun oss vei;a lagt til ámæli&^ en \6 
er pat satt, ef ek hefði vitat petta, pá erek 
var lieima í Láugey , at pdrir hundr mundi 
koma í ferð vára með svá marga menn, at vér 
mundum |>á haft hafa iléiri menn með oss, 
enn -€vá, sem nú er. peir bræðr rœddu þetta ^ 
við pdri, ok spurðu hví hann befði lið miklu 
fleira, enn svá sem mælt var, ok orð höfðu um^ 
f arit ineð peim. pórir svWar: vér höfum skip 
svá mikit ok liðskýflt*^ at par má ekki litlu liði 
við hlíta, pikkir mér ok i háskaf erðum slíkum eigi, 
gdðum dreng um aukit. Nú fdru peir umsum- 
arit optast eptir pví sem skip^ peirra gengu til j 
fá er byrlítit var, gekk meira skip peirra bræðra, 
ok sigldu feir pá undan, en pegar hvassará var, 

í) Sandvcri, B^ C, D, F, A, i, S. ^) liískylmt, L. . 



I 



I 



Í98 



129 K. 



gekk meíra skip pdrís, ok sóttví peir páeptír; 
voru þeÍT sjaldan allir saman, en vissust pd til 
jáfiian. Ok er peir komu tirBjarmalands, pá 
> 10g8u peir til kaiipstaSar, ok tdkst f ar jþegar 
kaupstefna me8 |>eim Björmum, fengu feir far 
fuUræði fjár, er fé höfSu til at verja; pdrir. 
. fékk ok grávöru márga, bæ8i bjdr ok safala; 
Karli haRi ok allmikit f é, hannkeypti ok skinna^- 
vöru mikla; pá héldu Jíeir út or ánni Víriu, 
var^ j^á Í sundr sagt fri6i við landsmenn* En 
er j>eir votu komnir til hafs út, ok áttu par 
skiparastefnu, |)á spurr pdrir, ef mönnum sh 
nökkurr hiigr á at fá sérfjár. Menn svöru8u 
ok^létust pess búnir, ef féfaung lægi brýn 
fur. pdrir svarar ok segir, at féit mundi fást, 
ef ferS su tækist ve% en eigi Örvænt at mann- 
hætta gerSist í ferSinni. Allir sögSu,,at til 
Vildu hœtta, ef féván vœri. pdrir segir, at 
pannveg vœri par háttat: J)á er auSigir menn 
. önduSust, at lausafé skyldi skipta með hinuni 
dauða ok örfum, skyldi hinn dauði hafa hálft 
eSr.meira, stundum prifijúng éSr miiínaj pat 
fé skyldi bera út í skóga, ók stundum vöru 
.haugar at gjörvir etr hús, par skyldi hræra 
allt saman mold ok silfr. ' pdrir segir at peir 
skyldi til ferðarinnar búast at kveldi dags; 
svá var mælt, at engi skyldi renna frá öðrum, 
engi skyldi ok éptir vera, fá er stýrimaðr 
segSi, at í brautskýldi leggja. þeir létu menn 
eptir at gæta ' skipsins , síðan gengu feir á 



l* 



129 K. ' 299 

land 'upp, ofc voru fiirst vellir sUttír , er peir 
komu á landity en |)ar nœst mörk ni^kil; 
pdrir gekk fur, en^peir bræör síðast. pórir 
bað menn f^ra hljdðliga ok hleypa af trjánum 
berki, svk at hvért tréit sjái frá ö8ru, at vér 
farim faina sömu leið aptr. peir komu síðan f 
rjdðr eitt mikit, en í rjdðrinu Var sklígaíör 
hárr, hiJirS var fur skiðgarðinum, ok var hún 
lœilt; sex menn af landsmönnum skyldu v^ka 
yfir skíðgarðinum hverja ndtt, sinn 'þr^Sjúng 
riætr hverlr 2. pá er peir pdrir komu til 
skíðgar&sins, voru peii; vökumggn heimgengnir, 
en peir, er vaka skyldu næst,^oru eigi komn- 
ir á vörðinn $ pórit gékk at skfðgarðinum 
ok krækti öxi sinni uppá, ok las sik uppeptir^ 
fdr svá par til er hann kom á upp ok inn um 
skíðgaFðinn öðrumegin ; pá kom ok Karli' at 
öðrumegin, ok komu jafnsnemma at hliðinu, 
ok tdku frá lokurnar ok svá slagbrandaná,/ ok 
luku upp hurðina , gengu menn pá inn í garð- 
inn. pá mœlti pdrir: í garðipessum er/gjörr 
haugr af gulli ok sílíri ok moldu, hrœrt allt 
saman, skulu menn nú fara ]>ar til, ætlimenti 
scr eigi svá'pújigt, at eigi megi fara fuUum fetum 
fráj^ví; 1 garðinum er goð Bjarma, er Jdmali 
heitir, ok verði engi svá djarfr, atvið pat glett- 
ist eðr hann rœni at nökkuru. Síðan gánga 
peir á hauginn, ok tdku féit sem mest máttu 
Í>eir, báru í klæðisín, fylgðiparjd mold mik- 
il, sem ván var at, er skjdtt var upptekitl SíHm 



1 
\ 



300 



4Sf9K. 



mœlti pórir, at menn skyldii i braut fara , ok 

$egir svá:; nii skulu5 pið bræör, Karli^ok Gunn- 

' $teinn ! fara furst, en ek mun gánga siðast , ok 

g^ta liís várs ; jsnéru peir fá aHir út til hliðsins, 

^ ok er Jþeir föronau|;ar voru a|lir komnir út at 
sktögarS^num, pá snéri pörir aptr, ok veik*at 
Jömalanum, ok t<ík silfrboUa , er stdð í knjám 
honum, hann var f uUr af silfrpéníngum, steypti 
pdrir ^i siMrinu í kiltlng sér , en drd hödduna 

^ ^hiíndsér, e^r var yfir bollanum^ gekk pörir 
jfcá útat JiliMnu ; peir förunafttar vur6u J>á varir 
vjS, at pdrir var áptrhcHrfinn j Karli hvarf Já 
aptr^at leita pdr4^pk hittust |>eir |>á fur inoán 
hliðit^ Karli sá pá, at pdrir hafði silf rbpUann ; 
sí5an rann Karli at Jdmalauum, hann sá atdigrt 
mea var á hálsinum, hann reiddi upp öxina, 
ok hjó í sundr týgilinn aptan á hálsinum^, varð 
pat höggsyá inikit, at höfuðit tdk af Jdmalan- 
um, varS brestr svá mxkill% at öllum pdtti undr 
at, tdk Karli pá menil, f6ru|)eir Já í braut; 
ok jafnsjtjdtt sefn brestrinn var8, kpmu fram í 
rjdSrit varímenninnir, ok blésu |>egar.í lúðra 
síná, {>vi næst /heyrSu peir alla vega frá sér 
lúðrblástra , sdttu peir pdrir íram at skd^n- 
um ok í skdginn 5 Já heyrÖu feir aptr í rjdSrit 
dp ok kall ok gaulun ilUliga^ voru peir Bjarmar 
|>á par komnir. pdrir hundr gekk síðast allra 
manua^liSs {>eirra, tveir.menn gengu fur h'on- 
um, ok báru sekk nökkurn millx sín, par var í 

«). er menit yar fest med'^ fe. t/, C ^) Jfh^ ^rjar M aþfr. 



i2aiE. 



3Ö1 



pví Hkast sem aska j 'þat tdk pdrir í héádí i^r 
ok seri py' 'eptir 1 sldðina sem Jeírfdru, stund- 
um kastaði hana |>ví fram yfír liSitj foru.svá 
fram or skdginum a víJllqnaj J)eir h|öyr8u at 
herr Bjarmia fór eptirpeim með öpi ok kalH ok 
gaulun iUiligri, fiustu |)eir'{)á fratn á vqlluna 
hjá-f)eim á tvaer hliðar, en hvergi komu |)eir 
svánærr^eim e8a vápn beirra, at |)eím vyrSi 
mein at, 4ipat|)dttust' peir^Karli helzt af kanna, 
at Bjarmar sæi.f^á eigi; en er |>eir kqhm út til 
skipanna, gánga peir Karli úiÁ skipin fyrstir, 
jþvíat |»eir voru iðr f remstir, en pdrirvarlengst 
^.landinu» pegar peir Karlivarú bánir^ pá 
kastaðu |)eir tjöldunuin af sér , ok sldgu ^eslúmy 
8Í$an drdgu |)eir upp segl sitt , gekk< skipit pá 
lit áhaf brátt; en peimpcjri tdkst allt séinna^ 
ok var skipi jþeirra dhógviknara^, ok er jþeir 
tdku til segls, Toru þeir. . Karli komnir lángt 
undan.landi^ sigldu JA hvárirtveggju' nætrok 
daga, allt tiL pess er |>eir Katli lögiu aptan dagft 
at eyjum nökkurum, lögðu peir.pá s?glit, 'ok 
kastaðu akkerum ok biðu straumsfalls, J)víat 
mikil rðst vai: fur |>eifn i "þá komu jþeir pdpr 
eptir, lögðust peir ok uk^ákkeri, slðan skutu 
'þ^iv, háú y gekk pdrir á bátinn ok ínenn ! meS 
'hbnuto, réru jþeir pdrir til skips feirra braaðra, 
pdrir gékk ^ippá skipit, . jþ^ir. bræðr faeilsaðu 
hoiiunLTelr; : pdrir var .'béldr^* f áligr , '-haim^bá^: 



t^ 



• ♦ t t • •.»! 



302 = 129K. 

I 

Karlá fá éht menit , lat er h^nn t<Sk af íómú* 
anum : f>ikk)umst ek makligastr at hafa kost- 
gripi |>áy er þar voru teknir, |>v{at mér |>ótti 
pér mín ví8 njdta , er 'péX' komust í braut meí 
engum mannskaðir, en mér Þ^ttir 'þú^ .Karli! 
stýra oss í hinn mesta váða. pá svarar Karli: 
Ólaf r koaúngr á f é |>etta allt at helmingi , er 
ek afla i |>essi ferð, ok ætla ek honum menit j 
nú far Bú élkonángsfund, kann veái' at hann 
fái jþér menit^ ef hann viU fur f>ví éigi hafa |>aty 
erek tók ]þat af Jdmalanúm. pá segir pdrir, 
athantivill at peir fári pá á landupp,.ok skipti 
j^ar fengi. sínum, Gunnsteinn svarar ok segir^ 
'at þi væri straunia skipti, ok mál væri at sigla. 
:Sí8an draga ^eir stréngi sína, ok heimta upp 
akk^ri sínj en er |ieir pdrir sá ^at^ |>á fara 
|>eir ofan i bátinn, ök ;réru til s^ips sfns ; peir Karli 
höfðu j>á uppdregit segl sitt^ ok voru ]^á lángt 
kc^nir^ á^ir |>eir pörir kœmi yfir sik seglinuj 
fdru fiÉeir |>i til |>ess, er peir komu í Geirsver, 
J>ar er furst bryggjuls^gi| er norðati ferrf |>ar 
komu jþé hvárirtveggju aptan dags, ok lögðu 
jþar á bryggjulægi, lájgu f>éir pdrir innarr f höfn- 
imiif en hinir f/utanverM$ en er |>eir pdrir 
höfóu t}aldat , |>á gekk hann á land upp, ok 
hans niéan m jök margir saman , f>eir fdru til 
skipsEarla, höfðupeir/^áumbúizt; pdrirgekk 
fá útatskipinii ok kallaiii^ bað stýrimann á 
l^^d :g;ánga. peir brœðr gerðu sv^i^.gengu á 
land ok ^ökkurir nsiena með ]|^eim| pá hdf pdrir 



r ' 

/ 



I 

I 



m K. • ' ' '4. • 303 

I1Í99 sömu ra^lki ok fi;rr, 'at hann baS alla xnenn 
é land gánga, ok bera til skiptis, Jyat sem menn 
liöfSúaflat at.herfángi^ f>eir bræ5r sögðu' enga 
sauðsyn at skípta, furr enn peir kvœmi heim 1 
^yS^' P^rir segirj; at |»at var ekki siövandi at 
skipta eigi fyrr herfángi enn heima^ okhætta 
svá lili upi triileikmanna ok eiiy^rð. peir rsdddu 
tim lietta. nökkuruni orðum, ok |>otti sinn veg 
hvarum; fá snéri pdrir í brott, ok er hann var 
skamt genginn^ ,|»á ve;k hann aptr, ok mælti, fit 
förunautar hanð skyldu bíða hans, kallaðihann 
Á K^rla: ek vil tala við|>ik éinm^U) segirhann} 
Karli gekk |)egar í mdti honum;. en er peir 
fundust, |)álagði pdrir spjdtí áhonum miðjumi 
svá at i gegnum ^ann stdðf |»á m^œlti pdrir; 
kenna muntu par^ Karli! ejinn Bjarkeyínginn, 
bugða ek ok at |>ú mundir keana spjdtit SéU- 
hefni. líann dd l^egar^ én |>eir pdrir geugu 
"þá til skips sips^ peir Gunnsteinn sá fallKarla, 
ok runnu,|>eir|)egar |>ángat til, og^ }>eir vegs 
ummerkij tdku líkit, okbáru.til skips, o]^brugðu 
tjölduiQ ok svá bryggjuni, ok heimtust fr^ 
landj, J)egar f>eir /máttu j síðan ;drfígu |)eir s^l ' 
upp) oksigldu leið sína; pk er ^ijp pÓTÍr sájþat^ 
J)á reka |)eir af aér tjbldin $em ál^^fast^ en er 
peir drcj^gu upp seglit, {)á gekk a( sundr dragT 
reipit, fdr |>á o^n s^glit ]>ver$|s;pa9.var.ð |>^in| 
pdri Jiat dvöl mikil| áðr {>eir kvæoii Upp s^glinu 
í annat sinn , ^Vpru |>eir. Gunnsteinn pá lángt 
komnir, áðr J>eir pdrir ypru seglbúmrr ok^kriðr ' 






I 



304 '^—'—^ ' iS8't 

varí át srkipi Jeirra; gjaríu^eir pórir pá hr&rt'- 
tveggja, at Jieir sigldu ok reru undir; slíkthit 
sama gjörftu peir Guuusteixin; fdru nú hvár- 
irtveggju sexa aft<5k miest, bæði nætr ok daga, 
ok dró seint saman með |)eim', pviat |>egar 
eyjasundin t<íku til, pá var8 mjúkara at víkja 
skipi GunnsteiöB, en J)d dró pórir eptirsvá 
fast , at |)á er^|)eir komu ftg: Léngjuvík% snéru 
{)éir Gunnsteinn at landi, ok Ijópu á laád upp; 
éíi litlu síSaxr komu J>eir pórir J>ar, • ok Ijópu á 
lándupp, ok eltu {)áf konaein(gat) hrflpitGuiin- 
steini ok fólgit hánn, ok er J)at ^agt, aít húti vat 
injök fjölkunnig ; fdru feir ptírir aptr til skipa, 
ok töku fé< f)át allt, sem á var skipinu Gunií- 
stéins, en bárugrjdt í'staSinn'; síöahfdrupeir 
pdrir heim til Bjarkeyjar. peijr Gunnsteinn 
fdru f urst huldu höfði, ok fluttust á sméskip- 
um, fdru um naétr en lágu um daga, fdru svá 
allt J)artil er J)eir komli frarn unrBjarkey 5 föru 
J>eir G,unn«|^inn furst heim í Langey, dvaldist 
ha^n ^ar J)á litla hríð, áðr hánxi fdr svAt með 
landi, ok létti eigi furr eiui 'hann kom suír í 
pr^ndheim'9 9k hitti J)ár Olaf kónúng, ok segir 
honum tíðindin, slfk sera vorðin vóru íBjarma- 
landsferðinni. Konúngr let illa yfír fer8J)eirra, 
en bauö J)6 Guiínsteini'meS sér at vera, oksag8- 
ist leiðrétta skyldumál h^ns,* pegar hannmætti 

sð^r svá vi6^oma. Gúnnsteinn j^akká^i kon- 

■ ■ t < — ■ ■ ■ ■■■ 

«) llir sleppr É um nnn. *) LaunguTÍk, tf. ^) flattu skípít 



29-130 K. 252S555555 '305 

# 

mgi vel boÖ 8fn, ok ]^ekktist pat, ok dvaldist 
lann me8 Olufi konúngi um hríS. 

130. Svá er sagt furr, at Ólafr koniSngr sat 
lann vetr í Sarpsborg, ér Knútr hinn ríki sat 1 
)anmörk% Öpundr Svla konúngr rei8 |>ann 
etr yfír . VeAra»"Gatitlaiid, ok hafSi [mikinn her, 
Ohiindruí' manna; fdru pámenn ok orísend- 
ngar miUi Jeicra mága , gjjöríu peir pá stefnu- ^ J 

ag sínimilíi, atjeir skyldu hittast vi8 Konúnga- * < 

lelluj Jieir frestaðu fundinum fur ^á sök, at / 

peir vildti frétta', hvatKnátrkonúngr hefðist át; . v 
sner ákið vári4;, pá bjdst Knútr konúngr vestr 
til Englaödis meí liði miklu, hann setti éptir í . 
Danmerk Horðakndt,son sinn^ok |>ár með honum ^ 
Úlfjarl, sbu porgils sprakaleggs. Ulfr átti Ást- 
ríði, dóttur S veins konúnjgs, en sy stur Knúts kon-^ 
bgs hiiis rikaj peirfa son var Sveinn Úlfsson, 
Br síían var konúngr yíir 'Dönmerk. Úlfr jarl 
m hinn mesti merkisniaðr. Kniitr konúngt 
ór nú vestr til Englands,' sem furr var ságt j 
m erpat spuríii konúngarnir, Olafr ok Önundr, \ . 
\i f(5ra péir pegar til stefnunnar, ok hittust við , 
tonúngahellu, vaí<S par fagnafondr ok vin^ttu- 
Nl nákil ,.8vá at fat vari bert fur alj>ýíu, eri 

Íl ræddu }>eir f>á márga luti, er |>eir vissu 2 
nir, ok V&rð' pat síían sf nt ok augljöst fur 

wunum' en at skilníiííi 'skipttwt fieir gjðftito ^ 

" ■ . ,t '. 

') m^irr enn þrJM- þúsupdir (!lVI M M) G, í\ þxi^ Imwi- 

*BlKDX, ^ . . U , . 



t 

vi8, ok skUdust vitórj ídr |yá Öouhdr koniingr 

uppá Gaulland, en Óláfr kondngr norSr i Vík- 

iua,, ok sí&an norSrá.Gaular ok út'á Agéir, ok 

faían ndrðr raeft 1 a^n^xi haun lá . mjök lengi í 

Eikandasundi , ©k beiSpar byrjar; bútium var 

sagt at EJrlíngr .S.]s4:lgssQX3L U í sadattaöl, .ok peir 

Jaðarbyggjarnir, ok höfðti her mannfe, pat var 

Já eii^n dag at kQnúhgsmenn .réeddu um me8 

sér, hvárt væri»suniianve8r e8r útsýnníngr, eSr 

hvart Jat ve5r VíagrÍííCgUeBkt eðc.éigi fur Ja8ar, 

tölduj^at flestir: at 'úaiglandá yæri; '^'líá svarar 

HMddjrr Brynjcjlfswii í ^ pat muödi ;ek jætla , ef 

Erungr:Skjálgssott hé£8i búit ySp/yéiri.íi á Sdla, 

at |)et,ta veSr piundi J^ikkja siglauda fur Jaðar. 

pá raœlti Olafr kpnúftgr^ at mchn! skyldu reka 

aí sér tjöldin > Pk jl^ggja ^^ skipunUm. or höfn- 

inniy ok svá var gjjDrtf sigldu |)eir |)anii dag fur 

J^$ar ,- ok dugði . l^eðr hit bez ta , ! Iög6u at um 

kveldit í Hvítíngsc>yi:'f(ir koxróhgr rþáMiorðr á 

HQr^land',,ók£(k par álltatveizluxn^ér fiirhon' 

un^yoirú gjöryíkr. .:. . .; . ... 

