/6^
FRAGMENTA
HISTORICORUM GR.ECORUM
d
PAItlSllS. — EXCUDEBANT FIRMIN DIDOT FRATRES , VU JACOB , jO.
FRAGMENTA
HISTORICORUM GRiECORUM
HECAT^I
CHARONIS
XANTHI
HELLANICI
PHERECYDIS
ACUSILAI
ANTIOCHI
PHILISTI
TIMtEI
EPHORI
THEOPOMPI
PHYLARCHI
CLITODEMI
PHANODEMI
ANDROTIONIS
DEMONIS
PHILOCHORI
ISTRI
APOLLODORI BIBLIOTHECA
CUM FRAGMENTIS.
AUXERUNT, NOTIS ET PROLEGOMENIS ILLUS TRARUNT ,
INDICE PLENISSIMO INSTRUXERUNT
CAR. ET THEOD. MULLERI. *
ACCEDUNT MARMORA PARIUM ET ROSETTANUM,
HOC CUM LETRONNII , ILLUD CUM C. MULLERI COMMENTARJIS.
?)
J^l
\c\M
PARISIIS,
EDITORE AMBROSIO FIRMIN DIDOT,
IWSTITUTI REGII FBANCI^ TYPOGBAPHO.
M DCCC XH.
PRiEFATIO.
Sortis nescio qua iniquitate accidit, ut, si exceperis quae Hero-
dotus, Thucydides, Xenophon commentariis suis tradiderunt,
uberior antiquioris Graecorum historiae expositio omnis fere nobis
haurienda sit ex serioris demum aetatis scriptoribus. Qui
quoniam ex ahorum hbris sua hauserunt tantum non omnia
auctoritas eorum in plerisque pendet ex dihgentia, quam ad
fontes conquirendos attulerunt, et ex eorum quos duces sequeren-
tur delectu. Jam vero quamvis dihgentia plurimorum animique
sincera voluntas laudandae sint, atque nefas habeam temerarie velle
insolenterque meritis eorum detrahere ; fatendum tamen est ipsius
«latis horum scriptorum indolem , cujus vim subterfugere non
poterant, tantum abesse, ut altiores verioresque de arte scri-
bendae historiae notiones iis suggesserit , ut in perniciosa
saepenumero eos abduxerit consilia. Quod quia in auctorum,
quibus suam illi fidem adjungerent, delectum et usum magnam
vim exercere debuit , mox intellexerunt viri docti non posse «os
in Diodori et Plutarchi, ut hos nominera, auctoritate acquiescere,
neque quidquam magis faciendum esse existimarunt , quam fon-
tium illorum accuratam habere nolitiam , fragmenta eorum colli-
gere, inter se contendere, accuratissime examinare. Itaque novum
quoddam studiorum genus emersit, quod etsi multis impeditum
difficultatibus taediique plenum, tamen tanto ardentius nostri aevi
PRiEFATIO HISTORICORUM. fl
n PRy*;FATIO.
homines eruditi amplexi sunt , quanto majoretn ex eo in penitio-
rem historise cognitionem redundare viderunt utiHtatem. Quo
denique successu in his elaboraverint , quantam doclrinae erudi-
tionisque copiam, quantum ingenii acumen et sagacitatem adhi-
buerint, non est profecto , cur hic memoremus. Alio nos conver-
tamus. Etenim postquam viri docti disjecta membra nobiliorum
scriptorum collegerant, et, quum vitam iis restituere non possent,
umbram certe uniuscujusqueac imaginem quandam dehneaverant,
Firminus Didot, quae est ejus viri celeberrimi eximia in his rebus
prudentia, nihil jam antiquius habendum esse censuit, quam
omnes illas fragmentorum collectiones in unum corpus unius vo-
luminis spatio circumscriptum congerere et ex ordine disponere.
Quod institutum tum ahis se nominibus commendare vidit, tum
propterea historiae studiosis gratissimum fore , quod muhorum
scriptorum testimoniahacratione sub unumoculorum conspectum
venire interque se comparari possent, atque ipsius artis historicae
apud Graecos viva quasi pra^beretur imago , ita ut a nativa logo-
graphorum simphcitate ascenderes ad historiam omnibus dictionis
iuminibus collustratam , deinde ab rhetorica hac et pragmatica
Ephori et Theopompi rerum expositione paullatim descenderes ad
jejuniorem illum Atticarum rerum scriptorum sermonem do-
clamque qua excellunt perscrutationem monumenlorum.
Jam quum fragmenta ordinandi, recognoscendi , vertendi nego-
tium Firminus Didot mihi demandaverit , meum est dicere, quo-
modo in eo sim versatus-
Auctores, quorum reliquiae hoc volumine comprehenduntur, hi
sunt : Hecatseus, Charon, Xanthus, Hellanicus, Pherecydes, Acu-
silaus. His, qui primam collectionis partem efficiunt, tanquam sup-
plementum subjunximus Bibliothecam Apollodori. Reliquorum
hujus auctoris operum fragmenta a consilio nostro aliena quidem
fuerunt , sed ne imperfectam rem reliquisse videremur, ea in calce
libri apponenda curavimus. Logogiaphos excipiunt scriptores re-
rum Sicularum, Antiochus, Philistus, Timaeus. Deinde sequuntur
Ephorus etTheopompus et Phylarchus. Agmen denique claudunt
Atthidum auctores : Clitodemus, Phanodemus , Androtio, Demo,
Philochorus, Ister. Eorum quos postremo loco nominavi, necnon
Phylarchi fragmenta quum quominus ipse retractarem temporum
angustiis excluderer, frater meus Theodorus disponendi ea et re-
cognoscendi negotium benigne voluit in se recipere.
PRtEFATIO. in
Ordine auctorum ita constiluto, singulorum fragmenta, quibus
nova non pauca a nobis addita sunt, ubique ita ordinare stu-
duimus, ut, quantum ejus fieri poterat, inlegri operis dispositio
adumbraretur; quod quum primarium fragmentorum editoris of-
ficium sit, ac revera plerique magnam huic rei operam navaverint,
a nonnuUis tamen ea aut plane neglecta est, aut minus feliciter iis
successit. Ut deinde conlextus verborum ad veram uniuscujusque
auctoris scripturam quam proxime accederet, consuluimus et opti-
mas veterum scriptorum editiones , et , ubi licuit , libros manu-
scriptos. Quae denique a viris doctis aliud agenlibus oblata occa-
sione in nostris fragmentis emendata innotuerunt, diligenter eno-
tavimus. Qua ex parte si nonnulla, vel etiam multa, nos fugerunt,
id lector benevolus non tam negligentiae nostrae imputaverit quam
penuriae supellectilis literariae.
llberior annotatio omnem lectionis varietalem enumerans atque
verba et res usquequaque illustrans ab editionis hujus consilio
prorsus abhorret. Nam praeterquam quodcavendum erat, ne moles
Hbri in immensum accresceret, quse ad verborum intelhgentiam
a lectoribus, quibus graecus sermo minus est famiharis, desiderari
possint , versio suppeditat latina, quam propterea saepenumero
Hberiorem dedimus, non tam id agentes ut verbum redderemus
verbo, quam ut sententiam auctoris aperiremus. Itaque nonnisi
ubi majoribus difficukatibus res impediuntur, notre, eaeque quam
brevissimae, subjiciendae erant. Id quod fecimus modo nostris
verbis , modo appositis cum nominis signo priorum interpretum
animadversionibus. Quam rationem in sohs Hecateei fragmentis
rehquimus , ubi quse in notis leguntur omnia sunt Clausenii.
Quare non erat cur auctoris nomen adpingeremus. De iis enim
fragmentis , quae Clausenius Porphyrii testimonio fisus vel conje-
cturisetspeciosisargumentationibusHecataeo suo vindicavit, quum
a viri docti judicio nobis recedendum esset, neque vero tribus
verbis res profligari posset, editoris argumenta ipsissimis ejus
verbis adscripsimus nostram sententiam separatim exposituri.
In paucis ilhs Charonis et Xanthi rehquiis plerumque secuti
sumus Creuzerum. In Hellanico, Pherecyde, Acusilao, relicto quem
Sturzius adoptavit ordine, novam dare fragminum dispositionem
tentavimus. Qua in re, quodad Pherecydem, non minimum adjuti
sumus dissertatione Augusti- Matthiae Analectis Literariis Friderici
Augusti Wolfii (tom. I, § II, p. 32i-33i) inserta atque ex parte a
IV PRiEFATIO.
Sturzio in praefatione ad alteram Plierecydis editionem repetita.
Ad constituendum textum Apollodori primi adhibuimuscodicem
Parisinum 2722, qui formai quadratae, seculique, ut videtur, de-
cimi quarti, praeter carmina nonnuUa Theocriti atque epigrammata
nullius pretii, Apollodori continet fragmentum quindecim folio-
rum, quoe vero temporum injuria multis locis mutilata, quorumque
ordo susque deque perturbatus est. Ad priscam normam revocata
ita se excipiunt :
Prima folia duo integri codicis perierunt.
Cod. fol. i el 4 : I1 2, 7. — I, 6, 3, 11. ( Zeu; S^ y*^^' — eSaXXev opi^.)
Exciderunt duo folia.
Cod. fol. 5 et 6 : I, 9, i, 2. — I, 9, 17,51. (««(XTCtov 6 'AOaiJia; — (juvEuva^eTat.)
Excidit unum folium.
Cod. fol. 7 et 8 : I, 9, 23,7. — II, i, 5, 10. (xaxeCeu^ev — 'Hff-aiffTtvyjq.)
Excidit unum folium.
Cod^ fol. 10 et 14 : II, 4 > 2, 6. — 11,5, i, 7. (elx^v iteSiXa — 'f^iTOv XTeiva^.l
Excidit unum folium.
Cod. fol. g et 11 : II, 5, 8, i. — II, 6,3, 3. ( tou 0pa)cb? — Tob<; TrapK^vTa?.)
Excidit unum folium.
Cod. fol. I : II, 7, 6, 7. — II, 8, s, 9, ('HpaxXeV t^eiv — 'AptffTo'Syi(ji.o?.)
Exciderunt quattuor folia.
Cod, fol. 2 : III, 6, 5,1. — III, 7, 6,1. ( TuSea — t^v 'AXxjjLaiwvo?.)
Excidit unum folium.
Cod. fol. I 5, 1 3, 12: III , 10, 2, 3. — III, 14, 4> 2. (T3t; (jiJv XctTrJti; — 'AX^ciSota?
XeYei.) Reliqua interciderunt.
MemoratuT quidem hic liber ab Heynio (Preefat. ad Apollod.,
p. XLIX), qui autem lectionis varietatem ex eo non habuit. Verum
quamvis sit inter eos, qui hucusque collati sunt, optimse sane
notae, in majoribus tamen corruptelis, lacunis et interpolationibus
in reliquorum depravationem conspirat. Quod haec attinet, omnis
salutis spes posita est in codicibus Italicis, si quidem verum est
quod Hermannus (Praefat. ad Hymn. Hom. , p. XLV) accepit :
« Apollodori libros in iis ita scriptos inveniri , ut si cum editioni-
bus isti codices comparentur, scriptorem hunc vix sui similem ha-
bituri simus. » Ceterum multa fragmentum nostrum continet, qui-
bus loci librariorum mendis inquinati purgari possint , aliaque,
quibus confirmentur virorum doctorum emendationes. Sed ut ipse
lector judicet, potiorem lectionis varietatem , omissis levioribus,
apponamus :
PR.EFAT10.
LIBER I.
EDITIO HEYNUNA.
OOOEX PARIS. '1122.
Xectiones asterlsco signatas
in textum recepimus.)
1,
3,
1. 'Ia(To;
sic cod.
dYvoyi(JtaTa
abest.
EDITIO HEYNIANA.
CODEX PARIS. 2722.
1,
3,
3. 'ApecTTOpo; XcYct ul6v
*'Ap£(TTopo; X^Y^'
3
6,
1. ^iyouffi xal 'H^at-
*XcYOU(Tiv 'Hipai^TTOu
1,
3,
8. Supiav
*T^v Suptav
(TTOU
1,
4,
5. xaTtoxtrTCV
sic cod.
4,
1,
1. TVpWTOV
*7rp6Tepov
MeXa(ji7t68ti)v
sic cod.
4,
3,
4. rioffetSwvi
*IIo(Tet6(Ji)v
dip' dauTou
abest.
5,
U
4. I6p£<]/£V
^eTpe^ev '
1,
4,
7. (TTa(Tta(TdvTwv 6c au-
*(TTa(Tta(TdvTwv 6^ auTwv
aOtov (iOavaxov
*auT6 d6dvaTov
TWV
7tcpt Tyj; dpxri;
l7t£Tr(piri(T£ M.
*£7icTyipyi(iev ii M.
7tevTrix6vTopov
deest.
auTyiv
auTi?)v
1,
4,
8. Atv8ta;'A6yivd;dYaX-
Atv6ia; &yoi\\ioi. 'A6yivac
5,
2,
1. M£Tav£ipai;
HpatQea;
[i.(X
('A6yivoc; ejiciendum)
\)l6v 'Ox£avoy
*'Uxeavo
FeXdvwp
sic cod.
5,
3,
1. auiAgyiaoiAevovHeyn.
1,
5,
2. dlcTXe
*e?eTXov
conj.
*(iu[JL6yi(T6(ievov
ropYo^ovYiv
FopYo^^vTyiv
6,
2,
4, Niffupov
vridoupov
1,
3,
4. AuYxcu; 6e xal
*AuYxeu; 8e
6,
2,
5. Motpai
MoTpa
1,
5,
5. ot 8£ ^Trrd
o\ Itz-zol
[jtaxo(i£vou; Heyn.
et sic cod.
e£ At8to7tt6o;
At6t07tt6o;
6,
3,
4. i?iriv£(ji,ouvTO
e?yive(ji.a)VTo (quod reci-
piendum)
1,
5,
6. KaXtdv6yi; Nu^i^yi;
xaXtdvSr,; xat vyitSo; vu[i-
9^;
6,
3,
7. xaTlTmiffffev
XaTeTCTVl^TCV
1,
5,
7. ol 6£ ex ropYovcov
ol 6c ropY^vcov
Kavjdiou
Kauxa(Ttou
1,
5,
8. McTdXxy);
*MevdXxyi;
6,
3,
8. •ji;apeX6(jL£vo(; , Ta 6^
7tcptcX6(j.evoc, ex6(jLt(Tev au-
^,
2,
6. ■fiv 9a(Ttv etvat Ttvipav
^iv 9a(Ttv Ttve; xai 7tiipa\
Twv ysi^&yetc.,
Tov c'i; TTiv StxcXtav, Ta
4,
4,
9. XeYETat Sc xai
*XcYeTat 6^
6e TtBv •/jc.i^Ci'^ xat 7ro-
4,
5,
1. n£p(Tri;
sic cod.
6wv 6teTe[xe veupa, dpd-
4,
5,
3. 7tdXtv £? 'AXxatou xal
*'Ex [xev o5v 'AXxatou xat
(xcvoi; Sc l7rt twv &u.(ay
'l7t7tov6[JLr,;
'Ac7Tu5a[xeta; Tri; HeXo-
xai 7:apeX6(ii)v etc.
7to;, oiidi cvtot XeYOuai,
9,
U
6. wv Ati^Tyii;
sic cod.
Aaov6[xyi; tti; rouv^to;.
9,
2,
2. [Jiyipoui;
(jtotpai;
d); 8e dXXot 7tdXtv, 'Iti-
9.
11,
1 . ttP]v auTou aS^XqjtSyjv
absunt.
7tov6[x»i;.
9,
12,
1 . Toti; 'Icpty.Xou
*Tdc 4>uXdxov
4,
5,
6. 6uYdTyipKo[JLai6(bxal
9,
12,
2. xaTotTo xpu^aTov
sic cod.
idp^£V£; '
absunt a cod .
9,
12,
6. im Twv aypaiv
*eui T(Iiv at8otfa)v
4,
5,
7. STpaToSdTriv
abesta eod.
9,
12,
7. ^uwv
sic cod.
4,
5,
7. X£tp6[jLaxov
*Xctpt[xaxov
9,
16,
4. TtpoCTETaTTOv iv (fi-
petv
7rpo(TeTaTTOV dvaipepetv
4,
6,
1 . 'HX£XTpuovo; 8i pacr.
M£Td Ta^ttov
sic cod.
*[xeTd Ta^fou
9,
16,
8. S? dxugepvaTT^vvauv
Tyiv vauv 8; §xu6e'pva
T(p [JLyiTp07tdT0pt
*Tou [xyiTpoTtdTopo;
9,
16,
9. "IiptToi; Nau66Xou
sic cod.
4,
6,
5. Mt^eav
Mt5etav
9,
17,
1. dvaxOevTE;
dvevexOevTc;
4,
6,
7. (TTpaTeuetv
*(TTpaTeuei
dv8p(J5v TOTe
sic cod.
4,
9,
1. e8t6dx6yi (Jtev
*£6i6dx6yi 8k
9,
23,
3. (jtcXXovTa Tou; Tau-
4,
9,
2. xat ouTw; dTteXu^yi
sic cod.
pou?
sic cod.
4,
9,
3. 9o6ep6;-
*(pavcp6; ■
9,
24,
4. ToTc 'ApyovauTatc
*ToT(; 6e 'ApYovauTai;
4,
9,
4. 6Tt 7taT; Ato; ^v
*OTt Ato; Ttat; ^v
(/.yivttra; 6e Zeu;
*[xyivt(Ta; Zeu;
4,
10,
1. 'Apvaiou
'ApV£OU
'Ai^AipTtSa;
SupTtSa;
4,
10,
2. 6opdv
6opi
9,
24,
5. Atyuwv
At6u(ji)v
4,
11,
I . ot 0yi6aTot
*0yi6aTot
9,
25,
2. He^Tpat IlXayxTal
7t^Tpat xudvcai 7tXaYXTa(
4,
11,
2. yi(xt8vii'i;
sic cod.
0eTi;
abest a cod.
4,
11,
4. d7toTa(X(bv
d7t0T£[Xci)V
9,
25,
4. Kepauvtoi;
'IXXuptSa
Kepxupatot;
(iX[i.upt6a
Tou; xT^puxa; et; &r\-
6a;
et; 0ir'i6a; tou; xiopuxa;
9,
26,
2. ItcI Td; MeXavTtou5
eTtt Td; McvotTCou 6ctpa;
4,
11,
8. 'QxaXettx
'UxaXeat;
6etpd?
5,
1,
2. el; KXewvd; ^X6e
*TIX6cv el; KXewvd;
xaTiQ(TTpa<|/ev
xaTccrrpa^iev
M6Xopxov
MoXopxov
9,
27,
2. np6[jtaxov
7tp6; 7t6Xe[jLov 7ipo|xaxov
lepcTov
sic cod.
9,
28,
3. (jte[jiaYeu|x^vov
sic cod.
5,
1,
T^TC (J); vipwt
4. d7t(})6ox6[xyi!Tcv
Tw Tcti); iipttft
dvt))xo56[xyi<Tev
LIBER n. 1
5,
9,
3. ^iv xaTtrixouv
*xai xaTc^ouv
(xat) XpuffYi;
*Xpu(Tyi;
U
1,
1. X^YwjJiev
XeYO(Jt£v
t6 'Ivd/ou
Td 'Ivdxtov
Ix T^? Aao6txr,i;
ex TyiXoStxy,;
^i) Kat quod codd. praebent,
in textum reponeuduoi.
1,
2,
1. "ladov
exa(T(TOv
Vitium
quo totus locus turbatur,
latet, nisi fallor, iu xaT(d-
1,
2,
2, dx 'Id(TOu
*'Ex6d(iou
xouv. K
quidem scrip.serim d7tC(i6ouv, i. e. 7tpo(Ti(TX£iv SxwXuov.
1,
2,
3. 'Apxa6tav
sic cod.
Jam uon cst cur in sequentibu»
lacunam statuamus, uec
1.
2,
5. «Tl
sic cod.
uUa egeut verba mutatione.
VI
PR^FATIO.
EOITIO HEYNIAiNA.
\ 9, 6.
5, 9, 7
ttTto TravTiov twv ev
VKll SuO
MuySova
dcpTcdiJouCTtv
xal 6a)<T£iv tov ?w-
OT^pa UTttarxvou-
{levv);
Ix SoXou
du' ^tovoc
eZeuc
Alvia^a
fipwv
MsvotTtoi;
xat To^euQsl?
AtYUY)v
aTratTei xal
Tot? 0paxY)i;
^yev
dvt (JHTlvi
'Ap£6ou(ja
aTteucfwv
t(JX'Jpo'r«'ro''
mJveSr)
TtauaeCTSai
'Aaiai;
'PoSiwv
Kauxdcrou
ei? 'EXeuatva
OeTOi;
xaT^ei
x£v6v
MevoiTtoi;
KeuOtovujJLOu
WTOV
TO^tX^
^xev
(xeTa Ttov dXXwv
"iTwva
'Opjxevtov
oux eta
<TUvi^6poi(iev
(Atxav)
TOtV TToSotV
GODEX PARI8. 2722.
*d7i6 TtdvTMv 5i Suo twv
Muydova
*d9ap7td![oU(iiv
non desunt in nostro cod.
sic cod.
*e7tt Tf); :?)t6vo;
*Z£^?
Aivetai;
^eTteTdyYi
*6pa)v
*MevotTr);
*T0$£u8eis
At6uy)v
absunt.
*Td; TTJ; ©p^xr.c
*i5yaYev
ev (Ji.
*'Ep£8ou«ra
*9£uyMV
*i(TXUp6T£pOV
*(Tuv£6atve
*7tau(Taff6at
*'A(Tiav
*AtvSia)v
Kauxa(Ttou
7tp6; 'EXeu(Ttva
©ecrtto;
d7t;^ei
sic cod.
*M£VOtTY);
<TXu6(j)Vt[JL0U.
2vov
T0?IX1^V
^X8£v
*(AeTd xat dtXXiov
*'lTtOVOV
'Opx6[A£vov
*(xe8' STtXtov oux eia
*<TUVlQ8pOt![£V
Tov KiQUxa
*T{OV TtoSuJV
EDITIO HEYNIANA.
xaTT)x6vTtffev
CODEX PARIS. 2722.
dTtO TJJC
7, 1 3. Tv)v 'I6X7)V
exeX£U(T£v
8, I. EufjtetSy);
8, 2. 'E7tiXd'iSoc
KXu8t7t7tr);
8, 4. "OXujjtTtoi;- NtXT)?
'E?6Xy);
'AVTlt07tY);
5. 'ApxEStxo;
6. 'H(TUX£tY){
Eupuo({^
9. AY)t<ov
2. l7t' dvtauTou
^X8ov
4. xaTa tyIv tou
7. ffT£VUYpdv T^v
§XOVTt
XaTY)XOVTtff£V
BottoTia;
*'I6Xy)v
*exeX£UEv
*Eu(jLr|Sr)i;
'ETttXao;
KXuT07t7to;
'OXu(x7tou<TY);"
"E?oXo?
'AvTt<oTY)i;
'ApxoStxou
'HfftoxeiY)<;
Eupu67tY)(;
deest.
dvtauTOu
dvextopY)ffa\
sic cod.
(iTevuaTpav t6v tt^v (2)
*exovTa
LIBER III.
5, 2. ditt6vTa
6, 1. 'OYxaiSa;
6, 2. Iffoui; tffot;
7, 1. XaptxXou;
1, 1. aUTT^V T(3 T(X<p(}) I[(3-
ffav
expu(}/aTo
10, 3, 8. T(5J'EXdTou ultji
10, 7, t. ex At6;
10, 7, 4. et; 'A6iQva;
12, 3, 9. "Aty);
12, 6, 8. Kuxpe'<o;
13, 5, 1. 0£(i,t8o;
13, 5, 4, xaTex£tv
sic cod.
'OxvY)iSa;*
sic cod.
XaptxXeou;
*auTou (nlsi potias auTtji-
scripturae compen-
dium obscurius ) t^
latptp ^(JSffa expuy^Y).
*Tou KXeivEto; dSeX^tji
Ai6;
*et; 'A9t8va; (quod vero
a secunda manu in
'A8iiva; mutatum est.)
*auTY);
sic cod.
sic cod.
xat xaTaffxctv.
(2) C. O. Miiller. Dor. I, p, 57, trimetros, quos facile
aguoscere licet, Lunc in modum restaurari vult :
Y£V£d; ydp, ou yYJ; xapitov E?£t7tov TptTov
xat Tr)v ffTEvuYpdv au tov EupuYdaTopa
— lyo^xct. xaTd t6v 'Iff6[ji6v SeStdv.
Pr8etereaGalei,Heynii,Somineri editiones qiiapar estdiligentia consuluimus.
Conjecturas perraro codicum lectioni substituere conati sumus, satis habenles
eas uncinis () inclusas in locis aperte corruptis interposuisse. Similiter quae ex
margine vel aliunde in ordinem verborum irrepsisse videntur, uncis qua-
dratis [] distincta sunt. In fragmentis reliquorum operum Apollodori, quam
Heynius liberius in his versatus adornationem dedit debuimus relinquere.
Ghronica ad temporum ordinem, INavium Catalogum ad hbrorum seriem et
carmen Homericum revocavimus. Nonnulla addita sunt nova, plura plenius
exhibita.
Antiochi fragmenta, quae Goellerus nonnisi indicaverat, primum hic ex au-
ctoribus exscripta leguritur. In Phihsto GoeUeriana rehquiarum dispositio
PRiEFATlO. VII
conservala est; id quod fieii iion potuil in Timaio, cujus fra-
gmenta, ex Vaticanis Polybii excerptis magnopere aucta, ita
ordinandi periculum feQJmus , ut quaj fuerit totius operis
oeconomia intelligatur. In Ephoro et Theopompo ordinem a
primis eorum editoribus datum non mutavimus, de quibus ali-
ler statuendum nobis videbatur suo loco in notis nionentes. Uti
Ephorus locupletatus est fragmentis, quae Marxiusin Addendis (v.
Seebodii Miscell. crit. , vol. II, part. IV, p. 754) pubhci juris
fecil, sic ad Theopompea quoque plura nova accesserunt a \Vi-
chersio, quae est viri docti humanitas, Firmino Didot per hteras
communicata. Phylarchus quum eodem fere tempore et Luchtium
et Briicknerum editores nactus esset, quae uterque in hoc auctore
seorsim prsestilit in unum conjunximus. Quod ad Atthidum scri-
ptores, tum in ceteris plura aliler ac fecerunt Lenzius et Siebelis
disposita sunt, tum praecipue in Philochori fragmentis, quie, prae-
eunte Boeckhio (in Annal. Univers. BeroHn. iSSa), ad integii operis
constitutionem studuimus distribuere.
Haec sunt quae de ratione, quam in fragmentorum tractatione
secuti sumus, in universum monenda habemus. De singuUs accu-
ratius egimus in commentatione quae de vitis et scriptis auctorura
nostrorum praefationi huic est subjuncta.
Historicorum rehquiis in calce voluminis adjunximus Chroni-
con Parium et Inscriptionem graecam lapidis ilhus, qui ex Rosetta
urbe yEgyptia in Britanniam est translatus. Quae monumenta
quum inter cetera sui generis facile principia sint, magnumque
in historiae cognitionem adjumentum afferant; rem neque inuti-
lem neque injucundam Firminus Didot suscepisse sibi visus est ,
si ea denuo typis excusa una cum historicorum fragmentis in
pubhcum edenda curaret. In adornatione et expHcatione Chronici
Parii in plerisque ducem secuti sumus Bceckhium , Marmoris
interpretem longe doctissimum. Inscriptionem vero Rosettanam
Letronnius, vir Clarissimus, tum in sermonem vernaculum vertil,
tum commentario exquisitae doctrinae divitiis pleno ita illu-
stravit, ut plurima, quae in hoc decreto sacerdotum spissa
hucusque caligine obducta laluerant, clara jam luce circum-
fusa exsplendescanl.
Parisiis, mense Februario, MDCCCXLI.
Carolus MUELLER.
DE VITA
EX
SCRIPTIS AUCTORUM,
QUORUM FRAGMENTA HOC VOLUMINE COMPREHENDUNTUR.
HECATiEUS.
Hecataeus, Hegesandri filius, Milesius, quo
anno lucem conspexerit certo antiquitatis testi-
monio affirmari nequit. Haud multum tamen a
vero abesse videtur Larcherus, qui in tabula
■ chronologica ad calcem Herodoti eum natum
esse statuit Ol. 67, 4- Itaque Ol. 65, quo tem-
. pore Suidas (i) historicum nostrum una cum
Dionysio Milesio vixisse dicit, vitae annum egit
tricesimum. Ex eodem computo natus erat an-
nos quinquaginta, ubi 01. 70, i, vir summa
apud populares auctoritate gaudens , in lonum
conventu tulit sententiam (Herodot. V, 36, 124)-
Ac quum per totum bellorum Medicorum tcm-
• poris spatium et aliquanto post vixisse dicatur (2),
non multo post prcelia ad Plataeas et Mycalen ,
circaOl. 76septuagenarius diem obiisse videtur.
Nobili Hecatseum genere ortum esse tum quo
fruebatur in civitate Milesiorum honore decla-
. ratur, tum inde potest conckidi, quod Thebis
versatus coram sacerdotibus gentem suam per
quindecim generationes ad deum (ApoIIinem
siue dubio) ascendere gloriatus est (Herodot. II,
143, v. fr. 276). Generis nobilitati rem familia-
rem accessisse satis amplam ex longinquis quae
geographus instituit itineribus intelligitur. De
,| (1) Siiidas S. V. 'ExaTaTos 'HyriaavSpoy IVfi).iii<TiOi; YeyovE
' xaTa Toui; Aapsiou y^po^/ovz, tou (isTa Ka[jLgycnr,v paaiXeu-
cavTo; ■ 6t£ y.al Aiovucto; f,v 6 M-.Xr.cto; , ini Tfiz 7T£'[XTtTrii;
j xai £?YT/0(TTrj; 'OXyixTcidoo; , IffTOp-.oYpd^o?. 'HpoooTo; Se
'AXiy.apvaoeu; Cy^ilr,ia.<. to-jtou vswTspo; wv. Kai ■^v dxoy-
<rr^,i; HpwTaYopou 6 'ExaTaToi;. HpwToi; Ss IdToptav usllw;
d?i^veYX£- CTyYYp*9^v Se ^spexOorii;. Td Y^p 'AxoyatXdou vo-
OeuETat.
(2) Suidas : 'E/).ivixo; ... xal 'ExaTatw tw MiXriatw
iTtiScCkt y£Y<^v6ti xaia Td Hepaixd xai (j.t/.pw Tipo;.
educatione et institutioneHecataei nihil in quo ac-
quiescere possis traditum accepimus. Nam quod
Suidas eum e Protagorae ludo profectum dicit,
id , si recte temporum calculos subducas, omnino
fieri non potuisse in aprico est. Quareaut diver-
sos Hecataeos Suidas ex more confundit, aut, quae
est Sevini (in Comment. de V Academ.dcs Bcllcs-
Lettres, tom. VI, p. 474) suspicio, pro Prota-
gora substituendus est Pythagoras. Quae poste-
rior sententia, quamvis propter temporis rationes
admitti posse videatur, et alias quoque illorum
philosophorum nomina perturbata legantur, ta-
men , quum mera conjectura nitatur, consultius
in medio rclinquitur. Fatendum quidem saepius
Hecataeiun cum Pythagora a veteribus componi
(v. Diog. Laert. IX, § i, TElian. Var. Hist. XIIi;,
20), sed hujus rei caussa in eo quaerenda vide-
tur, quod magna doctrina et acre illud interiores
rerum rationes investigandi studium philosophi
nomen Nostro comparaverint (olxsloi; cp'Xo(7ocpta<;
est Eratostheni ap. Strab. I, i3) et eadem in
suis studiis Hecataeus laude elatus sit, qua in
philosophia Pythagoras. Adde, sis, utrumque,
ut fama erat, iEgyptum ejusque sacerdotes ad-
iisse; addas porro Hecataeum Abderitam (3) ,
(3) Siiidas : 'ExaTaTo(;'A65riptTy](;, (ptXoaofpo; , 81; ETrexXi^Ori
xptTtxo; xai -{^rx\i.]i.oi.v.7.6z' ota Yp^lJi-IAaTtxriv ej(a)v Ttapa-
axeu^v Y£Y^v£ 6£ lui twv AtaSoxwv. Josepli. Apion. I, 22 :
'ExaTaTo; 6 'ASoriptTri; , dvr;p (ptXoao^o; d(j.a xat it£pi xai;
TipdSet; ixavwTaTo; , 'AX^^dvSpw t^S paatXet auvaxfidaa^; xat
HToXejJLattp tw AdYou auYY£v6[;.£V0(;. Cf. Plntarcli. Symp.
p. 006, E. Magi£triini liabnit Pyrrlionem, Diog. Laert. IX,
09. Ploieaia;i Lagi a;tate Thebas pioCectus, iEgyptiaca
(Dlodor. 1, 47) et seciindum Diogen. Laert. 1, prooem. § 10,
librum de pliilosophia ^Egyptioruni coiiscripsit. Utrum
lia;c duo opera an unum fueiint, nouliquet. AdJigyptia-
o^ cjus respicileliam Plulaich. Is. etOsir. p. 354, D (tov
'Aiiouv... 'Ex. 6 'A60. vpr,at TOUTwxai Tipo? AXXt^Xou^; tw ^r,-
DE HECATJiO.
suepenumero illum cum nostro confusum , de
iEgyptiorum philosophia libros composuisse ;
iiec difficile erit intelligere, quam proni esse de-
buerint serioris aevi scriptores , ut Milesium
nostrum Samii alumnum fingerent, ac homini
celeberrimo , sicuti solebant , celebratissinmm
darent magistrum. Idem cadit in Strabonis lo-
cum(XII, p. 828), ubi Hecataius Xenocratis
familiaris fuisse dicitur. Ingeniorum 'similitudo
et aitatis diversitas simul originem hujus com-
menti et perversitatem ostendunt.
Sed quicunque ille sit , qui praeceptis suis ju-
venis animum ad altiora studia erexerit et prae-
teritum saeculorum historiam oi'bisque terrarum
naturam penitius cognoscendi amore inflamma-
verit, plurimum in hac re ex itineribus, quaeipse
instituit, profecisse putandus est. ^gyptum ab
eo peragratam esse scimus ex Herodoto 1. I.
Accurata autem et distincta aliarum quoque
terrarum cognilio a serioris etiam aetatis geo-
graphis sunimis laudibus evecta, atque illud,
quod noster ab Agathemero (i) av^p 7roXuTrXav>]?
vocatur , postulare quodammodo videntur , ut
eum plurimas terrarum quas descripsit suis
oculis vidisse credamus. Etenim provincias Per-
sarum imperiosubjectas ab ipso perlustratas esse.
(xaTt yiijnfi<j%a.i xou; AiYUTniou; oxav Tiva TrpoffxaXwvxai).
Praeterea scripsit Ilept Trji; Trotyj^retoi; '0[Ji.ripoy xal 'HffioSou.
Suidas 1. 1. — Kepi twv TTrepgopetwv. Scliol. Apollon. Rli.
II, 675. Huc pertinent quae leguntur ap. JEWm. Hist. A.
XI , 1 . Stepli Byz. v. 'E)a?ota et Kapajjiguxai. — nept 'loy-
Satwv pt6).tov Joseph. C. Apion. I, 22, vel Tiept 'louSattov
itrropta Euseb. Pra;p. Ev. IX , p. 408. Ex quo opere plura
laudantur ap. Joseph. p. 1186-1190 et Clem. Alex.
Strom. V, p. f.03, B, qua; exscripsit Euseb. 1.1. XIII , p.
680, D. Eundcm librum vcl partem ejus laudat Joseph.
Ant. I, 7, 2 iiis verbis : 'Ex... ^tgXtov Trept toO 'A6pa[jL0u (ryv-
Ta?a|jL£vo? xaT£Xt7t£. De auctoritate liujus libri Orig. C. Cel-
sum I, 1 a : 'Ex. tou tffToptxou ipsp^Tat Ttept 'louSatwv ptSXiov
£v w TipOffTtOeTat [xaXXov w; ao^w •zCj) £6v£t Eut TotTOUTOv, w;
xai 'Ep£vvtov <I>tXa)va £v tw 7r£pt 'louSatwv ffUYYpd[X(iaTt
itpwTOV (JL£V a[x^t6dXX£tv ei tou IffToptxou £0Tt Tw ffUYYpa[X[jia,
8£UT£pOV Se X£'Y£tV OTt, EtTiep EffTtV aiJTOU, £tx6<; auTOV ffUVYjp-
TtdffOat duo Tf/? Ttapd 'loyoatoti; TttOavoTriTo;, xai ff\iYxaTa-
T£6£tff0at aCiTO) tw X6y<o. Cf. Voss. de Hist. Gr. p. 32.
Ciinton Fasti Hell. 111, p. iSO. — Hecatceus Teius, histo-
riograplius, cujus apud Strab. XIV, p. 953 menlio in-
jicitur, a priore non diversus esse videtur. Hecatceus
Eretricnsis laiidatur ap. Plut. Alex. p. 160 ed. Francof.
Prajter hos apud Diodor. XVII, 5, Hecata;usquidam, qui
Attalum dolo inleremerit, nominatur inter ministros
Alexandri.
(1) Agathemer. 1,1: 'Ava^'[jiavSpo(; 6 MtXr,fftO(;, dxouffTrji;
0dX£w. llptoTO? ixol]j.y\(!t Tr,^^ otxou[j.Evr)v ev uivaxt Ypa^j^at.
M£e' ov^ 'ExaTato; 6 MtX-^jffto; , dvY;p iToXu:i:Xavyi? , Stvixpi-
gwffEv wffT£ 6au!xaff8rivat t6 7rpdY!J.a. 'EXXdvtxo; y^P Aeffgtoi;
dvrip TioXuiffTwo dTtXdffTO); 7iap£5wx£ Tr,v tffTopiav. EtTa
Aa(xdffrr((; 6 KtTTteu? Td TtXciffTa £x tou 'ExaTatou (XETaYpa-
ij/a; 7t£pi:tXouv EYpa^/Ev.
propter ea, quae Herodotus loco mox laudando
et Agatharchides (2) narrant , nemo non largie-
tur, Num vero ad Indum usque penetraverit potest
dubitari. Quae de his regionibus fortasse tradidit,
ex Scylace cognoverit. Sed Ponti litora , tum
meridionalia, tum australia (fr. i85 sqq.), plures
Thraciae populos (ex. gr. v. fr. i23), Graeciam
universam , regionem quae ab Inacho ad ^antem
usque patet (fr. 70 sqq.), Oenotriam denique
(fr. 3o sqq.) ab Hecataeo inspecta esse , si accu-
ratam harum regionum descriptionem reputa-
veris, pro certo fere affirmare licet. Etiam Ligu-
rise nonnullas saltem urbes eum visisse , nec non
australes Iberiae et boreales Libyae oraslegisse ad
probabilitatis speciem adduci potest. De his ta-
men dubitantius pronuntiaverim.
Jam si quonam tempore et ordine Hecataeus
peregrinationes illas perfecerit anquiramus, id
unurn j u re nobis sumere possumus, eum in Persiae
provincias itinera ante Ol. 70, 1 , ubi coram lo-
nibus eas recensuit, absolvisse. Ac ne reliqua
posterius instituta sint , et bella obstant , quibus
inde abhoc tempore Graeciaatque Asia continuo
perturbabantur, et senilis Hecataei a;tas ad lon-
ginquorum itinerum molestias parum accomrao-
data. Veri itaque simillimum est plurima et
majora ejus itinera facta esse inter 01. 66 , 4 et
6g, 4, illoigitur duodecim annorum spatio, quod
inter Darii contra Scythas bellum Thraciaeque et
Macedoniae expugnationcm atque initium belli
lonici est interjectum. Quod tempus et si aetatem
Hecataei spectemus aptissimum videtur, et propter
liberam , quae tunc erat, in mari .^Egaeo naviga-
tionem optime convenit. Ante Darii regnura
adultam vixdum aetatem noster attigerat, et nimis
periculosafuisse videtur in Asia et jEgyptoper-
egrinatio. Ex ipsis fragmentisde his rebus nihil
elici potest, nisi illud, libros geographicos noa
ante 01. 64 esse conscriptos. Nam fr. i4o ut
Persarum urbs nominatur Boryza in Thracia,
quae regio illa demum Olympiade a Persis est
subacta.
Reversus igitur in patriam Hecataeus non minus
ob generis nobilitatem , quam ob eruditionis et
sapientiae famam , ab Aristagora loniae defectio-
nem meditante, in Milesiorum consilium advo-
catus est. In quo quum reliqui omnes in Arista-
gorae cederent sententiam , et deficiendum esse
a Persis dictitarent, unus Hecataeus , quot quan-
tique populi essent regi Persarum subjecti expo-
nens, ut a conjuratione desisterent, hortatus est.
(2) Agatharchid. De Rubro mari p. 48 : Td (j.£v npdz
EOTtEpav E^EtpYaffTat Auxos t£ xal Ti^xatoi; , Td 6e 7ip6; dva-
ToXd; 'ExaTato?xat BaatXt?, cett.
DE HECAT^O.
XI
Nec tamen persuasit. Tum id consilii dedit , ut
sibi maris imperium comparare studerent, atque
liiijus rei efficiendae causa opibus in Branchida-
rum templo conservatis potirentur, easque na-
vibus instruendis impenderent. Verum ne hanc
quidem sententiam iis probavit. Herodot. V, '36.
Paullo post iibi ArtaphernesetOtanes loniam
yEoHdemque invaserant ac Clazomenas et Cymam
iiibes in potestatem suam redegerant, Aristagoras
(le rebus suis desperans, ut impendentem tem-
jxstatem averteret , denuo consilium convocavit.
Iii eoHeeataeusproposuit, utnequein Sardiniam,
iicque in Edoniam Aristagoras, sed in Lerum
iiisulam castello munitam se reciperet, ibique
rerum eventum exspectaret. Herodot. V, 124.
Prudentis sane et circumspecti viri haec consiha;
at sicuti antea hominibus rerum novarum studio
praeoccupatis frustra noster restiterat, sic etiam
nunc Aristagorae pusillanimitas impedivit , quo-
iiiinus salutarem ejus sententiam amplecteretur.
Itaque ingenti clade lones ad Ladam insulani
prostrati sunt, Miletus terra marique oppugnata
sortem experta est tristissimam. Sed ne tunc
quidem Hecataeus patriae deesse voluit. Nam ubi
lonia penitus tandem pacata est, atque Arta-
phernes judiciis instituendis , et imperandis tri-
l)utis, terrisquedimetiendis res lonum satisbene
oidinavit, multum in hisdeberi videtur Hecataei
prudentiae et qua valebat apud satrapam aucto-
1 i tati. Id conchidoex fragmento Diodori (Excerpt,
Yatican. in Scriptt. vett. nov. collect. ed. Mai,
tom. II, p. 38), ubi Hecataeus pro lonibus legatione
fungens Artaphernen rogavisse dicitur, cur loni-
bus diffideret. Respondente illo, vereri se, ne inju-
riarum memoi'es essent, quas victi exantlavissent,
Ergo, inquit Hecataeus, si maleficia diffidentiam
' creant. beneficia urbes efficient Persis benevolas.
Dictoque obtemperans Artaphernes leges urbi-
bus dedit , atque tributa pro viribus imposuit.
Quae praeterea Hecataeo acciderint , quique
icliquus vitaecursusfueritplaneignoramus. Nam
- i|iiod Suidas 1. 1. dicit Hellanicum ad Milesium
iiostrum venisse vel obviam ei factum esse, id
ai) vero prorsus abhorrere ex iis, quae infra de
. Hellanici aetate dicenda sunt, satis patebit.
Restat, ut veterum scriptorum testiraoniis
" uonnullisindicemusquantum Hecataeo honorem
autiquitas praestiterit. Heraclitus quidem (Diog.
Laert. IX, i) doctrinac copiam dicit nec Hesiodi,
^ necPy thagorae,nec Xenophanis, nec Hecataei men-
tem satis expolivisse. Quod tamen philosophi
. «lietunilongeabestutdetrahatahquidlaudiHeca-
t*i cum celeberrimis Graeciaj viris compositi,
' Apud iEIianum vero (Var. Uist. XIII, 20) Cercidas
Megalopolitanusdixissefertur lubenter se ex vita
discessurum ; sperare enim fore , ut post mortem
adjungatur inter philosophos Pythagorae , inter
historicos Hecatajo (Cf. Eratosthenem ap. Strab. I,
p. i3). Ab Hermogene (De genere dicendi II,
§ I 2) cum Herodoto , Thucydide , Xenophonte
imitatione praedicatur dignissimus. Solinus (in
Polyhist. c. 43) insigne eum dicit totius Asiae
rainoris decus et ornamentum (Cf. Strabo XIV,
p. 942), Quanti denique ab Herodoto factus sit,
ipso illo studio, quo, ubia scriptore nostro dis-
sentit, eum refutare solet, intelligitur.
Opera quibus eruditionis suae divitias poste-
ritatis memoriae traderet Hecataeus , composuit
duo, UepioSov yrfi, quam etiam nspiTiYTiffiv vo-
cant, et reveaXoyia? vel ^lffxopia?. (1). — Descri-
ptio orhis terrarum duobus constabat libris, quo-
rum prior Europam, alter Asiam, ^Egyptum et
Libyam exhibebat. Europa Hecataeo est borea-
lis orbis terrarum pars Caucaso monte ab Asia
sejuncta. Ad eandem pertinent insulae maris
jEgaei, paucis, quae Asiae litori proxime adja-
cent, exceptis. Australem terrae partem universe
dicit Asiam; ubi vero accuratius loquitur, distin-
guit inter Asiam angustiore sensu dictam et Li-
byam, Nilo fluvio disjunctas. Delta regionem
Asiae tribuit.
Uterque liber in capita divisus erat, quo-
rum nomina ex parte quidem nobis servata
suut. Sic prioris libri caput inscriptum erat
Hellespontiis , in quo etiam Tenedum insulam
commemoravit (fr. i36-i38); ex altero lau-
dantur jEolica ( fr. 212, 2i3); JEgyptus (fr.
272, 274, 277, 278, 264, 283), quae etiam
iEthiopica continebat (fr. 265, 266); Libya
(fr. 3o2, 3o5-3io, etsaepius), cujus pars inscripta
fuisse videtur: Libya Phoenicum (fr. 3 11). —
Ordinem, quo regiones et populos et urbes enu-
meraverit, in universum secutus esse videtur
hu^ic, ut in Europa a Graecia exorsus occiden-
tem versus procederet (V. fr. 83, 74, 7 5). Quod
institutum reliquit, ubi orae alicujus, qualis v. c.
Epiri est, urbes recensuit, quibus, sicuti res
ferebat, mediterranea oppida adjunxit (fr. 74).
Eodem modo in Asia a regionibus Graeciae ma-
xime vicinis initiuni ponens in occidentali litore
ad meridiem (fr. 219,228), in boreali (fr. 2o3,
195, 190, 173, 171) ad orientem pergit. Haec
igitur Clausenium commoverunt, ut exoi-dium
in utroque libro factum esse statuat ab Helles-
ponto primum per Archipelagum, Graeciam ,
(1) Suidas : 'EX),dvixo;, Mt),i^(Tio;, tTropixoi;. IIspioSov
Y^? xai 'JffTOjitac. Ubi aperte Ilcllauiciis cum Ilecataeo
conrunditur.
XII
DE HECAT^O.
Italiam in Iberiam, deinde ab eodem Helles-
ponto, atque primum Europae caput tiomine
Hellespouti, primum Asiae caput nomine ^oli-
corum designata fuisse; unde facile explicari
dicit, cur horum potissimiim capitum nomina
praBter ^Egyptum et Libyam, quippe quorum
alia fuisset ratio, ab epitomatore diserte nomina-
rentur. Itaque Hecataeus priore libro ab Helles-
ponto per Thraciam et Scythiam ad Caucasum
usque perrexit. Similiter altero libro ab JEoIide
primum permediam Asiam minoremprocessitad
Chalybes, Colchos, Medos, Parthos, Persas, In-
dos ; deinde ab eadem iEoIide per occidentalem
et australem Asiae oram ad Syriam, ^Egyptum,
Libyam. Qui rerum ordo quamvis simplicissimus
sit, atque ultro fere seseofferat, tamen, quum
non ubique Hecataeum ei adstrictnm fuisse liceat
contendere, Clausenius, in singulis veram operis
oeconomiamrestituiposse desperans, satius duxit
fragmenta eo ordine disponeie , quem Scylax in
Periplo suo secutus est. «M^dsi maris insulas,
inquit, dedi post descriptionem Atticae (fr. gS
sqq.) , in Thracia desciibenda bis a Pseonibus ex-
orsus sum, nunc populos inter Haemum monteni
et ^Egceum mare habitantes recensens usque ad
Byzantium (fr. ia5-i4o), nunc per Desilos et
Datyleptos Haemo trajecto borealem Thraciae
partem sitam inter Haemum et Istrum perlustrans
(fr. i^i-iSa). Asiae descriptione in vicinia Cau-
casi incepta nunc per Medos, mare Caspium,
Parthos, Indos ac Persas profectus sum (fr. 164-
184), nunc ad Bospori viciniam regressus per Co-
raxos, Colchos, Asiae litus boreale, occidentale,
australe, j^cr Syriam et iEgyptum usque ad Li-
byam (fr. i85 sqq.). »
Ratio , qua singulas regiones Noster descri
bit, ut docent fragmenta ipsius verbis concepta,
admodum simplex est. Post populi nomen
nude ponit ejus urbes , quibus interdum in-
colarum originem, vel ethnicum civium voca-
bulum, vel deum prae ceteris ibi cultum, saepis-
sime vero urbis conditorem addit. Inter antiqui-
ores auctores maxime respexisse videtur ad Ho-
merum, cum quo in multis sane concinit, in veris
aeque ac fabulosis (cf. fr. 227, i53, 100, 102^
144, 145, 2, 266). Nam etsi concedendum esl
non satis habuisse Hecataeum in scriptis suis re-
lata referre, sed acre ejus et sollers ingenium in
caussas rerum et argumenta diligenter inquisi-
visse, ac omnium primum crisin quandam histo-
riae adhibuisse (v. fr. 332, 347, 349, 72); nihilo-
minus dubins saepe et suspensus haesisse videtur
inter fidem, quam pietas sancitis tempore tradi-
tionibus debebat, atque veriores illas notiones,
quas de arte historiae scribendae animo concepo-
rat. Itaque si in dijudicandis veterum fabulisani-
mum non usquequaque liberum habuit, nec ob
sseculi sui indolem ubique praestare potuit, quod
tam sincere voluit, in iis certe rebus summa fides
ei tribuenda erit, quae nihil sibi postulant quam
accurate observandi facultatem, memoriam visa
et audita feliciter compIectentem,scitam denique
ct dilucidam rerum expositionem. Quae virtutes
quum quam maxime in opere geographico re-
quirantur, atque re vera Hecataeus non solum
enietiendislocorum distantiis (fr. i63, 3o3), sed
etiam describendis regionum montibus, silvis,
arboribus , populorumque moribus plurimura
operae navasse videatur, satis apparet, quam
dignus sit auctor, quem omni laude ornemus.
Tabulam geographicam ab Hecataeo confe-
ctam esseEratosthenesquidem ap. Strabonem(i)
negare videtur, comparanti autem Agathemeri
locum supra appositum (not. 4) cum Herodoto
V, 49, ubi Aristagoras, Lacedaemonem profectus,
Cleomeni, quem ad bellum contra Persas pelli-
ceret, tabulam ostendisse dicitur, cui totius terrae
ambitus, maria et fluvii omnes insculpti erant,
veri simillimum videtur, inventi laudem tribu-
endiim esse Anaximandro, at inventam hanc ta-
bulam a Hecataeo emendatam , ad suas rationes
adornatam, scriptis suis illustratam fuisse.
Ut ex hac parte multum Noster Anaximandro
accej)tum retulit, sic etiam e scriptis Melesagorae
historici, si quidem, quod nego, audiendus est
Clemens Alexandrinus (2), plura in usum suum
convertit. Certioribus indiciis constat ex ipso
posteriores scriptores, Herodotum, Daniasten,
Avienum (3), Ammianum Marcellinum multa in
sua opera transtulisse.
Verum enim vero jam grammaticorum Ale-
xandrinorum aetate vir exstitit rei literariae scien-
tia in paucis insignis, Callimachum dico, qui Pe-
riegesin, quae tunc Hecataei Milesii esse fereba-
tur, vel eam certe, quam ipse manibus tenebat,
genninam esse negaret et ad insulanum quendam
referendam censeret (4) (Hecataeum Eretrien-
(1) Strabo I, 13 : T6v (ji.£v o5v ('Ava?t|jiavopov) IxSouvai
TrpcSTOv yEwypaqptxiv Ttivaxa, tov 6e 'ExaTatov xaTa),i7teiv
Ypd[jL[jta 7ri(TTOu[X£vov exetvoy elvat ex tvji; dXXri? auToiJ yp**
9T); (sc. exejus Historiis, ut Clausenius explicat.Verum
nescio an YpdixpLa vocabulum (quod fortasse etiara in
Agatliemeri loco, not. 4, pro npaYfJta reponendum est) h.
I. significet OrUs terrarum deiineationem, Ypa?'i vero
librum, qui descriptionem ejus continebat.)
(2) Stromat. VI, p. 752 ed. Potter : M£),r,ffaY6pou y«P
IxXe^^sv FopYta? 6 AeovTtvo? — xat 'ExaTato;.
(2) Festus Rufus Avieims in Descript. ora; maritim.
V. 40 iu Hudson. Script. geogr. gr. min. tom. IV.
(4) Aliienaeus epilom. II, p. 270 ed. Scbweigb. : '£x«-
DE HECAT^O.
xm
8em,utputat Schweighaeuser. ad Athenaeum, tom.
I,p.468,ubi reprehendit Tonpium,qui deGorgia
Leontino cogitaverat). Ejusdem auctoritate niti
videtur Arrianus (i). Contra Eratosthenes , si
quidem recleClausenius intellexit locum Strabo-
nis (not. 7),exaltero Hecataeiopere (Historiis) ap-
parerecontendit periegesin quoqueabeodemau-
ctoreprofectamesse. Difficillimum est de hac re
judicium, tum propter celeberrimorum censorum
tUvortium, tum ob fragmentorum brevitatem.
Plura quidem sub Hecatsei nomine citantur, quae
a Milesio nostro aUena sunt, sed his rejectis in
Abderitam, vel in ahum quemvis Hecatseum, re-
liqua Eratosthenis auctoritate adjuti facih nego-
tio auctori nostro vindicamus. Percommodum
sane hoc refugium, nec multum tamen inde hicra-
mur. Vellem paullo accuratius in hanc rem in-
quisivisset Clausenius. «Possit quidem, vir do-
ctus ait, aUquis existimare, revera in Periegesi
illa contentum esse vetustum opus Hecataei, sed
tam multa fuisse intrusa et interpolata, ut ahe-
nam magis quam germanam speciem tulerit; id
quod facile accidit ei Ubro, ex quo omnes Grajci
homines scientiam geographiae sibi comparavisse
videntur. Id veroEratosthenis sententiam aflir-
mat, quod in iis etiam, quse nobis e Periegesi
servata sunt, vetustiora urbium nomina etdesi-
gnationes reperiuntur. Si qua mutata essent in
commodum discipulorum, ante omnia haud du-
bie pro Zancle Messanae, pro CatanaiEtnae vo-
cabulum esset inductum, neque Boryzae nomeu
urbis Persicae retinuisset (fr. 43, 44, i4o)- Ipsum
illum , de quo excerpsit Stephanus , Hecataei U-
brum cognitum habuisse et respexisse Herodo-
tum, constat e descriptione Chembis insulse,
quam vehi et moveri dixit Hecataeus, cui refraga-
tus neque vectam neque motam sese vidisse confir-
mat Herodotus (fr. 284). Hisaccedit, quod ea,
quae nobis restant, fragmenta, quae regiones
iEgypto vicinas spectant, sine uUa perturbatione
coucinunt cum iis, quae aUunde novimus statuta
ab Hecatajo de Nilo, regione Delta coniiniisque
Asise , iEgypti ac Libyae ; quod fieri non posset,
si gravibus interpolationibus codex iUe, quo
Stephanus usus est, fuisset ouustus. >- Non nego
equidem quse Stephanus servavit fragmenla in
universum ita esse comparata, ut ex genuino
TOto; 5' 6 MtX/iff to; , ev 'Aata; 7t£pf/iYy;(7£t , et yvi^iTtov tou
<WYTp2'9^w; t6 pi§),tov (Ka)-)>ijJtaxo; Yotp NrjdtwTou auTO
«vaYpa^ci), offTti; o5v 6 itoiYiaai; , Xi^n oiiTO)' v. fc. 172.
(1) Arrian. Exped. Alex. V, 6 : AtYyTTTov 'HpoooTo;
texat 'ExaTato; ol Xoyottoioi (?) el ovi tou aX),ou rj 'ExaTatou
itrci Tot ajAcpt Tvi y"^ AtYUTTTta Troti^[/.aTa), Swpov t£ tou tto-
tajiou diA^OTepot woauTw; ovojxaijoutrt. V. fr. 279.
Hecataeo ea desumta esse non possit dubitari,
quamvis id, quod Catana, non vero jEtnaurbs
memoretur, parum idoneum sit testimonium ad
demonstrandam operis antiquitatem , quia haec
urbs, ut ipse Clausenius in Addendis fatetur,
post obitum Hieronis antiquum nomen recupe-
ravit. Atque ab altera parte Capuai mentio, quae
urbs, Hecataei aetate, si fides habenda est Livio,
Volturnum vocabatur, satis luculenter docet
Hecataeiexemplum, ex quo Stephaniana fragmen-
ta fluxerunt, a posterioris aetatis innovationi-
bus non prorsus fuisse alienum. Jam si conce-
dimus Hecatsei orbis descriptionem non esse in
usum scholarum, ut ita dicamus, ad seriorem
terrarum statum et conditionem accommodatam,
sponte fere Callimachi sententia in eam nos du-
cit conjecturam, ut fuisse quaedam statuamus
hujus operis exempla, quse ex aliis vetustis scri-
plis mala sedulitate corrasaHecataei nomenmen-
tita sint. Quod quidem eo probabilius est, quo
celebrius erat nomen Milesii, ac quo studiosius
certum hominum genus commentis suis et ob-
scurae compilationis foetibus praefixis clarorum
remotae jam aetatis scriptorum nominibus fidem
et auctoritatem addere consuevit. Magis autem,
opinor, ad rem nostram faciuut praeclara duo
Galeni testimonia, quorum alterum (in Hippocr.
Denat. hom. II prooem. tom.XV, p. loy Kiihn.)
hoc est: 'Ev yap tw x,axa tou? 'AxTaXixoui; Te xa\
nToX£[xaixou<; paaiXsa? yj^o^^iff wpb; aXXr,Xou(; dvTi-
cpiXoTi(xou[ji.evou; Tiept xTv^creto? piSXiwv ^ TOpi T^t;
iTTiypacpai; Te xai Siaaxeuot; auTwv 7]p^aT0 •^iyvzc^an
^aSioupyia toi; evexa tou Xafieiv dpyupiov dvacpe'pou-
(7tv w; Toui; pa(TiXe'ai; dvSpoiv IvSb^ojv (7UYYpd[jLt/.aTa.
Alterum, quod in eodem commentario legitur
(I. § 42, p. io5), verbis expressum est hisce : Ilptv
yap Tou; Iv 'AXe^avSpeia Te xai IlepYdfAw yeveffGat
jJatJiXeii; Itti XTT^cei TcaXaiwv piSXiwv (piXoTt[j(.v]Oev-
Tai;, ouSeTTwl/euow; iTCeYeYpairTO (7UYYP°'f^i"-*' XaSeiv
o'dp^a[jL£vtriv [jt.iaObv twv X0[jLt^bvT0JV auTOii; a\jy^^ii\t.-
(jiaTa TTaXaiou tivo? dvSpb;, outo); rSv) TToXXa i|/euSto?
l7rtYpd'ii0VTe; lxb[jLt^ov. 'AXX' o&toi [jl^v q\ paffiXeti;
[jL£Td Tov 'AXe^dvSpou •^f^owa.ai OdvaTOv 6 81 IIXdTwv
dvoaT£'pto r?)!; 'AXe^dvSpou paatXeia; lYeYpa^£i TauTa
[xy,0£7rtj0 7re7ravoupYSU[J.£Vcov Ttov l7rtYpacpo)v, dXX' exa-
(jTOu piSXtou Tov tStov Ypa'f £« ^ik tou 7i;poYpd[X[«.aTOi;
StjXouvto; (Cf. Ritschl De biblioth. Alexandr.
p. 21). Fieri igitur potuit, ut Callimachus Alex-
andriae bibliotheca; prajfectus, ubi in ordinandis
libris inque titulis eorum consignandis occupa-
tus erat, Hecataei exemplum legeret, quod, quum
aperta talis fraudis indicia prae se ferret, tam-
quam spurium in tabuUs suis literariis (Tciva^t)
enolaret. Callimachum in munere bibliothecarii
DE HECAT^O.
XIV
excepit Eratosthenes. Is de eadem re denuo an-
quirens si veri Hecajtaei exemplo usus sit , vides,
cur, ut in aliis multis, sic etiam in judicio de
opere Hecataei suam ab illa magistri sententiam
sejunxerit. Cogitare quoque licet Eralosthenem
negligentius opus nostrum inspexisse. Nam si ad
externam, quae erat illaaetate, librorum rationem
spectes (quippe qui, si vel exigui tantura am-
bitus erant, in multa plerumque volumina divisi
fuerint),facile accidit, ut altera pars operis ali-
cujus genuina, altera esset spuria atque a vendi-
tore conficta, ideoque, prout quis vel hanc vel
illam tantumpartemexaminaretjlibrum provero
aut pro falso, pro genuino aut pro subdititio
haberet. Huc accedit , quod Eratosthenes tanto
facilius praedecessoris sententiam derelinquere
potuit, quanto magis accurata argumentorum
expositio , cur hoc vel illud opus huic vel illi
auctori Callimachus abjudicandum censeret, a
irivaxwv ab eo compositarum indole videlur ab-
horrere.
Sed ne diutius conjecturis indulgeamus, quas
sine lectorum molestia non Hcet augere , satis,
puto, intelligitur neque Calliraachi neque Erato-
sthenis sententiam temere amplectendam esse,
quum utriusque judicio veri aliquid subesse pos-
sit. Igitur utredeamus, unde digressi sumus, id
quod prae ceteris fraudis snspiciouem movit,
7roir'[jLaTa illa de iEgypto fuisse videntur. Quae
quidem suspicio quam maxime augetur loco Por-
phyrii, ubi 'Hpc^SoTOi;, ait, Iv ty) SeuTspa 'KokXk 'Exa-
Taiou Tou MiXvidtou xaToi Xe^iv [xeTyiveYxev ex t^? Tce-
piTiYilffew; Pf^^yM ''^apaironidai;, Ta tou «Poivixo? op-
v£0u xal TOpi Tou TroTajxCou feTTOu xai TTJq Ovipa? twv
xpoxoSeiXtov (fr. aga). Orani hoc caret specie ve-
risimilitudinis; ac non sine caussa vereor, ne
omnia quaePorphyrii testimonio fisus ex Herocloto
Clausenius ad Hecataeum retulit, insulano isti
Callimachi tribuenda sint. Etenim ne descri-
ptiones illae exHecataeofluxerint, obstat Herodoti
mos fontes, e.quibus aliunde petita hauserit, in-
dicandi, atque id quod suis oculis haec vidisse
potuit aut ab indigenis audiisse. Praeterea narra-
tiones illae, quas ex nostro Herodotus inbrevius
contraxisse dicitur, multo longiores sunt, quam
ut in opere locum haberent, quod duobus tan-
tum libris totius orbis terrarum descriptionem
complectebatur. Quae quum ita sint, non absurda
est suspicio Porphyrium, levis sane auctoritatis
scriptorem, in jEgyptiaca incidisse, quae Hecatasi
Milesii nomine ornata ex Herodoti raaxime, He-
cataei Abderitae, aliorum fortasse scriptis erant
conflata, ita utHerodotus compilasse videretur,
ubi ex ipso erat compilatum. Confirraatur hoc
sequentibus. Nam quid sit illud xoitJc Xs^iv (X£Ta-
^speiv affatim intelligitur ex fragmento in Cra-
meri Anecdotis vol. I, p. 287, 3o. Verba sunt:
MefjLeTpsaTai, Trapa tw 'ExaTaito' '0 [xsv ouv (leg.
[XEvvuv) Bo'(;7ropo<; xai 6 IIovToe outw, xal 6 EXXy)?-
TTOvToi; xaT^ TauTa (xot [jL£[x£TpeaTat. Cum his confer
Herodot. IV, 86 : 'O [xev vuv IldvTo; o&to? xa\ Bd?-
TcopdfjTe xai'EXX:Qi;7rovTOi;ouTa)T£ [xoi [jie[X£Tp£aTai,xal
xaTa Tot £tpYi[jL£va TOCpuxaffi. Grammaticum turpiter
lapsum pro Herodoto Hecataeura landasse puta-
rem , nisi ut hoc statui posset , non satis verba
concinerent, neque aliud suaderet Porphyrius.
Igitur nullo modo fieri potuit , ut sic Hecataeum
exscripserit Herodotus, cujus verba, sicut Baehr.
ad 1. 1. monet, indicare videntur, ipsum haec
maria visisse et distantias emensum esse. Nec
illud hic nobis refugium restat, ut de Hecataeo
Abderita cogitemus, quippe qui neque in libris
de philosophia ^gyptiorum neque in Judajorum
historia de Ponti magnitudine sermonem insti-
tuisse videatur. Porro quisque largietur non so-
lum quae servata sunt verba, sed etiam quae an-^
tecedebant de raarium illorum raensura ab He-
rodoto mutuata esse. Jara vero Herodoti calcu-
lus, parum ille accuratus , omnino non quadrat
cum loco Marcellini (XXII , 8, fr. 16 3), ubi, «O-
mnis Pontici sinus, ait, velut insularis circuitus
litorea navigatio viginti tribus diuiensa millibus
stadiorum, ut Eratostbenes affirmat et Hecataeus
et Ptolemaeus aliique hujusmodi cognitionum
minutissimi scrutatores, etc» Mirandum quidem,
Herodotum in tantum se errorem induci passum
esse, quum ex Hecataei libris manu ipsi tritis ve-
riora potuisset discere; quod tamen ita aliquis
defenderit, ut Herodotum id tradere dicat, quod
ipse ex itineribus suis et navigatorum narratio-
nibus de raarium horum magnitudine statuendum
esse censeat, ideoque suam sententiam alteri
Hecataei tacite velit oppositam. Habemus igitur
de una eademqiie re duo Hecataei sed diversa
plane testimonia, quorum alterura ex vero de-
promptum, alterum ex commentitio.
Huic loco adjungere liceat alium similem quen-
dam. Etenim Stephanus v. X£p^dvTi(Jo;, post alia
dicit : 'EffTt St\j-zi^aL Tzokic, Iv Tvi 0paxyi Xeppdvrjffoc,
Tispt ^? 'ExaTaioi; Iv EupwiTY) « 'Ev S'auT0iffi TrdXi?
Xspffdvviffo? Iv Tw iff9[jt(») T^c Xepffovviffou. « Kat tov
TroXiTYiv X£pffovT]fftdv cpriffiv. « 'A(|;iv6iotfftv Trpoi; [X£-
ffr,[x6ptav 6[jL0p£0Uffi X^pffovriffiTat aTrb twv TrupYtov
£ffyi(jLvivavTO Toifftv 'AOvivaiotfft to -{tyo^^oq. » Toutou;
xai Xepffovrifftouc Xe'Y£i (fr. i35).Primo oculorum
obtuitu docemur pro tov ttoX. Xepffovi^fftdv ^. scri-
bendura esse XepcovrifftTriv , deinde vero post
6(ji.op£'ouffi bis ponendum esse XepffovriffiTai , ila
DE HECAT^O.
ut (luo habeas exempla ex diversis Hecataei locis
. re])Otita, cjuorum primum ad incolas urbis Cher-
soiiesi spectat; altero vero de Sestiis sermo est
communi Chersonesitarum nomine designatis;
iitque hos posteriores, addit Stephani excerptor,
Hecataeus etiam Chersonesios dicit. Simplicissi-
niani hanc interpretationem quisque, spero, am-
iplecteretur , nisi postrema quae ex Hecataeo Ste-
iphanus hmdat, iisdem plane verbis legerentur
apiid Herodot. IX, ii8, quem vide. Jam igitur
jlocum ab ipso epitomatore, diversa confiuidente
jatquedcindeverbisTouTougxaiXepa. XsYsiseipsum
jcorrigente, misere depravatum esse dicunt (v.
notam Clausenii). Rem dijudicare nolo, quamvis
vcrisimillimum sit haec petita esse ex falso isto
Hecataeo, qui historiolas de OEobazo , Apsinthio-
rum deo Phstoro immolato, deque Actaycte ob
impietatem in crucem fixo ex Herodoto aUis-
que in opus suum recipere potuerit. Utut est, id
certe teneri vehm, fragmentum quod ex Crameri
Anecdotis laudavi, aptissime referri ad Heca-
tjeum, quem Calhmachus et Porphyrius indigi-
tant. Eidem assignandum est ilhid apud Arria-
num, et ipsum auctoris sui integritatem addubi-
tantem, ubi ^gyptus Herodoti verbis vocatur
owpov Tou 7roTa(jt.ou. Eidem vindicaverim fragm.
187 de Phaside in Oceanum exeunte, et fortasse
illud deNih) exOceano profluerrte. De iis quoque
dubitare Ucet quae de natante Chemni insula
Slephanus tamquam ex Milesii Periegesi affert
(fr. 284). Nam Herodotum (II, i56) ad hunc He-
cataei locum rcspexisse, ex xiveetjOai voce, qua
uterque utitur, non potest concUidi ; immo diser-
, tis vernis Herodotus id quod ipse vidit non scri-
ptorisalicujus sententiae, sed ipsorum iEgyptio-
rum de hac insula fabuUs opponit.
Videntur igitur Alexandrinorum aetate et ge-
Duina exstitisse et supposita Hecataei operis
xempla. Priora temporum decursu aUquoties
interpolata esse puto et ad praesentem tunc re-
. um statum et orbis terrarum cognitionem ad-
iptata; verum posteriora praeter nomen cum
• N ostro nil commune habuisse ex Herodoto aUis-
|iie in fraudem hominum conscripta; Steplia-
iiim denique, quum ipse Milesii opus vix
. nspexerit, plerumque quidem veri Hccataei testi-
iionia afferre, interdum tamen ex auctoribus
' lausisse supposito operi addictis.
Alterum Hecataei opus Genenlogife fuerunt.
>icipse auctor, e more logographorum, Ubrunj
.nscripsisse videtur , qui in eo maxinie versaba-
iir, utpoetarum fabulas ex ordine genealogico
oUitaorationeexponeret (i). Historias sl Gene-
(1) Slrabo I, p. 34 : AuaavTe? t6 (xeTpov x&lla. St (puXa-
XV
alogiis non fuisse diversas, rectemonet Clause-
nius; quod vero hunc iis tituUim a serioribus in-
ditum ait propterea, quod ad criticae historige
scribendae artem jam propius accederent (v. fr.
332), id vereor, ne subtilius quam verius dis-
putatum sit. Libros continebant ad minimum
quattuor, tot enim in fragmentis commemoran-
tur. Exorsa est narratio a DeucaUone ejusque
progenie. Sed accipe Clausenii verbis, quem fa-
buhirum ordinem ex reliquiis vir doctus eruen-
dum esse censeat. « Primum progeniem HeUenis,
et in ea primum prolem Dori, Doriensium expe-
ditiones, deinde stirpem ^oU, et in hac Atha-
mantis fdium Phrixum, Crethei ^sonem, J^sonis
lasonem cum Argonautis , deinde Crethei Amy-
thaonem, Melampodem, Amphiaraum : postea
aUum DeucaUonis fiUum Orestheum, Phytium,
CSneum , Tydeum exhibitos fuisse arbitror. Ad
secundum librum Herculem cum HeracUdis re-
fero, quorum multa facta ab eo tractata scimus:
quae ita disposui , ut primum res Peloponnesia-
cas, aprum Erymanthium, Augen, Cerberum in
Taenaro, hydram Lernaeam, Augeam, deindere-
Uquas Graecas, Geryonem etOEchaUam, denique
exteras, Amazones, postremo Heraclidas recen-
suerim. Ex Ubro tertio non nisi res Arcadum
citantur. Atqui quum uuihas praeterea rerum
ArgoUcarum mentiones habeamus, omnes res
Peloponnesiacas, quarum heroes neque ab Her-
cule neque a DeucaUone derivantur, ibi tractatas
pulavi, vehit iEgyptum et Danaum , Danaen,
Proetum et Cyclopes, denique Perseum, postea
aUos in reUqua Graecia ab eadem stirpe oriundos,
velut Cadmum. De Ubro quarto nil scimus : non-
nisi Cariae et Lyciae mentionem habemus : pro-
babile est , ibi fabulas ad Asiam minorem perti-
nentesfuissenarratas,quarum multas haud dubie
novit Hecataeus. « Cf. Idem ad fr. 33/,, 34/i, 36i.
Quod ad Hecataei genus dicendi attinet, Stra-
bonis locum (v. not. i3), ubi prosaria Nostri
oratio ad poeseos indolem proxime accedere di-
citur, uberius exponit Hermogenes (2) : « He-
lavTe; Ta TtoirjTtxa ffuveypa^ov ol irepl Ka.o\i.ov xai $£p£y.u-
SyjV xal 'ExaTaTov.
(2) De gener. dicendi II, 12 : 'ExaTato? 8b 6 MiXniffto?,
Ttap' ou 6r) (laXtffTa wqpeXyiTat 6 'Hp65oTo? , xa6ap6i; (i.£v ecrrt
xat crayr);, ev oe Ttat xal yjSu; ou (xeTptwg. T^ 6taXexT<p Sfe
axpaTw 'laot xat ou (jL£(JttY(J.£vv) xpT^c^ai^evoi; ou6^ xaTot t6v
'Hp66oTOV TtotxtXr; , ■^ttov ECTtv ev£xa ye Xi^eux; 7rotr)Ttx6;.
Kat r) £Trt(i£X£ta 5£ auTw ou TotauTr) , ou6£ 8[j.otoi; 6 Y.6a\u>z
6 TtEpi auTriV. At6 xal Tat? ';?)6ovat<; £XaTTOUTat TtoXXw tou
'Hpo66TOu , aXXa Ttavu TtoXXoi , xaiToi y£ (jlu9ou; Tot TtavTa
(jXe66v xai TotauTTiV Ttva tcrToptav CTuyYpavpa^ievo?. 'AXX' ou
[i6vov 1?) evvota txavi?) Xoytov eToo; oTtouv i^e^-^iaot.aboi.i , itoXu
6£ eyei xai -^ XeEii; xai toc Ttepi t9)v Xe^iv, oiov ayy-i^iMia,
xwXa , (rjvOfjXat , f uO(JLOt , avaTtaucret; , 7tp6; t6 y,5ov(i; 7toir)«
DE HEGATJ^.O.
XVI
cataeus Milesius, inquir, cui plurimum debet He-
rodotus, purus est et perspicuus. Dialecto mera
lonica (i) nec mixta usus nec, sicuti Herodotus,
variata, minus est in dictione poeticus. In qua
neque eadera ei diligentia nec siniilis ornatus.
Propterea jucunditate multum inferior est He-
rodoto, sane permultum : quamvis fabulai sint fere
omniaquaescripsit,elejusmodietiamejushistoria.
Atqui non solum sufficit cogitatum ad dicendi
genusaliquod perficiendum ;multuraetiam dictio
facit et qu3e ad dictionem pertinent, velut figurae,
merabra, rationes connectendi, numeri, clausu-
lae, ad efficiendam delectationem et suavitatem,
quales apud Herodotum suut, et profecto aliud
orationis genus, quodsingulae naturaliter efficiunt
orationis forraae. Consentaneum igitur est, haec
parum successisse Hecataeo , quippe qui diligen-
tiae ac dictionis ornatui non 8eq'ualem operam
dederit. » In universum igitur Hecataei oratio
leniter et sedate fluebat mediocriter temperata,
nuUa periodorura arte impedita; nec semper ta-
men eam fuisse placidam , sed vividam quoque
interdum et concitatam allato exemplo (fr. 353)
testatur Longin, De sublim. c. 27.