., ' í^U: petta yár hafði farit skip aí Noregí lit 

jil;Færeyja,.Voruá f ví skipi orðsendíngar Ólafs 

kqnúflgs ti,l |)ess ^t koma skyldi utan af Föereyj- 

uraei/ra^verr kii;ðxnáunahans^ Léifr Özuríirson 

?ÍS QiUi; lögmaír ^ðr pór álf r oí Dímun. En ei 

J^W^^.oríSÉindíngar komu til Eœreyja, ok |>eim 

var sagt sjáKum^, J)á ræddu beir með sér. hvat 

undir mú^di bíia orðsendíng |iessi ^ ok kom (at 

') Hálög^diid, C, D. F^ 






iÚK, .' ! 307 

ásamt meí peim, at konúngr mundi vilja spurja 
' eptir um {>au tíðindi^ er öumir höfðu fur satt^ 
at Jar hef8i misfarizt í eyjunum peim tveím 
skipshöfnum, er engi maðr hafði Bfkomizt. 
peir réðu I>at af með séi* Færeyíngarnir, at pdrálfr 
skyldi fara; réðst hann síðan til ferðar, ok h]ó 
byrðíng, er hann átti, ok aflaði jþar til manna, 
vorújar til.ÍO menn eðr 12 samt. En er peir 
voru búnir ok biðu byrjár, J)á var til tíðinda í 
Austréy, at prándríGötu gékk til stofú eínn 
reðrdag gdöan, en par í s^ofunni í pverpall- 
inum lágu peir frændr Hans, Sigurðr ok pdrðr, 
peir vbruporlákssynir', ok hinn|>riðivar Gautr 
hinn rauði, Jat var ok frændi feirra. ^ AUir voru 
J>eir frændr gjörviligir menn, Sigurðr var feirra 
elztr' bk mefstr fyrir feim £ öllu. pdrðr átti 
kenníngarnáfn, ok varkalláðr pdrðr hinn lágí*, 
hann var ft5' manná hœrstr, ok var Jþat |>ó rheirr 
frá, at hann var |rrekligr ok rammr at afli, svá 
at trautt vissu menrí afl hans, hversu styrkr 
bann van pá mælti prándr: margt ekipast á 
manns æfi i litidt var |)at, er vér vorum úngiir, 
at menn skyldu sitja inni ok Íiggja góða veðr- 
daga, peir er úngir voru, mundi |)at eigi f>ikkja 
líkligt hinum f urrum mönHum , at pdrálfr or 
Dímunmundi pikkja meiri j^roskamaðr enn|)ér; 
en byrðlngr sá, er ek á ok hér stendr í nnusti, 

*) Aslákssynir , I Jier bg frv, ^) langi^ C, Df G hér og 
frv. 3) V. / C, I>, (?. * V 

' U2 ^ 



.1 



- 

I 

cetla ek aXnú g}8ríst st& forny at h^pniújú sundr 
úudir bráÖinu, héf er ok hvert hús íuUt^af ullu, 
ok verér ekki til ve.rÖs halditj uú mujidi eksvá 
fara, ef ek væxi nökkurum vetrum ýngri. Sig- 
urSr sþratt fá upp, pk hét á pdf ð ok Gaut, ok 
kveSst eigi vilja |>ola frýju prándar , gánga sí5- 
an ,út ok Lar til er húskarlar voru, fdru. síSan til 
skips, oksettu fram byríínginö, ok l^etu flytjatil 
f arxíiinn , ok hMðu . skipit , skorú. |>ar < eigi til 
f arhiinn heima , 'þar var ok reiði allr með skip- 
inu, bjöggu|>eir skipit,áfdmdögum, stlgupará 
síðan lOmenn eðr 12 á byrðínginn prándan práadr 
karl *átti ok lengi eintal við {>á Sigurð ok Ðdrð, 
áðr J)eir fdru heiman. peir pdrálfr tdku eitt 
veðr út allir, ok vissust til jafnaní hafiauj.mælt- 
ust Jeir , fat við, at hvárir skyldu öðrup vcra 
liðsinnaðir hvers. setin við Jyrftij. Jeir [tdku 
Noreg 'í Hereyjum*,' pat var síð dags,, lögðii feir 
Sigurðr at utarr viö stíöndina, ok var 'þó skamt í 
milli feirraj fat yarð tii tíðinda upi,aptamnn 
síð, er myrkt yar. vprðit, okj^eir.pdrájfr.ætluáu 
til rekna at bú^stj ||á gekk pdrálfr á land upp 
álfreka.ojk maðr me^ honum, Beir leilaðu sér 
stáðar'5 ok er feir ætlaðu qfan at gánga, Já 
segir sá svá, ér honíim fylgði, at hána fann 
eigi furr enn kastat var klæði yfír höfuð hon- 
um, síðan var hanu tekinn upp af jörðunni, í 

fví heyrði hann brest mikinn^ síðan vai- gengit 

— i ^' 

') komu at Hernum aptan djfgs, C, D, G\ Ktruu , F* -^) ■* 
gánga örna sinna^ b. í/í I," 



131 K. === 309 

t 

með hana sem me8 barn, ók reiddr til falls, en 
par var undir sjdr kblblárr, ok var hann keyrðr 
á kafj en er hann komsí á land, ior hann par 
til, er peir pdrálfr höfðaskilit^ hitti hann par 
á pdrálf, ok var hann kloiinn í herÖar niSr, ok 
var Já dauSr. En ér.skipverjar*-pdrálfs vurðu 
|>essa varir, j)á báru peir lík hans á skip út, ofc 
náttsettu jþar um ndttina. pá 'var Olafr konúngr 
á veizlu ílLygru', pat er skamt faSan, voru 
honum pegar pr8 gjör um myrginiun, létOlafr 
koniíngr J^égar stefna örvar{)íng, konúngr var 
par á j)ínginu, hann hafði ok páng^t stefntFœr- 
eyíngum af hvárutveggja skipinu, ok voru {xeir 
til pííigs komnir ; en er fíngit var sett, pá stdS ' 
konúngr upp ok mælti: pau tíðindi eru hér 
vorðin, er slík eru sjaldgæt er betr er; hér ér 
af lífi tekinn gdðr drengr/okhyggjuni vér, at 
saklaus hafi verit , eðr er nökkurr sá maðr hér, 
er kunni at segja, hverr J>essu verki veldr ? Ea 
far gekk engi maðr viS pví, pá mælti konúngr: 
ekki mutí ek jþví leyna, hverr áhugi minn er urp. 
verkpfetta, at 'ekhoriiáhendr J)eim sjálfumFær- 
eyíngum y |)ætti mér fannveg heUt at unnit, 
sem Sigurf r pórláksson muni háfa vegit manu' 
inn, en pdrðr hinn lági múrii hafa fært hinn á 
kaf ; enjatfylgir ætlan minni-, at e^ mundi|)ess 
géta til, át pat mundi til saka fundit, at feir 
mundu eigi vilja at pdrálfr segði eptir Jeím 
ddáðir.Jær, er hann mun hafa vitat at sannai: 

' ' ' . —r- — . • 

*) ikiparar^ C, Gr, /. *J Lyggro, 5, 



310- ' - iaiK. 

munu vcra , en oss hefir lesngi grimat um mor{5 

j>^u ok illvirkí , er sendimenn mínir hafa myf ðir 

verit par í e^iíununi. * En er.konúngr hætti ræÖ- 

unni^ pá sítdö upp SigurSr porláksson ot mælti, 

bann tdk svá til orðs: ekki heiir ek furr talat á 

jþingum , ' tetla ek mik munip pikkja ekki mjök 

orðfiman, en J[>d sé^ek nú ærna nauðsyn tilbeí-a, 

at svara nökkuru um |>etta vandkvœði j sem nú 

er til handa borit, ok áferlipat sem konúngr drap 

oss skúta um; vil ek pess tilget^a, at ræðasjá, er 

konúngrhefir uppihaft, muni verakQrninundan 

túngurdtum peirra manna, er miklu eru^ livitr- 

ari ok verri enn svá sem hann ér^ er pat ok úlík- 

^ liga mœlty at ek mundi vilja vera skaðamaðr 

pdrláfs, Jvíat hann var fdstbrtíðir minn ok hinn 

ftiesti vip, en ef par væri nökkuö önnur efni í, 

ok væri sakar til milli okkar pdrálfs , ]þá er ek 

svá viti borinn, at ek mundi heldr til 'þess verks 

hætta heima í Fœreyjum, heldr énn hér undir 

handarjaðri yðr, konúngr! nú vil ek pess vesks 

éannliga synja fur mik, ok svá fur alla oss félaga 

ok skipverja, vil ek far bjdða fur ei$a, sem lög 

yðr standa til j en ef y ðr pikkir hit f uUara , Já 

vil ek flytja járnburð, ok vil ek, herra konúngr! 

at pér séð s)álfir við skírsluna ^ |>ikkir mér |>vi 

betr,er hiSn er frekari gjörv ok ek gæti Jessu ill- 

mæli sem skjdtast rudt ok hrundit, svá at pat 

sh öllum gdðum mönnum Ijóst, at v&r félagár 

séim |>essu máli lognir; vil ek ok líkt hrinda 

hvárutveggja raálínu, ok |>ví er konúngr stakk 



I 



431 K.. " — ■ -^ 311 

oss félöguín $aieið um , aí .vftr mundim l^afa' 

myrSa mean hans til fjár^ Ener SigurSr'hætti 

máli síliu, pá áttu margir mentí lut;,at, at harin 

næSi uíidanfærslii um petta mál, sqgðu Sigurð ' 

hafa vel talat ^ ok töldu hann úsa^nkn atpessu 

máli mundu vera, áeni honum var ke'nt. Kon- 

úngr svarar: um penna mann [hefí svá stdr- 

um', ef hánn erloginnpessu máli, pá muu hann 

veragdðr maír, eij at öðrum kosti muri hann 

vera nökkuru djarfari enn dæmi finnist til ^ ok 

er eigi síðrpat mitt hligboS at svá muhjf vera> 

ep Jess get ek at hann beri sjálfr vitni um af 

stundu* En við flutníng ok bæn marina {>á varð 

. Bat,' at konjiogr tök festu af :Sigur8i til járnburð- 

ar^ skyldiSigurSr eptir um daginnkoma í Lygru^, 

ok skyldi biskup par gíera sk^rslu ; qk sleit ,með 

j)ví Jíngiriu 7 fdr konúngr um kveldit í Lygi^u, 

enSigiarðrjök{>eirf(Blagar' tilskips, tdkfábrátt 

at myrkva af ndtt. Sigurðr mælti pá vi8 föru- 

nauta sína : pat er satt at' segja^ at vér höfum 

komit í niikit vandkvæSi, ok höfum vorSit fur 

mikilli ólýgi., ér konángr sjá vœlráðr ofc brögS- 

dttr, mun nú auðsén várr kostr, ef harin skal 

ráða, ^heTir hann furst látit drepa pdrálf, vin 

vám ok féílaga, en nú vill hann gera óss at dbótíi- 

mönnum, ok bera á oss petta níðíngsverks; er 

hbnuúiiítit íUr at viUa járnbrirS f^nria ; riá ætla 

ek panu hafa litla misklin, er til Jíess hættirj, 

*} mun-st6rttm ekipta, ok, ^m. ^)*Lífr«, C, Q^I, S. 3) hér 
iyrjar E aptr* .',.''' 



\ 






' 



312 



/• 



131-132 K. 



en ná leggst innán fjiörðinn f jarSag/ol > nöklcut, 
ræð ek at vér vindum segl várt, ok stefnum 
á l^af lit^.fai^i prándr sjálfr ahnat sumar ok 
seli uU sina, ef hann vill^.en ef ek komtimst ^ 
nú á brptt klakklaust at sinni| f>á .|>ikkir mér 
meui vé^n, at ek koma aldrí s jðan - til Noregs, 
vist meðan sjá er koniing'r yfír landi, enda 
^h ek sjáifráði. peim förunautum hans jþótti 
|>etta hit mesta snjalkæði^ taka nú ok draga 
upp ségl sitt, láta svá gánga um nóttina á haf 
út, sem mest mega |>eir, létta |>eir eigi furr 
enn peir koma í Færeyjar, ok síðan heim í 
Götu, Ut prándr iUa yfir ferð ^eirra fur al- 
J)ýíu} |>eir svöruðn ok eigi vel> ok voru pö 
heima með hohum^eigi at síðr. peir sög6u mönn- 
um f essi tíðindi til Færeyja, vlg pdrálfs or 
Ðimon, ok hversu par höfðu atburðir vorðit, 
létu |>at ok fylgja, at |>eir ætlaJiu at konúngr 
mundi hafa ráðit hann, ok "þótú pat hinn 
n^esti manhskaði ^ar i eyjunum. 
■' 132; Brátt eptir |>etta spurði Olafr kon« 
'úngr, at Sigurðr var i brottu , ok lagðist púngr 
orírdmr á um mál l^eirra, voru {>á margir J>eiB 
er pess kölluðu ván^ at Sigurðr mundi sannr at 
"sökum, er áðrhafði sjmiat.fur hann ok mælt í 
mdti könúngi. Olafr konijngr var all fáræðinn 
um pettamál, ok kallaíi nú eigi hafa farit fjarri 
getu sinni , pdttist nú vita fat, er áðr hafi )iann 
grunat un:i ti l feirra Færeyínge. . Fdr konúngr 

») IJalla gol, C, G. 



132K. ' 313' 

/ 

^ r 

Bá ferSdr sinnar^ ok tókveiúur lar sem fur honum 
Toru gjörvar. Olafr konúngr heimti tí\ tals vi5 
sik pá menn, sem komnir voru aif Uliiíái^ ok f urr 
voru stefntíir : pörodd Snorrason, Gelli porkels-* 
scn, Stein SkaptasonEgil Hallssoa. pá tdk kon- 
úngr tij máls : pér hafiS jafnan pat mál haft 
up{)i vi8 mikí sumár, at ]^r viIduS fara út til 
slands, en ek hefir^arum v^itt engan ol^skurð; 
ná vil ek segja yír, hvern veg ek ætla til: J)ér, 
Gellir! æíla ck at fara til fslands, ef Jú viU 
]^4ngat bera eyrendi mín, en aárir ísleh2kir''mehn 
]þá munu ekki fara til Islands,. f utr ^rín ek veit, 
hvern veg peim málum er tekit, er pú ferr me8, 
Gellir! En er konúngr háfSi hetta iippborit, 
Jdtti fieim, er fúsir voru ferðarinnar, en bannx 
at vat út at iára, höfð vi^ sik hin mestu svik, 
ok JwStti ill seta %ixi ok úírelsí. Ni5 fór Gellir. 
til íslands um sumarit, ok hafði með sér crSsend^ 
Ingar Olafs konúngs , færer^hann fltitti fram 
annat sumar á píngi; en sú var orðsendíngOlafs 
konúngs^ at hann beiddi jj^ss íslendínga, at |>eir 
skyldu taka viS peim lögum, sem hann hafði 
sett m&nnum í Noregi, en veitahotium'áf land- 
inu pegngildi' ok nefgildi, penníng fur hvéik 
nef , j)ann er lö væri fur alin vaðrhálsj- pat 
fylgði ok j^ví, at haán hét mönnum hér ímdt 
vináttu sinni f tillköminni ^ ef menn YÍIdi bon-i 
ura pessu játa, en elligar aíarkostum, pegar 
hann mœtti yiðkomast. • Yfir bessu tali ' sátú 
znenn lengi^ ok réðu.um Jepgi sin ímiUii pk 



V 



/■ 



1 

314 S- 132-Í33K. 

kotn J^at ásaint meií |>aim at lyktum at allra 

sampykt, at Jr^ir neita^u' |>eimi lögum ok svá 

' skattgjöfum oköllum |>eiiii álögum, er k;onúngr 

• I 

'beiddi? okfdrGellir utan patsumar, oká fund' 
Olafs *koxiúngs, ok hitti hamsí |»at hausjt í Vik 
austr, pá er bann var komina ofanáf.Gaittlanrdiy 
syá sepi ek vaBnti at enn mqni sagt vertia sfðan 
ri sögu Qlafs kpnúngs^ , p4 er á leið haustit sötti 
Olafr konúngr norðr í prándheim, ok Jiélt liði 
sínu inn til Niðardss, ok l^t ])ar búa til yetrsetu 
s^r, sat Olafr konúngr |>ann vetr i Kanpángi, 
sá var hinn l^di' vetr kohúngddms hans. 

133. KetiU jamtr* hét maðry hann var son 
Eymundar' jarls or Sparbúi* or prándheimi, 

N 

haníX flýði fur Eysteini konúngi hinum iUráða 
austr um.Klöly hann ruddi mqrkina ok bygði 
par sem nú er síðan Jamta'land; austr |>ángat 
fiý^ ok.fjöldi annarra maiina or prándheimi 
fyrir peim úfriði, pvíat Eysteinn skáttgildi 
prændi^ ok setti|>ar til konúiigs hund' sinn, er 
Saurr^hét, Sonarson Ketils jamtar var pórir 
helsíngr, yið hann er k^nnt Helsingjalánd, |>ar 
bygðr hann furst manna> en :er Haraldr hár- 
fagri ruddi sér til ríkis, {)á stökk -enn fjöldi 
manna or landi'fur hans ofriki, prœndir ok 
Ííaumdæýr^ okfjölgaðust J)á/enn bygÖir áustr 
{)ar á Jamtalandi, ok suxnir Idru allt á Helsingia^ 
land austr frá ha$nu, ok voru |)eir lyðskýldjr 

^)áiú, C, p^ L\ fíundiy F. *^ j*mti, ^iii. . 3^.p»uiidar, 
hin. *^. jSparrakiii, C \ S|»arabúi , hiK' ^) son ,. C, fl, (r, , M3 
/, K. ^} Sörr, *B, C, D, ti, X)' SÍerr. Í^; Öojrkvir, 'Íí 



I * 



isatK. 



■i * 



315 



undir Sría kot^iin^.- , £lic er Hákoil AJÍalsteins- 
föstri var fur Noregi , |)á settist friðt ok kaup- 
ferö or práudheia^ til Jamte^Iands , en sakir 
vinsælda Hákonar konúngs, |iá«dttuJaintaraust<^ 
anáfundhans, okJ4tftðuhpnuni hiýðni.sinni, ok 
guldu honum sk^tta^ setti hann |»eim lög ok 
landsrétty vildu peir, heldr |>ýðast Noregs koh* 
úng enn $t^janda til Svía konúngs, |>víat |>eir sögð- 
ustaf Noregi œttaðir, ok svá giöcðu Helsíngjar 
allir, pcir * ^tta$ir yoru nor^an um Kjöl, ok 
Ixélzt jþat siðan, allt til f>ess er Olafr digri okÓlafr 
fi^nski deildu um landaskipti , }ȇ hurfu Jamtar 
aptr ok svá Helsíngjar' undir Svía konúng, ok 
rht ^i landaskipti austr Eli^as^ögr^ en |>á Kilir 
allt norðr til Finmeirkr, tdk {fii. Stía kónúngr 
fikatt af Helsíngí alandi ok sv& Jamtalandi, sem at 
{ornu hafði verit, ok |>ó hafði f>at$yá lengi stati*/ 
it, at Jamtr* höfðu Svia konúngi skatt goldit, ok 
paðan voru sýslumenn yfir landinu, vildu3víar 
|>á ok ekki heyraannat, enn^undir Svia konúng 
hyrfi allt landit ^austi:. |>aðan, .|>at.er lá fut aust^. 
anKjölu } var par jþá,, sem opt eru d»mj. til, J<$ 
.at mágsemd qk vinátta væri meðrkonúngum, at. 
'þó vildi hvárr hafa ríkd allt, ]>at er eiga |>(5ttist, 
ok hann ^dttist.nöj^kura tiltölu hafa ^ haf ði Olafr 
konúngr ok látit.&ra 4)rð um til Jamtalands, 
,at\þat yár hans yili, at Jamtr veitti honum lyð- 
skylduji; ok hét peim elligar afarkostum, en 
Jamtr . g^u ) ráð aín^ ,ok sögðust vildu hlýðni 
v^ita S.yíq.ko nAngi. .; : . í . 

X) Hkr*leppr E um «inii« ^) þannigm > ^ 



V 



•\ 



V X 



3^6 



134 K. 



134. 'pA'oádrStioi'rason ok Steinn Skap'tá- 
son uttdu illa síiÍQm lut, er- þeif fórn eigi sjálf- 

. . . • . « 

ráSa, hvert er Jreirvildu. Steinn varmánna frí8- 
astr sýnum, ok bezt at ^érgjörr umallarfþrött- . 
ir^ hánn var ok skáld^gott, skartátnaðr mikiU bk 
metnaSarfullr. -Skap'ti f aíir Háhs haf6i ort drápu 
uttt Ólaf koiiúng, ok hafti k^nnt Steini, var svá 
œtlai át hann skyldi feera konúnginumkvæSit. 
Steihn mátti éigi orða bindaát at ámæla kon- 
íhgi bæýi með' sundrlausum otíum bk samföst- 
uh?. Báðir vbrU feir pdrbddr divarmæltir, peir 
sðgSu at kdhtíngr vildi verr hafa enn pélr/ er 
sonu sínaeör frændr höfáu senthonum til triSn- 
aíar, ok sögSu dífct hih méstii svifc, erkonúngr* 

- lágSi þá i úfrelsi, ok lét pá eigi ^kyldu Vera 
sjáHráðá ferða sinna^ KoniSngr reidd^ist péssu 
mfbk; pat var einnhverfl dag at Steinn gekk f ur 
kbnúng, ok spurr hann, ef hahn vildi hlýða drápu 
pfeirri, er Skapti faðir haris hafði ort um Wnn. 
Könúngr svarar: hitt mun fUrst rá<5, Steinn! 
at pú kveSir pat, er {>ú heBr ort um konúng 
jíittn. Stéinn ségir, at pat vat ekki, er tóahn hafi 
or t j j>vídt efc- ér efcki kohúngs skéld, en pb át ek 
kynni at yrkjð', |>á mundi yír pat pikfcjá , ser^ 

'ann^t umí mifc, heldr lítit veghgtj gekk ' 

- Steinn pá í brotit^ ok Jxittist víte,^*h;mt^ tilhorfSi, 
ok talaéi . ekki. igi'eira vií kbniSng. porgeirr 

. h^t ármaSr Olafs komingsy-ofc réð'fiir búi 

hans í Orkadal, hann var Bá par,' t>fc ^ heýrSi 

, orð peifra fconúngs ok Steins^ töf h»an heith 



'J ffir ileppr I um «Í7P»« 



V • 



■ t . 



>— w* 



, ^i^U; ,.pat variá^eiali^erri.ndtV. at^teCnn Ijdpst 
í þraiíjt'Oi: bæaujn;; ok sVösveiijin hsfiia :m'fcS hon- 
um;, ^ fdru f eir ;f?jrst uppá Gai;l£^]í*,4«^;(:ik svá lit 
«íían^.til |>e6S e£|)eirkomu.í jS^ftUr^?!;* ok at 
^ ^veldi fcomu, Jeir ' t;il HomSngs* í?ófts.|>«8§, ?r* 
por^^efrr reð ;fury.vbauð porgeirrw^iemi ]^r ^t 
vera 3ini^:nóttinaj.,ok^sp4jrr, hyerja.g^gpi am.< 

.:^ar liaa$'. St^ýia bðð hann fá, $ér: :hest . qk 

/sleáameí.} s^ Íu^ fifrjíar yar hftiíft^kít Jkprflii 
ipq^, . .porgeirr.syaw: eigi yeit«k,' hv&m vt^ 
afcténdst um ^rar.^.af,;hvártiJú,feE5;i^ökkifit 

; at, konú^^s If yfi» -fótíÁ mkj; ^Y^. aí • .eJBWí íaaj úlf t 
ffira.Wí, yk^;hÍBn;jfu.rí^ ^tfipa..sv«i;ar : 

5á|.t ; efe ^é s| snglt ísjálfeáái ,£ur.,ko,nl4jíigÍ5 Já 
ík^ . ek Jd icigí .syá.,fyir,Jí:ee;iun]i h«p).s ;: hami^bi;á 
^4íYes,ÍJi *k.[drí!pi4xina^nn, &(^n ^k.tai^ 
he5,t^;^i j . oJc.þalSi |i.yew' sinn .á , foak rlaupa , ep. 

:S|tjeia,n, spt,tist,'í. sle§ann}> fám:jþeir;.jþíír:ííei$, .SHaf, 

■ «*.#'!» ,W; f <5'*íi^9. .9tí? í-^ÞAr tilr pc þfi\i( ; kom» 
qni.wy^g^ninnájMsBÚrij^úcnaöalj^S^ðaft-fá feir 

. ^er flutiff i^ yfír |j(3a?$ji , . pkr fdiu swn ákafas*, p^ 

i*ög|«'l %fe:feíta.í|air;sem l^pijir.jfdr^,,, wiköll^ 

.u^^St yBy^,^q|i?i»gSíapBn,.ok^gu a^ f>yí .gtíSan 

forl^ein^, hva^ : sei|i,^9Íi; ,li;Qmu$ j^ir ^omu at 

Íyjeldi^jns dagSjl.Gigjca-til.bús^ porbergs Ar- 

.n,£t^^i}p^ rhajon V^f /^igi ;heima, en kpna hans 

yar.rh^ma, húnl^^t ;R^g|:;hildr, ok yairdáttiriErl- 

íng^ Skjálgssonar^ ^^'^ Steinn f)^r allgd^^? vi$- 

tökujr,, ;J)yíat ^íg; ypfu kuíinleikar miklia: ,meS 



I 
\ 



318 " 134 K. 

|>eim. ÍSá attnrír hafíi ymÍít^Ír^ J4 er St^inn 

haföi'farittil Noregs furr, áttí hanii'|»á sjálfr 

skipit, oikvár hann fonnaðr á skipinu , at jbann 

tom af hafi ntan at Gizka, . ök lágu peir far 

útvjð eyna,' f>á lá Ragnhildr á sængar rekkju, 

ok s^Ídi vérða léttari, ok kom allhart ni^, en 

presliF vár ehgi á eyjunni,**ok engi allnœrr, var 

Jfá ikomit til kaupskipsins, ök'spurt hvárt hökk- 

urr vaít pT^í á»skipiiiuj 'pwvar einn prestr 

á skípi, 'sá'^BárSr' hétf, vésl'fíízkr, *iSngr ok 

lœrör beldr lítt. ' ^endixiuenn' iáiSu- prest fara 

-til húss^^eí^ scf , át'íihtíá ÍhúsíSfeyju} píesú 

■ JtJttí feétti I)át mundi vanlii tóL5kiH," ten v^issS fá- 

» kunxiandi sfika^ ofe vildreíjgi ferá'; JA lágíi Stéinn 

orS sin til ViS'prest, ó!k lltólíS Hallii fata.' 'P^str 

svarar pá: fara mun ekj éf^^'^ferr irreð' m&r, 

f víat mér^|>ikkir mik'it trátiá at fér til 'tftíi^ága, 

vhvárs sem Við fiarfl ^ Stbinn 'segirji at faann vill 

•Jat gjarna tíl leggía^ ef haöA Vill Já ífara heldr- 

enn áðí. 8í8an f ara "þibi^ fit'- btejaa'f ^ 'ofc |>ár \til 

er RagtthiKfr vái*j títlu 'éí«6írir ræadi'htítí bárn, 

pat vár méybáríí ok Vafallián^úligt/^ {lá'sHrði 

þrestr bai^nit, cö. Steihil Irelt meyjuhni tíndir 

skirn, óK'liét sii mœi* pöi:ti:'*"Steinn ^af mey- 

junni ffngi'^ull , ' er hann * Íiafti á hehdi ' sér. 

Ragnhildr hét Steini Vi&attu sínrii * fúUkbm- 

inni, ok bað hann á sinn fund komá', 'irf'hðhn 

"■pættist hennar f^urfa. Steinn ^egir, át hann 

mundi éigi fleirum meýjum imdir skírn halda, 

') Brandr/ C, D, G, Kf L, S. 



} • ■ ^ • 

I \ t 

♦ ■ • - • » 

Vok skildust páu at Svá feúnu. ílá nii er l^ar 

. • ■■ • ^ . 

komit, er Steiön* heimtir pessi Mnrtiðöli at 

Ragnhildi, ök segir hvát hann hefil' hent, ok 

^vá. pat at hann mun vor&inn fur kontSngs 

reiSi* Hún segír [œétt at magni skulu* um 

.liöveixíuna vi5 hann; báS hantífar bí8a por- 

tergs bóndaj hÓH'^kipá5i honum h}á Eýsteiöi 

orra, s^ni sínum, hann var {)á 12 yetrd. Steinn 

gaí'gjafir- |>eiixí-'fey«íeÍHÍ' ofc ^RagntóiIffi. pbíí*- 

•bél'gí hafSi spurt^allt um fer5irSteiits,á^rhann 

koipa heim, ök var^hann feéldr iSfrýhri. ' 'Ragn» 

-liildrgekk til máls víö^hann, t>k segit -híonuiti 

allt^um hág' Sf eiífes , - llÝefsu ftírit rar , ok báö 

^hútí tíaftti* taka viö' Stéiilí^"qk' sjáá niál Hániá^. 

-fllo'rbergjr évarar: '^ck^héfírspurt állt únt 'ferðSr 

Siéínspökkontiiígr hefít átt örvkrjjín^ eptir 

porgeir ármanri sinhy '' ék er Steinn útlægr 

gíöi-r f ur endilángian Nore^g, dræpír ók tiltaekr, 

hvair sem harin- vérðr istáöinh,' svá ok píat at 

konÍSfagi* •ér hiún .téiðaáti) ök kann ek mér ríiein 

svinnu enn takast á hende einn útlendan mann^ 

ok hafa par íurkonörigs* reiSij ok lát þú Stein 

fara í brc^tt sem sk}dtast. Ragnhildr ávafar, 

at paú Steinn skyldu baeiíi í braut fara^ é8r vera 

Jar bæ5i ellá* porbergr bað hana fara,' hvert 

er hiin' viU: vænti ek |)ess, segir hann, 'þó at 

J>á farir, at.pii komír skjótt aptr, f)vfat hér 

1 'Gizka 'Stounu verá niest fín metorð. pá 

gekk fram Eysfeinn, son |)eirra, hann ms&lti 

^) al.matti* skal at megni^ Ai«,' 



, ' 



/ • 



.320 . .■ . '■ ■■ 134 K. 

s 

I 

své, ^t hf(nn/mvndi. gígí eptjr vera^.ef tad&r 
hans færi i braut. porbergr sagði |>^u lýsa 
mik].a ,|)rályndíi i |)essu ok ákaflyndi , ok er 
Jat yænsty segir hann, at piS ráÖiðJþQ^su, er 
yjkkr.,þikkir, |><S allmikiu, máll varða', en of 
najok^er þér œttgengt, Rqgnhildrí s^^rhann, 
-Qk.ySr. frændlíngum, at virðíi litils orð Ólafs 
.kqnúngs. Ragnhildr. svafar: ef férr yex all- 
jmjök íý^gjoLf. at hald^,Steín,^^4.fax:ðui:Qeð.hoa^ 

um.i fund 5rliags.Mw.? ^in^9 ^ír f4 hon«m 
liat; fpruAeytij .ei;haaa.koroistJþágíit í fciði fyrir 
J^.söki, l^á.v^nti ek^; at ^ haim taki yið-honum 
skjdtt j^fur, roin: Qrðu. ..^pprbexgr ,segir,, at Jhðnn 
mun'ekkiSteín fángaj senday ok, m3yngi.:Brlíngi 
■'þQ ð^rit.margt tilbera, þtt rer konúngi^eir mis* 
.|»akkat, jþjd at fat lei$fc ejgi ^f Jiaét tiJ. . Var 
Steinn nú |>ar ux3;l vetrinnv ^^ eptir jól komu 
tijl porbergs sendimen^ .Qlafci konúngs með 
|ieim erendum, at porbejrgc skal konpa á fund 
feans ÍFyrir b;ii$ja föstp , ak .yar lagt .ríkt vi8 pá 
orðsendíng- porbergr bar fetta fur. vini síiaa^ 
ok.leitaði ráðs við {>á<,. hvártá J)at skyldi h^tta, 
at íara til'mdts v^8 kojnúiö^ ,at svá förnu ^máli j 
en ilestir löttu hanipL J^s,. o^k kölluðu |)%t ráð- 
ligra.at'láta.Stein furri al bQndum, enn fara á 
f und konúngs, En pprbergr. var f úsari, at.legg j- 
ast pessa ferð eigi undir höfuð. ííökkuíru 
síðar fdr pprbergr til fun^ar yið Fin|i> brdður 
(inn, . ok bar., petta mál fur hánn, pk * ba$. h^m 
til ferðar með sér. Finnr svarar : íUt pikkir 



134 K. . ' 321 

x^ér bfkvœni slíkt, at póra eigi fur konu six^ 
at halda eÍBurð sinni við .lánardrottinn sinn. 
Kostmuntu eiga, $egir porbergr, at far^ eigi 
nema |>ú vilir, en pö ð^tjla ek at |>ú letizt meirr ' ' 
fur hræðslu sakir enn faoUustu vi9 ko^iúng. 
Skildust |>eir bræ8r reiftir, fdr porbergr sífau 
til fundar við Arna, brdður sinn, ok bað hann fara 
með sér til mdts við konúng^ og segja honum, * 
hversu háttat var. Arni svarar: jundarligt . 
pikkir mér um svá vitran mann, sem ]þú ert 
ok iurleitinnf er j^á skalt hafa rasat i sv& 
mikla úhámiiigju, at |>ú skalt hafa vorðit fur 
kottúngs réiði, |>ar, sem enga bar nauðsyn til;' 
pat væri nökkur vdrkunn, at }>4 héldir frændr 
|>{na eðr föstbræðr, en pétta er alls engi, at háfa 
tekizt á hendr islenzkmi mann , ok halda útlaga 
konúngs , <^ hafa nú |>ar fur i veði fé I>itt ok ^ . 
f jör ok' allra frænda pinna, jj^irra er |)inu máli ' 
vilja íylgja^ ok svá vina f>inna. pörbergr svar- 
ar: svá er semméelter, at einn er ökvisi' œttar 
hverrar, sú er mér auðsœnst úhamíngja foður 
mins, hversu honum glapnaði sona eignin ^ er^ - 
hann átti ]>ann siðarst, er engi líkindi .hefir 
várrar ættar^ pk 'daðlaus er með öllu; vmundi 
I>at ok sannaft, ef mér-pœtii eigi skömm við 
möður ' iðtna mœlt| at ek mundi pik aldregi 
kalla varn bröður. Snéri porbergr pá heim- . | 

leiðis . ok ' faeldr iS^kátr. Siðan sendi hann menn d 

^}'aukTUi, aftkrifiinuK* 
4 fintfti.. 




,\ 



■322 ..■JliL" .1.- = ^ 134 K. 

• I 

norðr tU pjcáadhéims, á. ífuiid Kálfs, brdðar sins, 
ptþaönþaiin koma tjJi Ag^ftness íflptóti sér. . Ok 
er sendin3.enn kon^u, ok hittu JLáLf^ .j^ábét hann 
Jþegar ferSinni, pk haf&i. ^gi orðifur. : Ragn- 
hildr ^endi mjBnn saustr á JaSartil £^}(ngs, fööur 
sÁns^ ok bað h,apn s^]ada.sér menn.- paðaii fdru 
synir Erlíngs, . Sig^^Sr. .plí .pdrir, o^ Jhftf &i,bvarr 
^irra^ ty ítögsessu^ v&l] ^kípaða ' ; f(^rfUj nd síðan 
léið síj;ia, til pess ei:.|>eir kpmu £ Gizka^ i^^éldu 
peír pprbergr J>a^an,|io]r^r in^landi^ ,J)á 14 far 
f ur feim Finnr ok Arni með tviær tuttögsessurs 
j5Í8wf<í.ru peir m^.eð/þyi li^ ölkinar&ir til pránd- 
heims, ok var Steínnj^r í iöf m&^^þfsítnyok er 
peir.komu til AjgðiaíieiS^^. þá var Jar.fyrir Kálfr 
ÁvnjS^oiLy ok ba^^i Vvfí^ögse^u y!9jskipfiS.a > síðan 
fórufeir meö liSii.sínu öllu inn tij Niööíbólms^ 
pk }águ :par un?, uÁ^tim. :, . Eptir ^» mprgininn 
áttu |)eir tal síní^jiilU pkrá8ager$ir,i vildiKálfr 
ok synir ErlíngSj^.at peir fí^rí I>á öllaliðinu inn 
lil baejarins, Qkí;Jftti þé sk^ikfi..aí.sköpu8u, en 
poi^b^rgr vildv|)ftt,eígi, lézt vilja furst fara at 
meS .T'SBgð,, pk l^t;^,/þjdöa komingi, sa^milig bQð; 
fi^I^ykktist rFinnr, fví ok syk ÁTnii var ná 
.|#t^48s tekít} :.f4ri4;.^ir Finnr ,ok.Ar»i á kon- 
mig^ ^furid fóir samaiqf. f Konúng^ h^f ði þá spurt 
uin.fJLÖlpcienni jþat, epi þejir.höfðu , pfc var hann 
.hel4r jBtyggri ræSunni^^ Fiwí- bau|:|ur pbr- 
beíg pk,3teí»j bQðJþa% at köftúugip ,$kyldi^gél:a 

«) ok á 9 tigu mímna, C, G, K, 5; bk ^ 3Q máfiJiíiV"A ^) 
Sh byrjar ^ áptr. ») T$í&ílx6s3, Gj /:- Hólms, Ð,^ Gw 



< • 



134K. TE^ESISSS 323 

fé svá mikit^ sem hannvildi sjálfr, enI>orbergr 
hefði landsvist ok veizlur slfkar^ sem hann haföi 
áðr, en Steinn lifsgrið ok hma. Konúngr sva^ 
rar: svá lizt mér, sem pessi för muni svá'helmr 
anbúin^ at J)ér munuð nú plkkjast hafa ráð 
við mér eða heldr meirr , en pess mundi mik pó 
sízt vara af yðr bra&Sirum, at Jþér mundu8* fara 
með her ímdti mér, enda kenní ek ráð j^essi, at 
jþeir Jaðarbyggvamir munn' her "úpphálsmenii 
at vera j en ekki Jarf mér fé at bjóíar.* pá áVar* 
arFinnr: ekki höfum vér bröðr fur |iá sök-liS 
samandregit, at vér munini yðr, 'tíeÍTa! bjóðá 
nökkurn úfrið, Jhá ok j^etta ök ekki &eníta Jað-^ 
arbyggjum, pvíatvér báðum {>á liðs, hléldhbeír, 
hitt til 'um ^fjölmenm várf , at vér vijdtm yð'i^ 
bjdða furst rvára pjdnostu, en ef j^at stoðár ekki; 
okviliS»pér |>ví neita, ók SBtlíð porbergi nökk- 
ura afarkosti at bjdða, pá munu vér nú Íara með 
Hð |yai , sem' vér höf um samandregit , á f ^ná 
Knúts konúngs hins ríka, ok vita hvárt hánu 
vill oss af höndum vísa , en til hihs gerumst 
vér ekki, át bjdða yðr né einn úfrið. Koni^ngr 
leit ^ Við hon^ni, ok mælti: ef 'jér bræðr Vilii 
sverja niér pat, atfylgja már' utánlands oic ínn- 
anlands, ok skiljast éigi við- mik, nema ttíilt 
sé lof eðr leyfíý eigi skuluð f ér leyná miki^ tíí 
|>érvitið mér svikræði veitt, pá vilek takasaéttiif 
af yðr. Síðan fdr Pinnr tilr liðs síris, ok ságðí,* 






*) ilh' hyrjar l apit^ 

.-. . .■;. X 2 



\ 



•324 - 134 X 



hverjaoko&ti konúngr; baföi peim gerva, Befa 
Beir eíðail ^aman táð sín; sagbi porbei'gr) at 
bann.vUl peqna.kost fjir sína hönd: er ekdfúss 
at fl^ýj^ ai^ eiginurní mínutn, ok sækja til útlendra 
höí6íiig)a, -aðtla ek mér Jat til sæmdarverða 
munu, at fylgja OUfi kojcLÚngi, gk at vera par, 
ftew h^nn, er.; pá svarar Kálfr : enga mun ek 
<^|ða yÍAfi^ Qlafi konúngi, en vera pá . eina hríð 
h&rí.lamdi^ er-^kiihield veizlummínum ok met- 
orð:um} o^konúiftgr'. villvéra vin mÍDn, ok er 
|)at ;mina vili, at svi, gerim vér allir* Finnr. 
^varar : til j^ess er ek ráðinn^ atláta koni^ng einn 
rá^a skf-ldögunx dkkarx. í milU. Arni Arnason 
mæltií. tijpess ex.ek. ráSinn, atfylgja per, por- 
Ip^jTgr.brdSir! pfí,at J)ú viiir berjaðtimdti Olafi 
konuqgi.^ pá ];nuA ek eigi t\ú við fjik sk,iljast, 
ajlr^helzt er nú'tekr /þú svk gott ráð upp, ok 
mimekfylgja^kkrFinm, bróðurmínum, oktaka 
Jajin kosí.up.p,,.se«l Jiö 'SJáiö ykkr til.Eanda. 
Q^^gjgujþeir brœ8r 3 í eilt skip, pprbergr, Finnr 
ok.Axiiij ok i^ru. imntilbæiarins, pkgengu síðan 
4 koi^ú^gs fund^ för |>á fram j^etia sáttJDqál, at 
jþeir bræðr svörðu kouúHgi eiða, "þá leitaði 
Finnr' SteinjL 6a^);tg,.við konúng, en konúngr 
s^gði, at Steinn skjyldi í friði fur honuni fara, 
hyert er hann vil4i.: en ekki mnn hann með 
n^ér. vera, segir konúngr síðan , mun hann pat 
o]k eikkk lasta. pá fór porbergr út til liðs síns. 
För Kálfr |>aðan útá Eggju til búss síns, 

*) poibeigir , C, Z>, E, Gy /, Ki L^ $• - 



134-135 K. ' "^*^— — ^ * 325 

en Finnr för lij, konúngff, en f>ortergr ok Ái*ni 
ok annat lið feirra fór heim. Steinn fár su8r 
með ' sonum ílrlín^s j ok um Várit ^nimma fór 
Steinn vestr tilEngland^, ok gekk síSan til 
handa Knúti kohúngi hinum rika, ok var með 
hoaum' 1 grfSu yfírlœti* ' ' 

136, pá or Finnr Arnason hafSi litla hríð 
dvalizt meS Olafi konúngi, pá Var pateinnhvern 
dag^ at konúngr kallaði Finn til máls við sik, tok 
enn fleiri menn , j^á er hann var jafnan vanr aX 
hafa við ráðagerSír sínar. pá mœlti konúngr, 
ok segir svá: sú ráðagerð staðfestist í sf api mér, 
at-ek ætla mér í vár at bjóða út léiMngri af öllo. 
landi, bæði at liði ok skipum , ok fara síðan með 
her pann al|an, er ek má fá, ímóti Knúti kpn- 
úngi hinum ríka, ^víat ek veit um J>at tilkall, 
ej: hann hefir hér í hendr mér tíl ríkisý at hann 
muri J)at éigi at engu hafa ætlaj nfu er J).er pat 
at-segja, Finhr Arnason ! at ek vil, jat pá'^farir 
sen^diför mína norðr á Hálog^land, ok hafir par 
útboð, bæðí at skipum ok liði, ok stefnir öUu pví 
Uðitil móts við mik til Agðaness; síðannefndi 
hanu aðra m^nn til , ok sendi- sum^ £ pránd* 
heim, en suma suðr íland> svá at hann lét j^etta 
boð fara uní allt land. pat er at segja frá för 
FinnSy at hann hafðiskútu^ ok á nsérr 30 manna ; 
en ér hann var búinn, Jiá fdr hann ferðar sinn- 
ar, til pess er hann kom á Hálogaland, J)á.stefndi 
hann^íng við. bæudr, ok bar .J>áupp eýrendi rfn^ 
ok krafði leiðángrs fur hoA'd Ólafs^ konúngs} 



í y 






326 . "■ 135 K. 

1 • • 

I ' 

bændr áttu í héra^i stór skip ök leiSángrsför; 

skipa^ust^ {)eir vel W$ orðsending konúngSy ok 

bjöggu skip sín pegar. En er Finnr sdtii norðr 

á Hálogaland , jþá átti hann píng við bœndr, en 

géndi mennsína nökkura:fur eer, at kref ja útboðs. 

sém honum sýndist. Fininr sendi menn sína í 

' Bjarkey til pdris hunds 9 ok lét |>ar kref ja leið- 

ángrs sem annarstaðar; en er pörí komu fiessi 

bað konúngSy pá bjdst hann |»égar til ferðar, ok 

^ skipaSiJiúskörlumsínum á pat hit mikla skip, er 

hann hafði haft áðr um sumarit til Bjarmalands^ 

bjö hana pat með síns eins kostnaði. Finnr 

stefndi saman öUum Háleygjum peim^ er norðr 

Ýoru f)að^n; kom par satpan um várit lið mikit, 

okbiðu til |>ess, er Finnr kom norðan; var par ok 

']þá kominn pörir hundr, |>á er Finnr kom j lét 

'hann blása til hús|)íngs leiðángrs liðinu öllu; á 

|>ínginu sýndu menn vápn sín^ svá síem aiðvandi 

er tily var SV& ok ransakat útboð í skipreiðu 

hverri; en er petta var atgjört, pá mœlti Finnr: 

|>ik vil ek at fiessu kveðja, pörir hundr! hver 

boð viltu bjdða Olafi konúngi fyrír áftökfi Karla 

[ hirðmanns hans, eða fur rán pat, er |>ú tdkt fé 

hans, norðr i Lengjuyík? nú hefí ek konúngs 

umboð u,m petta mál, en nú vil ek vita svör 

|>ín. pdrir litast um, ok sá hann til beggja handa 

sér standa marg^a menn, kendi hann |>ar Gunn- 

stein^bróður Karla^ok marga frændrhans ok vini ; 

{>ámæltipdrirhundr: skjdteruboðmín^ Finnr! 

. ^) hérsíeppr E um sinn* " • . • 



135 K- y'' ' ' -"- !!S? 327 

at ek Til'fesla allt mltt mái undir kbnúng ok 

haus döm; pat er Honum ^ikkir at-^vi8 mik. 

Finnr srárar :- Jat er ilii Hhest ván , at fícr sé ná 

XÐÍxim saémdar af ujjur eSr;virííngar, pvfat nú 

beint munt^I^á. verða at fésta á mion dóm, ef 

sættast skaL pörir^svarárs pá aetla ek pat enn 

allvel komat, ok skal patfiá eán ekki undan draga. 

Gekk párir/þá til festu, ok fekildi Finnr pat mál 

allt^furý síSan segir Finnr upp s&ettina, atpdrir 

skyldi gjalda konúngi lOmerkrguUs', enGunn'* 

steini [aSraT 10 mérkr, en |>eim frændum* l>in- 

ar priÖju 10 merkr fur rán ok féska8a,-ok gjalda 

nú upp f>egar í staá* ; . ok pat liieð , segir Finnr, 

at ^ú skalt nú franlselja tn^tiit 'þkt hit mikla qk 

hit gtíða , ' er fú tdkt kf Karla dauí um. pdrir 

kveðst ekki men tekit hafa, '■> pá gekk Gunn- 

steinn fFam^ ok sagði at pdtir hefði tekit mehit 

af Karla datíðum, .ok $agði at Karli, hefði menit 

á hálsi sér? pr hanii gekk til fundar yið póri, en 

J>á var af honUm, er vér tdkuzn lík hans. pdrií 

Ihzl ekki hugleidt hafa um men pat: en {^dat 

' verit Ifiafi nökkut men, pá mun pat heima liggja 

í Bjacrkeyíu. pá setti Finnr spjdtsoddinn fur 

brjdst pdri, ok mœlti, at hann skyldi pá fram- 

selja raenit, pótt honum pætti allmikit fur. 