In fine hujus commentatiunculae fragmenta
quaedam subjicere liceat, quae sero deprehendi-
mus.
Epimerism. Hom. ap. Cramer. Anecd. vol,
I, p. 223, 16 : Tb ETTi GriXuxou ^axo? ... ceffY)-
[XEitOTai TO cpajco'? 6?uvoii.£vov EffTt Be xat papuTO-
v(o? ovojjia opou?" 'ExaTato?* « IIpcx; [Jisv vwtov
(recte Cramerus votov) TrawXo? (codex Tcaw-
Xa) xat ^axoi;. »
Phacus, urbs Macedoniae, a monte cui adjace-
bat, ut videtur, norainata, memoratur apud Po-
lyb, XXXI, 25, 2 et Diodor. tom. IX, p. 416,
Ex posteriore loco concludere licet eara sitam
fuisse haud procul a Pella, in terra Bottiaeorum.
Ad eandem regionem pertinere debet alterura
nomen misere corruptura. Sed nullus dubito,
quin grammaticus scripserit IlaxTwXb?. Sic Dio-
dor, XII : Et? HaxTojXbv Tvi? BoTTtXYi?. Quod qui-
dem si cum Palmerio, Wesselingio, Dindorfio
nmtandum est in I^TrapTwXov, Botticam urbem ex
ffat xal ylMY.uTfimz , oiat etfftv aX uapa 'HpoSoTw xat v:^
Ata ye (xXao Tt Xoywv eTSo? , w; sxacrxat irs^uxafftv IpY*^^"
ffOat Xoywv ISeat. EIxotwi; ouv touto 6 'ExaTato? 7t£jrov9£,
T^i; dTTtjAeXeta; xat tou Trspt ti?iv As^tv x6ff[Jiou (j,9| 6|jioia)?
(ppovTiffac. Toaauta xat irspt 'Exaxaiov. Cf. Denletr. Pha-
ler. Deelocut. 12.
(1) Quare fr, 58 pro 8t6u[iOTox£tv restituendnm St5u[jiri-
ToxEtv. Cf. Scymn. Chium 378, eadem, ex Hecataeo, ut
videtui-, narrantem , ubi liaec forma legitur in Manuscr.
Parisiensi.
Thucydide (11, 79) et Isaeo (Or.de Dicaeog. Herod.
p. 55) notam, idemnostroquoquelocofaciendura
foret, Nec tamen ulla mutandi necessitas, immo
ut in Phrygia erat urbs BoTietov (Steph. Byz.),
sic in Bottiaeorum terra esse potuit mons Pacto-
lus , in quo noraine novum agnosco vestigiuin
cognationis, quae Asiae minori cura Thraciae geu-
tibus intercessit. V, quos laudat Baehr. ad Hero-
dot.VII, 73.
lidera ibid. p, 265, 10: Srjfjietonsov Ss oti ouJ(
aTrXwi; Tbv 0-/X0V ffyiiji.aiv£t , aXkk Tbv UTroTcTaytJtevov"
'ExaTaToi; yip, « Tbv 'HpaxXea tou EuputjOetKx; Xewv »
Xiyzi, xatTOi £va ovTa.
lideni ibid. p. 207, 20 : Tou laiv to 7:po(7TaxTi-
xbv sGt, xai TtX£ova(TjJi.tr) tou g £ff0f 'ExaTaioi;" « 'Ev-
6aSt (scr. videtur IvOaSe) ia^v » 6r7r£p 01 'Attixoi
IffOl XaT^t TpOTTV^V.
Photius : TevOsui;- 6 IIsvGeui;, Tcap' "^ExaTaitjj.
Isidor. Hispalens, (Oi'igin. I, 38;, ubi raetro
heroico dicit rainirae primum usura esse Horae-
rum, sed longe ante eum et Pherecydem in Moy-
sis cantico Deuteronoraii et apud lobera Moysis
aequalera hexaraetrura versura inveniri , addit
haecce : « Hoc apud Graecos Achatesius Milesius
fertur priraus coniposuisse , vel , ut alii putant,
Pherecydes Syrius. » Pro Achatesio editores
Hecatceo.
C. O, Miillerin Diariis Goetting. i832 , R
202 in Hecat. fr, 11 4 pro T[y.'^££<;, tjui prorsus
sunt ignoti, restitui Jubet TujxcpE^?,
Post fr. 333 hoc inserendumex Schol, Thucyd.
I, 3, § 2 : "^ExaTaio? laTopsi, 6ti AeuxaXitriv TpEii;
TraiSai; £ffX^> IIpovoov, 'OpeffOEa xai MapaOtoviov
np>vo'ou S^TOV "EXXriva cpyjffi YevEdOai,
CHARON.
Charon, Lampsacenus, Pythei , ut Pausanias
(X, 38) dicit, vel secundura Suidam (2) PythocHs
filius, a Dionysio (Judic. deThucyd. p, 817 ed.
Reiske) eorum ordiui scriptorum adnumeratur ,
quos ap)(aitov noraine designatos floruisse dicit
ante bellura Peloponnesiacura. Eum Herodoto
priorem fuisse idera Halicarnassensis alio locO|
(p, 769) asseverat, nec non Plutarchus et Ter-|
(2) Suidas et Eudocia in Yiolario : Xdptijv Aa[jnj>axriv6c,
uio; nuOoxXeou? , Y£v6|j.evo? xatd tov TtptoTov Aapetov 06
6Xu[X7ttd6i • [idXXov Se ^v £7tt twv nepfftxtjov xaTd ri^v os'
'OXu[X7ttd5a • lffToptx6i; • eypatj/ev AtOtOTttxd- Hepfftxd Iv pt
SXtoti; P' • 'EXXrivtxd ev PtgXtoti; 8' • Ttept Aa[j.4'dxou P' • At
6uxd • opoui; Aa^jnl^axirivwv dv ptSXtot; S' • IlpuTdveti; ri oj^
ymia.z tou? Toiiv AaxeSat^iovttov, effTt Se /povtxd" KTtffei?
7t6X£tov ev ptgXton; p' • KprjTtxd ev ptgXiot; y» ^^Y^' ^^ '""'
Tau? U7t6 Mtvtooi; TeGEVTa; v6[j.oui; ■ H^pt^tXouv tov Ixto; t<5v
'HpaxX£ici)v ffTviXtov.
DE CHARONE.
xvir
tuUianus (v. fr. i et 4): ut inireris Larcherum
(Chronolog. Herodot. p. 643), qui, spreta
omnium testimoniorum auctoritate, Charonis na-
tales et Herodoti eidem anno assignare conatiis
sit. Paullo accuratiora docemur a Plutarcho in
Themistocle (c. 27), ubi Xanthus narrasse dicitur
Themistoclem ad Artaxerxem venisse , non vero
ad Xerxem, uti Ephorus, Clitarchus, aUi falsam
temporumcomputationemsecuti tradiderunt. Igi-
tur quum Artaxerxes secundum Canonem Astro-
nomicum et Diodorum (XI, 69) OI. 78, 4 patri
in regno successerit , apparet auctorem nostrum
post id temporis in Persicis suis vel Hellenicis
condendis adhuc fuisse occupatum. Cum his
congruit quod Suidas refert floruisse eum 01. 79
vel, ut mavult, 01. 75,quo tempore Xerxis classis
ad Salaminem est devicta. Sed raro Suidas testis
adhibetur , quin simul aut summam ipsius acri -
siam aut supinam librariorum negligentiam ac-
cuses. Sic nostro quoque loco illa : KaToi xbv Trpwxov
Aapeiov 06' okua-K. aut graveni scriptoris errorem
arguere autegregiecorrupta esse,neminemlatet,
qui Darium noverit jam Ol. 73, 4 e vita deces-
sisse. Quare Sevinus (in Meni. de 1'Jcad. d. hell.
lctt., tom. XIV, p. 58) Persae mentionem ab in-
docto hon)ine intrusam esse censuit, Creuzerus
vero leniorem, ut videtur , medicinam afferens
proo6' scribendum proposuit ^O'. Itaque Suidas
diceret Charonem jam lonici belli initio florere
coepisse, majori autem gloria polluisse illo teni-
pore quo Xerxes in Graeciam fecerit expeditio-
nem. Non est enim, cur vocem y£vo'{jlsvoi; pro
natus accipiamus , quae quidem interpretatio eo
cautius vitanda est , quo frequentius ea a nostri
aevi viris eruditis advocarisolet, ut testimonia in-
congrua et ex diversis temporum calculis profecta
inter se concilientur. Nam bene fieri poluit , ut
is, qui 01. 69 prima eruditionisspecimina edidit,
post quadraginta annos historiae scribendae adhuc
operam navaret (Cf. Clinton. ad 01. 68). Igitur si
Charonem Ol. 69 annum trigesimum egisse sta-
tuamus , nataies ejus referendae sunt ad 01. 62,
ita ut initio regni Artaxerxisnatus fuissetannos
sexaginta fere et octo.
Sed vides hanc aetatis defmitionem totam esse
in conjecturis retrusam ideocjue incertissimam.
Eodem jure quo Olympiadis numerum Creuzerus
mutavit, Dario substituere liceret nomen Ar-
taxerxis. Quapropter equidem reputansdiversas
in antiquitate,quamvis nondiim satis exploratas,
tempora compulandi rationes obtinuisse, quas
Su idas omni judicii acumine destitutus haud se-
mel confudit, nil in verbis grammatici mutandum
esseputo. Darii mentio fluxisse videtur ex fonte,
PROLEGOMENA IN HlSTORlCOS.
qui Charonem justo antiquiorem fecit, id quod ,
ut videbimus, plurimis nostris historicis accidit.
Verum Olympiades , quas deinde posuit , qua-
rumque primam inepte cum regno Darii conjun-
git, ex aliis fontibus petivit; et verum illae tem-
pus, quo Charon floruit, designare videntur,
ita ut vixisse dici possit inter 01. 67 et 87.
De scriptis Charonis si ex operuiu catalogo ,
qualem grammaticus exhibet , conjecturam fa-
cere liceret, contra aitatis suae indolem auctor
noster fuit admodum fecundus. Verendum au-
tem , ne posteriorum Charonum opera in anti-
quissimum hujus nominis scriptorem, uti fieri
solet , sint relata. Etenim apud Suidam prseter
Lampsacenum raemorantur Carthaginiensis et
Naucratita, quem posteriorem Vossius (De hist.
Gr. p. 468) et Johnsius (De script. histor. philos.
II, 7, 4) eundein esse suspicati sunt ac iile , qui a
Schol. ad ApoIIon. Rhod. (II, io55) Apollonii
familiaris fuisse ejusque Argonautica commen-
tariis illustrasse dicitur. His adjungendi sunt alii
quidam historici, Chares Mytilenaeus, rerum
Alexandri scriptor (Voss. 1. 1. p. 62), Charax
Pergamenus, uti noster, Hellenicorum et Chro-
nicorum anctor ( Voss. p. 34 1 ), Chaereas denique,
a Polybio (III, 20 , 5) tanquam ineptus nugator
reprehensus ; qui omnes propter nominum vel
operum ab iis conditorum similitudinem ut a re-
centioris aetatis viris doctis sa?pe cum Charone
Lampsaceno confusi sunt, sic jam a veteribus
non semper recte distincti esse possunt videri
(v. quae affert Creuzer. p. 96, sq).
Accedo ad illa scripta, quorum fragmenta
quaedam «tatem tulerunt. Primum igitur Per-
sica duobus libris, Hellcnica quattuor libris com-
posuit. Ad haec respexit Dioiiys. Hal. (Jud. de
Thuc. p. 769), iibi dicit: 'HpoooTo? twv Trpb au-
Toti fTuyYpacpEwv Ysvofjievojv , 'J^XXavtxou te xat Xa-
pwvo?, Tr,v auTyjv UTroOsatv TuapsxSsoojxoTOiv, oux aTUE-
TpdtTOTO, aXX' £TrtaT£U(7£V aUTWV Xp£t(Tao'v Tl £^ot'cr£iv
^irep xai TO7rotr]X6. Quibus indicat jejunam illam
nullaque jucunditate conditam antiqiiissimorum
historicorum enarrationem , quae salis haberet
summa tantum rerum capita tangere , in causas
earum et connexum altius nunquam inquireret.
Hanc Charonis operis indolem fuisse intelligitur
etiam ex primis fragmentis (i, 2), ubi Pseudc-
Plutarchus Charonis etHerodoti deiisdem rebus
riarrationem componens majorem illi integrita-
tem tribiieiido hiijus laudes detrectaie studel.
Nam, ut Sevinus et Creu/erus monent, omnis
haec criminatio eo diluilur quod res a Charone
suinmis tantum lineis descri]>tas Herodotus ac-
curatius tradidit, singula quaequererum momenta
b
XVIIl
diligenter exponcns, Aliud quo ad charactera
Charonis penitius cognoscendum non minimum
adjumentum afferri puto, illudestcjuodfragmen-
to tertio legitur de albis (i) coUimbis, sinistro
Persis naufragii cladisque augurio. Quod quum
Herodotus in copiosa sua narratione silentio
praetermiserit, Charon vero in opusculo, quod
duobus tantum libris totam Persarum historiam
inde a Nini (a) temporibus usque ad ajqualem
auctori aetatem complectebatur, memoratu di-
gnum habuerit, luculenter inde apparet Charo-
11 em cupidissimum fuisse prodigiorum et por-
tentorum narratorem. Quam quidem rem expH-
caverim non tam ex studio illo, quod apudseri-
ores scriptores deprehendimus , orationis sicci-
tatem his quasi condimentis leniendi animumque
lectorum demulcendi, quam ex arcta potius con-
junctione, quae antiquissimae historiae cum poesi
intercesserit ad omina et signa deorum rerum
eventus referente. ,
Ex Hellenicis nihil servatum est expressis vei'-
bis huic operi adscriptum. Fragmentum de
fuga Themistoclis in Persicis aeque atque in Hel-
lenicis locum habere potuit, et quod huic sub-
junximus de Carcino Naupacticorum auctore,
non magis certo judicio ad Heilenica referre licet.
Sequuntur apud Suidam Prytanes vel Rcges
Lacedcemoniorum, quorum nomina et res memo-
rabiles sub singulorum regnis gestas sine dubio
ex TtaXaiOTaxaii; illis dvaypacpai; repetiverat, qua-
rum Pkitarchus (Adv. Colot. 17, p. 1 156 F) men-
tionem farit, et quas Herodotus quoque (I, 65,
ibique Baehr.) consuluisse videtur. V. Odofr.
Miiller. Dor. I. p. i3i. Maximopere dolenda est
hujus operis jactura, quum multum sane faceret
ad veteris chronologiae rationes penitius intelli-
(1) Res illustratur ex Herodoto I, 138, iibi Persae di-
cuntur et XeTtpri vel Xeuxi;] morbo affectos (i. e. leprosos)
aversati esse et Xeuxa; uepiaTepai;. De his apponere liceat
notani Ba^iiiii : « Haec vulgo de aWis intelligunt colum-
bis, quas propler albi coloris similitudinem cum vilili-
guie laboiantibus, quoriun pallida facies et albescens,
ejeceiint. Album enim colorem Persis invisum dictitant.
Sed omiiium sanctissimum Persis Iiabeii Iiunc colorem,
qui innocentia^, iutegritatis adeoque pietalis indicium
sil, opliinc commonstiavit Hainmer. in Wiener Jahrbb.
JX,p. 17, 18. Unde conseqiiens est, Iiic non de albis
columbis seimonem instilui , sed de columbis et ipsis
leprosis, quas j^aiiter alqiie liomines lepiosos aserenio-
tas voliieiint Persa?. Pliua Ifammer. I. I. » Qiiod si recte
dispulatiim, in Cbaionis qiioque rragmcnti veisione pro
albce coliimbce scribcndiim esset leprosoi columb(e. Sed
vebemenler diibito.
(2) Hoc indicari mibi videtur fr. 12 de Rboeco,qui,
ut Scb.ol. Tlieociil. Idyll. IIT, 13, dicit, Nini in Assyiia
babitavil. A Nini leinpoiibiis Hellanicus quoque Pcrsi-
torimi suorum cxordiiim posuit.
DE CHARONE.
gendas. Nam quum verisimile sit in publicis
illis Lacedaemoniorum catalogis non solum no-
mina regum consignata fuisse, sed etiam nume-
rum annorum, quibus quisque regtiaverat, quae-
stio oritur quomodo hoc fieri potuerit, quum
orales traditionespoetarumquecarmina persona-
nirn quidem nomina regnorumque seriem sup-
peditent, numeros vero parum curare soleant.
Videntur igitur in hac re veteres artificio quo-
dam, ut ita dicam, ex deorum cuitu aliisque ci-
vitatum institutis profecto usi esse ; quod syste-
ma chronologicum sine dubio admodum sim-
plex , sed a serioribus valde obscuratum eruere
fortasse liceret, si Charonis operi, sicut simili
illi Hellanici de Sacerdotibus Junonis Argivae,
temporum injuria pepercisset. Nusquam enim
fragmentum occurrit, quod ex hoc libro repe-
titum esse dicitur. Exstat vero locus Athenaei
(fr. 11), ubi ex Charone ev "'iipoti;, i. e. in anna-
libuSj poculum Alcmenae a Lacedaemoniis mon-
stratum commemoratur. Nullus dubito quiu
^ilpoi alius titulus sit operis chronologici a Sui-
da IIpuTavei; appellati, in quo donaria comme-
niorari horum librorum indoli optime convenit.
Haec manu nos ducuntadaliud Charonis opus,
"Opot Aatxvj/axTivwv Iv ^16X1011; S' inscriptum. Sic
Suidas; atque egisse Charonem de iinibus agri
Lampsaceni docetlocusPoIyaeni (fr. 10), quem,
quamvisnulla adjecta sit fontis notitia, ad No-
strum referendum esseacute vidit summus Creu-
zerus. Videtur igitur hoc ipso fragmento titu-
lus operis a Suida allatus quam maxime confir-
mari. Verum sunt quae scrupulum injiciant et
dubitationem, atque proopot?Iegendumessesua-
deant wpoi?. Qua in re proliciscendum nobis est a
docta disputatione Schweighaeuseriad Athenaeum
(Animadv. ad verba NsavGrj? sv TrpojTco "ilpon', IV,
c. 76, tom. II, p. 645 sqq.). Is enim quum apud
Athenaeum aliosque scriptores animadvertisset
fluctuare libros inter vocabula wpwv, wpwv et
opojv, ubi scriptorum historicorum tiluli excitan-
tur, atque a vett. grammaticis wpoYpacpou; i. e.
tdTopiOYpdcpouc, Tot xaT' eTO? TrpaTTOjxeva Yp«<povTac
saepe laudari vidisset, « mirum vero omnino, ait,
debebat videri, quum omnes isti lexicographi nos
doceant, wpoYpdcpou? dictos olim fuisse Jnnalium
scriptorcs, et wpoYpa'.pta? tlictas esse Dcscriptiones
rcrum mcmorabilium in civitatibus gestarum
juxta annorum seriem digcstas; quid ergoesset,
quod in infinito numcro librorum historicornm,
quorum tituli ab iis scriptoribus, qui ad nostram
aetatem supersunt, commemorautur, ne unus
quidem rejieriatur (in Vossii quidem toto opere
l)e historicis Graecis nullum reperire mihi con-
DE CHARONE.
XTX
ti{,'it) cujus in titulo vestigium conspiceretur vo-
cabuli &poq, a quo wpoypacpoi nomen habuere. At
salva res est. In lonicorum praesertim et lonia;
vicinorum scriptorum historicis operibus nomen
illud quaerendum , probabile ex eo fiebat , quod
Erotianus, lonicarum glossarum interpres, in
Lexico suo Hippocrateo utrique vocabulo &>poq
et wpoyptx^oi locum dedisset. » Deinde multorum
scriptorum operibus, in quibus antea putabatur
aul de anni temporibus (wpai;) , aut de finibus
(^poti;) sermonem esse, verum titulum restituit.
Sic praeter Neanthem Cyzicenum wpou? scripsisse
videmus Theoclytum Methymnaeum (Athen. XI,
p. 470), Aethlium (Athen. XIV, p. 65o), Mala-
cum (Athen. XIV, p. 653 , E, et 65o, D), Alexin
Samium (XII, p. 540; XIII, ^72, F), Duridem
(Athen. XV, p. 696, E, Schol. ad Hecub. 934,
Porphyr. in Vita Pythag.), Creophyhim. In mul-
tis quidem locis optimi libri manuscripti veram
lectionem wpou? exhibent, sed quum haec vox
minus nota esset, a Ubrariis plerumque depravata
est. Quae omnia si sub unum oculorum ad-
spectum subjicias, non reprehendendus sane
Schweighaeuserus videtur si etiam apud Suidam
pro 6fpoi? reponi jusserit wpoi?. Ac confirmatur
viri celeberrimi sententia eo, quod praeter locum
Athenaei modo laudatum, ubi ex wpoi; Cliaronis
poculum Alcmenae commemoratur, alius legitur
apud eundeni scriptorem (fr. 9) ex libro secundo
wpwv. Sic enim scribitur in melioris notae libris
pro vulgata opwv. Narratur ibi quanam arte usi
Bisaltae vicerint Cardianos. Potuit hoc in Lam-
psacenorum Annalibus referri, sed quomodo ad
fines eorum pertineat non assequor; contra
sponte intelligitur in Annalibus Lampsacenoriim
dicendum fuisse etiam de ditionis magnitudine,
deque litibus quas propter agrorum fines cum
Parianis aliisque gentibus vicinis habuerint; ita
ut fragm. 10 nil faciat ad consoHdandam Crcu-
zeri opinionem. «At, virdoctissimusdicit, obstat
testimonium Suidae vel ejus potius scriptoris,
quem is exscripsit, qui hoc non sokuti dicit,
Charonum opou? Aaij.']/axy|V(ov consciipsisse qiiat-
tuor libris, scd priinum rcfert: ilhim scripsisse
Ttepi Aafx^l^axou, et dcinde, inteijccta mentione de
ipsius Libycis, subjicit eundem condidisse opou?
Aa[ji']/axr,v(ov, quorum quidem quattuor aithbros
fuisse, quum iliius prioris scriptiduo tantum vo-
lumina numerasset. » Ha;c librorum de Lam-
psaco divisio pariim veri similis est. Nam, ut
statuamus Charonem duo de Lampsaco opera
composuisse, quorum alterum de finibus agri
Lampsaceni egerit, alterum a civitatis originibus
exorsum incrementa ejus et res gestas per de-
cursum temporis enarraverit, nonne mirum tum
quod posterius posuimus duos tantum Hbros,
alterum vero, quod niulto angustiorem materiam
tractabat, atque nonnisi in priori opere jam tra-
ctatanonnullauberiuspersequipoterat,dupUcem
librorum numerum complexum esse? — Ultro
quasi suspicio subnascitur duos ejusdem operis
indices a Suida pro diversis operibus laudari.
Nec dubitarem hanc sententiam amplecti, nisi cau-
tius agendum esse diversus librorum numerus
admoneret. Erunt fortasse qui hunc in altero-
utro loco corruptum esse dicant; verumhoc est
incidere nodum, non autem solvere. Quare
revertendum puto ad id, quo Creuzerus apprime
nititur, ut Trepi Aa[jn]/axou et ^Opou? Aa[X'|. opera
diversa fuisse demonstraret; nempe ad AtSuxoc,
inter illa duo scripta interposita. Quod ut ad
Creuzerianam sententiam parum adjumenti af-
fert, sic alio modo viam ad veriora poterit pa-
tefacere.
Quemadmodum enim Suidas in constituenda
Charonis setate diversas sententias protulit, eas-
que pessime in unum conglutinavit, eadem ra-
tione etiam ad operum catalogum contexendum
plures fontes adhibuisse, iisque ita usus esse
videtur, ut ubi in libro aliquo indicem operis
reperiret in alio fonte aut non memoratum aut
aliter elatum , eum in lexicon suum sine haesita-
tione inscriberet. Inde evasit uberrimus noster
Charonis operum recensus. Nimirum indeavoce
AtSuxa nova series librorum incipit, ex alio fonte
quam ex quo superior repetita. Etenim AtSux3(
procul dubio idem opus sunt quod initio catalogi
AtOtoTTtxa nominaverat. Nec est cur longius ex-
ponamus , cur unus idemque liber sub duobus
his titulis potuerit citari (i). Sequunturin prima
serie Ilepffixa , quae quum alio nomine vix desr-
gnari possent, mentioeorum ex altero fonte non
iteratur. Deinde affeiuntur 'EXXr,vtxa Iv piSXiot;
§'• et in altera parte opot Aaai^/axv^vwv ev ptfiXioti;
S', IIpuTavet; 7j (xp^ovxe; ot xwv Aax£oatui,ovt(»Jv.
Diversahaec videnlur; sed animadverfas euiidem
librorum numerum in utroque opere excitari;
deinde reputes quod in antecedentibus monui,
hunc librorum numerum admitti non posse si
cnm Creu/.ero illud opou? retinere velis, vel si
(opou? Aatjtil/axriV^ov legeris, quia tum non intelli-
gitur quid fuerit alterum opus Trepi Aa[ji.'|axou gv
piSXtoti; p';porroconsideres duohfec opcra Liby-
corum mentionesejuiicta esse,atque alterum con-
junctum cuin libro deRegibus Lacedaemoniorum.
Quaj oinnia in unum congesta persuadent, sicut
(1) Libyca ista foitasse i)ertiiieut ad Charonem Car-
lliagiiiieusem.
h.
XX
DE XANTHO.
I.ibyca et ^Ethiopica, eodem modo etiam 'EXay)-
vixi et ftpou? Aai^axYivwv eundem librum esse,
AaijL-]/axyivS)v yero ab ipso Suida ut videtur cor-
rupfum esse ex AaxeSaifxoviwv , npuTavei? deni-
qne alium titulum ejusdem operis esse. Post haec
memorantur Trepl Aaix^axou fi', et in altera parte
KT{ff£i<; ttoXewvP'. Tituli differunt, librorum nu-
merus est idem. Jam si antecedentia recte dis-
putavi , vel inde probabile fit, his quoque titulis
unum laudari opus idemque. Nec id a vero ab-
horret. Voluit Charon, ita enim existimo, patriae
condere historiam. Sed quoniam, ut rite proposi-
tum exsequeretur, de populis iUis, qui antiquam
Pithyusam urbem et Bebryciam regionem tenue-
rant,sermoinstituendus erat, deinde vero,ante-
quam ad Lampsacum aNeUdis conditam deveniret,
de ceteris lonicis coloniis, quaeLampsaci fundatio-
nem satis longe antecesserunt, simul vero, ut ex
Pausania, Strabone, Eusebio discimus, arcte cum
iUa erant conjunctae, exponendum erat; quoniam
denique, ut ex ipsis fraginentis eruitur, etiara
posteadefinitimis Thraciae popuUs pluraCharon
retuUt, neque Lampsacenorum colonias atque
oppida eorum ditioni subjecta silentio prseterire
poterat; facile inteUigitur quomodoaUquis^prse-
seitim si ad priorem Ubri partem rcspexerit, totura
opus appeUare potuerit xirtcst; TroXeoiv. Sed neque
TTspi Aa^x^jxxxou neque xxtaet? ttoXewv verus Ubri
index fuisse videtur. Ex more scriptorura loni-
corum et ad simiUtudinem operis de Lacedaemo-
niis, hoc quoque inscripsit : l2pot Aa[a.<];ax7ivwv.
Rem ita esse apparet ex fr. 9 , ubi quod ex al-
tero Ubro «ipwv affertur , non potuit locum ha-
bere in AnnaUbus Lacedaemoniorum. Sine dubio
Suidas hunc quoque tituUim in fontibus suis rep-
perit, sed quum duos Ubros inusitato hoc voca-
bulo inscriptos videret, alterum omisit, inaltero
vero Aax£8ai[A0vio)v mutavit in Aaa^j/axvivwv, quum
Lacedfemonios denuo inveniret iu verbis Tlpuxa-
vst? y\ oioyo^ixeq Aax£Sai[jLOvio)v.
Uestat, ut moneam nuUum exstare fragmen-
tum quod ex opere XTia^i? 7ro'X£0)v inscripto ex-
citetur : duo tamen sunt, quae Creuzerus huc
referenda putavit. Sine uUa caussa. Primura ad
Persica verisimiliter referri dixi in antecedenti-
bus. AUerum, quo exCharone rcfertur Arcadeni
csse Jovis vel ApoUinisex CaUistone (iUura, pro-
babiUter ex wpoi? Aax£oai[AOvio)v depromtum cst.
Qufc prfeterea Suidas Charoni opera tribuit,
ea ab Nostro alicna, ad aUuni luijus norainis au-
clorem pertincre videntur.
XANTHUS
Xanthus, Candaulae fiUus, Lydus exSardibus.
Verba sunt Suida;(i). Ut jam mittam celebre
nomen patris, Lydiam auctoris nostri terram
fuisse natalem communi scriptorum consensu
confirmatur, verura Sardibus etira oriundum
vulgata quidera sentcntia fuisse videtur, nec ita
taraenfirma, ut nuUus dubitationi locus esset
reUctus. Patet hoc ex verbis Strabonis (XIII,
p. 931): SavOo? 6 TcaXaio; oruYYpa^^^?» ^i^, AuScx;
[X£v XeyeTai, et 5i £x 2dpS£o)v, oux latxev.
Quod ad jetatera scriptoris attinet, eum Epho-
rus(fr. 19) Herodotoantiquiorem dicitatquehuic
historiae scribendae fuisse auctorem. Nec raultum
tamen setate historiae patrem superare potuit,
quumDionysiusHaUcarnassensis(De jud. Thuc.
p. 818) Xanthura cura iis coraponat auctoribus,
qui fuerint 6X17« TrpeaSuT^pot twv IleXoTrovvYifftaxwv
xai [Ae/ptT^? 0ouxuStSou Trap£XT£t'vavT£<; riXtxtac.
Itaque natus esse videtur circa Olymp. septua-
gesimara. Scripsisse eura sub Artaxerxe, qui 01.
78, 4 regnura suscepit, ex fragmento tertio lucu-
lenter apparet. Jara quuraSuidae Xanthus dica-
tur Y^YOvox; £7rt t^? aXtoa^oj? DdpS^wv, hoc si ad
nostras rationes revocare voUieris , necessario
cogitandura est de Sardibus ab lonibus captis
(01. 69, »), et Y^yovw? pro natus accipi debet.
Quse vocis interpretatio quoniara vix admlttenda
sit, Creuzerus putavit « peccatum esse alibrario,
qui perperam repetiverit SdpS^wv, aberrantibus
oculis ab altera linea ad priorem , unde nobis
obstrusum sit molestura illud : ex SdpSewv ...
aXojaew? SdpS^o^v, quura posteriore loco scriben-
dum esset A6yivwv, ut Suidas floruisse Xanthum
dicat, qiio terapore Athenae a Persis Xerxe rege
captae sunt (01. ^5, 1). » Ut ingenue fatear, ma-
gis hjec vir venerandus disputasse videtur, ut
Suidge testimonium ad rei veritatem traduceret,
quara ut ejus, quera grararaaticus exscripsit,
opinionem nobis aperiret. Sed de his pauUo in-
ferius erit sermo instituendus.
Scripsit Ximthus Lydiaca, qnorum quattuor
erant libri 2). Verum quaestio est multum diuque
agitata, utrum ea, quae apud veteres scriptores cx
Xanthi Lydiacis laudantur, revera sint Xanthi,
(1) Suidas : idtvOoc, Kav8a-jXou, AuSo? ex SopSewv laTO-
ptxoc- Y.yova>c£iil r?;? 4).wa£W? lapSetov Au2..aya pig).ta
5' — De reliqiiis XaiUliis v. Spanliemins ad Caliimach.
Del. v. 41. Cf. Fabiic. Bibl. Gr. ed. Hailes. tom. II, p.
159. . ,.
(2) Xaiitlii Lydiaca Menippns qiiidam in compcnduim
redegit, tesle Diog. Laert. VI , lOI : (MevtTrTO;) 6 Ypa<l/a;
TOt Tieol Auowv -/.al Zav6ov e7t'.T£u.6a£voc.
DE XANTHO.
XXI
an Dionysii Scytobrachionis , qui, ut Arte-
mon contendit, sub Xanthi nomine Lydiaca
composuerit. Etenim Athenaeus (fr. 19), ubi dicit
Lydis deberi feminas castrandi inventum, sub-
jicit : wi; taTopet HavGoi;, ^ 6 et? auTOV ik<; dva^epo-
u.^va; toTopiai; <su'(^v{^a.(f(h<;, Aiovudtoi; 6 2xuTo6pa-
¥t(j)v, (5); 'ApT£jji.(ov ^Yi<7tv 6 KacjavSpeui; ev tw Trspi
cuvaYWY^"? Pt6>^iwv. Creuzerus , quamvis certi
quidquam de hac re statui posse neget , tamen
propter Athenseum suam ab Artemonis auctori-
tate opinionem sejungentem , deinde vero pro-
p ter Dionysii HaUcarnassensis de Xan tho j udicium
(quod eo majoris faciendum esse existimat, quo
minusille spuriis libris imponi sibi passus esset)
pronior est in eam sententiam, ut Lydiaca nostra
genuina putet, nec a serioris aevi homine pro-
fecta. Alteram sententiam probare studuit Wel-
ckerus in Seebodii Archiv. i83o, p. 70 sqq. Nec
possum, quin ex animo ei assentiar. Nam quod
Athenseus Artemoni o|)ponit nulhus est momenti.
Nimirum post verba modo laudata pergit:
(XYVowv (sc. A pTe(ji.(j)v) oti "Etpopo? 5 ffUYYpacpet? [^vt]-
aoveuei auTOU (b? TtaXaiOTepou ovto? xat HpoSoTco
Toc; (xcpopixii; SeS(ox(3TO(;. Profecto nemo negabit
exstitisse Xanthum antiquum historiographum,
quamquamillud quod Ephorus dicit de vi, quam
in Herodotum Xanthi opus exercuerit, nescio
an recte, in dubium vocavit Dahlmannus (De
Herodoto p. 121). Quid vero hoc impedit, quin
postea Dionysius Scytobrachion, non uno nomine
ille suspectus(i), aut novum plane opus sub
Xanthi nomine ederet , aut vetus illud Xanthi
tantopere interpolaret , ut pristinam ejus faciem
non amplius posses agnoscere? Complura qui-
dem inter fragmenta occurrunt, quae quominus ex
vero Xantho deprompta putemus non modo nil
obstat, sed tantopere sigiilo veri et antiquitatis
signata sunt, ut libenter ea Lydo nostro vindi-
caveris : illa dico quae fragniento tertio , quarto,
quinto, octavo ex Strabone exscripsimus. Sed
(|uum fr. 3 Strabo disertis verbis Eratosthenem
tanujuam fontem suum laudet, haud vana est
Welckeri suspicio, cetera quoque, quae Strabo e
Xantho commemorat, ex eodem fluxisse Erato-
sthene, qui Scytobrachione, aequali fere Apollo-
Jori, paulio anticjuior fuit.
Restat Dionysius Halicarnassensis, a quo Xan-
thus praedicatur icTopia? TcaXatSi; ei xat ti? aXXo?
e(XTr£ipoi; wv, t^? Ss TraTpiou xai peSatiOTTjc; av ouSevoc
CiTCoSeetTTepo? vo(ji.ta6et?. Laus niagnifica , quse non
cadere videatur in impostorem. At eidem Dio-
nysio (I, 49, 72) Cephalon Gergithius (xpyaio? est
(1) V. Welcker. 1. 1., ubi disserit admodum sagaciter de
Dionysii cognoraine, et iu libro de Cyclo Hom. p. 82, sqq.
xal Xo'you a^to? (ruYYpa^sw?- Igitur hic quoque re-
pudiandum eritte3timoniumAthenaei(IX,p. Sgi,
D), qui Troica, quae Cephalionis nomen in fronte
habebant, ab Hegesianacte ex Alexandria in
Troade, histrione olim, postea poeta (HI, p. 80,
D; IV, p. i55, B), confecla esse aftirmat.Et tamen
verissimum est, quod monet Welckerus, dubita-
tionem de YviQfftoTTiTi operis alicujus ab uno tan-
tum alterove prolatam in hoc genus dis^iuisitio-
nibus multo majoris esse faciendam, quam silen-
tium multitudinis in titulorum auctoritate bona
fide acquiescentis. Quod si in universum valet,
nonnetanto acriusinsistendum est, ubi falsitatem
libri alicujus asseverari videmus a viro, qui ut
Artemon opere suo Trepi ptSXtcov auvaYojYrji; ex
professo in hanc rem inquisivisse putandus est?
At ne({ue Dionysius, dixeris, passus est sibi falsis
libris imponi. Quod nescio quomodo probaturus
sis. Nolo denuo excitare Cephalionem; verum
non anxie Dionysium veterum scriptorum
fidem et veritatem in examen vocasse, sed satis
habuisse in aliorum judicio acquiescere, locus
arguit a Welckero allatus ex libro deThuc. p. 864
Reisk. : OuSe Yap Staffco^ovTat tSv TrXeto'v(ov at Ypot-
(j)al fJt.£y(pt Twv xaO* -fjixa; ^p()V(ov, ou6' ai Stacrco^djjte-
vat TTapot TTaatv wc, exetvcov ouaai twv avSpwv TridTeu-
ovTaf ev aT(; etatv ai t£ Kcic5(ji.ou tou MtXTjatou xa\
'AptdTeou Tou IIpoxovvTiffiou xat Ttov TtapaTrXriaicov
TOuTtov. Nemo profecto ex hisce verbis contra-
riam sententiam eruere voluerit. Itaque quod
Xauthus praedicatiir !(7Topi'a<; ei xa( ti<; (xXXo? e(jL-
Tceipoi;, id ita explicandum esse videtur, ut rerum
mythicarum expositionem , qualem Dionysius
Scytobrachion sectabatur, haud absimilem fuisse
illi credamus, cujus ipse Halicarnassensis in An-
tiquitatibus Romanis luculenta edidit specimina.
Praeterea Mytilenensis satis multa veterum scri-
ptorum subsidia ad librum suum contexendum
adhibuisse potest, ut eruditionis laude dignus
videretur : quod tanto probabilius est, quanto
magis Halicarnassensis non tam veram Lydiaca-
rum antiquitatum cognitionem spectasse existi-
mandus est quam rerum narratarum multitudi-
nem. Adde Lydi auctoris nomen oculorum aciem
praestrinxisse, atque historiarum obscuritatem
verum de earum fide judicium reddidisse diffi-
cillimum.
Quodsi igitur ex hac parte Artemonis sententia
non possit infringi, ipsis fragmentis ea quam
maxime consolidatur. Plurima quae de ea re
Welckerus in medium protulitad fragmenta pau-
cis jam indicavi. Quare hic nonnisi potiora at-
tingam. Inter ea numerandum est, quod Lesches
Arctinum vicisse narratur Olympiade decima
SXII
octava(fr. 27). Teniporuni secundum Olympia-
tles computationem a Xanthi aetate alienam esse
iiemo nescit. Tueri hoc possis a seriore dicens
homine Xanthi calculos ad Olympiadum annos
^ exactos esse , neque ipse refragarer (piominus
simile quid Xanthi Lydiacis accidisse statuerem
ac Hellenicis Xenophontis, nisi aliam hujus
anachronismi causam doceret Artemon. Sicut in
temporibus notandis Scytobrachion contra mo-
rem antiquitatis peccavit, eodem modo Alexan-
drinus grammaticus in ista sese prodit genealo-
gia, quae Tantahim et Ascalum filios facit Hyme-
naei (fr. 23). AUud fraudis indicium inest Plinii
loco (fr. 19, p. /|o), quem ex Xantho petitum
esse acute vidit Creuzerus. Narratur ibi Can-
daules, rex Lydorum, picturam Magnetum excidii
pari rependisse auro. Quod quam sit absurdum,
vix est cur phiribus ostendam. Praeterea quae
de Magnete et de rogo Crcesi e Xantho apud
Nicolaum le^untur, ipsius narrationis tenore et
adornatione seriorem setatem redolent, aliisque
de caussis, de quibus Welckerum adeas, suspecta
sunt. Huc accedit quod eidem Xantho de Magis
opus adscribitur, quod , quum in auctoris nostri
tempora omnino non cadat, suppositum esse
jam a priori concludere hceret, nisi aherum ex
duobus fragmentis, quae servata habemus , aper-
ta prae se ferret signa falsitatis. Apta vero haec
matepa fuit, iu qua Alexandrinus homo commentis
suis et hariolationibus indulgeret, iisque Xanthi
nomine studeret (idem conciliare et auctorita-
tem. Ut magorum historia, sic etiam vita Em-
pedochs multa suppeditavit miraculosa liberum-
que campum^reliquit fingendi libidini. T^e liis
quoque Xanthus Ubrum scripsisse dicitur.Quem
uti summo jure viri docti Lydo auctori abju-
dicaverunt , sic ad eimdem eum referendum
esse qui Magica consarcinavit, probabilis est
conjectura Welckeri. Igitur quum in tanta fra-
gmentorum paucitate tot occurrant fraudis vesti-
gia, his si Artemonis judicium adjungas , omnis
de veritate ejus dubitatio rescinditur. Nec ta-
men propterea existimandum nihil nos habere
ex vero Xantho servatum. Nam, ut mittam
quae de Lydiae natura apud Strabonem ex No
stro citantur, alia exstant comphira, quae anti-
quo historiographo optime conveniant. Intei-
haec cum Welckero pono, quaeleguntur de Cario
et Torrhebo (fr. 2), de Tyirhenorum et Lydo-
rum cognatione ( fr. 1), de Alyatte et Phrygia
inuliere (fr. 8), de Alcimo et Mopso (fr. 10, 11),
de Camblete(fr. 12), de Niobe ( fr. i3). Videtur
itaque Dionysius Mytilenensis nova quidem
Lydiaca condidisse , ita tamen, ut veteris Xan-
DE XANTHO.
thi historias , prout res et con.silium ferebant ,
iis admiscuerit.
Nimirum veterum historicorum simplicitas
sermonis, rerum traditarum paucitas aiidaque
earum enumeratio non potuit valde placere il-
lius hominibus aetatis, quae omne genus doctrina
abundabat, quae historicos noverat judicii acu-
mine praestantes summaque pollentes eloquen-
tia, ubi denique rerum mythicarum tractatio
invaluerat, qua ad communis historiae veritatem
fabulas revocare studerent. Cujus interpretatio-
nis quamvis prima initia ad ipsos logographos
pertineant, tamen sobrie admodum et religiosi-
tate quadam lemperata adhibebatur , totoque
coelo distabat ab Alexandrinorum licentia et
insulsitate (i). Ergo antiqua illa scripta in in-
genti novorum librorum multitudine plurimi
obliviscebantur, doctis et philosophis erant con-
temtui. Verum hoc ipso tempore (inde ab lon-
ginquis expeditionibus Alexandri ) multitudinis
animos mirus quidam amor invasit narrationnm
mirabilium, phantasiam excitantium, incredibi-
lium. Neque defuerunt scriptores, qui huic aeta-
tis ingenio indulgentes populi benevolentiam
captarent. Atque hi fuisse videntur, qui haud
parvum in veteres quosdam scriptores benefi-
cium conferre , simulque suis ipsorum commo-
dis optime consulere putarent, si nomina eorum
ex oblivione in vitam revocata suis lucubratio-
nibus praefigerent , ut eas doctis fortasse tam-
quam novam , locupletatam aetatisque indoli
adaptatam veteris operis editioriem probarent,
praecipue autem , ut apud multitudinem veteris
nominis praestigio commentis suis veritatis spe-
ciem praeberent. Quae vero materies tali consilio
commodior sese obtulit quam historia regum
Lydorum? quod deinde nomen ad fucum fa-
ciendum vulgo magis idoneum quam illud Xan-
thi Lydi? Quid, si Welckerum audias , non
contenti erant suis libris antiquorum auctorum
nomina inscribere, sed eodem consilio eorum
familiam, patriam, aetatem mendaciter muta-
verunt. Ne dicam de (ieba, neque de Pandione,
quorum ille Acusilai , hic Cadmi Milesii pater
fuisse dicitur; Candaulen illum Xanthi parentcm
Welckerus putat a Scytobrachione effictum esse ,
neque solum patrem celeberrimum , a rege
Candaule sine dubio genus ducentem, sed etiam
Sardes patriam clarissimam , cujus urbis exj)u-
gnationi Xanthus tot nominibus jam ornatus
non potuit non interfuisse. Conjecturis haec ni-
tuntur,nec tamen ab omni specie veri destitutis.
(1) Videas e. g. qiiomodo Mnaseas apud Athena>iim
explicaverit quae Xanllius ir. i l de Ateigate narravit.
DE HELLANICO.
Nam offeiitlit Lydiiim nomen cum Grfeoo com-
positum(i), dubitat Strabo de Sardibus-|)atria,
uon quadrat Suidae de Xanthi aetate lestimo-
nium cum iis quae scimus aliunde.
Redeo ad locum Plinii, ubi Candaules dicitur
Bularchi picturam pari rependisse auro. Si qui-
dem omnino fuerit Bularchus celeber pugnarum
pictor, ex artis hujus apud Graecos progressu,
nonnisi illa demum aetate esse potuit, quafloruit
Xanthus. Nec quidquam refragatur, quominus
hic talem picturam Bularchi cujusdam memo-
raverit, praesertim quum valde celebratum esset
Magnesiae infortunium, ita ut MayvT^Ttov xaxoc in
proverbium abiissent. Scytobrachion igitur Bu-
larchura ad Candaulae tempora retulit; pictori
impune faciens, quod historico facere non lice-
bat. Sed alia inde qiiaestio oritur. Etenim de
Magnetum excidio sub Candaule nihil constat.
Strabo XIV , p. i86 Tauchn. dicit : Kai 10
TuaXat (JuveSri xoii; Mayvyifftv U7rb Tpvjpwv apSviv
avatpeO^vat , Ki[Ji.[xeptxou e6vou<;. Treres hi iidenj
siiut, ut mihi persuasum est, atque illi qui a Scy-
this ex Europa pulsi Sardes ceperunt regnante
Ardye, ut narrat Herodotiisl, i5. Res igitur ex
Herodoti calculo accidisse debet post Ol. a5.
Candaules secundum eundem jam Ol. 16 e vita
decesserat. Quare Xanthus (nescioutrum ve-
rus an falsus), ut rem ad Candaulen referre
posset, aut hunc multo seriorem,aut Cimme-
riorum iuvasionem multo priorem fecit. Ut
quod primo loco posui probem , movet me Ta-
tianus (Strom. I, p. 827, B), qui Gygem ponit
01. »3. Ne ibi cum Clintone (p 3io ed. Kriiger)
medium regni tempus, sed primum ejus annum
designatum credam,suadet Plinius(H.N.XXXV,
8) , qui « Duodevicesima Olympiade (01. 18, /,),
ait, interiit Candaules, aut, ut quidam tradunt,
eodem anno quoRomulus. » Igiturduashabemus
chronologias , septem Olympiadibus inter se di-
stantes, quarum alteram Herodotus sequitur,
alteri Xanthus addictus fuisse debet. Sic enim
dicere potuit Magnetes excisos esse sub Can-
daule. Jam si Strabo(XlII, p. 627, et XIV,
p. 647) duplicem Cimmeriorum et Trerum in-
vasionem Sardiumque expugnationem statuit,
quum tamen Herodotus non nisi unam agnoscat,
(1) Verum patris nonien fortasse erat KavSaXo;, quod
facile in KavSauXvi; (quod fortasse ejusdem vocis forma
Lydia est, ut KavSauXyi? sit J^^Ms^r«s)transformaripotuit,
atque propter significationem vocis locum habere in fa-
milia Xanthi. Nam KdvSaXo;, sicut ^av96;, primitiva voca-
buli significatione, est : candidus , splendidus. Quare
KdvSaXo? nominatur Solis filius, et KavSdwv nomen (Boeo-
licum) est Orionis. Tzetz. ad Lycophr. 328. Ut in Lycia
Xanthus fluvius et urbs, .sic etiam Kav8u6a oppidum.
xxm
simplicissime haec res, de qua multum disputa-
runt viri dd., explicatur ex duplice illa quam
indicavi chronologia. Differentiam illam septem
Olymj)iadum per omnium regum imperia re-
gnasse, fortasse inde licet concludere, quod
Solon, cum Croesi historia arcte conjunctus, a
Tatiano (Orat. adv.Gent. p. 141) Ol. 4o, a Suida
vero 01. 47 leges tulisse dicitur. Ut Herodoti
calculi ab illis Xanthi septem Olympiadibus
distant, sic Eusebius totidem annis discrepat a
Marmore Pario. Alyattes regnum suseipit sec.
Euseb. 612, sec. M. Par. 6o5 ; Croesus rex factus
sec. Euseb. 563, sec. M. Par. 556; Cyrus capit
Sardes.sec. Euseb. 5^8, sec. M. 5/, i. Eandem-
que diversitatem apud alios auctores deprehendi
Sic secundum Sosicratem ( ap. Diogen. Laert.,
I, 95 ; V. Clinton. 1. 1., p. 3 10) Gyges rex factus
est 7i5, sec. Euphorionem (v. Freret in Mem
de VAcad., V, p. 317) Candaules moritur 708.
Accuratius de his omnibus disputare jam non
licet. IUud tantum moneo,non fortuitas esse
illas discrepantias, neque in solis regnis regum
Lydorum, sed per totam Graeciae historiam ob-
vias, ejusque rei caussas in veterum avaypacpwv
constitutione esse quaerendas.
HELLANICUS.
Hellanicus, Lesbius ex Mylilene (2). Patrem
habuit, teste Suida, aut Andromenem, qui idem,
(2) Suidas : 'EXXavtxo; , MuTiXyivaTo; , laToptxo; , utoi;
'AvSpo[xevou<; , ot Se 'Apiffxofi^voui; , ot h\ 2xd[J.Mvoi;, ou oixw-
vufxov eaxe ulov. AteTpnJ^e S^ 'EXXdvtxo; xai auv 'HpoSoTW
7:apd 'AfJtuvTa tw MaxeSovwv padtXet, xaTa tou; /povou;
EuptTTtSou xat Xo^oxXeou? • xat 'Exaxaiw T<ji MtXriortw v^i-
6aXe yeYovoTt xaTd Td Ilepatxd xat [xtxpai Trpo? , e?e'Tetve Se
xat (xexpt Twv IlepStxxou xpovwv , xat eTeXeuTYio-ev ev Ilep-
wepyjvyi , -zr^ xaT* dvTtxpu AeaSou. £uveypd(J;aTO 6e TtXetora
"KzXjSa:, Te xal TiotYiTtxw;.
Praeter Hellanicum Mytilenensem memorantur : Hel-
lanicus grammaticus, Agathoclis discipulus, Aristar-
chi, ut videtur, aequalis, qui sectabatur Ptolemseum
grammaticum , teste Suida v. nToXcixaro; "fpa(j.[;.aTtx6?.
Facile hic cum nostro confundi potest. Plura quaj ad eum
referenda sunt, uidicavi ad calcem fragmentorum. Cf.
fiagm. 7. Adde Schol. Vatican. ad Eurip. Orest. 1347 :
To) ttP;v (xtxpdv 'IXtdSa TreuotyixoTt • ov ot [Aev 0e(7Topt6yiv ,
4'wxca ^aatv, ot 6e Ktvat6wva Aaxe5at[j,6vtov, d); 'EXXd-
vtxo;. V. Welcker. De Cycl. Hom. p. 251.
Hellanicus Syracusanus, qui vixitDionistemporibus.
Plutarcb. Vit. Diou. p. 976 D, E ed. Wechel. Ad hunc
fortasse referendum fr. 179, ubi Hellanicus unacumSo-
phrone laudatur; porro fr. 178 : — dvapptxdTat 6' waTccp
7ti0yixo? e7t' dxpa Td ScvSpa, qua; ab Lesbio quidem
aliena esse videntur. Quod propterea moneo, quia ex
his fragmentis Sturz. colligere voluit Hellanicum Dorico
scripsisse.
Hellantcus Eleus, inter eos fiiit, qui Aristotimuni ,
XXIV
uescio an rectius, aliis dicebatur Aristomenes,
aut Scamonem vel potius Scammonem. Quem
priorem posui propter vocabuli significationem
Hellanico nostro optime convenit, alter eo sese
commendat, quod cognominem Hellanicus filium
habuisse narratur. Nota enim res est in nepote
avi nomen repeti. Sturzius nihil dijudicat, Mar-
xius (ad Ephorum p. ii) Andromeni prseferen-
dum diicit Scammonem. Mihi aliter videlur.
Etenim Eudocia verba oi Se 2xd[ji.[jLwvo(; ... uio'v
omisit , ut ideo vel ab ipso Suida aliena videri
possint; neque dubito quin is, qui hunc Scam-
monem apposuit, aut de Hellanico cogitaverit
abnostro diverso, aut quae ad hominem spectant
Hellanici nomen mentitum, ad Mytilenensera
auctorem retulerit. Error facillimus erat.
Apiid Clementem Alex. (Stromm. I, p. 36i) le-
gitur : 2xd[jL[ji.a)v 6 MuTiXTqvaio; xa\ 0£o'cppac7TOi; 6
'EpEOio; .... Iv ToT? TOpi EupTq(jLdT(ov (i). Hunc
Scammonem eundem esse qui a Suida Hellanici
filius dicitur conjectura est Marxii, quae sponte
quasi unicuique sese offert ; quanquam id quod
hic Scammon TOpi Eupvi^jidTtov librum scripsissse
narratur potest offendere. Nihilominus ulterius
jirogredior idem Scammonis nomen dicens de-
pravatum esse in Sandon , apud Suidam , ubi
haec : SdvSwv, 'EXXavixou, cpiXdcocpo?, eypai^/sv utto-
Osaet; V.C, 'OpcpEa , piSXiov a'. Hic vero qui de
Orpheo scripsit procul dubio filius erat illius
Hellanici, qui et ipse Orphicam theologiam, a
plurimis Hieronymo tributam, condidisse puta-
batur (Damascius De principiis c. i3 in Wolf.
Anecd. Gr. tom. III, p. 253). Hunc denique
Hellanicum de Orphica doctrina scriptorem non
esse Lesbium historicum, res ipsa quidem cla-
inare videtur, a multis tamen ejus scripta, neque
sine veri quadam specie ad nostrum Hellanicum
esse relata pauUo infra , ubi de scriptis Hella-
nici dicendum est, probare studebo. Inde expli-
candus erit nominum ordo in canone historico
apud Anonymum in libello De Artium etDisci-
pUnarum Inventoribus (Bibl. CoisUn. p, 597 et
Fabric. Bibl. Gr. IX, p. 600 edit. prim.) : 0ou-
XuSlS-/l<;,'Hpo'5oTO?, SeVOCpuiv, ^ttXlGTO?, 0£o'7TO[JL7rO<;,
'Ecpopo?, 'Ava^i[ji£vyi<; , KaXXiffO£vyi<; , 'EXXdvixoc;,
Eleonim tyrannum , urbe ejecenuit. V. Paiisan. V, 5.
Hellmm duo Ephesii, alter pancratiasla, Pausan.
VI, 4, aller Olymp. 89 in\ my^i.^ Tratowv victor, Paiisan.
VI, 7. His aiios addere possis non magis quam lii ad
nos perlinentes. Verum repetendiim lioc loco est, quod
jamin Hecala;i vita monuimiis , Hellanicum Milcsium,
quem Siiidas laxopta; xai y^c. TrepioSov scripsisse ait, con-
fusiim esse cum Hecataio.
(1) Idem Scammonis opus laudat Suidas v. <I>otvtxr,ia
Yp(y.i;-ijLaTa.
DE HELLANICO.
IIoXuSio?. Sicuti quisque inteUigit non potuisse
auctorehi de alio ac de notissimo illo Hellanico
cogitare, eodem modo qui ei inter Caliisthenem
et Polybium locus assignatur, subfuisse indicat,
cur Hellanicum eodem fere tempore vixisse cre-
deret, quo scripsit Hieronymus. Propter haec
igitur de Scammone vel Sandone Hellanici Les-
bii filio vehementer dubito. Cum nepote conci-
dit avus.
Vixit Hellanicus, si Suidam sequamur, sub
regno Amyntae(Ol. 56, 4 — 69,1) usque ad tem-
pora Perdiccae, qui ex Marmore Pario regnum
adeptus est 01. 79, 4> 461 a. Chr. Itaque quum
Lucianus (De Macrobb. tom. III, p. 224 Reitz.)
Hellanicum vixisse dicat annos octoginta quin-
que, si 01. 80, 1 vel 81, i Noster e vita decesse-
rit, natus est 01. 67, 3 vel 58, 3; 55o vel 546 a.
Chr. Falsum hoc esse jam inde apparet, quod
Hellanicum Suidas aequalem facit Sophoclis , He-
rodoti, Euripidis, quorum natales incidunt in
Olymp. 71, 74, 75. Neque tamen hos calculos
ipsius Suidae ingenio deberi, sed pluribus fuisse
probatos colligitur ex Chronico Paschali, ubi ad
01. 67 ponitur 'EXXdvixoi; laTopioYpdcpo; xal Ayi[Ji.o'-
xpiTO? ^iXdao^o?. Quae quum ita sint, Sturzius
omnibus bonarum literarum studiosis summo-
pere commendat Gellii Noctes Atticas, ubi (XV,
23) notus ille locus Pamphilae : Hellanicus, Hero-
dotiis, Thucydides ^ historice scriptores, in iisdem
temporihus fere laude ingenti floruerunt, et non
nimis longe distantibus fuerunt cetatibus. Nam
Hellanicus initio belliPeloponncsiacifuisse quinque
et sexaginta annos natus videtur, Herodotus tres
et quinquaginta , Thucydides quadraginta. Veruin
quantacunque sit feminae JLgyptiae eruditio et
auctoritas, non possumus in ejus testimonio ac-
quiescere. Nam Hellanicum post pugnam ad Ar-
ginusas commissam (01. 93, 3, 406 a. Chr.) in
condendis historiis adhuc occupatum fuisse pro-
batur fragm. 80. Primus hoc vidit Dahlmannus
{Forschungcn auf dem Gebiete der Geschichte
vol. II, P. I, p. 124), qui itaque erroris incusat
Lucianum, Hellanicum putans annos natum no-
naginta adhuc operam dedisse scribendse Atthidi.
Parum hoc verisimile; multo minus vero au-
diendus est Sturzius, qui omnem difficultatem
facile dicit ac funditus tolli, si in fragmento
modo laudato non historicum sed grammaticum
Hellanicum intellexeris, aut Hellanico substi-
tiieris Callimachum. Etenim simpliciter dicendum
cst errasse Pamphilam , neque dubitandum quin
ad verum proxime accedat auctor Vitae Euri-
pidis, qui Y^^^vviO^vai, ait, t^ auTrj ■fi[J.£pa 'EXXd-
vtxov, ^ Evtxojv TTEpt 2aXa[Jtiva vau[ji.ay^t'av ot "EXXtjVE?
DE HELLANICO.
XXV
(01. 75, I, 480 a. Chr.). Accuratissime haec dicta
esse vix contenderim, quum valde probabile
sit huncce annum diemque natalem ad nomen
Hellanici accommodatos esse. Quare si contra
expressa verba testimonii conjecturae indulgere
liceret, natalem annum Hellanici in veteribus
catalogis positum putarem 01. 74, 3, 482 a. Chr.,
ita ut verus calculus ab illo Pamphilae differat
bis septem annis, quam eandem distantiam in
aliis nonnuUisquae ad hanc aetatem spectant de-
prehendi. Vixerit igitur Hellanicus ab Ol. 74,
3—95, 4 ; 482-397 a. Chr.
Jam quum Pamphilae auctoritas , quam multi
adstupere solent, quoad Hellanicum labefactata
sit, atque verisimiliter ea quae de Herodoti et
Thucydidis setate habet ex iisdem avaYpatpai?
fluxerint, quse quum ad majorem vel niinorem
omnia autiquitatem adducerent, rerum distan-
tias tamen aequabiliter observabaut : de fide eo-
rum,quam a nonnullis impugnatam plurimi stre-
nue defenderunt , quam maxime est dubitan-
dum. — De Herodoti aetate eaedem diversitates
reperiuntur quas de Hellanico vidimus. Nam
quod Suidas eum una cum Hellanico in aula
Amyntae commoratum dicit, quadrat cum cal-
culo Eusebii atque Syncelli, qui Herodotum
(provectiore demum aetate opus suum compo-
nentem) floruisse dicunt 01. 78. Neque defuerunt
qu.i eum post Ol. 74, 1 natum esse dicerent. Sic
Tzetzes eum Euripide juniorem facit, levis sane
auctoritatis testis, sed in eo qui nunc est rerum
statu haudquaquam contemnendus , praesertim
quum tot aliis Herodoti vitae chronologia sit im-
pedita difiicultatibus. Quod deinde Thucydidem
attinet, Pamphilae testimonium tantopere adver-
satur Marcellino, qui historicum mortuum dicit
super annos natum quinquaginta, atque ipsius
Thucydidis loco (V, 26), ut persuasum niihi sit,
Thucydidem non Ol. 77, 2, 471 a. Chr., sed qua-
tuordecim annispost,Ol. 80, 4, 4^7 a. Chr.,Iucem
conspexisse (2) ; quod idem si de Herodoto ac-
cipitur, de multis melius et probabilius statui
potuit quam hucusque factum est. Sed limites
circumscripti hujus libelli non admittunt jam
duitius me his immorari. Ut redeam ad Hellani-
cum potuitis cum Herodolo per aliquod temiuis
iu au!a Macedonicadegereaut regnante Alexan-
dro, antequam Thurios Herodotus abiisset, aut
post ejus redllum sub regno Archelai. Innuit
hoc Suidas (3) : is vero quum Hellanicum sexa-
(2) Tlmcydideni a. 403mortuum esse propterea dubito
qnod lib. I, c. 97 commemorat Attiiidem Hellanici , qua)
ceile non ante linem belli Peloponnesiaci in publicum
edita esse potuit.
(3) CC. Sciiol. Sopli. Philoctet. 201 : EwxotJi,' exe , TcaT]
ginta tribus circiter annis justo majorem fecerit,
neque Alexandrum regem neque Archelaum no-
minare potuit; sed pro suo calculo Hellanicum
apud Amyntam cum Herodoto fuisse dicere de-
buit; ne tamen nimium tribuamus huic famae,
monet quod idem Suidas Hellanicum obviam
factum esse dicit Hecataeo, qui eodem fere tem-
pore e vita decessit, quo alterestin lucem edi-
tus. Ut propter veram temporum rationem hoc
a vero abhorret, sic jure quodam mentiri potuit
is, qui Hellanicum Amyntae aetate vixisse sta-
tueret. Ceterum de vita nostri auctoris nihil
compertum habemus nisi illud, quod a Suida
Perperenae, quae urbssita est e regione Lesbi ad
sinum Adramyttenum, fato defunctus esse nar-
ratur.
Conscripsit Hellanicus plurima tum prosaria
oratione tuni poetica. Haec sunt quae de operibus
Hellanici tradit Suidas, ac ne paucissimaf qui-
d m haec usquequaque vera esse videntur. Accu-
ratiora ex ipsis sunt eruenda fragmentis, ex
quibus sane apparet foecundissimum eum fuisse
scriptorem. Si ex titulis a veteribus laudatis con-
clusionem facere liceret, opera scripsisset circa
triginta. Verum satis convenit inter viros doctos
hancce quae videtur duntaxat librorum multitu-
dinem ex isto enatam esse more veterum scri-
ptorum, quo singulas majorum oper»m partes
peculiaribus titulis ab ipsis plerumque effictis
laudare solerent. Nihilominus, quae est horura
titulorum atque fragmentorum natura et indo-
les, res difiicillima est et lubrica admodum has
partes ita componere et conglutinare, ut qui
fuerit majorum operum numerus, ambitus el
adornatio inde intelligatur. Quare Sturzius de
vera earum dispositione restituenda desperans,
eas recensuit ex ordine literarum a quibus in-
cipit cujusque inscriptio. Nos in ordinandis re-
liquiis ita versati sumus, ut primo loco ponere-
raus fragmenta sub titulo laudata, qui totius
alicHJus operis inscriptio haberi possit, his dein-
ceps adjungeremus eos titulos, quibus aut ma-
joris operis ])ars aut cognatiun saltem ei argu-
mentum indicaretur. Ita fragmentorum Hellanici
dispositio ad eam rationem, qiiam in reliquis
auctoribus secuti sumus, accedit, neque difii-
cultatem creavimus,quominus suo quisque ipsius
ingenio in refingendis historici operibiis indul-
geat. In iis demum fragminibus, quibus nulla
libri notitia adspersa est, raro tantum, quod
Eiw8a<Ttv ouTw ).£'y£iv avrl tou atwTta" t6 Sstoiouto xey_ta(rrat,
6Tt'EX)>avtx6;TroT£avaYtYvw(r#cwvTa'Hpo86Tou, £),£Y£' «Hepi
§£ TuvSe (jLot EUffTojxa y.£t(T6w » oO StatptSv el; ouo XeEet?, a).X'
fb; (Sv Ti; etirot, TauTa eu(7T0(i,a.
DE HELLANICO.
valde doleo, Sturzii adornationem reliqiii. Igi-
tur ordo titulorum in nostra editione hic est :
Phoronis, Boeotica, Asopis; Deucalionia, Thes-
salica; Argolica , Sacerdofes Junonis Argivae ;
Atlantis, De Arcadia; Atthis, Cratiaica. — Hi-
storiae, De Gentibus, De Gentium Nominibus, De
Gentiiim et Urbiiim originibus,De Chii origine,
^olica, Lesbica, (Carneonicae), De rebus Ly-
diae, Troica, Cypriaca, ^Egyptiaca, Iter ad tem-
plum Jovis Ammonis, Persica, Scythica, Insti-
tuta Barbarica.
Jain quid de singulis statuam paucis exponam,
quod quidem eo magis necessarium est, quia, re
iterum perpensa, in multis ab ordine modo pro-
posito discedendiim puto.
Primum commemoro illud opus, quod Barba-
rorum historiam, quatenus Hellanici aetate per-
specta erat, complectebatur, atque ante illa
conditum esse videtur quibus tractavit res Grae-
corum. Inscriptum erat Persica, neque tamen
Persarum tantum, (jui proprie dicuntur, histo-
riam, sed etiam Assyriorum atque Medorum inde
a Nini temporibus usque ad aequalem auctori
aetatem in eo expositam fuisse, tum ex fragmen-
tis coliigi potest, tum disertis verbis testatur lo-
cus Cephalionis apud Syncell. p 3i5ed.Dindorf.:
"Af/oixa.i Ypa^siv, inquit, acp' a)v aXXoi t£ i[i\r\[i6-
veuaav xoA xa Trpwra 'EXXavixoi; te 6 AeaSio; xa\
KTTiaiai; 6 KviSto?, eTreixa 'HpoSoxo? 6 AXixapvaa-
ffeu?. To TuaXaiov rrfi Acia^; iSadtXeuaav 'Aaaupioi,
Ttov 8k b BviXou Ntvo?. Libri ejus operis laudantur
duo, neque plures, opinor, fuerunt. In secundo
enim bella Medica narrataesse indicat, nisi fal-
lor, Strepsae et Tyredizae, quae Thraciae sunt
urbes, commemoratio (fr. i6i, 162), quarumque
Tyredizae meminit Herodotus(VII, a5), ubi agit
de Xerxis copiarum trajectu. Itaque libro primo
res Assyriorum et Medorum breviter recensuisse
videtur, altero vero diductius exposuisse regnum
Persarum.
Accedo ad opera, quibus res Graecas tum my-
thicae tum historicae aetatis memoriae prodidit.
Phoronis continebat fabulas Argolicas inde
a Phoroneo , TraTept 6vriTtov txvGpwTrtov , Ogygis
aequali, usque ad reditum, puto, Heraclidarum.
Libri ejus fuisse creduntur minimum decem.
Nam apud Harpocrationem (fr. 4) citatur Hella-
nicus ev SexdtTw <I)opt»vtSo?, ubi Stephanephorum
Herculis ex una Tlit^stiadum conimemorassedi-
citur. Verum aut egregie fallor, aut pro ev SexdtTO)
scribendum est ev SeuTe^po). Etenim ex fragmento
tertio patet jam secundo libro de Hercule scr-
monem fuisse, atque res ibi narrata ex vulgari
rerum ab Hercule gestaruui ordine accidit longe
post commercium cum Thestiadibus. Dcindc
vero ex primo fragmento intelligitur tantopere
abfuisse Hellanicum a prolixa fabularum enar-
ratione, ut nihil fere nisi genealogias videatur
condidisse , quibus paucis verbis rerum gesta-
rum comn)emorationem immiscuerit. Sic pri-
mo statim libro eum Thebanas fabulas tractasse
videmus. Inde ultro sese offert operis divisio :
nimirum primo iibro complexus est antiquissi-
mas Argolidis fabulas atque stirpem Agenoris,
alteroad Beli progeniem sese convertit. Ad pri-
mum librum Phoronidis pertinent ea quae de
Cadmi historia ex Boeoticis citantur. Ex utro-
que ejus libro desumta sunt Jrgolica.
Quod Argolidi Phoroneus, idem Thessaliae
post diluvium fuitDeucalion, cujus prosapia, a|>-
prime numerosa stirps MoW, exposita erat in
DEucALiONiA, sicuti Phorouis duos libros com-
plectente. Ex hoc opere Dieuchidas Megaricus
initium suae historiae mutuatus est,auctore Clem.
Alex. (Stroin. VI , p. 629, A). Ad Deucalioniam
referendum est fragm. ex Tliessalicis Hellanici
excitatum , quamquam res memorata (tetrades
Thessaliae) primo oculorum adspectu huic sen-
tentiae videtur refragari. Sed ne dicam, non
esse aliud opus, quod Thessalica nominare pos-
sis,evanescithaecqu3evidetur difficultas, si repu-
tes solere Hellanicum in fabularum expositione
quam maxime respicere ad rationes geographi-
cas. Appendix Deucalioniae fuisse videtur Jso-
pis , in quastirpem .(Eaci, Jovis ex ^Egina Asopi
filia, plane uli Pherecydes ad Miltiadem usque
deduxit.
Tertia radix quasi gentium multarumque
raater fabiilarum est progenies Allantis , duobus
libris ab Hellanicoin atlantide ita, puto, exposi-
ta, ut ceterarum Atlantiadum stirpem breviter
tantum enumeraret , in Electrae vero posteritate
subsistens Trojanas fabulas uberius persequere-
tur. Nam satis multum in rebus Troicis fuisse
Hellanicum, praesertim in recensione coloniarum
quae II ii excidium secutae sunt, ac nova multa et
inaudita de Trojano bello in medium protulisse,
ex fiagmentis augurari licet et probabile est
propteiea, quod Lesbius homo non vulgareni
Trojanarum fabularum cognitionem facili nego-
tio sibi comparare potuerit, Itaque tota Atlantis,
quum maximam partem in rebus Troicis versa-
retur, etiam Troica (quorum item duo laudantur
libri) nominata esse videtur, Eidem operi tribu-
enda erunt fragmenta ex Hellanico Trept 'Apxa-
Sta? et TOpi AuSia? excitata.
Jam ut omiiem mythicam Graeciae historiam
Hellanicus scriptis suis complexus sit, nihil restat
DE HELLANICO.
xxvii
nisi Atticarum fabularum enarratio. Has expo-
suit peculiari opere quattuor librorum, quod a
Thucydide (I, 97) -^ 'AxTixri (TUYYpacp>i nominatur,
in fragmentis autem ad similitudinem seriorum
librorum, qui in eodem versabantur argumento,
Atthidis vel Atthidum nomine designatum , et
fragm. 20 a Phoronide disertis verbis distinctum
videmus. Verum in hoc opere Hellanicus non
substitit in fabulosis temporibus, neque data
solummodo occasione ad seriorem aetatem de-
scendit , sed continuam contexuit Atticae histo-
riam inde ab Ogyge vel Cecrope usque ad finem
belii Peloponnesiaci. Saepius eum in rebus Athe-
niensium ad res Lacedaemoniorum aliorumque
fortasse populorum Graecorum respexisse et per
se probabile est et indicatur fragmento 67, ubi de
Helotis citatur 'EXXavixoi; Iv x^ 7rpo')Tr,. Putaveris
hoc ex Sacerdotum libro primo desumtum esse,
quum operis notitia non sit adjecta. Sed ut ex
Atthide petitum credam movetme tum id, quod
fragmentum hocin Harpocrationis Lexico rerura
Atticarum legitur, tum quod alia erat in Sacer-
dotibus librorum divisio. Quum itaque de Helo
urbe a Doriensibus in servitutem redacta iii
Atthide sermo institueretur , fortasse etiam quae
de Spartanorum dixit republica, cujus constitu-
tionem, nulla facta mentione Lycurgi, ad Proclem
et Eurystheneni retulit (v. Ephor. fr. 18, 19), in
Atthide legebantur. Nil decerno; apparet vero ex
fragm. 67 primum nostri operis Ubrum ad mini-
mum pertinuisse usque ad tempora post reditum
Heraclidarum , atque verisimiliter usque ad mi-
grationeui lonicam. Altero Ubro Hellanicum
egisse videmusdetribubus aCalUsthene instittitis
ac de sacerdotibus eorumque famiUis. Ex tertio
Ubro nihil servalum habemus. Ad quartum , qub
probabiUter res inde aPersicis bellis usque ad fi-
nem belli Peloponnesiaci gestas exposuit, refe-
rendum puto fr. 78 de Andocide a Mercurio
genus deducente; quod sine dubio comme-
moravit ubi egit de caussa Hermocopidarum.
Fragmenti 80 ad rem a. 406 gestam spectan-
tis jam supra mcntionem feci (i). Facile ex
his coUigitur Hellanicum summa tantum re-
rtim caj)ita narrasse, quod de rebus inter Me-
dica et Peloponuesiacum beUum gestis e\
presse testatur Thucydides 1. 1. breviter has
dicens tactas esse et temporum ratioue minus
diligenter observata.
Quattuor haec quae hucusque de rebus Graecis
(1) Non prorsns recle igilur nougainvilio in Mcm. de
VAcad. lom. XXIX, p. 124 (li\it : //ouvrage de Thucij-
dide etait en meme temps une continuntion et un sup-
pUment de VAtthis de Hellanicus.
opera recensui, in unum corpus, ut mihi quidem
persuasum est, conjuncta erant, atque simul in
publicum edita sunt. Distinctiones et divisiones
opeium Ubrorumque, ut in omnibus ferehujus
aetatis scriptis, a seriore quodam homiiie factae
esse videntur. Itaque quum totum volumen
decem libros contineret, quod Harpocration
Stephanephori mentionem factam esse dicit
Phoronidis libro decimo, id ita explicaripossit,
ut eum postremiim Phoronidis librum , cum
postremo libro totius operis , cujus prima pars
erat Phoronis, confudisse statuamus.
Ab his vero sejuiigenda puto Lesbiaca vel
jEolica, quae duos ad minimum libros complexa
auvTaY[ji.a eTriyo^piov fuerunt, quale Charonem,
Ephorum et alios multos scripsisse constat.