*) sílfrs, C. ^) ok þeim frœndiim f feðTgum, C) aðTiarlO merkr, 
cn fyrir Ván ot féfekað'a, hin, ^} Jiórú- srarar : þetta er mikit fé- 
gjald* Hinu er anpar kostr, at lokit.sé sætt allri... {þdt fjTÍj^, 
V. i Bf G») þórir mælti, sagð'i.at Fiiuu' mundi Ijá houum fresta 
at leita lana af sreilúngum síuum, Fiiuir bad" hann-gjalda þegar í 



/ 

1 



328 ; : . -^ ' 13SK. 

pörir ták pá mi^i^t af hálsi s^r, bk seldi Finni 

Síðan snéri pörir í braut, ok á skip sitt, ok mart 

manna með honum; Finnr gekk útá skipit ept- 

ir honum , ok tdku |>mr upp rúm , j^eir f undu 

u^dir piljum niðri við siglu tunnur 2 svk mikl- 

ar^ at |þeim jþdtti öUum mikil undr at vera, 

hve miklar yoru. Finur spurr póri, hvat i 

tunnum |ieim hinum stdru væri. ' pdrir ségir, at 

par væriidrykkrhans. Finnrsvarar: favigéfr|>ú 

oss ekki at drekka, félagsmaðr ! svámikinn drykk 

sem |>á hefir ? pdrii' miœlti , at renna skyldi or 

.tunnunni i bolla, ok gefa þeitki. Siðan var |>eim 

Finni gefit at- drekka ^ ok var pat hinn bezti 

drykkr« pá bað Finnr pdri greiða féit af höndurai 

eðr segja^ ef hann vildi eigi greiða^ pörir bað 

hann gánga á land uppi ok kveðst pár mundu 

greiða. Gekk Fii^nr }iá á land upp ok hans 

menn, |iá kom pdrir þar^ bk greiddi féit, var 

f>á reidt or einum sjdði 10 merk;: vegnar, lét 

hann |>á fram knýtiskauta marga, var i sum- 

ummerk vegÍQ^ en i sumúm hálfmerk, sum- 

um aurar nökkurir. pá mælti pdrir : |>ey:a er 

lánsfé^er ýmsir ipenn hafa lánat mér, pvíatr 

uppi ætla ek nú skotssilfr |iat, er ek átti. .Síð* 

angekk pörir á skip út, en er hann kom aptr, 

J>á reiddi haim silfrit smám ok smám/|>á leið 

á.daginn} eii.'|>egar et píngit sleit, |>á gánga 

menn til skipa sinna, ok bjöggust til brottlögu, 

^tdku xtienn |>á at sigla^ hverr svá sem búinn var ; 

kom J>^ svái at flestir höfðu i brott. siglt, sá 



^* 



135 



329 



r 



Finnr ^á at |)yntist li$it um hann^ kBlluSu menn 
*pá'á hann,<ok*báðuhann verða l)úinn, var pá 
eigi greiddr enn einn priðjúngr iFjárins. pá 
mælti Fiiinr : seint gengr gíaldit , pdrir ! sé ek^ 
at jþér |>ikkir fur at gjalda féit , skal nú ok^ kyrt 
láta furst ví5 I>ik at sinni^ skalt |>ú nú ok greiða 
konúngi-slíkt féit, sem eptir er. StóðFinnr j^ 
upp, ok snéri á braut. pórir mœlti: vel |>ikkir 
mér l>át, Finnr! at nú skili með okkir furst at 
sinni, en við skal ekleita at gjalda j^essa skuld', 
8V& at konúngi ok bátum ykkr J>ikki eigi vat* 
goldin. pá^ekk Finnr tilskipa sinna, ok sigldi 
eptir liði sínu. pórir Va'r5 seint búinn ór höfn- 
inni, ok er segl |>eirra kömst upp, {>á héldu petr 
út [or Vestrafirði', siðan á haf út, ok sqðr með 
landi, svá at sjárr var ( miðjum hlíðum^ en stund- 
um vatnaði land , lét hann svá gánga suðr allt, 
{lar til er faann lét í Englandshaf^ ok kom fram 
í Englandif fdr hann síSan á fund' Kndts kon- 
úngs, ok tdk hann vel viS honum ; kpm pat pá 
upp, át pdrir haf^ of lausafjár, nafði hann par^ 
\k alltjausafé f>at, er faanil hafði faaf t af Bjárma- 
landi faitfurra sumarit, ók svá f>at er faann tdk 
af peim Ka^rla ; en í tunnum |>eim hinum miklU| 
f>á vár botn íur innan pann botninn, okallskamt 
i miUi , ok var |>ar drykkrinn í milli , en hvár- 
tveggi tunnan sjálf var reyndar fuU af [guUi' ok 
grám skinctum, björ >ok sáf yalai Var pdrir síðan 
með Knúti konúngi umhríðf enFixinr för meS 

») ^ hyTJar-M hpir. -^)' tiín Vcetfold, D. ^3 v. »' hin. 



A 



330. - "/ ■ S? , 135-136 K. 

]^tli5, erhann fékk, til mdts við Oláf konúng, 
ok segir lionum allt af; ferSnm sínum,'ok svá 
]^at meS át liann kveðst pat hyggja, at pdrir 
vœrí or. Iðíhdi stokkitin, ótvestr til Englands á 
fund Knúti konúngs : ok ætla ek hánn óss dfiarf- 
an vera. Koiiúngr svarar : trúi ek |)vi, at pór- 
ir Tnun oss vera úvin, hvar sem hann er^ ok 
|)ikkir méf hann jafnan betr firr mér enn nœrr. 
136. Asmundr Grankelsson haf éi verit pann 
vetr á Hálogalandi í sýslu sikiui., i ok var heima 
með föður sinum Graakeli. par liggr til h^fs 
'útver, er bæ6i 0r selver ok íeggver gott ^ f^^gl" 
ver ok £skaver, hafði pat lengi at iornu legit 
til bæjar Grankels ok iþeirra f eðga , en Hárekr 
or pjóttu veitti tilkðdl, var nú svá. komit, át 
hann hafði haft af verinu 511 gögn nðkkur miss- 
eri 7 en |»á pöttist Asmundr ok peir feðgar hafa 
traust konángs til allra réittra njiála^ fáru {>eir 

]þá báðir feðgar á fund* H^reks um várít, ok 

* f ^ 

sögðu honum jarteinir Olafs konúngs, er As- 
mundr fdr með , at hánn skyddi láta af tilkalli 
um verit. Hárekr tekr ^ví |)i(ingliga, sagði 
undr, at Asmundr færi xpéS slíku riSgi ok öðru 
til koniings: hefi ek öll sanbindi ti! míns máls, 
en pú,. Asmundri'skyldirkunna at ætla pérhdf 
um síðir^ hvat |>ér hæfir, |)óat ná jþikkist pú 
mikill, fur f)v{ er pú hefír könúngs traúst, er 
J)á ofc sva, ef pér hlýðir 'atdrepa snma höfð- 
íng^ ei^r vænay.ok gera^at <Sbdtamönnum,« en 
ræna oss, er furr jþóttumst kunna at halda lut 



læK. . 331 

mfnam til fulls, pdat oss væ'ri jafabornir memi, 
en nú er þat allfjarri, at {>ér sé$ osa jafnborn-- 
ir tpennfur œttarsakir. Asmundrsvarar: pess 
kenna margir af pér, Hárekr ! at pd e^tættstörr 
ok ofreflismaðr við at- eiga, sitja |)ví margir yfir 
skörðum lutfur Jéf, en pd pikkir mér pat nú 
likara, at J>ú, Hárekr! veriir annarstaðar til at 
leitð| at hafá fram újafnað jþinn,, enn hér vi6 
osSy ei$r taka svá mj ök afiagay sem petta er. Skild* 
ust síðan við. 6V& búit» Nökkuru síðarr sendi 
Hárekr húskarla sina 10 eðr 12 saman til vérsÍQS 
með róðrarskútu eina mikla. peir fdru siðan í 
verit, tóku par allskonar veiðiskap, ok hldðu 
ferjuna, ea er peir voru í Urautbúnir^ kom at 
jþeim Asmundr Gránkelsson með 30 mánna, ok 
bað f>á láta laust fángit allt ^ |>at er peir hbfðu 
fengit. Húskarlarnir svöruðu úbrátt um. Sið- 
an veittu }>eir Asmundr peim atgaungu, kendi 
{»á liðsmunar, voru húskarlar ^Háreks sumirb^rð- 
ir^ sumir sœrðir, sumir á kaf reknir, en farmr- 
inn af þeiat tekinn , ok færðr braut af skipinu, 
ok höfðu peir Asmundr hannj komu húskarlar 
Háreks heim við svá biiit, ok sögðu Háreki ferð 
sína 9 hann svarar : tíðindi |>ikkía nýnæmi öU, 
Jat hefir ekki furr verit gert, at berja menn 
mina. Nú var petta mál kyrt, ok lagði Hárekr 
eigi orð i, ok var hinn kátasti. Hárekr lét húa um 
várit snekkju tvítögsessu, ok skipaði húskörlum 
sinum, okvarpat skip búit allvel^ bæði at mönn* 
um ok öllum reiða} fdr Hárd^r um várit í leið- 






.< 






332 * ^ I3ö-id7x. 

^ngr, en er liann fann Ólaf konúng, pá var ok 
par fur Asmundr Grankelssön, kom konúngr 
|>á stefnulagi á með ]>eim Asmundi, ol; sætti 
hann þá, var f est á konúngsdöm um mál J>eirra ; 
síðan lét Ásmundr flytja vitni til |>esS| at Gran- 
kell hafi átt verit, ók 'þá dæmdí konúngr^ sem 
vitni báru, vui;8u ]>á ^ökk málaefain, ok vurðu 
húskarlar Háreks bdtalausir, en^æmt verit til 
handa Grankeli. Háifekr Segir^ at honum var 
skammlaust at hllta konúngsddmi um mál peirra, 
hvern veg sem enn vildu f>au mál skipast síðan. 
137. póroddr Snörrason hafði dvalizt með 
Olafi könúngiy þá er Gellir porkelsson fékk leyfí ' 
af konángi at fara til íslandsy sem furr var ritat, 
ok var hanuv pá með Ólafi konúngi^ ok undi stdr* 
illa ófrelsi f>vi^ er hann skyldi eigi fara f frelsi, 
hvert er hann vildi. öndverðan J>ann vetry er 
Olafr konúngr sat innf Niðargsi , lýsti hannfjþvf 
jafaau, at hann vildisenda menn til Jamtalandsy 
at heimta skatt^ en til Beirrar f erðar voru menn 
ekki fúsir , j^víat af Iffí voru teknir sendimenn 
Olafs konúngs, f>eir er hann hafði furr senda^ 
Prándr hvíti ok peir 12 saman, svá sem. enn var . 
furrritat, ok höfðu Jamtar síðan^ haldizt f hlýðni 
Við Svía konáng. pdroddr Snorrason bauðst til 
jþtassarar ferðar, f>vfat hann hirði ekki.um/ hyat 

^ yfir leið, e^ hann færi sjálfráða i f>at f>ékktist 
konúngr, ok förupeirpórofldr síðan 16* saman, 

. ok komu fram austr á Jamtalandi^ ok sdttuheim 

" , a) 12, hin. 






> / 



137 K. .. " 333 

» 

Jþann mimn^ er pdrárr* het, hann var' jþ^ lög- 
znaðtr ok mestr metorðamaðr, J>yiat hann var 
settrpar stjörnarmaðr yfirjieim; f>eir fengu par 
göðar viðtökur, en er |>eir höfðu |>ar litla hríð 
dvalizt^ J>á báru feir upp erendi sín vií pór- 
ar^ i hanii se^ir^^tfur jieim svörum réðu eng- 
um mun síði^aðrirlandsmenn ok hðfðípgjar enn 
liann, ok kveðst mundu píngs kveðja til slíkra 
mála ; var svá gert^ at J^íngbóð var uppskorit plc 
stefht píng fjolmenty fdr pdrarr til pings^ én 
sendimeim dvöldust at hans meðan. pdrarr bar 
l^etta mál fur aljþýðu, en ]>at var afráðit, at jþeim 
skyldi ha>da (ar, til |>ess er sýslumaðr Svía kont- 
úngs kvœmi austán, skyldu peir {>á stafa fur 
peim^ slikt er hann vildi^ með ráði landsmanna^ ' 
en gera hitt yfirbxagð á . fur f>eim ^ at péir vœri 
fur {>vidvaldiry at|>eir skyldi skatt^insbiða^-til 
{>e8s at hami vœti samandreginn til handapeun^ 
ok skyldi skipa |>eim á vistir 2 [eðr 3* saman. 
pdroddr yar við annann mann at* pdrars , par 
var jólareázla mikil t>k samburðaröli margir 
vðrvi j^ar b^ndr or ^orpinu, ok drukku peir alUr 
sainan um }dlin} paðan var eigi lángt^annat 
Jfot'p , ]>ar bjd mágr pdrars, rikr ok auðigr, 'J>eir 
mágar drúkku saman jdlin^ f>eir mágar drukk- 
.ust á^ en pdroddr ok bonda son, ok var ka^p^- 
drykkja, ok siðbn fdru í kappmœliv ök mannr 
jafnað um ^orðmenn ok Svia, .ok ]>vi- n^erst 
j^ætti^peir.umNoregs koniing ok Svia konúng^ 



# 



334 ■ g 137 K. 



> \ 



ok svá um 'þ&j er furr höFSu yerít, ok um skipti 
konúngá, ök svá um rán Jþau, er fuirr höiðu 
verit, ok fá voru. • Ef konúngar várir, segir 
böndason, hafa fleiri menn látit fur Norðmönn* 
uui, |>á'munu menn Svla kónúugs |»essu jafna 
ef peir koma austan eptir jölin, ,með 12 manna 
f)örvi, ok vitiðrpér dgerla vesalir menn, tilhvers 
^r eruð dvaldir. pc^roddr hugsar nú sitt mál, 
eu margir drögu at gldtt|> o^ fengu J^eim morg 
hnæfilyrðj, ok svá kqn'ángí |»eirra , ok mælti ]^á 
olitmeð peim^ ok fdrpát |)á dléyTit, eráír var 
leyntt:með|>eim. Jaititúm, ok {)á pdródd faafði 
áðr ekki' grunat um. : Eptir um daginn tóku 
|)eir pdroddir, ókföruhautrhaiis, klðeði sih ok öll 
.vápu sin, x)tk lögðu ^tii handargagns sér, ef'jþeir 
vildi skjdtt tiltaka;"umndttina^.er ménn yoru 
sofnaðiií , Ijdpu péir f brott til skdgar. Um 
n^rgimnn, er menn vtírðu vak^ir við brautlaup 
{>eirraý fdru menn 'eptírfieim með sporhunda, 
okfundu |>á í skdginum,. par sem 'þeiv höföu 
idlgizt, |>eir færðu |>á heini í eina skemmu með 
sér, |>ar Vjar gröf ein I skemmuuni , var, |)eim 
pdrpdd par^ kastat í niðr, ok vár j^ar hurð læst 
fur , |>i^r höfðu feir lítinn mat% en engi klæði, 
nema í«au em, er peir stdðu í} ok er J^ir komu 
i g;röfina, settust J)óir niðr áhálm; Já^ fdr pdr- 
arr ^ok fallir fr6lsíng)ar hans til mágs síns , ok 
skyldu<|>0ir'{>ar drekka pá^ |>at sém eptir var 
jóknna. prælar pdrars'skyldu gásta grafarínn- 



^') 3S[er ^^leppr Liím" §iná. 



A 



137 K. " . . " .335 



* 

< 



ar meían i peim Jrœlum var ætláíf ðrykkr ndgri 
en |)eir:stiltu litt drykkinum, pegar Jeirskyldu 
síálfir fur sjá, ok gerðu s)^ ^egar öMSa hit 
fursta .kveld , er bóndi var heiman. fárinn ). én 
er |)eir fóttust verá fulldrukknir |)rælarmr, pá 
jnæl.tu peir sín ímiUi^ er.ipat skyldú færagrafar- 
ínönnum, at þá skyldi eigi skortá; p^ir .gerðu \ 
ok svá. p<iroddr krað |>eim kvæii, ak Sikemti 
|eim, en. þeix sögðu: hann mundu y era .rirð^iga* 
maúamikinn, okgáfu honum kerti itíikit niðr 
í gröQpi> ok l]ó$ Á kertinui |>á komu/út |>eif- 
}>r8elarnir, er áðr höfðu dnni verit^ ok kaUaðu 
ákafliga^ at hinir skyldu }>á inn fara, eiL hinir ' 
hvácirtveggju voru J>á svá öldðir, at feir * hvái;- ' 
igir hzku aptr akemmuna né gröfiha; j>i.ristu 
J)e^r pótoddr i sundrfetla' sína i strengi, , ok 
knýttu &amáh, [undu siðan fra öði^m eodslnum 
í hnoða', ök kastaðu upp í Lskeihmuglugginu 
oká gdlfit^ |)ar til er pat vafðist um arkar* fát ^ 
einn; peir leitaðu {>á til upp at fara, lypl^i pd«- 
oddr upp föronáut sínum, til peés er hann: stó5 á 
öxlum honum , siðan las hann sik Uppi. skemm- 
uua, .liá^skorti par.eigi reip^ ok léthahnpau 
siga imdti pdroddit bk er hann skýldi pdrodd 
^Pp.driiga^ f>á fékk hann 'ekkiatgert^ ^ mælti 
pdroddir at hann skyldi kasta reipinU yfíí bita 
'Þann, er 4Í var skenimunni^ ten gera lykkju á 
endauium, ok bera .^|i«rr. í ViSuok grjót,.«vá at 

*) ft^fí; híÁ\ 'i) gei-d'u snid-á '(s'nyd", 1)^ '/ eoáahiiiii, ' C, /), 
^' ^O örku, C, E, 5. ... * 



. V 






« 



336 ^- 137K. 

pat væti meirr énn jafnvægi hans ; hann gerSi 
svá, fdrupásíginhiðr í gröfina, enpóroddrupp; 
pá tóku |>eir sér klæði í skemmuni , sem |>eir 
lurftu,, J)ar voru nökkur hreinstökkur ok skáru 
peir af fiitjarnar, ok bundu Undir sik Öfgar, en 
áðr f eir fdru í trottu, lög8u peir /eld í kornlöðu 
e}na mikla , hljópu síSan i braut í niðamyrkri ; 
hlaðan brann öU, ok mar t annara .húsa í J>orp- 
'inu; |>eir pöroddr föru um alla ndttina, en fál- 
ust at d^gi. Um morgimnn var peirra saknat, 
var ^ farit pegar með sporhundai at leita peirra 
úllavega frá bœnum, en' hundarnir rKktu spor- 
in aþtr til bœjarins , pvlát ^eir kendu af hrein- 
stökkuttum, ok rökdu |>egarsporin,,sem klaufirn' 
ar liöfðu vitat^á hreinsfitjunum, ok varð ekki 
leitat peirrá. peir pdroddr.fdru lengi um eyði- 
merkin^, ok eitt kveld komu peir at einum 
litlum þæ, ok gengu peir |>ar inn; {)ar sat inni 
' karlmalir ok Jsiona við eld , nefndist hann pi5rir : 
en|>etl;a er koná mín, er hér sitrTÍðeldinn, hann 
ÍLvefi j^Ur eiga húsakotin ^ bauð hann peim par 
Bt vera utn ndttina , jþat þágu peir j hann segir 
|>eim|>át,:át hannyar |»vi par kotainn, at hann 
hafi flýit or bygðum fur kríga sakir* peim pör- 
oddi^vai: |>ar unninnhinn bezti beini, ok matað- 
, nst pait I^ar öll við eldinn; sfðan var búit um 
IþÁ pdtodd J^r i sætinu, o& b}öggust peir til 
8vefn«, |>á var enA log ár^tfdinum; pdroddi varð 
ekki mjök svefnsamt, ok vakti' ha2|in um hríð, 

^ * *) íftr 9leppr E um tirtn. 



\ 



"\ 






137 K. 



337 



.en foronáutr hans sofnaðipegar; ]þá sá pdroddr, 
at j^ar gekk fram einn úngr znaðr svá mikill, at 
pann pdttist engaii, síi hafa jafn mikinn, sjámai^r 
var { s'karlats kyrtli rauðum öllum hlaðbúnum 
í fald niiir, öU voru hans klæði við gull l)úin, 
svá var hann ok hinn vænligasti sýnum sjálfr. 
pdroddr heyrði at haíin ávítaði |)au um |>at y er 
|>au tdku vi$ gestum, |>ar/ er |>au höfðu sérvarla 
matbjörg. Húsfreyja svarar: ver pú eigireiSr, 
brdðir! sjaldan hefír petta at borit, veit pú 
peim heldr nökkura hjalp eðr gagnsmuni , jþvCat 
fá ert betr tilf ærr enn við. . pórpddr heyr8i|>at, 
at páu nefndu hann Atnljdt gellina ^ ok svá |)at 
at húsfreyja var systir hans. póroddr hafði ok 
heyrt getit Arnljdts gellina fyrrum^ ok svá |)at 
með at Arnljdtr var hinn mesti r^nsmaðr ok 
spellvirki ok stigámaðr , lá úti á skdgum, ok 
drap hann til Qár sén Ná sváfu ]^eir pdroddr 
af ndttina,]þviat Jþeir vor u m j ök mseddir af gaungu, 
en er lifa mundi priðjúngr nætr, pá kom far Arn*" 
Ijdtrgelliniybaðhann þá uppstanda okbúastferð- 
er sinnar; |ieir pdroddr spruttuá f œtr^ok klæddust^ 
var peim fenginn dagverðr sinn ; síðan fékk pdr- 
ir {>eim skíð hvárumtveggja; Amljdtr réðst pk 
til ferðar .með x|»eim j steig hann ok á skið, ok 
voru f)au bæði laung ok breið. En pegar Arn- 
Ijdtr laust við skíða geislanúm'^ pá var hann 

}>egat hvar fjarri peim, pá beið hann ok sagði, 

I — — 

'} gislamiiii G» 

4 BivDz. * * 



A 



t 




338 



137 K. 



' at Jþeir muridu hvergi komast at svá búnu , ba5 
hann |)á stíga á sklðin- me8 sérj peir gerðu sVá. 
Stdð pdroddr nærri hoHum, ok hélt^sér tveim 
höudum undir belli Arnljdts, en förunautr 
pdrodds hélt undir belti honum, s*kreií Arn-/ 
Ijdtr |)á svá hart^ sem hann væri lauss , jþeir 
komu til sælu' húss nökkurs, svá at |>riðjóngr 
var af ndtt, drápu, pcir sér upp eld, ok bjöggust 
til matar, ok er j>eir mataðust, niæhi Amljótr, 
bað |>á engu niSrkasta af-matnum, hvárki mola 
rié beinum- Arnljótr tdk ar serksér einn silfr- 
disk, ok mataði^t hann |>araff en er |>eir Arnljótr 
höfðu matazt, hirðir Araljdtr leifar |>eirra; síð" 
an bjöggust þeir til rekna; í annanri euda húss^ 
ins var lopt uppi á |>vertrjáraj fdru |>€Ír Am- 
Ijdtr f>ar lipp áloptir, ok lögðust par til svefns. 
Arnljdtr* haf6i 1 hendi höggspjdt mikit, var falr- 
inn allr guUrekinn^ en skaptit var eigihærra, enn 
taka mátti hendi til fals , hann var -gyrðr sverfti 
gullb.únu , peir höfðu vápn sín ok klæði á lopt- 
inu hjá s^. Artiljdtr baS pá veía hljdísama, 
hann lá fremstr á loptinu } litlu síðarr ennfeir 
höfðu umbúizt komu |>ar til hússins menn 12 
saman, voru ^blI kaupmenn^ ok ætlaðu tU Jamt^ 
alands með varniug«inn$ en er peir komu í 
húsit, getSupeir um sikglaum mikinn, ok voru 
kátir , gerðu J>eir f urr sér elda stóra, ok ejr J>eir 
mataðust,-^á kastaðu f>eir niðr brsði molanum 
ok beinum öUum út or hiSsinu } síSan b jöggust 

*} sáltt Cj iS, *) Hér sleppf G um sinnt. 



• < 



137 K. ' 339 ' 

þeit til'svefhs, ok 16g5ust niír 1 sœtinu upþ 
frá eldinum; en er peir höfðu litla hríð sofít^ 
pá kom l^ar inn trdllkóná ein mikil, oker hún 
kom inn, sdpaðist hún uih fast, pk tdk pat allt, 
' er henni |>(5tti œtt, ok sld ^vi öUu í munn sér i 
síðan greip hún xnantt pannj er ná&str henni var, 
reif ftann allan i sundr, ok kastaði börmunum^f {>á 
váknaðu aðm^ ok eigi við göðau draum^ ok Ijöpu 
ilppi )ea húnfærði 'til heljar hvern at öðrumi 
partil er einn var eptir/ljdp sá inu undirloptit, 
, síðan-kallar hanu til bjargar sér^ ef nöltkut vsri 
pess á loptinu^ at duga hontim mætti ^ seUdist 
Amljdti' ofan or loptinn eptir, honum, ok tdk í 
hendr honum^ ok kippti hohtun uppi loptlí; hjá 
sérj pá sldst hún ^t fram eldinumi ok tdk' at 
eta ^Á menn, er henni |>dttu st&iktir vera $ pá 
stdð Ámljdtr upp^ ok hefr upp spjdtit^ ok setr 
milli herSa henni j er hún laut at eldinum, s vá 
hart at útkom oddriiln um bringuna , húnbrast 
hart viS , ok kvað hún hátt ok illilíga, o *: Ijdp 
út; Arnljdti varS laiist spjdtit^ ok hafðihún |»at 
meði sér« Arnljdtr ruddi út hrœum manna^ 
peim er hún haföi leift ^ setti hann siðan hurð 
f ur skálann ok gætti , pvíat í}úú, haíði |>at allt 
frábrotit ^ er hún Ijdp út ; sváfu |ieir f>ar um 
ndttina |>at sem eptir var , en er lýsti stdðu |»eir 
upp , ok átufurst dagverð sinn, oker Jeir höfðu 
matazt, mœlti Arnljótr: númunuvér hétskilj- 



> 



340 ' ■ •' 137 K. 

• ' ... 

I 

ast, skuluð pér ná fara at sldS pessi^ crt|ieir 
ftSru híngat ígær kai)pmenninnir, en ek mun 
leita spjdts míns, mun ek hafa^ at verkkaupi 
f>at, er mér pikkir féneytt af fyí fé, er fessir 
föru með kaupmenninnir ; skaltu/ pdroddr! 
bera Olafí konúngrkveðju mína, ok seg honum 
})€ít; atliann ersvá allra kbnúnga á'Norðrlönd- 
um^ at ek vildi heíztf>jóna ok sem bráðast finna^ 
ok raeiri ván fiikkir mér, at nökkut sinn finna 
ek hann, en kvéðja mín mun honum lítilsverð 
J>ikk)a ; síðan tök hann silfrdiskinn, pk strauk 
hann vandliga með dúkinum, ok mœlti: ,fœr "þú 
konúngi disk fien^a , ok ?eg honum, at petta er 
kveiija mín, ok biðhann hafa lítiUætitil attaka 
.liieð^ ok fur háns sakir hefi ek veittykkr |>enna 
forbeina ok liðíinni. Síðan bjöggust hvárir- 
tveggju til ferðar, ,ok skildu par við.svá búit^ fdr 
pdroddr f4 leið sína ok {>eir förunautar) fór sá 
méð peim^ er undanhafði komizt af peim kaup- 
mönniinx; fót póroddr^ til pess er hann fann 
Ólaf konúng ^í Kaupdngi, ok segir kónúngi af 
ferðum sinum allt sem farit hafði, sagði at Arn- 
Ijdtr heilsaði honumj ok fœrSi honum silfrdisk- 
inn* Konúngr segir, at|)at var iUa, erArnljótr 
baf 6i eigi |>á pegar farit á han^ fund ,með |)eim 
pdroddi: ok er J>at mikiU skaði, segir konúngr, 
er svá íUt skal leggjafet fyrir^ vaskan ok gdðan 
dr^ng y ok svá merkiligan mann sem hann er. 
pdroddr var nu^ síðan með Ólafi konúngi ^at 

^) ffir hyrýar E apir, ■ *) Hir skiptir riihöndum i A* 



137-138 K, - 341 

sem eptir var vetrar, .pk fókk f á leyfi af bonum 
at fara til íslands ,um sumdf it eptir , .ok skildu 
J>á með ' vináttu. * 

138. Olafr kouuugr bjóst um várit or Ni8- 
arósi^ ok drdst lið at houum mikit^ i^œði par pr 
prándheimi ok sváuorðan or landi ; enerhann 
var búinn, fdr hann nieS li5i Jví "su$r á MðBíi, 
ok heimti par saman leiðángrsliS , ok - sy^ pr 
Raumsdai. Siðan fdr han4 i Sund^Mæri, h^nn 
lá í Hereyjum, ok bei§ svá.liíJs^ síiji$, átti ]þá opt- 
liga hús|>íng, kom J>á mai;gt.tU eyma feonumi 
pat er honum|>dtti, ráSa^ við J^urfa, pajt yar á 
einu Þíngij er hana átti,' ,,at hanu hafði jþftt 
m^l uppi, at hann sagði frá mannskaðavÞeim, 
er hann hafði m^nnsína látit í Fœreyj^9%^ :^ 
skáttr sá, er jj^^ir hpföu mkr heitit^ kemr eigi, 
'segir hannj nú ætla ek enn pángat m^n ^t 
seuda eptir ' skattinum. Vxkr konúngr pessu 
máli nökkut til ýmissr^r manna, at til |)eirrar 
f erSar sky Idi ráSast j en par kvámu I>au -s vör á 
mdti, at menn töldust undan ferðihni... r.pistó^ 
upp.maðr á pínginu, mikill ok friðr sýnum, sá 
hafði rauðan kyrtil ok hjálm á höfði, ok^.gyr^F 
sverM ok höggspjdt í hendij haun tdktíl n\^]§i 
f>at er satt at segja, segir h^nn, at hér §Jrr.xpij^i^l 
manna munr, |)ér eigiðkonúnggdðaQ^ eu ^nn 
fiegna illa, er nei kveða v;b sendif erð| 4iaí"í? i er 
hanii biðr yðr , en Jiafið á^r pegit at^^.l^ifjfLU^ 
vingjafír,' ok marg^ aíra spemliga hlwtit ,€ín^k 
h^fi verit hértil engivinr konungs Jejssa ,^ l^efir 



I . 






\ I 



1 

342 . - , !■ 138-199,K; 

1 

kánn ok verit úvin niinií ,. ok s&gir hann' at. 

• sakir/ sé^ til péss. Nii vil ek tjdía. yír, konúngr ! 
at fara f erð J>éssa , éf eigi eru ;vildri faung á. 
Konáhgr msélti : , faverr er m aSr fessi hinn dr eng- 
iligi, er sÝarar má:i mínu? gjörir há mikinn 
muii öSrum mönnum peim, er hér eru , er ]þú 
býíst til' Jessarar ferSar, en peir tolduát undan, 
er^k.bugSa at velmunduviöskípastj en ekyeit 
á fér éhgideili, ok feigí veit ék nafn Jiitt. Hann 
svarajr: nafri mitt w ekki vant*, en pat vœntir 
ek , at 'f ér hafií mik heyrt nefhdan , ek er 
kallaðrKarli hinu mærski. Konúhgr mælti : svá 
ér vftt , Karlí ! «t ^ hefi Jiíh heyrt getit , ok 
er ]fát satt ^t segja, at verit hafa jj^r stuhdir, 
ef fuhdi DÍLkra hefSi samán borit, at |>ó mundir 
[ságf fiöfa* frá tíSinduni ; én nú vil ek eigi verr 
hetfá einn pá,* er pii býðr rtt^r;^Ii8sejaíd f ína , vil 
ek I)ár leggja i mdt fökk ok öfusu; skaltu, 
Karli! koma tilmín, ok vera í boíi mínu í dag, 
skulu Vér |>á tála |»etta mál. Kárli segir at svá 
skaiverat 

'ÍW. KarÍi ínn mœrski [haföi verit vlkíngr 

* ok inh mesti ránímaðr, ok hafbi kóndngr mjökr 
ópt gert menn tilhans, ok vildi hann af lífi taka, 
en'jþess vará eigí auðit. Karli var maðr œtt- 
stiSr ók mikiH athafnamaSf, ífrottamaír hinn 
me'stí,'bk eftgervimaíJr um marga hlúti. En er 
K^ívarráðinn til feríar J)essar, |>á tdk konóngr 

■ hárih í sætt vi5 feik, ok gaf honum upp reiSi sína, 

') ekki kuima at segja^ hin» 






439 K. 



Yl 




ok J>vfna>st tdk konúngr ban;nihinnmeam7Í8eiV: 
leika við sik, ok lét búa fe):5 hans , sengi 
bezt^ voiru feir éi skiprnær 2Q menn. [ Hann gjörÖi 
orð til viua sinna.í Fæi:éyjary ok sen,(ii Karla 
til halds ok trausts, jþa^. er jv^ar LeifrrOssarar- 
son ok Gilli lögsögumaðr, sendi til f^ess }a^tegnir 
sínarj fdr Karli|)6gar er bann yar báinxi^ byrjaði 
{»eim vely kvámu til Fa^r&yyUj pk l^gu i|>dr5- 
bðíh''' í JStraunaeyju} siðatx yar ^ar Jlng stefni;, 
Ok korn þar .fjöbnénni mikit} Jíar kom pt^ndf: 
or.Götu ffj^ mikinn flokk } J^ar koni Leifr ok GiUi 
með mikla syeit mánna} ej^ e^r^irhöfðM tjaid^jb 
ok umbfúizV? jþ^ g^^gu znenii til fu^ar yið 
Karlam^r^ka, yori:(|»^r.kyeð}urgdðar} .si^anbar 
Karli fram. orð ok jartegnir Olafs k-onúngs qk 
vinmœli til f^irraLeifs okGiUa.} (þejx tdku pví" 
vel, ok buSu Karla tíl sín,pk át flytja eyrindi 
Jians, pk veita honum sh'kt traust, sem {^eir 
höfóu iau|ig á). Hann tdk |>ví jþakk^mliga. 
(Litlu síðar kom J^ar prándr or Götu, ok fagnar 
vel Karli: ;em ek, segir hann, feginn^ er $líkr 
drengr Hejxr oss heimsdtt ok farit híngat til 
iands^ várs, ok er oss í slíku jnikil sæmd g,er>, 
með eyriiidi koniings yárs , er vér erum allip 
skyldir (tilat stunda; vil ek ekki annat, Kárl! 
enn fú) farir til mín til vétrvistar ^ ok Ixat allt 

í ) þai sem Tier sfendr Jrd [ er ieTíi^ úr B, þvi þa& er má^ t 
A^ og atlt þal^ , sem i þessum kapíiufa stendr innan þ'cssa ( j. 
strljíay er afs'ómu ors'óK ieJiiíí úr B/ ^) þt^nnig hin^ þurshöfiij 
uí. 3 ^) hér sleppr E um sinn^ 



\ ^ 



344 



139 K. 



311 eð ^r pms liðS| ér "þáer f»iníi vegr meiri enn 
áðr'. Karl segir, at hann var ráðinn áðr at fata 
til Leifs, ella mundá ek, segir hann, fúsliga 
^iggja |>ettabo|Í'} |>á mtin Leifi enn verða áui^it 
vegsmuna afl^essti} en eru nökkurir peir falutir 
aðrky er ek mega sv& gera, at yðr sé liðsemd at? 
segir prándr . Karl segir, at honum |>dtti mikit 
i veitt^atprándrldragisamaii skatt^nn um' Austr- 
ey, ok svá uni allar Nór8reyjar. prándr seg- 
ir, at f>at var skyldt ök héimilt at bann gíbrði 
{>ann greiða fyrir kónúngs orð, sem hanh mátti; 
Gekk prándr pá aptr til búðar dinnarf varð á 
f>ví pingi ekki fleíra tU tiSinda; £í5r Karli til 
vistar með Leifi össurarsyni , ok var með hon- 
um uni vetrinn ; heimti Leifr saman skatt um 
Straumey* ok um allar eyjar suSr f>aSan. Um 
v&rit eptir fékk prándr vanlieilsu mikla,'tök 
augnaverk strangan, ok 'þó aSrar kramar miklar , 
enpd hy^st hann at fara til|>{ngs, semhann var 
vanr j en er hann kom á |>íngit, pá var búð hans 
tjöldu^ með svörtumtjöldum innan, til |>ess at pá 
' væri sl8r skírdrœpt' j ert er liSnir voru nökkur- 
ir dagar áf jþínginu, |>á gengu peir Leifr ok KarH 
til búðar prándar, ok voru fjölmezmir, beir kvomu 

') þTÍat ek kalla þat Hina mestu virding^ at slikr liiadr 
^iggi heimBoð' at min , sem þii ertj nú kann ek alla þökk, 
at þi4 þiggir heimboér mitt, ok drepir eigi hendi vijðT, muntu 
l^at ok áfinna^ at mér þikkir þetta allmiklu máli skipta 5. .v» 
Sy Cy F, JC, S, ^^ þannig hin; akst ekki meira enn Stráum i 
A. 3X«yér<iræpt, B, Cy B^ 



r^ 



1S9K.' II ' I. 345 

at búðinni, pá voru par liti nðkkurli^ nlenii* 
Zieifr spurði, hve^tprándr vœrií báð j.]þeir kv^ð^ 
liann |>ar vera; Leifr niælti^ at j^eir bæði pránd 
^tgánga V eigu við Karlí eyrindi ' vi& hann. Ea 
er peir kvámu aptr^ sögðu peir prándr pann 
augnaverk hafa, at hann mátti eigi útlfomfiy 
ok baðliann at Leifr skyldi inngánga. ;Leifr 
mælti vi$ forunauta.sína^ at peir skyldi fara var- 
liga, er |>eir kvQ^mi í báðina, ok praViiigvast ^g^ 
ok gán^i sá fyrstr út^ er ^íðast gengr inn^ Le^r 
gekk fyrstr okpeir. K^rli ok hans förunau|a]|:, ok 
fdru méð alvæpni^ sem pá er |»eir Bli;yldu tílbar- 
daga:búast« Leifr gekLat hinumsvörtum.tjöild- 
um^ okspurði |>á^ihvá9 pf^udr væj^i j • baHiMvayar 
<Aliéilsar Leifij.'Leifr tdk. vel kveðj^u.hðim; .olc 
spurðiy hvárt hann :hiefði nokkurnr^káu sái^cin^ 
heimtaf Austreyjum^^ eðr hverrgreiði j.tnnttdi 
verða um silfrit. prándr segir, at hosiufn^hðfMr 
]^at e^i or hug haijit^ er við Earli tölúðuiHj.tQký 
segir, at greiði mundi á verða um silfrit 3 pk. er 
hér^ Leifr! sjdðr, erpú 9ka].t vi^taka, ok er fuUtaf 
silfri« Leifr sá$t um, ok sá at f átt var manna i, 
búðinni, .ok lágu menní pöllum, , en f^i^ s^u 
upp. Síða^ )gekk Leifr til prándar^ xSk t(5k iji% 
sjóðinum, ok bar utar f.b^ðina, .þajf ei: lj,($st var, 
ok steyptisilfrinuofaná skjðld sinii, ^rdtaði með« 
héndinni, ok mœlti, atKarli-skyldi^já silfrit^ peir 
lituá sil&it^j^ spurr £arli : hveiísi; ;lÍ2it|iéá: silfrit, 

») NoríTréyiuni, ft C,F,fliX. ^ - ' . . 



V 



I 



348 ' - . ■. "'. ■' . ' 139-140 K. 

4 I 

oxarhaxnariazí 9 sy& at oxin std5 í heila; j^usti 
fá fjöldi mðnna út of bú8 prándar. Karli var 
pá faSan dauðr boriim. prándr lét iUa yfir 
J)^ssu verki, en baijö f^ tij íeetta fyrir frændr 
sínfi.- Leifr ok GiUi gengu ateptirmáli, okkom 
"J>ar eigi fébtítumfyrir,. varSSigurSr útla^gr fyrir 
ávérka Jiaan^ er hann veitti búðarmanni GiUa, 
en pdrSr ok .Gautr fyrir víg Karla mserska, 
Austmenu bjuggu skip sitt, {>at er Karli haf ði 
páng^t haf^, bk f^^i^a austr á fund Olafs kon- 
úngs 9 likað^ honum stdrilla petta verk, en |>ess 
yarö eigi au8it fyrir {teim dfriSi, er gjörðist í 
Nore^, «t hef^t yfði pessaý enn munu vér hér 
fráj segja síðaU) ok er nökkut' at segja fra f»eim 
'tföindum, er. Olafr konúngr heimti skatt af 
Fœreyjum} en f á gjöríust deilur miklar 1 Fœr- 
eyjum^íSan eptir yig Karls mœrska, ok áttust 
^eir við, prándri Götu ok Leifr össurarson, ok 
eru par frásögur miklar. 

140. , Nii er frápví át segja, ?em fyrr var 
_fra }:^orfit,.at Olafr konúngr'fdrmeð liðisínUfOk 
*hafði leiðángr úti fyrir landi, fylgðu honi^ pá 
allÝr lendir níenn norðan or lándi, nema Einar 
pambaskelfir, hann.hafðium kyrt setit at búum 
sínum, síðan er hannkom í land^ ok pjdnaði 
ekk^ konilngij átti Einar stdrmiklar eignir, ok 
hélt sik stdrmannliga ; hann hafði aungvar kon- 
úngs veizlur. Olaf r konúngr hMt liði sí^u suðr 
.mnStað, drdst lið enn tll hans yíða-or héröð- 
umj f>ájbafði Olafr konúngr skip pat, erh^n 

X) lokit, BTCy D, E, B, L. , í 



140 K. 



I ^ 



349 



haí^ gjðra látít áSr um yetrinn, er Vísundr var 
kallaíSr, ot|allra skipa mestj vár á framstafnin- 
um visundarhöfuö guUbúitj pess getr Sighvátr : 

Lýngs var" fískr* til fengjajc 

flugstyggs sonar Tryggva 

gelnar' guUi mölnu, 

gu8 iáldi svá mildi'*} 

annanzi lét á unnir' 

Olafr, búinn hala, 

lögr p6^ drjúgt, hinn digiri, 
{ dýrs hom, Vísund sporna^. 
Fdr konúngr pá' suár á Hörðaland; hann spurSi 
pá tííindi^ at Erlíngr Skjálgsson var or landi far- 
inn, ok hafði;haft lið mikit, f jðgur skip eða 5, hann 
hafði d)álfr skeið sína hina miklu, en synir faanss 
tvítugSessur^ ok hafði hann siglt vestr til Eng- 
lands á fi^nd Knúts konángs rika; fdr f)á Olafr 
konúngr aUstr með lahdi , ok hafði allmikit lið, 
hann hélt fréttum til, ef menn * vissi nökkút tíl 
Knúts^ ríka i en ]þat kunnu allir at segja, ^t hana 
var á Englandi, |)atyar ok sagt me5, at hanlihafSr 
leii^ngr úti, ok ætlaði til Noregs, en fyrir |>á 
sök.at Olafr koniSngr hafði HS mikit, en hana 
fékk ei^ hitt sannspurt, hvert hann skyldi stefna 
til mdts vi5 Knút konúng, en mönnum pötti 
sér illa gegna dvöl £ eínum stað me5 her svá 

I) hat, hin. ^) fystr, Q' frekr, F. ^) gjolnar, B, D. E. 
^) roínar, B, C, Z), Æ. ' ^) luinar, É, Dy S. ^) þati, C. -7) 
vís, V. { Ú. 8) prjár, ft. v. Éy J>, £, F> H, K, 5$ 2, C, i. ' 



-V 



f 



~\ 



\ 



350 555555555 140-141 K. 

' miÍAxm^ ]þá ræ^* konúngi' |at af^ atjsigla meS 
herjÍQn suðr til Ðanmerkr, ok hafði hann {»at 
liÖ ^llt méö sér, er bezt var búit, engaf hinum 
heimfarar leyfí^ svá sem kveSit er : 
Olafr knýr und árum 
orSsnJallr' Vísund nbrðan, 
brýtr annar gramr ú'ti 
unnheiiíi dreka sunnau'* 
Ná för pat li5 heimf er honum , p^dtti 
. miimi fylgÖ' i; haiði Ohit konúngr mikit li9 
^ok frítt, voru ||ar flestlr lendir mena jDr Noregi| 
nema l^eic, sem áJSr var s^gt, ok or lándi VQru 
^ {áixiiry eðr eptir höf5u setit heima* 

141« Nú isiglir Olaf r konúngr til Damnerkr^ 
ok hilt til Sjólands, en er ha^n koin par, tdk 
hamiat herja, ok vejtti uppgáungur, ^k var 
landsfdlkit rænt^ (eu sumt var drepit, sumt var 
l^ndtekit ok bundit, ok. fluti svá til skipa , en 
allt flýíi, Jat er pvi kom vií, ok vaið engi möt- 
^taSá ; g)örði Ólafr konúngr |>ar hit mésta her* 
virki. £n er Olafr konúngr var á Sjölandi, |»á 
spurði hann |)au tíðindi, at~^Önimdr konúngr 
hafði her úti, ok fdr með j^ann her. auststn fyrir 
^ Skáney, ok herjaði bánn par, var pá breytt^ um 
ráðagjörð pá, er Olafr konúngr ok Önundr 
konúngr höfðu haft í Elfi^/er ^eirgjorðu sam- 
band sitt', at(|)eir) skyldu báðir vera nadtstöðu- 
xiienn Knúts kqnúngs; fdr Önundr konúngr til 

») brðTsðEai, A. ^) vis. V. { ff. 5) ijrcig, C. ^) bert, hin^ 
^} Hir sleppr M um sinn* ^ ,' 



141 K. 



351 



1 

^ess er hanu fann Olaf konúng, mág^ sinn; en 
erpeir hittu^t, J)á gem |)eir bert ba&Si fyrir sínu 
liði ok landsfólkinu, at peir setla uhdir sik at 
leggja^Danmork, ok.beiða s&r viítöku. af lands- 
mönnum, en |>at var, sem víða finnast dæmi 
til, atjiar landsfölk verJk fyrir hernaði, ok fá 
ei'gi styrk til mótlst&ðuy |>á )áta fiestir j^eim álög^ 
um, er sér kaupa friðinn meSj var ^á svft, Bt 
margii: gengu til faanda péxm. koatinguaiuni ok 
játuðú jþeim lySskylÆa, lögí^ peir vfóa undir 
sik landit, {^ar sem peir fara, en heirjaða at öðr- 
um kosti. pessa ber aaðar getr Sighvatr skáld i 
drápu {leirri^ er hann orti um Knút konúng: 

Knútr var und himnum . 

hugg ek [œztr at-fœstr' 

[harraláðs ok hét ^ ^ ' 

full* vel du^a> . 

léthýrlátr* r . 

suðr or Níð '. 

Olafr iöfurr , 

át-sæll'* fara, ; ^ 

porSu* norðan 

namst jþat með gram 

til Sles^ svalir 

[Sælunds skilit^}, 

~—— ' ^ ■ ■ 

■)*liætt (rétt^ C^ L\ sett, 15, íi) ftt fí-étt, B, C, />,' T, 5, t. 
^) Haralds í her, liug (hygg, Dj hugir, F, JL); B, C, Jí, ^^ 
t. 3) lýjrgotu líé- B, JET; ÍuáTrgota lið", C; lýáT, Gota lið", Ú; 
lyá-r Gauia, Hð", F, JT, ií ^) árfiæU, ^ín. ' ^) þoraTut, F, ÍT, 
/.; þurd-u, //, 6) siœtí, D; Slj«iz, F, -ff, X. . ^) íílundir 
kilir, ií. Síluttds (Sælunds, D 5 Selunds, A) kilir, hin. 



s 



^/ 



I 

\ 



.352' ' 141-142 K. 