Sequimtur sacerdotes junonis ARoiViE, quod
opus synopsin chronologicam continebat tum
earum rerum, quas in praecedentibus operibus
secundum stirpes atque terras distributas jam
tractaverat, tum earum quae in illis propter nar-
rationis modum et tenorem haud commode po-
tuerant commemorari, aut ad populos specta-
bant, quorum in prioribus nullam rationem
habuerat. Etenim inter plures veterum Graeco-
rum tempora rerum notandi rationes una fuit
illa, qua res gestae referebantur ad seriem sacer-
dotum Junonis Argivae, quae proprio nomine
'Hp£(jiSis vocabantur (2). Asservabantur sine
dubio in templo Junonis earum catalogi, illo
tempore, ut videtur, confecti, quo primum ho-
minum animi adducebantur, ut hunc in modum
vetustissimorum temporum memoriam quasi
stabilirent, et in ordinem quendam redigeren^
Neque enim sola nomina sacerdotum in iis con-
signata fuisse videntur , sed etiam rerum gesta-
rum memorabiliores, eae maxime quae ad cultum
deorum, ad festa, ludos, alia hoc genus specta-
rent. His igitur (xvaYpacpai? Hellanicus tamquam
fundamento usus est , cui superstrueret opus
historicum res sub singulis sacerdotibus gestas
breviter exponens. Sic Thucydides quoque poti-
ora belli Peloponnesiaci TrapaTrV|'[xaTa Sacerdo-
tum nominibus notavit (II, 2; IV, i33), eodem-
(2) Nomiiia Saceidofuni apud vett. sciiptores obvia
\ifcc &mt : Callithyia s. Callithoe, Piranti filia, Argi
neplis (sive lo) prima saceidos. V. Euseb. Cliron. p. 24
et 105 ed. Scaiiger. — Hypermnestra, Danai lilia. Eii-
seb. p. 115, n. 582. — Alcyone s. Alcinoe, teitia a-late
ante bellum Trojanum. V. fr. 53. — Admete, Herciilis
temporibus. Maimor Farnes. V. infia. — Callisfo , fem-
pore excidii Troia^. V. fr. 144. — Cydippe, Cvwsi a^tate.
V. Fisclier. ad jEschin. Dialog. III, 10, p. 130, sq. —
Chrysis, initio belli Peloponn. Tliucyd. II, 2. — Phaen-
nis, Tluic. IV, 133.
XXVIII
que rnodo Heraclidem ev T^i ffuvaYWYr) twv Iv
p.ou(Tix^ (Plutarch.De Musica, tom. II, p. 1181)
tempora distinxissescimus. Sed quamvis genea-
logiarum et fabularum et aliorum fortasse cata-
logorum comparatioue multa ad sacerdotum
annos revocaverit, alia multa ne his quidem sub-
sidiis accurate constitui potuerunt. Quare vul-
garem illum secundum generationes numerandi
morem non prorsus reliquit (v. e. g. fr. 83) ; quid
quod interdum utramque com])Ulandi rationem
conjunxit (fr. 53). Mireris igitur quomodo
Hellanicus (fr. 62) ad annum exputaverit spati-
um inter Ogygem atque primam Olympiadem
elapsum ; verum tales computationes jam ante
Hellanici aetatem factas esse intelligitur ex Hero-
doto(II, i45); atque satis facili negotio hunc
numerum ponere potuit, quippe qui, quamvis
nobis accuratissimus esse videatur, nonnisi nia-
jorem quandam epocham involvat, ideoque pro
rotundo, ut aiunt, habendus sit; id quod fortasse
alio loco demonstrabo.
Sacerdotum opus intelligendum esse censeo in
duobus illisfragmentis (3, 96), quibus Hellanicus
ev 'laTopiai? citatur. Alterum eorum ex Herculis
historia petitum, ad eandemque spectat alterum
de Hyperboreis. Herculis res narratae erant in
Phoronide ; haec vero ab Historiis expresse dis-
tinguitur. In Atthide porro Herculis historia
tractari non potuit; in Sacerdotibus autem ejus
facinora secundum ordinem chronologicum
exposita esse pro certo affirmaverim. Quo acce-
dit quod hocce opus, quippequodnonsolum res
Graeciae, sed etiam quae in Asia minori, Italia,
Sicilia memoratu digna evenerant, complectere-
tur, prae ceteris generaliori Historiarum titulo
designari potuit, eodemque certe jure quo Cha-
ronis HpuTavei; AaxeSaip.ovttov appellatos vidimus
'EXXirjvixa. — Verbo denique commemoro Stur-
zii opinionem, qui propterea quod Callithoe
sacerdos fuit e Phoronei posteris, suspicatur
opus illud Sacerdotum fuisse partem Phoronidis.
Libri Sacerdotum laudantur tres, neque plures
desidero. Libro primo res deductae erant usque
ad regnum Thesei et Herculis apotheosin , quae
magna erat veteribus chronographis temporum
distinctio, quamque Marmor Farnesianum refert
ad annum quinquagesimum octavum Admet£B :
HPA2 APrEIAZ lEPEIA AAMATA EYPY-
SeEQD KAI AAMATA2 TAi: AM*IAAMAN-
T02 ETH NH. HaecveroHerculisconsecratio in
eundem fereannumcadit, quo Theseus in Cretam
profectus est (v. Freret in Mem. de VAcad. XIV,
p. 273). Jam Nisaea a Niso, fratre ^gei, qui
pater erat Thesei , nominata esse narratur ex
DE HELLANICO.
libro primo (fr. 47), verum Minoem (nam de hoe
sermo esse debet) Nisaeam cepisse et Wisuxn,
Pandionis, affertur ex secundo. Unde patet illud
in fine libri primi narratum esse, hoc initio libri
secundi. Cum hac re quadrat, quod Hellanicus
Theseum,non, sicuti Philochorus, una cum Her-
cule, sed, ut Pherecydes et Herodorus, solum
post Herculem contra Amazonas expeditionem
suscepisse dicit. Igitur liber secundus prseter
regnum Thesei persequi debuit res Troicas,
prsecipue colonias Graecorum et Trojanorum post
Ilii excidium in Italiam deductas (inter quas etiam
Romae mentionem injectam videmus fr. 53).
Quare huc refero etfragm. 74, ubi Theseus quin-
quaginta annos natus Helenam septem annorum
puellam rapuisse dicitur, et fragm. i44 de die
quo capta sit Troja. Quousque hic liber perti-
nuerit , accurate dici nequit ; sed quum ex eo
Chalcidensium etNaxiorum coloniae circa a. 736
a. Chr. in Siciliam deductae commemorentur,
probabiliter usque ad bella Medica descendit (a).
Liber tertius reliquum tempus complexus est.
Unum quod superest ex eo fragmentum (Sa) ad
bellum Peloponnesiacum retulerim.
Quodsi igitur haec recte disputavi, Sacerdotes
erant peculiare opus et ab Atthide diversum,
quamquam, ne quid dissimulem, sunt quae in
alteram sententiam possis adducere. Etenim
frag. 144 Tzetzes ait Trojam captam esse quo
tempore KaXXicrTW le^peia xXetvai? r,v ev ^AOvivat?.
Porro Hesychius (v. 'Iw) lonem , quae prima fuit
sacerdos Junonis Argivae, sacerdotemdicitMiner-
vae. Utrumque, nisi fallor, ex Atthide Hellanici
petitum est, qui quum simpliciter diceret rem
aliquam accidisse sub hac vel illa sacerdote, facile
estintellectu, quomodo minus attenti Junonem
cum deaAtheniensiumconfuderint. Nequetamen
haec suf&ciunt, ut Atthidem et Sacerdotes unura
idemque opus fuisse credamus. Urbs Troja capta
est eodem anno, quo Demophon rex Athenien-
sium imperium suscepit (v. fr. i43), ac propter-
ea apte potuit haec res memorari in Atthide, in
(2) In fragni. 49 verba mutila 'A6yivaTot ... eUov non
sunt Hellanici, ut docet O. Miiller. in libro de Minyis
p. 416, ubi simul hunc in modum emendata sunt : 'A8n-
vatot xal 0! (xeT' auTwv eut xo\)c, 'OpxofJtevti^ovTa? twv Botw-
Twv £9op[j.w[jL£vot Xatpwvetav el/.ov iroXtv 'Opxo[jL£vtwv. Re-
ferenda enim ad Tolmidem Tohnaei f. cum baud exigua
manu Atheniensium profectum conlra Boeotorum optima-
tes, qui Orcliomenum, Clia^roneam, inque alias bisce
vicinas urbes sese receperant. Procul dubio iia;c petita
sunt ex Hellentcis Theopompi, quae apud eundem Ste-
piianum v. 'QptoTto? in Hellanici nomen abierunt. Quo
commisso errore, quum Hellanicus jam antea laudatus
esset, verba quibus Qtmo^moc, 'EXXrjvixoT; citatus erat,
ab alio omissa esse videntur.
DE HELLANICO.
XXIX
qua ad rationes chronologicas Hellanicum atten-
disse docent fragm. 62 et 82. Magis vero obstat
quod diversa fuit horum operum divisip. Qua
in re si quis me errasse demonstraverit, ad eam,
quam modo innui, senlentiam lubenter accedam.
Simile Sacerdotibus opus ac cum illis fortasse
conjunctum fuisse debent Carneonicce , i. e. ca-
talogus eorum , qui in Carneis ludis inde ab
Olymp, 26, ut videtur, in ApoIIinis honorem
celebratis victoriam deportaverant. Neque euim
probo Sturzium , qui Carneonicas ad Lesbiaca
pertinere putavit. Nititur haec opinio interprela-
tione fragmenti 122, ex qua Hellanicus diceret:
Terpandrum omnium primum in Carneis ludis
vicisse eo quod Carneonicas et carminibus et
orationibus ornasset. Quod ineptum plane foret.
Equidem verba : oj? 'EXXavixot; ev xe toii; l[ji[X£Tpoti;
Kapveovixai? xav toi; xaTaXoYaSyjv ita explicanda
esse credo, ut Hellanicus victorum catalogum, qua-
Us Lacedaemone servabatur, hexametris versibus
conceptum apposueritetdeindepedestrioratione
illustraverit et in usus suos converterit (7). Ita
si statuamus , minime ex historico evadit poeta.
Hoc tamen in cau^sa fuisse videtur, cur Hellani-
cus etiam ligata oratione scripsisse dicatur. Quid
in hoc opere tractaverit non constat. Nudam
victorum enumerationem dare vix voluerit; res
ad politicam Grgecarum civitatum historiam per-
tinentesjam recensuerat in Sacerdotibus. Nescio
an verum tetigerim , si Hellanicum in Carneonicis
tempora rerum quae ad poetaset musicos eorum-
que inventa et instituta spectant,eorum nomini-
bus notasse putem,qui ApoIIinis,ducis Musarum,
auguriisvictoriaerant ornati. Favet huic senten-
tiae, quod HellanicusinCarneonicisdixissefertur,
Arionem Methymnaeum primum cyclicos choros
instituisse (fr. 85). Legitur nunc quidem id nar-
ratum esse Iv Kapvaixoi?, quaeSturzius Atthidis
partem fuisse censet; sedverissimam habeo viri
docli (in Ephemer. Gcetting 1828, p. 7) a Sturzio
laudati conjecturam, cui Dahlmannus quoque
album calculum adjecit, scilicet Kapvatxoi? vocem
corruptam esse ex KapveovtxaK;.
Devenimusad titulos : Ilepi e6vwv, 'EOvwv
6voiJt.a(7iai, KTt<jei(;(KTTiffeii; apudStephan.,
fr. log, pro quo Berkelius voluit KXTiaet?). Qui-
bus nominibus idem opus significari recte ob-
servavit Sturz., quamvis rcspuenda sit alia ejus-
dem conjectura: nempe videri librum De Nomi-
nibus Gentium ad literarum ordinem fuisse coni-
positum, quia apud Slephanum v. AY^aTava
(7) Eadem ratione in Sacerdotibus egisse putari pos?et
propter illudTzetzae : 6 AeaSioi; 'EXXdvtxo:; dEtSst fr. 144.
Verum non magni hoc faciendum esse bene scio.
laudaretur 'EXXaSto? ev tw a (JTOij^ettj). Quod si ad
Hellanicum , uti Berkelius conjecit , referendum
est, sine dubio pertinet ad librum primum Per-
sicorum , atque illud CTOt/^etw librarii stupori
acceptum retuleris.
Ex libro De Gentibus brevis mcntio fit duo-
rum populorum Scythiae ; cum his igitur conjun-
genda sunt, quae citantur ex Scythicis (fr. 170
sqq.). Ex Nominibus Gentium fragmentum habe-
mus de moribus Libyorum; his adjungas ^Egy-
ptiaca atque Iter ad templum Jovis Ammonis. Ita-
que quum quae ex his libris afferuntur omnia
spe<;tent ad barbaras nationes, atque ex fra-
gmentis reliquorum operum vel obiter inspectis
intelligatur quantopere in rebus Graecis Hellani-
cus ad populorum urbiumque origines animun.
attenderit , ut in iis hunc maxime scopum ante
oculos habuisse videri debeat; persuasum mihi
est opus De Gentibus nonnisi ad barbaros popu-
los pertincre ; quorum quum historia Graecis non
satis cognita esset, ut ad genealogicum vel chro-
nologicum ordinem revocaretur, satis hatjuit
auctor nomina eorum, urbes, terrarum naturam,
incolarum mores et instituta ad morem fere
Geographorum recensuisse. Quaesi mihi largie-
ris, alius exstat titulus, qui toti operi bene con-
venit : Instituta Barbarica, qualia scripserunt
Aristoteles, Nymphodorus , Theodectes. Obstare
quidem mihi videtur fragm. 112, ubi Hellanictis
citatur Trepi Xtou XTiaetoc, sed illud ipsum quod
expresse diciturTr. Xtou xt. , neque simpliciter
XTiffet? laudantur, docet posse hoc ex quovis
aiio opere, ubi Chii mentionem faciendi occasio
erat,essedesumtum; atque resmemorata indicat
relegandum id esse ad Troica. Accedit quod ne
illud quidem satis exploratum habemus, utrum
omnino XTicet? an xXriffet? titulus vcrior sit.
Jam vero alia oritur difficultas. Porphyrius
enim (apud Euseb. P. E. IX, 89, p. 466, B)
dicit : Tot BapSaptxa No'p.tjji.a 'EXXavtxou ex twv
'HpoSoTOu xai Aajjtdtffou (sic) auvy;xTat. Hellanicum
cognovisse opus Herodoti ipso junioris et summa
demum senectute historias suas in vulgusedentis
ab omni verisimilitudine abhorret, neque inde
quod cum Herodoto Damastes (sic enim legen-
dum) componitur, homo aequalis quidem Hella-
nici, sed qui ejus discipulus dicitur, Porphyrii
testimonium ad majorem probabiiitatem addu-
citur. Repugnat denique Dionysii locus (Epist.
ad Cn. Pompej. p. 129) , ex quo Hellanici opera
anteHerodoti historias in publicum prodierunt.
Nam 'Hpo'SoTO(;, ait, twv Trpo auTou auyYpacpeojv ve-
voae^viov , 'EXXavtxou Te xa t Xapojvoc , t-^v auTTjv
&7uo6e<Ttv 7rpoexSeSo)xo'Twv oux aireTpaTreTO , aXX' eTri-
DE HELLANICO.
XXX
ffTeuaev auTwv xpeiffffov ti l^oiffetv.Itaque maledicen-
tiae incusarem Porphyrium, quippe cui tota fere
literatorum respublica infamis sit turba furum
et moechorum ; nisi ea quae Suidas de Zalmoxi
ex Hellanico (fr. 173) affert, tantopere in rebus
et verbis concinerent cum iis, quae apud Hero-
dotum (IV, 95) leguntur, iit alterum alterius
opus ante oculos habuisse nemo unquam ncga-
verit. Jam quum Herodotus dicat se ipsum hoc
accepisse a Graecis ad Pontum habitantibus, at-
que omnino nil Herodotum Heilanico debere
pluribus demonstraverit Dahlmannus (1. 1. p. 127,
599), nihil relictum videri possit, quam cum
Sturzio, cui suffragatur Creuzerus (ad Herodot.
i. 1. ed. Baehr.),Hellauicum repraesentare compi-
latorem Herodoti. At tertium datur quod unice
verum puto. Nimirum Nomima Barbarica Hella-
nici eandem sortem experta sunt quam M^y-
ptiaca Hecataei, quam Xanthi Lydiaca. Quae res
sit paucis explicare studebo.
Zalmoxis Getis monstravit initia. Dixit iis
neqtie se neque convivas suos umquam moritu-
ros, sed in locum quendam venturos, ubi cum
vitai pcrpetuitate omnium fruituri essentbono-
rum abundantia. Deinde tribus annis in loco
subterraneo commoratus, quarto demum in
lucem denuo ascendit. Quae omnia ad doctrinam
de animi immortalitate spectare monet Bsehr.,
Zalmoxin apte comparans cum Sileno, Bacchi-
corum sacrorum interprete , auctore immortali-
tatis. Igitur propter argumentum praeclarus fuit
hic Herodoti locus, quem excerperet iste Hella-
nicus , qui Orphicam theologiam scripsit. Com-
memoratur hoc opus a Damascio (Trepi ap^^wv in
J. Chr. Wolfii Anecd. Gr. tom. III, p. 2 53) ita :
'H ol xaTa Tov 'lepcovufxov (pepo[ji.£vyi (sc. 'Op'^ixri
OeoXoyia) xal 'EXXavixov, eiTrep ]j.y\ 8 aCiTOi; IffTiv.
Hieronymus, quem Damascius eundem cum
Hellanico esse suspicatur, a Josepho (Archaeol.
I, 4 extr.) dicitur iEgyptius , quod non impedit
quominus recte fortasse statuerit Tiedmannus
[Griechenlands erste Philosophen p. 61 ) eum
esse notum illum Rhodium Peripateticum. Idem
vero non solum Orphica , sed etiam historica
scripsit , quoniam Josephus I. 1. laudat ejus
Phoenicica. Haec ipsa autem Phoenicica sine dubio
iuerunt pars BapSapixwv Nojxtfxwv, quae sub Hella-
nici nomine venderet. Num Orphicam quoque
theologiam tamquam vetus Hellanici opus (3)
(7) Mirandtim sane Sturzium revera putare Hellanicum
Lesbium in jEgyptiacis de Orphica theologia in modum
Hieronymi exposuisse. Ad verba Damascii supra allata
dicit : « Quaj sic interpretor : nisi quidem alter ex al-
tero sua hausit , ita ut ambo non nisi unius auctoris
loco habendi sint. Uter autem alterum secutus , nos
ediderit, an haec in No[Jitu.oi? Bap6apixoi<;/Egypti-
acis inserta fuerit, an denique ab aliis Hellanico
vindicata sit, qui utrumque opus ab eodem au-
ctore profectum es.se viderunt, hoc, inquam, in
medio relinquo. Utut sit, optime cum his qua-
drat quod Clem. Alex. Stromm. VI , p. 629. di-
cit: Tot MeX£<7aYo'pou exXe^^ev 'EXXavixo<;.Nam hujus
quae ferebantur scripta referta erant talibus ha-
riolationibus atque Orphicis historiunculis. Sed
videamus singula.
Pars Institutorum Barbaricorum, ut modo dixi,
fuerunt ^gyptiaca. Jam vero Photius Sopatri
exXoYot; compositas dicit Ix twv AtXiou Aiou Tcept
'AXe^avSpeia? xat Ix twv AiYUTmaxtov 'KXXavtxou,
8t' u)v jxuOtxa xal TtXadjxaTtxa 7uoXX3t cuXXe^ai; etc.
Nonne suspicionem raovet Hellanicus Lesbius
cum ^lio compositus? Multo magis certe ad ^lii
Severi commentarios accedere debuerunt vEgy-
ptiaca Hellanici iEgyptii, quae sine dubio copio-
sas exposjtiones de jEgyptiorum theologia, atque
mythicam de hujus terrae miraculis farraginem
praebebant. Ac profecto non abfuisse disputatio-
nes philosophicas ex illis apparet quae ex Hella-
nici jEgyptiacis leguntur apud Arrianum in
Dissertat. Epict. II, 19 et inde apud GelUum in
N. A. I, 2 : Twv ovTtov, intjuit, Tot [xe'v IdTtv cxYaGi,
xk 8b xaxot, Tot S'dSidtcpopa. AYaQot [jtev ouv at dpeTai
xat Ti [xeTej^ovTa auTWv • xaxJt S^xaxiatxai t4 ixtxi-
)(^ovTa xaxia?" dStdtpopa Se toc [xeTa^u toutcov , ttXou-
TO?, uYteia, ^oi^, OdvaToi;, •^Sov^ , ttovoi;. Ad quae
Sturzius : « Potest profecto hic locus desiderium
omnium Hellanici librorum vehementer augere
etiani in eorum animis, quiin cognoscenda philo-
sophiae historia id sibi agendum esse putant, ut
hodie ignoramus. » Ut ipse lector judicare possit, locum
a Damascio ex theologia allatum apponam : "rSwp ^v,
cpYiaiv , e? dpxrj? xat <Jlr\ , e? :o? ^niyzi ^ y^ , Suo TauTa;
dpxdi; {)7toTi9£[jLevoc TtpwTOi; , liStop xat yriv • TaOnqv jxev dx;
(pu(T£i (TxeSaCTTiriv • exeivo Se , w? Tautrji; xoXXriTtxov t£ xai
ffuv£XTtx6v • TTjv Se jitav 7ip6 twv Suoiv a.pprim^^ dytrjatv •
auTo ydp t6 (xriSI (pdvat nepi auT^? IvSeixvuTat auTJ^c tyjv
dTCOp^riTov q3U(Ttv • tyiv Se TpirrjV dp^riv [itTT, Tdc Suo Yevvri-
e^vat ex TOUTiov , uSaTOi; <pyi[jit xai Y>i? ' SpdxovTa Elvai ,
Y.z^falac, £xovTa Trpodite^uxuia; Taupou xai )iovTOc , iv [xectw
Ss Seou itp6(7(oTcov • 5j(£tv Sl xai em Ttov (o[a(ov TCTepd ■ ojvo-
[xd(Teai Se xQovov (xp6vov Jablonski Pantliei ^flgyptior. P. I,
p. 19!) dYYipaTov ^uatv ou^rav Tyjv auTYiv xai 'A6pd(TT£tav ,
d(Tto[ji,aTov , 6iopYco[i£vyiv , ev TtavTi t(o x6(T[tto tcov TcepdTtov
auTou e^aTTToixevriv • TauTriv ol[jLai Xiyzfjbcni Trjv TpiTriv dpxi^.v
xaTd Trjv ouatav I^TTwcrav • ttX^^iv oti dpa£v66riXov auTriv uTte-
avfidcno , Ttpoi; 2vS£t$tv ttjc TtdvTtov ■\'£vvr)TtX7ii; aiTta; . Kai
u7to)va[<.6dvto TT^v ev TaT? ^aiJ^tpStai; OeoXoY'*^ d^Etaav Td;
Suo TtpcoTai; dpxd? , [jteTd Trji; [uaQ 7rp6 Ttov Suotv Trj; iv myri
n:apa6o6£i(Tri(; : dTto Trj? TptTT)? [isxa. Td? 6uo , TauTrjc; £v (ttiq-
aaffOat ttPiv dpxr]v , (o? TtpfOTri? priTOv Tt lxo\i<Tr]i xai (ru(i[i£'
Tpov itpo? dvOptoTttov dxo(x;. Outoi; ^dp ^v 6 7:oXuTi[JLriTO? iv
£X£tv:;) xpovo; d-yi^paoi;, xat alQepoi; xai xdoui; TtXT^p. ... Kai
fj6r, ^ 6£oXoYta TtptoT^Yovov dvu(jivet xai Ata xaXet , TcdvTtov
StaTdxTopa xai 8Xou tou x6a[iou.
DE HELLANICO.
3L\Xl
quo cx fonte dogma quodque haustum sit, intel-
ligant. Idem ille Hellanicus, qui h. 1. praeclarum
edidit eruditionis et sapientiae specimen, non
dedecere putavitsuam personam, si aliis in locis,
ubi mer£e historiaenarrandae essent, rem quamqiie
ita, ut fando vel aliis modis accepisset, narrando
redderet. Unde necessario debuit nonnulla, vel
si mavis multa, scriptis suis immiscere, quae vel
sana ratio demonstraret vana essenecullomodo
fide digna. Fortasse hic locus desumtus est ex
iEgyptiacorum praefatione, in qua multis modis
potuit sapientiam suam et judicandi facultatem
declarare, quo magis perspicerent lectores, ubi
narrasset res omnem fidem humanam siiperan-
tes, id ab ipso factum esse non judicii infirmitate,
sed religiosa quadam in narrando diligentia. »
Noli a me impetrare ut haec refutare studeam.
Deleveram in fragmentis locum modo laudatum,
quippe quem animi caussa Arrianus Hellanico
tribuisset; sed jam vides non esse ciir levitatis
crimine Arrianum oneremus, quum vel haec ipsa
vel similia saltem in jEgyptiacis, quae Hellanici
nomine circumferebantur , reperiri potuerint,
nec auctore ^gyptio sint indigna.
Deinde quae ex Gentium Nominibus (fr. 98)
de moribus Libyorum leguntur, eadem fere
apud Herodotum exstant, ut jam Valckenarius
Hellanicum suspicaretur Herodotum exscripsisse.
Igitur haec quoque Hieronymo tribuenda sunt,
sicuti etiam Iter ad templum Jovis Ammonis,
quem librum non vere Hellanici esse Athenaeiis
indigitat verbis : ei Yvviaiov to auyYP^I^f^*-
Restat aliud Hellanici opus Aio; TroXuxuj^ia
inscriptum. Quod utrum metricum opus fuerit
necne, dijudicari vixpotest. Namne illudquidem
satis scimus, quid titulus sibi velit. Vossius (De
histor. Gr. p. 45o) legendum putavit TroXuToxta
vel TToXuTExvia. «Sed non video, Sturzius ait, cur
non TToXuTu^ia ad analogiam nominis zuTuyia. et
siinilium, recte dici potueritde varia et multiplici
fortuna, ita ut hoc raro et exquisito vocabulo
indicaretur historia sive carmen de Jove, ratione
iniprimis habita variarum fortunse vicissitudi-
num, quibus obnoxius fuit. Quse quidem res
anipliorem fingendi scribeudique materiam
suppeditaverit necesse esf, quam sola liberorum
multitudo. Sin autem haec ratio cuipiam displi-
cet, videat ille an magis probanda videatur TtoXu-
■KTyjyja., utmultiplex et tortuosum Jovisingenium
dicatur ab Hellanico descriptum fuisse. » Perpla-
cet mihi haec conjectura, quamvis de sensu vocis
Tzoku-KiMyioi paullo aliter statuendum putem. Ante
omnia vero monendum erat hoc scriptum histo-
riograplio nostro omnino abjudicandum esse.
Non fugit hoc nec fugere potuit Welckeri saga-
citatem (de Cycl. Hom. p. 49)- Attamen non ad
grammaticum Hellanicum hoc scriptum retule-
rim , quae est Welckeri sententia , sed ad eundem
qui iEgyptiaca atque Iter ad templum Jovis
Ammonis composuit; quid, non improbabile
est Aib; TroXu7tTU)(^{av , sicuti theogoniam Orphi-
cam, partem fuisse ^gyptiacorum. Nam non
dubito, quin argumentum ejus libri fuerit de
doctrina cosmogonica. Jupiter Orphicis his philo-
sophis est, ut ipsius Hieronymi verbis rem elo-
quar , 6 Tzok\j-zi[i.r\-:oq . . . xpo'vo<; ayT^pao? , xai atOepo? '
xai yjiouc; TraTv^p . , . xai ^^Siq ^ OeoXoYta TrpcoTOYovov
dvujxveT xai Ata xaXei , TtavTcov StaTaxTOpa xai oXou
Tou xo'(j[ji.ou. Apte igitur Jovis nomen poni poluit
in fronte operis theogonici. Tum in TroXuTu/^ia
latere putaverim 7roXu[xu)(^ia, qui titulus similis
esset illi Pherecydei operis 'ETTTajjtu/^oc mscripti.
Sed praeferendum fortasse est quod Sturzius
suspicatus est, TroXuTrru;(t'a Quod quid sibi velit
explicandumest ex allegoricaOrphicorum dicen-
di ratione, atque significari potest hisce verbis
Pherecydis Syrii (ap. Clem. Alex. Stromm. VI,
p. 62 1 , A) : Za; Troiei cpdtpo; fJtsya t£ xai xaXov xa\ Iv
auTW TTOixtXXet y^v xat 'QyvJvov xal t^ 'Qfri^^oxj Sw.u,a-
Ta , et aliis II., quibus-universum cum pallio com-
parat.
Ex simili allegoria locus Fulgentii(p. 174)
desumtus esse videtur. Incerta haec, quod bene
scio ; meliora et certiora doceant alii.
Igitur, ut quae in antecedentibus disserui ,
paucis comprehendam , multi illi librorum tituli
ita distinendi atque conjungendi sunt , ut inde
quinque vel sex opera constituantur , quibus
totius orbis terrarum historia, quantum ejus tum
temporis fieri poterat, contineretur. Barbaris
populis destinata erant Persica et Instituta Bar-
barica, quorum haec postea denuo edidit, ut ita
dicam, Hieronymus, i. e, hoc opere ejusque
adornatione atque vetere Hellanici nomine
usus est , ut historiarum farragini ex Amelesa-
gora, Herodoto, Damaste, aliis corrasae atque
philosophicis suis doctrinis iu iEgyptiacorum
libro expositis fidem et auctoritatem concilia-
ret, Res Graecas ita tradidit Hellanicus ut pri-
mum opusculum scriberet de rebus patriae;
deinde in majori opere totius Graeciae historiam
eum in modum adornaret, ut in rebus mylhicis
quattuor fabularum atque genlium quasi familias
discerneret , quarum auctores Phoroneus, Deu-
calion, Atlas, Cecrops, quarumque primitivae
et primariae sedes fuerunt Argolis, Thessalia,
Arcadia, Attica. In his uberiorem fabularum
enarrationem plerumque repudiavit, maxiraam
xxxn
DE HELLANICO.
in eo curara ponens, ut genealogica fila sine in-
terruptione texeret iisque insereret quaecunque
spectant ad origines gentium et urbium et si
quse sunt horum similia. In Atthide denique a
mythicis in historica tempora descendit, Athe-
narumque fata ad suam usque ipsius aetatem
narrando devolvit. Omnes denique res memora-
biliores a Graece loquentibus gestas et mythicae
et historicae aetatis , tum ad respubhcas tum ad
artes deorumque cultum spectantes, synchroni-
stica et compendiaria ratione notavit in Sacerdo-
' tibus Junonis et in Carneonicis (i).
Quae omnia si sub unum oculorura conspectum
subjicias, nondifticile est pronuntiare quemnam
locura Hellanicus inter antiquiores historicos
occupaverit. Nimirum vetus hoc historiae scri-
bendae genus ad summum pro ilHs temporibus
perfectionis gradum adduxit. Etenim quae una
cum prosa historiographia emersit statim ab
inilio duplicem viam ingressa est,quarum al-
tera fuit logographorum arctiori vocabuli
sensu, altera geographorum. Prior tota in eo
versabatur, ut deorum hominumque historiam
genealogiarum ope in ordinem quemdam redige-
ret. Quod quamquam propter traditionum poe-
ticarum, quae tunc erat, multitudinem earum-
que discrepantiam non sine delectu quodam et
judicio fieri potuit, tamen, quum penitior rerum
raythicarum intelligentia huic aetati sicuti se-
quentibus omnibus deesset et deesse deberet, his
auctoribus in plurimis nihil relictum erat nisi
vel horum vel illorum poetarum, quos fide
dignissimos haberent , reddere narrationem.
Unde factum est, ut ii, qui ex rerura superficie
naturara earura definire solent , hoc ipsura lo-
gographorura consiliura fuisse dicant , ut hexa-
metros versus in prosam orationera dissolve-
rent. Quo sane nihil ineptius excogitari potest.
Ea vero in quibus antiquissimura hoc historico-
rum geuus a poetaium narratione jure sibi rece-
dendum esse, et quae laraquam vera 7rXaa(ji.a(Ji
poeticis opponenda putare debebant, ea conti-
nebantur traditionibus quas dicunt imyoi^ioK;.
Initio hsec pauca fuerunt , nimirum ea quae
patria scriptoris posset suppeditare; atque haec
pauca plerumque criterio fuerunt, ctirvel his vel
illis mythis, prout cura patriis fabulis plus mi-
nus conciliari poterant , majorcm vel minorem
fidem tribuerent. Haec ratio mox manu duxit
ad eas historias , quibus auctor solas res patrias
(7) Ex his igitur facienda erit fragmentorum dispositio,
quae in plurimis quidem facillima , in multis tamen sem-
per erit dubia, quum easdem res Hellanicus in diversis
operibus attingere soleat. Lector ipse videat.
tractavit, angustiorem quidem materiam , sed in
qua ubique ad veritatem attingere posse sibi vi-
derettir. Ut vero ulterius hac via progrederetur
historia, maximi momeuti fuerunt studia et iti-
nera geographorum. A quibus quum in ipsis locis
et ex rerura monumentis permagua traditionum
copia de urbium originibus, gentium migrationi-
bus, deorum cultu etc, collecta esset,fieri po-
tuit, ut quae a singulis in singularum civitatum hi-
storia praestita erant, eadem jam in totius fere
orbis terrarum historia praestarentur. Atque hoc
est, quod efficere studuisse videtur Hellanicus.
Is logographiam cum geographi studiis ita con-
junxit, ut possis dubitare, utrum genealogias an
potius geographiam scripserit. Quaelibrorum in-
doles optime colligitur ex paucis verbis Agathe-
raeri I, 2 , ubi postquara Anaximandri de geo-
graphia raerila laudans hunc priraura dixerat
orbem terrarum in tabula pinxisse , deinde
vero Hecataeum, avSfa TroXuTrXav^ , eandem rem
diligeutius et ad admirationem usque tractasse ,
pergit : 'EXXavtxo? yap AsaSto?, av:^p TcoXuiaxwp ,
aTuXaano? Tcapeooixe xrjv iGTopiav. Ut ex verbo
laxoptav apparet Hellanicum non scripsisse opera
mere geographica (quod ne de Barbaricis quidem
lustitutis valere videtur), sic elucet historiam
ejus , cura Anaximandri et Hecataei operibus
compositam, ad librorum geographicorura natu-
ram proxime accessisse, vertim aTrXaaxov exhi-
bere geographiam , i. e. non ita ex terrarum ef-
formatione regionumque situ adornatam , ut
lector ab uno loco ad alterum subsequentcm du-
ctus plasticam quasi regiontim imaginem animo
concipere posset. Ex eadem re intelligitur cur
eadem opera raodo raythicis modo geographicis
nominibus citentur, cur deinde magnum illudde
rebus Graecis opus in tot particularia opera di-
stinctum videamus. Pherecydes quoque heroico-
rum temporum historiam secundum stirpes dis-
tributam tractavit,attamen libri hujus operis ubi-
que continua serie laudantur, quia narrationes
ejus praemissa deorum historia atque uberiore
fabularum expositione magis inter se conjunctae,
sicuti quae sequebantur carmina epica, unum
quoddara efficiebant et simplex; in Hellanico
autem xaTot to^ttou? omnia magis distinebantur.
Saluberrimum ftiisse hunc historiam scribendi
modum , quo a poetarum carminibus res ad mo-
numenta fabulasquelocorum revocarentur,nerao
negabit. Neque vero tum temporis Graeci horai-
nes diu in eo potuerunt perseverare. Eo ipso
tempore, quo Hellanicus sua opera scripsit , no-
vum atque diversum plane historiae genus vigere
coepit, breve teraporis spatium praesentis aetatis
DE HELLANICO.
XXXIII
complectens, in interior<^ rerum caussas inqui-
rens , civili et morali prudentia plenum , lumi-
nibus ornatum eloquentiae. Itaque fieri non po-
tuit, ut qui post Hellanicum ad universalem
Graeciae historiam condendam denuo sese ac-
cinxerunt, hujus scriptoris vestigia premerent;
sed, quamvis multa sine dubio ei accepta refer-
lent , in plurimis tamen alia prorsus via incede-
bant.
Fides et auctoritas Hellanico a veteribus
ssepe denegata est. Ac quum in tot partes se
couverterit ejus ingenium , haud semel eum er-
rasse lubenter largiemur (v. fr. iii, 172, 108).
Quod vero Ephorus (ap. Phot. cod. 72, p. 64,
18) eum £v TtXeiffToii; <|/£uSo[jl£vov dicit , atque
Strabo (XIII, p. 612, A) eum in Iractandis re-
bus antiquissimis ita se neghgentem praebuisse,
ut facihus hoc in genere credi posset Hesiodo,
et Homero, et Tragicis, hoc videndum est ut
recte intelUgamus. Neque enim aUud fere esse
videtur ac si dixissent : Hellauicus mendaciis
squalet, quia in multis poetarum narrationi, cui
univeisa Graecia rehgiosam fidem habet, obscu-
ras quasdam locorum fabulas substituere co-
natus est, atque in ahis monumenta sequi ma-
luit quam incertam quidem, attamen vulgarem
opinionem. Sic Strabo (fr. i45) ei crirami vertit,
quod secundum ipsorum Trojanorum narratio-
nem, Trojam a Graecis nunquam funditus ever-
sam atque t^ «ut^Jjv £ivai toXiv t^v viiv t9) tote
contenderit. Plura ejusmodi, apprime in Troicis,
ubi multa lirij^wpia proferre potuit, apud eum
obvia fuisse, significant verba Strabonis modo
laudatis subjecta : oTo; 6 Ixsivou jjluOo; (noH
cum^ylandro scribere Oufxo'?). Ephorus (fr. 91)
eum reprehendit , quod Lacedaemoniorum
reipublicae constitutionem ad Proclem et Eu-
rysthenem referens his tribuisset, quae essent
Lycurgi, cujus ne mentionem quidem injecisset.
Sed primum reputes Hellanicum haec, quum in
Atthide narrata videantur,nonnisi obiter comme-
morasse; deinde vero quod Lycurgum non no-
minavit , documento esse potest eum quae de
Spartanorum civitate tradidit ex veteribus hau-
sisse Lacedaemoniorum avaypacpat^; , in quibus
Lycui'go locum non fuisse statuit O. Miiller.
Dor. 1, p. i32. Ao revera pleraque quae vuigo
Lycurgo tribuuntur eo multum antiquiora esse
hodie nemo nescit.
Quod fuerit Hellanici genus dicendi ex reUqua
operum indole hcet conjicere. Si in antiquissimis
logographis, ut in Hecataeo, oratio habuit dulce-
dinem quandam, quae posteris iUam commenda-
ret; hanc eodem modo diminutam esse patet,
PROLEGOMENA 1N HISTORICOS.
quo magis sciiptores a poetarum narratione
accederent ad solam nominum, rerum gestarum,
locorum, monumentorum enumerationem. Hel-
lanici igitur seimo non potuit valde placere ne-
que imitalione dignus haberi.Testis est Hermo-
genes ( TOpl ISswv 2, p. 614 ed. Colon. ), qui ,
de Theopompo, Ephoro, Hellanico et Philisto
agens , ^tiXou xai u.i[ji7ia£0)c, inquit, t^ eTSy) twv
Xdyojv auTwv ou uavu toi, [i.aXkow 8k ouS'oXw<;,
^JiwTai Trapa toIi; "EXkr^m , xaOaTusp Tot twv oXXojv,
olov ©ouxuSiSou, 'HpoSo'Tou, 'ExaTatou , EEvocpwvTOi;,
Ttov XotTTwv. Cum Philisto etiam a Photio (cod.
176, p. 204) componitur. Dialecto usus est,
ut plerique istius temporis historici, lonica, co-
lorata sine dubio formis ^olicis. Quod Sturzius
eumDorice veljEoIice scripsisse suspicatur, ejus
rei indicia protulit parum idonea. V. supra.
In fiue hujus commentationis appouere liceat
locum Dionysii (Jud. de Thuc. p. i38, 36) , qui
tum celerorum logographorum tum maxime
Hellanici operum formam et indolcm oj)time de-
pingit. OuTOt, inquit, TrpoatpEc^t t£ Sptota Ij^pT^aavTO
TOpl tV IxXoyviv T(ov u7ro6£C7£0)v, xai SuvaijLcts ou
TToXu Tt StacpEpouaa? zcjoy dXXvjXoiv 01 [X£v, t^c
'EXXrivixa; dvayptxcpovT£? laTopia?- ot 5= , roL<; papSa-
pixd?* xai auTa? Bl Tauxai; ou (Juvd7rT0VT£(; dXXyiXai<;,
dXXa xaT' eOvv) xai xaToc tto^X^k; 8tatpouvT£i; (8) xat
j(0)pti; dXXTiXo)v £xcp£povT£i;, £va xat tov auTOV cpuXaT-
TOVT^^; ffxoTrbv, &ai Stsaoj^ovTO irapoc TOt<; lutyojpiot;
(xv^fxat xaTot £0V7] te xat xaTot 7To'X£t<;, £it' Iv upoic,
£tT' Iv p£6T^Xot(; dTtox£t[j,£vat Ypa^ott , TauTa<; £i<; tv)v
xotvV aTrdvTwv yvSaiv I^£V£YX£iv , oi'a; TtapiXaSov
(xr)T£ 7:poaTt6£VT£; auTaii; Tt, [ir^-ct dcpaipouvT£<;- Iv al?
xai [jtuOoi Ttv£i; IvTJaav aTrb tou ttoXXou Tr£7rtaT£U[jt£vot
j(po'vou, xai 0£aTptxai Ttv£<; 7r£pt7r£T£iat, ttoXu to
f)Xt0tov ex^iv Tot<; vuv Soxouaat. Ae^tv T£ fb; £7rt to
7roXu t-^v auT7)V d7ravT£<; l7r£TTf)5£uaav , ^aoi toui; au-
Toui; 7rpo£iXovTO Ttov StaX£XT<j)v yapaxT9)pa<;, t7)v aacp^
xat xotvr,v xai xaOapav xat auvTO[jLOv xat toTi; 7rpd-
Y^Ji-aat 7rpoacpu^, xai [ji.rjS£iji.iav ax£uo)ptav iTrt^atvou-
aav T£yvtx7)v. 'E7rtTp£;jf£t [j.£VTOt Tt<; oipa TOt? £pYOt<;
auTwv , xat ydpti; toii; [jlev ttX^iwv , toii; S' IXaTTwv
81 ^v ETt [jLEvouatv auTwv at Ypatp*' (9)
(8) Hoc quam maxime de Hellanico valere ex supra
disputatis vidimus , et ab eodem Dionysio nominalim ei
tribuitur p. 139, 10 : 0ouxu5iSr]? ovx £9' hbz i6o\)Xrfin to-
TTOU xaOtSpOaai ttiv i(7T0piav , (b? oi Ttspi t6v 'EXXdvtxov
£7ro{r,CTav etp. 140, 13 : 0ouxuSi67i(; ov toTi; TOTtoi; , ev oi?
al Ttpdlsi; £iT£T£Xea9rj(7av , dxoXou6(5v £|jLepta£ ra; oiriyriaeir,,
Cni 'HpoSoTO? Ts xai 'EXXdvtxo;.
(9) Fragmentis Hellanici addas : Stephan. Byz. : B£[ji-
Stva, x(o[j.Yi T^s N£!J.£a(;. 'EXXdvtxo? Se B£!J.6tvov xai TioXtv
9Yl(Ttv. Ad fr. 6 omissus est locus in Certamine Hesiodi
et Homcii : 'EXXdvixo; jj.£v yap xai KXedvSri; Matova (vujgo
Bicova) XeYoufftv (Homeri patrem fuisse). Fragm. 102 for-
mam 'OiA^aXt? defendit Unger. jn Tliebanis Paradoxis 1,
KXXIV
DE PHERECYDE.
PHERECYDES.
Pherecydes fuerunt duo, alter philosophus ex
Syro, alter historicus Atheniensis (*). Prior etsi
p. 360. In Lex. inedito Paris. (apud Wyttenbacli. Plutarcli.
tom. I, p. XLIII ) legimtur haec : Ilapa^XiqXoij; (aev fJtoyi;
X6Y0(J.£v xai dtvSpa? TtapaXXT^Xou; , ouxexi Ss xaTa &lai^ Trrw-
uei? olov Ptwv itapaXXriXwv, ?i ev toTi; 7tapa)>XyiXoii; pioi? •
Iti 6e ^^'"ov >,£XT£0v dvtxwi;, uapaXXriXov piov. Ou5b yap £(7ti
d)i>o • |xa).Xov Ss )exT£0v, (oti) ev toT; Pioi; toT? irap' aXXri-
Xow? Teeewpr,[j.£voii; , ?l twv avSpwv twv Ttap' aXXyiXou<; e^r)-
Ta<T(Jievwv 'EXXdviico; touto 'KTTopeT ev toT; xaT' dXXriXa , oux
^v ToT? xaT' dXXriXou;. In quibus Hellanici nomen exempli
cau.sa fictum essevidetur, nisi (orte locus ita intelligen-
dusest, ut hsec deprompta sint ex scripto graramatico
Uellanici chorizontis.
Haec quum typis jam excusa essent, nactus sum de Hel-
lanico commentationem a Preliero conscriptam ( Dorpati
Livanorum 1840) , in qua vir doctissimus, quod magno-
pere gaudeo, in plnrimis mecum consentit; in nonnuliis,
niinoris plerumque momenti, aliter statuit. /tgyptiaca ,
Nomima Barbarica , 'EOvwv ovojAaaiai, Ikpt eOvwv, Scy-
tliiaca , Cypriaca a personato aliquo Hellanico composita
esse demonstrat ; geniiina opera ad tres classes revocat :
I, genealogica (Dcucalionia, Plioronis, Atlantias, Troica) ;
2 chorographica ( Atthis, j;olica , Lesbiaca, Persica),
3, chronologica (Sacerdotes, Carueonicae). In genealogi-
cis igitur alium atque ego ordinem statuit ; atque Attlii-
dem ab iis sejungit. Quod minus recte factum esse ex iis
quae supra de Phoronide , cujus decem libri citantur a
Steph. Byz. ,exposuimus, patebit. Sumit enim Prellerus
Hellanicum res eotlem modo adornassc quo postea Apol-
lodorum. Sed quamquam nemo negabit Apollodorum
Hdlanici opus saepius consuluisse, tamen dispositio re-
rum in Bibliotheca ninlto artificiosior est , quam ut eam
Hellanico tribuamus ; deorum historiae in Hellanico nulla
sunt vestigia ; inde vero quod secundum stirpes res divi-
sit Apollodorus, nihil colligi potest ; eadem apud veteres
logographos divisio erat, uti v. c. ap. Pherecydem , cujus
Terum tractatio propius jam ad Apollodoream accedit.
Sed spatium huic notulae vix concessum non patitur diu-
tius his me immorari. Quare missis ceteris , satis habebo
nonnulla a Prellero allata subjunxisse. — De Hellanico
grummatico laudat Grauertum in Mus. Rhen. 1, 2, p. 204
sqq. — Pamjthilac anctoritatem nuper Kriigerus quoque im-
pugnavit in libello : Epicritischer Beitrag zu den Unter-
siichungen ii. d. Leb. d. Thucyd. Berlin 1839. — Pro cor-
rupto illo ; Aioi; iToXuTvxta Creuzerus {Symb. I, p. 30 ed . ter-
tiae)lcgi vult TtoXuirTuytav.HTwxa', ait, sind Olympische
Rollen von der Haut der Ziege Amalthea (?l) — Was
diese Rollen in ihren vielen Falten enthalten,dasGesetz
derNatur und des Geistes,das ist At6? itoXuTtTuxia, M«d
irunderbaren, oft ra^thselhaften Inhalts.Quas interpre-
tatio non longe abest ab ea,quam ego tentavi ; modo caveas
capram istam. — Fr. 3 Preller. scribendum suspicatur ev
TaTc tffToptat;. — Fr. 4 Preller. scribit : ev SeuTepw <I>opwvt-
So?, uti nos. — Fragmentis Deucalioniae addendus est locus
ex Epimerism. Hom. ap. Cram. Anecd. Gr.vol. I,p. 344:
'EXXdvtxoi; Se • <( Kat HeXtav wvojjiaaOev auTOv, eTtel £7t£Xtw6ri
a-jTtJj i?i ot]/tc Xa-/CTt(T8£VTt U7t6 tou titTtou.» Cf. ApoUodor. 7,
1,6,8.
(*) Suidas : <I>£pexuSri;, Bd6uo;, lupto?. 'Eort Se v/iffo?
(i,ta Twv KuxXd3(ov ri lupa , TtXr;CTtov AriXou. rEyove Se xaTd
TOV Twv Auoiov pa^jiXea 'AXudTrriv • d); avyxp'^"'^^^ '^^i? ^T^d
(jO(pot?, xai TeTdxOat Ttepi t^iv [a' 'OXu[ji7ttd6a • St^axQrjvai
64 uTt' auTOu nuSaYopav Xoyoi; • auT6v 5i oux rjcrxriXEvat xa-
ad nos non pertinet, tamen, quia a Suida aliisque
cum altero saepenumero confunditur, de utroque
nobis dicendum est.
Pherecydes philosophus, Babyos filius, patriam
habuit Syrum sive Syram sive Syriam, unam e.x
Cycladibus insulis. Hoc patriae nomen si conjun-
gas cimi iis , quae de doctrina Pherecydis et qua
eam adeptus sit ratione traduntur, nec non ciim
ambitioso quodam seriorum scriptorum studio,
facile intelligitur, qui factum sit, ut apud multos
scriptores, quos diligenter recenset Sturz. p. 2,
natale Nostri solum in Syriam , Asiae regionem,
vel Assyriam translatum sit.
Vixit Phcrecydes secundum Suidam , Alyattis
temporibus, secundnm Diogen. Laertium (I, lai)
Ol. 5g. Qiiam testimoniorum discrepantiam
(nam Alyattes secundum Eiiseb. jam 01. 54 mori-
lur) Clintonus (F. H. p.9 Kriig.) ex more vulgari
ita conciliare vult, ut Yeyovsv apud Suidam sit,
natus est. Falso; differentia illaad eandem chro-
nologiarum confusionem referenda est, de qua
ad Xanthum monui. Videtiir Suidas Pherecydem
seplem Olympiadibus priorem posuisse (Ol. Cti)
quiim Diogenes, cujus vero rationes veriores esse
tum ex aliis testimoniis constat, tum ex Cicerone
(Tusc. I, i6),qui eum aequalem facit Servio
Tullio.
Hic igitur Pherecydes a serioris aevi scriptori-
bus, quorum nomina exscribere taedet, uno fere
orePythagorse magister fuisse dicitur. Ipse vero,
aiunt, nullius magisterio usus sapientiam suam
hausit ex arcanis libris Phcenicum. Sic praeter
Suidam referunt Clemens Alexandrinus, Philo
Byblius, Hesychius Milesius et Eustathius. Dio-
genes Laert. (1. l.et II , 46) eum Pittacum audiisse
dicit, atque Thaletis gloriam aemulatum esse.
Cf. Suidam. Josepho (c(mtra Apion. I, p. io34,
E) , siciiti Thales et Pythagoras, ^Egyptiorum et
Chalda^orum fuit*discipulus, atque in .(Egyptum
iter ab eo susceptum esse disertis verbis tradunt
OrjfriTrlv , dXX' dauTov d^rx^aat , XTricrdiievov Ta ^otvtxwv
dTtoxpu^a PtSXta. npdJTOv 6£ (TUYypa^riv £$£V£YX£Tv ^tEi^tS
\6yu) Ttve; lcrTopouCTtv , ^Tepwv touto eI? Kd8|JL0v tov MtXri<Ttov
qjEpovTwv. Kat TtpwTov tov 7t£pi Trj? (i£T£(j.<}AJXW(Tew; Xoyov
£l(7riYri(jaa9at. 'EJ^riXoTUTtet 6e Triv ©dXriTo; So^av. K«t te-
XeutS UTto 7tXri9ou? <p9£tp(5v. "Ecrt Ss dTtavTa , & (jwiypix<\)E,
TauTa^ 'E7tTd[JLuxoi; , viToi 0eoxpa(Tta ?, ©eoYovta (scribend.
videtur ©eoXoYta). 'EaTt 6e ©eoXoyta (scr. ©eoyovta) bt
Pt6Xiot? 6£xa , £xou(7a 9e(J5v Y£V£(7tv xai 6ta66xou;.
«tEpExu^ri!; 'A9rivaTo? , 7tp£ff6uT£po; toO Suptou , ov XoYOi;
Td 'OpOEWi; ijuvaYaYETv " EYpatj^Ev AuTox^ova? • lcrTt 6^ TtEpt
T^; 'Arttx^; dpxatoXoYtot; ev pt6Xtot<; 6£xa. napatve^reii; 5t'
£7cwv. Hop^upto; 6£ tou 7tpoT£pou ou6£va 6£'x£Tat 7tp£(76uTe-
pov , dXX' exeTvov [lovov ■f,Y^''^°" dpxriYOv (juYYpacprii;.
<t>£pexu6rii; Aeptoi; , t(jT0ptx6i; , -(B-^o-^wi Ttpo oXtYOU Trii; oe'
'OXu(i.7ttd8o; • eYpatJ^e Ttepi Aepou , Ttepi 'I^tYeveia; , 7t£pi Tuiv
Atovuaou iopTtov , xai dXXa.
DE PHEREGYDE.
XXXV
Georg. Cedreniis (in Synopsi hist. I, p. 94, B.)
et Theodoriis Meliteniota (prooem. in Astron. c.
12). Sed haec omnia magis ad probabilitatis spc-
ciem inventa sunt quara ex fontibus hausta dignis
fide. Et omnino nuilus fere inter antiquos philo-
sophos reperitur, quem tot fabulis exornaverint,
quot de Pherecyde protulerunt mendacia et
mirabiUa. Huc pertinent quae de vaticiniis ejus
deque mortis genere fabulantur.a Sturzio sumnia
cum dihgentia congesta.
Opus, quo dogmata sua de cosmogonia deque
deorum natura posteritati mandavit, pedestri
oratione conscriptumerat, quam primus ille in
rerum philosophicarum expositione adhibuisse
dicitur (i). Titukis hujus operis fuit '[L'KTdii.u-/o<;.
Sic ipse Pherecydes ut videtur librum suum in-
scripsit; aliis magis dihicide appellabatur Oeoxpa-
cia, quippe qui de deorum sive elementorum
sive Tempus) et quattuor elementa (ignem,
terram, aerem, a(jiiam) , ex quibus omnia quae
exsistunt nata sunt et nascuntur, hunc maxime
titulum auctor selegisse putandus sit. Ac ne eum
mutare velis, jam illud, opinor, vetat, quod septe-
narius numerus omnino sacer habebatur et prae
ceteris consecratus erat ApoIIini, cum cujus dei
cultu arcto vinculo conjuncta erat tota illa Pytha-
goreorum , cum quibus Pherecydes componi
solet, philosophia; atque quae de ipso Pherecyde
miraculosa circumferebantur, vatis potius Apol-
linei ei speciem praebent quam philosophi. Quam-
quam autem titulus 'ETrrafxuj^^o? ab omni muta-
tione temeraria tuendus est, neque de librorum
hujus operis numero certuis aliquid statui po-
test , propterea non minus persuasum habeo
verba illa , de quibus agitur , a Suida (non est
enim cur alium accusemus) niale adjecta esse.
cominixtioneexponeret. Quae vero Suidas habct: j quippe quae ad Pherecydis Atheniensis Theogo
'ETTTafxu/o? YjTOt ©Eoxpaaia ^ ©soyovta* iaii Sz 0£O-
Xoyta £v pt6Xtot<; Sexa, t/oucx Gewv -(iwtaiy xai
Sta8o'-/ou<; , in iis diversa confusa sunt. Sturzio
haec a Suida non profecta esse videutur. «Sapiunt
enim, inquit, hominem qiii non satis perspicua
putaret noinina ©eoxpairia et ©joyovta, etqui inter
hanc de Syrio et sequentem de Atheniensi Phe-
recyde relationem vellet similitudinem quandam
effingere. I)einde vel Asxa^xuyo? legendum puto,
vel si illa verba, quae an genuina sint dubitari
posse dixi, Suidam vere auctorem habent, Iv
PtSXiotc sTTTa. » IVeutrum probandum. INam quam-
vis sit verisimile Heptamychum in septem libros
divisiim fuisse, tamen minime est necessarium,
quum haic inscriptio non externam operis ador-
niam pertineant, qiiam ipse paullo post 'ATTtxriv
ap/aioXoyiav vocat, quamque decem libris com-
positam fuisse scimus. Tum vero pro GsoXoYiav
scribendum puto OeoYoviav, quaevox sequentibus
i/oucix GeSv Yevecriv xat StaSo'/ou; postulari quo-
dammodo videtur. Contra quod antecedit apud
Suidam Geoyoviav mutandum in QeoXoYiav.
Post Syrum Suidas alios duos Pherecydes
distinguit, Atheniensem ipso philosopho anti-
quiorem, atque l.erium quem paullo ante Ol. 7 5
floruisse dicit. At unus uterque est et idem, ut
jam Vossius ( de Hist. Gr. p. /(45) dociiit. Acci-
dit enim Pherecydi, quod est de aliis multis ob-
servatum, scilicet iit duas haberent patrias, unam
naturae, ut Cicero ait, alteram civitatis. Natus
nationem respexisse videatur, sed propter tria, \ fuerit sine dubio in Lero insula, Atheniensis vero
quae Pherecydes statuit rerum principia (Jovera
sive jEtherem , Chthona sive Chaos , et Cronum
(I) Siiidas l.I. et v. 'IdToprjaat et SuyYpa?'", Plin. H. N.
VII, 56, Strabo 1, p. 18, A,alii. Cf. Theopomp. ap.Diog.
Laert. I, 116, ubi Plierecydes Trpwtoi; Trept ^ucrewg xal
Gewv ypa^/at traditur. Quod veio prosae orationis inventor
liabetur, in eo saepius ciim Pberecyde bistorico confundi-
tur. De lioc aperte cogitavit Stiabo 1. 1. : elTa ixstvyiv
(TcotY|Ttxy]v xaTa(7X£ur]v) (jLi(;.ouiJ.£vot , XutravTE; t6 (j-ETpov,
TaXXa 5£ (puXa$avT£? Ta TioiriTtxa , (7uv£Ypaij/av ol mpl Kd-
Sjxov xal <I>£p£xu5riv xat 'ExaTatov. Simili errore tenetur
Freculpbus (Chron. I, 3, 17), qui Piierecydem Syrium
historiarum inventorem dicit. De liistorico etiam Suidas
cogitasse videtur v. 'ExaTato?, ubi : 'ExaTaio; ... upwTo?
IffTopiav 7t£?(5(; £?riv£YX£, auYYpacpriv 6£ *I>£p£xu5ri; ' fa yap
'AxoufftXdou vo8£u£Tat. Legit, ut puto, Pberecydem Sy-
rium primum fuisse ouYYpa^Ea,!. e. primum solutaora-
tione scripsisse (nam quae vulgo datur vocis ffUYYpa^eui;
explicatio : qui narrat res sucb wtatis, plane inepta est);
quod cum ad historicum referrel atque simul videret
Hecataeum primum prosa oratione scripsisse, distinctio-
nem fecit, qua3 est nulla.
nominabatur, quod apud hos degeret vitam
Argumento est, quod Eratosthenes (ap. Diog.
L. I, 119; cf. Dionys. H. p. 35 ed. R.) diios
tantum Pherecydes agnoscit, alterum Syrium
philosophum, alterum Atheniensem genealogum.
Eodem facit Strabo X, p. 487 B : 'E$ ^? (2upou)
4>ep£XuSv)(; 6 BotSuo? :^v, vetoTepoi; Se ecTTtv 6 'AGr)vatO(;
Ixctvou. Atque omnino unus tantum Pherecydcs
historicus apud veteres laudatur.
Simili confusione laborant de aetate Nostri
testimonia. Falsa sunt et ad philosophiim
referenda quae habent Eu.sebius Arm. adOI.
60, I p. 334 ed. Mai : Pherecydes historicus
PytJwgorce magister cognoscebatar ; Chroni-
cum Paschale p. i44,A., ad 01, 5^, anno Cyri
majoris vicesimo primo : 4>£p£XuSr)i; laTopto-
TTOicx; eYvtopt^eTO xai nu6aYo'pai; • GeorgiusSyncell.
p. 238, B Paris. (p. 45 1 Dindorf.) : ©eoYvti; 5 iroi-
V|Tr,? eY^wpii^eTo. IleKiiffTpaTOi; 'AGrjvatojv to SeuTepov
c.
XXXVI
DE ACUSILAO.
l6'a(JtXeuffe. «I^epexuSyi? iyvoypiil^txo TIuOaYdpou oioa-
miakoq.
Ad Atheniensem historicuni pertineut haec :
Eusebius ad Ol. 8i p. SSg : Plierecjdes alter
historicus agnoscebatur. Chronic.Paschal. p. i63,
B, ubi Pherecydes secandus historicus ponitur
Olymp. 8i anno imperii Artaxerxis Longimani
decimo quinto. IsidorusOrigg. I, 4 1 , Pherecydem
claruisse dicit post Herodotum, quibus tempori-
bus Esdras legem conscripserit (post 01. 80 , 3).
Jam si Suidae Pherecydes ysYovwc; Trpo ^Xiyou
Trpb Tyjc oe' 'OXujjLTriaSo; , ideoque septem Olym-
piadibus antiquior dicitur quam apud ceteros
auctores, vides eandem hic nos reperire discre-
pantiam , quam supra statuimus de aetate Phere-
cydis Syrii, ac procul dubio utriusque scriptoris
tempora Suidas ex iisdem cataiogis chronologi-
cis sumsit, qui orania septem Olympiadibuspone-
bant justo priora. Nam cur yeYovto*; hic pro natus
accipiendum sit, ut Kriigerus vult,causam ido-
iieam non video; quamquam negari nequit Phere-
cydem, si Ol. 81, qua floruisse dicitur, annum
egerit circa tricesimum, hoc ipso fere tempore,
quod posuit Suidas, in hicem editum esse debere.
Itaque si recte Lucianus (2) Pherecydem annos
nonaginta quinque vixisse refert, diem supremum
obiit circa 01. 96.
De scriptis Pherecydis quae comperta habea-
mus perpaucasunt. Quod Suidas eum Ta^Opcpeo)?
coUegisse dicit, ad philosophum spectat; irapai-
veaeii; Si' euwv iteni a nostro aliena sunt. Exlibris
De Lero insula, De Iphigenia, et De festis Bac-
chicis,nihil tulit aetatem. Omnia enim quae apud
vett. exstant fragmenta ad opus pertinent mytho-
logicum decem librorum, quod modo Theogo-
niam, modo Genealogias, modo Autochthones (3),
modo Archaeologiam Atticam vocant, prout
quisque respexit aut ad primam maxime operis
(2) De Macrob. tom. III, p. 224,93 ed. Reitz. « Hunc
enim locum non de Pherecyde philosopho, sed dehistorico
accipiendum esse, ex eo luculenter cognosci potest, quod
primum dicit se expositiirum esse de historicis, deinde
vero Hellauicum affert et statim post hunc aetatem Phere-
cydis indicat. Facile igitur Joh. Henr. Maio assentirer,
qui pro <J'£p£xu57i? 6 Supo; in loco Luciani legi posse con-
jicit 4>. 6 Aepio?, nisi a (Pseudo-) Lnciano ipso, non a
librariis peccatum fuisse probabile esset. » Sturz.
(3) Autochtljones quum praeter Suidam solus Etymo
logici Magni auctor (quem vide ad calcem fragmm.) exci-
tet, Sylburg. et Heyn. \>vo Pherecydes scribere voluerunt
Pherecrates, Autochthonum nomine fabulam scenicam
designari putantes. Verum quum de fabula sic inscripla
nihil constet, pro AutoxOovei; reponi jusserunt AutojaoXoi.
At profecto liac longius peiita , eoque minus probanda,
quura titulus ille Pherecydei operis nihil habeat quod
offendat, nequeid, quod duobus tantuni locis laudalur,
ut falsitatis suspicio moveatur sufficiat.
partem de deorum origine et successionibus
agentem, aut ad illum veterum historicorum mo-
rem genealogias condendi atque has secundum
autochthones, stirpiura auctores, dislinendi, aut
denique ad studium , quo in patriis rebus narran-
dis etillustrandis praeceteris elaborare solebant.
Plurimis vero locis simpliciter laudatur Phere-
cydes in Historiis. — Operis adornationem et
dispositionem quum ad ipsa fragmenta indicave-
rim,hocloco iterum de iis non dissero.
ACUSILAIJS.
De Acusilao spissa caligine circumfusa sunt
omnia. Clemens Alexandrinus (Strom. I, p. ayy,
D.) eura septem sapientibus annumeratum esse
dicit. A DionysioHal. (De Thuc. p. i38, 3i)
una cum Eugeone Samio, Deiocho Proconnesio
Eudemo Pario, Democle Phigaleense et Hecataeo
ante bellum Peloponnesiacum vixisse traditur.
Cum his si conjungimus locum Josephi(C. Apion.
I, p. io34 et ex eo Euseb. P. E. X, 7, p. 478,
A, B), ubi sic : Ot xkc, to-TOpia; eTrtyetpViffavTei; cuy-
Ypacpetv Trap' auTOt? ( rot; "EXXyiai), XeYco Ss tou; Trepi
K(x5[jL0v Te Tov MtXi^atov xai tov ApYeiov 'AxouaCXaov,
xa: tjLeTa toutcov ei Ttve? oXXoi XeYOVTat Y£vea6ai,
^p^yy T^g Twv Ilepawv eTri Trjv 'EXXaSa StaaTpaTeta^;
Tw xpo"^^ TrpouXaSov, cum specie quadam verisi-
militudinis statui potest floruisse Acusilaum inter
Olympiadem septuagesimam et octogesimam. —
Reliqua quae de hoc scriptore innotuerunt legun-
tur apud Suidam. 'AxouaiXao?, inquit, Ka6a (KaSa
•^ S/.aSpa Diog. Laert. I, 41) uib?, 'ApYeto? cxTro
KepxaSo? (KexaSoi; Eudoc.) 7ro'Xe(o? , ouar]? AuXiSo?
7rX-/)atov laTopixb? irpeaSuTaTOi;. "EYpa^e Se FeveaXo-
Yta? ex Se'XTwv ^(^aXxwv, &? Xo^yo? eupeiv Tbv TraTepa
auTOu , opu^avTdt Tiva to'itov t9)i; otxtai; auTou.
Miraris fortasse Argivura illum ex urbe prope
Aulidem sita, novo acrisiae crimine Grammati-
cum oneraturus. Verum cavendum est , ne citius
quam cogitatius pronuntiemus. Nam quum Ste-
phanus praeter celeberrimum Argos Peloponnesi
alias decem ejusdem nominis urbes enumeret,
atque sic omnem fere planitiem ad mare sitam
nominatam esse dicat, fieri potuit, ut Boeotia
quoque Argos suum haberet. A.c reveraitafuisse
nuperrime probavit Ungerus (Theban. Paradox.
p. 3oi sq.) tura ex Strabone (IX, p. 4o4), ubi
ait r^EaTt Se tS ex ©yjSwv eti; "ApYOi; a7rio'vTt ev api-
aTepa Yj TavaYpa- h Se^ta Se xeiTat ^ 'Ypia* tum
ex glossa Hesychii : 'ApYo? TavTtov (iii 'ApYoStav-
Tov tlepravatum) , BotojTta? , auxilio denique ad-
vocat auctorem Vitae Pindari (in cod. Vratisl.
DE ACUSILAO.
xxxvn
p. lo) el Eustathiura (Prooem. in Pindar. p. 16),
qui poetam, quem plures apud Thebas mortuum
esse dicunt, Argis diem obiisse narrant.
Quemadmodum hoc regionis nomen jam in
antiquitate obscuratum esse debet, sic etiam
Cercas urbs vetustae admodum memoriae fuisse
videtur. « Quod nomen tamen, Unger. 1. 1. dicit,
fortasse judicabor in lucem protraxisse mentione
facta Dianae Celcaeae, de qua Boeckhius ad Corp.
Insc. Graec. nr. 1947, p. 47, haec disseruit : «'Ap-
TSfjiiSi KeXxaia • quo firmatur optimorum libro-
rum lectio apud Arrhianum VII, 19, ubi memo-
ratur antiquum Athenis Tri? 'ApTEjxiSo!; Tyi? KeX-
xaiaijeSoi;. Hoc vidit jam Paciaudus, sed ignorant
Arrhiani interpretes. » Et de eadem dea ante
Boeckhium loquutum videoVilloissonum Anecd.
T. II, p. 162 sq. not. I. Nec dubito accommodare
in hanc rem vocabuhim Celcaeae, Epiroticae ur-
bis , literis mandatum ab Eustathio in Hom.
Odyss. XI, 120, p, 1675, 37 : Bouvi(jLav Ttvi rj
KeXxeav ... tottix^ 6vo'[xaTa. » His igitur indiciis,
quum Suidae testimonium accedat, non dubitan-
dum est exstitisse Boeotiae urbem Cercadem,
quod nomen postea in Celcadem abierit. Etsi
enim id quod Diana Kepxaia memoratur, per se
nihil probare videtur, quum voce xepxata (a
xepxo?) deae radiosae vel splendidae (4) natura si-
gnificetur, ideoque nihil cogat ut ejusdem nomi-
nis urbem statuamus : non minimum tamen Suidae
auctoritas augetur eo quod hoc ipsum nomen
ducit nos in Boeotiam Apollinis et Dianae
cultu insignem. Obvium fit in fabuHs nomen
Cercyonis, fihi Agamedis, qui cum Trophonio
Augeae, lobis filio, et Hyrieo thesauros exaedi-
ficavit. Uti vero Augeae et Hyriei nomina
aperte spectant ad ApolUneam naturam, sic
etiam illud Cercyonis ex eadem radice natuiM ex
qua xepxato?. Alia hujus vocabuli forma est Kep-
xacpo?, qui apud Schol. Pind. Ol. VII, i32, Solis
e Rhode filius dicitur, atque in fabulis Minyaruni
pater est Ormeni, a quo Ormenium prope lol-
cum condita.
Quod deinde patris nomen apud Suidam atti-
net, hoc alibi, quantum sciam , nusquam reperi-
tur. AVelckerus in dissertatione,quam inXanthi
Vita laudavi, Cabam patrem a seriore quodam
fictum esse suspicatur, qui quum novum opus
sub Acusilai nomine ederet, exquisito hoc patris
nomine auctori sui auctoritatem addere voluis-
set. Nescio quamnam signilicationem huic voca-
bulo tribuerit vir doctus, quum meram id fictio-
nem esse ab omni sensu destitutam ab more an-
(4) Neque alia significatio est nominisKepxYil; ap. Hesiod.
Theoa. 355.
tiquitatis abhorreat. Ut proferam meam qualem-
cunque sententiam, puto equidem quemadmo-
dum Cercadem urbem Dianae et probabiliter
etiam Apollini sacram fuisse vidimus, sic fortasse
patris quoque nomen ad Apollinis cognomen
spectare, quod in Acusilai familia sacerdotali
reperiebatur. Ex sacerdotum enim familiis plu-
res vetustissimorum historicorum , qui genealo^
gias scripserunt, profectos esse jam propterea
suspicari licet, quod hi prae ceteris antiquorum
temporum memoriam colere debuerunt et in
templorum publicis catalogis consignare. Atque
in familia Acusilai talia studia viguisse fama illa
subindigitare videtur, quae Acusilaum narrat
genealogias ex aeneis tabulis descripsisse a patre
in domo sua repertis. Huc accedit quod Hecataei
quoque ( Hegesandri filii), nec non Xanthi,
Candauli, ut puto,fiIii, nomina aptissime referri
possunt ad gentesApollinis sacerdotio fungentes.
Nomen KaSa? igitur, nisi fallor, decurtatum est
ex IxaSa; (5) i. q. exaTo; (nam de compositione
cum paivw in his vocibus non cogitandum), ad
similitudinem vocura AuxaSa?, 'loSa? etc. Pri-
raam syllabam £' agnosco Jitera 2) in forma 2xa-
6pa; a Diogene allata , ubi praeterea literam p
interpositam videmus. Verum haec fortasse orta
est ex antiqua forma ixa6ap , quam quidem in
voce to6a? (6) obtinuisse statuo propter latinum
jiibar. Incerta haec sunt ct conjecturis nituntur.
Itaque si quis meliora scit, doceat.
Genealogiarum , quas Acusilaus condidit, libri
laudantur tres. In his eum Hesiodi maxime car-
mina, quorura patria Boeotia, secutura esse in-
telligitur ex Clem, Alex. Strora. VI, p. 629, A,
ubi haec : Ti 'HfTto'Sou [xeTv^XXa^av ei? Tre^ov Xo^yov
xal wi; iSia liiiveYxav EufxriXdi; Te xai 'AxouatXao? ot
laToptoYpacpot. Neque vero totum ex iis pependisse
apparet ex loco Josephi (contr. Apion.I,p. io34,
et ex eo Euseb. 1. I.). IlepiepYO? av eiviv 1^(0, ait,
Tou; lijLOu [xoEXXov e7rt(iTa[xevou<; StSacxcov , oaa [/.Iv
'EXXavtxoi; 'AxoufftXaw Trept twv YevsaXoYiwv otaite-
<ptov7)xev , oaaSs SttopOouTO tov 'HaioSov 'Axou(Jt7.ao?4
Nec tamen hos testes afferrem, nisi res per se
probabile esset. Nam quod seriore atate circum-
ferebatur Acusilai opus adulterinum fuit et sup-
positum,ut pluribus locis repetit Suidas (v. 'Exw-
Talo? MtXT](7to<;,'I(7Topri(7at,2uYYpa?w : i^a 'AxouffiXatoo
voOeusTat). Hae Pseudo-Acusilai genealogiae sine
(5) Cogitari possit etiam de Apolline Kagatt^) apud
jflschyl. fr. 411. Sed ibi ra6aTo<; scribendum esse extra
dubitalionis aleam positum.
(C) Apud Apollodorum II, 7, 8, in Herculis ex The-
spiadibus filiorum catalogo legitur : KepeY)? (vel KepTY)?)
'I66rii;, pro quo scribendum puto : KepxYii; 'logri?.
DE APOLLODORO.
iXXVllI
dubio eonfeclae sunt iisdem Alexandrinorum
temporibus, quibus eandem sortem etiam alii
iidemque juniores scriptores experti sunt. Sed
vel Hadriani «tate fraudem non admodiim notam
fuisse colligi potest ex Suida (v. SaSivo?) ubi
Sabinum et in Thucydidem et in Acusilaum
commentarios scripsisse dicit(7).
APOLLODORUS.
ApoUodorus, Atheniensis grammaticus, patrem
habuit Asclepiadem, philosophiae magistrum Pa-
najtium Rhodium, grammaticae Aristarchum Sic
Suidas(8), qui certe «on voUiit Asclepiadem
magistrum Apollodori,ut Galeus putat (de vita
Apoll. p. 19), sed patrem dicere. Fieri tamen
potuit ut Suidas erraverit. Tum cogitandum
foret de Asclepiade Myrleano (9), grammatico,
qui Attali primi Eumenisque temporibus floruit.
■Uti hoc modo Apollodorus duos artis gramma-
ticae praeceptores nancisceretur, sic etiam in
philosophia non solum Pansetii magisterio usus
esset, sed Diogenis quoque Babylonii, alterius
sectseStoicseprincipis,qui (01. i56,2; i55a.Chr.)
una cum Carneade et Critolao ab Atheniensibus
legatus missus est Romam. Ac de hoc quidem
Nostri auctoris praeceptore dubitari nequit, quum
is nominetur a Scymno Chio (v. 19), ApoUodori
fere cosevo, ejusque admiratore. Contra facile
aliquis adduci posset , ut a Suida ApoUodorum
nostrum confu&um crederet cum altero Apollo-
doro Atheniensi, cui Ephilli et Cepotyranni co-
gnomen erat, cujusque libros philosophicos me-
morat Diogenes Laertius (v. Galeum p. 1 1 et 2 1).
(7) Fragmentis Acusilai addas: Schol. Victor. ad Iliad.
XXIII , 296 : 'AxouCTiXao? Iv xpiTw reveaXoyiwv xupiov ^xoy-
at t6 'EyjTCioKoc, , ovxtai; ' « KXswvOfxoy 6' Ayxtar)? , toO Bk
'Exe7iw)>oi;. »
(8) Suidas : 'AttoXXoSmpo; , 'ACTxXyimaSoy , ypafXfAaTtxoi; •
eT; Twv IlavaiTtou tou 'PoStoy ^tXoao^ou xal 'AptaTapj(oy
Tou •{^a[L\ia'zt.KO\) [jLaOriTwv , 'AOifivato? t6 yevo; • ■^ple 8e Ttpoi-
Tov TtSv TpaytafxSwv. Scymn. Chius v. 22 : SuveaxoXaxw;
8e TtoXuv 'AptaTapxw xpovov. V. Apollodori fragm. p. 435.
Cf. Tettius in commentat. editioni ^gianse preemissa;
Johnsius Hist. phil. 17; Voss. de Hist. Gr. I, 21 ; Meur-
sius in Fabric. B. Gr. tom. II, p. 669 ( nunc tom. IV,
p. 299) ; Galeus in dissertat. De Scriptorr. Ilistor. poeticae ;
Heyn. tom. I, p. 385 ; Clavier. in praefat. ad Apoll.
(9) Asclepiades liic genere fuit Nicaenus, ut Suidas ait
V. 'AffxXriTttdS.ric. Cf. Steph. Byz. v.'Nixata : 'E^auTYj? 'lo-t-
yovoc xat 'AaxXriTctdSYi!; xai nap9evtoc xal A7roXX65wpo<;
xat 'E7ti9ep(rrii; ypa[j.[xaTtx6i;. Si quidem Galei sententia
vera est, proclivis est suspicio, Apollodorum hunc Ni-
cajnum euiidem esse cum Atheniensi, quum propter
Chronica Pergami regi dedicata verisimile sit eum diutius
Nicaeae in Bithynia degisse. Itaque Nicsenus eodem jure
appellaretur, quo Asclepiades dicitur Myrleanus.
Ex his igitur, sicuti ex eo, quod Chronica sua
Attalo Philadelpho inscripta usque ad Olymp.
iSg, I deduxit, colligi potest floruisse Apollodo-
rum inter Olymp. i5o et 160.
In recensu operum, quae ApoUodorus, vir Trepi
Tcaaav iffTopiav Seivdi; (Auctor libelli de Allegor.
Hom. : V. fr. 7} posteritati mandavit, primo loco
ponimus libros tres Bibliothecce. Qui titulusquam-
quam dubitare licet num ab ipso Apollodoro
profectus sit, reperitur tamen et in omnibus
libris manu scriptis et apud Schol. ad Sophocl.
Antig. v. 992. Librorum distinctio, quae iu iis,
quos nunc habemns, codicibus est nuUa, ab /Egio,
primo ApoUodori editore, ex argumenti et
scholiorum(io) indiciis videtur restaurata.
De rebus in hoc opere tractatis exstat locus
memorabilis apud Photium (Cod. 186) : 'Ev tui
auTw TEu/ei (sc. quodCononis quinquaginta nar-
rationes complectebatur) xal 'AiToXXoSt.jpou YP^H''"
[xaTixou piSXiSapiov aveYvwff^Y) fjtoi. BtSXioOiqxY) auToi
■/) ETriypacpTi. Ilepiei/e Ta 7raXaio'TaTa twv ' EXXtivow,
o(ja T£ Trepi Gewv xai y)po')wv 6 ypo^vo? auToi? So^a^eiv
eSojxev ovofxacia? 7roTa[i,o)v xai /oipoiy xat lOviov xal
TrdXewv o6ev xai Ta TzoXka. oaa elq to ap/aiov dva-
-zpiyei, xa\ xaTeidi fJteypi twv Tponxcov xat dvSpoiv
Tivojv Trpo? dXXif)Xoui; [xd/ai; xal epya STriTpe/^ov xai
Toiv dTTO Tpoiai; TrXdva? xiva?, inxkiaia. S' 'OSuaffeoj?,
£i<; Sv auTw xai r) apyjxioko^^ioL y.ixxaik-qfzu 2uvoi|/t?
S' £(st\ toc -KoXkoL Tou piSXtou xai oux dypy^aTOi; toi?
Ta TraXaia £7ri [^lvt^ixy)!; l/^eiv Xdyojv [X£Ta7rotou[A£voi(;.
"E/ei Se xa\ eTciYpa[jL[ji.a to jBiSXioSdpiov oux dxo[xtj;ov
ToSe'
Atwvoq (77retpri[ia (alwva)v (jTtetpritiaT' Salmas.) d^uffcrd-
(xevo; CLTz' i\i.tXo
TtaiSetr)? [xuOou? yvio9t TtaXatyevea; •
[xr|6' e; 'OixYipeiriv creXtS' e[x6XeTte , [xriS' eXeyeiriv,
[xri Tpaytxrjv [xouaav, (;.r)6c [xeXoypa^trjv ,
[LYl xuxXtwv !;riT£t 7toXu9pouv cttixov ' el? i\ik S' dSpcov
euprjaeii; ev £(xot 7rdv9' oua x6a(xoi; exet.
Quae vero quum non ita sint exposita, ut ad-
ornatio operis, uti quidem nunc est, possit intel-
ligi, liceat mihi siugulorum librorum argumeu-
tum verbis Heynii subjicere. « Primis capiti-
bus (1, 1-6), ait vir doctissimus,continentur fere,
paucis aliis interpositis, mythi e theogouiis et
cosmogoniis profecti, qui diversae a ceteris indo-
lis et naturaesunt, et physica nonnulla placita
super rerum origine, elementorum pugna, eaque
diremta, de rerum dispositione, per sumuiam
narrata exhibent. Sequitur altera sectio ad hnem
libri primi : mythi Hellenici , seu priscae narra-
tiones a majoribus fando acceptae de auctorum
(10) Schol. Hom. Il.A, 42 : iv p'. B, 103 : Iv TTJa'. B,
494 : P16X. y', xe^. 6', ubi capitis numerum a seriorimanu
additum suspicatur Heynius.
DE APOLLODORO.
XXXIX
stirpis Hellenicae fatis rebusque gestis. Imprimis
autem iEolica stirps heroum numero inclaruit :
hanc ideo potissimum persequitur Apoliodorus
inde a capite septimo. Incidunt in hanc partem
praeter Aloidas, Marpessam raptam, Oeneum,
Atliamantem cum Ino, Peliam et Neleum cum
Nestore, Biantem et Melampodem vatem,Caly-
doniae suis venatio et Argonautarum navigatio,
multorum carminum argumenta. — Alter liber,
ut nunc quidem libellus dispescitur, Inachi genus
exponit, in quo Persei stirps succedit inde a
capite quarto, et in hac Hercules, cujus res
gestcB, vita et mors, tot carminibus decantatae
res, disertius sunt in iis exposita;. Subjiciuntur
(cap. 8) Heraclidarum fata, profectio in Pelo-
ponnesum, sedes in ea occupatae, usque ad ^Epy-
tum, Chresphontis filium. — Tertius liber Age-
noris stirpem persequitur : primotjue loco (c.
1-3) fabulas Creticas, tum (c. 4-7) Thebanas,
interpositis Bacchi Thebanl fabulis, subjectaque
brevi expositione belli adversus Thebas, belli
Epigonorum fatorumque Alcmaeonis; quae et ipsa
carminum argumenta praebuere. Tertio loco hic
liber (c. 8-9) fabulas Arcadicas potiores exponit,
inque his Atlantis septem filias recenset, inter
quas Taygete (III, 10, 3) ad mythos Laconicos
scriptorem deducit, Electra autem (c. 12) ad
fabulas Trojanas. Paullo abruptius ad ^aci
stirpem procedit narratio (III, 1 2, 6), nec niinus
subito inde ad fabulas Atticas (c. i3), donec in
Thesei rebus deficit libellus , qui deductus esse
debuit usque ad bellum Trojanum et errores du-
cum Troja capta redeuntium. (V. Phot. 1. 1. et
Apollod. I, 3 , 4 , ubi : Trepi c&v Iv toi? Trepi 'OSua-
aEwi; £pouu.£v.)»
Verum non solum satis magna pars operis in-
tercidit, sed ea ipsa quae nobis servata sunt,innu-
meris corruptelis laborant multisque interpola-
tionibus , quse partim in ipsis codicibus reperi-
untur, partim debentur ^gio, primo Apollodori
consarcinatori. Quid? multi tam inter antiquiores
quam inter recentiores exstiterunt viri docti, qui
omnino nou verum Apollodorum, sed nihil nisi
majoris operis compendium nos habere conten-
derint. Inter eos numerantur Vossius (in Melam
I, 8,De hist. Gr. p. i^a), Barthius (ad Thebaid.
I, 121, Animadv. III, i), Reinesius (Epistol. ad
Hoffmann. et Rupert. I, 4iosq.), Burmannus
(Catalog. Argonaut. v. Calais) , Faber, Clavierus
(praefat.ad edit. Apollod.) etWelckerus(de Cyclo
Hom. p. 88). Praj ceteris in hanc rem inquisivit
Clavierus. Offendit eum Bibliothecam nostram
a Photio demum et Scholiastis memorari, quum
tamen reliqua Apollodori opera saepius a vett.
scriptoribus excitentur. Sed hoc levioris esse
momenti ipse bene perspexit. Aperta autem
exccrptoris vestigia deprehendere sibi visus est
in multorum locorum corruptelis. Qua in re ve-
reor ne cupidius egerit quam cautius. Neque
enim ullus eorum quos attulit (i) locorum ita
est comparatus, ut non potius librariorum culpa
aut interpolatorum additamentis depravatus
esse videri debeat. Itaque non tam mendae loco-
rum quorundam in testimonium vocandse forenf,
quam totius narrationis tenor genusque oratio-
nis. Nam res saepenumero nimia obscurantur
brevitate ; oratio vero non niodo nulla jucunditate
condita, sed etiam hiulcaplerumque et negligens
quam maxime. Res denique in postrema operis
parte ita se excipiunt, ut.cur hunc potissimimum
Apollodorus ordinem secutus sit, non videas.
At tamen ex multis locis apparet auctorem
iiostrum, ubiad novam stirpem rerumque seriem
transit, vel personae alicujus mentionem injicit,
ad quam postea redeundum, vel de qua jam
antea dictum erat, lectores monuisse atque hoc
modo adumbrasse operis ceconomiam (2). Tales
(1) Loci hi sunl : I, 6, 3, 3 : ex toutwv 8i ileXym ...
<n;piY[j.6v uoXuv i^kacty. Quae ex Viscontii sententia veri-
simiiiter putat ita transpoiienda : xa [Aev 01716 (xvipwv ...
e^ieaav , dx toutwv Se i^dym etc. . — 1 , 9, 16, 8, ubi in
Argonautis recensetur EupuaXo? MrixKTTeox; , qui idctu in
Trojffi expugnatione fuit dux Argivoruni (I, 9, 13). Sinii-
liter Peneleus et Leitus , porro Ascalaplius et lalmenus
numerantur inler Argonautas atque duces Graecorum
ante Trojam. — 1,9, 26, 4, ubi quse de Talao narranlur
ex Apollonio Rhodio (IV, 1638, sq.) adscita sunt, sed ne-
gligenter et inconcinne. V. Heyn. ad li. L — [I, 1, 5,
13, de Nauplio locus misereconiiptus. — II, 5, 10, 10, de
Hercule ex Italia in Siciliam tranatante. — II, 5, 11, 3,
de Cycni, Martis ex Cyrene f., monomachia, quain ean-
dem narrari dicit II, 7, 7, 5 (ubi vero Cycnus Martis et
Pelopiaefilius). — II, 5, 11, 10 de Hercule in Rhodo bo-
vem mactante. (Quae alienoloco inculcata sunt. V.Heyu.)
— II, 7, 7, 11, locus corruptus.
(2)'I, 3, 4 : letp^vei;, Ttept wv ev toT; Ttept 'OSuffffewj
IpoufjLev. — I, 6, 3 : Tiept ouv AiQiJ.r;Tpo<; TauTa XcyeTat. —
I, 6, 3, 13, post enanatam Gigantomachiam : oOlit. [aitjv
Trept TouTwv [Liypi Seupo ^((jliv XeXex^'^- — ^ > "^t ^> ^> "^' ^^
Prometheo ab Hercule liberato : w<; cv toTi; xaTot 'Hpa-
xXea Sr,Xw(70(ji.ev. — I, 9, 5:Sunt qui Perieren Cynortae
filium dicunt : StoTiep Tot Tiept twv Hepti^pou exyovtov ev ti^
'ATXavTtxw Yevct SriX(i)(T0jjt.ev. — II , 1,1: circtSr] t6 tou Aeu-
xaXttSvoi; 8ie|eXYiXu0a[jtcv yivoc, , exojji^vw; liybi\LS.v t6 'Iva-
j^ou. — III, 1,1: eTTct 5c t6 'Ivaxetov Stepx6[Jievot ye^voi; , tou;
0.1^6 ByiXou [Jiexpt twv 'HpaxXctSwv SeSriXwxa(ji.£v , dy_0[A£vw;
XeYW[Ji.ev xat t(x 7:ept 'AYr,vopo?, — III, 1, 4, 5, in fabulis
Creticis : Tdt (Jiev ouv uepl MtvoTaupou xat 'AvSpoYCdo xaJ
<I>at8pa£ xat 'AptaSvr;; cv toT? Trepl &ri<Tiu>(; U(TTepov epou[i.ev.
— III ,3, 23 : Ta (jlcv ouv Ttepl EupdOTinri!; (xtcoyovcov [liypi
TouSe [Jiot XeXcyOw. — III, 8, 1, 1 : £7tav{itYW|xcv 8e vuv TtfxXtv
eTtt t6v HeXa(7Yov. — III, 12, 5, 1 : [jicTa S^ t6 alpe9r)vat
'IXtov U7t6 'HpaxXcouc , w<; [jitxpov TtpoaOcv i?][jtTv XeXexTat,
iSaxiilvjaz HoS^xpxri;.
XL
DE APOLLODORO.
admonitiones et transitus perniulti legnntur in
libro primo et prima parte libri postremi; verum
versusfinem eo magis desiderantur, quum rerum
adornatio hic implicatior sit et artificiosior.
Nam a Pelasgi stirpe sine uUo transitu progredi-
tur ad progeniem Atlantis, hinc ad iEaci fami-
liam , inde ad mythos Atticos, ita ut nonnisi
conjectura auctoris consilium assetjui possis.
Arguit haec tractationis insequabilitas scriptorem
defessum, quae ad res minus spectare videbantur
omiltentem, omni modo properantem ad finem.
Quamvis igitur Apollodori librum in nonnullis
decurtatum, orationemque a librariis deprava-
tam statuam , ex his tamen omnibus non potest
argumentum peti, ut a valde copioso Apollodori
opere nobis nonnisi serioris hominis excerptum
superesse credamus. Non nego equidem , immo
admodum probabile mihi videtur, Apollodorum
majus opus mythologicum composuisse, modo
ne velis parvum nostrum libellum, iUius epito-
men, Apollodoro abjudicare.
Neque magis Claviero assentiri possum in eo,
quod, quum apud Aj^oIIodorinn multae voces
poeticae reperiantur (3), eas, tamquam disjecti
membra poetae, ita explicari vult, ut auctor in
genuino opere eodem fere modo quo Athen:eus
et Stephanus Byzantinus ipsos poetarum Jocos
adscripserit, quos deinde epitomator in pede-
strem sermonem dissolvisset, sed non satis docte,
utnon ubique poeticae orationis colorem agno-
scere posses, sicuti in historiis de Melampo,
Admeto, Minoe, aliis. Ad verum propius jam
acceditSommeri (praifat. ad edit. ApoII.) senten-
tia, ex qua orationis diversitas pendet ex diver-
sis quibus auctor usus est fontibus modo poeti-
cis, modo prosariis; quibus addas diversam natu-
ram narrationis, quae modo nihil nisi genealogi-
arum ordinem exhibet, modo singulas quasdam
historias copiose et diHgenter exponit. Itaque
Apollodorus, ut Sommer. monet , suo qui dicitur
stylo usus esset nullo. Quod vero uti in prosae
scriptore, neqiie ignobili illo, aegre ferendum
videri debeat, sic aha relicta nobis est via, qua et
haec dictionisdiversitasexcusaripossit, etejusin
nostris exemplis jejunitas et qua interdum la-
borat obscuritas. Etenim Epitome historiae my-
thicae ab Apollodoro eodera modo quo Chronica
versibus iambicis conscripta esse potuit, quos
seriores in prosam dissolverint. Hanc rationem
si ineamus, non offendit Apollodori orationem
(3) V. c. pa«ret?, pedes ; olsi;, oculi, I, 9, 2!, 1 ;
Acxgpov TrOp I, 9, 28 ; Xagpov xet[J.wva I, 9, 24; ttjv evav-
tiav (xoOaav |j,eXf{)5(3v 1 , 9, 25, I ; wXtdOev el? tov pu96v
j , 9, 1,4; wjyoi tou TcovToy I, 9, lo, 12.
pro re modo poeticum ornatum et altitudinem
spirare, modo ad vulgarem sermonem descen-
dere , nec quidquam impedit, quin ubique
magis compta fuerit quam in nostro prosario
contextu, neque cogimur, ut excerptorem sta-
tuamus, sed nonnisi hominem, qui poeticos nu-
meros dissolvens hiulcam et inaequabilem prosam
effecit, saepe obscuriorem, versus finem denique
admodum negligentem. Ac profecto non difficile
est in multis locis liberiores numeros iambicos
agnoscere et refingere.
Sed antequam cetera afferam, quae hanc sen-
tentiam commendent, videamus cujusnam operis
epitomen esse Bibliothecam viri docti opinati
sint. ^gius quidem eam putavit eundem librum
esse cum opere Ilepi ©ewv (4); contra Vossius,
Reinesius, Burmaiuius, Faber ejusdem operis
compendium habeie sese existimarunt. Non in-
cidissent in tantum errorem, si vel obiter inspe-
xissent, quae Photius de Ilepl 0ewv opere dicit,
et quae ex ipsis fragmentis comperta habemus
(cf. Galeum. 1. 1. p. 16). Aliam viam ingressus est
Clavierus. Censet ille numquam Apollodorum
composuisse librum, quem Bibliothecam inscri-
psisset, sed eum ex diversis nostri auctoris ope-
ribus De Diis, Navium Catalogo et Chronicis esse
conflatum. Quam conjecturam probare studet
loco Stephani v. Au[xri , ubi legitur : 'ATtoXXoSwpo?
7) 5 Xa TOUTOU l)CT£[J1.0p.£V0? * « TtjV Bl /COpaV £/OUCTl
Au[ji.aioi.)> Apparere inde dicit, Stephani tempo-
ribus epitomen ApoIIodori exstitisse, cui nomen
Bibliothecae ; locum ab ethnographo laudatum
pertinuisse ad libri tertii partem postremam
nunc deperditani. Photium enim dicere Biblio-
thecam contiuuisse nomina fluviorum, regionumj
populorum, urbium; quod quum in superstitem
operis partem non caderet, illam maxime par-
tem respici, ubi reditus Graecorum coloniaeque
ab iis deductae recensitae fuissent. Verum de hac
Clavieri conjectura idem fere mihi diceiidum esl
quod de illa Vossii rehquorumque. Nam si vir
doctus animo perpendisset, quae sit operum De
Diis, De Navium Catalogo, nec non Chronico-
rum natura et indoles, non fugisset eum, omnino
non potuisse fieri, ut talis liber, qualis est, quam
habemus, Bibliotheca, ex istis libris compone-
retur. Ac si vel concederem, quod non concedo,
materiam Bibliothecae omnem desumtam esse ex
(4) .(Egius in Epistol. ad Ursinum , postquam de operis
titulo » Jhbliotheca » lociitus erat, pergit : « Quod au-
tem sive de Dcorum origine librt Ires adjecerimus,
iiic, qui liujusce auctoris primi certe libri unam aut alte-
ram pageiiam vel ]ippientil)us occllis legerit, in sentcn-
tiam nosliam et manibus et pedibus eum iturum esse
scio. »
DE APOLLODORO.
XLI
diversis libris ab Apollodori manu profectis , ta-
men qimm rerum digestio et adornatio, quae in
ejusmodi opere non minima pars laboris est, alii
deberetur; sane non excerptum hic liber esset,
sed novum plane opus; neque Apollodori dici
potuisset, nisi eatenus, qiiatenus auctor id sub
Apollodori nomine venditasset. Plura ex hac
parte contra Clavieri sententiam possunt dis-
putari, quum simile quid in antiquitate, quan-
tum sciam , non reperiatur. Sed mittamus haec ,
quoniam sumto praecipuo, quo haec opinio niti-
tur, fulcro, Stephani locum dico, totum corruat
necessarium est. Nam quum loci cum libri notitia
a Stephano laudati plerique, uti par est, ex geo-
graphicis vel historicis Apollodori libris petiti
sint, atque revera horum exsliterit epitome, ut
infra demonstrare studebo, temeritatis crimen
non subterfugit, qui locum v. Au(ji.7) laudatum
ad mythologicum opus referre veUt, praesertim
quum ex fabuHs postrema parte libri tertii nar-
randis vix possis huic sententiae verisimilitudinis
speciem conciliare.
Ceterum Bibliothecae titulum non ab ipso
Apollodoro operi nostro inscriptum fuisse supra
jam indicavi. Idem censet Welckerus (de Cyclo,
p. 89), qui eum bene quidem quadrare dicit
cum iis quae in epigrammate initio commenta-
tionis nostrae apposito leguntur, sed hoc ipsum
suspicatur non epitomae, quam Photius legit,
sed majori Nostri operi mythologico propositum,
ex eoque Bibliothecae titulum effictum esse. Li-
ceat mihi ab hoc viri summi judicio meam sen-
tentiam sejungere. Nam prseterea quod, ut modo
dixi, nihil eorum, quae viri docti protulerunt ,
impediat, quominus ApoIIodorus librum scri-
pserit ejusdem fere ambitus, vel etiam minoris,
quam is, quem nunc habemus; alia sunt quae
aliam hujus tituli significationem suadeant. Ut
paucis eloquar quid sentiam, Bibliothecae titulus
pertinet non solum ad libros illos tres rerum
mythicanuTi, sed etiam ad Chronica, quae cum
illis in unum corpus conjuncta , universalem et
compendiariam historiam exhibuerunt, quae,
ut in Anaximenis opere, a theogonia exorsa ad
aequalem usque auctoris aetatem fuit perducta.
Ac quemadmodum hocce opus cum libris Dio-
dori comparandum est, sic etiam eandem habuit
inscriptionem. Ut ita statuam movet me locus
Photii supra excitatus. Quam enim ibi legimus
Bibliothecae descriptio tam confusa est, ut quo-
modo eam exiis, quae ipse ante oculos habuit,
eruere potuerit, ut ipse Welckerus fatetur, non
assequaris. Neque quisquam Photium hominem
tam levem dixerit, ut fingendi libidini indulgons
haec omnia ex epigrammatis verbis elicere co-
natus esset. Contra satis commode hujus loci
confusio explicatur, si statuanuis Photium non
solum epigramma illud in fronte operis legisse,
sed etiam aliam brevem quandam notitiam, (pise
ad Bibliothecam, qualem modo dixi , spectabat;
deinde vero, quum haec omnia referret ad eam
Bibliothecae partem, quam in suo volumine re-
perit,eum diversa in unum conglutinasse. Ita-
que si dicit Bibliothecam continuisse ovojjiaffia?
TTOTafxwv xai x.^^pwv xal eOvwv xal Tro^Xewv , auctor,
ex quo haec petita, procul dubio ad Chronica,
i. e. ad posteriorem Bibliothecaepartem respexit.
Ad eadem fortasse referenda sunt haec : Haa. xt
TOpl 6ewv xat -fipoiwv 6 xpo^^o? auxot? So;aCetv eSwxe,
ita ut sint : « Quse temporum ratione habita,
de diis et heroibus statuerint, vel : Quae de Deo-
rum heroumque aetate opinati sunt. » Obscurius
haec a Photio expressa, quoniam quid sibi vel-
lent, ipse non potuit perspicere. Ad eandem
Bibliothecam referendum videtur epigramma.
Primum ejus versum : alwvwv (sic lego cum Sal-
masio et Heynio pro atwvo?) (7TOipY)(jLa dcpu(j(7a(ji.evo?
(xtc' Ejjteio IlatSeir)? recte, puto, reddidit vetus
interpres: « Saeculorum seriem nostra si legeris
arte. » Heynius vertit : « Hauriens orbem vel
cyclum eruditionis antiquitatis. >■ Eodem modo
Welckerus 1. 1. jungit (y7reipv]fjta 7ratSeia<;, i. e. xu-
xXov TratSeuTixbv vel xuxXov tdTopia? itatSeuTix^^;,
sicuti Dionysius Samius decem libros tcTToptai;
TcatSeuTtx^? scripsit. Certius aliquid pronun-
tiare liceret, si quidem compertum haberemus
quid sibi vellent illa : [k^ xuxXiwv C^Tct TuoXuOpouv
(jziyov. De cycli Homerici auctoribus cogitari
nequit,ut recte monet Welckerus contra Casau-
bonum, Bentlejum, Heynium. Ipse dithyrambos
intelligi vult, quippe qui plus rerum mythica-
rum conlinerent quam carmina lyrica et elegiaca.
Vereor ut auctor epigrammatis ita distinxerit.
Equidem verbis xuxXiwv iroXuGpouv cxi/ov desi-
gnari suspicor xuxXov t(7Topixbv, i. e. opus histo-
rico -geographicum , quale fuerunt Chronica
Apollodori, Hellanici, Charonis. Ac si quidem
recte Polemo vocatur xuxXixb?, opusejus, quod
cyclum nominabant, non aliud esse potuit ac
■Ks.piriyr\(7i(; xoffjjttxTq. Neque verba 7roXuGpou<; (j-Ttyo?
in poemate refragantur, quominus de prosariis
scriptis intelligamus. Accedit quod sic demum
illud : eupi^(7et(; Iv i[io\ Tr(xv0' oax xo'(7(xoi; iyti non ad
solos mythos poetarumque figmenta restringen-
dum est. Neque tamen haec premo, quum bene
sciam quam vaga sint et incerta.
Ut vero seriores mythologicum Apollodori
opus cum Chronicis in unum conjungerent ,
XLII
sponte adduci debuerunt, si quidem utruiiique
versibus fuit conscriptum atque illud substitit
in Troicis leiriporibus, a quibus iisdem alterum,
teste Scymno Chio, cepit initium. Neque prae-
termittendum est Apollodorum in ordinandis
fabulis quam maxime respicere ad temporum
ordinem ipsisque narrationibus multa immiscere
chronologica (5). In Deucalionis et Inachi pro-
genie ordo est simplicissimus. Major rerum im-
plicatio reperitur in stirpibus Atlantis, ^aci,
Cecropis. Etenim postquam in posteritate Atlan-
tis prae ceteris Taygetae prosapiam usque ad
Helcnam exposuerat, ab Electra transit ad Tro-
janas fabulas, atque Ilii reges breviter recenset.
Tum subito convertit se ad jEaci stirpem eam-
que deducit usque ad Achillem cuntra Trojam
proficiscentcm. Deinde ad Cecropcm se conver-
tit, ejusque stirpem procul dubio usque ad Tliesei
filios enumeravit. Itaque vides omnia tendere ad
bellumTrojanum, magnumilludin mythologiaet
chronologia 7rapa7ryiY[xa ; et quae primo oculorum
obtuitu arbitrarie posita esse videntur, ex certo
animi consilio et decreto adornata apparent (6).
Quod vero a Thesei filiis ad celebratissimum illud
bellum progreditur, eo Atheniensem auctorem
agnoscis, qui eos, ut Welckerus monet, in libello
suo, eodem modo, quo in Lesche Athenarum
Polygnotns , insigniter extulisse videtur. Iderr
patriae gloriam augendi studium in aliis quoque
Apollodoreis deprehenditur (7).
(5) II, 5, 11, 1, priores decem labores Hercules absol-
vit b)\ |jLy)vi xai gxsaiv oxtw. — II, 4, 9, 5, Hercules octo-
decim annos natus leonemnecat. — III, 13, 8, 1 , Acliil-
les novem annos natus Lycomedae in custodiam datus.
I[ ,5, 11, 7, pestis novem annorum. — III, 5, 5, 4, Ly-
cus viginti annos regnat. — 1,9, 26, 6, Argonautai tov
TrdvTa TtXoOv £v teTTapo-i [XTial TeXeiwaavcEi;. — 1,9, 28, 2,
lason et Medea decem annos degunt Corintiii II , 6,
3, 5 : xa6' ov os xpovov eXd-rpeue (Hercules) Ttap' 'OjjiipdXv) ,
XeycTat t6v eTci KoXxou; ttXouv YevecrOai , xai ttjv tou KaXu-
Swviou xdirpoy Oi^pav , xai 0ri(7£a Tiapayevofxevov ex Tpoi^rj-
vo? Tov 'IdeiAov xa6apai. — III ,4,2,1, Cadmus cvtayTiv
servit, ^v 6c cviauTo? totc oxtw eTTi.— II, 1,3, l,laudan-
tur tastoris Ciironica. Paullo audacius Scaliger in Elenclio
Orat. Ciironol. dicit : « eam (Apollod. Bibliotliecam) to-
tam, si velimus, possumus xaTd yEved? in Clironicum
conjicere. »
(6) Cf. Welclier. \X. Delenda igitur in argumento libri
primi Plierecydis verba : Eojdem Apollodorus tractavit
... resecta esse.
(7) Galeusl.l.p. t9:«Primum Attica; regem cliroiiologi
aliarum gentium aftirmant fuisse Ogygem. Hoc Philocho-
rus in Attliide pro figmenlo liabuit. Philocliorum sequi-
turApollodorusHI, 13. ArgivihistoricideCererisadventu
quid senserint docet Pausan. lib. I; docet idem qua3 de
ea re diversa scripserint ol 'AOrivatoi xai oaa Ttapd toutoi;.
Cuni his eadem prorsus tradidit Apollodor. 1,5.» Alia
aljcrt Welclierus : HI, 14,|16, l Amphictyon, auctor con-
ciln Ampliictyonum , unus idemque est cuin rege Atlie-
DE APOLLODORO.
Ducit hoc ad fontes, ex quibus Apollodorus
mythologiam suam consarcinaverit. Qua in re
ita agere potuit, ut ipsa caimina epica duces
sibi seligeret. Ex hacWelckeri sententia carmina
se exciperent hunc in modum : libro primo :
Theogonia, Titanomachia, Gigautomachia, He-
roogonia (postquam Prometheum tamquam ge-
neris humani post diluvium reparatorem inter-
posuerat ) , Thebais , Corinthiaca ( Phrixus ,
Sisyphus), Melampodia, Argonautae (Corinthum
veniunt; quare Eumelum secutus esse videtur). —
Libro secundo : Phoronis (Phoroneus, Argo, lo),
Danais, Heraclea Pisandri, Minyas (i. e. Theba-
norum bellum contra Erginum , Minyarum re-
geni. V. A])oll. II, 4, 11), Ol/aliaq aXwat?, iEgi-
mius (cf. Welcker. p. 2G6). — Libro tertio : Europa,
CEdipodia, Epigoni, Hymnus in Mercuiium,
Cypria, bellum Trojanum usque ad Odysseam ,
Telegonia.
Sed quae est operis sui indoles, non id egit
Apollodorus ut ad antiquissimorum horum mo-
numentorum (8) auctoritatem totum se accom-
rnodaret, sed quaecumque e lyricis et tragicis
poematis (9) consilio suo inservire poterant, in
usus suos convertit. Atque plurima horum
omnium non tam ipse volumina illorum poeta-
rum pervolutando collegisse videtur, quam in
sua transtulisse ex logographorum et gramniati-
corum operibus, qui easdem res eadem, qua ipse
fecit, ratione tractaverant. Inter eos prae celeris
ante oculos habuit Pherecydem, Hellanicum
(quamquam is nusquam expresse laudatur) ct in
Herculis historia Herodorum (10).
narum. — Medea ^geo nubente Argonautarum fabulse
in Atticam historiam exeunt (lib. II, (in.) Helena pri-
mum rapitur a Tlieseo , ut liic virginitatis llorem decer-
pat. OEdipus Colonum fugit, ut apud Sophoclem et Euri-
pidem. — Adrastus Atlienas fugit ad aiamMisericordiaj,
a Tlieseo petiturus caesos sepeliendi facultatem.
(8) Nominantur : Thebais 1 , 8, 4 ; Alcmaeonis 1 , 8, 5,
8; Homerusl, 3, 5; H, 2, 1, 3; 11,3, 1, 6; III, 1, 1, 5;
111,5, 6, 2; NodTot II, 1, 4, 14; Hesiodus 1 , 8, 4 ; 1,9,
21,7; II, 1, 1, 7;in,8, 1, 1; H , 1, 3, I; H, 2, 2, 2; H,
3, 1,6; H,4, 2,7;HI, 5, 6, 2;IH, 6, 7, 5; 111,8,2,2;
111,9, 1,8;IH, 14,4, 2; Eumelus IH, 8, 2, 2; 111 ,9, 1,
1 ; III, 11,1,1; Asius III, 8, 2, 2; Cercops II , 1, 33 ;
II, 1, 4, 14 (utroque loco Cercopem Jlgimii auctoiem
intelligi censet Welcker. I.l. p. 266); Pisander 1 , 8, 5, 2 ;
Panyasis 1,5, 2; IH, 10, 3, 17; HI, 14, 4, 2; Naupactica
III, 10, 3, 12; ApoIloniusRhodiusl, 9,21, 8.
(9) Citantur : Stesichorus 111, 10, 3, 12 ; Pindarus II,
4, 2,7;TragiciH, 1,3, 1; H, 1,4, 14 ; H , 2, l,3;Euri-
pidesll, 1,4, 4;IH,6, 8, 2; 1H,7, 7, 2;HI,9, 2,8.
(10) Pherecydes : I, 5,2; 1,8, 5, 3; 1, 9, 19,6; H, 1,
3, 3;H,4, 8, 5;H, 5, 7, 2;Hl, 1, 1, 7;1H, 4, 1, 6.
IH,4, 2,3;III,6, 7, 3; IH, 8, 2, 2; IH, 12, 6, 8; Hero-
dorus : 1 , 9, 19, 3 ; III , 6, 2. V. O. Miiller. Dor. H, p.
464 sqq. Praeter hos laudantur : Acusilaus H, 1, 1, 7;
IH, 8, 1;H, 1, t,3;H, 2, 2,2; H,5, 7, 1; IH,4, 4, 2;
DE APOLLODORO.
XLIII
Ceterum non est, cur de virtutibus vel potius
vitiis hujus operis verba faciamus atque perstrin-
gamus perniciosum illud studium ex euhemeri-
slica de rebus mythicis statuendi ratione profe-
ctum , quo , neglecta inter fabularum naturam,
originem, aetatem distinctione , tnrbulenter et
temerarie omnia permiscentur. Tantum enim
abest ut cum Barthio medullam omnium mytho-
logiarum in Apollodori libello reperiamus, ut
nihil nobis praebere videatur nisi miseram fabu-
larum hiuc illinc corrasarum farraginem. Eo ma-
gis dolenda est fati iniquitas , quae effecit, ut
nemo hodie harum rerum studiosus Apollodori
opusculo carere possit.
Accedo ad alterum Apollodori opus, quod
Xpovixi vel Xpovtx'^ cruvTa^iC inscribitur. De eo
notitiam dat Scymnus Chius (V. fr. p. 435), qui
ad ejus imitalionem suam orbis terrarum de-
scriptionem composuit. Docet ille Apollodo-
rnm, narrationis initio facto a Trojae tempori-
bus, ordine chronologico tradidisse qnae per
annorum lo/jo decursum scitu digna accidissent.
Jam quum ex Apollodori calculo Troja capta sit
io83a. Chr., substitisse debet 01. iSg, i vel i/t4
a. Chr. , anno secundo Ptolemaei Euergetae II,
anno decimo Attali II Philadelphi, cui opus
simm auctor inscripsit. Legebantur in eo quae
spectant ad populorum migrationes , urbium
origines et excidia, Graecoruni barbarorumque
expeditiones, res terra marique gestas, pugnas,
fcedera, regum imperia, tyrannorum fata, vitas
virorum illustrium (i). Quae omnia breviter et
compendiose erant exposita, et, ut memoria fa-
cilius possent retineri, versibus iarabicis, libe-
rioribus illis, concepta (2).
Libri hujus operis laudantur quattuor, neque
plures, puto, fuerunt. Quorum primus perti-
nuisse videtur usque ad tempora belli Persici.
Id c6lhgo tum ex mentione Helori urbis, ad
quam a. 491 notissimum proelium commissum ,
tum ex commemoratione Miuntis , quae spectat
III, 11, 1;III, 15, 6, 5;m, 15, 22; Amelesagoras 111 ,
10, 3, 12; Philocrates 111 , 13, 8, 5; Dionysius (Scytobra-
chion, Mytilenaeus. V. Welcker. 1.1. p. 85) I, 9, 19, 7;
Demaratus et Asclepiades I, 9, 19, 7; 11, 1, 3, 3; III,
1, 2,6; Castorll, 1, 3, 1.
(1) Cf. Cic. ad Atticum XII, 23 : « Quibus consulibus
Carneades et ea legatio Romam venerit , scriptum est in
tuo Annali. Haec nunc qua;ro, quae causa fuerit, ... qui
eo tempore nobilis Epicureus fuerit Athenis, qui praefue-
rit liortis , qui eliam Athenis TioXmxol fuerint illustres :
quod te etiam ex Apollodori puto posse invenire. «
(2) Idem, puto, significare voiuit Suidas 1.1., ubi Apol-
lodorum tragiambos invenisse dicit, quamvis non satis
intelligam quomodo liberiores illos versus iambicos ^ra-
giambos appellare potuerit.
aut ad bellum Idnicum, aut ad historiam Themi-
stocHs. Libro secundo notata erant tempora belli
Peloponnesiaci et quae sequuntur usque ad regna
Philippi et Alexandri. Quod arguunt, nisi fallor,
urbes ex eo memoratae : Menae (01. 81, 4. V. Dio-
dor. XI, 78), Noae(Ol. 82,2. Diodor. XI, 91),
Hyccara a Nicia capta, Chaeronea (Ol. iio,3).
Qui restant duo libri reliquum temporis spatium
usque ad auctoris aetatem complectebantur.
Verura dinicultas quaedam oritur, quaj, si quid
video, ita est amovenda, ut Apollodorum non
solum metricam hancce chronologiam quattuor
libris scripsisse statuamus, sed etiam majus
quoddam opus, prosaria sine dubio oiatione
compositum, cujus illud, quodScymnussibiimi-
tandum sumsit , epitome fuerit vel compendium.
Nam quum Scymnus, cujus auctoritas in dubium
vocari nequit, Nostrum initium posuisse dicata
Trojae excidio , non liquet quomodo etiam res
antetrojanas commemoraverit. Sic v. c. eum
egisse videmus de setate Dionysi, Herculis,
jEsculapii, Dioscurorum (V. fr. 72). Sed haec,
dicas, perpauca fuerunt, quse tamquam minus
certa in procemio praemiserit. Quomodo autem
Apollodorus in opusculo, quale Scymnus descri-
bit , agere potuit, sicuti Alexander Polyhistor et
Berosus, de regibus Chaldaeorum, qui ante dilu-
vium regnarunt, deque illis JEgyptiorum, quo-
rum plus nonaginta enumeravit (V. fr. 70) ? Ar-
guunt haec epitomen, nefjue alia desunt, quae huic
nostrae sententise faveant. Etenim ipse ille Scy-
mnus Apollodori Chronica metrica dicit iravTtov
eTriTO(ji.:?)v twv yy^r;^ £tpv]a£va)v. Quod jam non ita
explicandum ut sit : Epitome omnium quae ab aliis
fusius enarrata sunt, quemadmodum geographus
de suo opusculo dicit : Ixtwv cTiopaSYiv l<TTopY)iji.£vtov
£v ETriTotxy; cot Ysypacpa : sed significant verba :
« Epitomen eorum, quae ipse Apollodorus inajori
opere prolixius exposuit. » Quocum optime qua-
drat illud Stephani (v. Au[ji.ti fr. 45) : 'ATToXXo^Scopoc
Ti 6 TQt TouTou £7nT£[xo'[ji.£vo(;. Verisimile est Stepha-
num epitomen intellexisse qua usus est Scyranus,
atque dubitasse utrum ea ipsius Apollodori esset
an alius.
Chronicorum fragmentis, relicto ordine ab
Heynio adoptato, subjecimus reliquias ex opere
Tri^ TOptoSo; vel IlEpl y^? vel IlEpirjviatsinscripto,
a veteribus, iniprimisa Stephano, servatas. Hunc
librum Apollodoro tribuit jam Vossius (De hist.
Gr. lib. III, p. 161). Movit eum locus Tzetzae
(Hist. III, 100, V. 8o5), ubi postquam Herculem
dixerat una navi ad Amazonas navigantem, ut
Hippolytaecingulum Admetae reportaret, Bebry-
ciam depopulatum esse, eaque donasse Lycum,
XLIV
qui deinde Thracicam civitatem in Herculis
honorem Heracleam nominasset, subjicit haec :
'O 'ATCoXXoSwpOi; qjiqffiv tauTriv Tirjv lcTTOptav,
T(j) TTEpi viQffwv, TioXewv xai Sykjlwv Se piSXtw
STEqjavo; 6 Bui^avTio; oO ypacpei Trepi TauTrii;,
nepi 6e 'HpaxXeiai; Se Ypdipet 1:7)1; Iv Tto llovxw.
Verum in aprico est verba Ttept vvitiov etc. non
pertinere ad Apollodorum, sed titulum esse xoiv
levixwv Stephani a Tzetza versus causa effictum,
antecedentia autem petita esse ex Apollodori
Bibliotheca. Quod sentiens Galeus (I. I. p. 5 1 ) opus
hocce certum esse et indubitatum Apollodori
foetum negavit, et in Stephani loco (v. 'OpSiTai
fr. 116), ubi 'ATToXXoSwpoi; Trepi 'AXeEavSpeiai; lau-
datur, Atheniensi nostro substituendum censuit
Apollonium Aphrodisiensem. «Atqui, Heynius
objicit, est locus Strabonis (XIV, p. ggS, B, fin.),
ubi de Apollodoro dicit : 6 Bk xal -/wpoYpacptav
l^eSwxev Iv xtojxtxw (JtsTpto, r^; TrepioSov e7rtYpa'|a<;.
Habemus hic expressis verbis laudatum ApoUo-
dori nostri opus chorographlcum r^i; TrepioSov
inscrij)tum, quod metro comico, pariter ac
chroribgraphiam ediderat. » Huic Strabonis loco
addere licet alios viginti fere exStephano, ubi
libri index est modo Trepl yr[(; , modo 7rept7iYy;at<;.
Quae omnia quamvis suadere videantur genui-
num esse hoc opus Apollodori, et a Chronicis
diversum , accuratius tamen rem perpendenti
plura sese offerunt, quae quominus usquequaque
in Heynii sententia acquiescamus impediant.
Primum enim quaeras, qui factum sit, ut Scy-
mnus periegesin conditurus ChronicaApoIlodori
imitanda sibi proposuerit, neque illud opus,
quod in eodem versabatur argumento, in quo
ipse elaborare decreverat. Deinde vero quum in
TreptYiYTiffei vel in y^? 7repto'Sto ante omnia res geo-
graphicae ordine quodam secundum situm terra-
rum describendarum memorari debeant, plane
non assequor quomodo hoc geographi officio
functus sit ApoIIodorus. Nam in eodem libro
secundo, cui fere omnia fragmenta libri nota in-
structa assignantur, et Indiae urbes recensentur
et Libyae et Thracise et Italiae nec non Iberige.
Itaque quum uno libro secundo omnis fere orbis
terrarum ab Indo ad Herculis usque columnas
perlustretur, nescio quid inesse potuerit libro
primo, quid relictum sit sequentibus, praesertim
si cum Heynio septem ad minimum hujus operis
libros fuisse existimaveris (3). Quae quum ita
sint, non vereor contendere, opus hoc geogra-
(3) Heynius enim fragm. 164 (ex Stephano. V. AiTat),
quamvis concederet posse id ad opus Ttepi vewv pertinere,
nialuit tamen ad periegesin reierre.
DE APOLLODORO.
phicum idem esse cum Chronicis. Nomina illa
urbium populorumque ex secundo Pcriegeseos
libro laudata majorem partem spectant ad ex-
peditiones Alexandri Magni, quae, ut paullo ante
posui, librosecundo Chronicorum erant narratae.
Sic memorantur Gaugamela (fr. io6);antea me-
morandae erant urbes ad Jjlgyptum et Libyam
pertinentes (Abyllae fr. 106, Ausesfr. io9,Nubae
fr. 11/4); posterius Indiae aliarumque Asiae remo-
tioris terrarum populi oppidaque, ut Mardi in
Hyrcania , Orbitae tSi? 'ATroXXoco^po; SeuTe'pto 7rep\
'AXe^avSpeta; , i. e. ubi de Alexandria agit ab
Alexandro condita (fr. 116), Oritae et Gedrosii
(fr. laa), Paropamisus (fr. 118). Fragm. iig de
HylHs et fragm. ii3 de Nasto urbe ad Philippi
historiam refero. Laus urbs (fr. 1 12) apte memo-
rari potuit ubi de Thuriis conditis agebatur. Ex
libro primo laudatur urbs Celtica, Massiliae colo-
nia,scilicet ex illa operis parte, ubi de Massilise
originibus auctor exposuit, sicuti ex altero libro
Fabia urbs Gallica a Fabio condita excitatur. —
Oportet igitur ApoIIodorum in Chronicis, quem-
admodum in Historiis fecit Hellanicus, quara
maxime respexisse ad res geographicas , ita ut
liber inscribi posset TrepioSo? yr^q, atque Scymnus
eum tamquam exemplum suum sibi seligeret.
Tum igitur Stephanus eundem librum modosub
hoc.modosubillo titulo laudasset.Quod siminus
placet, nihil refragor, quin statuas Chronica ex-
cerptorem nactum esse rerum geographicarum,
atque hunc indicare voluisse Stephanum verbis
supra allatis, ita ut ethnographus modo Chroni-
corum opus modo ejus epitonien laudet, pariter
ac Eustathius modo ipsum Stephanum excitat
modo ejus excerptorem (v. Westermann. praefat.
ad Stephan. p. XV).
Igitur, si antecedentia recte disputavi , res
conformanda erit hunc fere in modum : Scripsit
ApoIIodorus pedestri oratione majus Chronico-
rum opus, quod in exteriore adornatione non
multum differebat ab illo Castoris , Apollodori
paullo antiquioris. In eo non tantum Grsecorum,
sed etiam barbarorum historiam inde ab anti-
quissimis et vel antediluvianis temporibus ex
ordine chronologico exposuit. Ut vero Castor
atque alii chronographi majorum suorum ope-
rum fecerunt summaria (v. A. Mai ad Euseb. Ar-
men. p. 36),similiter Apollodorus quoque Chro-
nicorum suorum compendium scripsit metro
comico. Ineo, in juventutis, ut videtur, usum
composito, a Trojanis temporibus narrationis
initium posuit, quum antiquiora in barbarorum
historia aut minus cerla viderentur aut miaus
scitu digna; in rebus Graecis vero simili ratione
DE PHILISTO.
compendiaria jam exposita essent in metrico isto
compendio rerum mythicarum, quod nos in
prosam orationem solutum habeniussuperstitem.
Reliqua Apollodori opera satis habebo paucis
verbis recensuisse. Scripsit enim praeter ea, quae
jam attulimus : i) Opus Ilepi 6£aiv ad minimum
viginti quattuor librorum , iu quo deorum et
heroum naturam et qui de iis circumferebantur
mythos ex Stoicorum placitis modo allegoriarum
modo etymologiarum ope explicare conatus est.
Multa in eo legebantur de sacrorum etfestorum
originibus, de deorum epithetisquaeque huc spe-
ctant alia 2} Ilepi veSiv vel -Trepi veo).* xaTaXo-
You, i. e. commentarium duodecim librorum in
partem Ubri secundi Iliadis, ubi Graecorum Troja-
norumque copiae recensentur(4). In quo opere
plurima sua Noster hausisse dicitur ex Demetrio
Scepsio (Strabo YIII, p. 622, A : v. fr 169) et
Eratosthene (Strabo VII, p. 457, B: v. fr. iSy).
— 3) IIspl SwcppovoCji. e. commentarium in mimos
Sophronis. Quod opus divisum erat in to et<; av-
Spetoui; xal xb el? TOtji; Yuvatxeiou? (jtijji,ou?. — 4) Ilepi
' ETziyioipjj.ou Hbros decem (5) 5) Ilepi izu[i.oko-
ytwv. — 6) Ilepi Toiv 'AGvivyjctv eTaipwv. Laudatur
denique Apoliodorus Ilepi xpaT^po; fragm. 243,
ubi tamen nonnisi pars Etymologiarum in-
dicari videtur (6).
ANTIOCHUS.
Anliochus,Xenophanis fiHus, Syracusanus (7),
ffUYYpaipe^? TTavu ap/aioi; , ut Dionysius dicit ( A.
R. p. 10), neque tcov eTriTUy(^o'vTwv Tt? ouSe ve'wv,
ThucydidepauUoantiquiorfloruitcircaOl. 90(8).
Miro errore tenetur Strabo (X, c. 1), qui
eum Aristotele annis prope ducentis superio-
rem facit.
(^ondidit Antiochus tum ItaHae historiam
(4) Eustath. ad princip. lib. II lliad. : Aeyei Se xai (sc.
Porpliyrius) 6ti Tipoi; aXXou; xal 'ATioXXoSwpoi; 6 'A9?ivaro?
litpaY[j.aT£U(TaTO Ta Tiepl tou xaTaXoyou dptffTa ev SwSexa
PiSXioti;, MrivoYevyii; 6e ev Tpidi xatEixoat.
(.5) Porphyr. in Vita Plotini c. 24 : Mi[jir5ad(ji£vo? Sh
'AnoXXoowpov tov 'A6rivatov ... wv 6 (xev 'ETctyapjJiov tov
xa)[jLa)5oYpd<pov Eti; Sexa t6[jloui; (pepwv auv^yayev
(6) Ad fragm. 74 adde : Hieronym. Chron. p. loc :
« Agrippa apud Lathios regnante, Homerus in Grsecia
floruit , ut testatur Apollodorus grammaticus et Euphor-
bus (Ephorus?) historicus; ante urbem conditam annis
CXXII, et, utCornelius Nepos ait, ante Olymp. annis C."
Hieronymns in numeris errasse videtur.
(7) Ceterorum Antiocliorum recensum dat Fabric. Bibl.
Gr. T.IF, p. 354, et X, p. 504 sqq. Cf. Voss. de Hist.
Gr., ubi V. Indicem.
(8) V. Heyn. De fontib. Diodor. p. 85. Ukert Geogr.
Gr. etRom. vol. I, part; I, p. 84; Niebuhr. H. R. I, p.
27 ; Ga"ller. Prowmium de Scriplor. rerum Sicul. p. ViJI.
XLV
(TTaXta? oixta(ji.o'v Dionys. H. 1. I. Ilepi Trj? TTaXia?
auYYpafJ^H^a Strabo VI, p. 3gi) , tum SiciHae
(SixeXiwTiSa auYYpaip^lv Strabo X, c. 11).
Posterior novem libris comprehensa a CocaH
temporibus usque ad primum annum Darii No-
thi (01. 89, 1), adeoque ad medium Dionysii se-
nioris regnum desceudit (9),
Quemadmodum Antiochus eorum qui res Si-
culas scripserunt fuit antiquissimus, sic etiara
facile priuceps liaberi poterit. Opera ejus a
Thucydide atque ab Aristotele in rebus Sicu-
Hs cousulta esse pro certo fere affirmare Hcet
(V. Niebuhr. H. R. I,p. 27,406^41, i3i).Diodo-
rum haud paucaexeo mutuatum esse satisHquet,
etsi quaenara illa fuerint, quum Philistura quo-
que et Timaeura ante oculos haberet, plerumque
non potest dijudicari (10).
PHILISTUS.
PhiHstus Syracusanus, Archimenidae fiHus. Sic
Pausan. X, 23 et Plutarch. Nic. 19. Apud Sui-
dam legitur <[>tXtaTO? NauxpaTiTY); ^ iupaxouato?,
'Ap)(^wviSou uto?. Sed quum omnia, quae de Phi-
Hsto ille tradit, valde turbata sint, non dubitan-
dum est, etiara patris nomen vel auctoris culpa
vel librariorum negHgentia depravatum esse.
^gyptus patria eidera errori deberi videlur,
quo AtYuirTtaxwv xal Trepi NauxpaTei»? Hbri ad no-
strum historiciim referuntur. — Natus est 01. 86
vel 87. Plutarchus enim I. 1. Philistum rerum a
Gylippo in Siciiia gestarum SpaTrjv fuisse dicit.
Itaque 01, 91, 3, quo anno Gylippus Syracusas
venit, sive pugnando sive spectando noster rebiis
(9) Diodor. XII, 71 : Twv Se (juYYpa^^wv 'Avtioxo; 6
Supaxoucrto? Trjv TtiSv StxeXtxwv taTopiav eii; toutov tov dvt-
auTov (Isarchi annum,Ol.- 89, 1) xaxeffTpE^^ev , dp?d(i£\0(;
dTto KtoxdXou Tou Stxavwv paatXew; , ev piSXioti; Ivvea.
(10) Fragmentis adde: Syncell. p. 364 ed. Dindorf.: 'Av-
Tioxo; OE 6 Supaxoato? xat 7ip6 Tptoixwv ^yjat Ty]v 'Pto[xriv
EXTiaOat , paatXEuovTo; MopyYiTOi; 'iTaXtac omo TdpavTO? d)(pt
IIoaei5ci)vta<; [ietoc tov TrpwTov Xeyo^iEvov 'iTaXov (iaatXEa xa-
TayEyyipaxoTa. Pra?terea Antiochus Syracusanus laudatur
apud Theodoretin Cur. Gr. afiect. p. 115, quem locum,
quum liber ad manus non sit , exscribere nequeo. Antio-
chi denique nomen Vossius De hist. Gr. 1.1. restituendum
putat apud Feslum p. 266, 23 ed. Odofr. Miiller., ubi sic :
« Antigonus , ItaUcce historice scriptor, ait , Rhmnum
quendam nomine, Jove conceptum , urbem condidisse
in Palatio Romce eique dedisse nomen. » Ad haec
O. Miiller.: « Antigonus , idem qui a Dionys.Hal. I, 8 et
Plutarch. Romul. 17 laudatur, sed alius, puto, ac Cary-
stius. » Cf. Niebuhr. H. R. T. I, p. 142, not. 77. — An-
tlochus ille in Plierecydis fr. 101 citatus sine dul)io non
est Syracusanus noster, sed Ttepi twv xaTd uoXtv [jtu9tx(Sv
auctor, cujus mentio fit apud Ptolem. Hephaest. V, 9 et
Pliot. Bibl. cod. 190
DE PHILISTO.
XLVI
interfuerit, ad adultam fere aetatem jam perve-
nisse pulandus est. Clarius hoc elucet ex narra-
tione Diodori XIII, 91. Etenim quum post
Agrigentum a Hamilcare eversum Dionysius,
Hermocratis filius, duces res Carthaginiensibus
prodidisse dictitaret, et populum ad supplicium
de illis sumendum instigans ne praestitutum a
lege tempus exspectarent, sed continuo pcenas
infligerent, exhortaretur, magistratus eum tam-
quam pacis turbatorem secundum leges multa-
runt. Verum Philistus , vir opibus maxime pol-
lens, multam pro eo exsolvit, quaeque anirao
concepisset, edisserere jussit, addens se, licet
per tolum illidiem multam irrogaturi essent, ar-
gentum pro ipso expensurum. Haec incidunt in
01. g'i, 3. Tum igitur Philistum, ut re familiari
ad libitum uli et coram populo loqui posset,
plus viginti annis natum fuisse omnino est ne-
Gessarium.
Quem magistrum habuerit non constat. Sevi-
nus quidem [Mem. dc 1'Jcad. des belles-lettres),
tom. XIII, p. 2) eum Isocratis discipulum fuisse
intelligi vult ex Cic. de Orat. II, aa, ubi * Ecce
tibi, inquit, exortus est Isocrates magister isto-
rum omnium, cujus e ludo tamquam ex equo
Trojano innumeri principes exierunt, sed eorum
partim in pompa, partim in acie illustres esse
voluerunt. Itaque et illi, Theopompus, Ephorus,
Philistus, Naucrates, multique alii naturis diffe-
runt, voluntate autem sunt similes inter sese, et
niagistri. » Sed ne dicam quam parum hoc ve-
rimile sit propter Isocratis aetatem paucis dum-
taxat annis Philisto majoris, et propter id quod
de tempore quo ludum aperuerit ex Pseudo-
Plutarcho (Vit. X orat. p. 672) compertum ha-
bemus;alius exstat apud Ciceronem (deOrat.
II, i3)Iocus, ubi diserte Philistus ab Isocratis
discipulis discernitur. « Hunc, inquit, consecutus
est Syracusius Philistus, qui, quum Dionysii ty-
ranni familiarissiinus esset, otium suum con-
sumsit in historia scribenda , maximeque Thu-
cydidem est, sicut mihi videtur, imitatus. Postea
vero, ex clarissima quasi rhetoris officina, duo
|)raestantes ingenio, Theopompus et Ephorus,
ab Isocrate magistro impulsi se ad historiam
contulerunt : caussas omnino nunquam attige-
runt. » Quse res Gcellerum commovit, ut in priori
loco pro Philistus restituendum censeret Phili-
sriis. Idque verum esse eo libentius largieris ,
quo frequentior est apud veteres horum nomi-
num confusio. Intelligendus est autem Philiscus
aiilesius, Isocratis auditor, Timaei historici prae-
ceptor (Suidas Tt;j.aio<;\ qui praetervitam Lysiae,
etiam T£xvy,v ^r,xopixYiv composuit ab eodem
Suida per errorem historico nostro tributam.
— Alius Philisto magister a Suida datur Evenus,
poeta elegiacus. Quod jam per se non admoduni
probabile, temporum computatione labefacta-
tur. Nam quum duo sint Eveni Parii, elegiaci
poetae (Eratosthen. ap. Harp. s. v. Eurjvo?), quo-
runi alter 01. i38 vixit, alter vero, si fides ha-
benda Maximo Tyrio (Dissertat. 38, p, 449 ed.
sec. Davis. ), Socratem artem poeticam docuit ,
neuter Philisti magister esse potuit. Diversa Sui-
das confudisse videtur.
Itaque quum de juvenilibus Philisti studiis
certius omniuonihil compertum habeamus, pri-
mum quod indubitata antiquitatis fide pronun-
tiare licet, illud est quod supra ex Diodoro
a|)posuimus, nempe fuisse Philistum Dionysii
senioris fautorcm , eumque opibus suis et consi-
liis ad adipiscendam tyrannidem haud minimum
adjuvisse. Nec minus is ne in adversis rebus ty-
rannus de salute sua desperaret , constantia
animi et firmitate effecit. Nam ubi vix firmato
imperio Syracusani arma in tyrannum conver-
terunt ac in tantas eum angustias redegerunt,
ut, omni spe tuendi principatus abjecta, ex
amicis qusereret, quo pacto non prorsus inglo-
riosam tyrannidis abdicatiouem faceret, Heloris
respondit : pulcrum sepulturae ornatum esse ty-
rannidem , Polyxenus consuluit , ut velocissimo
equo conscenso intra Carthaginiensium fines se
auferret; at Philistus, Te decet, inquit, non ci-
tato equo ex dominatu avolare, sed vel cruribus
tractum reniti. Atque hanc sententiam tyrannus
amplexus est. Sic Diodor. XIV, 8 ex Timaeo;
idem vero responsum alio loco (XX, 78), ex
ipsius, ut videtur, Philisti historia Megacli datur.
Cf. Plutarch. Dion. 35. Utcunque sit, auctorem
nostrum tyrannicorum morum amicum fuisse
tum aliunde constat, tum intelligitur ex loco
Plutarchi (Dion. c. 11), quem, quum simul se-
quentia Philisti fata narret, liceat adscribere.
'O Y^p Sri ^iXkjtoc, ait, i\ oi^-/r^<; te Trj TupavviSi
xa8t<7Ta[X£vri xpo6u|jLOTaTOV lauTov TrapiV/e, xat t-)iv
axpav St£cpuXa^£, cppoupapycov Itti ttoXuv /povov. 'Hv
Se Xoyo;, 0)? xai -zr^ [X7]Tpi TrXrjCria^oi tou 7rp£a6uT£-
pou Aiovuaiou, tou Tupavvou [x^ TtavTaTraatv ayvoouv-
TO?. 'EiTEi §£ A£TtTivr|i; EX yuvatxo?, •^v StacpGEtpac;
IxEpw ffuvotxouaav £CT"^£, Y£VO[Jt£vwv auTW Suotv Gu-
YaT£po)v, Triv £T£pav eSojxe Ot)^t(7TCj), jJLV)S£ cppaca^;
TTpot; Atovufftov • opYK^GsU £X£tvoi; tviv jjlev •■(u^oux.oi.
Tou Aetctivou Siqaa; Iv TTESati; xaGEtp^E, tov 8z ^t-
XiaTov £^YiXa(T£ 2;iX£Xta(;(Ol. 98,4), ^uYo'vTa Trapit
^Evoui; Ttva? £t? tov 'ASptav • otcou xai Sox£i t^ TrXeiffTa
cuvGEivat Tr)? iffTopia? (7yoXa!^o)v (cf. Plut. De exil.
p. 637 Steph., p. 6o5 Wechel.). Ou Yap £Travr,XQ£,
DE PHILISTO.
XLVH
Tou Trpeofiuxepou ^wvxoi;, aXXi (jLeTotTJiv exeivou Te-
XeuTVj waTrep etpriTai, xaTTiYayEv auTOV 6 Trpo?
Aiojva Twv oXXtov cp0o'vo?, ux; auToii; Te (xaXXov im-
TT^Setov ovTa xat tyj TupavviSt peSatoTepov.
Plutarcho assentitur Cornelius Nep. in Dion.
c. 3, ubi « Quumque Dion, ait, non desineret
obsecrare Dionysium, ut Platonem Athenis ar-
cesseret et ejus consiHis uteretur, ille, qui in
ahqua re vellet patrem imitari, morem ei gessit,
eodemque tempore (Ol. io3, 2) Philistum hi-
storicum Syracusas reduxit, hominem amicum
non magis tyranno quam tyrannidi. Sed de hoc
in meo libro plura sunt exposita, qui de histo-
ricis conscriptus est. » Cf. Plutarch. De exilio,
p. 637. Aliter rem efformavit Diodor. XV, 7. Is
enim ad 01. io3, i, Dionysium dicit propter
poemalum suorum desptctum et exsibilationem
in summum incidisse mcerorem , et ad extremum
eo moestitise et insaniae processisse, ut necessa-
riorum multos falsis criminibus oneratos necas-
set, nec paucos misisset in exilium. Inter hos
fuisse Leptinen fratrem et Philistum, qui prae-
clara saepenumero tyranno in bellis commoda
praestitisset : eos in Italiam fugisse Thurios ,
magnumque favorem adeptos cum tyfanno de-
inceps id ipsum rogante in gratiam rediisse , et
non modo in civitatem Syracusarum, sed etiani
in prislinum benevolentiae et dignitatis locum
restitutos esse, Ne tamen in hac narrationum
diversitate Diodoriim Plutarcho veriora tradere
putes, id praecipue obstat, quod Plutarchus
omnia sua hausisse sese fatetur ex Timonide,
qui Dionem in Siciliam secutus rebus, quas nar-
ravit, oculatus testis interfuerat. Quam impa-
tienter vero Philistus exilium tulerit, quemad-
modum ad reditum efiiciendum vilem Dionysii
adulatorem se praebuerit, patct ex Plutarcho (1)
et Pausania (2). In patriam tandem reversus
Dioni et Platoni, quorum consiliis Dionysium
regi videbat, acerrimus exstitit adversarius, ac
fracta horum virorum auctoritate priorem rerimi
conditionem reducere studuit. Nec criminationes
caruerunt eventu. Nam Dio patria pulsus, Plato
Athenas reversus est (V. Platon. Epistol. III,
p. 67 1 , ubi pro uTTo *I)iXt(7Tt5ou cum Sevino re-
(1) Plutaich. Timol. 15 : "Qctte [lot crujxgdXXovTt TouTOt;
Toti: <I'tXi(TTOU (pwvd? , fi; d<p(r,(Tt Ttepl twv AETrxtvou Ouyoftepwv
oXo^upOfj evoc , WQ ex [xeydXwv dyaOwv twv Tr,!; rupavviSo; eti;
TaTceivriv diptYtJievwv SiatTav, ipatveffOat 6pr,vouc yuvaixi?
dXa6d<TTpouc xal uop^upai; xai xpuata ttoOouctyic.
(2) Pausan. 1 , c. 13, § B ; 'AvSpt ydp paatXet ouvovTa
dviYXY) TTdfTo ec x^^P'^ cruYYpd^eiv • et Ss xal 4>tXtcrT0<; atxiav
Stxaiav etVriopsv , ir.tlni^oiv Tr)v ev Supaxoutrat? xd9o6ov ,
dTioxpu^jaaOat twv Aiovuctiou tA dvofftwTaTa , ^ttou uoXXr,
Ye 'lepwvujjia) ffUYYvwari.
stituendura est utco <[>tXt(iT0u). Sed 01. io5, 4,
Dion cum exigua manu ad restituendam patriae
libertatem in Siciiiam appellit, urbes ad eura
ultro deficiunt, ipsae Syracusae denique ab eo
occupantur. Dionysius, qui sub id tempus ad
Cauloniam in Italia morabatur, PhilisUim, exer-
citus ducem, circa Adriam tum versantem, cum
classe arcessit, utque recto cursu Syracusas petat
injungit (Diodor. XYI, 9-11; Plutarch. Dion,
c. 25, 35). Philistus igitur accurrit, et primum
quidem Leontinos, qui desciverant a Dionysio,
invadit. Noctu furtim moenia ingressus partem
urbis occupat, sed a Syracusanis suppetias fe-
rentibns Leontinorum oppido exturbatur. In-
terim Heraclides a Dione et Syracusanis classi
praefectus e Poloponneso rediit. Contra hunc
Philistus , summus classis praetor a Dionysio
creatus, triremibus sexaginta pugnam navalem
cum Syracusanis, navium numero haud inferio-
ribus, suscepit. Acre tum proelium conseritur;
in quo sua primum virtute Philistus praevalebat.
Sed ab hostibus tandem circumventus, quum
Syracusani id summo studio agerent ut impe-
ratorem vivum caperent, ille, ut vitaret quae in
captivos committi solent probra et cruciatus,
mortem sibi conscivit, postqiiam maximum sui
usum tyrannis praebuisset, fideiissimumque eo-
rum amicum se declarasset. Syracusani victores
dilaniatum Philisti corpus per totam urbem
traxerunt et insepultum denique abjecerunt.
Sic Diodorus ; ubi vero postrema magis in
honorem Philisti, quara ex veritate adornata
esse patet ex Timonide apud Plutarch. (Dion. 35),
qui vivum dicit Philistum in manus hostium in-
cidisse iisque fuisse ludibrio. Cum Timonide
facit etiara Tzetzes (Hist. X, 83o sq.). Contra
turpiter lapsus est Suidas, qui eum in pugna
contra Poenos cecidisse refert. Incidunt haec in
Ol. 106, I. Jam igitur, si Philistum, quo tempore
Gylippus in Siciliam venit, viginti circiter annos
habuisse statuamus, efficitur eum septuagena-
riura , Ye'povTa y)5y) , ut Plutarchus dicit 1. 1. , diera
obiisse supremum,
His subjicio locos nonnullos vett. scriptorum,
quibus indolis morumque nostri auctoris imago
potest quisque sibi adumbrare. Dionysius Hal.
Tom. II, p. i3i, 21, Philistum ostendere dicit
•;^6o'; Te xoXaxtxbv xai [j.txpoXdYOv. Ideni p. 70, 8
(tom V, p. 427, Reiske), OtXtaTo;, .lit , (ji.i[ji.r,Tii<;
euTt ©ouxuSioou e^oi tou 7)0ou?* to [xev yap IXcuGepov
xai cppov7)[xaTOi; [/.eaTo'v • touto Se GepaTOUTtxbv t^c
Tupavviov xat aXXoiv TtXeove^ta?. Quare Timaeus, ut
Plutarchus (Dion. 36) ait,oux aSixov XaSwv Trpo-
cpafftv Ty)v uTrip t5)<; TupavvtSo? tou OiXiotou (jTTOuS-Jiv
XLViu DE PHILISTO.
jca\ iriffTiv, e[XTri7rXaTai xwv xax' auTOu pXaffcpy,[xiwv ,
& Tou? (JI.EV dSixri^svTa? tote <7UYYVt«)aTo'v ewTiv taw?
(^^pi TTJc Ei? dvatffOriTOv 6pYr)i; yaXsuo^? y^^^''^^°"'
Tob? S' u(7T£pov ffUYYpotf ovTa? Tot TrETrpaYfJtEva xat tw
(xiv pioi [jf^ XuTtriOevTai; auTOU , tco 8k loyM XP''^!^^'~
vou?, •^ oo^a TrapaiTEtTat p.'^ [xe6' uSpew?, [i.r5S£ [jteTa
pWf/.oXo)(ia(; oveiSt^etv Tot? au[jL<popdi;' Jjv ouSev oLiziyei
xat Tov (xptffTOv dvSpwv Ix vr/Tfi [i.eTaff^£iv. Deinde
vero Ephorum reprehendit, quod Philistum
laudaverit , ti; , xaiTrep wv SetvoTaToc; dStxoi; 7rp(x-
Y[Jtaffi xai TcovYipoK ^Gefftv euffyr^[ji.ova; aiTta^; Trept-
6aXeiv , xai X^syou; eyovTa^; xo'ff[jiov e^eupetv , auTOi;
auTOV ou SuvaTat TrtxvTa [jiri)(^avo)[ji.evoi; e^eXeffGat Trji;
Ypaiy^^;, &<; ou cptXoTupavvo'TaTo; dvGpojTctov y^voito,
xai [jL(xXtffTa TrdvTtov del ^riXwffa? xai Gau[ji.dffai; Tpu-
©rjv xat Suva[jtiv xat TrXouTOu? xai Ya^toui; tou? twv
Tupdvvojv. 'AXX^ Y^'? ^tXtffTOU 6 [x7]T£ Tic 7rpd^£t(;
£7ratvwv , [JLV^Te Td? ■zdya.ci oveiSiCojv e[jLiji.£XeffTaTO(;.
De scriptis Philisti Suidas : 4>tXtffxo?, y\ <I>i-
XiffTo; 2upaxouffto(; •... eYpa^jiie StxeXtxd • IffTi 0£ Td
7rpb(; "EXXriva; auTOiq Trpa)(_6£VTa Stacpo'pw(;. Kai Fe-
veaXoYiav • Tcept ^otvixr];, xal dXXa Tivd 7r£pi tt^c,
vT^ffou StxeXtai;. Deinde : <I>tXiffTO(; NauxpaTiTrj^; ^
2upaxouffiO(; • ... ffuveTa^e Se iv/yr^y 'PrjToptxriv, Ai-
YUTTTiaxot £V StSXioti; i6', 2tx£Xtxd ev ptSXiote ta',
Trpb; Tbv Tptxdpavov X()yov, 7r£pi NauxpdTew?, Trepi
Atovuffiou Tou Tupdvvou j3t€Xia c;' , 7repi Trj^; AtYu-
TTTiwv GeoXoYta^; piQta y'» Ari[ji.riYopta(; • xat dXXa
Tivd- 7r£pi AiSuri^; xai Dupta^;. Diversorum scripla
a Suida commixta esse exlra dubitationem posi-
tum est. A veteribus Sicihae tantum et Dionysii
historia, ac praeterea nihil PhiUsto assignatur. De
arte oratoria Hber, ut supra vidimus, ad Phili-
scum Milesium pertinet; ad eundem aucto-
rem, quod jam Ruhnkenius (Histor. orat. Gr.
p. LXXXIII) perspexit, Conciones refeiendae
sunt. Opus 7r£pl f^otvi'xr,<; tribuendum videtur
Phihno Agrigentino, qui primi belli Punici hi-
storiam scripsit atque faciUime cum PhiUsto con-
fundi potuit. Quod ad reliqua Phihsti opera,
quum nonnisi Suidae testimonio tot nominibus
suspecto in notitiam nostram venerint, supinam
potius lexicographi negligentiam accusemus,
quam temporis, quod nuUi eorum pepercerit,
injuriam.
Historiae Siculae in duas partes erant divisae,
quarum akera septem Ubris plus quam octin-
gentos annos complexa, exordio facto inde ab
antiquissimis SiciUae temporibus, ad 01. 98, 3 ad
captumque Agrigenlum deducta est ; aUera, ubi
prior substiterat incipiens, Ubris quattuor res a
Dionysio seniore gestas usque ad mortem ejus
(01. io3, 2) enarravit. Diodor. XIII, io3. His
tamquam tertiampartem addere licet opus, in quo
duobus libris res Dionysii junioris per quintjue
annosusquead 01. io4, 2,persecutuse8t.Diodor.
XV, 89. Etenim tredecim hos libros unum tantum
quodanimodo corpus effecisse inde apparet, quod
Stephan. Byz. vocc. 'ApSE^Xr; et KpaffTo'(; librum
tredecimum laudat. Potuisse tamen etiam singu-
las partes tamquam singularia opera discernido-
cemur a Cic. II. Ep. ad Quintum fratr. 1 3. « Utros
ejus (Philisti) habuerisIibros(duo enimsuntcor-
pora), an utrosque, nescio. Me magis de Diony-
sio delectat. « Cf. Dionys. Hal. t. II, p. 131,17:
At7]prix£ historiam suam £i(; £7rtYpacpd(; ouo, 7repi
HtxeXta^; [jl^v t^v 7rpoTepav e7rtYpd(f wv , 7rept Aiovu-
ffiou oe TTjv iTepav , effTt Bk [Jtfa ■ xat touto yvoi/i^; av
dTrb Tou TeXoui; t^? 2itx£Xtx%. Neuter libros de
Dionysio juniori memorat , quos neque Diodor.
XV, 94 in computum suum refert. Quare haec
pars, omnino minus cognita, serius tandem raa-
jori illi operi adjuncta esse videtur. Ex his vero
facile inteIIigiturSuidam,ubiresSicuIas undecim
libris conscriplas esse dicit, primam et secundam
totius operis partem, ubi Dionysii historiae sex
libros assigiiat, secundam et tertiam partem in
unum collegisse.
Ralionem, qua res narratae in singulos li-
bros dispertitae fuerint, ex fragmentis quot su-
persunt Goellerus constituit hanc : « Res Cocali,
ait, Philistus narravit primo libro SicuIoi'um.
Ibidem recensum egit populorum, qui antiquitus
in Sicilia consederunt. V. Diodor. V, 2-6. Se-
cundo libro de coloniis Graecanicis dixit, quae
in Sicilia conditae sunt. Cf. Thuc. VI, 2-6; Strabo
VI, p. 409 Am. Tertio libro, ut mihi quidem
videtur, progressus est ad regnum Gelonis; ra-
tionem exposuit, qua imperium sibi paravit;
reliquas res a rege clarissimo per septem annos
gestas tractavit. V. Diodor. IX. Haec ad spatium
temporis pertinent inde ab Ol. 72, 2 ad Ol.
75, 3. Quartus liber fortasse comprehendit regna
Hieronis Thrasybulique. Diodor. XI, 38-68. 01.
75, 3; 78, 3. Tum quinto libro aggressus est
tempora Siciliae florenlissima post libertatem Sy-
racusis vindicatam expulsosque tyrannos. Ine-
rant, puto, etiam bella cum Siculis et Ducetio
gesta; excidium Agrigenti. Diodor. XI, 67, 68;
XII, 82. 01. 78,3; 91, I. Sextus deinde liber,
quo Thucydidis vestigia legit (teste Theone Pro-
gymn. p. 9 Heins.: Tbv 'ATTtxbv oXov 7r()X£(jL0v ev toii;
^txeXtxoTi; ex tou ©ouxuStoou ^eTevrivo/^e , et Plutar
cho Nic. c. 1 : *Ai; youv ©ouxuSiSrii; l^viveYxe xai fl>i-
XiffToi; ^rpdEeii; , It^^i TrapeXGelv oux effTt , fjtdXtffTd ^f
§■)) Tbv Tp()7rov xat Tr,v StdOeffiv tou dvSpb(; (Niciae sc.)
U7tb 7roXXwv xai (j.£YdXwv TraQtov xaXuTrTO^JLEvrjv 7re-
pt£/ouffa<;, e7riSpa(xwv ^paj^ew^;, xai Std twv dvaY-
DE TIMtEO.
XLIX
xaiojv .... Tr£ir£ipa[xai auvaYaY^iv) continebat hi-
storiam belli Attici. Diod. XII, 82 ; XIII, 33. 01.