\ 

' en meh annana 

önundrs Ðönum 

á hendr [at há^ 
^ . herr sænskánferr.. ' 

142. Knútr riki hafði spurt restr til Eng- 
lands, at Olafr Noregs konúngr háfði leiðángr 
úti, ok svá pat at hann för með liðinu til Ðan- 
merkr^ ok var |>ar úfriðr mikill i riki hans; lét 
|>á Knútr kðmingr liði samna, drdst jþá brátt 
8áman her mikill^ ok var fíákon jarl annar hö£^ 
. fngi yfír herinum. Sighvatr skáld kom pat 
sumar vestán or ilú^u til Englands, ok sá maðr 
meðhónum^ erBergr.hét, peir höfðu j^nnveg 
farit kaupferS hit fyrra sumarit. .Sighvatr 
orti flokk pann, er >kallaðr eru Vestrfarar vísur, 
ok er |>e tta upphaf : 

Bergr höfum/minnst hve xpárga* 

morgun Rúðuborgar'* 

[lét ek í för í fyría* 
. f est^ við arminn vestra. 
£n er Sighvatr kom til Englánds , {>á fdr hann 
á fund Knúts konúngs, ok bað sér orlofs at fara 
til Noregs ; Knútr konúngr hafði sett bann fyrir 
kaupskip öU, fyrr enh hann hefði búit her sian. 
En er Sighvatr kom til konúngs, gekk hann til 
herbergis hans , ok var pat lœst , ók stdð' hann 

*} Héir ðleppr C um sijm. ^) þannigy'B^ D, iT, S\ fara, 
Ay JT"; honuni, F, X. ^) margan-, Tiin*^ *) Röýuborgár, I>. 
^) hoTÍS (borgir, S)i lét ek i för^u, B, D$ börð* lét ek í fof 
fýrd^, F, H, X. 6^ flest, K X. 



« 



142 K. 



353 



1/ 



lengi'úti, >en er hánn hitti ionúng^, páfékk 
haaa lof sem hann vildi. Sighvatr kvað : 

lítan* var8 ek, áír* Jdta 

ánnspilli' fékk stillis^ . 

meld' sá [herr fyrir haídi* 

húss dyrr [spökum hlýra^ } 

énn eyrindi oru * 

áttiSngr". í sal knátti ; 

grams% ber efc.Qpt^^á'? ar.mi"v , , . 

örstúka**, vel lúká. 
Enn er Sighvatr vsurS pess* varr, at Knútr kon- 
úngr byrjar ferS sfna á hendr Olafi konúngi, ea 
hann vissi, hver^u mikinnstyck Knútr konúngt 
l;iaf8i, í>á kvaí hann vísu; 

Örr tegast Olaf gjörva 

allt héfir sá er f jör ' * valtan, l 

konúngs dau&a mun ek kvfða, 

Kmitr ok Hákon^ átij 

haldist'^ vörSr, fó at valdit'*, 

varla [Knúts ok jarli'% 

déella er fyrst á" fjalli 

fundr, ef hann sjálfr kemst undan. 
Atti jarl at sætta 

íj natt, D. ^) þá er, F, k. ?) jœdspiJlní, L. *) ek stiUír^ 
Bj staiir, D, P; ek stilUi, iT, 5. ^) millz, L. ^) er herför 
höldi, B; ek her fur höldiun, H; fékk herr iim haldit, X* ^) 
fyri spyijast, hin. ») a'ttugr, D. 9J Gorms, B, JT, JST, 1», S. 
lOj orms, B. H) fra', L. »*) jamstukiir, hin. «l) fór, D; 
fiír,i. «*^ Haraldr^ X» »^) vildit, B. «^) Knátí ok jairUr, 

4 BlNDI. 2 . . 



s 



354 = 142-143 K. 

. ■ V 

' : ^'íillframr bsBndr gamla, 
•-- ekfeir' er optar* tókú h 

Ólaf af ' fví máli'5 

Jer** hafa fjrrf [af ' íári, 

frámt^ ^r Eiríks kyn, meira 

höfðu^ ke^pt' enn héiplír 

Hákon saman'mundi.^ 
143. En er KniStr'ríki hafÖi bóit her sinn 
or landi^'Sáföí hahn'ttf liSs ók skip stdrj hann 
sjálfr háföi dreka fann, ér sextugr var at rúina 
tálif Voru J)ár á^hofuS^ gullrbAJiri. Hákon ja*! 
háfSi ániiann dreka, ok 'Var sá fertögr at ráma 
tali, vdru par ok.gyIt höfui^á, en segl bæSí 
voru stöfuÖ me8 blá ök rauíu ok græmi ; öU 
voru skip f eirra steind fyrir ofan sjá, allr skipa 
búnaðr var hinn glæsiligsti, mörg öímur skip 
höfSu peir stdr ok vel'búin. pess getrSighvatr 
i Knúts drápu : '^ 

V Knútr var und hininum, 

herr austan ferr, 

fríSfylkisniS'^ 

fráneygr Ðana} 

skeið*' vestan'* veSr*' . 
~ var [glæst 5Já er bar''* . ' t 

unz'* andskota '^ , 

A5alrá5s Jaðan/ 

— ' — ; '■ . ' 

>) þat, X>. i) optast, Jtm. •) at, D, F, Jt, L, S. ^) þeír, 
hin, ^) énfæri, L^ ^) framít, Z. 7)töpp„„i, B* íiöfífum 
D, S. 8) kept, D. 9) btmdit, F, JT, L; btiifar vi's v. »'. JI. 
»«>) „iír^ B, áL; liðr, F. H. I ») skrei*; hín. «^) atistan , B^ 
,« i)yi&r,hin. '«4)gl»str fiá, hin. »í) jít, ByD^L, 5; utan, F, J^ 



V 



14a-1441C. 



355 



OkMruí'byr, 
. blá segl við rá, 

dýr var döglíngs för| ' . 

drekar* landreka; - 

cn peir, er kvamu 

kilÍE vestan til,/ . 
. um leiS li8u - 

Limaf] ar6ar' brimi « • 
Svá er sagt, at Kuútr 'konúngr hélt her feim 
vestan af Englandij ok kom öUu heilu' Höinu 
til Limafjarðar, Var par fyrir samnáír mikiU 
landsmanná. 

144. Úlfr jarl Sprakaleggsson' haföi settr 
•veiít til landyarnar í Danmðrk, pá er Knútt 
konúngr föi^ tilEnglands, hafSihann áelt í hendr 
Úlíi jarli son sinn , |>ann er kallaðr var Hörða- 
Knútr, var pat hit fyrra sumarit^ sém fyrr var 
ritat. En pegar^ Knútr komSngr vpr í .brottu, 
segir U!fr jári, at Knútr konúngrhefSi boðiVhon- 
um pat eyrindi at skilnaði feirra, at hann vildi 
at. p^eir tæki til konúngs yfir Ðánaveldi Hðrðá- 
Kni^t, son sinn, f ékk hann oss fýrir |>á sðk hann 
i hendr : hefi ek pat ok, segir hann, okmargir 
^aÖrir landshöfðíngjar kœtt optliga fyrir Knúti 
konúngi, at mðnnum pikkir vandi hér i landi 
at sitja konúngs lausir, en hinum fyrrum kóií-' 
úngum Dana pdtti pat fuUræM at háfa Icon* 
úngddm yfír Danaveldi einuj eta er.hin fyrri ' 

V 






^^Á 



356 



«* 



'IMK. 



æfi var, réðu margir koniSngar |)és$uríki, en pd 
gjörist Ijat nú meira vandkvæði^enn fyrr tíefir 
'verit , pvíat ver höfum' ná6 hértil i friÖi at sitja 
fyrir útlendum höfáíugjum^ en nú ^pyrjum vér 
bitt, at Noregs konúngr œtlar at herja á ossy 
ok er mönnumpö grunr á^atSvía koia:úngrmuni til 
fepSar ráSast j er Knútr konúngr enná Englandi. 
SíSan bar )arl frana br^f -ok.innsigli Kniits kon- 
úngs, ,|>au er spnnuðu| allt l^etta^ er jarl bar 
upp j Jettí^ éyrigdi studdu ok znargir aftrir höfó- 
ingjafv ok af . |)^ir3:a fortö^um allra landsmanna 
~íé8 landsfdlkit pat af, at taka IJörða r Knút til 
konúngs, ok yar pat gjoij; á 'þvi sajtna |>ingi. £n 
at f essi r áSagj örí .y^r uppha£s{na.ðr Emma dröttn- 
ingy hafði Ixú^[látii gera .brif ;jþessi ok 14tit 
^ innsigla, hafði:^h0a .nieð brogðum náð ihnsigH 
konÚ4:;gs, en hann sjálír yar leyndr. |>essu öllu. 
En er J)eir Hörða-Knútr ok Ulfr jarl vur8u Jess 
yarir, • at. Qlafr kpnúngr vat kominn norSan or 
•No^regimeð her mikinn,pá fóru {íeir til Jdtlands, 
^viat |>ar er megiu mest Ðanaveldis, skáru |>ar 
upp herör^ ok stefndu saman her miklumj en 
.er pqir HörSa-íKifiutir ok Úlfr jarl vur8u ^ess varir, 
at Öjaundr koifúngr vaff fai^, kominn meS Her 
«inn^ Já. j^óttust; peir eigi hafa 'styffc til at halda 
til orjrosty viS Jþábáöa, síöan héldu f eir samn- 
aSinum á Jótland^ ok œtluSuat verja land fyrir 
konúnginvim , , en skipaherinn allan drdgu peir 
saman i Limafirði; siðan gjörðu peir sendimehn 

/) Utr byrjat E aptr. ' 



444K. •;:' ' '' -357 

til Etnmu drottníngar, ók bá^u hána vissa verða^, 
liyárt Knutrlfionúngr ræri.piBÍitt réiÖr, var hann 
fiá kömiíitt vestan til LimafjaríJar. Drokníng 
'ræddi fetta ínál fyrir Knáti kondngi* Knutr 
ionú ngr svarar : frétthé£ék, hvát peir hafa til 
tekit. Húnsegir, atHötía-Knútr,sonBeírra,vill 
heita öllu J^ví , er .Knútr konúngr 'vildi , fxJat 
Iiann hef5i fat gjört,* at konúngi vœri í -mdtr 
skapi;, Konángr svarar, at Hörða-Knátr hefði 
ekki hans raðum fraíufarit^ hefir fetta svá til 
tekizt, sagðihann, semvánvar, (er) hann Víir 
barn ok dviti, at hann vildi koniingr heita, pegar 
vanda nokkurn bar til handa honum , at land 
pietta mundi herskildi farit, ok leggjast und- 
ir .útlenda höfSf ngja , ef eigi kvæmi várr styrkr 
tilj nú ef hánn viU nökkura sætt gjöra við 
inifc, pá leggi hann niðrbégdma nafn |>at, at 
hanh lét sik konúng kalla. Sendi nú dröttntog 
J^es.si sömu orS til Hörða-Knáts , , ok |)at með at 
hann skyldi |>essa ferS eigi undir hÓfuS leggjast, 
sagSisemvar,athannmundieigistyrk til^féss fá 
at standa í möt feðr sínum. En er |)essi orðsendíng 
kom til HörSa-Knúts, pá leitaði hann ráSa við 
jarl ok aðra höfSíngja, jþá er meíi honum voruj 
en pat fannst brátt, pegar landsfplkit h^yrði at 
Knútr konúngr, var koniinn, fá dreif til haus 
allr lai^dsmúgr ok fotti |íar traust sitt allt-. Sá 
jarl í>á ok aÖrir félagar hanstvá kosti fy rir höjad- 
um, annathvárt at faríK á fund Knúts konúngs, 
ok leggja allt á han^ vald, eSr stefna or landi á 



368 



144-145 K. 



bcott ella', en allir fýðtu Hðrða-Knút at fara á 
fund feðr sfnsy enda.gjörði hann 6k svá. En er 
|>eir híttust, féll hann tíl fdtaJkonúnginum, ok 
lagði innsigli i kné honum^ pat er konúngsnafh 
fylgði. Knútr konúngr tók í hönd syni 'sfnum, 
ok setti hánn {|»at sætl^ semfyrr haföihann.setit. 
Úlfr jarl sendiSvein,sonsinn^ tilKnútskonúngsj; 

« 

hann var systurson konúng^ýhannbaðgriða feðr 
sínumoksátt afkonúngi, okbau8atset)aigislfng 
,af hendi jarls s)álían sik ; voru j^ir jafn gamlir, 
Sj^veinn ok Hörða-Kniitr. Knútr^ konúngr sendi 
])au orð^ í&rliy at hanh samnaði her ok skipum^ 
ok færi svá til fundar við konúigig^ en slðan 
rœddi ^eir um séattir sínar. Jarlgj5rði núoksvá. 
146. En er Ólafr konúngr ok Önundrkon- 
i&ngr spyr]a,.atKaúir konúngrervestankominn, 
ok pat með at hannlíafðifká her öflýjanda^ pá 
sigldu peir áustr fyrir Skáney , tdku jþáat herja 
ok brenna héröð , sækja pá au$tr iyrir til móts 
við riki Svía konúngs* En j^egar landsfölkit 
vissi at Knútr konúngr.var vestan kominn,* 'þá 
varS ekki af handgaungu við konúnga. pessa 
getr Sighvatr skáld : 

Gátut drottnar 

Danmörk «panitft 

undirsik, sðkvum' ' 

[svéI okf herfarar; 

>) Stíhí vyr&íH Ur rángi cg ofanikit 4 A» ^} tpaiiB, B* ') 
sCkuiit^ hin. ^) svazir, l>$ tnaidlri Am. 



■i^t 



• t 



145 K, 



359 



J)4 hct« ákarpla* . 

Skáney Dana , . 

hlöSr' herja^a, 

höf u8 - f r emstr jöfurr. 

pá sáttu kónúngar austr fyrir landit, ^ lágu 

J)ar, er heitir áin helga, ok dvöldust par um 

hríð, Jí^eir spurSu at Knú.tr konúngr fdr með 

her sinn jaustr eptir peim, ok bera feir ráð sin 

saman,^ ók tdku peir pat til ráSs, at Ólafr koa- 

lingr fdr meíí sumu hSinu , gekk á land upp ok 

allt á markir tií vatns Jess, er áin hqlga fMl 

ori ok /gjörSu par í árósinum stíflu meS torfi 

ok viðum, ok: steindi svá uppi vatnit, ok svá skáru 

l^eirstdr díki, ok hleyptusamanfleirum vötnum^ 

okgjörSusttarvíðirfldar, enní árveginn hjöggu 

þeir stdr viSu j feir voru í pessu starfi marga 

daga, ok hafði Olafr konúngr tilstilli um alla 

bessa ráðagjörð, en Önundr konúygr hafði ráða- 

gjörð fyrir skipa^ herinum. Knútr konúngr 

spurði til ferða 'peirra mága, ok svá skaða pann 

allan er Jeir 'höfðu gjöft í ríki hans, hélt 

hann.pá til mdtsVið pá, þar crpeir lágu í áiúni 

hel^u, ok haf ði ha^n meirr enn hálfu meiiíia lið 

enn Jeir j jþess getr Sighvatr skáld,: 

Léat at^ jöf urr '^ " 

œttmanna fannst^ 

Jdtlands etast 

il'endraf f>ví; 

i)lé|, hin^ a; skaríla, B; saarpla, E, F, X^ skjóta, B^ 
3) höldr, Z>, R í) léttiat, Bi létat, Z>, E. ^) famiz, 'ólL ^ 






360. ; , . ■ 145-146 K. 

/ 

< ■ / 

vvildi'' foldar 

Sœst* rán' Dana 

hlífskjöldr^ hafa, 

hðfuð-fremstr jöfiirr. 
146. • pat viar einn dag at kvéldi, at njdsnar- 
tnenn Önundar konúngs sá siglíng Kiíúts kon- 
úngS; ök átti hann paðan 'eigi lángt, pá lét Ön- 
úndr konúngr blásá herblástr^ ráku menn tjöld 
af séf ok herklœddust, ok reyru út or hðfii- 
inniok anstrfyrir landit, Iðgðupá saman skip 
sín ok tengðu, ok bjöggu^t til bardaga. önxtndr' 
konúngr hleypti njósnarmönnum á land upp, 
f óru peir á fund Olafs konúngs, ok sögðu hon- 
um j^essi tíðindi; |)á }ht Olafr konúngr brjdta 
stífluna, ok hleypa áinni í ffirveginn , en hann 
idr um ndttina ofan til skipa sinna ý en er Knútr 
konúngr kom fyrir höfnina/ pájsá hann, hvar 
lá herr peirra konúnganna búinn til bardaga, 
|>(ítti honum sem |)á mundi véra síð dags ðt 
leggja tilbardagaum pat at li^ð han$ væri allt 
biSit, Jpvíat flókkr* hans purfti rúm mikit á 
6}ánum til át sigla^ ok var lángt ímillum hins 
fyrsta ok hins síðasta , svá ok pess er nærst fdr 
landi ok hins er first fdr ; veðr var lítit. Knútr 
konúngr^sá at Svíar ok Norðmenn^ hðfðu rudda 
höfnina, f»á lagði hann inn til hafnar ^vá ðU 
skipisem rúm hafSi, ^en pá lá meginheriim út 
á hafit. ' CTm morgun;nn er mjöl^' var Ijdst, þá 

») valdr, JE; valdi, F. *) flest, E, F; fórt, L. ^) wuui, 
M, L. *) WífskfdW, E, F, H; ^) floti, hín^ ^ 



146 KÍ .— - - 361 

var lið peirra margt á landí uppi^ en.sumt á 

tali, en sumt at skemtan sinni, fá finna |>eir 

eigi fyrr ennpar geysast at peim vötnmeS foss- 

falli^ |»ar fylgðú viðir stdrir , ok rak at skipum 

Jteirra^ ok meiddust skipin* parfyrir, en vötn 

flutu um alla völlu, týndist fdlk allt^^pat er á 

landi var, ok marg1?|>at er á skipum vary en allt 

liS pat erjpví kpm vi8, hjöggu festar sínar ok 

leystust út, okrakskipinmjöksui^drlausý drek- 

axm mikla, er Knútr' konúngr var á, rak út 

fyrir strauminum, VarJS h<mum ekki auðsnúit 

meíS árum, rak haníi út^ at flota peirra Önund- 

ai: konúngs^y. ok er peir kendu skipit, lögðu 

feir at umhverfis, en fyrir Já sök at skipitvar 

8vá mikit sem borg væri, éh Qöldi manna á, ok 

valit hit bezta lið á, |>á varð skipit ekki auðsdtt, 

Var ok stundin^ eigi laung ; ok er Ulfr jarl lagái 

at með sitt lið> var pár hprji orrosta; ^víáæst 

drdst herr Knúts konúngs at öllu megin, sá beir 

Olafr kohúngr ok Önundr konúngr, mágr hansj 

at |>eir munduhafa unnit atsinni|>anh sigr, sem 

|>eim varð auðit, létu peir ^á síga &kip sín á 

hömlu bk létu ok Íeystust 1 brott or herrKnúts 

konúngs; en fyrir "þá sök at/atlaga pessi hafði 

el^i svátekizt, sem tKmitr konúngr hafSi til- 

skipaty {>4 varð ekki af atrdðrinum, ok kann- 

aði Knútr konúngr |>á lið ^itt, ok tdku menn at 

binda sár sín ok^skipa liðinu; ok bjöggust um; 

») þatmig^ fl, FfB\ Okfir, rSngi i A\ v^ i'. D. É^ ^) «. i^ 
B, pf L^ iniij hin^ ^^SirlyfjaraptrC^ ^)þatmi^hin\ skué^iiij^^f . 



N 



362 2!=S5--2 ,Í46-K. 

en er peir hofSu sl^Uit^ ok ser fdr hvorr flQkkr- 

inn, fá kSnnuSu konúagar liS sitt, ok fundu 

í>at at {æir höfðu ekki mannspell fengitj f at 

sá peir, ef /þefir biði fess at Kriútr konúngr 

hefSi háit her sinn, pann er . hann haf ði, ok 

. legSi síðari at Jt^im, at liösmunr var svá mikill, 

,at lítil ván Tar at peir mundu sigr fá, en auð- 

vitat ef orrosta tækist, at far mundi véría hit 

mesta maniifall ; nú var pat ráðs tekit, at rda 

\ liðinu öllu austr meðJandi} en er |>eir sá, at 

. floti Knúts kondngs fdr ekki eptir feim, ]þá 

reistu feir viðu% ok settu upp segl sín. Ottar 

svarti orti um fund fenna í dr^u jþeirri, er 

hann orti, um Knút konúng ríka; : 

Svíum* hnektir pú sökkva' 

sikh'ngr örr hinn"^ mikla, 

ýlgr' par er áin helga 

Úlfs bei^u fékk jieitit^; 

héltu pat^ er hrafn' [né svelta* 

hvatráðr ertu láði 
' dgnarstafs ' ° fy rir - j öfrum 

ýgr** tveimr við kyn beima. 
[pórðr svarta-skáld'* orti [erfídrápu um Olaf 
konúng hinn.helga", ok [er kölluð Roðu- 
drápa'*, par er getit Jþessa f undar : 

•; vitfor, C, E^ ^) 5nörum, JD, 3J sól^na, F, *) en, C, 
B, t. í) lilfr, />, JB. 6) heiti, H, K; heitir, Fy D, JB, L. ^) 
|)ar; Bf C, D, E, H;, né, £r. 8) l»afni, fi, fij lirafiiar, C, l^. 
9) sveltuð'C, $ ni sveltad', Z>> H. ^o) c^gnai^tarfs , B^ iSgnarr 

. ítafir, C, D, 'jLj 6gnarstaf, E^ F. xi) uggr, JE. »«) Jíóroddr 
sk^d Sjáreksáon, J; l^ðrlðV skáld Svartssbn, Ey F^ >->) drapu 

'eptir Knát koniing,' B^ ^4) «. »; j^; s^.er köllað' Roð'adrapa, 
G,. />, £, JBi JL. V , . 



^ ^ •- . : 



146^14710 



363 



t 

Átti Egía^ dróttínn 
Olaf r primú stála 
' - • viðr ága&tan Jdta 
^ ^ öSMng* panner klauf' nrínga; 

skaut nœr^ skart* á*^ npirfti 
Skánúnga gramr hái)um 
Sveins,,yarat^ sonr' at reyna 
slær^.paut Ulfr of hræii. ;^ 

'- 147: Ólafr konúngr ok önundr konúngr 
éigldtp áustr fyrir Svía kohiSngs^veldi, ok at 
'kveldi dags lö^u peir at landi pvl , er í Barvik 
heitir, lágu konúngar par um hót^ina , en pat 
faqnst á um Svfá, at péii:^^ var titt héim at fara, 
|>vía]t ^iikill Uuti Svía hers ðígldi um nóttina 
austr með landi, ok létti eigi fyrr siniíi f e^ðý enn 
hverr kom til síns heimili^. . En er Öhundr 
konúngr varð pessa varri ok lýsti, léthahn blása 
til húspíngs, gekk |»áaUt lið á lai^d^ ok var sett 
^íng. . Önundr kohúngr tdk til máls : svá er, 
Ólaf r könúngr ! sem Jér vitxð, at vœr höíum £ 
-eumar fárit allir saman í hemað hér um Dax^* 
mörk 9 , höf um vœr fengit f é mikit , en ekki af 
löndum, ek hefir haft ísumar hálft fjdrðahundr- 
a% skipay en nú er eigi meirr eptir en hundr- 
að^ skipa; uú lízt mér syá sem vær munum 
vinna ekki til sæmdar, meS eigi meira her enn 
nú höfum vœr, pdat|>ér hafið háft 60 skipáysem 

ga£, F^ ^) «t, », F. 5) 8kaí^ Ui^ ^) at, B, C, D> F, JL. 
^) vte, !»♦ «) ioii, JL. ») slæ^^ F; stefr, li. 



♦ • 



364 ■■; 1*7-140 K. 

I ■ , 

í 

enn liafiS pér. Nú «ýnist mér pat ráðligast at 
fara aptr 1 ríki mitt, ok er gott heilutn vagni 
heim at aka, vær höfum aflat i ferð Jiessi, en 
látit ekki. Ná vil ek, Ólafr mágr ! at fér farií 
me$ oss 6k búum allir saman, takið slíkt af 
^ínu ríki, sem ^hr fáið yíír yel haldit, ok J>at 
li8 sem 3rðr fylgir, gjörum Já er [vær kómum* 
slíkt rá^ sem oss líkar, en ef Jiér vilið heldr hinn 
kost, at faafa land várt til yfirferðar, pá skal ]^at 
heimilt , ok viÚ pér fara landveg í Wki yívart 
norðr í Noreg. * 

148.' Olafi* kondngr |»:akkaSi Önimdi kon- 
úngi vinsamligt boð, er hann bauð honum : en 
{>6 , ef ek skal ráða , segir hann , "þi mu9 annat 
ráð tekit) ok munum vær halda sáman her |»eim, 
sem nú er eptir; hafða ek fiirst í sumar, er ek 
fdr^orlandi hálft fjdrða faundrað skipa, en áðr 
ek f 6r or landi , pá valda ek af her |>eim öUum 
pat lið sem mér pótti bezt , ok skipaða ek |>essi 
60 skipa, sem nú hefi ek; en ná lizt mér svá 
,um ySvart li8, sem fat munu hafa 1 bruttu 
hlaupit sem ^dáðlausast er, ók verst fylgð var f , 
en éksér hér alla hirðstídra yðra ok höfðíngja, 
ok veit,ek at pat lið allt er bezt til vápns, sem 
hirðin«ér, höfumvœr enn mikinn her ok •skipa<* 
kost goðan, svá at vær megum vél lig^á úti á 
skipum i allan vetr, svá *sem herkonúngar hafa 
fyrri gjört; en Knútr konúngr mun skámma 
jKtuud figgja i áinnifaelgu^ pviat^{>ar er engi 

*) yár keaury (várar) hin» 



148-149 K. 



365 



hofn skipafjðlda f»eim, er hann hefír, xnun 
hann fara allt eptir oss^ ok ski^lu yœr fara allt ' 
undaín, mun' oss pábVátt lið samnast? en ef hana 
«nýr aptrjannveg, sembafnir|)eBr eru,;^em hann 
má liggja flota sinum , {)á mun |)ar/margt lið at 
önigvummun síÖr heimfýst enn hérj Yœntir ek 
at vær höfuÉCi sváv umbúit í sumar, oX pprpkarl- 
inn\ viti^ hvat h^n skal vinlaa bæi^i á sjá* ok 
svá á^landi% mun^herr.Knútskmiúngs dreifast 
br^tt víSsvegar, Qk.yeítpá eigi| hyorum sigrs 
v^rSr lauðit j böfum fyrst? joódsnir, hvert ráð hs^nti 
tekr i^pp« Lauk Olafr-kQnúngrsTá síjtiu máli, 
at aUir. giöxðu ^^n rdm at hans máli ok var 
fiat ráSs tekit, sem hann vildi vera láta } ok voru 
f>á njdsnir gíörvar til, h^rs Knúts konúngs^ ea 
peir Jágu far báíir konúngarnir. 
' : \' á49i Knijtí .konúngr sápát^ fit Nof egs kpn* 
úngr ok Svía konájo^gr héldu báðir áustr með 
'landi, jþá gÍprSi banu f>'egar Ii5 á land upp, lét . 
menn riða hit efra dag ok nátt^ sr^ seixi konúngar 
fóru hit ytra, fdru aStír njdsnarmenn aptr, en 
aírir- á fram; vissi Knútr konúitgr á hverjtim 
' degi tíSindi af ferS. ^irra, voru njdsnarmenn 
i her konúqga ; en er hann spurðí |it mikill hluti 
liSs i|feirra yar fyá peim f arinn , fá ,hélt hann 
li^r^sínum aptr til Sjólands, ok lag^ist í Eyrar- 
sund* meS her sinn allan, lá sumt liSit við Sjcí- 
land ^ en sumt vlð, Skán^. Kniitr koniSngr rei8 

>> íoipamm, fl. ^) Skáni B. ^) Sjalandi, B^ '^} Eyra- ' 



' \ 



'/ 



36.6 " . ^- 149-isok;. 

/ , 

upptílHr<Jaskeldu»,ot me8 honum mikilsveit 
manna, en J>ar hafði veizlu gjört ímdti honum 
Ulfr jarl, mágr hans^ veitti faann allkappsam* 
liga, ok var allkátr.} kohúngr var allfámáligr 
ok heldr úfíými , 'jarl orti orSa á hann^ ok leit- 
aði peirra málsenda , ^r hann ætlaði át konúngi 
mundi bezt líká. Konúngr svarar fá» pá'spurr 
3«:!, ef konúngrvildi leika at skáktafli, hann 
játtaði pví. Úlfr vár' allra mánna, skídtorðastr, 
ok úveeginn bæði i orðum ok dðrum hlutum, ok 
hiim miesti framkvæmdarmaðr um riki sitt, ok 
er saga mikil af honum sogð* ulfr }arl var maðr 
jíkastr i allri Danmörk, {»0gar kbhdng leið. Syst- 
ir Úlfs jarll var Gyða, er atti Guðini jarl Úlf- 
jaSsson*, ok voru sýnir péirra : Hafaldr Engla 
konúngr, Tosti jarl, Val|>jdfr jarl, Mö8rukári* 
jarl, Sveinn jaH. Gýðá hét dóttir ^eirfa, er átti 
JátvarSr hinn helgi^ En^la köhúngn 

^ 150. Én er pöir léku at taflinu koniSngr 
<ík jarl, |>á lék kon4ngr fingfbrjdt mikinn^ pá 
drap' jarl af honum f iddara , kónúngr bar aptr 
taflit, ok sagði at hann skyldi annat leika ; jarl 
reiddist, ok skaut niðr tafl^or5iny, stdS upp ók 
gekk i bruttj renn fú nd,Ulfi? hinn ragi! segir 
konúngr ! Jarl svarar, ok snÝr áýtr vift dyrrin, 
ok mælti : lengra mundir pú hafa runnit i ánni 
helgu, ef |)ú kveömif pví við, Itelláíir þá f á eigi 

> ) Róiskeldu -C, Mnn næsta dag fyrir Miciijálsmesstt| b» v» hin, 
• ^) Ulfiiað*rs B^ DyH; Ulfoad-s hin. y.Mörukári, hin^ ^) góíi 
Bf C, Ey L. , ^) skækti ^ ; ^káka^i C/ X ; skæui^ E^ 



ÍS0-152K. - ' ^ 367 

,Ulf liinn raga, ey elc lagSa til at hjálpa pér, er 
Svíar bSrðu yíí* sem hunda Sír. Gekk jarl eptir 
patíbrott ok'.til svefns. ' Lillu síSar gek'k kon- 
úngr tat sofa. En eptir um morgunihh, er kon- - 
iSngr klæddist,|)á mælti hann viS skdsveini; sinn : 
gakk J)u, sag8i hann, til Ulfíjarls, ok drephann! 
Sveinninn gekk, ok var í bruttu um hríð, ok kom 
aptr; .pá mœlti koniSngr: drápt fú járl? eigi, 
herra ! pvfat hann var gehginn til LT&cfufcirkju. 
151# Maír hét f varr hví ti, norr ænnat kyni, 
liann var herbergismaSr Knáts könúngs okhirS- 
maðr hans, Konúngr mælti til ívars : gakk tíl 
ok drep Úlf jarl ! ívarr gekk til kirkjn ok inn- 
arr í kdrinn , ofc lagÖí gegniim Úlf jarl, ok f ékk 
jarrfégar bana. ívarr gekk aptr fegar tilkon- 
iSngs , ok'haffti sverðit brugÖit í hendi. Kon- 
i5ngr spurSi: drapt J>ú Jarl? Hann svarar: ná 
drap ek hann; vel gjöríir fú |>á, sag8i kónúngr. 
En eptir Jat er jarl var drepinn, létu múnkar 
læsa kirkjuna j pá var f>at sagt konúngi, f)á sendi 
Iiann menn til múnkanna, baðpá lata upp kirkj- 
una ok sýngja^tíSir. þeir gjörðu sem koniíngr 
bauí, en er hann kom til kirkjunnar, pákeypti 
■ hann jarSiib til kirkjunnar, svá at bat var hérað 
^mikit, okhdfst sá staSr mjök. Síð^nréið kon- 
úngr til skipa sinna, ok lá par tengi um háustit 
meS allmikinn hpr. ' 

162. pá er Olafr konúngr ok Önundr kon- 
i5ngr spurSu, at KniStr koniSngr hafði haláit til 
Eyrarsunds, ok lá* |)ar með her sinn, pá áttu kon- 



• 368 



152-153 K. 



iSngar húspírig, talaíi Olafr konúngr at petta 
heföi farit pptir getu hans , at Knútr kónúngr 
hef5i eigi lengi legit í ánni helgu, væntir ek 
at svá muni. fará fleira eptir getu minni af vi8- 
skíptum yorum Knúts, hefir hann nú lítit fjöl- 
menni hjá pví, svn hann hafði í sumar, en 
hann xnun |>d niinna hafa síðarr , pvíat eigi er 
Jeim 'úleiSara enn oss at liggja úti á skipum í 
haust síðan , ok mun oss sigrs auðit verða , ef 
oss jskortir eigi tilrœ8i, ok petta hefir svá farit 
i sumair, at vœr höfum haft minna lið , en {>eir 
hafa látit fyrir oss bœði f é ok mefan, pá sögSu 
Svfar at |>at viæri ekki ráí at bíÖa jþar vetrar, 'þóít 
NorSmenn eggjuSu pessj vitu peir ok dgjörla 
hver íélög hér kunna at verSa, er frýs haf allt 
fSeskliga* á vetíijimj viljum vœr fara heim ok 
vera hér ekki lengrj gjðrðu Svlar kurr mikinn 
'ok mælti hverr í orSastað annars j var pat afráS- 
it, at Önundr koniSngr ferr fá íbrutt með allt 
liS sitt, en Ol.afr konúngr var.pá eptir. 

153. En er Olafr konúngr 14 far, átti haím 
opt tai ok raöagiöríJir yií lið sitt ; pat var eina 
hvpríanótt, er f eir éttu vöríat halda afkouúngs 
skipi, EgiU Hallsson ok sá mann, er h&t Töfi 
Valgautsson*, kynjaÖraf Vestra-Gautlandi,^ œtt- 
st^r maðr ; en er peir sátu á verSinum, heyrðu 
J»eir grátmikinn ok veinan, jbeir sá hvar sat í 
böndum hernumit fdlk, var jþat bundit umnætr 
4 landi uppi. Tdfi sagði at honum |>dtti iUt at 

A) optliga, Aw. ^) ViOgaid'woii, JO^E. 



153 K. . ^^ 



^ <» 



369 



hcyra lœti feirra, ok baS Egil til at peir $kyldu 
fara til at leysa petta fdlk ok látabrutt hlaupa; 
"þeiv gjörðu petta sama, fdru til okskárubönd- 
3n, ök hleyptu brutt fdlki pví öllu, ok var |)at 
verk alldvinsaelt af liðsmözmum. Konúngr 
var J)á ok svá f eiSr, at hélt við voía sjálfan, ok 
síSan er Egijl var sj^ikr, pá var pat Jengi at 
konúngr vildi ekki koma, at sjá hann, áðr matgir 
menn báðu Egiliðrast pess, at hann hafði svá 
gjört, at konúngi mislikaði. £gillbað|>á af sér 
reiði, ok veitti konúhgr honum pat um sí8ir. 
Olafr konúngr lagði hendr sínar ýfir sföu Egils 
, Jj^ar er verkrinn lá undir, ok saung bœnir sínar, 
en jainskjdtt tdk or verkinn allan, eptir pat 
batnaSi EglL En Tdfi kora sér sföan. 1 sœtt, svá 
semsagt er, at hann skyldipat tilvinna at koma 
fðður sínum á fund Olafs konúngs. Válgautr 
var maðr hundheiðinn, ok fékk hann kristni af 
orSum Olafs koniSngs, ok andaðis^ pegar hann 
var ný skírðr. Olafr konúngr á,^ú tal við li8 
sitt , pá leitar haján ráSa vi6 höfðíngja, hvat feir 
skyldu upptaka. En pat kom lítt ásamt, kvaS 
J>at annar dráð, er öðrum Jdttivænligt, ok velktu 
ppir pettaráð mjök lengi fyri sér. Njdsnarnpienn 
Knúts konúngs voruí her Jþeirra jafnauji^okkv&mu 
sér í tal við marga 'menn, ok höfSu peir fram 
féboð ok vináttumál af hendi Enúts kopúngs^ 
en par létu margir eptirleiðast , ok seldu par til 
trúnað sinn, at peir skyldu gjörast menn Knúts 

4 Burci. ' . A a . 



\ \ 



\ 



M 



3^0 ' ■"■' ' ; 1S3-154K. 

f 

konungs, okhalcla honum til hanáa landi, ef hann 
kemr til Noregs ; gjörðust margir at féssu berir, 
póait þá fðeri leynt fyrst ; sumír tdku þá |>egar 
vi8 fégjöfum, eú ^umuin var heitit síSar, en 
hinir voru allmargir er áðr höfSu I>egit at hon- 
uín vmgjafír stórar; fyrir 'því at pat var satt 
at segja frá Knúti konúngi, at hverr er á hans 
f und kom peirra m'anna, er honum J^d ttí nokkut 
mannsmdt at, ok vildu hann |>ýðast, f>á, fékk 
hverr af honum fullar hendr fjár, varS hann af 
pví stdrliga vinsæll, ok var mést um örleika 
haiis vi^r útlenda menn ^ ok við j^á mest er 
lengstvorú atkomnir. 

154* Ólafr kbniíögr átti opt stefnur* víii 
sína menn ok spurði at ráðagjörðum , en (er) 
hann fánn, at sitt lagði hverr til, í^á grunaðihann 
at 'þeir mundi suniir vera^ dt annatmundi til- 
leggja,* enn fiát er ráÖligast |iö&ttí, ok guldu f á 
margir honum eigi rétUiga skuld um trúleika; 
Jréss eggjuíu margir ^ at þeii skyldu taka byr 
ok sigla til Eyfarsunds ^ ok év& 1 Noreg, sögðu 
Dani elgi Jora at Jeipi at leggja, fdtt peir lœgi 
fyrif með mikít li6, en Oláfr kpnúngr var svá 
vitr maSr, at hann sá jat at slfkt var dfæra, 
vissi |>at at anitaun Veg hafSi gefizt Ólafí kon- 
fingi Tryggvasyni, pá erhann lágíi fáliða tilorr- 
ustu við Dani^ at feír |)yr8i fá éigi at herjast; 
vissi kondngr ok fat j at 1 herr Kniits konúngs 
varfíöldi Norðniáana^ grunaði konlSng Já, at 

'J Ilér hyrjar 1 aptr^ y ' 'l ' 



1S4-155K. ■ 371 

Tþeir mundi 'Knúti konúngi hoUari enn hou-. 
um, er slíkt mœlaj veittí Ólafr fconi^ngr ^iá oss* 
orskurð, ok sagði svá, at |ieir meun' skyldu 
bdast, erhouum vildu fylgja ok lara landveg ' 
um Gautland ok svá til Noregs: en skip vár, 
pk annann púuga ]>ann, er'vær m^um eigimeiS 
os8 flytia, TÍl ek senda austr ÍSviaveldi, okláta 
jþar varSveíta osa til handa. 

155- Hárekr or pjdttu svarar máli fcon- 
úngs: þat er auðséð, segir hann, at ek má eigi 
á fæti fara i Noreg^ er ek nú maSr gamall ok 
, lítt fœrr ok vanr litt gaungdm , ætla ek mik ok 
munu trauðan at skilia við skíp niitt, ok heG 
ek lagt miklastimdáskip^etta okáhúnað|)ess, 
ok mun mér leitt at lejfa úvinummínum skipit. 
Eonúbgr svarar: far "þi með oss, Hárekr! vær 
skulum bera |)ik með oss, ef |)úmátteigigángaj 
fá kvað Hárekr vísu: 

Ráðit hefik at rfða 

rinleiks héðan mínum . 

láðs djnmari leiðar 

laungum heldr enn gánga; 

píjtt leggfjötrs' liggi . 
' ' lundr f Eyrarsundi', 

kann 'þýói keskí minni| 

Knútr herskipum úti. 
pá Ut Olafr konúngr búa ferð sína, höfðu menn 
igángs klæði sfn ok vápn , en |iat er fékkst af 

') u.i'íin. '^)Ug^^öturt n, Æ} Kgljötra, £. ') EyiuTiniid'- 
vm,C,E. 

. A a 2 



.372 ' • ^ 155 k. 

reiíi skjótum var klyfjat af klæSum ok lausafé, 
en hann sendi meiin, ok lét flytja skipin austr^ 
í Kalmarmar*, settu peir par upp skip síii, ok 
fluttu reiða ok annann varníng til varöveizlu. 
Hárekr ; gjörSi sem hann hafði. sagt, at hana 
hei8 byrjar, ök sigldi Vi^str fyrir Skáney, til|)ess 
er hann kom austan at Hdlunum' ok var Bat 
aptan dags,' en byr var at blásandi, ok lét hann 
ofan leggja seglin ok svá vi8u, lét taka ofan 
veSrvita, en sveipa skipit allt fyrir ofan sjámeS 
grám -tjöldum , ok Ifet rtía ínokkurum rúmum 
aptr ok fram, hann lét flesta menn sitja lágt í 
skipi; nú sá varðmenn Knúts konúngs, ok ræd'du 
um ixieS sér^ hvat skip at fat mundi vera, ok 
gátu, at flutt mundi vera salt e^r síld, er feir 
sá f á menn, eh lítt rtíit , en skip sýndist beim 
grátt ok bráðlaust, okmundi skinit af stílu; 
pat sá feir at skipit var hlaSit tnjök} én er Há*- 
rekr kom fram i sundit Um herinn, fá lét hann 
reisaviöunaok dtagaupp seglit hvltt sem dript^ 
ok, stafat blá með vendij pá ræddu mennKnúts 
konúngs um siglíngina, ok sögSu meiri ván at 
|)ar sigldiOlafrkonúngrj en Knútr konúngr segir 
svá, at Olafr konúngr er svá vitr maö^-, at hann 
hefði eigi farit einskipa í gegnum her KniSts 
konungs, ok fat líkara at pat muni veraHárekr 
or pjtíttu QÖr hans m^ki , ok pví hafí menn frá- 

*) Uér sleppr C* *) Karlmarnír B, K, F; Kalniarver, P; 
Kalmara lí; Kalmarn /; Kaltnanar L, ^3 Hólundiun S; Hæl- 
unum Z>; Hólmunum E\ fiíálsliólunum B, /; ^. ^} drif^ E /. 



1S5-1S6K. . ' 373 

sagt, atKnútr toniSngr hafivitatumferSHáreks, 
ok hann mundi eigi farithafa elia, ef eigt hefði 
vináttumál farit í millum áðr, okjxítti fat birt- 
ast síiSan, fá er vinátta ttíkst með feim Kniiti 
koniingi ok Háreki. Hárekr orti vísu |.essa, er 
hann sigldi noríit um Veðrey: 

Lakkat' ek Lundar' ekkju* 
læ baugs at pví hlæja, 
skjtítum eik fur utaQ 
ey, nédanskarmeyjari ' 
jörS! at ek ei pyrÖa, 
ífla flaustr* á haústi, 
áflat-sldSárFrdía 
fara.aptr vali krapta. 
Fdr Hárefcr f á ferða sinna, ok l&tti eigi fyrr enn 
hann kom nqrör á Hálog^land ok heim til búss 
■síns í Pjdttu. 

156. Ólafr koniingr fdr fyrst um SmálÖnd, 
ok kom fram í Vestra-Gautla;ldi, ok fórspakliga 
ok friSsamliga, en landsmenn veittu honum 
góðan forbeina ; fdr kbnúngr til Þess er hann 
kom ofaní Víkina, ok sva norSj 
til |»es8 er hann kom í Sa: 
iít hann f ar ok lét búa til vel 
língr pÁ heimfarar leyfi mes 
in» , en hann hafði með sér af l 
fat sem honum sýndist j f ar v 
um feir altir Árnasynir, f eir 

•) látkat, S, I; Ukkal, Ð, J, S. ') Ií»d 
*3 a»iifi, ~M, I, R, Í. *J Uir elcppr I api 



» 



374 ' ■ ' ^ 156-157 K. 

af konúngi} pá kom til Olafs koniSngs Gellir 
Porkelsson, ok hafði komit áðr um sumarit af 
ísiandi, sem áðr var ritat. 

157. Sighvatr skáld var lengi raeS Ólafi 
konúngiy sem hér er rita|: , ok haf ði kbnúngr 
gjört hann stallara sinn. Sighvatr var ekki hag« 
mæltr* maSrísundrlausumor^um^enskáldskapr 
yarhonumsvátiltækrySváhonum mœlti aftúngu 
iram (sem) annat ínál , hann hafSi verit (í kaup- 
ferðum) til Vallands, ok í pe^rri ferð koiíi hann 
til Englan$ls, ok hitti Knú.t konúng, okpá af hon- 
, um ley fi at f ara til Noregs , sem fy rr var "sagt j 
en er hann kom í. Noreg, f(5r hann pegar á fund 
' Olafs konúngs, gékk hann fyrir konúng, er hann 
.sat yfír borðumj hann kvaddi konúng ; Ólafr 
konúngr leit við honun^ok fagði. Sighvatr 
kvað visu: 

Heiúi erum híngat konmir, 
hygg at, jöfurr skatna ! 
menn nemi mál sem ek inni ^ 
V mín, [stallari, pfnu* ; 
6eg|iú) hvar sesð hafið hugðan 
' seim', pjdÖfconúngr! beimum'^ 

allrer [|)ekkr með* }>ollum 
f>inn skáli mér innan. 
pá sannaMst hit f ornk veðna mál , at mörg eru 
konúngs eyru. Ólafr konúngr hafði spurt allt 
xim fetðir Sighvats , at hann haf ði verit með 

■) Iirad'mæltr h'n. ^) stallarar þínir^ Aín.' 5) seims, D , H, 
JT, Ly '5. *3 teini»i L. ^) þaktr meðT, Ei'þýlííuáy L, 



lOT-168 K. 