91, i;9i, A. Septimus denique liber tempora
Dioclis Syracusanorum legislatoris continere
poterat cum parte belli Punici ab Hamilcare
gesti. Diodor. XIII, 34-96. 01. 92 , i ; 93, 3. —
Hinc incipiunt res Dionysii senioris, quattuor
libris exposilae. Quorum primo, ni fallor, inde
a capto Agrigento caussas et initia regni Dio-
nysii, maximeque apparatum bcllicum contia
Carthaginienses exposuit. Diod. XIII, 91-108.
01. 93, 3; 93, 4. Hinc ad pacem cum Carthagi-
niensibus initam , et firmatuni a Dionysio prin-
cipatum naturalis fransitus fuit libro secundo.
Diodor. XIII, 108; XIV, 10. 01. ^3, 4; 9/n 2.
Tertio libro videtur enarrasse bellum Punicum
secundum. Diod. XIV, 14-76- O'- 94, *; 9^, i-
Qiuirto libro bello Punico tertio et Rhegino,
Dionysii obitu et pompa funebri descriptis les
tyranni ad exitum perduxit. Diodor. XIV, 76;
XV, 74. 01. 96, i; io3, I.»
Sequuntur libri duo Dionysii junioris histo-
riam inde ab 01. io3, 1, quo anno regnum susce-
pit, ad 01. 104, 2 complexi. Retractavit eam et
ad fiiiem perduxit Athanas Syracusanus. Diod.
XV, 94. Quam ne ipse Philistus ulterius piose-
queretur, nec fortasse illis ipsis, quae jam coni-
posuerat, summam manum admoveret, morte
impeditus est. Quod ei ridicule sane crimini
vertit Dionys. Hal. tom. V, p. 4^7 ed. Reisk.
In scribendi genere Philistum ad Thucydidis
maxime exemplum sese conformasse unanimis
est veterum scriptorum cousensus. Itaque aj)ud
Ciceronem (II Ep. ad Quint. fratr. i3) audit:
« Siculus ille capitalis, creber, acutus, brevis,
paene pusillus Thucydides. « (Cf. Rrut. c. 85; de
Orat II, i3), etapudQuinctil. Institut.orat.X, 1:
« Imitator Thucydidis, et ut multo infirmior, ita
aliquatenus lucidior. » Quod uberius exponit
Dionys. Hal. tom. V, p. 4^7 et VI, p. 779 sqq.
ed. Reisk. Philistus, ait, ad Thucydidem niagis
accessisse videtur et ejus exemplo formam ora-
tionis ornasse. Neque enim argumentum sumsit
nimis vagum, verum unum , idque uni loco ad-
strictum. Ordine vero optimo historiam non ad-
ornavit, sed obscuro, et quem summa cum diffi-
cultate animo conse(|ui possis , ac sane longe
pejore quam Thucydides. Res etiam alienas hi-
storiae suae inserere noluit, sed in uno argumento
permanet (cf. Theon. Progymnast. p. 44 Heins.).
Dictione utitur inusitata quidem, sed minus
obscura et affectata quam illa Thucydidis, atque
rotunda, densa, acri, contentiosa. Non tamen
eandem elegantiam et majestatem, nec eadem
PROLEGOHENA IN HISTORICOS.
pondera, affectus et figuras habet. (Interdum
vero orationera Philisti grandem et sublimem
esse testatur Longin. c. 40.) Nimis gravis saepe
et uniformis est, nec ulla periodi ejus jucundi-
tate conditae (cujus rei praeclarum sane exem-
plum proponit fragm. 8). In describendis locis,
navalibus pugnis et constitutionibus urbium
perexilis est atque depressus, nec oratio rei am-
plitudini respondet, Idem de ejus concionibus
valet. At naturali quadam oris suavitate prseditus
est, et prudens et ad veras et serias caussaruni
actiones Thucydide magis idoneus. Idem Diony-
sius VI, p. 767, Philistum cum Herodoto, Thu-
cydide, Xenophonte et Tlieopompo componens
dicit : TOUTOu; Ixxpivto tou? avSpaq £11; [xi[xyi<7iv im-
TTjSEtoTaTOui;. Ceterum Philistus iu Alexandrinum
historicorum canonem non est receptus. Atque
jam raultum ante Ciceronis aetatera non placuisse
obscuram illam Philisti orationem declarat Cic.
Brut. c. 17 : « Jam vero Origines Catonis quem
florem, aut quod lumen eloquentiae non habent?
Amatores huic desunt, sicuti multis jam ante
saeculis et Philisto Syracusio et ipsi Thucydidi.
Nara ut horura concisis sententiis, inlerdum
etiam non satis apertis [cum brevitate tum nimio
acumine], officit Theopompus elatione atque al-
titudine orationis suae : quod idem Lysiae Demo-
sthenes : sic Catonis luminibus obstruxit baec
posteriorum quasi exaggerata altius oratio. « —
Iniquum Timaei de historico nostro judicium,
cpopTtxov xat t§io)T7]v eum dicentis, nec non tTjV
<[>t)itaTou StaXsxTOV euOuveiv aggressi perstiingit
Plutarch. Nic. c. i. Nil curabis Timaei raaledi-
centiam, quum legas apud Plutarch. Alex. c. 8,
in tanto apud veteres Nostri historias honore
fuisse, ut eas una cum Euripide, Sophocle,
iEschylo Harpalus Alexandro suo raitteret in
Persiara.
TIM^US.
Tiraaeus Tauromenita (1 ) patre usus est Andro-
(1) Suidas : Tt[xaioc, 'AvSpojxaxo^J » TaupojAevCxYii; • 8v
'A6ir)vatoi 'ETTiTifAatov wvofjLaaav • <I>iXtcrxou [xa6r|T)^i; tou Mi«
XiQfftou* •itapa)v©(i,a(TTO 6s touto, Sia t6 TtoXXa £iiiTi[jiav' xal
rpaofTuXXsxTpta §£, Stde to ta TU)(6vTa avaypdygiv. 'Eypaij/Ev
'jTaXtxdt xal StxsXtxdev piSXtoi? ri'. 'EXXy)vixd xal ZtxeXixd.
SuXXoyyiV ^yjTopixwv d9opjj,a)v PigXta $y). 'OXu[ji,7ttovtxa; , >^
Xpovtxd 7tpa|i6ta Reliqua exscripta sunt e Diodor.
Exc. Vales. tom. IX, p. 279 etPolyb. XII, 23. — Idenj :
Ttixato? 6 lCTToptx6c ... eypail/e uept Supta? xal twv auTrj;
7t6Xeti)v xat pao-tXewv, pv6Xia y'.
Prffiter Tauromenitara apud vett. scriptt. memorantur:
I. Timceus Locrus, de quo ceitius nihil compertiim
d
DE TIM^O.
macho illo, qui opibus animique nobilitate ex-
cellens Naxios urbe a Dionysio excisa deturba-
tos congregavit, iisque in Tauromenio oppido
recens condito (Ol. 96, i) novas sedes constituit
(01. io5, 3. Diodor.XVI, 7 coll. XIV, 59). Qno
anno Timaeus in lucem editus sit, disertis verbis
indicat nemo. Quiim vero annosnatus nonaginta
sex ( Lucian. Macrob. cap. 22, p. 127 Bip. )
diem obiisse dicatur, ac historiae ejus usque ad
01. 129, 1 a. Chr. 264 perductae fuerint (2), fato
defunctus videtur circa 01. 1 3 1 , vel paullo post
a. Chr. 256, ideoque natales ejus referendae
sunt ad 01. 107 ; a. Chr. 352. Magistrum habuit,
ut Suidas testatur, Philiscum Milesium, disci-
pulum Isocratis. Ceterum de vita ejus nihil fere
compertum habemus, nisi illud, eum ab Aga-
thocle patria pulsum migrasse Athenas. Quod
equidem retulerim ad 01. 117, 3, a. Chr. 3 10,
quo tempore Agathocles post cladem ad Hime-
habemus. Qui ei tribuitur liber Tcepl Trj; xou xofffAoy
•^yriQ nihil est nisi Platonis dialogi , qui Timajus inscri-
bitur, compendium (v. Tennemann. Syst. d. Plat. Philos.
vol. I, p. 93 sq.). Idem ■Vitam Pythagora; scripsisse dici-
tur. Cujus rei fides quum in uno Suidse testimonio posita
sit, nec usquam Locrus auctor diseite memoretur, veri-
simile est fragmenta , qu£B de Pytiiagora ex Tima^o lau-
dantur, referenda esse ad Timaeum Siculum , qui in rebus
Italicis de Pythagora non potuit non disserere. — 2. Ti-
mceus Crotontata et Timceus Parius , Pytliagorei (v.
lambiich. V. Pythag. cap. extr. ; Clemens Alex. Strom.
p. 604; Tlieodoret. II Tlierapeut. p. 36. Cf. Fabric.
Bibl. tom. VI.p. 544.) — 3. Timceus Cyzicenus,V\&-
tonis discipulus. Sic Demochares ap. Athenaeum (XI, 15,
p. 509, A Casaub.). Verum Diogen. Laerl. III, 46, Ti-
molaum, non Timajum Cyzicenum inter Platonis disci-
pulos enumerat. Itaque alterutrum nomen depravatum
videtur. Aliunde de Tima;oquodam Cyziceno nil constat,
nisi forte Neanthes Cyzicenus , sicuti Tima;us Philisci
discipulus, qui 'EXXr,vixa scripsit el Ttept twv xaxi TtoXiv
(jL'j9txdiv , nec non itcpi IlTjOayoptxwv (in quo opere quem-
admodum Timseus ineptam illam de Empedoclis XoyoxXo-
7r£ta fabulam narravit :v. Karsten. de Empedocle); et
quem, siculi Timaeum, propter levitatem Polemo avtt-
ypaipai!; suis peistrinxit , ob ingenii et rerum tractatarum
cum Timaio ejusque historiis similitudinem appellatus
est Tima;us Cyzicenus , quod nomen deinde cum illo Ti-
molai facillime potuit confundi. Eodem plane modo
Ruhnkenius ad Rutil. Lup. I , p. 26, Hegesiam oratorem
propter suum ineptiarum studium cum Timaeo confu-
sumesse dicit. — 4. Timceus, junior quidam, sophista,
quiadGentianumscripsitLexicon Platonicum (v. Ruhnk.
praefat. ad Timsei Lex. p. XII, sqq.). Ad eundem Ruhn-
kenius peitinere censet ouXXoyv^v ^nxoptxwv a^opfAwv,
quam Suidas historico Siculo attribuit. — 5. Timceus
mathematicus memoratur a Plinio H. N. V, 9; XVI,
22; II, 8. Ad hunc Goeller. referendum suspicatur fr.
25 de Hyadibus. — 6. Tima;us historicus , qui de me-
dicina metallica scripsit in Plin. Ind. lib. XXXIII et
cap. 3 ejusdem libri, nemo aiius quam Siculus noster
esse videtur. V. fragm. 22.
(2) Polyb. ) , 5, 1 : 'r7ro6iri<T6[j.£ea xa.\iTfic, apxrlv tv)? ^i-
ram exercitum in Africam transducturus, ne per
absentiam suam res novas molirentur Syracu-
sani, nec ipse pecuniae inopia laboraret, opulen-
tiorum opes sub variis praetextibus confiscavit,
atque urbem ab omnibus, quos a se alienos vi-
deret, caedibus et exiliis expurgare studuit (Dio-
dor. XX, 4). In horum numero fuisse videtur
etiam Timaeus , qui itaque aetatis anno quadra-
gesimo secundo, relictis Syracusis, in literatissi-
mam Athenarum urbem sese contulit, ubi, sicut
ipse dicit (3), quinquaginta continenter annos
hospes versatus est. Prseciaro hoc otio gaudens
totum se dedit studiis historicis, ac postquam
ingentem materiam undique congesserat, pro-
vectiore jam aetate ad operum suorum composi-
tionem se accinxit (4). Jam si vera sunt, quae de
exilii tempore dixi, necessario inde sequitur 01.
i3o, i,a. Chr. 260, Timaeum Athenas paullo ante
ab Antigono caplas reliquisse. Igitur Taurome-
niumvel, quodmalim,Syracusasredierit. Testem
rei affero locum ipsius Timaei modo laudatum (3),
unde clare elucet scripta haec esse post reditum
ex exilio. Atque quum verba Polybius petita
dicat ex libro trigesimo quarto, ubi, ut infra de-
monstrare studebo, Agathoclis historiam expo-
suit, haud temere statuam majorem historiarum
partem usque ad postremas res Agathoclis Athe-
nis, verum Pyrrhi historiam, quam seorsum edi-
tam scimus, in Sicilia post reditum ex exilio esse
conscriptam.
De scriptis Timcei. — Siciliae historia , quam
Timaeus memoriae prodidit, initio facto inde ab
antiquissimis temporibus deducta est usque ad
01. 129, ubi Polybius suorum comnientariorum
posuit exordium(5). Quot libros continuerit ac-
curatius definiri nequit , ampliorem tamen fuisse
opere Polybiano pro certo licet affirmare (6).
Neque minus asserere potes, ut Philisti, sic etiam
Timaei historias in plures partes fuisse divisas,
quas tamquam singularia opera consideraveris.
Hinc explicandus est Suidas, qui Timaeum scri-
6X0U TYlv TrpwTT.v 5ia6x(7iv i\ 'iTaXta? 'Pwtiaiwv aurif) 6'
EffTt (nivex^i!; [j.£v toT? acp' wv Ttjiatoi; a7i£Xnr£ , ittTrret 5i
xaTa TYjv EvdTYiv xat elxoffT^iv Ttpoi; TaT; IxaTov 'OXu(X7tta5a.
(3) Polyb. XII , 25, i : n£VTr,xovTa (tuvexw? ett] 5taTpi-
«j/a; 'A8Tivri(rt ?£vtT£u(j)v xat 7t(i(7r)? 6(j.oXoyou|i£va); a^tetpoc
EyEvoiAriv 7toX£[xtx-^; XP^^«?- Contra Polyb. ibid. 25, d :
a^toxaetffa; yiip 'A6r;vri<Ttv (tx£56v etti 7t£VTT;xovTa. Cf.
XII, 28,6.
(4) In exilio Timaeum bistoriam suam condidisse dicit
etiam Plutarch. De Exil. p. 605 Wechel.
(5) Polyb. I, 5, 1, verbis paulo ante exscriptis.
(6) Quod vero minime concludi potest , sicut Gfeller.
fecit, exPoIyb. III, 32, ubi omuino non sermo est de
Timffii historiis.
DE TIMiEO.
LI
psisse ait Italica et Sicula libris octo, deinde
Hellenica et Siciila. Hae partium sunt inscriptio-
nes, quarum complures sine dubio fuerunt hodie
ignoratae. Nam praeter id, quod quinque libri
postremi Agathoclis res gestas comprehenderint,
de ceconomia libri certioris quidquam non tradi-
tur. Verum si fragrnenta perhistraveris, quibus
libri notitia addita est , facih negotio eruere
hcet : magnum iUud Siculoium opus in duas
partes fuisse divisum, quarum utraque in plura
capita distincta erat; atque titulos a Suida ser-
vatos primis duarum illarum partium capitibus
fuisse inscriptos. Itaque primum caput prioris
partis inscriptum erat 'iTaXixa xal SixaXixa, octo
libris antiquiorem Siciliae historiam exhibens
cum rebus Italicis arctissimo vinculo conjun-
ctam. Primumcaputalterius partis in fronte ha-
bebattitulum StxeXix^ixai^EXXrivixa, atque illud
tempus complectebatur, quo Atheniensium in
Siciliam expeditiones factae sunt. Igitur Timaei
operi idem prorsus accidit quod Periegesi Heca-
taei, In utroque prima tantum majorum partium
capita nominatim laudantur, de ceteris altum
silentium. Facile quidem capitum denominatio-
nes excogitari possent, sed quum haec omnia
fingendi arbitrio relicta sint, nolo in iis morari.
Ne tamen citius qiiam cogitatius meam de
Timaei operis adornatione sententiam deprom-
psisse videar, ipsorum fragmentorum praesidio
utar, unde pateat, aptam rerum ex Timaei histo-
riis traditarum dispositionem omnino nullam
inveniri posse , nisi phires earum partes statiias
a veteribiis esse distinctas. Igitur ex libro secundo
citatur fragmentum de Gelonis tutoribus((r. 83).
Quod initio fere historiarum positum jam per se
offendit , multo magis vero quod aliunde elucet
de Gelone sernionem fuisse libro decimo, ex quo
(fr. 85) pugiia ad Helorum commemoratur. Ita-
que quum sciamus primam historiae partem vel
caput octo libris constitisse, facile estintelligere,
qui factum sit, ut de eodem Gelone Timaeus dis-
seruisse dicatur libro secundo et decinio. Nimi-
rum inde ab nono libro nonnulli novam libro-
rum seriem statiieriint, ideoque librum secundiim
dixerunt, qui aliis erat liber decimus. Quae quuni
ita sint, eliam quod de Empedocle senatum mille
virorum Agrigenti antiquante affertur ex libro
primo vel secundo (nam parum accurate Dio-
genes loqiiitur), haud credideris ex primo totius
operis, sed ex nono (ubi fr. 8i Enipedoclis ciim
Pythagora compositi mentio fit) vel ex decimo
repetitum esse. Eodem modo de morte Empedo-
clis laudatur liber quartus (fr. 98). Porro ex lihro
decimo tertio citatur fragmenlum (io5) deLaide
Hyccaris capta bello Peloponnesiaco. Vides hoc
ad alteram totius operis partem pertinere. Poly-
bius denique(XIF, i5, o) Hermocratis orationem
in conventu Siciilorum habitam legi dicit libro
vicesimo primo , idemque (XII, 16) ad eundem
librum refert Timoleontis ad milites exhortatio-
nem. Quas res tanto temporis spatio sejunctas
ex diversis operum partibus memorari, vix est
quod moneam. — His adjungam alium Polybii
locuin (XII, 26, e), ubi postquam de ostentatione
Timaei in coloniarum et urbium conditarum de-
scriptione locutus erat, pergit ita : Ou p.riv aXX'
3t irXEtOJ XpOVOV ffUVTpaCp£VT£<; TOlt; TOUTOU TCpOJTOt?
u7rop.«v][ji.aatv, £V ol? at twv 7rpo£tprj[jt.£vo)v eiat auvTa-
^et?, OTav a7ra<7av auvTa^a[ji.£vto TrjV uTTEpSoXV tti?
£7raYY£Xt'a<; airoTrttJTEuaojat, xaTOiTdt ti<; auToic aiToStt-
XVU7] Tov Tt[ji.atov, ev oT? 7rtxpo'TaTo'<; iaTt xaTot twv
TzikoLq , auTOV £vo)(^ov ovTa , xa6a7r£p ■?i[i.£ti; (xpTiox; £7r\
Tojv Aoxpwv xai Twv £^vi<; Trapa^raiovTa <7uv£iTT'ir](ia[ji.7iv,
Sua£piO£<;YtvovTat... Aonrov Bsio ^rpay^jiaTtxov «utou
[jt£po<; T^? tffTopt'a<;, Ix TravTOJV c7UYX£iijt.£vov t(ov (X[7.ap-
Tri[jt.(XT<«)v.. — Ex quibus satis intelligitur Polybium
duas operis partes distinguere , nequetamen , ut
Siiidas fecisse videri potest, octo tantum libros
priori parti tribuisse, quum c]uae deLocris Timaeus
contra Aristotelem disputavit, ad nonum librum
pertineant. Quot fuerinthujuspartis libri, accu-
ratius quidem dici nequit, sed quoniam liber de-
cimus octavus expresse laudatur (fr. 94), si vi-
ginti fuisse statuas, a vero non multum aberis.
Altera pars multo longior erat. A Suida citatur
liber tricesimus octavus. Itaque quadraginta
numeraveris usque ad res Agathoclis quinque
libris compreheusas. His accedit Pyrrhi historia,
cujus ambitum ignoramus. Audacior aliquis for-
tasse dicat Suidae verba : "EYpa-jiE 7r£pi 2uptai; xal
Twv auTr,<; ■KokzM^ xat paatXiojv ^tSXta y' misere
corrupta esse in iisque latere Pyrrhi Epirotarum
regis bellum. Nam neque ullum fragmentum
occurrit, quod ad hos de Syria libros referri
possit, nec omnino intelligitur quomodo Siciliae
historiae quamvis multis a re proposita alienis
refert* tam prolixam hujus regionis descriptio-
nem inserere potuerit, nec denique alius Timaeus,
cui tale scriptum tribuamus, in notitiam nostrain
pervenit. Jam si calculos subducas, totum Timaei
opus compositum foret libris sexaginta octo. To-
tidem vero libris, eodem Suida auclore, Timasus
scripsisse dicitur auXXoYviv ^riTOpixwv a'.pop[jLO)v.
Quas Nostro abjudicandas esse videns Ruhnke-
niiis, easreferendascensetadTimaeumSophistain.
Mirum tamen tantae molis librum nusquam alias
memorari. Quare sententia mea eo inclinat, ut
Suidae verba de historico Timaei opere intelli-
d.
UT
genda putein, quod propter indolem suam seve-
rior quidam Tauromenitae censor auXXoY^Jiv ^v)to-
pixwv dcpop[ji.wv appellavcrit. Conjecturis haec ni-
tuntur, quas tamen rei natnra videtur excusare.
Redeo ad operis divisionem. Quse utruni ab
ipso auctore, an a serioris aevi horainibus facta
sit diflicile est dijudicatu. Singulas quidem partes
non separatim a Timaeo editas esse, sed, exce-
ptisjlibris qui de Pyrrho egerunt,unum corpus
effecisse «irgumento est locus Ciceronis in Epist.
V, 12, ubi «Deesse mihi nolui, inquit, quin te
(Luccejum historicum) admonerem, ut cogitares,
conjunctene malles cum reliquis rebus nostra
contexere, an, ut multi Graeci fecerunt, Calli-
sthenos Trojanum bellum , Timaeus Pyrrhi , Po-
lybiiis Nuixuintinum , qui omnes a perpetuis suis
historiis ea, quae dixi, bella separaverunt : tu
quoque item civilemconjurationem ab hostilibus
externisque bellis sejungeres. » Adde Dionys.
Hal. Ant. Rom. p. 5, 26 : IIpwTOv [xiv, ^iaa xol^iI
ciSevai, T^v 'PwijLaix^^v dpyaioXoyiav eTTiopaijLOVToi;
'IcpojvufjLOu Tou KapSiavou auYYpa=p£wi; , ev ty) Trepi
Twv iTTiYOVtov TrpaY[Ji.(iTeia* eTreiTa TtjJi.aiou tou 2ixe-
XiwTOU, Tot (xev ap'/ouoL twv tCTopiwv Iv Taie xoivat?
tffTopiai? dcpTjYTQfrajJLevou , tou? Se Trpb<; IIup^ov tov
'HTretpwT7]V TtoXefxou? •£?(; tSiav xaTaj^^ojpiaavTO? Troa-
YfxaTetav x. t. X. Itaque probabile est Timaeum
librosSiculorum continua serie numerasse, post-
ea vero partes ingentis hujus operis sejuncte
editas esse, ideoque exstitisse plures hbrorum
ordlnes. Dubitari adeo potest, num ab omnibus
eadem operis divisio observata sit. Etenim Poly-
bius Hermocratis orationem laudat ex libro vi-
cesimo primo, qni ex nostra adornatione perti-
net ad primos libros partis secundae. Putari igitur
posset Polybius non interrupto ordine libros
numcrare. Sed hoc quominus statuamus, vetat
illud, -quod Timseum libro vicesimo primo de
Timoleonte egisse dicit inter duas operis partes
distinguens. Restat ut contendas priori loco Po-
lybium libros continua serie numerasse, altero
minus. Sed quae deTimoIeonte ex libro vicesimo
primo traduntur, omnino non quadrant cum ea
librorum indicatione, quam ab aliis auctoribus
acceptam habemus (v. ad fr. i34). Horum ratio-
nes si sequimur, quae Polybius libro XXI assi-
gnat, multo post commemorari debebant. Nec
probabiliter suspicari licet libri notam deprava-
tam esse, quod eandem reperimus duobus locis
longe separatis (XII, 12 et 26). Quaenumeri con-
stantia non redolet errorem librarii. Non video
igitur quomodo hanc difficultatem solvas, nisi
Polybium statuas secundae partisexordium fecisse
non a prima, sed a secunda Atheniensium in
DE TIM^O.
Siciliam expeditione. Quae quum ex nostro calcnlo
inde a libro decimo usque ad decimum quartum
enarrata videatur, sequitur Polybii librum vice-
simum primum respondere nostro libro Irigesimo
primo, quilibri numerus aptissimus. Eadem igitur
ratione fragm. i34 secundum Polybium ex libro
trigesimo quarto depromtum apud nos pertinet
ad librum quadragesimum quartum, ubi Sicula
Timaei ad finem vergebant. Atque huic loco
optime convenit argumentum. Nempe excusare
sese Tiniieus studet, quod, quum eundem locum
per quintjuaginta annos continenter habitaverit,
usus bellici non admodum peritus sit.
His proemissis, res quas in singulis libris Ti-
maeus tractaverit, quantum ejus propter frag-
mentorum raritatem fieripotest, paullo accura-
tius adumbremus. Liber primus , ut res ipsa mo-
net, de Siciliae natura et forma (fr. 1) egit, de
Sicanis, indigenis ut Timaeus contendit, de Sicu-
lis denique ex Italia advenis. Quorum historiam
altius repetens antiquissimas res Italicas uberius
exponendi sponte sese obtulit occasio. His prae-
missa et intexta erant mythica de Cerere et
Daphni, prae ceteris vero quae ad geographicas
rationes fabulae spectant, Argonautarum dico et
Herculis expeditiones,nec non Diomedis in Ita-
liam adventum. Cum hoc cohaerent de Dauniis
narrationes (fr. 14, i^j). De Etruscis libro primo
sermonem fuisse expressis verbis dicit Athenaeus
(fr. 18). Quibuscum conjuncta sunt quae de Tro-
jana Romanorum origine deque Romae urbis in-
cunabulis afferuntur (fr. 21). Subjeci deLibyaet
Carthagine, eodem quoRomaanno condita, frag-
menta; jure dubitaveris ha?c in primo libro tra-
ctata esse, sed certiore librorum indicio prorsus
caremus. — Secundus liber item versabatur in
rebus geographicis et maxime (juidem in descri-
bendis Ligurum, Celtorum Iberorumque terris,
in quorum populorum mores et instituta multum
se inquisivisse ipse Timaeus ait prooemio libri
sexti. Jam quum de his populis non nisi in pri-
mis historiae libris sermo institui potuerit, ac
fragmentum de Corsica insula (fr. 2B) nominatim
libro secundo adscribatur, cetera quoque quae
ad has regiones spectant eidem libro licet vindi-
care. Nec in illis quidem Timaeus se continuisse
videtur, sed omnino hoc libro eadem et eodem
fere ordine narravit quae Diodorus libro quinto,
quem totum paene ex Timaeo expressum puto,
quamquam fontem auctor plerumque non indi-
cat, imo, primo capite male artificiosus celare
studet. Itaque huc retuli quae pertinent ad Corsi-
cam (26), Sardiniam (fr. 27-29), Baleares (fr. 3o,
3i), Miclim et Basileam insulas (fr. 32-34) , Ibe-
DE TIM^O.
LIII
riam et Galiiam {35-4o),Eridanum (fr. 4 1), Cher-
sonesum Hyllicam (fr. /»2), Argyrinos in Epiro
(fr. 43, quod vero etiam in libris de Pyrrho legi
potuit), Cretatn (fr. 44-46).
Postquam sic magnam Timaeus orbis terrarum
partem perhistraverat, ad rem propositani, Sici-
h?e et Syracusarum historiam, propius accessisse
videtur. Etenim quum de Corinthiis libro tertio
verba facta esse videamus (fr. 48), probabile est
Timaeum in eodem narrasse Syracusas subArchia
deductas. Quare hic posui quae de Arethusa et
Alpheo fabulae exstant, atque quae tempopum
ordine huc referre licet de fundatione Corcyrae
(53-54). — Liber quartus et quintus , qui praeter
Syracusarum urbis primordia de ceteris Graeco-
rum in Italia et Sicilia coloniis exponere debe-
bant, penitus interierunt. Ac plura sine dubio
de coloniis ItaUcis servata haberemus, nisi etiani
Diodori libri, ubi de his prae ceteris sermo erat,
maximam partem intercidissent. Nam vel pauca
illa, quae Excerptis Vaticanis ad cognitionem
nostram pervenere , satis luculenter ostendunt
Diodorum in his ad Timaei maxime auctoritatem
sese accommodasse. — E libro sexto unum frag-
mentum perduravit de Callicyriis : hoc igitur ad
illud tempus spectat , quo servi isti et clientes
Geomoros expeilere et ochlocraticam civitatis
formam constituere moliebantur. — Liber septi-
rnus multa habebat de Sybari, quse urbs tum in
divitiarum fastigio summa gaudebat potentia
(58-63). Etiam Graeclae conditionem belloMedico
commotae attigisse saltem debet (S^). — Liber
octams nusquam memoratur.
Inde a libro nono nova pars incipit fortasse
simpliciter inscripta SixeXixa, quia, quum in
antecedentibus Timaeus omuium fere populorum
historiasperscripsisset, jam coarctata scena totus
versatus esse videtur in rebus Siculis, quae inde
a Gelonis et Theronis regnis largam praebebant
scribendi materiam. Nihilominus quae ex libro
nono fragmenta citantur, omnia spectantad ori-
gines Locrorum, ita ut alia potius omniahistori-
cus noster egisse videatur quam id quod modo
proposuimus. Verum si reputaveris omnem tunc
temporis Syracusarum historiam positam esse in
motibus illis, quibus servi atque plebs summum
sibi imperium vindicare studebant; ac totam de
Locrorum originibiis qiiaestionem inde profectam
videri , quod Aristoteles hanc civitatem ex servis
et fugitivis conflatam fuisse asseveraverat, facile
est intellectu.quomodo a Syracusarum historia ex
more suo Timaeus ad Locros evagari potuerit.
Igitur huc pertinent fragmenta de Locrorum
primordiis (66-69), de Aristotele insulse traducto
(70-76), de Pythagora qusque sectatoribus (77-
81), quae postrema si non omnia, nonnulla certe
in hoc excursu legebautur. — Sequentes libri
Hippocratis, Gelonis et Theronis tyrannorum
historiam complectebantur; et libro decimo qui-
dem narratio perducta erat minimum usque ad
pugnam qua ad Helorura Hippocrates vicit Sy-
racusanos (circa OI. 7*, i, fr. 85). Libro unde-
cimo haud dubie traditum erat quomodo Gelo
patriae tyrannidem adeptus esset; libro duodecimo
quemadmodum, reductis Geomoris, Syracusarum
urbe potitus eam munire et augere studeret.
Libro decimo tertio agebatur de Graecorum ad
Gelonem legatione (01. 74, 4> f''. 87), quam mul-
tis Timaeum persecutum scimus. — Libro decimo
quarto Gelonis et Theronis ad Himeram victoria
celebrata est (OI. 7^,1, fr. 89). Ex reliquis hujus
partis libris, qui Siciliae historiam usque ad 01.
88 complectebantur, quum duo tantum de Em-
pedocle fragmenta cuin librorum notitia nobis
servata sint, rerum distributionem ne conjectura
quidem assequaris.
Altera operis pars , Sicula et Hellenica inscri-
pta, exorsavidetur a Syracusanorum bellocontra
Leontinos, qui (Ol. 88, 2) Gorgiam oratoreni ad
implorandum auxilium miserunt Athenas. Qua
occasione ut Diodorus (XII, 53) hujus eloquen-
tiaeindolem describit, sic Timaeum {(uoque ube-
rius de hac re disseruisse fragmento ^5 indicatur.
Ceterum si unum locum praeclarum sane excepe-
ris (fr. 96), omnia fere, quae ad hoc bellum per-
tinent,periere.Secundam expeditionem Athenien-
sium in Siciliam (01. 91, 2) narrasse videtur a
libro decimo usque ad XIV. Sequiturbellum Car-
thaginiense (OI. 92, 3), quod ex Tiraaeo in sua
transtulit Diodorus (XIII,54 sqq.). Atque priraa
belli pars , Selinuntis oppugnatio et excidium
(cujus infortunii descriptio colore rhetorico apud
Diodorura distincta quararaaxime prodit Timae-
um), deinde Himerae devastatio (01.92,4) con-
tinebantur libro decimo quarto (fr. 108 sq.). Liber
decimus quintus enarrabat Hermocratis ex exilio
reversi in Carthaginiensium agros excursiones
ac novara expeditionem Hamilcaris et Himilconis
(01. 93, 3, fr. 110). Totara vira Carthaginienses
in Agrigentura converterunt. Qua data occasione
raultura fuisse Tiraaeura in describendis Agrigen-
tinorum urbe et agris eoruraque divitiis et lu-
xuria, patet ex Diodoro (XIII, 81-84 ; v. fr. 111-
II 4). Urbs capta et a Poenis eversa. In praeda
Carthaginem missa insignis fuit taurusPhalaridis,
de quo vide Timaei sententiam fr. 116-118. —
Haec Siculorum clades viam ad tyrannidera pate-
fecit Dionysio seniori; cujus historiam sicuti
nv
Philistus quattuor libris , inde a decimo sexto us-
que ad vicesimnm comprehendisse videtur (01.
3, 3-io3, I ; V. fr. 1 16-120). De Dionysio juni-
ori unum fragraentum (127) exstat iibro vicesimo
secundo disertis verbis adscriptum. Quse sequun-
tur res a Dione et Timoleonfe gestas admodum
prolixe a Timaeo ( qucm prater Theopompum
etiam Plutarchus ante oculos habuit) expo-
sitas esse ex Polybio licet augurari; verum
parca tantum fragmina quaedam ad nos transna-
tarunt, ita ut de relingenda Hbrorum dispositione
prorsus sit desperandum. Hoc tamen mihi jure
quodam sumere videor, Timoleontis de Poenis vi-
ctoriam(Ol. iio, i;v. fr. i3Zi)narratamesse libro
tricesimo primo. In sequentibus sermoneminsti-
tuit auctor de ceteris ejus rebus gestis, de novis
quas Syracusanis scripsit legibus deque floren-
tissima quae inde subsecuta est Siciliae condi-
tione. His absolutis, Siciliae tranquillitas otium
fecit Timaeo ad res alienas aberrandi. Accura-
tiora quidem afferri non possunt, sed si ex reli-
quiis conclusionem facere licet, multa in hac
opeiis parte narravit de rebus Graecorum et
Alexandri ; deque horum temporum scriptoribus
qua solet acerbitate tulit judicium (fr. i36-i43).
— Quinque libri postremi Agathoclis historiam
tradiderunt (fr. i[\[\-i^^).
Quae de Pyrrhi in Italia et Sicilia bello Timaeus
conscripserat , uno fragmento (i5i) excepto,
perdita sunt omnia.
PraeterSiculaNostercomposuissedicitur'OXy[jL-
iriovixai; , quos Suidas appellat ^(^povix^ ■Trpa-
^iSia. Argumentum hujus operis, quod fortasse
historiis intextum erat, docet Polybius (*).
Nempe Spartanorum ephoros a prima institu-
tione cum eorundem regibus, archontes Atticos
et sacerdotes Junonis Argivae cum Olympiorum
victoribus contulit.
Jam quae Timaei fides et auctoritas sit inqui-
renti amplam disputandi materiam praebent ea,
quae de auctore nostro dicit Polybius, acerrimus
ejus adversarius. Plura adhuc de hac re comperta
haberemus, si aetatem tulissentlstri etPolemonis
irpo? Tiixaiov avTtypacpat. Nos vero pro consilio
nostro et instituti ratione satis habebimus summa
rerum capita contra Timaeum prolatarum paucis
verbis indicasse. Igitur quibusnam praesidiis in-
structus Timaeus ad historiam conscribendam
(*) Polyb. XII , 1 1 : 'O yap xa; auyxptffeti; 7rotoO[X£vo?
otvexaOev twv eipopwv Tipo; tou; paatXeti; -zohc, hi Aaxeoat-
(Jtovt, xal xoxic, (JpxovTai; tou; 'AOrivYifjt xat xdts tepeiai; Ta;
£v 'ApYct TtapagdXXtov upi; tou; 'OXufXTttovixa; , xat Tot;
aiJtapTtai; twv TtoXecov Ttept Tot; avaYpaya? Ta; toOtwv e^e-
/.iyxwv, Tiap» Tpt|i,Yivov dxoOtra; t6 Sta^epov, outo; eaTi.
DE IIMMO.
accessit? De his, Polybius respondet civilem
suam ipsius prudentiam et itinera sua tacite
commendans, de his sibi comparandis ne mini-
mam quidem curam umquam habuit, sed velut
ex professo propriae omni experientiae renunlia-
vit. Etenim (quod multis locis Polybius recoquit)
neque in rebus bellicis neque in rebus politicis
ullam prudentiam rerum usu collegit, neque
peregrinaudo ac loca quae describit suis oculis
lustrando veram eorum cognitionem capere
studuit, sed per quinquaginta annos Athenis de-
gens nihil fecit , nisi in lectulo cubans vel in
bibliothecis versatus priorum scriptorum coin-
mentarios pervolutare, eorum inquisitione mate-
riara coacervare, dicta inter se contendere, errata
observare. Hac sola facultate praeditus quum
historiam bene scribere confideret, similis est
eorum qui spectatis antiquorum tabulis idcirco
arbitrantur idoneos se pictores et in arte praeci-
puos, vel medicorum illorum, qui magnam sui
ostentationem facientes et poUicitationibus mul-
titndinem allicientes, si ad experimentum per-
trahuntur, apparent ineptissimi. Nec soluno
propter hsec historici munere apte fungi non
potuit, sed etiam ob infirmum et puerile judiri-
um, ob degenerem suam et muliebrem super-
stitionem, ita ut ne de iis quidem rebus, quas
ipse oculis spectavit , neque de locis,quos ipse
pede trivit, sanum quidquam narret, ut incptis
fabulis (i) et antiquitus traditis opinionibus re-
fertus sit, ut scitu digna omittat (2), vilissima
quaeque in medium proferat. Itaque fieri non
potest, quin in prima operls parte, ubi de colo-
niis eturbibus conditis agit, geographiaeinscitia
plerumque labatur, atque pragmatica ejus histo-
ria ex omni sit errorum colluvie concreta. Inde
errores isti de Africa et Corsica (XII, 3), de rebus
Sardiniae et pracsertim Italiae (XII, 5), de Locro-
rum origine (XII , 5 sq.) , de loeis circa Padum
fluvium (II, 16), de Romanorum more equi antc
urbem sacrificandi (XII, 4, 6), deArethusa fonte
(XII, 4, d.), de tauro Phalaridis (XII, 25).
Mitiorem fortasse praebuisset se Polybius, si
errores illos ex sola rerum imperitiaet judicii in-
firmitate profectos esse putaret; sed quoniam
voluntate eum ac certo proposito a veritate
(1) Propter fabularum et anilium commentorum mul-
titudinem , ex qua sua congessit Pseudo-Aristoteles De
mirab. auscult. , rpaofrvXXexTpta appeilatus esl : v. Sui-
das s. V. Ti[Aatoc et AetfftSatjjLovta, ubi Polybium XII, 24
exscripsit ; Hesycli. Mii. p. 54.
(2) Mancas esse Timaei , simul vero etiam Polybii lii-
storias suum opus laudans dicit Dionys. Hal. A. R. p. 6,
2j. Cf. Niebuiir. Hist Rom. tom. I, p. 14e.
DE TIM/EO.
LV
saepenumero aberrare persuasuni habet(i), capi-
tali odio ab eo dissidendum censet, nec ullam
castigationis severitatem modum posse excedere;
idque eo magis, quod ipseTimaeus criminandi et
maledicendi libidini , quae ei 'ETriTifjiaiou cogno-
men peperit(4), mirumquantum indulgeat, quid,
his ipsis aliorum scriptorum objurgationibus suo
operi splendorem assumat atque fidem et aucto-
toritatem apud nonnullos consecutus sit. Quam
rixosam et impudentemTimaei naturam luculen-
tis exemplis confirmant conviciailla quae in Ho-
merum, Aristotelem, Philistum, Theopompnm,
Ephorum, Theophrastum , Democharem, Calli-
sthenem , allos profundit. Uti hos vel partium
studio obcaecatus vel privato odio (ut contra
Agathoclem) motus conviciis persequitur, sic Ti-
moleontem snpra summos deos attoIIit(5).
Quod denique formam orationis et dicendl
genus attinet, conciones ejus vituperat, quippe
quae nec temporibus nec hominibus satis accom-
modatae, sed intempestive et in levissima quavis
re depromtae inanem et prodigiosam verbosita-
tem prae se ferant, magisque scholasticae et phme
puerilis eloquentiae demonstrationem spectent
quam veram rei narrationem. Nec immerito hoc
a Polybio reprehensum esse Hermocratis oratio,
cujus particula ad nos perduravit, praedarum
est documentum. Num vero in ceteris eadem
judicii veritate et sinceritate usus sit jure tuo
dubites. Ac profecto viri docti, qui de Timaeo
verba fecerunt, unanimi fere consensu Polybium
invidia incitatum mala exaggerasse, bona dimi-
nuisse asseverant. atque Timaeum ob iusitam
(3) Ex Polyb. sua hausit Diodor. XIII, 90 extr. : IloXXa
IffTopeT <\ie\)8ri 6 Ttfiaio; , xai SoxeT t6 TrapdcTtav oOx aTretpo;
tbv ouSevo? Twv ToiouTwv • VTzb §£ vi)c, qjiXovetxta; im(7y.oio\t-
(xevo; , fiTav aTia? ^ tj^Eyetv, ^ ToijvavTtov eyxwfjitdiletv Ttva
TTpoO^Tat, TidvTwv l7ctXav8dv£Tai, xa tioXu ti tou xa9/ixovTo;
7rap£x6aivet .
(4) 'ETCtTt(iato? nominatiis est ab Istro Callimachio dv
TaT? Ttpo; auTov avTtypaifaTi; , refeiente Atlienaeo VI,
p. 272, B. Cf. Diodor. XXI, tom. IX , p. 279, et V, 1, ibi-
que Wesseling.; Clem. Alex. Strom. I, p. 316 Oxon.
(p. 269, A Potter. ); Flavius Joseph. p. 459 Haverk.
(5) Cf. Cic. IV Epist. fam. 12, sect. 24, ubi ad Lucce-
ium scribit: Atque prcestanlius mihi fuerit, et ad
laititiamdnimiet admemorice dignitatem, si in tua
scripta pervenero , quam si in ceterorum, quod non
ingenium mihisolum suppeditatwn /uerit tuum, sic-
uti Timoleonti a Timceo, aut ab Herodoto Themisto-
cli , sed etiam auctoritas clarissimi et spectaiisslmi
viri , etc. Causam laudis immodicae dicit Plutarch. Ti-
mol. c. 10 sqq. Etenim Andromacbum Timsei patrem
summis Timoleon beneficiis affecerat. Cf. Marceliin. V.
Tbuc. § 42, p. 5 Duli. : Tt>ato? 6 Taupo[i.eviTyii; Tt^xoXeovTa
UTtepi^viriffe tou (lETptou , xaOoTi 'AvSpo^xaxov tov auTou na-
TEpa ou xaTeXuffe Tr;; (jtovapxiai;.
animi acerbitatem et senilis aetatis morositatem
si non purgatum, certe excusatum quodammodo
esse volunt. Cavendum vero est, opinor, ne ni-
mium tribuamus Timaei iuhrmitati et malignitati
adversarii. Nam quamvis Timaeus ob criminandi
studium, orationis vanitatem exiguamque expe-
rientiam rerum usu comparatam longe absit ab
historicoomnibusnumerisabsoIuto,negaritamen
nequit magna ejus esse de historia merita, atque
mnlta quae Polybius ei crimini vertit, ex diversis
potius, quae uterquescriptor in historia scribenda
sequebatur, consiliis explicanda sunt, quam im-
putanda hujus invidiae, illius imbecillitati.Etenim
quum Herodotus et Thucydides et Xenophon in
asquali tantum suse aetatis memoria tradenda ehi-
borarent et priscam antiquitatem eatenus tan-
tum explicarent, quatenus praesens rerum con-
ditio inde luce quadam posset eircumfundi,
atque quum quod subsecutum est historicorum
genus , Ephorum dico et Theopompum et si
qui sunt horum similes, mythicam aetatem ab
oblivione revocatam scriptis suis recolerent qui-
dem, sed ex perverso quodam horum temporum
more et disciplina fabtilas ubique ad historiae
veritatem traducere studerent : inter primosex-
stititTimaeus, qui, rejecta horum ratione,ex ipsis
traditionibus locorum et monumentis antiqui-
tatem describere institueret, ac fabularum sicut
in veteribus scriptoribus legebantur nativam
simplicitatem reddere mallet quam ex fallacibus
philosophiae praeceptis explicationem iis adhibere
sui aevi intelligentiae accommodatam. Itaque si
prima Timaei operis pars integra nobis relicta
esset, in multis plus inde utilitatis redundaret ad
saniorem antiquitatis interpretationem quam ex
pragmaticis illis Theopompi et Ephori historiis,
quae eo facilius fraudem persuadent, quo majori
conditae sunt orationis elegantia et suavitate. At-
que ipse Timaeus (Polyb. XII, 28, a) tantam esse
dicit differentiam historiae ab orationibus epidi-
cticis,quanta esset inter vera aedificia et illa in sce-
nis figmenta locorum et dispositionum ; vel solam
materiae ad instruendam historiam conquisitio-
nem majus esse opus, quam quidquid laboris in-
sumeretur in epidicticis sermonibus componen-
dis. Ipsum igitur tantas toleravisse impensas tan-
tosque labores in colligendis de quibusdam ho-
minibus rebusve commentariis, atque in percon-
tando de Ligurum, Gallorum, Iberorum moribus,
ut neque ipse id exspectavisset, neque aliis fidem
esset habiturus idem sibi narrantibus. Nec Poly-
bius (XII, 26, f.) negare potest in singulis eum
practicam virtutem ostendere et curiosam sedu-
litatem. Idem alio loco (XII , 26, d.), ubi repre-
DE TIM^O.
LVI
hemUt eum qiiod maxime in urbium et colonia-
rum originibus describendis se ostentaret, ita
ut alii quidem scriptores rebus obdormivisse
viderentur, ipse vero solus diligenti inquisitione
usus peritusque judex et auctor historiarum ha-
beri deberct; in his dicit, multa quidem men-
dacia esse, sed ipsum detrectandi studium non
potuit eum impcdire, quominus multa etiam sane
dicta esse concedat. — Jam vero etsi Timaeus
magnam doctrinae copiam ad annales suos com-
ponendos attuUsse putandus est , tamen , quum
ex sua historiam antiquiorem tractandi ratione
summa rerum versari deberet in accuratissima
singulorum omnium cognitione, ipse autem pri-
mus fere hanc viam ingrederetur : facile intelli-
gitur, quemadmodum apud posteriores earun-
dem rerum scrutatores, Polemonem et Istrum,
in variam reprehensionem incurrere debuerit;
simulque elucet non potuisse Timsei historiam
placere Polybio, qui contraria planesectans jam
ignorantiae et superstitioni tribuit, quod magnam
saltem partem ex legibus, quas Timaeus sibi
scripserat, et explicandum et excusandum est.
TJt vero in prima parte commentariorum, quos
cum chronicis medii aevi conferre Hcet , saepenu-
mero acrisiae accusandus erat, sic in altera operis
parte, ubi fideliter referendo veritatem plerum-
que attingere poterat, nisi partium studio impe-
ditur, fide dignissimus habendus erit. Ac pro-
fecto, ubi Diodorus (XIII, 54, 60, 80; XIV, 54)
in copiarum recensu Ephorum cum Timaeo con-
tendit, hunc ad verum propius accedere, nec,
sicuti ilhim,immodice omnia augerevidemus(6).
— Quanta porro in rebus geographicis Tim£ei
auctoritas fuerit,patet exAgatharchide De mari
Rubro p. 48, ubi dicit : Ta (jlev Trpo? laTOpav iltio-
yaffTai Auxo? te xa\ Tifxatoi;, ra Bk Trpo; avaxoXa?
'Kxaxaio? xat BafftXti; etc. (v. Ukert. Geogr. Gr. et
Rom. vol, I, part. I,p. i33, i54).Quam pra?clare
denique accuratiore temporum indagatione de
historia meritus sit, scripto illo de Olympio-
nicis declaratur, quo effecit, ut post eum histo-
rici, relicta vaga illa ex generationum serietcm-
pora computandi ratione, certioris canonis usum
iutroducerent (7). — Toto coelo denioue a Polybii
(6) Josepli. C. Apion. I, c. extrem., in Euseb. Praepar.
Kvang. X, 7, p. 478, D Coloii.: "E^opo; 'EXXavixov ev toi;
TiXeia-Toi!; 4^eu56(j.£vov imMxwat.v , "E^opov Se Ti|xaio<; , xai
Ttfxaiov 01 (J.£x' Ixetvov YeyovoTei; , aXX' oOSe Trept TtSv Itxe-
Xwv Tot? Ttcpt 'AvTioxov xai ^iXkjtov ^ KaXXtav Ti>atoi:
dUjjL^wvetv rj^twaev.
(7) Cf. Polyb. Xll, ll.Diodor. V, 1 : Tt[jLato? (j.£yt(7TYiv
Ttpovotav 7te7rotri|X£'vo; Trj? twv xpovwv axptg^ta;... Ceteriim
chronologia , qnam in antiquissimis temporibus Timaeus
severitate distat judicium Ciceronis de Orat. II,
14 : Timceus, ait, quantum jiidicare possum, longe
secutus est , longe recedit ab illa Eratosthenis et ApoUo-
doii. Id quod ex sequentibus patebit.
Censorinus (v. fr. 152) ab Olympiade prima usque ad
Troja; excidium a Sosibio numerari dicit annos CCCXCV,
ab Eratosthene CCCCVH , a Timaso CCCCXVII , ab
Arete DXIV. ( Hoc enim voluit Censorinus ; quare , ut
sententia; recte procedant , statuendum est post verba :
« arf Inachi regnum anni circiter CCCCv excidisse:
inde ab hoc usque dd captam Trojam circiter DCCC)
Itaque decem tantum annis Eralosthenes discreparet a
Timaeo, quem , nt O. Miillenis (Dor. II, p. 502) putat, in
historia sua sequitur Vellejus Paterculus. Sed quin Cen-
sorini numerum pro vero habeam, plura impediunt. —
Primum enim Clemens Alex. I, p. 337, A (fr. 153), Ti-
ma^um et Clitarchum dicit ab Herachdarum reditu usque
ad Euainetum arcliontem (334 a. Chr.), sub quo Alexan-
der in Asiam trajecit, annos numerare octingentos et vi-
ginti. Inde efficitnr annus 1154. Igitur ex liac compula-
tione triginta tantum anni inter Trojae eversionem et
reditum Doriensium essent interjecti. Quod nulio modo
ferri potest.
Deinde Schol. ApoU. Rhod. IV, 1216 (fr. 63), ex Timaeo
narrat Corcyram condilam esse (AeTot eTYi lEaxoata twv
Tpwtxwv, i. e. Oiymp. 46, 3, quum tamen communi vete-
rum consensu affirmetur Corcyram eodem fere tempore
conditam esse quo Syracusas (01. 11,4 s.733 a. Chr. sec-
Euseb.;Ol. 5, 4s.758a.Chr. Marm.Par.Ep. 31 ex Boeclihii
sententia). Atque Croton, quae urbs aut eodem tempore ac
Syracusae aut viginti circiter annis post condita est , ab
ipso Timaeo apud Dionys. Hal. Antiq. II, 59, p. 361 Reisk.,
deducta esse dicitur evtauTw TptTw tt,? JTrraxatSexdTTii; 'O-
Xv[A7ttdSoi;, s. 710 a. Clir.
Porro Tzet^es ad Lycophr. 1141 (v. fr. 66), ubi ex Ti-
ma?o refert , Locros , ut Ajacis in Cassandram ilagitium
expiarenl, oraculi jussu per mille annos binas virgines
Trojam misi.«se, in finc historiae addit : XtXtwv 6' Itwv tzol-
peXOovTwv (jteTa tov 4>wxtx6v 7c6Xe(xov eTvaijiTavTO Ty)? Totavnris
Oufftai;.
Satis inde intelligitur Trojam ex Timaei calcidis multo
prius, quam vulgo statuitur, expugnatam esse, quamquam
6x modo allatis certus rei annus exputari non potest. Redeo
igitur ad locum Clementis (fr. 153), ubi liaec: 'Atio Tpota;
dXtoff£W(; Itd Trjv 'HpaxXeiStov xdSoSov lTt\ IxaTov eixofft ij
^xaTov oySorixovTa. Posteriorem numerum si Timaei fuisse
putemus, Troja capta est 1334 (1 154x180) ; quod idem
posuit Timaei aequalis, Duris Samius (Clem. Alex. 1. I. : w;
Se 0oupt!; dTto Tpotai; dXtodew; eTTt Trjv 'AXe^dvSpou eii; 'Afftav
StdSaatv [334] eTr) x'^'*)- J^n^ igitur Corcyra deducta est
734, utio anno ante Syracusas, 24 annis ante Crotonem.
Neque minus cum his calculis quadrat locns de Locrorum
virginibus.
Apud Censorinum itaque pro CCCCXVII scribendum
foretDLVlII. Quae vero ratio propterea paruni se com-
mendat , quod Censoi inus in afferendis numeris certum
ordinem observat. Etenim a minoribus incipiens ad majo-
res progreditur. Ideo Timaei numerus postremo loco po-
nendus fuisset. Quare Censorinus in eo potius errasse vi-
detur, quod a Chorcebi Olympiade numeravisset , quae
numeranda erant ab Olympiade Iphiti. Sed ne tum quidem
numerus accuratus est ; ita tamen emendari potest , ut et
locum SHum tueatur, nec nimia sit mutatio. Pro CCCCXVII
scrilwndum puto CCCCXLVII.
Quoniam Timaeus inter aeram Trojanam et primam
Oiympiadem tantum temporis spatium ponat, vides eliaro
DE EPHORO.
LTIl
eniditissinnis , et rerum copia et sententiarum va-
rietate ahundantissimus, et ipsa compositione ver-
borum non impolitus , magnam eloquentiam ad
scribendum attulit, sed nullum usum forensem.
Accuratius de oratione Timsei agit in Brut. c. gS :
Genera Asiaticce dictionis sunt duo : unum sentcn-
tiosum et argutum, sentcntiis non tam gravihus et
severis, quam concinnis et venustis; qualis in histo-
ria Timceus, in dicendo autem,pueris nohis, Hie-
rocles Alahandeus, magis etiam Menecles, frater
ejus, fuit : quorum utriusque orationes sunt impri-
mis, ut Asiatico in genere, laudahiles. Contra omni
Asiaticje eloquentiae adipe dictionem ejus un-
ctam dicit Plutarchus in IVicia cap. i. Verba
haec sunt : *Oi;(Tiui.aiO(;) IXTriaat; tov [xev ©ouxuSiSrjV
uTTspSaXETffOai SeivoTriTi , tov Ss OtXtffTOv dTroSei^etv
itavTaTraai cpooTixbv xai ISiwtyjv, otot fxsacov wOetTai
TTJ tOTOpta T(ov piaXtaTa xaT:wp6t»[jt.£vo)v Ixsivoti; dYW-
vcov xat vauixaytwv xai Sv)[ji.Y)YOpia)v, ou [xa Ata
Ilapa AuStov dp(ia ti£^6? otxveuwv,
&C, cpr,(7i TlivSapo? • dXX' oXw? Tt; 6'|^tijta0ric xai [x£i-
paxttoSrn; cpaivo'[x£voi; Iv TOUTOt? xal xaTot tov AicpiXov
TloLyhz, a)v6uXeu(i£v05 (rreaTt StxeXtxcj).
Seqwentia vid. fragm. io4. His adde Dionys. Hal.
t. n, p. Ii5, 25 : Ot 8' 'IdoxpaTriv xal Tot 'Iffo-
xpdcTOui; aTTOTUTTtoaaffOat OeXiQffavT^c , UTiTtot xai
vl/u/_pot xal dvaXO^t? ( vulgo dvaXyiO^ii; ). OuTOt o'
Eidlv 01 TOpt Tt[JLatov, xai Wdwva (vulgo nXdTO)va)
xa\ ]So)t7tY£vr,v. Et Longin. De sublim. IV, i,p. 1 1
(p. i3 sq. Weisk.) : 0aT£pou Ss d)v £t7co[ji.£v, Xeyo) ^\
Tou <|;u)(pou, Tzkf\^-f\ci 6 Ti[Jtaio?, dvrip Tot fx^v dXXa
ixavcx; , xat Trpbi; Xcjywv Iviote (jteYEOo? oux dspopo?,
TToXutCTTtOp, iTTlVOYjTtxbc, TtX-JjV dXXoTptO)V [xlv IX^YXTt-
xwTaTO? d[xapTifi[/.dTtov , dv^TraiaOvjTOi; Ss tStojv • utuo
Se £pa)T0<; tou ^£va; voTQC^ti; d£t xiv£iv , TroXXdxt? Ix-
TrtTTTwv £1? Tb TTatSapiwSeaTaTOv. In sequentibus
frigidae orationis affertexempla: v. fr. 149, io3.
EPHORUS.
Ephorus (1), Cumanus (2), secundum Suidam
qul factumsit, ut duosLycurgos aetate diversos distinguat
(p. 47, cf. Apoll. fr. 75). — De tempore quo Romam con-
ditam esse dicat v. fr. 21.
(1) Suidas : 'Eqjopo; , Ku(Aato?, vlhc, ATrKxo^iXou , o\ 3i
'AvTioxou- 'lo-oxpdToui; dxoucTT^l? tou ^i^Topo?, tffTopixo?.
'^(yyj. Ss ui6v AriaoipiXov tov loToptxov y^v 6^ im Tyj; evva-
xoaTY)? TptTT,; 'OXu[X7Ttd5o? , Cdc, xat Ttpo Trj; «ttXiTnrou Pao-t-
Xeiai; elvat tou MaxeSovo?. 'Eypa^/cv d7r6 tt); 'JXtou TTOpG^-
ffeto; xai twv Tptotxwv jiexpt tcov auTou xpovwv pig/ta X',
liept dyaOwv xat xaxwv [3t6Xta x5', IlapaSo^tov twv ^xacjTa-
Xou PtSXia te', Eupri[).dTO)v wv exacrTo; eupe PtSXia p', xat
dXXa. In his pro "E^opo? vitiose legebatur 'E^tTtiro? (Olyn-
filius fuit autDemophili aut Antiochi. Quod prius
posui nomen propterea est prceferendum quod
idem apud Phitarchum (in Vit. Isocr., Moral.
p. 389, A. )Iegimus, atque in fillo Ephori ex
moreantiquitatis repetitura videmus. (Suidasl.l.,
Athen. VI, p. a32, D.).
Ad aetatem Ephori constituendam disertum
testimonium non exstat praeter illud Suidae I. 1. :
'Hv Sl liri TYJi; IvvaxoaT^i; TpiTY)? 'OXu[i.7rtdSoi;, w;
xai Trpb T^g (I>tXiTrTtou jBaatXeta; eTvat TOuMax^ScjVO?',
et s. V. 0£O7ro[jL7roi; : F^yovwi; xa^d tou; j(^po'vou(; xr\^
dvap/ta? 'A0Y]vato)v ItcI ty); IvvaxocjT^? TpiTYi(;'OXu[x-
7ridSo<;, 0T£ xat ''Ecpopo?. Ex his Marxius eruit
Ephorum natum esse Olymp. 93, 4. Quamvis
enim anarchia Athenarum vulgo ad 01. 94, i
referatur, potuisse tamen censet Suidam ejus
initium ponere 01. 93, 4. « Nam extrema fere
anni quarti Olymp. ^3 parte, ait, quum Athe-
nienses a Lysandro obsessiTheramenem ad illum
niisissent, isque quarto demum post mense Athe-
tliius historicus. Athen. III, p. 120, E; IV, p. 146, C, etc),
quod Endocia quoque habet inViolar. p. 164Viliois. Prae-
terea Epliori nomen corruptum reperitur in Euipopoi;, locis
sexcentis ; in Euq/optMv ap. Schol. Apoil. Rh. II, 351 . Simili-
ter inter se confundi videntur Euphorion Chalcidensis et
Ephorijs junior, ignotus alias scriptor, (ie quo Suidas :
'E^opo; Ku[Aato; , tcTTOptxo; , 6 veeoTcpo? • eypat^e 6e Td; Fa-
Xti^vou ev piSXtoti; yXI, KoptvOtaxd, Trept twv 'AXeua5d)v, xai
dXXa. Apud Clement. Alex. Strom. l,p. 389 Potter. ex
Euphorione ev tc^ ■jrept 'AXeuaSwv Homerus dicitur xaTd
ruyriv yeyovevat, 81; pafftXeuetv i^plaTO dTto tyji; oxTtoxaiSexd-
TYii; 'OXu[j.7ttd5oi;. Verisimillimum est unum eundemque li-
brum a Suida et Clemente laudari, cujus autem fuerit-
utrum Euphoiionis an Ephori junioris, haud liquet. Ne de
Nostro cogites impedire videtur Hieronym. Chron. p. 106,
ubi Ephorus in eadem re cum Apollodoro componitur.
Verba sunt : In latina historia ad verbum hcec scripta
invenimus : Agrippa apud Latinos regnante Homerus
in Grcecia claruit, ut testatur Apollodorus gramma-
ticiis et Euphorbus historicus; ante urbem conditam
annis CXXII,et, ut Cornelius Nepos ait, anteOlympiam
primam annis C. , Ut enim numeri corrupti sunt, neque
consentiunt cum Apollodori calculo aiiunde noto , sic etiam
Euphorbumillum nonalium esse ac Ephorum probabiliter
statuit Scaliger, Marxio suffragante. Idem Marxius apud
Theon. Progymn. p. 17 ( T6 youv KuXtovetov dyoi; (AaXXov
Tou 'HpoSoTou xat Eucppovo? e^eipydaOat 0ouxu5t6ij) pro
Eu^povo; reponi jubet 'Eqjopou. Quod veroSiebelis in Schol.
Aristoph. Av. 998 (ubi de Metone : Euypovto? 6£ (ipYicri) 8Tt
Ttbv 5Yi[A0)v ^v ex Tou KoXcovou) Euphronio substituere vo-
luit Ephorum, improbandum est, quum ille Euphronius
grammaticus sit saepius apud eundem Schol. laudatus.
(2) Strabo XIII, p. 924 Alm. :'Avr)p 6' d^to? [xvir)().Yi; exT^o-
6£ Tri; TToXeco? dvavTtXexTco? effTtv 'Eipopoi; twv 'laoxpdToui;
Yvcopt[jta)v Tou ^riTopoi; , 6 Trjv toroptav cruYYpdij^ai; xai Ta
•jtepi Ttov eupn[).aTtov. ... lixcoTCTeTat 6£ xai 6 'Eipopoi;, 5t6Ti
Tfji; TtaTptoo? oux lyn>y^ ^py'"' ^pd^etv ev ty) 6tapt6(xncTet twv
&'k'X(i)V 7tpd?ecov, ou \i.i]V ou6' av d[j.vri[j.6veuTov auT^v eTvat
GeXcov, ouTO); iTtt^covet' KaTd 5k tov xatpov KufjLaTot Tdi;
T^iauyjai; riyov. Cf. XII, p.826,Steph. Byz. v. Ku[iri, Mo-
schopul. atl Hes. Opp. et D. p. 142 Heins.
iviii DE EPHORO.
nas rediisset, futuraeque pacis spem fecisset,
Lysander ipse adPyraeeum appellens, Athenas in
ditioneni decima sexta Munychionis die accepit.
Itaque mox ineunte anno primo 01. 94 triginta
tyranni a Lysandro constituti sunt : ut hoc modo
Atheniensium anarchia jam exeunte Ol. 93 ince-
perit. » SubtiHter haec disputata sunt, sed con-
cidunt omnia , quum VjV nullo modo sit natus est,
sed vixit ,Jloruit , ut recte interpretatur Kusterus,
sicuti Scaliger quoque ex eodem, nisi fallor,
Suida in 'iTxopiwv auvayoiYTi ad 01. gB habet :
0£OTCO[X7to? eYvwpi^exo, neque vero eYevvTiOr). Fal-
sissimos autem lios calculos esse nemo non
perspicit, quoniam Alexandri adhuc temporibus
Ephorum in componendis historiis occupatum
fuisse a Clemente docemur, qui (Strom. I, p.
4o3) eum dicit ab Heraclidis ad Olymp. iii, 3,
quo anno Alexander in Asiam trajecit , nume-
rasse annos DCCXXXV. Itaque aut pessinus
usus est Suidas fontibus, aut male eos intellexit.
Ut posterius credam, adducunt me verba : wc
xol Trpb rf^c, ^tXiTnrou pacriXeiac elvai. Quis enim
tam ineptus, ut eum , qui versus finem belli
Peloponnesiaci ad adullam jam aetatem perve-
nerat, etiam anle regnum Philippi vixisse dicat?
Quod ne tum quidem satis apte diclum foret,si
cura Marxio :^v interpretareris : natus est. Con-
tra quisque videt verba ita intellijjtenda es&e,
ut maxima Ephori vitae pars in Philippi tempora
et subsequentia cadat, sed initio regni Philippi
(01. io5, 2) jam virilem is aetatem attigerit.
Igitur si 01. io5, 2 vigesimum vel trigesiuuim
annura egerit, natales ejus referendae erunt ad
Olyrap. 98 — 100. Eodem plane modo opinio
Suidam fefellit de ?etate Theopompi, ut infra
videbimus.
Quae quum ita sint, non difficile, puto, est
quaenam caussa fuerit erroris demonstrare.
Etenim patet pluriraa de historicorum aetatibus,
qnae Suidas nobis servavit, excatalogis fluxisse
Alexandrinorum temporibus confectis, in quibus
rerum hominumque tempora rcferebantur ad
soriem regum Macedonic(n'um. In tali igitur
libro Suidas Ephorum et Theopompum vixisse
reperit xax^ tou? /povou? tyj? dvxp/ia?, nori longe
ante regnum Philippi. Quibus verbis significa-
batur spatium inter Amyntae et Perdiccae III
regna interjeclum, calamitosura illud tempus,
quo Alexander post annum regui a Ptolomaeo
Olorita interfectus est, atque hic, racechus Eu-
rydices , qui neque regii generis, neque unquam
rex fuit, per tres annos Macedoniara pro lubitu
suo administravit, dum ipse Perdiccae insidiis
inferemtus est. Evenerunt haec 01. io3, quinque
vel sex anms antequam Philippus regno poti-
retur. Inde orta est proclivi sane etcondonando
fere errore ista anarchia Atheniensium , inde
Olympiadi io3 substituta est 01. 93, quara
Marxius ad veritatem pertrahere studuit.
Magistrum Ephorus habuit Isocratem , qui
tunc iu Chio insula scholam aperuerat (Plut
Vit. Isocr., Morai. p. 83^, B), Verum , male,
Seneca ait, respondent coacta ingenia ; relu-
ctante natura irritus labor. Itaque factum est,
ut Ephorus tardo et crassiore et Cumano in-
genio praeditus, ubi post aliquantum temporis
in patriam domum rediit, mininie tam erudi-
tum atque practicis istis virtutibus instructum
se ostenderet, ut orator in forum sine dedecore
posset descendere. Fuisse tamen debet, cur non
prorsus pater animum desponderet. Iterum
Isocrati filiura commisit (3). Jam igitur Epho-
rus, ne denuo spem patris falleret, majori nisu
eloquentiae sese dedit; neque studium successu
caruit. Mox enim cum Theopompo inter reli-
quos magistri discipulos eminentem videmus
et in ap.iXXai(; Xoywv corona ornatuni (Menander
Rhetor Atatpeo:. dTroSeixT. p. 626 Ald.). Quid, si
fides habenda est Senecae, in foro dicendi peri-
culum fecit (4). Verum Isocrates bene perspexit
non hanc esse arenam , in qua discipulus vires
apte posset exercere et explicare : cujus naturam
ad strepitum forensem parum accommodatam
esse vidit, magis idoneam existin^avit ad con-
dendas historias. Itaque ad haec studia Ephorum
se convertere jussit. Idem fecit Theopompo , hoc
tamen temperamento adhibito , utEphoro , ho-
mini tranquilli et sedati anirai (5) , antiquiorem
(3) Plutarcb. 1.1. p. 839A:Tou o£Ku[jLaiou 'Ecpopou dTcpa-
XTOU T^; GyokriC, d?£).86vTO!; xai naXtv aiio tou TcaTpd; Ay)(i.o-
cpiXou TtEjJL^OcVTOi; eTct SsuTEpw [AtCTOw, Ttatilwv Atqjopov auT6v
exdXet. 'E<J7touSa(T£ [jtevTOi txavwi; Ttept tov dv6pa, xat tt^v
uTcoOefftv Tvii; XP^'*? auTo; uTTEOi^xaTO. Cf. Hesych. v. At-
^opoi;.
(4) Seneca De tranquill. anim. c. 6 : Considerandum
est utrum natura tua agendis rebiis, an otioso studio
contemplaiioniqueaptior sit,et eo inclinandum, quo te
vis ingenii defert. Isocrates Ephorum injecta manu a
foro subduxit, utiUorem componendis monumentis hi-
storiarum ratus. Marxius Senecam suspicatur Ephorum
nominasse pro Tlieopompo, de quo Quintil. X, 1, 74 :
Theopompus ... oratori inagis similis, ut qui ante
quam ad hoc opus sollicitatus, diu fuerit orator. Sed
illa injecta manu . . . subduxit vix possuut proprie accipi.
(5) De ingeniorum Ephori et Theopompi diversitate
Suidas : "Eipopoi; Kuiiatoi; xal ©eotcojxtoi; AaiiacrtfTTpdTou,
Xto;, djjL^w 'I(7oypdTOUi; [AaSriTat " dit' evavTtwv S£ t6 1^60;
xai Tou; Xoyou; 6p(AWiJ.£vot. 'O \xz'i ydp 'E^opo? f,v t6 ^00?
dTcXou; , TYiv Ss £pjxrivetav Trji; IdTOptai; uTCTto; xat vwOpo; xai
(j.yiS£(JLiav iyuiv ETCiTaatv • 6 Se 0£6TCO[i7CO(; t6 ^60; uixpo;
xat xaxoTjOyi? , t^ S^ (ppderet tcoXu; xat cruveyj,; xat ^opd;
[jLeCTTO?, <pt)iaXT^6y)i; 6' b) 01; Sypalev. 'O yow 'l^ToxpdTYic t6v
DE EPHORO.
Graeciae historiam enarrandam pi-oponeret; ve-
lum Theopompum , alacritatis et fervoris ple-
num , voluit recentiorem Graeciam depingere fa-
ctionum dissensionibus dilaceratam et intestinis
omne genus motibus perturbatam (6).
Ne ulterius Ephori vitam narrando prose-
quamur , testimoniorum penuria impediniur.
Unum quod praeter modo memorata affertur,
Plutarchus (7) habet, qui Ephorum ab Alexandro
arcessitum convictum ejus repudiasse dicit-
Longinqua denique ab eo itinera instituta esse
ex more veterum historiographorum, probabilis
quidem est Marxii conjectura, sed omni testi-
moniorum praesidio destituta.
Inter opera ab Ephoro composita Historiae
ejus longe fuerunt celeberrimae. In his exordio
posito ab redituHeraclidarum (8) res per septln-
gentorum quinquaginta annorum decursum a
Graecis et Barbaris gestas triginta libris , quorum
singuli praefationem m fronle habebant, usquead
obsidionem Perinthi ( 01. 109, 4) exposuit (9).
{JL£V iipri j(aXivoy SeToOat , t6v 8k 'Eipopov uevTpovi. Cicero de
Orator. III , 9 : Etenim videmus ex eodem quasi ludo
s%immorum in suo cujusque genere artificum et magi-
strorum cxiisse discipulos, dissimiles inter se, attamen
laudandos, quum ad cujusque naturam institutio do-
ctoris accormnodaretur . Cujus est vel maxime insigne
illud exemplum (ut ceteras artes omittamus) quod
dicebat Isocrates, doctor singularis, se calcaribtls in
Ephoro, contra autem in Theopompo frenis uti solere.
(6) Phot. cod. CLXXVI, p. 204 : Kat xa; ItTTopixai; 6^
uuo6s(T£t; t6v 6i5a(TxovTa auToT; (Ephoro et Theopompo)
7rpo6aXeTv (^autv), Ta; (jl^v avw twv xpo^^wv 'E^opw, 0£o-
TtojJLitw 02 TOt? [xeTa 0ouxy5i6yiv 'EXXy]vtxa? , Ttpo? Trjv ^xaTe-
pou ^ijdiv x.at t6 Ipyov ap^xoaajAevov • 5t6 xai Toe irpoot(xia
auToTc Twv loTOptwv T^ Te Stavoicf xal toT; aXXoi? eaTtv
^jxotoTaTa, «b; dv cmb tyj? auTYJi; iqjeTripiai; ex6pa[jL6vTwv
7rp6(; t6 (7Td5tov vf\c, tcrropta?. Cf. Cod. CCLX.
(7) Plutarch. de Stoic. Repugn. c. 20 : KaXXKjOevet Ttv^i;
eyxxXoufftv, oTt ■jrp6? 'AXe?av6pov eTiXeuoev, eXuil^wv dvaCTTi^-
oetv "OXuvOov, d)? STdyetpa 'AptffTOTeXyi; • 'Eqpopov Se xal
SevoxpaTYiv xat Mev^87i(j.ov eTiatvoucrt, 7rapatTTfi<raiJLevou? t6v
'AXe?av5pov.
(8) Diodor. rv, 1 : 'E^opo^ (jl^v ouv ... u7toTnriffd(xevoi;
Ypdcpetv Td? xotvd? 7tpd?£ti;, Td? [jLev ^taXatd? (xu9oXoYtai;
UTtepeSY), Ta 6' d7t6 ttji; 'HpaxXetSwv xa966ou Ttpaj^^evTa o^uv-
Ta|d[j.£vo(; , TauTY]v k^y^v eTtotYiffaTo tyj; tffTopia;. Suidas :
'Eypa^/ev dTto Trj!; 'IXiou 7top6Yiff£W!; xat twv Tpwtxoiv (Jtexpt
Twv auTou xpovtov ptSXia X'.
(9) Diodor. XVI, 26 : Twv Se ffuyypacpewv 'Ecpopoi; (xev 6
Ku(jLaTo(; Ti^iv IffTopiav £v9d5£ xaT£ffTpo^£v £i; tyjv IlepivOou
TtoXtopxiav 7tepteiXYi9e Se t^ Ypa?^ Ttpd^et; xic, xz twv 'EX-
Xtovwv xat papSdpwv dp?d[jLevoi; d7t6 tyji; twv 'HpaxXet5wv
xa965ou* xpo"'©^ Se 7t£pt£Xa6e ffxe56v Itwv STrraxoffiwv xat
TtevTYixovTa, xai piSXoui; y^YP'^?^ TptdxovTa, 7tpoot(xtov ^xd-
ffTY) 7tpoo9eic (cf. Phot. Bil.l. cod. 176, Polyb. IV, 3). AiuX-
Xo; 5' 6 'A9Yivatoi; tyj; 6euTepa; ffuvTd^ewi; dp^riv 7te7toiYiTat
TYj? 'E^opou IffTopia? Triv TeXeuTriv, xat Td; ejrji; 7tpd|et;
ffuvaipet Td? Te twv ■EXXtqvwv xat twv pap6dpwv [xexpt Ti^;
*iXt'7t7tou TeXeuT^c Cf. XVI, 14. Quod Clem. Alex. Strom.
LIX
Ubi Ephorus, vel potius Demophilus (nam hic
opus a patre imperfectum relictum absolvit)
historiam finivit , suorum commentariorum ini-
tuim fecit Diyllus ad Philippi usque obitum res
deducens. — In adornatione operis hoc maxime
Ephorus spectavit, ut singuli libri certam quan-
dam rerum complexionem genere et argumento
dislinttam continerent (j). Quare si non omni-
bus, pluribus saltem, sicuti quarto Europa in-
scripto, peculiares tituli vel abipso, vel a se-
rioribus prsefigi potuerunt.
Quod uniuscujusque libri argumentum fuerit,
accuratius dici plcrumque nequit. Pauca quae
eruere mihi licuit, haec sunt : Historiarum exor-
dium fecit ab reditu Heraclidarum , quae prae-
cedunt eatenus tantum memoratis , quatenus
huic recte intelligendo inservirent. Itaque prae-
niissis nonnullis de Hercule, de rebus Troicis
et de variis Heraclidarum patriam recuperandi
conatibus, libro primo civitatum Peloponnesi
inter duces dlstributionem , primasque earum
constitutiones enarravit. Post expositam rerum
I, p. 403 Pott. dicit : 'A7t6 toutou (sc ab Heraclidaram re-
ditu) ^7tt EuaivETov (KTYiffixXYj Diod. XVII, 17), e^' ou ^afftv
'AX£$av6pov eti; tyiv 'Affiav 5ta6rivai, w; (xiv <E>avetac Ity)
d7tTax6ffta 5exa7tevTe, w; 6e 'E^opoi; £7tTax6ffta Tptd-,tovTa
TtevTe, non turbare debebat MarxiUm p. 21 sqq., quum id
Epborus initio statim operis memorare potuerit. At, di-
cas , Clementis calculns omnino non quadrat cum calculo
Diodori. Audio,neque tamen probo Marxium,qui Clemen-
tem aut suo aut librariotum errore falsum esse statuit,
neque Clintonem, qui (p. VI) aut Diodoruni ex Clemente
vult aut Clementem ex Diodoro emendari. Etenim ex Dio-
dori computu Heraclidarum reditus ( 750x341 vel 340
contigit 1091 vel 1090;igiturtredecim vel quattuordecim
annis posterius quam Apollodorus et Eratosthenes volunt.
(Cf. annotat. ad ep. 24 Marm. Par.) Ex Clementis loco,
calculis subductis, annus conficitur 1069. Quem si adipsum
reditum Heraclidarum retuleris, magis adhuc dislat a vul-
gari ratione, ila ut Diodori calculus verior esse videri possit;
verum si repules hoc vel sequente anno (tam parva enim
discrepantia in hac re nullius momenti est) mortem poni
Codri, ideoque ab hoc ipso anno incipere catalogos archon-
tum atque eodem fere tempore regum Lacedaemoniorum
dvaYpa^d; , nullus dubito, quin Ciemens nobis tradiderit
illud tempus a quo profectus Ephorus accuratiorem com-
putationem instituerit, atque Clementis et Diodori dis-
sensus ita explicandus esse videtur, ut hic annum nomi-
nare voluerit, quo in Peloponnesum Heraclida? redierint ,
illeveroannum, quo regnum Agidarum inceperit; quajtem-
pora eliam alias confusa esse videmus (cf. O. Miiller. Dor.
II, p. 502).
(1) Diodor. V, 1 : 'Ecpopoi; 6e Ta; xoivdi; 7tpd?£ti; dvaYpd-
qjwv ou [x6vov xaTa tyiv Xe^tv, dXXd xat xaTa tyiv oixovo(xiav
d7ttTeT£U}(£' Twv Y^p piSXwv exdoTYiv 7te7toirixe ueptej^etv
xaTa YE^^o? '^^'^ Ttpd^et^. At67tep xat i^KxeTi; touto t6 "^ivo^ toO
j^etptff [xou 7tpoxpivavT£<; , xaTd t6 6uvaT6v dvTe)(6[te9a TauTri;
Tri; 7tpoatpeffewi; , xat TauTriv t^iv Pt6Xov d7ttYpd?ovTe? Nr}-
fftWTtXl^V X. T. X.
DE EPHORO.
LX
in Peloponneso conversionem , libro secundo ea
tractavit, quae reliquae Graeciae faciem mutarunt.
Qua ia re ita versatus esse videtur, ut a Nelidis
iu Atticam se recipientibus aditum sibi pararet
ad describendam louum tum temporis conditio-
nem,deinde a Mclanthi cum Xantho certamine
ad autiquiorem Boeotise historiam cum rebus
^olicis et Thcssalicis arcte conjunctam trans-
grederetur et prae ceteris animum attenderet
ad motus illos et incursionesBceotorum, quibus
septemtrionalis Graeciae pars eadem vi concussa
est, quam in Peloponnesum exercuit adventus
Doriensium. Quaj deiuceps subsecutae sunt Grae-
corum in Asise litora emigrationes, iis dedicavit
librum tertium, ex quo rara tantum fragmina ad
nos pernatarunt.
Postquam hac librorum trilogia vividissimum
antiquioris Graeciae historiae drama depinxerat,
atque egregium nactus erat fundamentum cui se-
quentis res aetatis superstrueret, ad alia se con-
vertit. Nimiruu) quum universalem historiam
perscribere moliretur , ut scena rerum narran-
darum lectoribus bene nota esset, duobus libris
sequentibus geographicas orbis terrarum ratio-
nes ita exposuit, ut libro quarto post brevem in-
troductionem de totius lerrae forma et divisione,
Europaeregiones adumbraret, libroquinto Asiam
compiecteretur et Africam. In Europa ab Iberia
exorsus per Siciliam , Italiam , Graeciam (2) de-
scribeudo progressusest usque ad Scythiam(3).
Neque in mera et sterili regionum locorumque
enumeratione se continuit, sed uti historicus
idemque ex rhetoruui schola profectus , quae-
cunque ad terrarum naturam populorumque ori-
gines, mores, instituta, inventa pertinent, nitide
nec sine jucunditate explanavit (4). Inter aha
libro quinto raulta disseruit de Nili incrementis
eorumque caussis (5). Orbe terrarum hunc in
(2) In Graecise descriptione Ephorum secutus est Scy-
mnus Chius : v. fr. 55.
(3) Strabo VII, p. 463 (fragm. 76) : IlepioSeutTai: -rilv
Eupto7a)v [AEXP' 2x\j6wv.
(4) Vide e. g. fr. 46 de Locris Epizepliyriis , fr. 67 de
Boeotia, fr. 76 de Scythis.
(5) Quae huc spectanl fragmenta Marxius propter lo-
cum Theonis (fr. 109) hbro undecimo assignavit, de Nilo
Ephorum disseiuisse pntans oblata occasione ^gyptiorum
defectionis, qua? non multum post pugnam Marathoniam
accidit. Quod per se parum probabile multo minus ab
Ephoro factura crediderim , qui in .«gypti descriptione non
potuit de Nilo non exponere, nec methodica Epliorei ope-
ris dispositio admittit, ut duobus locis prohxam ejusdem
rei narrationem insereret. Praeterea satis patet verba
Theonis ev t?) ta' cormpta esse ex dv ty) a', quod in frag-
niento 108 de ^Egypti natura exhibet Joh. Lydus. Hoc
vero depravatum est ex sv t^ e', quae hterarum coiifusio
etiam fragm. 9 deprehenditur. Neque tamen fragmento-
modum perlustrato, ad Graeciam rediens interru-
ptum filum resumit. Libro sexto res in Pelopon-
nesoactas, Lacedaemoniorum cum vicinis civita-
tibus, Arcadia, Argolide, Messenia (6), conten-
tiones enarrasse videtur. Certiora dici nequeunt
ob fragmentorum raritatem. Idem cadit in libruni
septinium,ex quo unum tantum locumde Daedali
ad Cocakmi adventu superstitem habemus, Igi-
tur, quum jam deveniamus ad eam aetatem,qua
Corinthiorum colonia in Siciliam deducta est, vi-
detur Ephorus, ubi de Syracusarum primordiis
egit, simul attigisse antiquissimas Siciliae niemo-
rias.Nequevero miuus estprobabile fragmentum
uostrumexnarrationedeMinoedesumptum esse.
Scimus enim ex Polybio (7) Ephorum Lacedae-
moniorum rempublicam comparasse cum illa
Cretensium. Cujus comparationis instituendaR
praeclaram praebuerunt opportunitatem muta-
tiones istae, quas belU Messeniaci temporibus
in Spartanorum republica fecit Theopompus.
Quod si recte conjeci, plurima quae de Cre-
tensium civitate Ephorus exposuit, a Marxio
libris geograpliicis assignata , Hbro seplimo
vindicaverinms (8). Libro octavo Asiae tuni tem-
poris statum exponens Medorum et Persarum
historiam usque ad Croesum Cyruraque narravit.
Libro nono pervenit ad Dariura et quae primis
regni annis ab eo res gestae sunt-descripsit. Ex-
peditio ejus contra Scythas , ut Herodoto (IV,
79) , sic Ephoro quoque ansam deiiit plura dis-
serendi de Ama/.onibus. In sequentibus totus fere
versatur in rebus Graecis (9). Fragmenta jam
admodum parca sunt. Utinam Diodorus semper
auctorem suum nominasset ! Bella Medica et Pe-
loponnesiacum tum non amplius , puto, aDio-
doro, sed ab Ephoro narrata haberemus. Libro
decimo historiam deduxisse videtur usque ad Pa-
rum ordinem, qualem Marxiusdedit, rautare volui, salis
habens quid sentiam indicasse.
(6) Huc refero fr. 53, quod Marxius ad hbrmn quartum
retulit.
(7) Fragm. 64 : 'Etpopo;... uTOp dxaTepa; Tvoioujj.evoi; t^?
TioXiTeia? t9)v h\T{^t\(Si\.
(8) Ilasi statuas, noneget manu emendatrice Strabonis
locus (X, p. 730 ;v. fr. 63), quo de Minoe legum latore
agens ait: KaGdTtep 'E^opog cv ttj EOptoTr/)? TtoXaeia mi-
Ypaijicv (pro quo Marxius scribendum censet : ev t^ EOpw-
•jt^ Ty)v TtoXiTetavdveYpa^'^^)» '• ®- slmti Ephorusnarrat,
ubi de potiorum in Europa civitatum forma et instiiii-
tionibtcs disserit, quod Ephoreo librorum xeipiffiAw optime
convenit.
(9) Tzetzes ad Lycophron. 140 (coll. Tzetz. Chil. XII,
260,Diodor. I, 13):"Q(j7iep 'Ecpopo? olaTopixo; xat Atootopo;
Tcoiei , dito Twv pap6aptxwv upwTov xaTd 7tepi5po[Ar)v dp$d-
(Aevot ypdcpetv, dv 6e toT; 'EXXir)vtxot; uaTepov Tr)v t(rropi«.v
TiXaTuvovTe;.
DE EPHORO.
ixi
rum a Miltiade oppugnatam, Uhro undecimo, cu-
jus nihil superest, usque ad pugnam Salami-
niam. Hanc et quae eodem tempore in Sicilia ge-
sta sunt , et sequentem Graecice historiam usque
ad Ol. 87 , liber duodecimus et tredecimus com-
plectebantur. Liher decimus quartus bellum Pe-
loponnesiacum , liber decimus quintus et decimus
sextus Hannibalis in Siciliam expeditiones atque
regnum triginta tyrannorum ; liher decimus septi-
mus summum Lacedaemoniorum terra marique
imperium ac beilum Cyri contra A.rlaxerxem (in
hoc quoque Diodorus Ephorum exscripsisse pu-
tandiis est^, liher decimus octavus Thimbronis,
Dercyllidae et Agesilai in Asia res gestas , liber
decimus nonus beHum Corinthiacum usque ad pa-
cem Antalcidae continiierunt. Reliqua usque ad
bellum sacrum legebantur Ubris XX — XXIX.
Hucusque ipse Ephorus opus suum composuit ;
quominus ulterius produceret, morte, ut videtur,
est prohibitus. Quod pater inceperat, finivit De-
mophilus filius (i), uno libro tricesimo bellum
sacrum exponens (01. 106,2 — 108, 3) et quae se-
quuntur usque ad obsidionem Perinthi (Ol.
110, i), quae quum novae Atheniensibus beilo-
rum seriei initium esset , satis aptum operis
finem praebere videri potuit.
Praeter Historias Ephorus scripsisse dicitur
Inventorum libros duos. (Suidas 1. 1., Athenaeus ;
V, fr. i58. Strabo X, p. 924 Alm.: "Ecpopo? 6 ttjv
iGTOpiav Ypa"!"^? >^ai "^^ "^^^^ twv EupY)[ji.aTtov.) Mul-
tum attendisse Ephorum in institutorum , con-
suetudinum , proverbiorum origines , rerumque
utilium inventores, maxime apparet ex duobus
historiarum libris geographicis, ubi harum re-
rum commemorandarum apta sese obtulit occa-
sio. Itaque cum Marxio statuendum foret Epho-
rum, quum multa hoc genus cougessisset, quae
non omnia commode in Historiarum libris dis-
(1) Diodor. XVI, 14 : Ar,(i69t).o? 6 'Eipopoy xoij tcjTopto-
ypd^ou ul6?T6v'napa>.£t(p6£VTa7r6X£[xovuTt6TOU7taTp6;, ovojAa-
ffOevTaS^lepov, <TuvTeTaYiJ.£voi;, V. fr. 151,cf. 155. Jam quum
Diodor. XVI, 77 dicat : 'Eipopo?... ttjv IffTopiav evOaSe
xaT£«7Tpo9£v eti; t9iv Ileptveou TioXtopxtav, Marxius verba
premens bellum sacrum quidem a Demophilo scriptum
esse censet , verum postremam partem postremi libri res
abol. 108,3-110, 1 complectentem ab ipso Ephoro addi-
tam esse. «Singulares fortasse caussae, inquit, ex illorum
temporum rerumque publicarum rationibus profectae per-
raovere Ephorum poterant , quominus ipse hanc historia-
rum partem absolveret, fdioque describendam relinque-
ret.» Quae vix alicui persiiaserit. Verum probabiliter idem
vir doctus suspicatur Demophilum nostrum eundem esse,
quiteste Phavorino ap. Diogen. Laert. V, 5 et Athen. XV,
p. 609, B, Aristotelem d(7£6etai; accusaverit. Notae enim
sunt inimicitise qua; Aristoteli cum Isocrate ejusque se-
ctatoribus intercedebant.
ponere posset , eorum quasi appendicem et
promptuarium Inventorum libros duos condi-
disse. Sed videas an non postea aliquis haec iu-
venta ex Historiarum libris excerpserit, eique
compendio Ephori nomen praefixerit.
A Plutarcho (fr. 164) laudatur Ephori Huv-
TayiAa iTri/^topiov , quod vero non tam singulare
opusculum fuisse videtur quam caput libriquinti.
Certiori judicio sic statuerelicet delocoCedreni
(Syuops. Histor. tom. I,p. ii,Paris.), ubi Epho-
rus inter tou? t^ <l>otvtxi)ta auYYpaj/avTai; recense-
tur, atque Stephani , qui Ephorum IlHpi j^ojpiwv
laudat (v. fr. 161). Similiter Conies Natal. Epho-
rum De Ponderibus excitat, in re apud Strabo-
nem (fr. 60) ex Historiis memorata. Peculiare
fortasseopus fuit quodTheon laudat Ilepi Xe^ew^;,
quamquam de hac re Ephorum in prooemio ali-
quo egisse non est absimile veri.
Quae praeterea Suidas Cumano tribuit Ilepl
ayaGwv xai xaxwv pi6Xta xS', et IlapaSo^wv twv
ixfxa-zixjoZ ptSAia te', de his aliunde nihil constat;
nec facile quisquam Suidae auctoritate fisus de
jactura horum operum sortis iniquitatem accu-
saverit. De utroque valet , quod de posteriore
statuit Marxius. « Excerpsisse, ait, nescio quis ea
sibi ex Ephori Historiis videtur, quae ad argu-
mentum illud maxime facerent ; fortasse Ephori
nomen collectionis titulus prae se tulit, unde in
promptu erat error. Ejusmodi consilii plane
fuit Nicolai Damasceni 7tapaoo'?(ov sGiov <juva-
YWY">i , quem uti alibi , ita hic Ephori vestigia
presse secutum esse, multis exemplis possum
comprobare (2). »
Reliquum est, ut de fide Ephori et auctori-
tate dicam. Quam rera ad laudem scriptoris
paucis possem absolvere, si sincera animi volun-
tas sufiiceret ad historiam scribendam fide us-
quequaque dignissimam , neque tam arcta es-
set cujusvis auctoris cum setatis suae indole con-
junctio, ut nolens vel nescius nou solum virtu-
tibus ejus , sed vitiis quoque magnas in confor-
raando operum suorum consilio partes conce-
deret. Etenim negari non poterit Ephorum pro
animi simplicitate et sinceritate omni studio
enixum esse , ut vera traderet. Quapropter
neglecta antiquissimae Graeciae memoria fabula-
(2) Inter fragraenta Ephori omisimus locum Eustathii
adHom. Od. Z, 149 : 'H 5e >t6piri (Nausicaa) auTov (Ulys-
sem) £ux£Tat dvSpa <7X£'v. Ou xCd '08u<T<7£t Excpopov 6e(A£vifi
t6v Xoyov, ouSe yap ^XP^'^» ^^* '^*'^ i^jXixitoTtdtv d(jL9t7r6-
Xoii; T)p£tJia xa6' ^auTa? • touto Se eTcatvet, (pa<7lv, 'Eipopoi;,
Xeytov eu^uoSi; irpo; dpeT^ifjv ^'yX'!? etvat ri\i TtatSa • xai Sta
TouTo Tou naotou xaTaCTT0xd<7aa6at xat eu5aa6a. tuxeiv
auTou.
LXII
DE EPHORO.
rum caligine ubivis operta, ab ea demum aetate
historiaesuaeinitium ponendum essecensuit,quae
clariore jam liice circumfusa certius admitteret
et verius de rebus gestis judicium. Neque tamen
ita rem instituit, ut semper posset historiam tra-
dere indubitatae fidei testimoniis confirmatam(3).
Nam quamvis inde ab Heraclidarum reditu illa
res gestas fabularum involucris obscurandi con-
sueludo paullatim evanescat, hunc ipsum tamen
ejusque caussas, ne dicam reliquae Graeciae tum
temporis statum , omnino non potuit exponere
quin ad mythica adscenderet. Jam quum ad hanc
extremitatem se redactum videret, sponte intel-
ligitur, pragmaticam Isocratei Nostri virtutem
non in eo acquievisse, ut relata referret, sed,abs-
tersis quae vulgi credulitati vel poetarum lu-
dibriis deberi viderentur, mythos studuisse ad
historiae veritatem revocare, vel, ut Plutarchi
verbis rem eloqiiar , Trpo? tV aXiq6£iav dvaaco-
^etv (4). Natura hoc studium nobis insitum est
neque adeo improbandum. Verum si reputes
quanto successu homo philosophorum et rheto-
rum istius aetatis doctrinis formatus in hac re
elaborare potueril , consultius Ephorum dices
haec omnia reliquisse intacta (5).
Cum arte critica, quam in fabulas exercuit,
conjunctum est judicium de auctoribus, quos
sibi sectandos esse putavit. Ilepi [/iv ^ap tSv xaG'
:?l(xa<; Y£Y£VYi[i.£va)v , ait , tou; dxptSeaTaTa XeYOvxa?
TriCTOTaTOix; i,youii.tQ(x , TOpi 8k twv TcaXaiwv tou?
ouTto St£;tovTa<; dTTiOavtoTaTou; efvat vop.t!Jo[A£V, utto-
Xa[x6dvovT£<; oute Ti<; 7rpd^£t<; aTrdca^; , out£ twv Xd-
ywv TOu<; TcXetaTOUi; tlxoc; £tvat [AV7]txov£U£ff6ai 8ta
TOffouTtov (fragm. 2). Videtur igitur in antiquis-
sima historia non tam ex ipsis epicis carminibus
(nam haec, puto, sunt quae facta et dicta expli-
catissime et uberrime referunt) sua hausisse,
quam ex logographis, ut ex Hecataeo, Pherecyde,
aliis , qiii, quum ipsi pleraque ex poetis epicis
mutuati essent, tamen res tractandi rationem se-
quebantiir, quae multas Grsecorum fabulas tani-
quam ridiculas et ineptas reprsesentans ad Epho-
ream propius accederet. Hellanicum quidem in
multis mendacii argiiit (6), sed hoc ipsum de-
monstrat, Ephorum perpetuo ejus rationem ha-
buisse. Quod vero saepenumero ab eo sibi rece-
(3) Cf. Strabo IX , p. 646 (fr. 70) : Aoxet |xot (6 'E^opo;)
TivavTia Tcotetv tub' Ste tv] TCpoaipSffei xal Tai; e$ apxr)<; bno-
(4) V. Odofr. Miiller. iii Prolegom. in Mytholog. p. 76.
(5) Exempla pueiilis raythorum interpretationis vid. fr.
70,63, 64.
(6) Joseph. Contr. Apion. 1,3.
dendum putaret, hujus rei caussa in eo posita
esse videtur, quod saepe ille tralaticias Graeco-
rum narrationes reliquit , neque vero ut pra-
gmaticam fabularum explicationem daret , sed
aliis de caussis , quas supra indicavimus. Cete-
rum non neglexisse Ephorum poetas rerumqiie
monumenta ipsis fragmcntis docemur. Laudan-
tur Homerus, Hesiodus, Choerilus, Alcman, Tyr-
taeus, oracula, inscriptiones (apud Strabonem X,
p. 711, ubi ; IlapaTtOet? [xapTupta ti^ £7rtYpd[jL[AaTa
(v. fr. 3o) ... £7rtX£Y£t, OTt TauTa xai toc TotauTa Sta-
xpiSouv ei(o6a[X£v, OTav V] tj twv 7rpaY[Ji.dTtov vj Trav-
T£Xw<; d7ropou[jt£vov ^ ijy^uS-^ 5o'^av e}(ov). Non ubique
vero scriptorem qua par est religione fontes
adhibuisse, sed verba eorum, ut ad suam senten-
tiam accommodaret, temerariis et violentis con-
jecturis deformare ausum esse , luculento docu-
mento est locus Strabonis XII, p. 826 (fr. 87).
Igitur in prima operis parte auctoritatem
Ephori valde suspectam esse quisque iargietur.
Quid primo libro de Heraclidarum reditu sen-
serit , et qui in hac parte fuerint ejus fontes,
propter fragmentorum paucitatem nescimus,
Uberiora libro secundo exstant de vicibus Bte-
otise; sed ex his clare elucet omnino non intel-
lexisse Ephorum , quae antiquarum fabularum
natura sit et indoles, ita ut pleraque ab eo tra-
dita si accuratius perpenderis, falsa esse reperi-
antur, atque auctorem arguant miserrimis de-
ditum etymologiis (v. fr. 26 et Miiller. de Mi-
nyis p. 442). In eodem hbro , ubi de originibus
Boeotiae agit (fr. 29) , a Strabone inconstantiae
accusatur , quippe qui iEtoIiam d£t d7co'pOr,TOv
dixerit , quum antea eam primum a Curetibus,
postea ab jEtoIo, a Diomede denique occupatam
narrasset. Leviora haec, sed scriptorem produnt
accuratam rerum expositionem orationis post-
habentem rotunditati.
Majoris Ephorus faciendus erit m libris geo-
graphicis, ubi vivida et dilucida regionum , uti
Euboeae (fr. 63), descriptio tanto magis placere
debuit , quanto jejuniores fuerunt priorum geo-
graphorum commentarii. Quae in iis minus accu-
rate dictasunt de terrae forma et distributione (ad
Hecataei et Herodoti sententiam proxime acce-
dente), de Celticarum regionum magnitudine (fr.
39, 41, 43 , 44), de Cerne insula (fr. 96, a), de
Nili incrementis, ea omnia non auctoris negligen-
tiae, sed aetatis suae ignorantiae imputanda sunt.
Satis habuit de his quae a majoribus acceperat
vaga et incerta, uti erant, retulisse; contra in
Graeciae et Asiae minoris descriptione, uti suo
Marte pugnare poterat, apprime, ut videtur,
ostcndit illam quae saepiiis in eo laudatur, dxpC-
DE EPHORO.
LXlli
Setav xal eTTifxeXeiav (7). Verum quod aXv^Oeiav at-
tinet , eam tum in historicis tum in geographicis
a multis ei denegatam esse videmus, nec id, puto,
sine caussa. Sic Diodorus I, 3g : Wlk yap oux av
Ti? •jrap' 'Etpoptp t,r\Tfi<je.i&v ex Tcavroi; rpoVou xdxpt-
Skq, 6pwv auTOV £v TToXXoi? wXtyoprjXOTa x^i; dXr]6£ta<;.
Strabo V, p. 37.5 : Tauxa SeXeytii aacpwi; [xsv eiSw?,
OTt xa\ o6to<; outs dXyiOedTaTa Xsyei Trepi TtdvTtov.
Seneca Nat. Quaest. VII, 16 : Ephorus vero non
religiosissimce Jldei , scepius decipitur, scepe deci-
pit. Eandem sententiam prodit Schol. ad Hom.
II. IX, 38i verbis , £t TricrTbi; "E^opo?; et Aristi-
des tom. II, p. 353 : AoijxEv dXvjGvi Xeyeiv "Ecpopov.
Quanta denique Timaeus Ephorum acerbitate
persecutus sit vel levissima peccata conviciis suis
notaiis, ex Siculorum fragmentis satis abunde
constat. Nec praeter himc Ephorus adversariis et
censoribus caruit. Nam contra eum scripsit Ale-
xinus, Eubulidis discipulus, a criminandi libidine
'EXey^Tvo? cognominatus (Diog. L. II, 106, iio);
porro Strato Peripateticus, magister Ptolemaei
Philopatoris , contra Ephori Eupv^jxaTa rAif^o^x;
B60 edidit(Diogen.L.V, 59,IndexAuct.in Phn. H.
N. lib. VII). His addere possis Heraclidem Pon-
ticum, qui Ephorum reprehendit, quod Artemo-
nis aetatem non recte constituisset (Plutarch. Pe-
ricl. c. 27).
Probabile est plerasque horum notas censorias
ad res geographicas et antiquiorem historiam
pertinuisse. Accuratiora igitur dederit ubi Hero-
dotum et Thucydidem et Xenophontem, rebus ab
ipsis traditis coaevos, duces sequi potuit; quod
eum fecisse eo minus addubitandum esse videtur,
quum ipse professus sit, eam fore prsestantissi-
mam cognoscendi rationem si posset fieri, ut
ipsi scriptores rebus gerendis intervenirent (Po-
lyb. XII, 27). At si vel pauca quae adhuc habe-
mus fragmenta cum illorum historiis compare-
mus, tot obvia fiunt aliter atqne ab illis tradita,
ut his prse ceteris quidem fidera suam non possit
adjunxisse. Sic quae de Pari obsidione narrantur
(fr. 107) recedunt ab narratione Herodoti (VI,
3a sqq.); eodem niodo quae leguntur fragm. 1 1 1
et 1 13 non concinunt cum Herodoto VII, i58 et
VIH, 46. Quae deinde fragm. 119 dicit de caussis
belli Peloponnesiaci , tain longe absunt a Thucy-
dideis tantamque produnt levitatem, ut ea a
(7) StrabolX, p. 646: 'Eqiopo?, t]) t6 TrXeTerrov xpwH-eOa
5ia T^iv irepi Tauxa eTriiieXetav. Cf. Scymn. Ch. v. 130. Jo-
sephus C. Apion, 1, 12, p. 444 Haverk. -. 01 SoxoOvte; axpt-
6i<ncaoi a\)yypa.<foX(; , wv iart xai 'Eyopo?. Strabo X, p.
465 : IloXuStoi; , <fr\<70iz , Trepi twv 'EXXyivtxwv xaXw? [xfev
EuSo^ov, xaXXterra 3' 'E^opov eJriYetaeat Trepi xrtdewv, (tuy-
Ycvctwv, [XETavatrrdffewv, apxviYeTwv.
poeta comico potius quam ab historiarum scri-
ptore mutuata esse credas, neque omnino Ephori
integritatem tueri possis, nisi, ut Marxius fecit,
plures dicas caiissas belliab Ephoro traditas esse,
quarum Diodorus elegisset deteriorem. Sed ma-
gis hajc vir doctus auctoris sui defendendi caussa
scripsisse videtur quam ex vera animi sententia.
Equidem acrisiae crimine non ita absolverim.
Sine dubio quae de Pericle fabulautur ex opeie
haustasunt, quale fuit illud Stesimbroti Thasii
n£pl 0£(xiaTOxX£oui; xat ©ouxuSiSou xai IlepixXsou?,
in quo,ut Plutarchus (Pericl. c. i3) testatur, Ioto-
pia T^t (ji.£V c66o'voi<; xai Sua[ji.£V£iati;, Tot §£ yapt!^o[xevyj
xai xoXaxEUOUffa, XutxatveTat xai SiaaTpscpei tV dXy^-
6£iav. — In illorum denique temporum descri-
ptione quae bellum Peloponnesiacum excipiunt,
Xenophonlis auctoritatem in plerisque repudia-
tam esse, ex pluribus licetaugurari. Confer quaeso
copiarum numerum fr. 129 proditum cum longe
ampliore illo apud Xenoph. Anab. I, 7, io(sed
hic Ephorum, ex Ctesia, ut videtur, veriora ha-
bere puto) , porro fragm. i38 cum Xenophontis
Hell. V, 27, fragm. 144 cum Hell. VI, 4, 3i.
Quare valde probabile esl quae de Leuctrica
pugna narrat Diodorus (XV, 55) in multis a Xe-
nophonteis dissidentia, sicuti alia ejusmodi, ex
Ephoro desumta esse. Sed haec oinnia quum
Ephorus aut ipse vidisse possit aut ab oculatis
testibus accepisse, permagni facienda, et ubi a
Xenophontis narratione recedunt dignissima
sunt, quae accuratissime examinentur. Ut vero
rite hoc negotio fungamur neque temere Xeno-
phontem Ephoro postponendum censeamus, pri-
mum tenendum est (juod de militari Nostri pru-
dentia habet Polybius, judex harum rerum peri-
tissiuius (XII, »5, g. ed.Paiis. ex Excerpt. Vati-
can.). «Ephorus, ait, bellicorum operum quae
quidem mari geruntur notitiam aliquam habere
mihi videtur, verumtamen proeliorum terrestriuni
plane est ignarus. Quare si qiiis Ephorum spe-
ctet vcrba facientem de navalibus ad Cyprum
Cnidumque proeliis, quae Persici regis duces tuiu
contra Evagoram Salaminiiim, tum adversus La-
cedaemonios commiserunt, mirabitur sane histo-
rici facundiam atque peritiam, atque hinc mul-
tam utilitatem ad similes casus colligere possu-
mus. Quum autem pugnam ad Leuclra narrat
Thebanorum et Lacedaemoniorum, aut illam qu.e
ab iisdem ad urbem Mantineam conserta est ,
ubi vitam Epaminondas profudit , hujus inquam
narrationis si quis partes consideret , et aciei
instructiones ejusque varias mutatioues, qiiae
fervente proelio acciderunt, ridiculus videbitur
auctor et plane imperitus, ut qui numquam
DE EPHORO.
LXIV
ejusmodi quidquam viderit. Leuctricum igitur
prcelium quia simplex fuit et uno genere arti-
licii militaris peractum, historici inscitiam uon
admodum arguit : verum illud ad Mantineam
quia variam et plenam arte imperatoria formam
habuit, id ab historici ingenio neque ferri neque
intelligi potest. Quae res prorsus patebit, si quis
vera locorum facie sibi proposita, in his molus
illos dimetietur quos Ephorus narrat. Atque id
ipsum Theopompo quoque accidit , maxime au-
tem Timseo. Nam quandocunque summatim id
genus res narrant , latet eorum imperitia ; verum
quando singillatim eas exponere et demonstrare
aggrediuntur , omnino tales apparent qualis
Ephorus. « Deinde vero ad illam Ephori eon-
suetudinem in modum rhetorum copiarum nu-
meros et quae sunt horum similia immodice ex-
aggerandi quammaxime est attendendum (v. fr.
II 3, ia3 tribuslocis, iSa).
Restat ut mentionem faciam loci Porphyrii
(ap. Euseb. P. E. p. 464 Colon.) , ubi hgec : Ti yap
'Ecpopou iSiov, Ix Twv Aai[ji.a)(ou xai KaXXi(76£vou?
xat 'Ava^t[Ji.evoui; auTai; Xs^efftv etjriv ote Tptdj^^tXiou?
^fXou? [jLETaTtOEVTo; aTi/wi;; et p. 467 : Au.7t[j,ax^ou
IffTt 8U0 TTfpi TY)? 'Ecpo'pOU xXoTTYi? ' 'AXxatOi; Ss 6 TWV
XotSo'pojv 'Ia[x6iov xa\ 'E7utYpa[X[ji.aT0JV TroiYjTrji; ira-
pwSyjxe T^? 'Etpo'pou xXoTui? E^eXeYywv.Callisthenem,
cujus Hellenica usque ad bellum sacrum perti-
nuerunt, et Anaximenem res Graecas usque ad
pugnam ad Mantineam pertexentern , et Dai-
machum (8) , qui Seleuci regis temporibus ludica
sua composuit, hos, inquam , ab Ephoro exscri-
ptos esse quam absurda sit sententia,non est cur
pluribus demonstremus. Quid vero inducere
potuerit seriores ut ita statuerint (minime enim
hiec a Porphyrio inventa sunt), ex iis quae de
Hecataeo, de Hellanico, nec non de Ephori
scriptis diximus , satis, opinor , patebit. Refe-
renda enim haec sunt ad Paradoxorum libros
quindecim, ad libros viginti quattuor De bonis
et malis , fortasse etiam ad Inventorum libros
duos. quae ex Ephoro, CaUisthene, Anaximene,
Daimacho conflata, nostri auctoris nomen in
fronte habebant.
Oratio Ephori , ex illa Isocratis magistri tam-
quam imperfecta imago expressa , pura erat,
vel in minimis diligenter elaborata , dilucida,
(8) Operam perdidit Clinton. F. H. p. 381 ed. Kriiger.,
qui, ut scriptorem nancisceretur Ephoro antiquiorcm pro
Aai|xaxou scribere voluit AriioyoM vel Ay]il6xo\). Ceterum
Deiochum vel Deilochum Proconnesium , quem itept KuJ^i-
xou scripsisse scimus , ab Ephoro lectitatum esse probalur
fr. 104. Ex eodem fortasse petita sunt, quae libro nono de
Amazonibus narravit.
ornata, numerosa; simul vero dicitur diffusa,
robore et nervis destituta, resupina languescens
jejunitate (9). Dum in Herodoto, Thucydide et
Xenophonte admiramur sermonem illum, qui
sponte quasi profluere videtur, quo res ita nar-
rantur, ut spectator iis interesse videaris;vim
dramaticam et mimicam, qua ad ipsius vitae
veritatem omnia exprimuntur, quae pro consi-
liorum varietate et pro diversa personarum
sentiendi judicandique ratione habet sublimi-
tatem , gravitatem , urbanitatem ; ubi res maxi-
mae simplicissime narrantur, et tamen omnem
earum sentimus magnitudinem ; dum in his ,
aio, orationis dX7^6eta et 7rt6avo'Tyi(; et a7tXo'T7);
praedicantur : in altero illo scriptorum genere
ex Isocratis umbraculis profecto , semper fere
reperiebatur fucatus orationis nitor, summa
structurae et periodorum artificia , anxia circa
verborum abundantiam trepidatio, omnia de-
nique dictionis lenocinia , quae lectorem vel
nolentem ad auctoris sententiam pelliciant et
V) traducant. Omnia ibi explanata , argumentis
demonstrata, nihil relinquitur, quo tuo ipse
ingenio possis agitari ad verum invenienduni ;
res obscuritatis plenae et antiquitatis canitie
obductae ita praeparatae dantur, ut circumcisis
omnibus ambagibus,Iectores quasi nucleofruan-
tur, pulamina relinquantur aliis. Fieri non potiiit,
quin haec res tractandi et eloquendi ratio per
longum tempus a multis adamaretur. Neque
meliorem Ephorus laudis suae praeconem nactus
est quam Polybium (XII, 28 Exc. Vatic. j : 'O
Y^p "Ecpopoi; , inquit, Trap' oXyiv ttjv 7cpaY[Ji.aT£iav
Oauacitfftoi; wv xat xaToc t-^v ^pacrtv xat xaToc tov
"/Etptff^Jtbv xa\ xaTot Tyjv l^rtvoiav t(ov Xr,(jt[/.aTwv
Setvo^TaTO? laTtv Iv Tai? ^rapexSaaeai xal Taiq d^'
auTou Yvw(j.oXoYiai<; , xat auXXvi6Sr)v orav ttou tov
l7Tt[jt£TpouvTa XoYOV StaTt69iTat. KaTa Se Ttva auvTU-
yioLy £u)(^aptaTaTa xat xi6avojTaTa 7r£pi Trj? auYXpi-
aeoj? £ip?ixe ^rept twv laTopioYpdtcpwv xai XoYOYpdcpojv
(cf. Timaei fr. 55). Contra alia plane sentit Her-
mogenes De Formis orat. tom. III, p. SgS :
n£pi 81 0£O7ro'[i.7rou xat 'E^o^pou xat 'EXXavixou xai
(I)iXtaTOU xai Twv 6ijtoio)v TOUTOti; 7r£ptTTbv eSo^ev
^Tvat [xot Ypa^psiv ... oti ^r,Xou xat fjLtijtvia^wi; toc eHSrj
Twv XoYO)v auTtov ou Travu TOt, [aSXXov Se ouS' oXax;...
ri^ioJTat 7rap^ Toii; EXXyjatv xa6d7r£p Tot twv dXXojv
(9) V. Dionys. Decompos. verborum, p. 26; Cic. Orat.
c. 51, 62 ; Demetrius ■kzoI dpjxyiv. § 68; Dio Chrysostom.
Orat. XVIII, p. 256; Morell. Plutarch. Pericl. c. 28 : 'EtcI
Se Twv 'Etpopou xat 0£O7r6[A7rou xai 'Ava$i(X£vou; pYiTopeiwv
xai TreptoSwv, d; Tiepaivouatv i$07tXiaavTe; m aTpaTeu(i.aTa
xal TtapaTdSavTei; ioriv eiTteTv * « OuSei; ffiSiQpou taura {w*-
paivet TteXa?. «
DE THEOPOMPO.
oTov ©ouxuSiOvt», 'HpoSoTOu, 'Exaraiou , SsvocpSvTo;,
Twv Xonrwv. Duris Samius apud Pliot. cod. 176,
p, 2o5 : 'Ecpopo? Ss xat 0£O7ro[JL7To; twv TrpoyEvo-
tjL£vci)V TrXeidTov aTC£X£tcpOr,cav* outs y^p [J-tp-r^cTECo?
(ji.£T£Xa6ov ouSeata? , out£ ■^Sov^ji; ev Toi cppotcat ,
auTOu Se tou ypcitcp£tv (xcjvov £7r£[i,£XT]0yi(yav. Philo-
stratus Vit. Soph. I, 17 , 4 : 'EXXoyifAonaTOi;
(inter Isocratis discipulos) 'YTTEptSvi? 6 ^r^TOip.
0£o'TroaTrov yip tov £x Xtou xai tov Kuaaiov "Ecpopov
out' av Sta6aXot{/.£v, out' av Oau(/.a(7aiij(.£V.
THEOPOMPUS.
Theopompus (i), Chius, filius Damasistrati ,
frater Caucali rhetoris. De aetate ejus Suidam
errasse intelligitur ex Photio, qui Theopompum
narrat una cum patre propter Lacedaemoniorum
studium civitate ejecto in exilium abiisse, atque
quadragesimo quinto demum aetatis anno ])a-
triam recuperasse, Alexandri rcgis gratia, qui
per literas Chios exhortatus videtur, ut exules
in civitatis jura rcstituerent. Hae vero epistolae
ex Pflugkii sententia scriptae sunt aut post pu-
gnam ad Granicum, quo tempore Alexander
cum Mytilenaeis et Aspendiis, necnon , ut videtur,
cum Chiis fecit fcedera, in quibus etiam exulum
mentionem factam esse putandum sit; aut duo-
(1) Suidas : ©soTrofATro; Xioi;, ^rixwp, uio? AaixadiaTpd-
Tou (cf. Pausan. III, 10), yeyovw; xata tou; /povoui; rfj?
avap;(£ia!; 'AOrivaiwv im xrj? £vv£vy)xo(Txri; xpiTTj; 'OXufjtTttd-
5o; , 0T£ xat 'Eyopoi; ' 'IfTOxpdTOU^ dxoudT^i? d[jia 'E<p6p(.) •
£Ypa(];£v lutT0[Ariv 'HpoSoTou to-Topiwv ev Pi6),(oi? P' " 4>i-
XfrtTTixd ev piSXiotc; 06' ' 'EXXriVixdi; iaTopta!; , £7;ovTat 0£ tot?
0ouxu5tSou xat EevocpwvTO? , xai eiTiv ev pigXtot? ta', tyo\)-
crat td d7t6 IleXoTiovviQcrtaxou TioXefJiou XotTcd. "Eypail/e xai
Sxepa TiXeTara. Reliqua qua; de vita Theopompi comperta
iiabemus, omnia fere leguntur in Pliot. cod. 176, p. 203:
'E(TTt 6e 0£67to[jL7ro; Xto; (Jiev xo yevo;, ulo? AajjtoaTpdxou
(1. Aa[jiao-taTpdTOu). «J^uyelv ot Xeyexat t>i? 7taTpt6o<; d[Jta t(i)
TtaTpl , inl Xax(«)vi(T[j.ti) tou TtaTpo; dXovTO; " dva(T(*)0^vat Sk
T?) TtaTptSt, TeXeu-ri^ravTo; auTw tou 7:aTp6;, tyiv Se xdOo-
5ov 'AXe^dvSpou tou MaxeSovcjv pa^TtXe^co; 6t' eTttcrToXtSv tiov
Trpo; Tou; Xtou; xaxaTtpa^a^ievou • eTiov 6e eTvat TOTe t6v Qeo-
7ro[X7rov 7tevTe xal T£(T(TapdxovTa. MeTa 5^ t6v 'AX£?dv6pou
OdvaTov 7cavTa5(60ev dxTre^TOVTa dz AiyuTTTOv dqjixecrOat.
HToX£[j.aTov oe, t6v TauTr,; jia^TiXea, ou 7tpo(Ti£a9at tov dv6pa ,
dXXd xai «b? 7roXu7tpdY[J.ova dveXeiv e0eXf,CTat, et iiri Ttve; twv
9tX(i)v 7tapaiTri(Td[xevot 5te(Ta)(7avTo. Iuvax(j,d(Tat Se auTo;
eauT6v Xeyet, etc. Vide fragm. 26, p. 282.
Pra;ter'iiistoricumlaudantur: 1, Theopompus rex La-
cedcemoniorum. — 2, Theopompus Thessalus, in ludis
Olympicis victor Ol. 86. Diodor. XII, 23; Euseb. Arm. p.
150 ed. Mai. — 3, Thcopompus archon 01. 92, 2. Diodor.
XIII, 38;Plut.Moral. p. 833, D; Lys. p. 161,33; Philo-
chor. ap. Schol. Euiip. Orest. 371 et771. — 4, Theopom-
pus Athcniensis, poeta comicus, Aristophanis sequalis. De
hocejusquefabulisvide Meineke Histor.Com. p. 236sqq.
Ad liunc referendum est fragm. 299,propterIocum Pollu-
cisX, 118,ubi haec: t6 5e oSeXtcrxoXu^^vtov (TTpattWTtxov [j,£V
PROLEGOMENA I?i HlSTORICOS.
L3rT
bus annis post, ubi Chius insula, qua; denuo
venerat in Persarum potcstatem, Alcxandri co-
piis deliberata est (cf. Clinton F. H, p. 385).
Utcun(|ue sit (nam ad annum res vix poterit ex-
pendi), nataics Theopompi referendai erunt ad
Olymp. 100. Difficilior est altera quaestio, quo-
nam anno Noster una cum parente solum natale
reHquerit. Pflugkius Damasistratum cum ahis
optimatibus expulsum conjicit Olymp. 100, /j,
quum Athenienses, Lacedaemoniis infensi, sub-
jectas civitates, missis legatis, ad societatem
belli contra communes omnium libertalis hostes
gerendi concitassent , primique Chii in defectio-
nem consensissent. Diodor. XV, 28. « Qnod si
verum est, ait, ut est verisimillimum, Theo-
pompum paterna^ calamitatis sociiim, tum ad-
modiun tenera aetate fiiisse oportet. Quse res
tantum abest ut officere nostrge sententiae pos-
sit, ut eam etiam confirmare videatur. Nam si
quis Photii verba, a quibus omnis hac disputa-
tio profectaest, paullo diligentius considerave-
rit, non dubito quin miraturus sit priino stulti-
tiam hominis qui, quot annos Theopompus ab
exilio rediens habuerit, commeuioret, quando
natus sit reticeat. Sed postquam nostra dispu-
tatione, ut speramus, ad liquidum pcrthictum
est, Theopompum infantem atque in ipso vitae
Tot xpr,tJ.a, £tpr,Tat Se U7t6 0£oir6[j.7tou tou x6)[j.txou ev EtpYJVT).
— 5, Theopompiis Colophoni^is, ex ciijus poemate 'Ap[xd-
Ttov inscripto fragmentum servavit Athena»us IV, p. 183,B;
cf. Meineke I. 1. Eundem Wichers. intelligendum putat in
Schol. ad Apoil. Rhod. IV, 57, ubi citatur 0. ev e^toTioiori;,
Codex Paris. ev vocem omittit.Quare \ir doctus modo no-
mhialus scribi vult e7ro7rot6?. Probabile hoc, sed non repu-
gno si quis intellexerit Theopompum grammaticura, ita ut
illud Iv e7ro7totoT? ad mythologicos commentarios in car-
mina epica scriptos referendum sit. Eodem plane modo
Thcopompum in Cypriano carmine cum Pseudo-Hcllani-
co a Fulgenlio (1,2) compositum, grammaticum esse sta-
tuit Welckerus de Cyclo Hom. p. 29. 6, Grammaticus ilie
cst Theopompus Cnidius , familiaris Csesaiis ( Strabo
XIV, p. 969; Cic. Ad Attic. XIII, 7, Philipp. XIII, 16), 6
(TuvaYaycbv tou<; [xuOou; (Plutarch. Csesar. p. 730). Hunc
Welckenis intelligi putat a Schol. Hom. 11. I, 38; II, 135;
XXIV, 428 (cf. tamenfr. 339 ). Erotian. Glossar. Hippocr.
p. 244: Ad<Ttov oOovtov, (b; 0e67to[/.7to? ev '06u(tct£i(x...
Xtvouv {ifo; 6a(Tu eTvat ' iibi '05uCT(Teta titulus capitis fuisse
videtur in opere, quod carminum epicorum fabulas ex-
plicavit : V Welcker. 1. 1. Idem vir doctus ap. Schol. ad 11.
XIX, 121 (in Cod. Leidensi ap. Valcken. Dissertat. ad
Schol. Hom. Opusc. II, p. 12"), ubi vulgo legitur : •;)
tcTTopta Ttapd 'H(Tt66w xai Oeo-^^^vw, reponijubet 7t. 'H. x.
0£O7t6[X7ttp. — 7, Theopompus, nescio qui, memoratur
ap. Cic. Ep. ad Quint. I, 3. — 8, Theopompits Sinopensis,
qui Tvepi cTet(T[xwv scripsit. Phlegon. Trall. De rebus Mirab.
c. 19. — 9, Theopnmpus philosophus Pijthagoreus, ad
qnem scripsit Libanius I, 20 ed. lat. H. Stephani. — 10,
Theopompus Medicus, ap. Aetium medicum p. 840. —
11, Theopompus tibicen celeberrirmis, Polyb. XXX,
13, 3.
IX VI
liminc patria privatiim csse : noii laudamus sane
Photium, qui alterum nos celet, sed rationem
tamen perspicimus, cur annum reditus potius
quam natalem commemoraverit. Multorum nar-
rantur exilia sine ejusmodi fletalis notatione :
illud vero non prsetereundum erat, eum, qui a
prima infantia patria caruisset, quadragesimo
quinto demum anno in civium jura rediisse. »
Speciose haec dicta sunt, sed quominus pro veris
habeamus, plures impediunt difficultates; quae
quidem Wichersium moverunt, iit non solum
hancce Pflugkii sententiam respueret, sed etiam
Photii locum corruptum putaret, et in Suidae
testimonio mallet acquiescere. Obstat enim quod
Plutarchus in Vita Isocratis (Vitt. decem oratt.
p. 837, C.) et Photius (cod. 260,^.793) Theo-
pompum in dicendi arte institutum aiunt ab
Isocrate , quo tempore hic in Chio insula scho-
lam a])eruerat. Igitur ad juvenilem saltem aeta-
tem Theopompus pervenisse debet antequam
patriam relinqueret. Contra Pflugkius pro suis
calculis eo se redactum vidit, ut auctores raodo
nominatos mendacii aut erroris argueret atque
Athenis statucret Theopompum Isocratis magi-
sterio usum cssc. Verum nura is, qui propter
studium suum Lacedgemoniorum Atheniensibus
quodammodo auctoribus civitate erat ejectus,
Athenas se contulisse putandus erit? Quod certe
aTub Tou TiriOavot; parum se commendat. Quare Da-
masistratum serius quam vult Pflugkius in exi-
lium abiisse censeo. Ac nisi omnia me fallunt,
de illis cogitandum est temporibus, quibus The-
bani, ut Diodorus (XV, 78, sq.) ait, ad impe-
rium maris capessefidum ab Epaminonda addu-
cti, Rhodios et Chios et Byzantios ad subsidiariam
his inccptis operam navandam invitarunt, et
Epaminondas cum manu ad has civitates missus
Lachetem, Atheniensium ducem, classe valida
instructum Thebanorumque conatus impedire
jussum, ita perterruit, ut classcm abducere co-
geretur, et urbes illas Thebanis adjunxit. Unde
apparet fuisse tum in Chio factionem Thebauis
faventem, et ab Atheniensibus propter crescen-
tem Thebanorum potestatem Lacedaemoniis ad-
dictis abalienatam. Illo igitur tempore , quo
Chii sponte, ut videtur, ad Thebanos defecerant,
quo Epaminondas Sparta; exercitum admovit,
proeliumque ad Mantincam pugnatum, quo
deinde pax inter Graecos convenit, cujns condi-
tionibus soIiLacedaemoniisubscribere noluerunt
(01. 104, 4; Diodor. XV, 89; Polyb. IV, 33;
Plutarch. Ages. 35) : optime fieri potuit, ut
Damasistratum Laceda?moniorum studio patriam
turbnntem exilio plcctcndum cxistimarent. Ita-
DE THEOPOMPO.
que ad vigesimum fere aetatis annum Theopom-
pus in patria degit, nec quidquam impedit,
quin ibi Isocratis praeceptis imbutus sit.
Quae vero Wichersius contra Photii calculos
protulit hsec sunt : Primuni enini offendit eum ,
quod hac ratione Theopompus sexaginta fere
annis junior Isocrate fuisset. « Vereor, ait, ut si
tantum aetatis spatium iuter eos intercesserit,
de se ipse scribere potuisset Theopompus , quem-
admodum eum scripsisse testatur Photius, cuv-
axaaaai lauTOV 'laoxpaxsi Toi 'AOrjvaiw. Dubito num
accurate quis dixerit, se ejus, quo sexaginta
annis junior sit, aequalem esse. » Sane si ad a^ta-
tum annos respexisset, ne tum quidem, si Olym-
piade 93, ut Wichersius vult, natus esset, ac-
curate se dixisset magistri aequalem; verum si
reputes praestantissimas Isocratis orationes in
summademum senectutc conscriptas esse, atque
Theopompum cum ipso in certamine publico de
eloquentiae praemio contendisse, jactabundus
Theopompus dicere potuit se eodem quo magi-
strum tempore floruisse, i. e. , ut ipse ait, Sfxa
auTO) Ta TTpojTSia Trji; Iv Xoyoti; ■KonBdac; ey(etv Iv Totc;
"EXXiqcrtv (v. fr. a6) « Deinde , Wichersius
pergit, si Theopompus Olymp. 100 natus fuisset,
... de eo certe tempore parum valuit observatio
Theopompi de Isocrate apud Photium, eum Si'
a.7roptav Tou ptou orationes scripsisse; nam fuerit
Isocrates antea parum locuples, quin etiam in-
digens, elucet tamen e Pseudo-Plutarcho, Iso-
cratem tantas divitias collegisse, quantas fere
neminem ; unde sequitur Theopompi aetate, dum-
modo 01. 100 natus sit, non magnam fuisse. »
Quod inde sequi equidem nego. Eum pauperem
fuisse, quo tempore Theopompus se in ejus
disciplinam dedit, quisque largietur, quum pro-
pterea maxime, ut rem familiarem sub triginta
tyrannis, ut videtur, perditam restitueret, in
Chio scholam aperuisse putetur. Tempus vero
hujus rei nullo testimonio constat, ita ut ex iis
potissimum, quae de Ephori ct Theopompi vita
aliunde comperta habenms, sit constituendum.
Jam si Theopompus 01. lo^in ejus disciplinam
venit, usque ad 01. 110, 3 satis magnum spa-
tium relictum est, quo magnas Isocrates divitias
congerere potuerit.
Quantum Theopompus Isocratis institutione
profecerit, ex eo colligitur, quod etsi multi ex
hoc ludo ac magni viri profecti sunt, ille tamen
iTTtcfavEffTaTOi; TravTtov nominatur et ouSsvb? twv
'IffOxpaTixwv ei? tou; Xoyouq aTtfjto^Tepoi; (Dionys.
H. Ep. ad Cn. Pomp. p. i3i, Phot. p. 206). Vo-
luit sine dubio publici quondam in foro causi-
dici munerc fungi j veruni quum Isocratcs non id
DE THEOPOMPO.
LXVII
solummodo ageret, iit oratores formaret atl ] sc. Isocrates, xai tov £7c\ MaucoJXo) TiOevTa vto
caussas forenses dicendas idoneos, sed una cum
eloquentia philosophiam et rerunj gerendarurn
peritiam docere studeret, vides qui factum sit,
ut eo3 maxime discipulos, qui vohmtate similes
magistri inter ceteros eminebant , a fori strepitu
averteret, et ad historiam scribendam, tamquam
ad altius quiddam , ubi et eloquentiam et philo-
sophiam et rerum gerendarum peritiam optime
explicare possent, adduceret. Itaque caussas fo-
rensesTheopompus, praeceptoris consiHo motus,
nunquam attigit, teste Cicerone. Multum vcro
se exercuit in illo eloquentiae genere quod epi-
dicticum vocant. Ipse enim parum modestus te-
statur nullam esse majorem Graeciae urbem , in
qua aliquantum temporis moratus et pubiice
perorans non adeptus sit magnam gloriam ,
virtutisque suae in dicendo monumentum reH-
quisset; neque minus bis decem milHbus ver-
suum ait se scriptis orationibus explevisse (2).
Inter hnec eloquentige specimina omnium, ut vi-
detur, celeberrimum fuit laudatio MausoH. Et-
enim post mortem Mausoli « Artemisia (01. 107,
1), ut Gellius (X, 18) narrat, aywva laudibus
dicundis facit , ponitque prajmia pecuniae aha-
rnmque rerum bonarum amplissima. Ad eas
laudes decertandas venisse dicuntur viri nobiles
ingenio atqiie Hngua prsestabili Theopompus,
Theodectes, Naucrates. Sunt etiam qui Isocra-
tem ipsum cum iis certavisse memoriae manda-
verint. Sed eo certamine vicisse Theopompum
judicatum est (3). » In his num delsocrate Athe-
niense cogitandum sit, eo magis dubitare Hcet,
quia Suidas (v. 'laoxpaTT); 'A^xuxXa et Qs.oMy.Tf\q)
Isocratem ApoUoniatem, Atheniensis discipuhim,
de praemio certasse dicit (4). Quam sententiam,
Isocratis aetatem, mores et naturam reputans
ambabus amplecterer, nisi haesitationem injice-
ret Phitarch. Vit. Isocrat. p. 838, B, (riyo)^i.aa.-zo ,
(2) Cf. Quintil. Inst. Orat. X, 1 : Theopompiis ut in
historia prcedictis (Herodoto et ThTicydide) minor, ita
orafori magis similis, ut qui antequam od hoc opus
sollicitatus, diufuerit orator. Cf. Dion. Hal. Ep. ad Cn.
Pomp. p. 131.
(3) Suidas quidem v. ©soSexrr,; "Aptardvopou dicit : 0£o-
Sexxir)!; ^vixr,Te [AdXnrra euSoxifiiqaa; ev •^ eiire TpaYwoia '
dtXXoi Se (pa<n Qt6m\n:m ex^iv rd TtpfOTeTa. Verum si con-
fera« Gellium, qui post verba modo laudata pergit:
« Exstat nunc quoque Theodecti tragoedia, qua; inscribilur
Mausolus, in qua eum magis quam in prosa placuisse, Hy-
ginus in Exemplis refert. » res cum Clintone (p. 299) if a
conformanda est, ut statuamus duo praemia proposita
fuisse, alterum tragfledi.ne, alterum eloquentiae, quorum
iUud Theodectae, lioc Theopompo datum sit.
(4) De Isocrate Atheniense cogitant Ruhnken. Hist.
Crit. Orat. Gr. p. 388 etChnton 1.1. p. 299; deApolloniate
Taylor. "Vit. Isocr. p. 3 et Wichers.
'ApTEfxicriai; aywva) et Porphyrius apud Euseb. P.
E. X, 3, p. /,6/j, C, qui ipsius Theopompi te-
stimonio utens ait, 'TTrepcppovsI 6 0£O7ro[A7To; tov
IdOxpaTYiv xai vEv.x^aOai 6'.p' EauToii ^('(s.i xaToc tov
ETTt Mau<70)Xw aywva tov SiSaaxaXov.
VidemusigiturTheopompum 01. 107 in Asia
minori commorantem,quo primum se cum patre
convertisse videtur, si quidem vera habet Suidas
(v.''E'.popo(;),qui eum relicta patriaDianae Ephesiae
supplicem factum esse tradit. Quo deinceps se
contulerit, ut eloquentiae suae gloriam augeret
hu^gamque eruditionis copiam ad condendas hi-
storias coHigeret, plane ignoramus. Verum mul-
tas eum regiones peragrasse multasque urbes
vidisse ab ipso habemus narratum. Qua in re
egregie adjutus est lautissima re fanuHari,ita
ut totum se dare posset tw cpiXo(7o^£iv xal cpiXoiji.a-
Oeiv, neque, sicut Isocrates, vitse sustentandse
caussa, ad humiliora tractanda cogeretur (v. fr.
a6 et Dion. H. Ep. ad Cn. Pomp. p. i3i, Athe-
najus III, p. 85, B). — Anno denique quadrage-
simo quinto omnigena doctrina instructus Ale-
xandri gratia in patriam reversus est. Neque
vero quum tam diu fortunae iniquitate fuisset a
rebus publicis remotus, diulius isto privati ho-
minis otio gaudere voluit, scd qua pollebat ex-
perientiam itineribus et principum sua^ setatis
virorum consuetudine collectam et cum praeclara
eloquentia conjunctam in civitatis commoda ex-
promere decrevit. At non ea fuit in Chio insula
tum reipublicae conditio, ut quam Theopompus
profitebatur civilis prudentia a civibus suis ad-
amaretur. Immo morum austeritas , quam cre-
brae illae luxuriae, fastus et mollitiei castigationes
produnt, animus vehemens et fervidus, lingua
acerba, immodice Hbera, contemptus gratiae
popularis, optimatium denique studium, quod
a patre tamquam hereditate accepisse videtur,
non potuerunt non efficere, ut multi exsisterent
adversarii, qui, uti omnem nobilitatem exagi-
tabant, sic prse ceteris Tlieopompum, eloquen-
tissimum ejus instrumentum, inimicitiis suis
persequebantur. Princeps eorum fiiit Theocri-
tus (5), sophista, Isocratis discipulus, qui Ale-
xandrum et Aristotelem dicteriis odii et invidiae
bilerefertis perstringebat , quemque Theopom-
pus in Epistolis ad Alexandrum tamquam homi-
nem humili loco natum pravaeque luxuriae dedi-
tum depingit. Neque autem animi vi et dicendo
(,>) Strabo XIV, p. 955 : 'AvSps; Se Xtot yeyovaffiv Dloyf.-
(xoi 'Iwv T£ 6 Tpaytxo; , v.cd 0e67to[j.7ro; 6 «tuyTP*?^^? > ""'■^
OsoxptTo; 6 (TO^tTTri;. OuTot S^ xat dvTETroXtTEUfravTO i.)l-i)-
Xotc. Vid. Pflugk. p. 32, quem landat Wichers.
Lxvni
inimicos ab Nostro fatigatos esse , rerum docet
eventus. Etenim dum Alexander viveret atque
regia domus auctoritate adhuc poUeret, pejus
aliquid in Theopompum statuere nnn videntur
ausi; simulac vero his prajsidiis orbatus esset,
quem putabant pacis perturbatorem et malcdi-
cum omnium rerum contemptorem, denvio pa-
tria expulerunt. Coiifugit in iEgyptum ad regem
Ptolemaeum. Jam quum 01. ii8 , 4 sit primus
annus regis Ptolemsei , si quidem Photius, quod
addubito , accurate locutus est, in ^gyptum
venit annos natus circa septuaginla quinque.
Quemadmodum vero tum Theopompus propter
maledicentiam suam etinimicorum, sicutiAna-
ximenis, de quo postea , mala artificia a tota fere
Graecia in odio habebatur, sic a Philadelpho
quoqtie, cui tum Alexandri admirator non valde
placere potuit, non solum malevole exceptus
est, sed etiam e medio esset subhitus, nisi ab
amicis quibusdam hujus consihi certior factus ,
fuga quaesivisset salutem. Haec sunt quae de vita
Tlieopompi nobis innotuerunt. Quae postrema
ejus fata fuerint et quo loco et quo tempore e
vita discesserit, nescimus. Neque tanien diu
post Ol. ii8, 3 eum vixisseex legibus humanas
natura? sponte intelligitur.
Inter opera a Theopompo conscripta a Suida
primo loco hiudatur 'ETrtxo^jivi twv 'HpoSorou
iffToptwv. Sed jam Vossius (De Hist. Gr. p. i6,
3i) dubitavit, num vere Noster hujus opusculi
auctor habendus sit; neque id sine caussa,
quum res a Theopompi aetate et ingenio aliena
esse videatur. Quare equidem suspicor a seriore
homine talem Herodoti epitomen sub Theojiom-
pi nomine in vulgus editam. Certiora ex paucis
hujus hbri reliquiis erui vix possunt. Sed ne ve-
terum testimonia susque deque habere censear,
faciamus Theopompum hocce Musarum Hero-
dotearum compendium, quum ad historias con-
dendas se accingeret, periculi faciendi caussa
composuisse,
Igitur postquam hunc in modum vires suas
pericUtatus esset, accessit ad tradendam eo-
rum temporum memoriam , quae praeceptor
discipulo selegerat tamquam aptissima , qui-
bus describeudis ingenii sui virtutes ostende-
ret (6). Scripsit itaque 'EXXvjvtxai; iGTopta; vel
2uvTa^tv 'EXXr,vtxcov, quo opere abruptam Thu-
cydidis historiam resumens (7), initio facto ab
(6) Pliot. cod. 176: ^acri Se tov SiSa^TxovTa ... TTpoSaXeiv
©£oit;6[j.iiw ... Ta; \i.zxa. ©ouxuotSriv 'EXXyjvtxa;.
Quffi de hac Herodoti epitome Frommel. in Creuzeri
Meletem. III , p. 135 disseruit, iis uti mihi non licuit.
(7) Diodor. XIII, 42 : SEvoywv xal 0s6t:o[X7coi; a^' wv
aTteXtTic 0o'jx'j5i5-o; t-?;v apx^v irsTtotYivTai. Kat Esvo^wv
DE THEOPOMPO.
01. 92, 2, Theopompi archontis anno, quo
Mindarus ad Cynossema devictus est, septem-
decim annorum spatium usque ad pugnam na-
valem ad Cnidum commissam (Ol. 96, 3, Dio-
phante archonte), (8)duodecim libris complexus
est. Quae ex iis aetatem tulerunt, haud adn)odum
multa sunt. Capita nonnulla recenset Anonym.
in Vita Thucyd. § 5. Theopompum exposuisse
dicit, quod quidem ultro intelligitur , aiteram
pugnam ad Cynossema (9), proelium ad Cyzi-
cum, ad Arginusas, ad jEgos flumen, atque
accuratius narrasse infortunium Athenarum post
muros urbis dejectos constitutamque tyranni-
dem. Ha?c nisi omnia, plurima saltem libro pri-
mo comprehensa fuisse , apparet ex fragmentis
libri secundi , ubi egit de Harmostis a Lysandro
ubique constitutis impositisque tributis. Itaque
[/.kv TceptDvaSs j^povov It65v Teo-ffapaxovTa xat Sxtw, 0e6-
7io[X7ro5 6e Ta? 'EXXiQvtxa? Tipd^Eti; Ste),6wv ctc' Iti\ §Trraxa{-
Sexa, xaTaXr,yet Trjv t(7T0piav el; tyjv Ttept Kv{6ov vay[xaxtav
bt pi6Xtot; SuoxatScxa. Idem XIV, 84 : (0e67to[i.7ro?) ttPjv
Twv 'EXXrivtxwv o-yvTa^tv xaTcotpciJ^cv el? toutov tov evtauTov
(Diopbantis arch.) xat ct? ttjv 7tcpt KvtSov vaufjiaytav, ypa-
<|^ac pt6Xou; ScoSexa. 'O Sc oTJYYpacpeu; outo; •^pxtai [xev d7t6
vf\c, TTCpt Kuvo; ayi[xa vauixayia? , ei? iiv ©ouxuStSr); xaTcXyi?e
7tpaY[xaTetav. 'EYpa^l^c oc /povov dTwv SexacTtTa. Cf. Mar-
cellin. Vit. Thucyd. 45, Anouym. Vit. Thucyd. § 5, ed.
Poppo. Parum accurate Suidas: "E^tovTat 5s (al 'EXXrjVtxwv
laTop{at) TaTc 0ouxu5{6ou xai Scvo^wvto? , nisi, ut Wicher-
sius monet, scripserat : wa7tcp xat aX S. Idem undecim
tantum libros ponit. Nimirnm Suidae aitate et multum
antea undecim tantum Hellenicorum libri superstiles
fuisse videntur. Nam quum Menophanes apud Pho-
tium (cod. 176) duodecimum Philippicorum librum jnter-
cidisse dicat, nihilominus vero Photius bunc excer-
pserit atque res ex duodecimo Tbeopompi libro a vett.
excitatae propter temporum raliones multo aptius in
Philippicorum excursu quam in Hellenicis legi poUie-
rint,neqne ullum ex postremo libro Hellenicorum fra-
gmentum deprehendatur, inde colligitur aut Menophanem
aut Photium Philippica cum Hellenicis confudisse, quod
posterius facillime fieri potuit, si Menophanes simpiiciter
laudaverat librum duodecimum laToptwv, quititulus quura
plerumque ad majus Pbilippicorum opus referatur, tamen
de Hellenicis quoque poterat usurpari. Cf. Wicbers. p. 20
et Clinton F. H. p. 386.
(8) Itaque ipsam pugnam ad Cnidum, quippe quae se-
quente demum anno, sub Eubulide arcbonte, pugnata sit,
Tbeopompus non narrasse videtur Clintoni 1. 1. Vereor ne
haec justo accuratiora sint.
(9) Verisimiliter primum quoque proelium cum altero
arcte conjunctum, quod Tbucydides in extremis narrat,
a Theopompo denuo expositum est, si quidem in bis
Tbeopompnm sequutus sit Diodorus, in utriusque proelii
descriptione a Thucydide et Xenopbonte recedens. Itaque
quum Tbeopompus postrcma Tbucydidis denuo attigisse
videatur, atque uno libro beilum Pelop. absolverit, ne-
scio an lioc in caussa fuerit, cur nonnulli octavum Tbu-
cydidis librum cum prinio Tiieopompi coiifundentes, il-
lum, quem Thucydidi abjudicarunt, a Theopompo scri-
ptum esse opinarentur. Quid , quod hoc fortasse suberat,
cur Suidas undecim tantum Hellenicorum libros comme-
moraret.
DE THEOPOMPO.
LXIX
quam Peloponnesiaci belli partcm Thucydidos inscriptiim et xax' llo-/r[y appellatimi 'IcrTopiat,
intactam reliquerat , summatim tantum perscri-
psit, seqiientium vero undecim annoruiu memo-
riam totidem libris uberrime tradidit. Quomodo
autem res inter singulos libros distributae fue-
rint, de hac re nihil fere scimus nisi iliud,
quod Apollonius Grammaticus apud Euseb. P.
E. p. 465 undecimo libro relatum ait Agesilai
cum Pharnabazo congressi de feriendo foedere
colloquium, quod ex libro quarto Hellenicorum
Xenophontis in suos commentarios Noster trans-
tulisset.
Verum Theopompus , Polybius (VHI, i3) ait,
quum res Graeciae inde ubi desinit Thucydides
scribere esset aggressus, postquam ad Leuctrica
tempora ac res Graeciae celeberrimas pervenit,
ipsam quidem Graeciam cum suis factis valere
jussit; commutato autem argumento Philippi
gesta scribere constituit. Atqui longe praestan-
tius erat ac justius in opere rerum Graecarum
gesta Philippi , quam in gestis Philippires Grae-
ciae comprehendere. « OuSs yap TupoxataXritpOeic
UTTO paTiXtx^i; ouvacTTeia!; , xai luyiMV l^ouaia;, ouSek;
av i7ci(sjt cuv xatpoS TCOtr^aatrOai [XETaSactv Itci to
T^? 'EXXaooi; ovoua xai TrpoVwTTOv dTio Ss TauTrii;
dp;a[ji.£vo(; , xat TupoSai; sTct TToabv , ouS' oXw? ouSsli;
av rjXXd^aTO [jLOvdpyou 'Ki^6(r^\x.a. xat Ptov , dxepaiw
j(^poj[jL£Vo; Yvt>')[xr). Kai Tt or^-rco-c' r^v to Ta? TrjXtxxuTa;
evavTtojffsi; ptadd^jievov TcapiSEiv tov 0£OTro[j.Trov ;
et [x-^ vr) Aia, OTt Ixeivr); [j.£v Trji; ut:o9£(7£W(; teXo;
v^v TO xaXbv , T^t; §£ xaTot OiXtTTTrov Tb cu^xcpspov. Ou
[xr,v dXXa Trpb? [/.ev TauTrjv Trjv d[xapTtav xa6b [/.£T£-
6aX£v Triv u7ro'6£<7tv , laox; av £i/^£ ti Xey^iv, £i Ttc;
auTbv r,p£To TTEpi TouTOu. » Theopompum gratiam
aulae Macedonicas captare voluisse , nemo , qui
legerit quae de Philippi charactere et moribus
deque ejus amicis Theopompus scripsit , sibi
persuadebit. Atque si ipse dicit (Polyb. VHI, 1 1 )
se hac maxime de caussa ad scribendum appul-
sum esse quod Philippo nunquam antea Europa
parem virum protulisset, apparet eum de im-
peratoriis regis virtutibus cogitasse, deque vi
. quam in suae aetatis homines et civitates exer-
cuerit. Praeterea quum Theopompus ex oratore
evasisset historicus et artis oratoriae praecepta
ad historias transferret, facile intelligitur, cur
unum Philippum tamquam scenae suae protago-
nistam et cardincm rerum ponere, ad eumque
Graeciae historiam, quae revera tota tum ex illo
pendebat, referre maluerit, quam plurimarum
Graecarum civitalum fata ex professo singillatim
exponere ; quae res jure Theopompo videri po-
terat non satis simplex ueque una.
Tertium igitur Theopompi opus <I>tXt7nnxa
Philippi, Amyntae fdii , res gestas inde ab iiiitio
regni usque ad mortem regis continebat libris
quinquaginta oclo (i). Ex his autem jam Diodo-
ri aetate quinque deperditi erant (2), iidem pro-
cul dubio quos saeculo nono Photius quoque
desideravit, nempe sextus , septimus, nonus,
vicesimus, tricesimus. Ad tantam molem opiis
accreverat non tam prolixa enarratione omnium
vel levissimorum, quae ad Philippi vitam et gesta
pertinebant, quam longarum digressionum mul-
titudine. Nam quum ab initio Theopompus res
Graecorum perscribere sibi proposuissct, tantum
abest utin Philippicis hoc consilium relincjueret,
ut quavis data occasione, Macedone suo relicto,
in Graecarum vel etiam barbararum civitatum
historiam excurreret, eamcjue per plures saepe
libros deinceps persequeretur , neque in his
praesentis tantum astatis memoriam traderet ,
sed altiusinterdum ad mythicausque ascenderet,
neque omnino (luidcjuam praetermitteret, cjuod
posset vel per se scitu dignum videri , vel lecto-
rum inservire delectationi. Hac rerum copia et
varietate opus in immensum auctum est et
multiforme exstitit (3) , ita ut Philippus III ,
resectis digressionibus, quae ad rem principem
non spectabant, libros quinquaginta octo ad
sedecim redigeret (4) : quod ipsum ne Theo-
(1) Diodor. XVI, .3; Phot. 1. 1. Suidas, qui Phiiippicorum
libros numerat septuaginta duo, cum Piiiiippicis con-
junxitHellenicaet Epitomen Herodoti. Errorsimilis illius,
de quo in Timaei "Vita monui. Omitlo Scliweighaeiiseri
sentemiam (ad Athen. tom. VIII, p. 534) a Wichersio p.
24 sq. et Clintone F. H. p. 385 jam lefutatam, Piiilippica
cum Hellenicis conjuncta, ut ipse Tlicopompus gloiiatur
(fr. 26) plus 150,000 versuum coiitinebant, ita ut unus-
quisque iiber circiter 2140 versuum fuerit.
(2) Diodor. XVI, 3 : e? wv tovte Siacptovoufftv. De hac
vocis Staipwvetv significalione t. H. Steph. Tliesaur. —
Pliotiuscod. 176, p. 390: 'Av£Yvto(jOr,(Tav 0£O7r6[X7cou Xoyoi
i(TTopixoi' v' Se xal y' elffiv ol aw!;6[jLsv&t auTOu xwv iffxopi-
xciiv \6-^ov 8ia7t£7rTWX£vat Se xal twv 7raXatwv mtc, S^yiffav
n^v T£ exTYiv xat e6o6jxy,v xai Srj xat t)?]V evdT/iv xai. £txoffT:r,v
xai TpiaxoffTTiv. 'AXXix TauTai; [Jtev oCiS' ifj(ieu; etSojxev, Mrjvo-
ipdvvii; 6e Ti? Td 7tept 0eo7t6|j.7tou Ste^twv, (xpxaTo; oe xal oux
e0xaTacpp6vy,To; 6 dvyip, xat ttiv 6w5exdTr,v ffuvStaTte^txwxevat
Xeyef xatTOt auTi^v i\\i€iii (Tuv Tati; aXk(i\.c, ffuvaveyvwjjLev.
Pauca ilia quae ex his deperditis libiis a serioribus gram-
maticis laudantur, ex scriptis aliorum, qui Theoponipum
adhuc integrum legerant, exscripta esse debent.
(3) Dionys. H. Ep. ad Cn. Pomp. p. 131 : rvotr) 5' dv
Tt? auTOu Tov Ttovov evOu[i.riO£i? to 7ioXu(xop90v Trji; ypaipvii;.
Kat Ydp xai eOvwv etpY]xev oixtff[iou; , xai 7:6>,ewv xTtffet;
e7teXir,XuQe , paffiXe'wv t£ piou; xai Tp67twv iSttofjLaTa oeo/iXw-
xe, xai ei Tt OaufjLaffTov 9; TrapdSo^ov exdffTTq y^ xai OdXaffffa
(pepei, ffU|jL7r£pt£tXri<pev ev t^ TrpayiJLaTeia. Kai [xriSei; u7roXd6^
i|/uxaYWYi'av TauT' elvat (j.6vov ou y^P ou'cw? eyei, dXXd
Trfifftv, w? e^roi; ei^retv, wqseXetav 7rapexet.
(4) Pliot. cod. 176 : IIXeiffTati; [jtev o5v 7rapex6dffeffi irav-
ToSaTrri; iffTopia; tou? tffTopixou? auTou Xoyou; 0e67ro[Ji7ro;
LXX
DE THEOPOMPO.
pompinam hypeibolam credas , totius opeiis
dispositionem et argumenta , quautum ejus fieri
poterit, paucis lineolis adumbrabo.