375 



Knúti konúngi. . pá mælti Ólafr , kondzrgr* 
til Sighvats : eigi veit ek nú, hvárt {lú œtlar 
nökkut at vera minn stallari, eðr liefir pú ná 
eigi gjörztma^r Knútskonúilgs? SighvatfkvaS 
visu: 

Knútr spur^ mik mæta* 

mildr ef ek hánum vildía 

hendi-lángr sem hringa 

hugreifumOleifi} ^ 

ei* kvað ek senn at sönnu, 

svara pdttumst ek drottný% 

gjdr't er gumna hverjum 
. gndg dœmiy jahr sæma^. 
pá mælti Olafr konúngr, at Sighvatr skyldi gánga 
til sœtis ^ess , sem hann var vanr at 'sitja , ok 
hánn hafði fyrr haft j kom-Sighvatr sér brátt i 
kœrleika hina somu , sem hann hiafði áðr haft, 
158. Erlíngr Skjálgsson ok synir hans 
hoRvL verit um sumarit i her Knúts komings, 
ok í sveit mei Hákom jarli. pdrir hundr hafði 
okmetorð mikil. En er Knútr konúngr spurðii 
at Olafr konúngr haföi farit landveg til Noregs, 
'þi sleit h'annleiðángry ok gaf leyfi öUum mönnr 
um til heitnfarðar, en lét búa sér til vetrsetii 
f Ðanmörkj var fiá i Danmörk herr útlendra 

^ «) mœtra B, D, Í7, JT, 5$ mœtír, E, F, Ía *)einn, hin, *) 
drottinn, B, F, jET, X, 5. ^) göd", B, JB, F, X. ^) Ot ennþessa : 
Eid* látaþii ýtít era fyri mál þat er mála 

einn, þótt ek veraseinai, máun þii lætr her vándan 

jard'ar alla ▼erd'ar laung þörf mun gram gengit 

' anð'anoildr , enn jBk Tilda ; gestr Knáte var ek fiestum, b. v,B* 



• 



:íJ 



V 



^ 376- ^ r ' 1581:» 

maxina,^ bæM enskra manna ok NorSmanná, ok 
enn af fieirum löndum , er komit hafði úl hers- 
ins ifin sumarit. Erlíngr Skjálgsson fdr um 
haustit til Noregs með öUu liðí sínu, ok 'þi af 
Knúti konúngi ^stdrgjafir at skiln^ði. pdrir. 
hundr var eptir með Knúti konúngi; en með 
£rlíngi fdru norðr i Noreg sendimenn Enúts 
konúngs ok höfðu með sér of lausaQár, fdru 
J^eir víða um landit um ^etrinn, en greiddu pá 
af höndumjfé pat, er Knútr konúngr hafði heitit 
l^eim um haustit til liðs sér, ^eif gáfuokhinum 
' mörgum , er ^ir f engu meS f é keypt vináttu 
Knúti konúngi, en peir höfðu traust Erlings til 
yfirferíarj gjörðist þá svA at f]öldi manna sn&r- 
ist til vináttu vií Knút konúng, ok hétu honum 
i^náttu sinni, ok pat meS at veita Olafi konúngi 
mdtst&ðu, ^jörðu l^at sumir bert pagar, enhinir 
voru miklu fLeiri, cr leyndust at fyrir alj^ýðu. 
Olafr konúngr spurði pessi tíðindi y ok kunnu 
. margir at segja honum frá pessum tíðindum, 
ok varpanfært mjök i.fjölmœli ^ar i^hirðinni. 
Sighvatr skáld kvað : * 

Fjandr gánga par |>engil8^ 

j)jö8 býír Vopt með sjóía ' 

höfgan málm fyrir* hilmis * 

haus dfaldin' lausa; 

sitt^ veit hverr of ' harra 

hollíin selr við gulli«, 

■I ■ . ., ,1, 

«) föÍT, H. ^) ^áP, B, L. 3) ^falan, JJ, D, B,-^L,\ 5; of aU- 
•»1 ^*; *) iat, Ö, B. ^)ef, JB, L, 55 er, H. 6)goia,^,jH;L. 



158K. ■ '■ 377 

[vert er» sKks í svortu, 

shin) helviti iníian. ' 
Ok enn kvað hann: 

Kaup varÖ dapurt* ,, * Jar' djúpan ♦ 

drottinn róS^ [af sdttum^ 

|»eim^ er heim á himna^ 

háselds svikum beldu^. 
Ppt'var sú umræðá par í munni höf^, hversu illa 
8amdi Hákoni jarli at fara n^ieS her á hendr 
Olafi konúngi , er hann haiföi honum líf gefit, 
j^ er jarl hafði á hans vald komit, en Sighvatr 
var hinn mesti vin jarls , ok j^á er Sighvatr 
heyrði ámælt jarli , pá kvað hann: 

Gjörgi'hilmir»*^Hör»a'' 

húskarla" fá jarlij 
^ of'* viðólafs fjörvi 

úvœgir** fé-feygij 

hirS nam' ' hans at verSa 

háleggs'* fyrir"^ fví máli, 

dælla er oss ef allir 

Noregs** um svik slíkir**. 
Olaf r konúngr haf ði jdlaboð mikit, ok var komit 
tíl hans margt stdrmenni. pat var hinn átta*^ 

*)Terk eru, B^ D^ ^) dðpr, JD. ^) þaz, A ^y ^ *) ^> 
hin, ^) itm sóttu, B.; af s<Stta% D. *) ^eir, JE, F, JT, £..' ^) 
bimnum, D, E, F, £.' 8)héldu, F,F; vrV «. iH,L, ^^gjöré"- 
iit, J?, H, S. í »3 liilmis, B, H, S. *xj uliíí úr B ; gleymr^ 
jiy />; liard'a.f, K '*) hiískarlar, Ain« '»; er, B, J>, X; ef, 
Ey F, K^ 14) ofvægir, B, />, S^ óvœgínn L. « 5) era, B, 5; er, 
1>,X; erat, H. ^1«) hfleit, Tiih^ >í^) <, I^ »») erumvér, *»», 
«P) skírir, B, D, *, JT, 5; ákœrir, flr, Z;, *^ 7da» 1>» B, F, iC> 
S; ÖU, a 



'I 



378 



158 K. 



dag jdla , at konángr gekk ok fáir menn meí 
honum; Sighvatr fylgSi honum dag ok nátt, 
hann var pá meS honum j peir gengu í hú$ eitt, þar 
voru hiröir í dýrgripir koaángs, hann hafði fá 
hafðan viðbúníng qiikinn, s&a vandi hans var 
til, atheiínta aaman dýrgripi at gefa hit átta 
kveld jóla} f>ar atdðúí hú$inu sverð eigi allfá 
gulibúin; Sighyatr kvaí |iá : 

- Svei^ð atanda I»ar^, sunda 

aárs leyfii veer árar, ' -, . 

herstilli* vœri' hylli 

hoUust búin gulli; 

viStæka ek vika, 

[var ek endr með þér, sendir^* 

elds ! ef pú eitthvert vildir 

allvaldr gefa skáldi. 
Konúngr tök eitthvert sver8it| ok gaf hon- 
um, ]^r var gulli búinn meðalkaflinn ok gull- 
búin hjölt; var pat gripr allgdðr, en gjöfin var 
eígí öfundarlaus,okheyrði patsíðar. Pegar eptir 
jdlin byrjaði Ol^fr l^onúngr ferð síná til Uppr 
landa, j^víat hann hafði fjölmpnni tnikit, en 
tekjui^ norðan or landi- höfðu öngvar til hans 
komit ]^á um haustit, er leiðángr hafði úti verit 
um sumarit, ok hafði konúngr par allan (kostn- 
að) tillag8an,>sem faung voru á, |iávoru engi 
skip at fara með liðit norðr i land; hanu spurði 

») Lár, JB, F, Hy L. ^) herstiUir, Bj herstilHs,, hin. 3) 
(aifekf 5} verd'r, hin. . ^} vil ek exm með* þér kennir, B. 



;• « 



158-160 K. 



379 



pat eitt- norðan, er honum |>dtti ekki frii$sam- 
ligt, ok ekki trúligt, ef hann fœri eigi meS liíí 
miklu, réð konúngr fyrir pá sök |>éss af^ át fara á 

• Upplönd, en eigi hafSi svá lángt liÖit síðan at 
hann hafði j^ar fárit 'at veizlum, sem lög stóðu 

, til j eðr vandi konúnga haföi til verit.^ En er 
konúngr sdtti upp á land? ^á búðu honum lendir 
menn ok .bændr ríkir, ok léttu svá hans sjálfs 
köstnaSi. 

159; Bjorli er maSr nefndr göfugr at kyni, 
bann var vínr ok kunníngi Ástríðar drottningar 
ok^núkkut skyldr henni, ok hafði hún fengit 
honura ármenníng á ofanverðri Ileiðmörk; 
.hafði hahn ok yfirsdkn í Eystri-DalL Ekki er 
Björn kærr konúngi, ok ekki var hann |>okka« 

' sœllaf bdndumj páthafSi atborizt-i' bygðpeirriy 
er Bjöm réí fyrir, at Jþar vur8u hvörf stdr ok 
stuldir miklir á haustum, pat voru náut ok 
eauðir, ok allskonar fénaðr. BjÖrn lét par 
kveðja jþings til, ok lýsti pa^ hvaif únum, hann 
Jkallaði pá líkasta til slikraillbragða/ er sátu i 
markbygðum fjarri ö^rum mönnum, veik hann 
{)vi máli til peirra, er bygðu i Eystri-Dölumy 
8Ú býgð var mjök sundrlaus bygð við vötn 
' eða rudd i mörkum, en úvíða bygðir saman. 
160. Rauí5r hét maír, er par bygði £ 
Eystri-Dölum. Kagnhildrhétkonahans. Dagr 
ok SigurSr hétu/synir fQÍrra, peir voru efn- 

') Hh sleppr S um nhn. 



/ 



380 ' 1€0 K. 

1 

1 \ 

iligir menn. peir voru staddir - á píngv f vf, 
ok héldu upp svörum af hendi peirra Dala- 
znanna^^k í)áru J^á undán sökum. Birni |>dtti 
|ieir láta stdrliga ok vera drambsmenn miklir 
ðt vápnum ok kláeðum. Björn snéri pá töl- 
unni á hendr peim bræSr^m, ok taldi pá eigi 
úlíkliga til at hafiai slíkt gjört. peir synjuíu 
fyrir sik, ok sleit svá J)ínginu, Litlu síðar 
kom til Bjarnar ármaðr Olafs konúngs með 
liði sínU) ok tdk parveizlu, var pát mál kært 
fyrir konúngi, sagSi Björn,. at honum (ptíttu) 
RauSs synir líkligstir til at valda slíkum ó- 
kynnúm j pá va'r sent eptir RauSs sonum , en 
er f>eir hittu konúng, f>á taldi hann pá úlík'- 
liga til fijdfnaiSar, ok bar pá undan . kénnslum 

* slíkum^. peir buðu konúngi til feðr síns, 
ok taka par priggja nátta veizlu með öllu liði 
sínu. Björn latti koniSng ferðarinna^, en kon- 
úngr fdr eigi at síðn Eljá Rauð var hin 
prýfiiligstá veizla; fá' spurSi konúngr, hvat 

. manna Rauðr væri eða kona hans ? Rauðr 
eegir, at hann var sænskr maðr at ætt, auðigr 
ok kynstdr: en ek hljdp |>aðan í brott, segir 
hanrí, méð konu pessa, er ek heSr átt síðan; 
hún er systir Hríng^ konúngs Dagssonar. pá 



») mr iœta fiandritin B^ /)> jB, JP*, J/, /, JT, i, 5 inni dH- 

lán^ri frdsógn um dvál, Olaf^ konúng* Kjá Raviúlfiy vi^rat&'- 

um peirra'ok því ö^ru, ^ par tilbar^. I bókar hrotilS en4^ ^^ 

fuUu { þeirri 'fr&aögn* E boB^i byrjar og ðteppr vm sinn 

, i hgnhi, - _ 



I 
I 



\ .1 



160 K. ÍSSHEESISS ' 381 

vaknaði komSngr vi8 ættmenn peifra be^gjá, 
fann hann fat at J>eir feðgar voru menn vití- 
ir, ok spur&i hann pá ipptir íjrdttum* slnum. 
SigurSr sagði, at nann kyöni at deilá dægra 
far, Jóat eigi sæi himintángl, ofc at skilja' 
drauma. Konúngr reyndi pé^sar íjþrdttir, ofc 
var pat sem SigurSr haföí sagt. En Dagr 
fann pat til i|)rötta, at hann mundi sjá kost 
ok löst á hverjum manni^ er- honum bæri/ 
fyrir augu, ef hann vildi athyggja. Konúngr 
baS hann segja skaplost hans, |)ann er hann 
sæi. Dagr fannj^at til,^ er konúngi líkaði, ofc 
honum pdttí rétt vera. pá spurði konúngr 
um Bjðm ármann, hvern skaplöst hann/hefði. 
Dagr segir, at Björn var fjófr, ok pat með 
at hann segir hvar Björn hafði fólgit á bœ 
sínum, bæði bein^^ horn ofc hú8i|r af nautum 
peim, er hann hafði stolit pá um haustit: 
ok er hánn valdr, segir Dagr, allra peirra . 
stulda, ét í haust £afa vorðit, ofc hann hefir 
öðrum piönnum kent; segir Dagr öll merki á,' 
hvarkonóngr skyldi leita láta. En erfconúngr 
fdr frá Rauði, pávar hann með vingjöfum.stdr- 
um iStleiddrj voru synir RauSs með^konúngi. 
Fór konúngr fyrst til Bjarnar, ok röyndist hon- 
Um allt, svá sem Dagr hafði sagt ; síðánléthann 
Björn í brott, okfÖr hann br landi, ok naut ^ . 
hann drottníngar at pví, at hann hMt lifi sínu , 
ok limum. > 



, ^ 



t 

/ • • • 



382 . ' .. 161 K. 

• / 

16t. p<{rir, son ÖIvis á Eggju, stjúpson 
Kálfs Árnasonðr [ok systurson pöris hunds^ 
var manna fríðastr, mikiU ok sterkr ^ hann var 
átján vetra gamall, Hánn hftði fengit gott kván- 
fáng á Heiðmörk ok áuS fjár með, hann var 

y vinsæll maðr, ok ^dtti vænn t^ höfðíngja; hann 
bauð konúngi heim til veizlu með lið sitt ; kon- 
úngr pektist böðit, f(5r tilpöris, ok fékk pargdð- 

' ar viðtökur^ ok var par veitt hit störmanligstay 
en öU voru faung hin bestu. Konúngr ok 
znenn bans ræddu ]þat sín í miUiy at peim þótú 
Lat mjök saman fara húsakynni eða húsbúna^r 
eða borðbúnaðr eða drykkr, eða maðrinn sá er 
veitti. Ðagr lét s&r ekki um íinnast eða fátt. 
Ólafr konúngir var vanr at hafa ræður við Dag, 
ok spurðí hann ýmissa hluta 9 r eyndist honum 
}>at allt með sannindum sem Ðagr sagði , hvárt 
seto pat yar liðjlt eða úkomit fram^ feéti f>á kon- 
úngr trúnað mikinn á ræður hansj nú kallar 
konúngt Dag á einmæliy ok ræddi f»á fyrir hon- 
um mjök marga hluti^ par kom niðr rœðu )ians, 
at hann tjáði fyrir Dag^ hversu skrautligr maðr 

, pórir var, er |æim veitti Já veizlu svá virðuliga. 
Ðagr Ut sér fátt um finnast, ok lét pat aUt satt 

' er kondngr-ssqgði. p4 spurði konúngr^ hverja 
skapsanmarka périr heiði. Dagr kveðst hyggja, 
at pdrir mundi vel skapi farinn, ef honum er 
]þat SV& vel gefity sem hitt er al|»ýðan má s}á« 

' '} þannig hin; Arni li« systrson þöris \ rángt i 3i^ 



r 
I 



léiK. 



383 



Kmújj^ baí hann segja pat cr (hann) spur^i, 
bk segir konúngr, at hánn er Jiess skyldr. Dagr 
svarar: J)ámuntu, konún'gr! fatvilja veita mér, 
at ek ráða hefndinni, ef ek skal löstinn segja. 
Konúngr segir, at hann mun ekki ddmum sin- 
um undir aðra menn skjdta, én bað Ðag segja 
J>at er konúngr spurSi. Dagr svarar : dýrt er 
drottins orð, |>at mun ek til skaplasta finna 
pöri, sem margan kann henda, at hann er maðr 
of fégjarn. Konúngr segir : er hann fjdfr eðr 
tánsmaðr? Dagrsvarar: eigi erjat^ segir hann. 
Hvat erf á, segir konúngr ? Dagrsvarar: hann 
Vanil pat til fjár, at hann c^ drottins sviki, 
hann befir tekit íh af Enúti konúngi, til |>ess at 
svíkfá j^. Konángr svarar : hvernveg gjörir J)ú 
fat satt? Dagr svarar: hann hefír á hinni hœgri 
hendi hrlng digran fyrir ofan ölboga, er Knútr 
konúngr hefir gefit honum , ok lætr faánn enga 
menn sjá. Eptirfat slitu Jeir tal sitt, ok var 
konúngr reiSr mjök. pá er konúngr sat yfir 
borSum, ok menn höfðu drukkit um hríð ok 
Toru allkátir, ^ágekk pórir um beioa, "þá lét 
^kbndtigr kallá pdri til sln^ hann gekk fráman at 
borðinu, oktdkhÖndunumuþpáborðit; konúngt 
toælti: hversu gamáll maðr ert J)ú, pórir? ek 
ér átján vetra, segir pdri'í'. Kpnúngr svarar : 
snikállmaðr ert |>ú, pdrir ! jafnúngr ok g jöryiligr ; 
tdk f)á kohúngr hönd hina hægri, ok strauk 
upp af ölboga. pdrir mælti : tak |>ú kyrt pará ! 



t • 




384 • .'"■' i . 161K. 

I 

^ ek heS; sull á hendinni ! köniSngr h&lt hendinniy 

ok kendi at f>ar var hart undir; konúngr mælti: 

hefir pú eigi spurt, segir hann, at ek er lœknir^ 

ok lát znik sjá sullinn ! þ(}rir sá at taundi ekki 

tjá at léyna', Konúngr Ut pdri taka höndum 

ok setja í járn} f)á gekkKálfr at, ok bað honum 

griða^ ok bauð fy rir hann f é ; margir menn studdu 

f>at málf ok huðu sitt fé fram. Konúngr var 

8vá reiðr, at engi mátti .orðum við hann kdmay 

sagði konúngr, at pdrir skyldi slikan döm hafa, 

sem hann hafði honum ætlat. Si$aa lét kon- 

úngr drepa pdri$ enverk |iat [var.með hinni 

mestu öfund^ bœði par um Upplönd ok eng- 

um mun síðr <norðr um prándheim, sem æjjt pdris 

var flest. GrjótgarSr, son Ölvis, varbTo^í^ppris, 

hann yar ellri fieirra bræi$ra> var hann ok hinn 

gerviligsti maSr, ok hafði sveit um sik^ hann 

var pá staddr á Heiðmörk, er ha^n spurði af- 

töku pdrÍ8| f>á veitti hann árásir f>ar er fyrir 

yoru ménn konúngs eSr fé hans , en at öðru 

hverju hafðist hann við 1 skdgum^ eti i öðtum 

fylsknum^.en er konúngr spuríi lifrið penna, 

f>á Ut kpnúngr iijdsnum tilhalda um f erðir 

GrjdtgarSs, ok varð " konúngr varr við, hvar 

GrjdtgarSr hafði tekit náitstað, eigi lángt frá 

f>ví er konúngr var^ Olafr konúngr fdr J^á peg* 

^y t<Sk þá hrín^ijm ok Ut frammi* Konilngr ^spuir^l, hvert 
þat vœri g jöf Knúts koadngs ? f^órir svarar y at ékki yœn þyi 
at leyna ; b* v. B* ^^ inflBltist illa fyrír^ H* 






161 K. ■, . -•■ 385 

/ * 

I X 

ar um náfctítta, . kpm f>ej' . :]Þ<5gar ú6i ndttiha 
áðr dagaMy ok-sld malmhring um stofuu^., /er 
peir vDru.inaM Þ^i^ Grjótgarðr yökntiíu vi5 
mantiagný ok váp^abraj:, Jöku feir [jj^egar til 
vápna sinna, Wjdp ^rjdtgarðr út í forstofuna; 
hann spurði, hverr fy rir liði pví réði , honum 
vár sagt, at Jar var l^ominn Olafr konúhgr} 
hann spurði, hvárt hann raættí heyra or8 hans. 
Konúngr stdQ* fyrir durunum? hann segir, at 
Gnötgarðr mœtti mælaslíkt er hann vildi: ok 
heyri ék orS |)ín, segir kpnúngr. GrjdtgarSr 
segir :. ekki m.un ek gri8a biðja. Hann hljdp pá 
út j ok haféi skj öld yfir höfði sér, en sverS brugðit 
{ hendi,*lítt var Ijóst, oksá hann úgjörla, hann 
lagSi til konúngs, en J»ar varS fyrir Ásbjörn* 
Arnason, kom la^it undir'brynjuna, ok rendi 
upprkviðinn , ok f ékk hann pegar bana ; Grjdt- 
garðr var ok pegar drepinn , ok flestallt' lið 
hans. . Eptir fenna atburð snöri kónúngr ferS 
sinni su8r aptr til Víkrinnar. En er hann kdm 
til Túnsbergs, "þá, gjörði hann menn fr^.sér í 
allar áttir, ok krafði sér liSs ok leiðángrs skipa, 
kostr hans var J>á lítillj voru pá engi skip 
nema |>au er bœndr áttu^ en lið drdst vel til 
hans par úr herúðum, en fátt kom um lengra,^ 
ok f annst f»að brátt at landsf dlkit mundi pá 
vera snúit^at einurðinxd við kpnúngr Olafr 

konúngr gí örði lið sitt á Gautland austr, ok sendi 

— — . ' . . 

^) ArnbjörÐ^ hin* 



N 



:7J 



> • 



386 



161 K. 



pá eþtxr skipum sfiiutti bk peim yamati^ er peir 
létu par eptir um haústit} ^en ferð f eirra varS 
sein , l^víat pá var eigi betra emi um haust-* 
itat f^T^. í gc^numJDanníörk, 'eir Knútr kon- 
ángr háfði her úti um vðirit um alla Danmörk^ 
úk haf;$i eigi f ærra enn 12 huudruð skipa. 



>• » I 



» « f 



\* 



• > • t 



X " " 



/ * • 



í /' 



t ■ > I *' » 






♦ . r^ 



r' « 



«•? 



'• Vv;r^ . 



•.V 



' 1 



í. 



M 



• \ 



I 4 



<r- 



i'- 



f 



I- 



* « 



r 



N 



•• 



t <' 



S. 



1 






M. 



i 






THB NBW YORK PUBLIC LIBRARY 

RBFBRBNGB DBPARTMBNT 



Thit book is nnder no eirenmtt«nees to be 
taken Irom the Bnildin^ 















. 










































• 




































^orin «!• 







iYr 






i.i«»«-i.<« ■•t onwi' i'r-f lif'^ 



í^. 



tifil 



^- -- 1 k ly^'í- 



A