PostcpiamTheopompus libro primo exposuerat
cur PhiHppihistoriam tractandam sibi sumsisset,
atque de liislorici officio, ut videtur, deque
siiis ipsius virtulibus qua solet jactantia verba
fecerat , iion continuo ad Philippum se conver-
tit, sed anteriorem Macedoniae historiam, uti
Trogus quoque Pompejus, Theopompi aemulator,
levi, quod dicunt, brachio tangens, usque ad
Amyntae filii tempora percurrit (fr. 3o, 3i). Phi-
lippus custodia ehipsus regnum simul ab Argaeo
(fr. 3») et Paiisania petitum occupat. Pausanias
quum Cotyis, regis Thracum , auxilio imperio
potiri conaretur, hac oblata occasione Theo-
pompus prohxius disserit de Cotyis luxu et
mollitie (fr. 33). Remotis denique et a consiHo
depulsis aemulis, PhiHp|)us,bello Atheniensiuin
liberatus , convertit se contra Paeones et lUy-
rios, et capta Larissa (fr. 36) expugnare moHtur
TliessaHam. — Liber secundus versabatur in
iisdem bellis contra Paeones et Illyrios, quorum
de moribus et institutis auctor admodum multus
fuisse videtur. Ne cum Wichersio statuam, eum
hoc libro de conspiratione egisse quam coutra
Pinlippum inierunt reges Pteonum, Thracum et
lllyriorum (v. Diodor. XVI, 22), obstat rerum
ordo, quum quae libro sequenti insunt istam
rebellionem antecedant. Nam libro tertio narra-
tur bellum contra Amphipolitanos, qui quum
antea bene habiti essent , jam multas Philippo
pra;buerunt caussas beHi, quorum unam conti-
nere videtur fragm. /47 (Diodor. XVI, 8). Am-
phipoli expugnata, situ ejus opportuno adjutus
alias multas urbes in potestatem suam redegit
(Diodor. I. I., Dem. Phil. III, p. 68), quarum in
numero fuit Datus (fr. 48). In eodem libro de
Thessalise expugnatioue sermonem fuisse prodit
fragm. 5o. Praiterea de Sesoslri et de Scythis
(fr. 5i , 52) verba facta sunt. Yidetur igitur
Theopompus, quum, nescio qua occasione ,
Thraciae populos a Sesostri olim subactos esse
dixisset, vel stelas in Thracia ab^Egyptio positas
commemorasset, totam hujus regis expeditio-
nem per Asiam (fr. 53) usque ad Scythicas et
Thracum regiones exposuisse diutiusque immo-
ratum esse describendis moribus Scytharum.
Quare, si recte, ut videtur, Heerenius (De fontib.
TcapaTeivei. Ato xal OtXiTiTtoi; 6 Trpoi; 'Pw[ji,a{ov)i; Tro),E[jL^(Ta!;
e^sXwv raijTa? , xal ta; <I>iXi7r7rou (TuvTa?ajjLevoc TrpaHei? , a'i
«TXOTto? etffi 0£O7t6[i.7t()), eii; ixxaiosxa Pi6).oyi; (xovai; , [xy)8ev
itap' ^auToO 7tpo(T6eU \ a.(fs.\ii)y,Tilriy, <b? eiprjTai, twv Ttapevc-
TpOTlWV, T(X; 7ta(Ta; (i7t11pTl(T£V
et auctor. Justini inCommentat. Goetting. XV,p.
212) contendit ea quaeTrogus apud Justin. II, i-5
de Scytharum originibus et antiquitate nec non
de Amazonibus disputat ab Herodotea narratione
longe recedentia,Theopomj)i ingenium redolere,
non dubito quin haec ex eodem hoc libro de-
sumta fuerint. Sequentes libri , quantum ex ur-
bium nominibus concludi potest, Philippi res
in Thracia et Thessalia gestas ulterius perse-
quebantur.
Libro octavo, quum de Byzantio sermo sit (fr.
65) et de Amphictyonibus (fr. 80), agebatur de
primis temporibus belli socialis (Ol. io5, 4) et
de caussis belli sacri. Verum longe plurima
fragmenta hujus Hbri sunt de rebus mirabilibus.
Quarum enumerandarum ansam Theopompo
dare potuit vel bellum sacrum , quod ApoIIinis
numen sine dubio miraculis portendi fecit, vel
etiam AJexander suus, eadem nocte natus (Ol.
ic6, 1), qua templum Ephesiae Dianae defla-
gravit. Itaque Imi^ijyiM t^ xaxa totioui; Oauuaaia
(fr. 69) , narravit de miraculis Pherecydis Syri
(fr. 66) , a quo in Pythagoreorum philosophiam
excurrisse videtur ( fr. 67, 68); de Epimenide
[62, 70) , ab coque transit ad magorum doctri-
nam (70, 71), ad Zopyrum (73) , ad coHocjuium
Mida3 et Sileni (75-78). Talia etsi aliis quoque
locis interponi solebant, tamen liber octavus,
quia majorem partem iis absumerettir , xax'
e$o}(^r,v liber 6o(U[xa(7io)v appellatus esse videtur.
Sic fragm. 66, 69, 70 simpliciter laudatus 0eo7t.
Ev 0au[xa(Tioi? , quibus octavum Philippicorum
innui prodit fr. 68. Porro Servius ad Virgil. Ecl.
VI, 1 3 dicit : « Hsec autem omnia de Sileno a
Theopompo in eo libro, qui Thaumasia appel-
latur , conscripta sunt »; eandemque fabulam in
octavo Philippicorum libro relatam esse dicit
Theo sophist. Progyran. p. i5. Sed haec non re-
fiagantur, quominus cumAVestermanno (praefat.
ad scriptor. Rer. Mirab.) omnia mirabilia, quae
passim apud Theopompum legebantur, a seriore
quodam in unum corpus collecta esse statuamus.
Libro nono Theopompum de Philippi , ab
Aleuadis contra Alexandrum Pheraeum auxilio
advocati, in Thessalia rebus gestis (01. 106, 1)
egisse, tum temporum ordo suadet, tum Phar-
cydonis urbis commemoratio a Philippo expu-
gnatae (fr. 87) (5). Hac opportunitate usus geo-
graphicas Thessaliae rationes exposuit (fr. 83), et
urbes nobiliores deorumque cultu et oraculis in-
sigues , ut Scotussam et Cranonem , et quae ibi
visuntur mcmorabiliora enumeravit. Cum his
(5) V. Wesseiing. ad Diodor. tom. VIII, p. 406 Bip.
Ex Theoponipo sine diibio sua habet Polya;u. IV, 2, 18
DE THEOPOMPO.
LXXl
fortasse conjuncta erant paradoxa illa de Bacide,
vate BGeotio ((r. 8i).
Dum baec in Thessalia geriintur, Athenienses
omui studiu nitebantur, ut bebum contra rebelies
socios pugna navali ad exitum perducerent.
Chareti adjunguntur Iphicrates et Timotheus
nova cum classe et aequato imperio ; verum mox
Chares, homo turbulentus, proditionis incusat
collegas, quos « populus acer, suspicax, mobiiis,
adversarius invidus etiam potentiae « (sic Nepos
Theopompino orationem colore induens) donuim
revocat, ab munere removet et argento multat.
Deinde ejusdem Charetis imprudentia Artaba-
zum contra regem Persarum cum universis
copiis juvantis, Athenienses adducuntur, ut ,
misso bello sociali, ignominiosam cum defecto-
ribus pacem componant (01. io6, 2. Diodor.
XVI, 21, 29). De his nihil quidem in Theo-
pompi fragmentis legimus, sed inde intelligi
potest, qui factum sit, ut liber decimus totus
fere, ut videtur , versaretur in describendis
moribus et indole virorura, qui inde a Medicis
temporibus Atheniensium rempublicara adrai-
nistraverunt. Intereos anliquiores illos, ut The-
mistoclem et Cimonera , brevius recensuisse ,
fusius autem et sin€ dubio multa cum acerbitate
cxposuisse videtur de demagogis Eubulo , Calli-
strato, Cleone, Hyperbole, aliis; ita ut Schol.
Luc. (fr, 102) hunc librum designare posset
vei'bis : Iv tw Trepi SrifjLaYtoYwv.
Libro undecimo mentio injicitur Amadoci,
regis Thraciae. Redierit igitur Theopompus ad
Philippum,conspirationem illam, ut puto, expo-
nens, quam Diodorus (XVI, 22} statim post
finem belli socialis posuit. Quousque liber perti-
nuerit, ex ipsis fragraentis quidem cognosci non
potest; verum quum libri sequentes, inde a
duodecimo usque ad deciraura octavura , aliud
plane arguraentum habeant, atque libro decimo
nono, ubi ad Philippum revertitur, res nar-
rentur ad Ol. 107, 2 sqq. pertinentes : ex his
coUigo libro undecimo res Philippi narratas
esse usque ad annum , quo per Thermopylas in
Graeciam irrumpere voluit, sed quominus hoc
ei successerit, ab Atheniensibus impeditus est
(01. 107, i). Accedit, quod hac ratione intelli-
gilur quomodo ad sequentium librorum argu-
mentum Theopompus transierit. Etenim Ol.
107, 2 renovatur bellum Persaruni in ^gyptios
ob Phcenicige defectionera. Hac igitur occasione
usus, libris XII-XVIII priora quoque bella
Persarura contra Cyprura,Phcenices et /Egyptios
narravit,
Itaque lih-o duodecimo prinuun exponit bel-
lura Evagorae, eoque loco in antiquiorem Cypri
insulaehistoriam digreditur; deinde accedit ad
bellum, quod Acoris, rex jEgyptiorum, Persis in-
fert, cujus ducem fecit Chabriam Atheniensem
(OI. 100, l\). Acoris quum Pisidas in belli socie-
tatem advocaret, nova facta digressione, Theo-
porapus non solum de horum regione , sed etiam
de aliis multis, quae ad hanc AsiaeMinoris partem
spectant , ad antiquissima saepe ascendens ser-
monem instituit (v. fr. 111). Libro dccimo tertio
belli Persarum contra Acorin narratio resumitur
(01. loi, 3. Diodor. XV, 29, v. fr. 117 de Cha-
bria, JLgyptiorum classi prsefectus; fr. 118 de
Iphicrate, Persicarum copiarura duce). Eodem
libro narratur alterum Artaxerxis bellum contra
Tachum (01. io/|, 3. Diodor. XV, 90 sq. v., fr.
119, 120 de Agesilao). — Libro decimo quarto
sequitur Artaxerxis Ochi expeditio contra Phoe-
nices (01. 107, 2), quam etiam libri decirai
quinti partem absumsisse docet fr. 126, ubi de
opulentia Stratonis, regis Sidoniorum. Eodera
libro egit de bello, quod in Cypro contra regem
Persarum conflatura est. (Diodor. XVI, 4*.) Quae
de Sidoniorum luxu, rebellione, submissione
dixit, ea, nisi fallit me conjectura, ansam prae-
buerunt copiosae disputationi de aliis civitatibus
mollitie et luxu deperditis. Sic Colophoniis (fr.
129) luxuria exstitit caussa tyrannidis, seditio-
num, patriae interitus, Ad sirailera rem pertinet
unum quod ex libro decimo sexto habemus fra-
gmentura de Hegesilocho Rhodio, homine libi-
dinoso, qui cum sodalibus oligarchiam instituit.
Huc denique referre licet fr. i34 ex libro decimo
septirao , de servis Chiorum. — Libro decimo
octavo bellum Artaxerxis Oclii contra rebelles
-^gyptios (01. 107, 3) narratum esse indicatur
fr. i35 de Nicostrato, quem exercitus ducem
rex ab Argivis sibi expetierat.
Libro decimo nono redit ad res Philippi. Unum
quod ex eo fragmentum servatum est , ad illud
tempus spectat, quo Philippus, postquara per
Thermopylas in Graeciam penetrare tentaverat,
male habuit Thessalos et hostiliter tractavit. —
«Inde (a Thessalia) in Chalcidicen trajicit, ubi
bellopari perfidia gesto, captisque per dolum et
occisis finitimis regibus, universara provinciam
imperio Macedoniae adjungit. » Justin. VIII, 3.
Haec libro vicesimo narrata esse declaratur fr.
139 et i38, ubi Sirrha urbs raemoratur, eadem
procul dubio, quam Fstpav nominans Diodorns
(XVI, 52) a Philippo (01. 107, 4) captam esse
dicit.
Libro vicesimo primo e Thracia repente trans-
fretamur in Italiam. Res, nisi fallor, ita confor-
L,XXII
DE THEOPOMPO.
manda est , ut Theopompum putemus Philip-
pum, quod ad vivcndi rationemet regni augendi
studium, ciim Dionysio Siciliae tyranno compa-
ravisse (cf. fr. i/i6, de Dionysii indole, cutn fr.
i36 de Philippi charactere). Narravit igiturquo-
modo Dionysius regni fines quavis ratione pro-
ferre studuerit, « quomodo, postquam Graecos,
qui proxima Italici maris litora tenehant, devi-
cerat, finitimos quosque aggressus sit, omnes-
que Grseci nominis Italiam possidentes hostes
sibi destinaverit : qua? gentes non partem, sed
universam fere Italiam ea tempestate occupave-
rant. » Postquam hunc in modum paucis verbis
Justinus(XX, i) Dionysii consilia significaverat,
ad origines urbium Itahcarum et populoi um se
convertit. Qua in re Trogum Theopom])um se-
cutum esse, atque totum illiuscaput de Italiaex
Nostro fluxisse nullus dubito,
Libris vicesiiiio scciindo et viccsimo tertio ad
Philippum revcrsus ejus res in Chalcidice et
Thracia gestas ulterius prosecutus est. — Libro
vigcsiino quarto bellum , quod dum Philippus
Olynthios debellabat (01. 107, 4; v. Kriiger. in
Clinton. F. H. p. i44) Athenienses in Euboea
gessisse videntur, ansam dcdit quae Pericles olim
contra hanc insulam egerit diductius exponendi.
— 01. 108, 1 Philippus Olyntho potitus ethujus
urbis opibus locupletatus ceteras urbes sibi ad-
versantes pcrterrefecit. Tum tandem Athenienses
apertos se Philippi hostes professi sunt palam-
que contra eum belligerarunt. MaXtata S' auTOu?
Tcapco^uve 7upoffT9)vai t^? 'EXXaSo; AyiuocOsvr^i; 6 pv^-
TO)p , oeivoVaTo; ojv twv xaV Ixetvoui; tou? ypo^voug
'EXX-^vwv, Diodor. XVI, 54. Ab his Demosthe-
nis exhortationibus, opinor, antiquae majorum
gloriae et virtutum et avitae dignitatis memoria
animos Atheniensium excitanlis profectus Theo-
pompus libro vicesimo qiiinto demonstrare stu-
duit vanas esse et fictas plerasque illarum opi-
nionum, quibus gloriam suam illi jactabant.Quo
loco quum inter alia etiam foedera, quae cum
Persis pepigisse Athenienses gloriabantur, com-
mentitia esse dixisset, idque ex literis ionicis,
quibus pacis conditiones consignatae essent ,
demonstrasset, de literarum iouicarum origine
plura disseruit. Ceterum post expositas res in
Thracia gestas, hoc ipso, ut videtur, libro con-
vertit se ad bellum sacrum, uti concludere licet
ex Schol. Apoll. Rhod. IV, 97? (fr. 177). Itaque
lihro vicesiino sexto Philippum videmus apud
Thessalos , qui cum Boeotiis eum oraverant
ut professum adversus Phocenses ducem ex-
hiberet, Justin. VIII, 4. Hujus belli expositio-
nera multis probabiliter digressionibus interru-
ptam sequentibus hbris nunc perditis conli-
nuavit usque ad libruin tricesimuin , ubi quum
de Amphictyonibus sermo sit , illud tempus
arguitur, quo Philippus in Amphictyonum con-
silium adscitus, et quod Phocenses habuerant
suffragii jus in eum delatum est (OI. 108, 3).
Ex hac operis parte ea quoque petila esse de-
bent quaj laudantur ex Theopompi (7UYYpa[ji.(xaTi
TOpi Twv ex AsXcpwv auXri6£VTt>)v ypr,[ji.aTOJV (fr. 182,
183). Quaedonaria recensendi aptam dare potue-
runt occasionem pacis conditiones, quibus Pho-
censes jussi sunt quotannisLX talentorum vecti-
gal deopendere, donecsummam in tabulas sacri-
legii tempore relatamexsolverent. Diod.XVI,6o.
« Rebus Phocicis compositis legati Athenien-
sium petentcs pacem ad Philippum venerunt.
Quibus auditis et ipse legatos Athenas cum pacis
conditionibus misit, ibique ex commodis utro-
rumque pax facta est. » Justin. VIII, 4. Haec
libro tricesimo primo narrari debuerunt, qua
occasione bene potuit foedus illud Iv aTrop^T^Tw
(quod ad Ol. io5, 3 pertinet) commemorari (fr.
189). — Lihris tricesimo secunclo et tertio egit
de contentionibus et motibus in Peloponneso,
deque Philippo invasionem minitante (cf. De-
mosth. Or, de pace p. 61, 8, Phil. II, p. 68 sq.). —
Ex lihro trigesiino quarto nihil superest. Pauca
illa ex libris trigcsiino quinto et trigesimo octaco
ad regiones circa Pontum sitas spectant, in quas
a Byzantio urbe a Philippo oppugnata excur-
sus fecisse videtur Lihri triccsimus nonus, qua-
clragesimus et quaclragcsimus priinus longam
digressionem continebant de rebus Dionysio-
rum. Huc referendus locus Diodori (XVI, 71. OI.
109, 2) : 0£O7ro[ji.7ro<; 6 Xioi; Iv Trj twv ^>t)it7r7Tixwv
tffTopta xaTETa^e Tpsi; ptSXou? 7C£pi£-/ouffa<; SixeXt-
xot? 7rpa^£t(; ' dp^a[Ji£vo? Ss aTrb tyJi; Aiovuffiou tou
7rp£ff€uT£pou TupavvtSoi; (01. gS, 3) St^XGe yj^ovo-^
ItSv 7r£VT71X0VTa, Xa\ XaT£'ffTp£'l/£V £ti; TrjV EXTTTCOfftV
Atovufftou Toii ve(OT£pou (01. 106, I vel 109,2)"
£?fft §£ at ^iSXot Tp£tc !X7rb Tvji; [Jta' (x/pi xrfi ^.y'. Di-
cere debuit a7rb t-^; XO' a/pt t^<; [jta'. Simul in his
alius Diodori error deprehenditur. Nam quum
dicat Theopompum quinquaginta annorum spa-
tium complexum esse, Dionysii £X7rT0jfftc perti-
neret ad Olymp. 106, i , quo anno exul migra-
vit in Italiam. Sed quum certissimum sit Theo-
pompum etiam de altero Dionysii exilio (Ol.
109, 2, v. fr. 216) egisse, apparet Diodorum an-
norum numerum computantem haec duo exilia
confudisse ; namvoluissecumvcrbis Atovuffiouex-
7rT0)fftv secundum exilium designare, jam ex eo
intelligitur, quod ipse paullo ante (c. 70) Diony-
sium Corinthum abiisse dixerit.
DE TBEOPOMPO.
LXXIII
Lihru quadragesitno tertio a Philippo exorsus,
qui Ol. 109,2 perlllyriam et Epiruin in Grae-
ciam penetrare studuit , digressionem fecit de
Epiri regionibus earumque natura deque popu-
lorum qui has terras incokmt originibus. Qiiae
subseqiumLur res Philippi usque ad pugnam ad
Cha;roneam gestae narratae fuerunt usque ad
libriun ({iiinquagesimum primum. In digressio-
nibus inter aha egit de Siciha (fr. a5o, 25 1), sine
dubio de Timoleonte exponens Carthaginienses
debellante. Liber quinquagesimus secundus erat
de expeditione Archidami Tarentinis opem" fe-
rente contra Lucanos. Qui quum in ItaUa ea-
dem die occumberet, qua in Gra-cia ad Charo-
neam pugnatum est (Diodor. XVII, 88), ab eo
ad Philippum reversus llbro quinquagesimo ter-
tio ipsam hancce pugnam descripsit, qiiae, ut
Jiistinus ait, universae Graeciae et gloriam domi-
nationis et vetustissimam libertatem fuiivit. Qui
restant hbri rehquam Phihp[)i ac Graeciae histo-
riam usque ad mortem regis continebant. Sin-
gulorum argumenta certius constitui vix pos-
sunl.
Accedo ad minora quaedam scripta Theopom-
pi. Nam non solum propter ea quae hucusque
memoravi opera , sed etiam , ut Dionysius ait
(Ep. ad Cn. Pomp. tom. VI, p. 782), tcoXXoui; [jlsv
TTavy]yuf ixou; , xoXXou? tl aufiLSouXeuTixoui; cuvTa^a-
[i.£vo; Xoyou!;, £7ri(jToX5c? Ss Ta; ap^yixa? Ypa:pO[ji.£va?,
xai UTToOyjxa? aXXa? Xo^you a^iav laTopiav TCcTTpaYfjLa-
T£U[jL£V0i;, aqto? £Tratv£iCT6at.
Orationis panegyricaeexemplumvidimus Lau-
dationem Mausoh. Laudationes Phihppi et Ale-
xandri memorant Thcon Progymn. p. 19 et io3
et Suidas v. 'Ecpopo; , qui etiam Vituperium
Alexandri a Theopompo scriptum esse dicit.
AHas multas hoc genus orationes a Theopompo
compositas esse ipse testatur apud Photium 1. 1.
Inter orationes suasorias citantur 2u[xSouXai
TTpb; 'AXs^avSpov (Athen. VI, 23o, fr. 276) vel
2u[ji.6ouX£UTixbv upbi; 'AXl^avSpov (Cic. ad Attic.
XII, l\o), vel denique 'ETriCToXr) Trpb? 'AX£;avSpov
(v. Ruhnken. Hist. crit. oratt. Gr. p. 162 R.). In
hacepistoIaTheopompus egit de statu Chiorum
civitatis, perstrinxitque hominum qui tunc rem-
publicam administrabant perversitatem morum-
que pravitalem (6). Princeps eorum fuit Theo-
critus ille , supra jam laudatus , quem Noster
tamquam hominem corruptis moribus et luxu-
ria sua insignem cum Harpalo composuisse vi-
detur fr. 277. De eodem Ilarpalo dixit Iv Tai<;
(6) Theopompi adversns Chios crimiuationes respe-
xit Suidas (v. 'E^opo;) : 'EuecrxeXXE 5s TtoXXa xaxa Xiwv 'AXe-
5av6p()).
TOpl Xiou iTrtcToXat? , ut vix dubium esse possit
h. I. easdem literas respici quas antea dixerat
irpo; 'AXfi^avSpov. Sed ne quid dissimulem , titu-
lus modo appositus Schweighseuseri debetur
conjecturae , quam equidem verissimam esse pu-
to. Vulgo legitur Iv TOti; TTEpi Xtai; iTctcrToXrji;, quod
Wichersius accipi vult pro : Iv toi? cuYYpa,u.[ji.a-
crtv vel Iv toic; XoYOt? 7r£pt ir^c, Xia? iTriaToXrii; , ut
commentarius vel scriptio intelligenda sit ad
Alexandrum de Epistola quam ad Chios miserit.
Verum haec graecis inesse vix possunt. Sylburg.
ad Dionys. 1. 1. legit : Iv tt, TTpb? Xiou? iTrtaToXrj,
qiiod ob rationes a Schweighaeusero allatas stare
nequit. Casaubonus, cui adstipulatur Pflugk.,
scribi vult Iv Tat? apyaixat? iTTtaToXaii;. Verum
sic ab incerto in incertius detrudimur. Nam ad-
modum verisimile est ipsas illas epistolas t^i;
ap^atxa? (ayatxai; var. lect.) Ypacpo[jL£va? apud Dio-
nysium (7) ex crrore natas esse. Certe iiitervv.
doctorum conjecturas nulla habet speciem veri-
similitudinis. Vossius (I, 5, 7) de literis ad Achi-
vos missis cogitat. Ruhnkenius cum Valckenario
legit Itt. Tac; ap/atxo)? ypacpo^jiEvai;, i. e. antiquo
stylo scriptas. Sylburgius ap)(^atxa; iTrtypacpo^AEva;
legens, in iisTheopompum de prisci aevi virtuti-
bus egisse credit. Ceterum recte , puto , Ridin-
kenius, Wichersio suffragante, ex acerbitateora-
tionis et vehementia, quam effert Dionysius,
concludere mihi videtur , epistolam illam ad
Alexaiidrum vel de Chio insula unam fuisse ex
illis ap/atxai;. Quae quum ita sint, ne dau[y.6oXo<;
discedam, equidem scribendum puto iTrtcToXi;
Tai; 7r£p\ twv dpy^wv Xt'o)v ypa'-po[j(.£va<; vel Totc; «'Ap-
yat Xiai » l7nYpacpo[ji.£va(; , ita ut literae intelligan-
lur de inagistratibus Chiorum.
PraetereaTheopompus citatur Iv TwxaTaUXa-
Tcovo; StaTpiS^i; (fr. 279),quae digressio fnisse vi-
detur in Philippicis. Idem cadere potest in lo-
cum Schol. Aristophanis (fr. 282) , ubi Theo-
pompus Iv Tw 7r£pt Eua^S^tai; laudatur. Neqije
tamen certius quiddam de hac re statuerim.
Quamvis enim persuasum fere mihi sit non
scripsisse Theopompum singulare De Pietate
opus , tamen historiae cjus, in quibus ubique
vitiorum sincerum osorein sese praebet , multa
procul dubio pietatis habuerunt aliarumque vir-
tutum exempla(8), quae a serioribus in unum
(7) L. 1. et p. 767, ubi, postquam dixerat diffene Tlieo-
pompinam oralionem ab Isocratea orav ovetoiCxi TroXeotv rj
(TTpaTYJYot!; TTovripa pouXeujjLaxa xai 7rpd?£ii; dStxouc , pergit :
TToXij? ydp ev xou-roi; xal Tvi? Ar|]j.oa6£vou; oetvoTYixoi; ou5^
xa-rd [xtxpov Statpsp^t, d); dv Tt? t5ot h. twv dp)(a'txwv eTri-
aToXwv, a; tw 7rv£U[xaTt eTrtrps^/ai; YEypa^ev.
(8) Dionys. Hal. ad Cn. Pomp. p. 132, postquam alias Jii-
storiarum Theop. virtutes laudibus ornaveiat, addil :
LXXIV
DE THEOPOMPO.
collecta sub Theopompi noniine separatim edi
potuerunt. Neque denique omittenduni quod
Ruhnkenius (Hist. crit. Gr. or. p. 371) putat,
scilicet Theopompi nonien cum illo Theophra-
sti, uti alias (v. c. PUit. Ages. c. 36, Athen.
XV, p. 676 et epitom. Athen. IV, p. 14/I, F),
sic etiam hic confusum esse, praeserlim quum
Theophrastus librum Trepl suaeSetai; scripsisse di-
catur (Diogen. L. V, p. 116) atque rei argumen-
lum philosopho magis conveniat quam histo-
rico.
Postremo loco monendum est de libro, qui
Tptxocpavo? (Euseb. P. E. X , p. ligi; Syncell.
Chron. vol. I, p. 121 ed. Dindf. ; Lucian. Pseu-
dol. 29, tom. III, p. i85 Reitz.) (9) vel Tpnro-
XiTixo? (Joseph. C Apion. I, 24» p. 4^9 ed. Ha-
verk.)(i) iuscribitur. Quem titnlum inde nactus
est, quod tres principes Graecise civitates, Athenaa
et Sparta et Thebae , in eo traducebantur. Neque
vero hoc opus Theopompi esse, ut nonnullicre-
debant, tum Josephus 1. 1. testatur, tum Pausa-
nias (VI, 18) , a quo quae res fuerit his docemur
verbis : 'ii? oi ot ('Ava^tjjisvw) Siacpopi e? Qeotzoii-
Ttov lyEYO^VEt Tov Aa[j(.afft(TTpaTOu , ypacpEi piSXtov 1;
'AGvivaiouK; xa\ Im AaxeSaifAOvtou? 6[i.ou xai ©riSai-
xal ETi Tcpo; TouTOi? , 6(7a ^iXoao^etv Ttap' oXriv ttjv Sixatoau-
vrjv xal euffeSeiav, xai Trspl twv aXXtov apsTwv tcoXXou; ts xai
xaXoui; SteHspxoiAEvo; Xoyou?.
(9) Luciani verba sunt : Ti; outw; ev XoyoK; [xsyaXoToX-
[LOZ , w<; £7tt (isv Tou; Tpei? \i.or/o\j(; avTt ?i?ou; Tptatvav al-
T£tv, Tov S^ 0£67io(j.7iov ^711 Tw Tpixapdvti) xptvovTa (sc. Ti.
marchum Antioclienum) ^dvat, TptYXa)xtvt Xoyw xa6i[ip7i-
xevat auTov Ta? Tzpovyodca^ TvoXeti; , xat TtdXtv, exTptatvtoaat
auTov r?iv 'EXXdSa xat elvat Kep^epov ev toT; Xoyoti;.
In imitationem Tricarani Varro satiram suam contra
triumviros, Caesarem, Pompeium,Crassuro,inscripsit rri-
cipitinum. Tripoliticum scripsit etiam Dica^archus. Quo
libro, ut Passovius (in/nd.Z/ec;^. Vratisl. 1829)putavit,
Dicjearchus famosis Anaximenis calumniis apologiam
trium illarum civitatum opposuit, quod ut externa statim
libri conformatione significaret, eodem usus est litulo,
suum scilicet Tripoliticum in alterius locum quodammodo
suffecturus, turpemque ejus in perpetuum aboliturus
memoriam. Verum banc Passovii sententiam refutavit
Osann. {Beitrcege zur rcprn. u. gr. Literat. tom. II, p. 9,
sqq.), qui Pliotii loco (Bibl. cod. 37) adjutus demonstrat
in eo sermonem fuisse de optima forma civitatis. Ceterum
de Theop. Tricarano v. O. Muller. Orchom. p. 107,
Prolegg. p. 98, Diaria Gotting. 1825, p. 251. Commemoro
denique quse Suidas habet : «tiXtaTo? NauxpaTiTvi? r) lupa-
xoufftog... (Tuv£Ta?e... Tipo; tov Tptxdpavov Xoyov, Trept Nau-
xpdnric;. Ne de Philisto Syracusano cogitemus, temporum
ratio vetat. .«gyptius ille id quod Theopompus ad dimi-
nuendam, qua se jactabant Athenienses, antiquitatis glo-
riam, de Athenis .¥,gyptiorum colonia dixerat, magis adhuc
videtur extulisse. Fortasse igitur verba Tvpo? t6v Tptxdpa-
vov Xoyov Ttept NauxpdxYi; in unum conjungenda sunt,
quippe quo scripto Philistus Naucratera urbem, sub Ama-
sidis regno a Graecis conditam, Graecorumque deorum
cultu cclebrem, malo artificio atlhibuerit, ut Alhenienses
ab jtgyptiis oriundos dcmonstraret.
ovq , ffUYYpacpyjV XotSopov, w? 8k •j^v Iq to (xxpifiecrTaxov
auTto (j!,£fxi[Ji7i[x£va , eTriYpa-jiai; tou 0£O7ro'[/,iTOU to
ovojjta TW piSXtto, St£'7r£[j(.7r£V £? Tot? TrcjXetc' xat au-
TO? T£ (7UYypac&£u<; rjv , xat to £/0o(; to e? 0£o'7roiji4rov
ava TCfltffav Trjv 'EXXotoa eTrrjU^aTo. Etsi vero liber
suppositus fuit, res tameu quibus civitatum illa-
rum gloriaj detraheret Anaximenes magnam sal-
tem partem ex ipsis Theopompi operibus hau-
sisse videtur. Quae autem fuerit libri adornatio
ut intelligatur , maxime facere puto locum Ari-
stidis in Encomio Romse, in universum ad Tri-
carani exemplum, nisi egregiefallor, expressum.
Quod enim Aristides ostendere nititur OTt ouTrto
Trpo vuv 'Poj[jLa('o)v -^v to ' (xp)^£iv £iO£vat , idem de
Alexandro praedicasse videtur Pseudo-Theo-
pompus (2).
Post operum Theopompi enumerationem, vi-
(1) 0£67ro[j.7roi; [aev tt/V 'AOrivaitJDv (libro XXV), Tyjv Se
Aaxe5at(jiovttov lIoXuxpdTyj; , 6 Se tov TptTroXtTtxov ypdrj/ai;
(ou ydp St^ 0e67to[i7t6c ia-viv, tSi; Ttve; oiovTat) xat Tyjv ©y)-
6attj)v TToXtv St£6aX£.
(2) Aristides tom. 1, p. 338 sq. ed. Canter. (p. 208 sq.
ed. Jebb.; p. 338 ed. Dindorf :
AtEtjit Sri xai Td 'EXXrivtxd, d7t£t8i^7r£p EVTauOa £y£v6[i.riv
Tou X6you, at(7Xuv6(ji£vo? (iev xai S^Sttbi; [xi^ 66|w [AtxpoXoy£t-
ffOat. Tout' ouv £pwv lpyo\iixt, OTCta; exetvot xai TiriXtxoti;
ou(Tt Toti; lauTtSv djr^pri^TavTO 7ipdy(xafff xdv ^avdiat ttoXu
[jttxp6T£pa StafftoaairOat (Jt:^ SuvriOevTEi; , SrjXov t6 C7uv0r)ff6-
[xevov et? ttjv <|>ri90v. "E^tpa^av (j-ev ydp 7rdv u^rep dpxr;? xai
T?iy£[xovt'ai; 'AO-/ivatot xai Aax£Sai(x6vtot, xai -^v auTwv fj 6u-
va[jit; 7rX£Tv ttiv OdXarrav xat twv KuxXdSt»)v dp^etv xai Td
eTci 0pc£xri? ^X^'^ '^*' IluXa; xai 'EXXriaTrovTOv xai Kopu^d-
ctov xai TauT* r;v ii Suva[j,t?. Kai e^raOov S';^ Ttapa^tXrjCTtov
fi)a7rep dv ei Tt; crtoiJLaTO? £T:t0u(),c5v yEveaOat xupto; ovuj^d;
Ttva; xai dxpa XdSot dvTi oXou tou a(i>\j.caoz xai TauTa E^tov lyj.i'^
otoiTO d7r£p eSouXeto" ux; Bk xdxEtvot f,y£[iovtac e7rtOu[jiyi(Tav-
Te; vyjatSta xai dxpac C7ri OaXdTTy) xai Xt(ji£va; xai TOtauTa
£?£xap7tfi)(TavT0 xai xaTETpt^Oyicjav 7r£pi Tyiv OdXarrav, ovet-
po^roX.riffavTei; •^iye^xovtav [jidXXov ?) xnricraCTOat SuvriOEVTEi;.
r£v6(X£voi Se o[xti); £7ri xaipdiv tSaTCEp £v xXripou 7rept66ti) e7rt-
GTaTat Ttov "EXXr)vtov Ixdxepot ouS' cti; [xtav, d); ct^reTv,
yevcdv SteatiaavTO rPiv Td|tv ouxouv d[X£(X7rTtJi)i; y£" dXXd
TOUTO Sr; to X£y6(X£vov tt^v KaS(xctav vtxriv Evtxtov dXXriXoui;
7t£pi Trj; :?iy£[xovia(;, toa7r£p oux d?touvT£(; tou? iT£'poui; [x6vou(;
(xtacTaOat dct ot ^TEpot, dXX' auToi tou (xepou; [xeTaXa(x6dvetv.
TouTO [xev ydp AaxeSai^xovitov £T; :?iye(X(bv (Pausanias : v.
Thucydid. I, 94, 95) ouTto St^Orixe tou; "E>^rivai; toaT'
d^raXXayevTai; d^r' auTtov lx6vTa<;, (x6vou; lauTot; iTEpou;
dpxovra; ^t]ificsat.. A6vTe? S' eauTou? 'AOrjvatoi? , tog XP°^o?
ou 7roXu; StyjXOe, (xcTcyvtoaav, oure twv '^^ptov ^epovTc; tt^jV
d(X£TpiaV, OUT£ TOU; £7ri Tri TOUTtOV ^tpOqpdaEt XaTaxX£7tT0VT(Xi;
auTou; , dvda7taaToi y£ y£v6[X£vot xaO' exa^rrov evtauTov 'AOi^-
vr,at 7tepi T(ov 7tap' lauToT; u^c^ovtc; X6yov, xXrjpouxtov tc
a^taiv CTti triv y^v 7te[t7to[x^vtov xai 7tapd tou; (fopovQ dpyu-
poX6ytov, et Ttou XP^'* xaTdaxot CTCpa • 7tpoacTt Td; tc dxpo-
7t6Xeti; eXeuOcpa; exetv ou 6uvd().£vot xai Eiti toT; 6yi[xaytoyoT(;
ovTc; ToT; cxetvtov, e5 xai 5(eTpov qppovouatv 6(xoia); , oTpa-
TEuaaaOat tc dvayxa^6[xevot orpaTeta; oux dvayxaia; ev
t£po(xyivtat; xai iopTaT; ^toXXdxti; , to; 5' £t7tctv dTtXto;, ouSev
TrjXtxouTOv Trji; 7rpoaTaata; d^roXauovTc; dvO' otou TauTa
d^tov ^v u7ro[ieTvat. AuaxepatvovTE;; S' £x TouTtov tcu; 'AOrj-
vatou; ol TroXXoi xai Ttpo; tou; Aaxc5at[xoviou; 7rdXtv [XCTa-
(jTavTc; Tov auTov Tp67tov ovTtEp Ttporcpov d7c' iy.s.ivwy 7rp6;
DE THEOPOMPO.
L\X\
(leanuis cjuae de litle ejus et auctoritate veteres
judicaverint.
Si quidem reputes ingenii dotes, quibus No-
ster gaudebat, praeclarum, quo usus est, Isocra-
tis magisterium, itinera ejus et quam iis con-
gesserat eruditionis copiam, clarorum virorum
consuetudinem et familiaritatem, vitiorum quod
ubique profitetur odium et admirationem vir-
tutum , si denique consideres historias ejus non
in obscuris summae antiquitatis temporibus, sed
in suae ipsius maxime aetatis descriptione ver-
sari ; profecto concedendum erit et potuisse
eum et voluisse scribere vera, ncc injuria vide-
bitur avSpbi; (piXaXviOoui; titulo ab Athen9eo(III, i8)
et Suida (v. "Ecpopo?) ornari. Nihilominus si ve-
terum testimonia collegeris, midta quidem re-
peries in laudem ejus dicta, longe plurima au-
tem in reprehensionem , ut in Theopompum
omnino non cadat quod primum Cicero histo-
rici ofiicium esse ait, sciUcet ne quid falsi di-
cere audeat, deinde ne quid veri non audeat, ne
qua suspicio gratiae sit in scribendo, ne qua si-
multatis. Quae vero fuerint illa in Theopompi
historiis vituperata, si rationem habeas eorum,
quae de auctoris indole fatisque supra attulimus,
facile possunt divinari. Vidimus Theopompum,
vehementis et fervidi animi hominem, ea ipsa
aitate qua fervor ille et vehementia quam maxi-
me sese prodere solent , propter patris Laco-
Toui; 'A9Yivatoyi; , \nt' exeivwv TtdXtv i^r\Tza.vfibri(73t.w. Ilpoei-
TTOVTEi; ydtp Ouep Tfiz twv 'EXXi^vwv eXeyOeptai; TroXejiriCTetv
'AOvivaiot; xat toutw 7vpo(jay6fjt,evoi tou; ttoXXou;, euetSy)
xa9eTXov exetvot Ta -zziyri xat xuptot twv upaY[i.dTa>v xai toO
TauTa Ttotetv eyevovTo, ToaoiJTOv uuepeSdXXovTo wore Tupav-
vtSa? ev udaat; TaT; 'EXXrivtat noXeat xaTe^aTvjaav, a; Trpoa-
eTnov eu^vQfAa)? Scxapxta;- xat [Jitav xaOeXovTe; tyIv 'A9r)vatMv
GuvacTTeiav noXXd; Td; 7:ap' auTtov dvTetffviYov, dt oux 'A6^-
vrjfftv ouS' ev IitdpTr] Std TeXou; xaxw; euotouv tou; dp^o-
fievou; , dXX' ev auToTi; toT; a^e-epoti; dxdaTOu xwpiot; cruvexw;
tSpufxevat xat olov (7U[X7ie7tXey[jLevaf wctt' el dpx6[xevoi tou
7toXe'[AOU 7rpoeT7rov toT; "EXXriaiv oTt UTtep toutou 7toXe[i.rjO-ou-
(Ttv 'A6r)vatot; , OTtw; (jLet^w xat 7iXctw cr^di; exctvwv xaxd
epydaatvTO xai Sct^atcv eXeuOeptav auToT; SvTaTd d7v' excivwv,
[j.9l dv auTou; d[xetvov pcgaiwcrat ttjv CTayycXtav. Kai ydp
ouv i^,TTt5vT0 [xev euOew; Ivo? qjuydSoi; , xaTcXctTcovTO Se U7i6
0rj6atwv, cjxktouvto 6c utco KoptvOiwv, e7tt[jt,7tXaTO Se ^ 9d-
XaTTa Twv dp|iO(TT(]5v ex7tt7rT6vTwv, dTe dvap[x6ffTwv xai ou
xatd Touvo[xa eyxaTaaTaOcvTwv tc xai cxovtwv Td? 7t6Xet; •
iizEiOTi TC ToT; cxetvwv dStxr,[xa<rt xat tco jxtffci xu> Std TauTa
eti; auToiji; Ttapd x&v 'EXXrivwv au?ri9cvTe? 0ri6aTot expdTriaav
auT(5v x-r\y cv AcuxTpot; [Kxx^ri^, 6(xoO tc Aaxe8at(x6vtoi ex-
7toS(bv ^(Tav xai 0ri6atou; ouSci; au 9e'pctv riSuvaTO (xtav
[xdxriv cuTuxr,(7avTa;. "Alld Tot cydv9r, XufftTcXouv eTt TrjV
KaS(xctav dvexc(j9at (xdXXov ^ xexpar/ixevat Aaxeoat[xovtwv,
ouTw; e[xiar,6ri(Tav. Kai TauTa ou SrjTtou xaTriyopta; evexa
xotvfj; Twv 'EXXrivwv auveaxcuaad[xriv, uxjTzzp 6 Oau^xaaro;
£xcivo; 6 Tov Tptxdpavov ^toti^aa; , (;.ri7toTC dvdyxri ToaauTT]
Y^votTo, dXX' ^xcTvo CTttSetxvuvat pouXoixat OTt ouTtw 7tp6 u[x(ov
•?iv t6 dpxctv etS^vat.
nismum, quem dicunt, a democi-atica faclione
patria esse orbatum. Inde odium illud contra
dcmagogorum factionumque turbas , quod in
ipsa patria conceptum itineribus Nostri per
Graecia; civitates hoc genus motibus tum ple-
rumque agitatas non potuit non augeri, quod-
que iis quae post reditum in patriam Theopom-
pus expertus est, ad summum quasi fastigium
adduci dcbuit. Inde severae istae castigationes
perversitatis consiliorum (3), morumque depra-
vationis cum isto rerum publicarum statu sem-
per fere conjunctse. In quibus si jam natura fe-
rebatur ad nimis indignationi suae indulgen-
dum,quanto facilius modum excedere debuit
historicus ex rhetorum scholis profectus, idem-
que saejienuuiero non tam rei veritati consulens
quam numero oratorio. Itaque fit, ut Theo--
porapi de viris eorumque rebus gestis judicia
aut satirae esse videantur, aut, sed id rarissime,
orationes panegyricae ; ut eundem hominem,
Philippum aio, ubi imperatorias ejus virtutes
respicit, ad coelum usque efferat, deinde, alio
loco, morum ratione habita, nullis non oneret
convitiis. Philippica igitur hyperbolis ubique
referta iisdem fere cautionibus adhibenda sunt ,
quibus orationes Demosthenis (4), cum quo a
Dionysio, ut supra vidimus , comj^aratur. Aliis
locis ob maledicentiam cum Timaeo componi-
tur, ut ajjud Cornel. Nej)otem in Yita Alcibiadis
c. 1 1, et aj3ud Clement. Alex. (Stromm. I, ji. 3i6),
qui Theopompum et Timaeum [jluOoui; xai ^Xaa-
cpri[xiaq ffuvTaTxeiv dicit. Porro Josephus conlra
Apiouem 1. 1. Theopompum et Timaeum pXatnpT]-
[jLeiv dicit xal lOvwv tcov IvSo^oxtxTWv xai 7r()Xewv pu-
Tratveiv -rriv euyeveiav xaiToti; TToXtxeta; XoiSopeiv.Cum
his cf. Lucian. Quomodo histor. conscrib. c. Sg ;
Kai TTjV auxrjV 0£OTro'[j(.Trt)) atxtav £^£t<;, <piXa7r£yOri[jio'-
vu)? xaTrjyopouvTi twv TcXstaTtov xai StaTptSrjv mi-
ou{X£vo) t6 7rpay[jLa, wi; xaTriYopEiv [jtaXXov r\ laTOpEiv
T^ 7r£TTpay(jL£va. Plutarch. Lysand. c. 3o : Theo-
pomj30 [/.aXXov iTraivouvTi 7ri(TT£ua£i£v (xv Tt; r) (j/£-
yovTi • v|/£Y£t yap vjotov r\ £7caiv£i (cf. Plutarch. De
malign. Herodot. p. 855, A). Polyb. VIII, 12:
TauT7]v 81 T>]v T£ Trixpiav xai t^v cxOupoYXcoaaiav tou
(3) V. Dionys. H. I. 1. : TeXcuTaT^v caTt twv cpywv auTou
xai xapaxTriptxtoTaTov, 7tap' ouS' ivt twv dXXwv auyypa-
9CWV ouTw; dxpt6(J6; c^etpyaaTat xai SuvaTat outc twv 7ipe-
aSuTcpwv oure tcov vewTcpwv. Tt 5e touto eaTt ; t6 xaO' dxd-
orriv 7tpd^tv (xr) (x6vov Td cpavepd toT; 7toXXoTi; opdv xai Xe'-
yctv, dXX' e?CTd^ctv, xai Td? d^avcTi; alTta; twv Ttpd^ewv xai
T(ov Ttpa^dvTwv a-jTd; xai Ta 7td6ri t^; (J^uxrji; , d [x^i pcxSta
ToT? TtoXXoT; etSe'vaf xai TtdvTa exxaXu7tTetv Td [xuan^pta Ti^i;
TC Soxouari; dpcTiji; xai Trji; dyvoou(xe'vr|i; xaxta;.
(4) Aitle egregium Weiskii libellum Dc liyperbole in
historia Pliilip()i.
LXXVI
DE THEOPOMPO.
ffUYYP^fSOii; Ti? oujt av aTC000Xi|xaaei£v ; ou yap [xo-
vov, oTt aaj(oiJi.£va XeY^' T^po? '^''1^ auTOU TrpoOEdiv
a^to'? IdTtv £7rtTt[jt.7i(7£ca? , aXXi xat Sio'ti xaT£(|;£UCTTat
Tou TE paaiXsco? xai twv cpiXoiv , xai p.aXtcrTa, Sioti
TO tl/euSo; ataypwi; xat a7rp£7rco; otaTsOEiTai ('cf. fr.
249). Athenaeo (VI, p. ^54, B) est ouay.EvsdTaTo;,
Suidae (v. "Ecpopo?) Tctxpb? xai xaxor)6r,(;. Ipse Dio-
nysius 1. 1., alias onini laude Theoponipum or-
nans, multos ab eo supra modum objurgari di-
cit, deinde pergit : Aib xat paaxavo? £3o;£v elvat,
irpoXaf/Savojv Ttva toT; 6v£tSt(7[xot(; xat toc twv Iv-
8o^o)v 7rpoc70)7TO)v oux avaYxata TupaYfJtaTa • o[jtoto'v
Tt Trotoiv Toii; laTpot; , ot Te^xvouat xat xaiouai t^
St£cpOap[X£va tou cc()[ji.aT0?, w? st; pocOo; t^ xauT>ipia
xat TOti; TO[ji.ai; cplpovTE; , ouok twv uYiaivo'vTO)V xal
xaToc cpuaiv I/ovtmv aTO)^a^o'[ji.£vot.
Pra;ter maledicentiam Theopompo crimini
vertuntur innumerabiles quas narravit fabulae.
Cic. De legg. I, 1. Quare ^liano (V. H. III, 18)
dicitur S^ivb? [jtuOoXo'Yo<;. Spectant hsec praecipue
ad Mirabilia illa , quorum pei-multa Historiis
suis inseruit. Ad mythos historicos nonnisi ubi
data occasione ad antiquissima tempora adscen-
dit , potuit respicere. Quod vero ipse profite-
tur se meliiis quam Herodotum , Ctesiam , Hel-
lanicum rerumque Indicarum scriptores fabu-
las narraturum esse (Strabo I, p. 116 ed. Sie-
benk.) , hoc ad illud fabularum genus referen-
dum est, quarum praeclarum specimen suppedi-
tatdeMida et Sileno narratio (fr. 76). Etenim
allegoricae sunt,ut moralia praecepta quaedam ex-
primeret, ab ipso inventae vel ad usus suos accom-
modatae,neque earum absimiles, quae in Platonis
dialogis leguntur. Talis sine dubio fuit etiam
[jtuOo; Tou ■KoXs^ou xat t^; uSp^ox; , quem libro vice-
simo narrasse dicitur (v. fr. iSg). Uti vero apud
Platonemfabulae illae optimo consilio adhibentur,
sic in historico opere eos admodum superfluos
esse apparet. Dionysius Hal. 1. 1. : "EaTt 8i S xai
xaToc Tov TrpaY[Ji.aTtxbv Tpo'7rov a[jt.apTcxv£t , xai {jiaXi-
CTa xaT^ Toc; TrapaSoXoci; (Trap^xSoXot; Valckenaer.
perperam)* out£ Y^p avaYxaiat Ttv£; auTWV out' ev
xatpw Ytvo'[jL£vat, TroXu Ss Tb TratSto)0£; £[j.cpat'vouat *
Iv oli; laTt xat ir^pl 2£iXr,vou tou cpav£VTo; Iv Max£-
Soviot xai T^ TTEpi Tou SpocxovTOi; Tou otavau[jta-
■/jTjaavTo; Trpb? ttiv Tpnqpr) xai cxXXa toutoi; oux
oXiYa o[jt.ota. Neque sane erat cur ornatus et
varietatis caussa Theopompus talibus operam
daret , quum huic i'ei jam alio modo justo
plus consuluisset, Quantopere enim excursi-
bus et digressionibus opus suum non tam or-
naverit quam oneraverit , supra affatim , puto,
vidimus, neque semel id a veteribus vitupera-
tum. Theon. Progymn. p. 44 : IlapatTyiTEov Ss
xa\ TO 7rHp£x6aa£t; £7T£[x6aXX£aOai [ji.£Ta^u Sir\-
Yv^a£0)i; [Jiaxpoti;* ou ^ap aTrXw; yp^ Traaav Trapai-
T£taOat, xaOcx7r£p 6 <I>tXtaTOi; * (xva7rau£t Yap t-)jv otot-
votav ToJv (xxpoaTtov • (xXXoc Tyjv Tr,XixauTr)V Tb u.TiXO^,
rJTti; (XTraXXoTptot Tr,v Stotvotav twv ocxpoo)[ji.£vo)v, &axe
SetaOat TrotXtv U7ro[jtv7]a£toi; tcov 7rpo£tor,[x£'vo)V , w?
0£o'7ro[ji.7ro<; Iv Tat; <l>tXt7r7rtxaii;. Auo Y^p Trou xat
Tp£ii; xat 7rX£t'ou; laTopiai; oXa; xxTot Trapsxfiaaiv eu-
pr^ao[xev, Iv aii; ouj^ 07rto? *l>tXt'7r7rou , aXk' ouSe Ma-
xeSovoi; Ttvb? ovo[JLOt laTtv,
Orationis denique genus in Theopompo non
illud est , quod Cicero in historico vult , fusum
atque tractum et cum lenitate quadam aequabili
profluens, sine hac judiciali asperitate et sine
sententiarum forensium aculeis , sed numero-
sum illud et elatum oratoris Isocratis disciplina
formati. Quare in universum de Theopompo
valent, quae supra diximus de Ephoro. De No-
stro particulatim verba facit Dionysius (Hal.
(Ep. ad. Cn, Pomp. p. iSa) : '0 Si X^xrtxbi; [yjx-
paxTYjp), ait, 'laoxpocTEi (jtotXtaTa eotxe • xaOapoc Yotp
r) Xe^t; xai xotv/) xat aacpr,;, b^-ql-q zt xai [jteYaXo-
TcpeTrr,; xat Tb 7ro[^.7rtxbv e/ouaa 7roXu, auYX£t[jt£VY)T£
xarot Tr,v [JL£ar)v (xp[jtovt'av , -^oeo); xai [jtaXaxtoi; ^e'-
ouaa. AiaXXaTT£t S£ Tr,<; 'IaoxpaT£tou xara Tr,v tzix.o6-
T7)Ta xai Tov To'vov l7r' Ivitov , 6fTav l7rtTp£t]/-/) TOt?
TrotOfiatv , [jt(xXtaTa ^Tav ov£iSt'Cr) ■koXs.sd/ ^ arpaTr)-
YOti; 7rovr)pa ^ouX^u^jtaTa xai Trpot^Eti; (xStxoui;. IloXii?
Yotp £v TouTOii; xat t^; Ay)[ji.oaO£'vou; S£tv()Tr,To; ouSl
xaTa [jttxpbv Stacp£p£t, cbi; cxv T15 iSot Ix twv dpyai-
xiov iTrtaToXtov , ai; tco 7rveu[jtaTt l7rtTp£'<]/ai; y^YP*"
cpev. El S' u7r£p£tS£v Iv TOUTOti; , lcp' oI<; [jLotXtata av
£a7rouSax£, ty)<; Te au[X7rXox7)i; Ttov cpo)vr,£VTO)v YP*K-"
[jtotTcov (cf. Quintil. IX, 4» 35) xal tt); xuxXtxT)? eu-
puO[jLtai; Toiv 7r£ptc)Stov xai Tr,<; 6[xo£tS£ia<; tcov (J'/j/]-
[jtaTta[JLO)v , 7roXu (X[jL£t'vo)v av r,v auTb; iauTou xaroc
Tr)v cpp(xatv.
Verum ab hoc encomio longe absunt judicia
aliorum. Longin. Il^pt ui|/ou<; 43 : A^tvr) S' ata/uvat
TOC [JL£Y£07] Xal r) [JLtXpC)T7)? TCOV 6vO[JLaTO)V .... 0£o'7rO[JL-
7ro; uTrepcpuo)? axEuocaai; Tr,v tou Oepaou xaTocSaaiv
Itt' AtY*^''^'^°^ 6vo[jLaTt'ot<; Ttai toc o^Xa SteSaXev (v. fi'.
125), Deinde : 'Ex Toiv u'|/r)XoT£po)v ETrt toc Ta7ret-
vo'Tepa (X7roStSpdtax£t , Biow 7rot7^aaaOat ttjv au^r,atv
e[jL7raXtv. Similiter Demetrius Phal. (IIep\ lp[jL7]v.
§75) Theopompum dicit Setvot ou S^tvtoi; Xey^iv.
ApolloniusGramniaticus,ubiTheopompumHel-
lenicorum libro undecimo Pharnabazi cum Age-
silao colloquium ex Xenophonte mutuasse mo-
net, sinml animadvertit eum sua oratione to £(x-
<]>u/^ov xat IvepYOv , quod apud Xenophontem est,
corrupisse. Plutarch. IIoXtTtxoiv napaYY£X[j.otTOi)v
cap. 6 , p. 8o3 , B : 'E^rl Ss twv 'Ecpo'pou
xai 0eo7r(3[jL7rou xai 'Ava^t[jL£vou; ^7)Topeitov y.a\
DE PHYLARCHO.
LXXVII
TrspioSiov , Siq irepaivouffi £;0TrXt<javTe? tSc <TTpaT£u-
[jiaTa TrapaTa^avTSi; IdTiv eiTC£iv * « OuSel? ctSiqpou
TauTa (jLwpaivei Tztka.q.» Dio Chrysostom. p. 256
Morell. : Ttov Se axpcov ©ouxuStorii; £[xol Soxei, xai
Twv SeuTEptov 0£o'TTO[ji.iros * xai Y^p tCTopixdv Tt irepi
T-rjV aTuaYYE^tav iyei , xa\ oux txouvaTOi; ouSe 6X1^01;
x£pt TTjv ep[jtyiv£iav , xal tq ^aOuiJiov Trepi Ta? A£;£i?
ouy^ ouTto (pauXov , wdTe ce XuTi;?iaat. Duris Samius
apud Phot. cod. 176, p. 2o5 : "Ecpopoi; Se xatQeo'-
Tto[/.7to? Ttov 7rpoY£VO[/,£V(»)v ttXeictov aTTeXetcpOriffav •
ouT£ Yotp fAt[xiic£t»j<; [X£T£'XaSov ouS£[Jttaq, ouT£ ■fiSov^?
£v Tw (ppadat • auTOu 8k tou Ypacp£iv (i.o'vov iTzz^zkri-
6£(7av. Sed hoc judicium ut quantuin valeat in-
telHgatur, tenendum est videri Duridem suam
ipsius orationem, quae tragcedi potius quam hi-
storici erat, tamquam exemplum proponere (*).
(*) Fragm. 323 plenius exhihentlum erat ita : 4>op[ita)v.
Ilepl TouTou xat 6 OeoTtofJLTvo? Iv 4>tXt7V7rtxot; cpiQtTtv. ^ll/ 5z
KpoTtovtdTrjC xal ev ttj eitt J^aypa W^XTi eTpciGri • SucrtdTOU
6' ovToi; ToO TpaujxaToi;, xpricr[j.6v eXaSev el; AaxeSatjAOva eX-
6£Tv • TouTov yap auTou laTpov eaecrSat , 0; dv auTov TtpiSTo;
xaXeffeiiV eTit Seravov. 'Q? ouv ■^xev el; Trjv 27tdpTriv, xaTa-
6dvTa auTov dTco tou oxriiJ-aTO!; exdXecev e7ti oeT^tvov veavi-
trxo?. Aet^tv/itTavTa Se TipeTO esp' Tt yixot. 'O; Ss rixoude ^iept
Tou xpria^Aou, d^io^ucra^; tou SopaTO? e^tiTtOrjCTtv. 'ii; 6e dveXu-
(jav «710 Tou SeiTtvou, 6o-x(ov dvaSatvetv e7it t6 dp[j.a Tri; 6upa;
auTou Tou otxou Tou ev KpoTcovt e7vtXa[x6dv£Tai. 'AXXd xal
©eolevia auTou dyovToi;, dxdXeaav auTOv oi Atoaxoupot Ttooi;
BdTTov e; Kup-/ivr]v , xal dve<7Tri Te lyu>y ctXytou xauXov.
Ad liaec Meinekius in Fragra. Poetar. Com. Antiq. volum.
II, P. II, p. 1231 : «ExTheopompi Piulippicishaecdesumpta
esse ipse praesertim indicavit Suidas ; hinc prompta est
conjectura , locum ex ea uberrimi multisque digr&ssloni-
bus reierti operis parte excerptum esse , in qua Crotonia-
tarum cladem ad Sagram fluvium a Locrensibus acceptam
descripserat. Hanc luctificam enim potentissimae civitatis
cladem,in tiua ornanda Theopompi ingenium vel maxime
exuitare poterat , non indictara praetermisisse historicum
mirabilium rerum aventissimum , ex Troji Pompeii epito-
matore intelligitur, qui satis luculentam illius cladis de-
scriptionem exhibuit lib. XX,c. 2 sq. [ex Theop. Philip-
pic. libro XXI; v. supra]. Trogum Pompeium autem totum
sese ad Theopompei operis imitationem composuisse ne-
minem fugit. Non tamen auToXe^el Theopompi iocum a
Suida redditum esse , docet tota compositionis ratio , in
qua Theopompeara expositionis perspicuitatem et ora-
lionis apte coagmentandae facultatem dcsideres. Quis enim
credat, ut hoc unum commemorem, ab ipso Theopompo
non dilucidius explicatum fuisse, quis fuerit ille, qui
medelam Phormioni attulisse dicitur, Spartanus adoie-
scens.^ Quamquara diligentius in rem inquirenti non du-
bium videbitur, quin is unus fuerit Tyndaridarum. Ita ut
statuam, facit imprimis simillima alterius,quo Crotoni-
atae in praelio ilio usi sunt, imperatoris fortuna. Rem
narrat Pausanias III , 19 : 'E; Tautriv ( insulam Leucen
dicit ) 7tp(5To; eaTtXeuaat XeyeTat KpoTtovtdtri; Ae(ovu|j,o;.
rioXefAOU ydp KpoTtovidTaii; (juveoTrixoTo; Ttpo; tou; ev 'ItaXta
Aoxpou; , T(3v AoxptSv xaTd otxeiotriTa Ttpoi; tou; 'OTtouv-
Ttou? AtavTa tov 'OixXeci); e; td; (Jidj^a; e7tixaXoujj.£'va)v, 6
Aeoivu[j,o; KpOT(ovtdTat; (jTpaTTji-tov e7tf,et Tot; evavttot;
xatd TOUTO, fi 7tpoT£Tdji^6at acptatv AtavTa rixouev. Tttp(oax£.
Tat St?) t6 atepvov, xai (exajjtve ydp uTto tou Tpau[AaTO?) d^t-
x£To l^ AeXcpou;. 'EX66vTa S^ f, TIu9ta Aetovujjiov dTte^ateXXev
PHYLARCHUS.
Suidas : ^)uXap^0(;, 'A6rivaio<; 7\ NauxpaTiTr,? •
ot Sk 2ixut»'jvtov , (xXXot Se AtYuTtTiov eYpa^j/av laTO-
pixo'?. TV eTti neXoTro^vvTjaov nuppou tou 'HTteipo')-
Tou aTpaTetav ev ptSXioii; xri'* xaTocYet S£ xat (J^£X,p'
nToX£[xai'ou , Tou Eu£pY£T0u xX7]6£'vTo; , xai Tr,(; Bepe-
vtxr,; T£X£UT^<;, xai Eiw? tou 6avotTou KX£0)vu[jlou (sor.
KX£0[X£voui;) Tou Aax£Sat[jt.ovtou, l7tiaTpaT£uaavT0?
auTto AvTtYo'vou. Toc xaTot tov 'AvTt'o)i(ov xat tov H^p-
Ya[ji.rivov Eu[jL£vr]. 'E7TtT0[jL-riv [xu6txriv. D^pt t^i; tou
Aibi; £7ttcpav£tai;. H^pi £upYi[jt(XTtov. nap£[jL6otff£tov Si-
6Xt'a 6'.
Eudocia p. 422 : <i)uXap}(Oi; 'A67ivaio;, xaToc oe
Ttva? NauxpaTtTYii;, 01 Se AtYUTtTiov eYpai|/av, laTO-
pixo'? • £Ypa'|£ T^^jV £7tt Il£Xo7T()vvriaov IIuppou TOU
'H^tEtptoTOu GTpaTetav Iv ^16X1011; xri'^ xaTotYei Se
xal [Jteypt nToXe[ji.aiou tou EuepY^TOU xal t% Be-
ii vrjaov t:^|V Aeux-^iv, £VTau6a et7touaa auTw <paviQaea9at t6v
AlavTa xat dxeaea^at t6 Tpaufjta. Quibus similia tradit
Conon apud Pliotiura cod. 186, p. 133 ed. Belik. Credi-
tum igitur est Leonymum et vulneratum et sanatura esse
ab Ajace Oilei filio. Jam Dioscuros in praelio .Sagrensi non
Crotoniatis , sed Locrensibus favisse constat ex testimo-
nio Justini lib. XX , 3 : Pugnantibus Locris aquila ab
acie nunquam recessif, eosque tam diu circumvolavit
quoad vincerent. In cornibus quoque duo juvenes
diverso a ceteris armorum habitu , eximia magnitu-
dine, et albis equis et coccineis paludamentis pugnare
visi suntf.nec ullra apparuerunt quam pugnatum est.
Pone igitur Phormionem vulneratum fuisse ab alterutro
Tyndaridarum , et habebis plane gcmellam utriusque du-
cis fortunam. Ambo ejusdera exercitus duces eo(lcm in
prajlio grave et huraaua ope insanabile vuinns suscepe-
runt, ambo ab oraculo medelae rationem expetunt,am-
bobus vulneris sanandi spcs ostenditur ab iis qui vulnus
ipsis inflixerant: Leonymusinsulam Leucen adire jube-
tur, in qua versatur Ajacis Locrensis urabra, Phorniio
Spartam commigrat, Castorum sedem sanctissimam ;
ambo denique voti compotes facti patriae restituuntui-.
PJane autem confirmat hanc fabulae redintegrandae ratlo-
nera ipse Theopompeae narrationis tenor et continuitas.
Nonne enim quae in fine de Phormionis evocatione ad
Battum per Dioscuros adduntur, dXXd xai 0eo?evta auTou
dyovTO? etc. , aperte demonstrant , praecessisse aliquid ,
in quo eorundem iieroum vis et potestas manifestata est ?
Denique ne iliud quidem oraittendum est,ita deraum
perfici et absolvi similitudinem Phorraioni cura Telephi
sorte manifeste intercedentem. — Unum quod dubitatio-
nem facere possit hoc est, quod alias Dioscuri non sin-
guli et seorsim , sed ambo conjunctim mortalibus sese
conspiciendos praebent. Sed taraen ne ilhid quideni sine
exeraplis fuisse, docenl Gallieni, Postumi et Getae nummi ,
quorura in aversa parte adolescens dextra equum habenis
tenens, sinistra hastam gestans conspicitur, cum epigra-
phe Castor. Vide praiter Eckhelii Doctr. nura. Hemster-
husium ad Polluc. II, p. 1027. Ac ne poterant quidem , si
quid video, ambo simul Tyndaridae Phormioni iu conspe-
ctum se dare. Nam quum non ambo, quippe iu diversis
aciei cornibus diraicantes , Crotoniatarum ducem vulne-
rasse videanlur, conseutanenm est hunc ab eo tautum ,
qui vulnus ei inflixisset , et hospitio exceptum et sanitati
rcstitutum esse.»
DE PHYLARCHO.
LXXVIII
pevixiT); TcXeuttJi; xai ew? tou OavaTOO KXeiovuijlou
( scr. KXeojJLSvou? ) tou AaxeSa'u.oviou , eTriaTpa-
TeucravTog auxto 'AvTiyovou * Ta xaTa tov 'Avt(o}(^ov
xai Tov nepYaa-/)vov Eufxevy) • exiT0[ji.')iv [xuOix^^v Trepl
TY); Tou Aibq eTricpaveiai; • xa\ euprjjjiaTCiJV TrapefJiSaffeoJV
PiSXta 0' xa\ aXXa Tiva.
Utordiamur a Phylarchi nomine, id apud Po-
lybium, Athenaeum, Plutarchum et ahos inter-
dum depravatum est in Philarchus. Sed apud
Polybium et Athenaeum optimi codices tuentur
Phylarchum (cf. Schweighaeuser. ad Polyb. II,
56, adAthen. VI, p. 255, F; XIII, p. 6o6, D);
apud Plutarchum quidem De Is. et Osir. 29 et
Utr. bello an doctr, clar. fuerint Ath. init., sine
ulla varietate exhibetur Philarchus, attamen
quum et horum locorum ratio suadeat ut Phy-
larchum intelligamus, et alias istud nomen vi-
deamus depravatione in contextura invectum
esse, non debemus cum Wyltenbachio facere,
quiPhilarchum a Phylarcho distinguendum esse
censet. Eusebium Praep. evang. p. i56 et 164,
ubi scribit Philarchus, errasse apertum est ex
Porphyr.De abst. c. 56, quem iste ducem habet.
Quaenam sit Phylarchi patria, utrum Athenae,
an Naucratis (eodem redit, quod J^lgyptius di-
citur), an Sicyon, in dubio est, ut testantur Sui-
das et Eudocia; paululum tamen haec dubitatio
elevatur Athenaei auctoritate, qui 11, 5i, p. 58,
C, dicit : 'I^uXap^oi; AOv^vaToi; yj NauxpaTiTY)?, ut
nonnisi inter duas urbes, Athenas et Naucratin,
optio relinquatur; quarenon assentimur Briick-
nero, Phylarchum suspicanti ad eos referendum
esse, quos consociata Sicyone cum Achaeorum
foedere cessisse urbe sua credibile sit, sive quod
Dorienses nollent iisdem cum Achaeis legibus uti
sive alia quacunque de causa ; unde dici possit
refugium qusesivisse Athenis et his quoque ad-
junctis societati Achaeorum, Naucrati in ^Egypto.
Videtur Phylarchus in altera illarum urbium
natus esse, in altera maguam vilse suae egisse
partem; est vero probabilius, eum Naucrati
natum esse et Athenas poslea migrasse, quia
vix tamlibere de ^Egypti regibus judicasset (cf.
fragm. XLI), si in Ji^gypto hospes degisset, ut
bene monet Luchtius. — Apud Plinium Hist.
Nat. XXXV, II, 40, non de Phylarchi historici,
sed de tribuum prcefecti imagine agi jam inter
omnes convenit. Cf. Sillig. Catal. artif. s. n.
Athenio et Glaucio.
Tempus quo vixerit Phylarchus satis accurate
definit Polybius II, 56 : 'EtoI Se twv xaTa tou? au-
TOi)? xatpoui; ApaTco feypacpoTwv Trap' evioti; a7roSoyr,i;
a^iouTat ^>u)^apyoi; etc. Eadem igitur fetate attjue
Aratus vixit et scripsit. Aratus autem mortuus
est 01. i4i, 2 (cf. Polyb. VIII, 14) et Commen-
tarios suos deduxit usque ad Olymp. i4o (cf.
Polyb. I, 3; IV, 2).
Composuit Phylarchus secundum Suidam sex
opera; Eudocia nonnisi quatuor nominat, con-
jtmgens cjuae apud Suidam separata sunt; et
alia qusedam esse dicit, quse non nominat. A
scholiasta in jElii Aristidis Orationes p. io3 ed.
rrommel. (fr. 79) opus laudatur, quod inscri-
ptum est "AYpacpa. Priiicipem locum inter Phy-
larchi opera obtinent ejus Historice libris 28
comprehensae : esse hunc operis titulum testes
sunt Athenaeus (fr. 1, 5, 8,9, 12 etc.)et Apollo-
nius Dyscolus (fr. 16). Suidam et Eudociam istis
verbis : T^JjV eiri neXoirovvTQaov IIuppou tou 'Htoi-
ptoTOu CTTpaTeiav ev ptSXtoii; xv)' • xaTaY^i ^e xat u.e-
}(^pi nroXeijLaiou etc. nonnisi initium et finem
Historiarum indicare, jure affirmantLuchtius et
Briicknerus. Etenim, quae ab Athenaeo ex libro
vicesimo quinto afferuntur (fr. 44, 45) , ad Cleo-
menem pertinent, et quae idem ex libro vicesi-
mo octavo servavit de Apollophane , Antigoni
adulatorc, memorata esse cogitanda sunt, ubi
devictoria ad Sellasiam expositum est (fr. 46).
luitium habuisse opus a Pyrrhi expeditione in
Peloponnesum , ipsis fragmentis confirmari non
potest, quum fragmentum, quod ad illam per-
tinet (47), libri notam non habeat; imo ex libri
tertii fragmento (i) , quo de Patrocli expeditione
in Graeciam agitur, collegeris Phylarchum a
prioribus temporibus exorsum esse, vel ab Ale-
xandri M. regno (cf. fr. 42), ut statuit Sevinus
(Mern. cle l'Jcad. tom. VIII, p. 121), vel ab
Alexandri morte, quse est Schoellii sententia
(Hist. Lit. Gr. tom. II, p. i33); sed ex fragmen-
tis videmus, de rebus quse ante Pyrrhi expedi-
tionem gestae sunt Phylarchum fecisse digres-
siones in libris, in quibus tempora illam expe-
ditionem subsequentia tractata esse certumest;
sic de Demetrio Poliorcete libris decimo et
decimo quarto (20, 29), de Alexandri amicis
libro vicesimo tertio. Facile igitur concesseris
etiam de Patroclo digressionem factam esse libro
tertio. — De operis consiliojudicari nequit pro-
pter fragmentorum quae relicta sunt paucitatem
et rationem : sunt enim magna ex parte ita
comparata,ut quae iis continentur xaTa TrapexSa-
ffiv memorata esse videantur. Sed id satis ex iis
intelligitur, non modo Graeciae et Macedoniae,
sed etiam Syrise (7, 18, 23, 3o, 3i, 38), ^gypti
(24, 27), Cyrenes (i4, i5), Galatarum (11) alia-
rumque civitatum , quae tum temporis florebant
(10, 19, 20, 32, 43) historiam expositam esse;
in Graecise vcro historia magna cum cura Lacc-
DE PHYLARCHO.
LXXIX
daenioniorum et imprimis Cleomenis res esse
tractatas. Neqne de operis dispositione certi
quidstatui potest; id tantum fere probatum est,
libros XII-XIV (fr. 3o-34) comprehendisse
Syriae et finitimarum civitatum historiam, libros
XXV-XXVIII belli Cleoraenici enarrationera
(fr. 5i,59).
Secundum opus est, si Eudociam et Suidara
seqnaraur, t^ xaxa xov 'Avxto/ov xai tov n£pYa[XY]-
vov Eu|ji.£'vy]. Probanda vero nobis videtur Briick-
neri sententia, de Eumene et Antiocho Phy-
larchum non peculiari opere, sed in Historiis
egisse; nam res, quae Eumeni I cum Antiocho
Sotere intercesserant, non tanti fuerunt mo-
inenti neque tantum habuerunt effectum, ut
singulari scriptione dignae essent (vid. Strabon.
XIII, p. 624» A); quominus autem statuamus,
de rebus quae inter Eumenera II et Antiochura
Magnum gestae sunt, Phylarchum exposuisse,
impedit ejus aetas, quum eodem atque Aratus
tempore scripsisse dicatur : neque licet Phy-
larchi aelatem ad 01. 147, 3 proferre , quod
ultimum est Luchtii refugiura. Atque apud Sui-
dam et Eudociam nonnisi partem magni ope-
ris significari eo magis verisimile est, quod
etiam illa : T^ e^ti n£Xo7ro'vvr,(70v IIijp^ou tou
'HireipwTou ffxpaTEiav etc. de toto quodam opere
intelligenda esse videntur, revera autem non-
nisi de parte majoris operis intelligenda sunt.
Deinde Phylarchus scripsisse dicitur 'E7rtT0|ji.7)v
jj.u9ix7)v TOpt TYi; Tou Aio? iTTtcpavEia;. Dubitari
potest utrum his unum an duo opera significen-
tur. Luchtius rem in medio reliquit ; Briicknerus
suspicatur pro iztpi scribendura esse aTco , ita ut
intelligenda sit Epitome mythica inde ab Jovis
adventu. Atque recte quidem vir doctus verba
grammatici de uno eodemque opere accipere
mihi videtur, neque tamen propterea opus est
illa, quam proposuit, mutatione. Sine dubio
Suidas duos titulos laudavit, quorum alter est
*E7riT0[ji.Yi (JiuOix'?) , alter nepi ttJi; tou Aibq iTrtcpavsia?,
qui vero tituli ita sunt conjungendi , ut prior
sit totius libelli, alter ad priraam ejus partem
pertineat. Quae ratio librorum titulos laudandi,
vel potius quae rerum confusio quam familiaris
sit Lexicographo nostro aliisque grammaticis, ex
iis quae supra de Hecataei, Hellanici, Timaei
scriptis monita sunt, luculenter apparet. Narra-
tio igitur hujus compendii mythologici exovsa
esse videtur ab Jovis adventu,ac rautationibus
illis qnae ejus adventu in deorum regno sunt
effectae. Neque enim verba Trspt ... iTrtcpaveta?
cum Luchtio interpretanda sunt : De Jovis prce-
sentia : quoniam tum Phylarchus aut certam
quandam Jovis iTrtcpavstav designare debebat
(similiter nirairum ac Dionys. Hal. II, qS : Trdtvu
8' a^tov xai T-Jjv iTrtcpavetav taTopvicjai Trj? Geai; (t^i;
EffTiai;) , T,v iTreSei^aTO Tat? aStxat; lYxXr,6£tc7at<;
TrapOEvot?) , aut plurali numero dicere 7r£pi ... iTri-
^avEttov, uti V. c. Ister scripsit Tr£p\ twv 'Air()XXto-
vo; l7ricpav£t(ov (v. Harpocr. v. 4>ap[jLax(>(;).
n^pi £upr,[ji.aTU)v praeter Phylarchura raulti scri-
pserunt, inter quos principes sunt Ephorus et
Philochorus, Sed cura 7r£pt eupvi[xcicTOJV conjun-
genda videntur quae sequuntur 7rap£[jL6(x(7£0)v pt-
6Xia 0', cumBriicknero itaemendanda : TrapExSa-'
fftv ptSXtw 0', nam vox 7rap£[jL6afft? nusquam re-
peritur. Luchtius 7rap£[ji.6(xff£t(; statuitopus fuisse,
quod quasi juxta Historias incederet et res in iis
narratas illustraret. Quod non magis se commen-
dat quara Sevini conjectura : ^rapsxScxffewv pi-
6Xta 0'.
'AYpacpa, a solo .scholiasta in JEAii Aristidis
orationes (p. io3 ed. Fromrael.) memorata, vi-
dentur mythologici fuisse argumenti; contine-
bant fortasse, ut Luchtiusmonet, reconditiorem
et abstrusiorem doctrinam de rebus sacris, quae
scriptis nondum consignata erat : idera vero
animadvertit intelligi etiara posse (XYpacpa vo'[jLt[jta,
qualia memorentur apud Platon. De legg. VII,
4, p. 793.
Quodad virtutes historicasPhylarchi attinet,
Plutarchus eum inter historicos secundi ordinis
refert, quippe qui rebus gestis, quas narrat,
non ipse interfuerit; dicit enim : S^vocpoiv \i.h
Yotp auTOi; lauTOu ^2^°^^^ iffTopia ... , 01 S' aXXoi Trotv-
T£<; iffToptxoi, KX^tTO^SYi^jtoi, AtuXXot , OiXo^j^opo?,
<I>uXap)(^0(; (xXXoTptwv y^Y^'*'*'^' epYwv wffTrep Spa[jt(x-
Twv uTTOXpiTat , tJk; twv orpaTifiYwv xal paffiXlojv
7rp(x^£ti; StaTtOe^Jtevot xai Tat<; Ixeivojv u7roSuo'[xevoi
ULV)i[Ji.ai<; , ?va (o; auY^S Tivoi; xa\ cpwTcx; u.eT(xff}(0)fftv«
Sed propterea nemo auctorera nostrura accusa-
bit. Majoris sine dubio momenti est illud , quod
tura ex fragmentis colligi potest, tura disertis
veterum scriptorum testimoniis affirmatur, nem-
pe Phylarchum non in simplici accurataque re-
rum expositione, neque in earura nexu et ne~
cessitate indagandis operara posuisse, sed
cratorem egisse in historia scribenda, in eoque
omni studio elaborasse, ut animos variis modis
comraoveret, et, ubi graves affectus concitaro
nonposset, permulceret ac leniret animos nar-
randis jocose dictis et rebus miris. Quura talis
sit Phylarchi historici indoles, sponte suboritur
qufestio de ejus fide. Eam imminuere studet Po-
lybius , qui , Achaeis et Arato maxime addictus
et vehementi in Cleomenem odio ardens, acerbe
invehitur in Phylarchum, ut qui Cleomeni toto
LXXX
animo faveat. Sedjam uon dubitatur quin Poly-
bium partium studium averitatesaepe abduxerit,
quare accuratius examinanda sunt, quae Phy-
larcho objecerit. Incipit his vcibis (II, 56-63) :
'Etoi Ss ToJv xairaTOu; auTOu? y.aipu(;'ApaTO) ysYpa-
(pOTO)v Trap' Iviok; aTroSoy(?i<; a^iouxat <I>uXap'/_o?, Iv
TzoXkoli; avTiSo^oiv xat TavavTia ypa^o^v auToi • X.piQ-
CIJJ1.0V av eiv) , [ji.a);Xov S' dvaYxaiov -Jiixlv 'ApaTW Tupor,-
p7ip.£voti; xaTaxoXouOeiv TTspi Toiv KX£op.£vtxwv, [x:^
irapaXtTrEtv acrx£TCT0v touto to jJt£po<; , tva [jlyi to i]/£uSoi;
Iv Toti; YpafXjjtaGtv tcioSuvap.ouv d7roXt7TO)[X£v Trpbi; Tr,v
dX7^0£iav. KaOoXou [Jtsv ouv 6 auyYpacf eu; o5toi; TroXXot
Trap' oXrjV tyiv TrpaYJJi-aT^iav £tx^ xai w; £tu"/_£v £ip-^x£.
QXr,v irEpi [JL£V Toiv dXXo)v taox; oux dvaYxaiov £TrtTi-
[jtav xaTot TO uapbv ouS' l^axpiSouv oaa Bs auvext-
SdXXei TOi<; ucp' :?j[ji.(ov vpacpo^jLEvoti; xatpoii; , TauTa S'
IffTl Td Tr£pi Tbv KXEO^Jt^VtJcbv 7roX£[«.OV, U7r£p TOUTWV
dvaYxaiov lartv -Ji^tiv St£uxptv£iv laTat Sc TrctvTWi;
dpxouvTa Taura Trpbi; Tb xai tviv 6Xr,v auTOii Trpoatpe-
ctv xai Suvajjttv Iv t^ 7rpaY[Ji.aT£ta xaTO![jLaO£tv. —
Vitio autem vertit Phylarcho, quod alia effuixe-
rit, alia omiserit, alia imminuerit aut auxerit :
id quod quatuor exempUs probare studet (vid.
frgg. 5i, 52, 53, 54). In fiagmento 5i Polybius
dicit Phylarchum prolixe Achaeorum atrocitalem
in Mantiuenses exposuisse, sed omisisse causas
quae iilam reddiderint necessariam. Ut omiserit
Phylarchus partem eorum, quae antea Mantiuen-
sibus cum Achaeis intercesseratit (uam certe non
omnia omisit), jure tamen de Achaeorum crude-
litate questus est, quiuri Mantinenses, qui prae-
sidium recipere et leges institutaque mutare
coacti essent, non sine gravi causa ab Achseis
defecissent. — In fragmento Sa reprchendit
quod Phylarchus Aristomachum tyraunum mul-
tis tormentis interfectum esse dicat, eaque tor-
menta describat ut prodigia, quse omnium com-
miserationem commoverint. Aristomachum ait
Polybius non tormentis interfectum, sed mari
submersum esse, meruisse vero hunc hominem
crudelissima quaeque supplicia. Sed de tormen-
tis istisPhylarchum vera tradidisse testatur Plu-
tarchus in Arat. 44 j atque quod Aristomachus
ab Achaeis defecit, id excusari potest ipsorum
Achseorum dissidio et fcedere quod inierantcum
Macedonibus. In fragmento 53 Polybius satis
arroganter queritur quod Phylarchus Megalopoli-
tanorum fidem et constantiam laudibus non or-
naverit. In fragmento 54 jure Phylarchum levi-
tatis insinuilat, quod tradat, Laceda?monios sex
milUa talentorum e praedaMegalopolitana Uicratos
esse. Ex liis vides Polybium saepe esse injustum.
Phylarchus omisit nonnuUa, quae Cleomenis glo-
riain imminuerepoterant vel Achaeis laudierant,
et exaggeravit qua? (lleoniencs gloriose gesserat,
DE PHYLARCHO.
sed volens falsa non effinxit. Atque interdum
Phylarchus veriora tradidit quam Polybius.
Quod hic enim scribit (V, 37}, Archidamum,
Agidis III fratrem, a Cleomene interfectum esse,
id per se non probabile est, et a Plutarcho, qui
et Phylarchi hac de re sententiam affert (fr. 55),
refutatur. Cf. Manso Sparta III, 2, p. i33-i4o.
Polybius porro non dixit Cleomenem bis pacem
Achaeis obtulisse et petiisse ut in eorum societa-
tem reciperetur; cf. Plutarchum in Cleom. 16,
17, ig, in Arat. Sg, 4') ubi sequutus est Phylar-
chum.
Plutarchus ( in Arato c. 38 ) assentitur Poly-
bio tam inique de Phylarcho judicanti , ita scri-
bens : '0[ji.oioj; §£ xai <l'uXapy 0? i(7To'pr,x£ 7r£pt toutwv
(cf. fragm. 59), w [i.r\ tou HoXuSiou [jiapTupouvTO? ou
Trdvu Tt 7rt(7T£UEtv d^tov r,v • lvOou(7taYap OTav dijiyiTai
Tou KX£0[i.£vou<; U7r' euvoia? , xa\ xa6tx7r£p Iv Stxr, Trj
tCTopia TO) [jtsv (TO)'ApdTO)) dvTtStxwv StaT^XcT, tw Ss
(juvaYop£uo)v. Similiter inThemistocle(c. ^^) judi-
cat : Oepi Ss twv Xetvjjdvwv (t(/u 0£[ji.i(JtoxX£ou£;) out'
'AvSoxtS')] 7rpo(7£yreiv d;tov Iv tS 7rpb? tou(; £ratpou<;
X^YOVTt, (po)pd(75;vTa(; Ta X£t'|iava Stap^r];at tou<; 'AOy)-
vaiou?* (|/£uo£Tat ^otp iTrt Tbv S^jjlov 7rapo^uvo)v Tob<;
6XtYaQ-/ixouc" d T£ <l>uXap)(_o<; (5)(J7r£p Iv TpaYO)Si(x 11.6-
vov ou [jLriy(^av7)v dpa? xai irpoaYaYwv N£OxX£a Ttv^
xai Aritji,()7roXtv, utou; 0£[jti(7TOxX£Ou;, dYwva pouXe-
Tai xtv£iv xat TrdOo; , 8 oOS' dv 6 ■zuyoiv dvvor^^j^tev
oTt 7r£7rXa(7Tat. Credibile est, Phylarchum non
ipsum haec effinxisse , sed ea adoptasse ut suae
narrandi rationi maximeconvenientia.Idem vero
Plutarchus in Agidis et Cleomenis Vitis a Phylar-
cho ferependet, utinconstantiaein judicando ac-
cusari debeat; meUorem quidem ducem in his
Vitis reperire potuit nuUum quam Phylarchum,
qui eas accuratissime et vividis coloribus de-
scripsisset, in eamque sententiam quae Plutar-
cho accepta erat. Verum quidem est, in Agidis
Vita nonnisiuno loco (fr. 34) Phylarchum lau-
dari, sed bene Luchtius observavit animadverti
quum in Agidis tum in Cleomenis Vita eundem
ubique tenorem et sj^iritum, qui Phylarchum
prodat ducem constantem, ut uno tantum loco
in Agidis Vita (c. i5) Aratus et Bato consulti
esse videantur; maxime vero Phylarchi indolem
apparere in iis quae de exlrema Agidis vitae parte
tradantur; in Cleomenis autemVita, quamvis
ter tantum Phylarchus laudetur (fr. 55, 56, 5^),
omnia fere eidem attribuenda esse , exceptis
paucislocis, ubi Aratus, Polybius et Sphaerus
Borysthenites adhibitisint (c. 16, 17, 19, aS, 27),
Et in quibusdam quidem locis aliunde confirma-
tur Plutarchum Phylarcho uti auctore, quamvis
eum non nominet, ut c. 8,quod cum fragmento
46 (de mothacibus) contendendum est , et c. 28^
DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS.
LXAXl
quotl compares ciim c. 8. — Eotlem Phylarclio
Plutarchus in (ine vitae Pyrrhi inde a cap. 26
medio utitur, ubi, ut Luchtius dicit , Phylarchi
indoles apparet.
PrjBter Pkitarchum Trogus Pompeius in iis
temporibus, (|use Phylarchus tractat, hunc habet
auctorem (Justin. 1. 25-38), utdemonstravit Hee-
ren (de Trogi Pompeii fontibus et auctoritate in
Comment. societ. Gotting. tom.XV, p. 1 85-245),
eo usus argumento, quod pateat, Trogum se-
quutum esse auctorem , qui Spartanis et Cleo-
meni faveret et res Syriacas et Galaticas copiose
exposuisset. Addit Luchtius ipsa Phylarchi ver-
ba et apud Plutarchum et in Jiistini epitome
extare, unde concludere possimus, et Plutar-
chum Phylaichi verba omnino non aut leviter
immutata siia fecisse et Trogum eadem ad ver-
bum latine interpretatum esse; quos ut perspi-
cias conferas Justin. XXVIII, 4 cnm Plutarch.
Cleom. 29. Idem contendit quae Justiniis XIII,
7 de originibus Cyrenarum urbis habeat et quae
ibi XV, 4 de Sandrocotto legantur, e Phylarcho
sumta esse (cf. fr. 14, i5, 38).
Phylarchi dicendi genus fervidum haud diibie
erat et oratorium, ut ipse ejus animus fervidus
erat. Sed in compositione verborum elegantiam
et castitatem non satis observavit et custodivit,
quod notat Dionysius (De compos. verbor. p. 5,
16 ed. Sylb.) : Toi? [jlsv oOv apyaioK oXtyou Seiv Traai
TToXXy) £7ri5offi? y,v auTou (tou auvTiOsvai Ss^iw; Ta
ovo't/.aTa) Trap' 8 xai xaXa Icttiv «utcov toc [Aexpa xai
Ta [xsAr, xat 01 Xo'yof toI? Sc (jL£Tay£V£aT£poi; ouxeti,
7tXr,v oXiyojv Xpo'vw Se uaTEpov TTavTaTraffiv y)u.eXv]Oy)
xai ouSeti; coeto Seiv avayxatov auTO ^Tvai ouSe au[/.-
SaXXEffOat Ti Tw xaXX£t twv Xdywv • TOiydpTOt TOtau-
Ta? iTuvTd;£t(; xaTfiXtTrov , ota; ouoet? u7ro{ji.£V£t [X£}(pt
xopioviSo? Si^XOeiv, <I)uXap}(^ov Xeyto xai Aouptv etc.
Cf Phrynichi Eclog.p. 4^5 ed. Lobcck. (fr. 72) :
KaOo');. rdio? Tt? 'ApeOoutrto? ypaix^jLaTtxo? EcpaaxE
Sdxi[Jtov eivat Touvo[jLa • XEj^pviaOat yap auTW <l>uXap-
yov • (0 Tou (jtdpTupo? , w? £otx£ , Tou £7rayo[Ji.£VOu , 8?
ou5£ ©ouxuStSou y]xouff£ XEyovTo; « xaOd 0£i dq 2iX£-
Xiav ttX^Tv. »
DE ATTHIDUM SCRIP TORIBUS.
Atthidum scriptores , qui proprie dicuntur,
non eos appellamus omnes, qui Atthides (jua-
Uscunque generis scripserint, sed distinguimus
ab iis quum historicos antiquiores , qui Atthi-
dum auctorcs esse perhibentur, Amelesagoram,
Pherecydem , Hellanicum , tum Pausaniam , qui
periegeseos suae librum , quo de rebus Atticis
disputat , interdum tyjv 'ATOiSa cruyypacp-?iv vorat
PnOI.F.OOMKNA IN IIISTOHICOS.
(II, 21, 5; III, II, i), ne loquar de Hegesinoo
et Alexide j^oetis, quoriim ille carmini, hic co-
moediae Atthidis nomen dedit (vid. Pausan. IX,
29 init., et Fabric. Bibl. Graec. II, p. 407). Phe-
recydes enim el Hellanicus res Atticas non in
peculiari opere, sed in aliqua majoris operis
parte exposuerunt, et, quod gravissimiun est,
in tractandis rebus a posterioribus Atthidum
scriptoribus valde differunt. Hi enim critice
omnia tractant , fabulas vel historice vel philo-
sophice interpretantes, in rebiis historicis accu-
ratissimis nitcntes investigationibus, et tcmpora
exacte definientes; illi vero in rebus fabulosis
nonnisi id agunt , ut poetarum narrationes re-
ferant , res vero historicas nonnisi summatim
et obiter perlustrant.Similiter statuenduin foret
de Amclesagnm Athenicmi , qui apud Antigo-
num Carystium Histor. niir. c. 12 Althidem scri-
psisse dicitur, idem haud dubie ac Mclcsagoras^
ex quo Clemens Alex. Strom. VI, p. 629 Sylb.
Philochorum et Androtionem , Atthidum scri-
ptores, sua hausisse contendit : ex hoc autem
Melesagora idem dicit jain Hellanicum, Heca-
taeum, Anaximenem aliosque antiquos auctores
furatos esse, id quod eo nos ducit , ut creda-
mus, Amelesagoram Chalcedonium , quem Dio-
nysius Halic. De Thucyd. char. c. 5 inter hi-
storicos antiquos refert , eundem cum Amcle-
sngora isto Atheniensi esse; et fortasse ab hoc
non dislinguendus est Melesagoras Eleusiniiis^
quem Maximus Tyrius Dissert. XXXVIIl Athe-
nis ait sedem habuisse et sapientem ac fatidi-
cum fuisse, Nymphis afflatum. Verum nullus
dubito opus illud Amelesagoraj , ex quibus tot
tantique posterioris aetatis scriptores sua hau-
sisse feruntur , ex his ipsis ALlexandrinorum
aetate esse conflatum et sub antiquissimi illius
et plane fabulosi auctoris nomine in vulgus di-
venditum.
Pausanias denique , qui primum periegeseos
librum nonnunquam dicit Atthideui, omnino
non agit historici partes : describit enim monu-
nienta, et rerum gestarum enarrationem nonnisi
in transcursu annectit.
His auctoribus separatis , restant nobis octo
Atthidum scriptores , proprie ita dicendi : Cli-
dcmus, Phanodemus, Demo, Androtio^ Philocho-
rus, Ister, Andro et Melanthius. De sex priori-
bus , quorum fragmenta infra exhibita sunt , ac-
curatius agemus : de Androne et Melanthio ni-
hil fereconstat, sed eorum fragmenta hic po-
nimus, ne quid omittatur, quod ad hoc scripto-
rum genus pertincat.
Andro, Halicarnassensis , qui a Strabone (IX,
/
LXXXIl
p. 392) inter nobiliorcs AtthicUim scriptores re-
fertur, distingiiendus est ab Androne Ephesio,
cujus opus, TpiTTOU!; inscriptiim, niemoratur a
Suida V. 2a[xu.)v 6 STJaoc Ex eo sumpta suiit quse
apud Suidam 1.1. legiintur, itemque quae Schol.
Pind. Isllini. II, 17, deAristodemo tradit : pro-
cul dubio etiam apud Aristid. vol. III , p. 617
Steph. Andro pro Androtione reponendus est,
quum quae ibi exhibentur ex Tripode deprom-
pta esse videantur (V. Androt. fragm. Sg.}.
Ad Andronis HaUcarnassensis Atthidem per-
tinent hsec.
Plut. Thcs. c. 25 : 'Eviot oi oaatv IttI Sxsipwvi
•ta "IcOaia TsGr.vai , tou ©viaew? acpoatouasvou tov
cpo'vov Sia Ty,v ffUYYeveiav. Sxeipwva y^p uiov eivai
KavTjOou xai 'lhi6/j\q tyJi; IliTOe^w?. Oi Bl 2ivviv,
ouvi ^xeiptova * xai tov aYoiva TeOrjvat Sia toutov
uTto ©rjceoj?, ou ci' exeivov. 'Exaqev ouv xai Stojpi-
ffaTO Trpo? Tou; KopivOtou? 'AOr|Vatwv toi? acpixvoufy.e-
vot; Itui toc "laOfjita Ttape/etv TtpoeSptav or^o^ av to'-
TTOv i-K\.(7-/r\ xaTaTteTacOev to Tr,i; OeojptSo? veojq laTtov,
w; 'EXT^otvtxo; xa\ 'AvSpoiv 6 'AXtxapvaceu? laTopTi-
xacrtv.
DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS.
Strabo IX, p. 601, quem locum videas in Phi-
loch. fragm. 35.
Schol. Aristoph. Ran. 1418 (1469) : ITpwTov
p.ev oOv Ttepi 'AAxiStaSou] Ilept t^? SeuTspai; Xeyei
auTOu dTro/wpT^ceox; , f v Ixwv ecp uye , xaTcXOo)v (xev
eTTi 'AvTtyevou? TCpo evtauTOu twv BaTpa/_wv , Sta $s
To TTtoTcucai 'AvTto'/w Toi xuSepvT^TTfi TO vauTtxov xal
'^TTYiOrivat UTTO AucTcxvSpou Sua/epavOei; utto 'AO-/ivai-
o)v. "Avopojv Se StacpepeTat Ttpoi; SevocpwvTa Ttept tt,?
xa0()8ou. Hic adde locum Apolion. Dysc. Hist
comm. c. 8 ; quem jam non bcet niihi exscriberc.
Ex Melauthii Atthide haec afferuntur apud
Harpocrat. v. rpuTtavtov : Ka\ MeXavOtoi; Iv SeuTspa
'AtOiooi; etTTwv, « 2eic7[/.b; Y^Y^ve xat eYpuirev \ •fT\. »
Ideni de mysteriis scripsisse videtur Hem-
sterhusio ad Schoh Aristoph. Plut. 846, ubi haec :
IlaiCet Ttapa tov 'EXeudtvtov vo[/.ov • eOo? y^^P "^t
Iv oT; Tti; t[j(.aTiot(; (xu-/iOei'r), et? 6eou Tivbi; TauTa ava-
TiOevat, woTTrep SrjXoi xai MeXcxvOtoi; Iv tw Ilepl (/.u-
aTr|pio)v • « II(itTpi()v Igti Tai<; Oeaic; cxviepouv xai Ta?
tjiohh.^ TOi? [xudTat? ev ai<; Tu/otev [xuyiOevTe?. »
Dubitari tamen potest, num his pericularis
de Mysteriis Uber significetur, an caput Atthidis.
CLTDEMI, PHANODEMI, DEMONIS, ANDROTIONIS, PHILOCHORI
ET ISTRI VITiE.
CLIDEMUS.
Clidemum non differre a Clitodemo, qui a Pau-
sania (fr. i5),Hesychio (fr. 16, aS) Scholiasta
Eurip. (fr. 10) laudatur, facile concedes, sireputa-
veris, alioium nominum similiter variasexhiberi
formas (sic CleandridasappellaturCleandrias et
Cleandrus: vid. Plut. Vit. Nic. 28,Vit. Pericl. 23,
Diod. XIII , 1 06 , Aristoph. Nubb. 858, Suidas s.
V. Aeov),Clilodemoautem disertisverbis Atthidem
tribui (fr. 1 6), quae alias Clidemo adscribitur (fr. 2,
7); observes etiam Clitodemum a Pausauia anti-
quissimum eorum dici qui Atthides scripserint,et
Clidemum apud Plutarchum (De glor. Ath. t. II,
p. 345) primum locum inter eos obtinere histo-
ricos, qui rebus gerendis non ipsi interfueriut.
Verba ejiis hsec sunt : Sevocpwv [xev ^ap auxo; exu-
Toti Y^Y^ve ifjTopta, ... 01 Se aXXot KXeior,aoi, AtuX-
Xot, <I>iX(^/opo?, <l>uXap/0(; citXXoTpiwv -(Z'{6woi.g\.-v ep-
YO)v (SoffTtep Spa[X(XTWv uTroxpiTat, etc. — Non-
nunquam legitur A^txo? pi'o KXeiS'/i[xo(; sive KXet-
TC)Sr,txo(;, ut iu fragm. i, 9, 23, ubi xai et xat 6 ex
KXet- et KXetTo- orta esse apparet. Apud Ste-
phanum vero v. BtgXtvv) pro \y]ij.oq 6 AriXto; resti-
tuendum esse 2ri[jL0(; 6 At^Xio^; evincitur ex Etym.
M. V. Bt6Xtvo(; oTvo(; , ubi eadem de re ^itxo; addu-
citur Iv Trj exTrj 'IXtixSo? , ubi quin Siebelis recte
scripserit 2^[jto? Iv Trj ^xTr) Ar,Xt(xSo?, non dubi-
tabis, si contuleris Harpocrat. v. 'Excxtv]; vyjcroi; ,
Athen. IV, 22, p. 173; VIII, i, p. 33 1; XIV, 9,
p. 637; XV, 6, p. 676; atque nullo modo pro-
babile est , ista fragmenta Demo Magnesio,
polyhistori , cujus TrpaY[J'.aTet'av ?rep\ 6[jlo)vu[xwv
Diouy.sius Halic. in Dinarcho p. 112 memorat,
tribuenda esse.
Ut jam videamus , quo tempore vixerit Cli-
demHs , ex Pausaniae loco 1. (fr. i5), quo
Atthiduin scriptorum vetustissimus dicitur, pa-
tet, eum expeditionis , quam Athenienses in
Siciliam fecerunt, exitum vidisse; et ex Photii
loco de naucrariis (fr. 8) inteUigitur, eum ad-
huc floruisse , quum symmoriae Nausinico ar-
chonte (01. 100, 3) institutae essent.
Clidemum fuisse Atheniensem ideo verisimile
est , quod Plutarchus (De glor. Ath. 1. 1.) nounisi
dehistoricis Atheniensibus loqui videtur, et quod
Harpocralio Clidemum adducit, ubi vocem itvu;
apud Atticos saepe occurrere dicit (fr. 18).
DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS.
Lxxxm
PHANODEMUS.
De aetate qiia Phanodemus vixerit, nihil certi
statui potest, videtur tamen non multo post Cli-
demum floruisse. Namquo Theopompum contra
eum disputasse colligere possis ex Proclo, ubi
haec : Toui; Bk 'A0vivaiotj; KaXXiaOevr]? (X£v xal <I)avd-
SrifjLOi; 7raT£po(? twv Saixwv taTopouat YEVsaOai* ©sd-
TzoixTzoq 8k dvaTiaXiv dTCoixou? auTwv etvat cpTiaiv
(v fr. 7). Porro ubi de Areopagitis testis adhi-
betur una cum Philochoro, huic anteponitur
(v. fr. i5).
Patria Phanodemi Hesychio (v. fr. a3) dici
videtur Tarentum. Sed bene monet SiebeHs, eum,
qui tanto studio Atticam celebret omnemcjue
gloriam in eam conferre annitatur (cf. fr. 7, 8,
9, 17, ao), pro Attico habendum esse, et in
Hesychii loco editores recte scripsisse Tapevxivo;,
ut solus Rhintho dicatur Tarentinus. Fortasse
natus erat in Ico , una ex Cycladibus insulis ;
quee suspicio subnascitur ex loco Steph. Byz :
'Ixdi;, v^ao? twv KuxXdSojv 7rpoae)(_ri<; Tr, EuSoia • 6
vriaitoTyi? "Ixto? ' eYpa'|£ Ss <I>avd57);xo(; 'Ixtaxd.
DEMO.
Demonem Atthidis scriptorem Siebelis bene
distinxita Demone Sicyonio, philosopho Pytha-
gorico (cui vindicanda nobis esse videntur, quae
apud Schol. ad Lucian. Icaroraen. 19 leguntur),
et ab aUis, quibus nomen est Damo. Inter hos
Damo Atheniensis, ab Athenaeo XIV, 6, p. 628
landatus, idem est cum eo, de quo PlutarchusDe
musica p. 11 36 Frf., Pericl, c. 4 et Nepos in
Epaminonda c. 1 loquuntur ; Damo autem Cyre-
nseus, qui secundum Diogen. Laert. I, 40 de
philosophis scripserat, idem esse putandus est
cum eo, quem Plinius H. N. VII, 2 testem adhi-
bet de Pliarnacibus in ^Ethiopia. Damo qui de
Byzantio scripserit, memoratur ab Athenaeo X ,
12, p. 442, et ab iEliano V. H. XIII, 14. Quar-
tus deniqueDamo Syracusius dicitur fuisse philo-
sophus Pythagoricus (v. Fabr. Bibl. Gr. I, p. 84 1 ).
Demonem nostrum vel eadem, qua Philo-
chorus vixit, aetate, vel jam ante eum floruisse,
inde efficitur, quod Philochorus Atthidem suam
scripsit contra Demonem. Jam ante Philochoriim
eum floruisse afiirniari posset, si Timoclis ver-
sus apud Athenaeum (VIII, 5, p. 34 1), in quibus
de oratore ab Harpalo pecunia corrupto agitur,
ad Demonem historicum referre hceret.
De patria Demonis nihil constat.
ANDROTIO.
Apdrolio Atthidis auctor neque cum rhetore
hujus nominis neque cum Androtione, qui de
agricuIturascripsit,confundendusest. DeAndro-
tionerhetoreSuidashaechabet: AvSpoTtoiv^^Avopo)-
vo?, AOrivaio;, ^r^Tojp xai SrjiJtayojyoc; , [xaOriT'^; "{(jo-
xpdTouq. Schol. Hermogen. de eodem : Taoxpdxou;
txaOr,Triv Xsyouatv eivai tov AvSpoTioJva , xai i^v w?
(p?iatv 6 ^r^Tojp TE/vtTrji; tou ^vsyetv • in hi^a uTioOeaet
Demosthenis orationis in Androtionem dicitur hic
TrpoaTaTri? t^; fiouXrj^; ex 7TcVTaxoaio)v ffuvtaTaaevric.
Vixit aetate Demosthenis, (jui orationem contra
eum habuit Ol. 106, 2. Cf. Westermaiin. Hist.
eloquent. Gr. § 54, 2 5. Hunc Androtionem Jon-
sins De Scrip. Hist. Phil. II, 9 et Meursiiis in Bibl.
Attic. ab Androtione historico non differre con-
tendunt, nuUis illi nisi argumentis : contra quos
Siebelis iiionuit, neque Atthidis ab Androtioue
compositae fragmenta testari, neque scriptorum,
qui ejus testimonio utantur, ullum signilicare,
hujus operis auctorem illum oratorein , de-
magogum , artificem dicendi , Isocratis disci-
puUim et senatus quingentorum praesidem fuisse,
contra quem Demostlienes dixerit. In his id qui-
dem nullo modo urgeri debet, quod Androtionis
fragmenla neque dicendi artificem neque dema-
gogum prodant : sunt enim ea paucissima et
brevissima, atque in niillo fere ipsa auctoris
verba afferuntur ; immo ex fragm. 49 concludere
possis , Androtionem res oratorie tractasse. Ma-
joris momenti est, qiiod Tzetzes (fr. 3o) Andro-
tionem nostruin appellat tov taToptxbv, quo eum
a rhetore distinguere videtur. Sed gravissimum
est, quod neque Suidasneque Schol. Hermogen.,
qui de Androtionis rhetoris vita aguntet qua in
re excelluerit tradunt, eum historicum fuisse
dicunt.
Alter Androtio, qui de agricultura scripsit et
ante Theophrastum (a quo laudatur in liistor.
Plant. II , 8 , et De Caus. Plant. III , i5 ) vixit ,
quum ob diversam studiorum rationem ab hi-
storico distinguendus est, tum vero quod Varro
(De R. R. I, i) et Columella (I, i) declarant, eum
ex iis esse, quorum quae patria fuerit, non acce-
perint : Androtionem enim historicum fiiisse
Atheniensem fere certum est et ignotum esse vix
potuit.
Ad tempus, quo vixerit Androtio historicus,
quum nullum nobis subveniat certum testimo-
nium , adhibeamus Plutarchi locum De Exil.
(t. II, p. 6o5, C,) : Kat yap toi? TrtxXatot? (wi;
eoixev) at [ji.ouaat Tot xdXXtaTa twv auvTayiJtdTwv xat
i5oxt[/.t6TaTa ^uyriv XaSouaat auvepybv , eTueTeXeaav.
©ouxuSiSr,? AOr,vaioi; auveypatj/e Tbv TudXeaov twv
neXo7rovr,aiO)V xai AOrivato)v Iv ©pcxxri 7rept TrjV
SxaTTtriv uXriv • Sevo-f wv Iv 2/.tXXouvTt Trjs TlXeta; •
DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS.
LXXXIV
<tiXtcTO(; £V 'HTOiptp ■ Tiftaio? 5 TaupofAeveiTY)? Iv
'A6v]vai<;' 'AvSpoxtwv 'Aerjvaioi; Iv MsyapoK;- Bax-
YuXioTii; 6 Trotrjr})? Iv nsXoTTovviQao). Perizonius ad
^lian. V. H. VIII, 6, et Siebelis nionent, hoc
loco Androtionera historicum intelligendum
esse, quod omnes scriptores, ante Androtionem
commemorati, historici sint, etquod Plutarchus,
si de rhetore loqui voluisset, eum probayjiliter
ab historicis distinxisset aliqua appositione, ut
Bacchylidis nomini apposuerit 6 TOiviTr^q. In enu-
merandis autem histoiicis, qui exules 0})era sua
composuerunt , Plutarchus ita temporum ordi-
nem observat , ut pro cer.to habere liceat , An-
drotionem vel post Tiraaeum floruisse vel ejus
sequalem fuisse. Sed ne in incerto relinquamus
Androtionis a^tatem , ut fecerunt Peri/onius et
Siebelis , quorum ille clicit , eum ante Mummii
Achaici tempora scripsisse, hic post Ol. 96, 3,
eum adhuc in vivis fuisse affirraat ( propter
fragm. de ^£vix.o) Iv KopivOw , quod vid. in Philoch.
fragm. i5o}, id premendum esse mihi videtur,
quod Androtio, ubi una cum Philochoro lauda-
tur, huic ubique anteponitur, si ab uno loco dis-
cesseris (v. Philoch. frag. i3o a., cf. 17, 5g, i33,
i5o, i53). Atque in his locis Androtionem et
Philochorum videmus plane inter se consen-
tientes , ut jure sumanius Philochorum usum
esse Androtionis opere, praesertim quum hic po-
tissimiim de civium recensione IvTSAeaTaTa dis-
putasse censendus sit (fr. i33). Itaque quum ex
Plutarchi loco supra laudato demonstratum sit,
Androtionem vel post Timseum vixisse vel ejus
fuisse aequalem , Philochorus autem eadem ae
Timseus aetate fioruerit (Ol. ii5-i3o), jam valde
probabile est, eum Timaei et Philochori aeqna-
lem fuisse , edidisse vero Atthidem antequam
Philochorus suam absolvisset.
Quod ad patriam Androtionis attinet, ex
Plutarch. I. I. patet, eum Atheniensem fuisse ,
idque eo confirmatur, quod Atheniensium ca'j-
sam agit contra Lacedaemonios fr. 3o. Ex eodem
Pliitarchi loco coUigimus , Androtionem in
Atheniensium republica aliquo modo conspi-
cuum fuissc : in exilium enim actus est et opus
suum Megarse in exilio conscripsit.
PHILOCHORUS.
De Philochori vita Suidas hsec refert : <I>tXo-
/opoi;, K'jxvou , 'AGyivaio?, [/.dtvTt? xal tspocrxo'™? ,
YUVT) Ss auTOu 'Ap/_eaTpaTrj- xaTot TOUi;^povou; yeyovev
6 <I>tXo'/_opo? 'EpaioaOsvoui;, w; iTriSaXstv TrpeaSuTr)
vc'ov ovTa 'EpaToaOevet. 'ETsXcUTvjae Bl IvtSpeuOet?
U7C0 'AvTiyovou, ^Tt StaoXiqO-^ TrpoaxsxXtxevat Tr) Hto-
).£p.a'!ou ^aaiXeta. Uocct igitur Suidas, Philocho-
rum Cycni fdium, Atheniensem, vixisse tempo*-
ribus Eratosthenis, quem senem juvenis attigerit,
et occisum esse insidiis Antigoni, quod Ptolemsei
rebus studeret. Sed Lenzius demonstravit, diversa
a Suida confusa esse , quum Antigonus Doson ,
qui hoc loco inteiligi debeat , Olympiadis
139 a. 4 mortuus sit, dum Eratosthenes , qui
Olymj). 146 octogenarius vita excesserit, annos
quinquaginta quatuor natus esset : Philochorum
igitur, secundura Suidam , adhuc adolescentem
Antigoni insidiis interemptum esse : id quod per
niuneris , quo functus sit, gravitatem et libro-
rum, quos scripserit, multitudinem, nuUo modo
credi possit. Atque ipsum Philochorum claris-
simo testimonio, quo tempore vixerit, docere,
hsec de Olymp. 118, 3 scribentem (fr. 146):
Kuii)v iiq Tov ■vTiq HoAiaSo; vewv EtaeXOouaa xai Suaa
£t<; To navSpo'atov, l7r"t tov ^wjjlov avaSaaa tou 'Ep-
xtou Aibi;, tov utco t^ IXaia, xxT£X£tTO, etc. 'Hjaeii;
S' lp{»)Tr,0£VTc? uTTEp TE Tou arjU.£tou xal Tou cpavTa-
ap.aT0<; £t<; 8 cpspei , cpuY</.i5o)v X(xOoSov £cpau,£v TrpoaT)-
[ji.atv£tv cx{Acpo'T£pa , etc. Philochorum igitur jam
01. 118, 3 in virili aetate constitutum fuisse, ut
qui gravissimo vatis munere fungeretur ; itaque
aut errasse Suidam aut ejus verba ita emendanda
esse, ut scribatur : xaTot tou<; ypdvoui; ■^zy. <I>iX. 'Ep.,
o)<; iTTtSaXEiv 7rp£a6uTr, '^ta^^ioL^ ( sive vsov ovTa )
'EpaToaOlvvj. Idem statuit admodum probabiliter,
Philochori mortem non multo post Antiochi
Dci regni initium (OI. 129, 3) ponendam esse,
ad quod usque Atthidem ejus pertinere Suidas
testetur. Quum enim Antigonus GonatasOI. 129,
3 Athenas occupasset, qiiibus Ptolemaeus Phila-
delphus opem tulisset, non ita multo post Pb.ilo-
chorum, qui Philadelpho faveret, Antigoni in-
sidiis occisiim esse videri. Itaque probatum est,
Philochori vitam ab Ol.i 1 5 fere usque ad 01. i3o
pertinuisse.
Quaravis pauca sint, quae de Philochori vita
cognita habemus, affirmare tamen licet, magna
eum auctoritate fuisse ut vatem patriorumqne
institutorum interpretera (fr. i83), et in geren-
dam rempublicam vim exercuisse non minimam,
quum vaticitiia ejus subactura de rebus publicis
judicium proderent. Hoc ut ex sententia aper-
tum fit, quam 01. 118, 3 protulit de prodigiis ,
quae post occupatas Athenas a Demetrio aj)pa-
ruerant, ita inde maxime elucet, quod ut Pto-
lemaei fautor ab Antigoiio interemptus est. In eo
vero Philochorus elaboravit, ut civitas Athe-
niensiura libera esset, neque tamen a plebe, sed
a viris illustribus et raoderatis administraretur.
Cf. fr. 146 • OuyaSo^v X(xOoSov £cpaw,£v Trpoavi[/.o(tV£tv
cxijt^o'T£pa • xal TauTVjv oux Ix (ji.£Ta6oXr,(; TTpa-
DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS.
LXXXV
Y[j(.dtTWV EffOfJieviriv, aXX' Iv Trj xaOe^TwcrTr)
TroXtTsia. Vehementi odio persequutus est
Demetrium Poliorceten , qui quamvis libertatern
Atheniensibus redderet, id tamen specie tantum
fecit, revera tyrannus fuit (fr. 148). Eodem animo
fuit in Demetrii fdium , Antigonum Gonatam ,
ut qui libertatem Atheniensium opprimeret.
Atque patriae libertatisque amore mortem sibi
paravit.
— «— »0 - —
ISTER.
Suidas de Istro sic scribit : "IffTpo?, Mevav-
Spou, "IffTpou, Kuprivaio? r\ MaxeSwv, dUYYpa^euc; ,
KixWvj.oiyou SouXo? xai YviopiuLoi;. "EpiJ.iTnro? Ss auTo'v
cpviat Ilaatov Iv tw SsuTEpw Toiv otaTrps^^avTOJV £v
TratSettf SouXcov. "EYpa^e S^ iroXXiSt xa\ >taTaXoYa5v]v
xal TtoirjTtxw?.
Toupius Ep. crit. p. i/ji censet pro Msvav-
Spou , "IcTTpou scribendum esse MEvavSpou icTopt-
xou ; contra quem Siebelis recte monet , neque
Menandmm Ephesium neque Menandrum Per -
gamenum, quos Vossius inter historicos incerti
aevi refert, cum aliqua probabilitate patrem
tribui posse Istro Cyrenceo ; mavult vero ita
emendari : "IcTpo?* MevavSpou \ "IdTpou, cui scri-
pturae simillimum sit quod apud Suidam v. KaX-
XtffOe^vYi; legatur. Idem ostendit, quse de Istri
patria apud Suidam tradantur diversa , inter se
conciliari posse; neque Istrum, qui a Plutarcho
(Quaest. Gr., p. 3oi) dicatur Alexandrinus, a nostro
differre : Cyrenen enim eum habuisse patriam,
inde cum Callimacho Alexandriam migrasse,
hinc Paphum, urbem Cypri insulae, qua; in Pto-
lemaei potestate fuerit , transvectum esse ibique
aliquantum temporis transegisse putandwm esse:
hac ex causa eum modo Cyrenaeum , modo
Alexandrinum, modo Paphium, modo Mace-
donem (qtrippe iEgyptus Macedonibus subjecta
erat) appellari potuTSSC. Haec omnia ut Sie-
beli concedenda sunt, ita in eo quoque ei as-
sentiri debemus , quod Istrum Calatianum, de
quo Steph. Byz. sic scribit : KaXaTi;, ttoXi/viov
ev t9) TrapaXta tou IIovtou, a<p' ou "IcTpo; KaXaTta-
vb'q, TTepi TpaYwSta? Ypatjjai; xaXbv ^tgXiov, a Nostro
distinguit. Sed quum Ister Calatianus de tra-
gcedia scripserit , suspicamur ex hoc opere
suuipta esse quse in Vita Sophoclis Istro tri-
buuntur (fr. 5i), eundemque Istrum Calatianura
auctorem esse operis quod inscriptum cst
MeXoTTOioi (/(9, 4).
Ister fuisse dicitur servus et amicus Calli-
niachi; quod ita intelligendum est, ut cogite-
mus, eum primum Callimachi servum fuisse,
dcinde ab lioc eruditum esse in cjusque venisse
familiaritatem; quare etiam Callimachius appel-
latiu' (Athen. vi , 20 p. 272 ; ix , 9, p. 387).
Hinc clarum est qua aetate Ister vixerit :
eadem nimirum, qua Callimachus, qui maxime
tloruit regnante Ptolemaeo Euergeta Ol. i33, 2
— 1^^9> 4- Idem etiam inde colligitur, quod con-
tra Istrum scripsit Polemo, qui floruit regnan-
tibus Ptolemffio Philopatore et Epiphaue (01.
»39,4 — i49> 4). Cf. PrellerPolem. fragm. p. 8.
DE OPERIBUS HORUM SCRIPTORUM.
Atthidum scriptores, quorum vitas enarravi-
n)us, quamquam non eadem omnes aetafe eodem-
qae ingenio scripserunt, in universa tamen stu-
diorum ratione ita consentiunt, iit multa dici
possint, quum ad Atthides tum ad reliqua eorum
scripta pertinentia, quae in omnes seque cadant.
Totum hoc scriptorum.genus in rebus antiquita-
tibusque Graecis, imprimis vero Atticis, docto
adhibitaque arte critica exponendis versatur , in
eaque re maxime se applicat ad exquirendas res
antiquissimas , ad mythos interpretandos et ad
persequenda omnia, quae cum deorum cultu con-
juncta sunt eaque quae ad artes et literas spe-
ctant.
Atthis est liber, in quo res Atticae exponuntur.
Neque dubito quin jam ipsi Atthidum scriptores
vocem 'AtOic pro 'AtOI? (TUYYpa'f ^l , nt dicit Pau-
sauias VI, 7 ; X, 8, usurpaverint, quum antiquis-
simi eorum, qui Atthides laudant, hoc nomine
utantur, ut Strabo IX p. 601 (Philoch. fragm. 35),
Dionysius Halic. tom. II, p. 122 Sylb. (Philoch.
fr. i32l, tom. II, p, 123 (Phihich. fr. i35). In
his Atthidibus res ita tractantur , ut potius colle-
ctanea exhibeantur quam vera Atticaehistoria. Si
enim haec opera comparamus cum iis quae vera
arte historica composita sunt, id videmus discri-
minis, quod in his interior rerum nexus maxima
cum cura indagatur, temporum conditio homi-
numque mores sollerter explicantur, virorum,
qui aliquas partes in rebus gerendis agunt, vivida
exhibetur imago, ipsae res gestae enucleate ac ele-
ganter depinguntur omniaque haec ad unum cor-
pus omnibus partibus absolutiim efficiendum
coiijunguntur ; in illis vero Atthidibus nihil nisi
annalcs deprehendes, quibus res variae sine ulla
necessitate connexae secundum temporum seriem
nude exponuntur. Nihilominus habent isti scri-
ptores multa, quae magna laude digna sint.
Historiam ab hominum ortu usque ad id tem-
pus, quo ipsiflorent, deducunt, sed praeter ipsam
historiam tradunt quse de deorum cultu, de
fcstorum origine, de sacriliciis, de institutis pu-
LXXXVI
DE ATTaiDUM SCRIPTORIBUS.
blicis, de literis comperta liabent et si quae sunt
alia memoratu digua. Summo autem studio in
temporibus mytliicis versantur, quae locum dant
doctisdisputationjjaus de fabularum recondita si-
gnificatione multorumque institutorum origine :
quo factum est, ut fragmentorum , qua; super-
sunt, maxima pars ad antiquissima haec tempora
pertineat. De temporibus historicis rarius testes
adhibentur, idque non modo ea ex causa quod in
hac parte minus copiosi erant (etsi non omnes,
certe plerique), sed quod clarissimi historici haec
tractaverant : quibus si illi nonnunquam prsefe-
runtur, hoc ideo fit, quod res obscuras atque
reconditas magna diligentia pervestigaverant, et
quod res minus graves et ab historicis praece-
dentibus neglectas prolixe tractandas sibi sum-
pserant. Observandum etiamest, Atthidum scri-
ptores accuratiores fuisse in constituendis tem-
poribus quam historicos superiores : et maxirao
usui fiiisse Atthides scholiastis, grammaticis et
lexicographis , quum in iis res commode secun-
dum tcmporum seriem dispositas aliorumque
auctorum de iis sententias collectas et exacte ex-
aminatas reperirent.
Res igitur Nostri et copiose exponunt et ad-
liibita artecritica (xktoc 7cXaT0<; Philoch. 5^; iSa,
IvTsXsjTaTa , Clitodem. 5 TrepiTTw?). Jam monui-
mus quas res copiosissime tractare soleant. Ar-
tem autem criticam in fabulis ita exercent, ut
rejiciant omnia quae mere poetica et Hcta sunt
(■KoXka. <|i£uSovTat aoiSoi Phil. i), eaque ex iis eruere
studeant, quaeratio probare possit, vel facta hi-
storica vel veritates philosophicas (Demo 3, An-
drot. 28, 29, Philoch. 10, 18, 19,28, 38,89,46).
In tractandis temporibus historicis arte critica
ita utuntur, ut perquisitis accurate monumentis
(Philochorus titulorum publicorum collectio-
nem edidit, de qua infra dicetur), adhibitis docu-
mentis aliorumque sententiis comparatis res
enarrent. Per se vero patet, non pariter omnes
aptos fuisse ad hanc rem rite peragendam : Ister
quidem acquievisse videtur in colligendis vario-
rum auctorum sententiis.
Atthides similes fuisse annalium tum ex fra-
gmentisPhilochorietAiidrotionisintelligitur, tum
diserte testatur Dionysius (Archaeol. I, p. 7 ed.
Sylb.) , ubi dicit : Tai<; ypovixai? TrapaTrXvjdiov, ola;
l^eotoxav 01 Ta? 'AT6iSa; TrpaY[jLaT£U(7a[jL£voi • (/.ovosi-
Bii<; yap Ixctvai Te xai Tayu 7rpo(7i(7Ta[jL£vai toi?
axououtriv. Haec historiae tradendae ratio summam
quidem utilitatem praebet, sed non admittit ta-
lem rerum expositionem , quae non singulatim
facta enumeret, sed omnia ut arcte cohaerentia
et ad certum quendam finem pertinentia com-
plectatur, Si Philochori et Androtionis ratio
temporum definiendorum omnibus aeque Atthi-
dum scrlptoribus attribuenda est, digesserunt
secundum archontum seriem ea quae post con-
stitutos archontes gesta sunt, in iis quae hoc tem-
pus praecedunt vel bello Trojano, vel Olympia-
d(nn initio vel etiam ipsis istis archontibus ad
tempora describenda usi esse videntur.
Dicendi genus horum scriptorum, teste Dio-
nysio Halic. 1. 1., tenue ac simplex erat, id quod
et fragmenta, in quibus ipsorum verba servata
sunt, confirmant et rerum tractatio, quaeiispro-
pria erat, credere nos jubet
Praeter Atthides plura alia opera composue-
runt, in quibus tractarunt quum aliarum civita-
tum historiam tum vero maxime historiae Atticae
j)artes prae caeteris graves vel obscuras. Egerunt
in scriptis pecuharibus etiam de quibusdam
grammaticae partibus^ iis imprimis, quae cum hi-
storia conjunctae sunt vel ad eam exquirendam
magnam vim habent. Huc pertinent scriptiones
de proverbiis et de loquutionibus Atticis. In
omiiibus his scriptis eadein indoles erat quam in
Atthidibus : eadem doctrinae copia, eadem in
colligendo diligentia, idem veri reperiendi stu^
dium idemque dicendi genus exile ac simplex.
Fides et auctoritas non omnibus est eadem.
Prae ceteris diligentia et judicii acumine excel-
lunt Clitodemus et Philochorus ; Androtio eodem
fere loco habendus est, quamquam jElianus (fr.
36) ejus fidem paululum^ addubitare videtur.
Phanodemus etsi in rebus excutiendis sollicitus
erat, studio tamen patriae suae celebrandae inter-
dum abreptus est, ut falsa traderet. Demo icleo
nobis suspectus esse debet, quod contra ejus At-
thidem scripsit Philochorus, auctor diligentissi-
mus acerrimoque praeditus judicio. Ister non di-
gnus est critici nomine et saepius reprchenditur.
Expositis quae ad omnes aeque Atthidum scri-
ptores pertinent, jam de singulis deinceps disse-
remus.
CLIDEMUS.
Clidemum 'omnium qui Atthides scripserunt
vetustissimus (fr. 16) multis laudibus celebran-
dus est : nam copiose, exacte et acri judicio res
narrat (iSiw; xat TreptTTw; fr. 5) ; nonnunquam ni-
mia est ejus diligentia, ubi exquirerestudet, quae
vel parvi momenti suntvel ad liquidum oranino
perduci noti possunt (fr. 6 : l^axpiSouv Ta xaO' exa-
GTa pouXofjLevo?). Ejus virtutes in quoque fere
fragmento apparent. Quatuor ei tribuuntur
opera :
DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS.
i) 'AtOi<; sive Xoyoi; 'Attixo'?, duodeciin
ad minimiim librorum (v. fr. 9). Eadem cura
tempora fabulosa ac tempora historica tractan-
tur ; quod ut recte perspicias, legas quae narran-
tur de Tliesei expeditione in Cretain (fr. 5), de
Atheniensium pugna contra Amazones (6), de
Themistocle ( 1 4). de prodigiis quae Atheniensium
expeditionem in Siciham praecedunt (16) : in
quarum rerumenarratione Clidenius minutissima
quaeque consectatur.
2) n pwTOYov la. Admodum probabile est,
Protogoniam non pecuHare fuisse opus, sed pri-
mum Atthidis hbrum : nam de coquorum tribu
et in Protogoniae et in Atthidis libro primo agitur
(fr. 17,2). Jam si Harpocration (fr. i8)tertium
Protogeniae Hbrum laudat, in aprico est eum primi
libri titulum pro totius operis iuscriptione ha-
buisse. Nam res fragm. 18 memorata ad Chsthe-
nis tempora spectat, de quibus iisdem hbro tertio
Atthidis sermonem fuisse ex fr. 8 colMgitur.
3) 'E^7iYyiTixo'v. De hoc opere Casaubonus
adAthen. IX, p. 409, F, haec dicit : «Ex subjecto
CUdemi loco duo colligimus : non vocum tantum
antiquarum expositionem continuisse id Exege-
ticon, sed etiam morum priscorum et instituto-
rum ac rituum. Deinde autem, non sohita oratione
id scriptum fuisse, verum numeris adstricta. «
Sed hoc posterius recte improbavit Siebelis (v.
fr. 20).
4) NocTTOi. Huncce hbrum non fuisse car-
men, sed prosa oratione conscriptum, atque At-
tliidis partem, probare videtur fr. 24, in quo
quum de Pisistrato sermo fiat, conjicere possis,
hujus reversionesin NoffToii; tractatas esse. — Cete-
rum vix credibile est, nostro Clidemo vindicanda
esse fragmenta, quae ex hujus nominis auctore
afferuntur ab Aristotele et Theophrasto (fr. 26
sqq.) : pertinent enim adhistoriam naturalem et
meteorologiam.
PHANODEMUS.
Phanodemus a Dionysio Halic. (fr. 8) italau-
datur, ut ejus auctorifatem esse satis magnam
significet. Ex fragmentis videmus,eum acriterde
rebus judicasse multaque nova proposuisse (cf.
21, 22, 10, 7, 8, 20); interdum vero patriae cele-
brandffi studio a vero abduci, ut fr. 17, ubi navium
Persicarum nunierum immodice auget.
1 ) scripsit : Jtthidcm , novem ad minimum
hbrorum.
a) AvjXiaxa Phanodemi memorantur ab
Harpocratione v. 'ExaTvi? v^cro? {{y. 26). Quo qui-
dem locoVossius De histor. Gr. p. 399 Phano-
LXXXVII
dernum errore positum esse putat pro Phano-
dico, Siebelis autem mutata interpunctjone ct
addita particula S$ Deliaca isla Semo vindicanda
suspicatur. Scd haec arbitraria sunt, nec quid-
quam impedit quominus Noster Deliaca com-
posuerit.
3)'lxiaxa) ut testatur Steph. Byz. : Txo'?,
vricroc twv KuxXaSojv, 7rpo(j£y_'^i; Trj EuSoia' 6 wiauo-
Tri<; 'Ixto?. "Eypa^l/s II OavoSvifxo? Txiaxa. Nihil ex
his servatum.
DEMO.
Demonem non magna fide oignum esse existi-
mamvcs , non modo quod Philochorus conlra eum
scripsit, sed etiam quod fragmenta 17 et 18
probant, eum mendaciis fallere studuisse. Nam-
(jiie Polemo (apud Steph. Byz. v. AwScovr)) , Ari-
stides (apiid Suidam v. Awooivaiov yaXx£iov) et
Strabo VII p. 32i in eo consentiunt, quod tra-
diint, duas fuisse Dodonae coliimnas, in quarum
altera lebes positus fuerit, in akera jnier manu
tenens flagellum aeneis loris munitum, quae ven-
tus agitaverit; omnino vero ignorant, quod
Demo dicit, templum Jovis lebetibus circumda-
tum fuisse, quorum si quis unum pulsaverit, so-
num ad reliquos omnes propagatum perdurasse,
upque dum primus denuo pulsandus sit. Paruni
verisimile est, apparatum, quem Demo describit,
Poleinonis tempore jam collapsum alteruinque
simpliciorem in ejus locum substitutum fuisse,
quod Welcker. statuit ad Philoslrat. p. 566 ; si
vero collapsus fuisset, memoria prioris admo-
dum sane memorabilis non interiisset et Polemo
haud dubie ejus mentionera fccisset. Sed ipsum
proverbiiim, in quo de uno tantum aheno agitur,
clare demonstrat, ante Demonem eundem appa-
ratum exstitisse, dequo Polemo aliiqueloquuntur.
Tria Demonis opera memorantur:
i) AtOii; quatuor minimum librorum (fr. i).
Paucissima ex ea fragmenta relicta sunt, quod et
ipsum nos credere jubet, Demonem fide non di-
gnum habitumesse. Videmus eum operamposu-
isse in explicandis rebus mythologicis et sacris
(i, 2, 4), etin interpretandis fabulis (3).
2) Ilepl 7rapoi[x twv. Nos confidentiusquam
Siebelis hoc opus Demoni tribuimus ; proverbio-
rum enim explicatio, quae ex historia hominum-
que institutis ac moribus repetitur, est sane hi-
storici : et Demonis proverbia quam maxime ita
comparata sunt, ut historici operam requirant
(cf. 5, 9, 10, II, 12, 14, i5, 20). Idem, utnui.c
video, sentit Schneidewinus in Praefat. ad Pa-
rcemiogr. p. X. Aristides quoque, qui de prover-
LXXWIII
biis opus edidit, erat historicus. Vide Schneide-
win. 1. I. XII et quos laudat (*).
3} Ilepl 0u(jic5v(fr. 22).
ANDROTIO.
Androtio a Phitarcho De Exilio (tom. II, p.
6o5 , C) inter ilhistres refertur historicos, et ab
Harpocratione evxsXscrTaTa de civium recensione
disputasse dicitur (v. fr. Philoch. i33), Pausanias
vero (fr. 49) et iEHanus (fr. 36) aUquid dubita-
tionis expriraunt de Androtionis fide, idque eam
obcausam, quod hic impugnaverat, quae fama
eraiit sancita.
ScvipsitJtt/iidem, duodecim saltem librorum
(fr. 27), quam ad minimum usque ad Olymp. 96
pertinuisse ex fragmento de ^evDcw Iv KoptvOw
(Philoch. iSojvides. Fusius tractavit res mythi-
cas inque fabulis interpretandis multum posuit
operse (fr. 28-3o). Criticam ejus res tractandi ra-
tionem cognoscere licet ex iis quae disputavit de
Eumolpo (34), de Orpheo (36), de Solone (40),
<le Dorico (49), de Cadmo et de Spartis (28, 29,
3o). Eum res disposuisse secundum archontum
seriem probabile fit ex fragm. 46 : 'AvSpoxioiv
(pviaiv auTov (tov KXewva) ItzX 'AXxaiou TsOvavai ... 6
(jLevTOi 'AvopoTiwv Itti 'AXxaiou, tou (xeTa 'Afxiviav
Tov KAecova ... xeOvavai.
PHILOCHORUS.
Philochorns, inter Atthidum scriptores do-
ctrinaetjudicioclarissimus, auctoritate sua (v. fr.
35, i35, 144, 3i, 22) effecisse videtur, ut ex
ejus Atthide fragmenta satis multa ad nos perve-
nerint.
Ejus opera haec sunt :
i) 'AtOic, quaeappellatur etiam 'AtOiSe*; (3i),
et 'laTopiai (i3i, i44), coniprehendit historiam
Atticae inde ab hominum ortu usque ad Antio-
chum Deum, libris constans septemdecim. Scho-
bastesquidem ad Homerum (188), de Lino agens,
Philochori librum undevicesimum laudat; sed
quuui Philochorus de Lino in Ubro De inventis
disputasse videatur, facile ad(Uicor ut credam,
huucUbrum Atthidi additum esse utappendicem,
nisi maUs cum BcEckhio pro ev tti tO' scribere ev
'AtOiSi. — MuUusest in enarrandisrebus fiibiilosis,
quae tractantur duobus Ubris primis, et sludiose
(*) Fragmentis adde locumMacariip. 15 Walz. aSchnei-
dewino 1. 1. excitatum :
'Ayafxsavovo; Oyafa • im. TaivSvKTTCEtSwvxaiavuTroTaxTwv.
Ariixwv yap lcTTOpeT, w; 'AYa[ji£(Avovo? Ouovto; dv Tpoia e^u
Y£v 6 poOi; xai \i.6he^ XricpOeii; fiyj>r[.
Eadem, auctoris notitia omissa, exhibet Zenob. I, 13
DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS.
ansain arripit de deorum cultu festorumque ori-
gine disputandi. Res historicae exponuntur libris
quindccim , quorum quatuor priores pertinent
usque ad auctoris aetatem; hujus deinceps me-
moria (01. ii5, 3-i29,3) undecim libris postre-
mis enarratur. Verum etiam tractationis genere
hae partes inter se differunt; quare probabilis
est Boeckhii sententia, piiores sex libros separa-
tim editos esse.
Quod attinet ad tractandi res rationem, Phi-
lochorus omnia magna sollicitudine examinat, et
quum ab aliisauctoribus suam sententiam saepius
sejungit, tum vero maxime a Demone. In fabu-
losa historia rejicit quae mera sunt commenta :
sic reges , quos inter Ogygem et Cecropem po-
nunt, fictos esse statuit (8). In fabulis quid veri
insit reperire studet , ut vides ex iis , quae habet
de Bacchi nutricibus (19), de Orithyia Erechthei
filia (3o), de Triptolemo (28), de Minotauro (38,
39). Subinde etymologiam adhibet ad confirman-
dam suam narrationem (6, 12). In rebus histori-
cis accuratissimis inquisitionibus nititur, et ad
minulissima quaeque descendit. Diiigentissimus
est in temporum computatione. Inde ab eo tem-
pore, quo archontes in regum locum substituti
sunt, ita res ordinavit, ut archontis nomineprae-
misso, enarraret quae eo anno evenerautmemora-
tu digna. Eumin hac resoUicitum fuisse, persua-
dere nobis debet etiam Scholiastes ad Aristopha-
nem, qui saepissime et quidem confidenterex ejus
Atthide temporum rationes explicat, atque sen-
tentiam quam de Homeri aetate protulit auctori-
tate valuisse, probant fragmenta 52, 53, 54.
Scribendi genere usiis esttenui, simplici ac di-
lucido, id quod ex fragmm. i32, i35, i44> '46
aliis(iue , in quibus ipsius verba afferuntur, satis
perspicitur.
2) 'ETTiTOjjLri Tyjc loiai; 'AtOi 00?. Praeter
ipsum Philochorum talem epitomen fecisse dici-
tur Asinius PoHio Trallianus, qui Pompeji aetate
vixit (Suid. s. v. IlojXtcov). Vossius DeHist. Gr. I,
p. i34 statuit epitomen ab Asinio Pollione con-
fectam , errore Philochoro attributam esse, quod
nomenauctoris probabiliter expressum non fuis-
set. Sed Asinium PolUonem epitomen fecisse in
Komanorum usum , Philochorujn vero suam in
usum Atheniensium cogilandum est. Hauc vero
epitomen perdidisse magnum Philochori opus,
ut putant A. MuUer. et Siebelis (Philoch. p. X),
ideo parum nobis est probabile, quod plurima
fragmenta ex copiosa rerum narratione sumpta
esse censenda sunt : Dionysius enim Halicarn.
Dinarchi vitam, de qua Philochorum accuratis-
sime egisse dicit (146), certe non ex epitome
DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS.
LXXXIX
hausit, itemque reliqua fragmenta quae idem
servavit ex magno opere hausta esse credendum
est. Alhenaeus ex Philochori Atthide refert di-
grcssionem de Lysandro (66) , quae in epitome
locum habere non poterat; et quae Plutarchus de
Theseo (fr. 87 sqq.), iEUanus de canibus cum
dominis Saiamina transvectis (90) , Scholiastes
Aristoph. de Lacratide (83), de Phidia (97),
SchoUastes Soph. de sacris abstemiis (3i), Har-
pocratio de ^schrseo (i38), ex Philochoro affe-
runt, ea omnia ita comparata sunt, ut nonnisi ex
accuratissima et copiosissima rerum expositione
sumpta esse possint. Quum vero istis auctoribus
fragmenta longe plurima debeamus, jure nostro
contendimus, Philochori epitomen non tam feU-
cem habuisse sortem, quam Justini compendium,
quod perdidit opus Trogi Pompeii.
3) Hpb? T^v ATifxojvoi; 'ArOiSa sive -^
TTpb; A>i(ji.tova avTiYpacpTi (ii5). Qui aut
aUus Atthidis titulus est, aut statuendum est
Philochorum , quum Demo Atthidem suam edi-
disset, pecuUari scriptione ejus errores persequu-
tum esse , antequam magnum opus absolvisset,
in quo et ipso non poterat, quin quae Demo sta-
tuisset, memoraret et refutaret.
4) Hepl Twv 'AOiivvifft ap^avTtov d-Jtb 2w-
xpaT^Sou (jLe-/pi A TToXXoSojpou. Socratides
archon fuit 01. 101, 3; archontes quibus nomen
erat ApoUodorus, duo memorantur, alter 01.
107, 3, alter 01. ii5, 2 ; posteriorem hic intelli-
gendum esse cum Boeckhio existimamus, quia
inde ab 01. ii5, 2 Philochorus suae memorise
historiam narrare coepit in Atthide. Disputavit
dehujus periodi archontibus eo probabilitercon-
silio, ut difficultates removeret , quae accuratae
temporum descriptioni obstarent, id maxime
agens, ut archontum ordinem definiret, eos, qui
confusi essent, distingueret (sunt autem inter
archontes hujus periodi duo ejusdem nominis et
multi, quorum nomina magnam inter se habent
similitudinem), et enumeraret quae in singulorum
archontum singulosannos inciderent, nulla tamen
opera in enarratione posita. Praeparavit igitur
hac scriptione magnum suum opus, neqiie ulla
est ratio, cur sumamus cum Lenzio, hunc librum
nonnisi partem Atthidis fuisse.
5) 'OXutxiTiaSEi; Iv ^16X101«; ^'. Philochorus, qui
in Atthide Olympiades non adhibuisset ad tem-
pora describefida , serius demum sibi persuasisse
videtur, prseeunte fortasse Timaeo, eas ad rerum
in Grsecia gestarum tempora defmienda aptissi-
nias esse, et quum esset hujus rei studiosissimus,
OIympiad)im et Olympionicarum elenchum fe-
cisse putandus est, ut quod certum novae tem-
porum descriptionis esset fundamentum : for-
tasse etiam res summas ad Olympiadum ordinem
in hac scriptione enumeravit.
6) Hepl T^; TeTpaTCoXsw?. De Tetrapoli, con-
stante ex OEnoe, Marathone, Probalintho etTri-
corytho oppidis, Philochorus ita disputasse vi-
detur, ut fabulas maxime et deorum cultum ex-
plicaret : multa enim in hac re illa oppida habe-
bant memorabiha. Vid. fragmm. i54 - i58.
7) 'ETriYpa[jt.(ji.aTa 'ATTixa. 'E7riYpa[A(ji.aTa sunt
inscriptiones et versibus et oratione pedestri
scriptae. Cf. Suid. v. 'E7r{Yp«(ji.(jLa. Ea quae Polemo
collegit epigrammata xaToc TroXeti;, e(ji.(jt.eTpa fuisse
videntur, maxima ex parte ad vitam privatam
pertinentia, ut judicat PreUer. (Polem. fragm.
p. 123), ipsis nisus fragmentis. Sed Philochorus,
qui totus esset in illustranda Atticae historia oc-
cupatus, ea imprimis epigrammata collegisse
ceusendus est, ex quibus illi lux afferri pos-
set, titulos puta publicos, pedestri plerosque
scriptos oratione. Multum hoc opus conferrede-
bet ad stabiliendam Philochori fidem. Cf. Boeckh.
C. Lvol. 1, p. VIIL
8) 'HTOtpo)Tixa. Hic liber a Suida omissus
est in catalogo Philochori operum; sed ex ejus-
dem loco v. BouyeTa evinci potest, Philochorum
Epirotica scripsisse, quamvis in Harpocrat. ple-
risque codd. h. v. exhibeatur OtXouTe^cpavo? ev toI?
'HTretpoJTtxot;. Vid. not. ad fragm. 186.
9) AiqXtaxa, ^tSXta p'. Non mirum est, quod
ex hoc opere nihil reliquum sit, quum Semus
Delius, auctor celeberrimus, Deli antiquitates
accuratissime tractaverit : num enim Lenzius
fragmm. 184 et i85 recte statuat ad Deliaca per-
tinere, valde dubito.
io)n£piTtov 'AOT^vyifft (XYWvoJV ptSXia t^. Multi
scriptores idem argumentum tractarunt. Vid.
Crause Olymp. p. XI sqq. Fragmm. 5^, 60.
11) nepl lopTtov liber a Suida in catalogo omis.
sus, sed laudatusab Harpocr. s. v. AXtoaet XuTpoi.
Fragmm. 61-64.
12) Uept t?iijL£p(ov, libera Suida omissus, quem
laudat Proclus ad Hesiodi Op. 770. Exponitur
quae dies smt sanctae habendae et unde dierum
sanctitas repetenda sit. Vid. fragmm. 177-183.
i3) Hept Ouaitov a'. Explicatur sacrificiorum
origo et ratio qua peragenda sint. Vid. fragmm.
I70-173.
14) n^pi (jtavTtxri; S'. Philochorus hoc libro
coUegit antiqua oracula vaticiuiaque, maximam
partem versibus expressa, sed ex parte etiam
oratione pedestri scripta (vid. fr. i^S) : explicuit
diversas divinandi rationes (vid. frag. 197 sqq.).
Svmbola quum nonnisi divinationis genussint,
TIC
DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS.
Lenzius recte statuere videtur, de iis quoque in
opere de divinatione expositum esse , atque er-
rare Suidam, qui opus peculiare Ilepi a\j[f.&6km
memorat.
i5) Ilepl xaOapfxwv. Hicliber, ex quo fragm.
aoo sumptum esse probabileest, continuisse vi-
detur collectionem xaOapfxwv, Expiationam , qua-
rum Musseus et Orpheus inventores esse puta-
banlur. Cf. Platon. Derep. II, p. 221 Bip.
16) Hepi [xuaTTvipiojv Twv 'AGviv/ifft. Nihil ex hoc
opere servatum est.
17) Hepi 'AXxjjlSvo?. Admodum verisimile est,
fragmentum, quo de Stesichoro agitur (aoS), ad
hunc librum pertinere.
18) Ilept Twv ]SocpoxXeou<; [xuOwv ^iSXta e'. Plane
perditus est hic liber.
19) Hepl EuptTCiSou. Philochorus descripsisse
videtur Euripidis vitam, poetamque a contu-
meliis vindicasse (vid. frag. i65) : eum vero com-
mentarium in Euripidis tragoedias fecisse, non
recte Lenzius ex fragm. 167 coUegit, ex quo id
tantum effici potest, Philochorum in universum
de Euripidis arte in fabulis componendis , deque
ejus genere dicendi disputasse. Vid. fragmm.
i65-i6g.
20) 2uvaYwy)) •^pwiowv , 7]Tot nuOaYopeiwv y^-
vaixwv. In hoc opere vitae Pythagorearum illu-
strium, quales fuerunt Theano, Melissa, narratae
esse videntur. Fortasse in eo etiam Boeus, ut mu-
lieris illustris, mentio facta est. Vid. fragm. 207.
2i)'H7upo<; AXuTCov eTCtaToXT^. In hac epistola
de rebus ad cultum pertinentibus disceptatum
esse, probabile fit ex fragm. 204.
22) 'ETCtTOixi?) T^q Atovuaiou 7rpaY(xaTetac Trepl
^fpcov. De Dionysio, cujus opus Philochorus in
compendium redegit, nihil habemus compertum.
23) 2aXa[xTvo<; xTiat?. Nihil ex hoc libro restat.
ISTER.
Ister, grammaticus, poeta et historicus fuit,
sed in scribenda historia non excelluit. In eo
enim operam suam posuisse videtur, ut coacer-
varet quae ab aliis scriptoribus tradita essent.
Id saepius in ipsis fragmentis indicatum est, ut
fragra. n : "laTpoi; ... Ti5t Trapi TOt? cuYYpafeuatv
5vaXeYO[JLevo(; • cf. 12, 19, al. Eandem rem probant
diversi Atthidis tituli , ut 2u[A(xtxTa , SuvaYtoYai,
"ATaxTa. Neque Polemo magni fecit Istrum, quem
in Istrum tlumen demergendum esse dixit, ut
refert Athenaeus IX, 9, p. 887. Cf. Preller. Polem.
fragmm. p. 96. Ister vero, qui quae de Phrynide in
MeXoitoioi? scripsit, ayeStaaai dicitur a Scholiaste
ad Aristoph. (69), non Callimachius, sed Cala-
tianus nobis esse videtur.
Istri opera haec sunt :
i) 'ATTixa, sedecim ad minimum librorum :
hoc quidem nomine Atthis saepissime laudatur
(fr. I, 2, 12, i/(, 82). Alii hujus operis tituli
sunt : 'ATOtSe; (3), •?) auvaYWY'^ ir\c, 'At6iSo<; siveTwv
'AtGiSwv (19, 29), TocT^i; auvaYWY^<; (5 , 28), 'ATTt-
xal ffuvaYWYai ("?) ? n\i-iw^{,ivr\ (20), aTaxTa (6, 8),
7rep\ Twv (XTaxTOjv (21), aTaxTOV (3i), (JU[jt;ji.tXTa
(22). Dubitari enim nequit quin omnibus his
titulis idem liber significetur , quum «ruva-
YtoY'^ "i'^'l aliud sit quam cuvaYoJY^^ twv 'AtGiSwv,
idemque significent t3c t^? iTuvaYOJY^?. T3t dcTaxTa
autem non diversa esse ab illa auvaYWY^, apparet
ex fragmentoapudSchol.Soph.OEd.C. 1046(21)
comparato cum Tzetz. ad Lycophr. i328 (20):
ille enim ex 'ATdtxTot? affert quod hic ex 2uvaY0)Y^
habet. His titulis optime indicari putamus con-
fusamrerumtractationem, quam Ister inAtthide
adhibuit.
2) 'A7ro'XXo)vo; iTTtcpavetai. Siebelis demonstrat,
hoc libro res narratas esse, quibus ApoIIo suam
potentiam declaravit : eTrtcpavT]? enim est mani-
festus, i. e. praesens ferens auxilium (Wessel. ad
Diodor II, 4) et praesentem sumens poenam; eTri-
^avetaautem est praesentia dei. Errarunt Jons. De
Scr. Hist. Ph. II, 6 et Maussacus ad Harpocr. v.
<I)ap[jLaxo<;. Vid. fragmm. 33-37.
3) 'ApYoXtxdc. Vid. fragmm. 43-44-
4) 'HXiaxa. Vid. fragmm. 45-46.
5) 'ATrotxiai tyi^; Aiyutttou sive AtYu-
TTTiwv. In hoc opere Ister id raaxinie sequutus
esse videtur, ut ad celebrandam iEgyptum ur-
bes quam pluriraas, iraprimis Graecas, inde de-
ductas esse demonstraret. Vid. fragmm. 3^ — 42.
6) T7ro[j(.vii](xaTa erant probabiliter histo-
riae ad omnem Graeciam pertinentes, non ad
unam civitatem : ex iis praeterfr. 52 suraptum
esse videtur fr. 54, de Alexandro Magno.
7) Opcx; T([jt.atov dvTiYpacpai. In iis se-
cundum Athenaeum VI, 20, p. ^72, Timaeus ab
Istro 'E7TiTi[xato<; appellatus est, Cf. Preller.
fr. Pol. p. 69.
8) SuvaYWY^ twv Kpv|Tixiov Ouatwv.
9) Hcpi tStOTr)TO<; a6Xo)v.
10) Hepl 'HX(ou dywvo^v. Vid. fr. 60, b, et
fortasse ex hoc libro sumptum est 60, a.
11) nToXe(jLai<;. Verba, quae ex Ptolemaide
in fr. 38 supersunt, poetica sunt : unde Siebelis
recte collegit, hoc opus fuisse carmen.
12) 'ATTtxa\ Xeieic Vid. fragmm. 53, 54,
55. Natalis Comes V, 2, laudat Istri librum de
coronis : sed quum hujus auctoris consiietudo
DE ATTHIDUM
sit libros fingendi , ex quibus sua se hausisse
<licat , jure dubitat Siebelis , num Ister librum
de coronis scripserit. Poterat Natali Comiti
fraudis ansam praebere locus qualis est apud
Schol. ad OEd. Col. v. 673 (fr. aS).
Ex fragmentis 61 et 62 conckidere possis,
Tstrum fecisse commenlarium in Homerum j et
SCRIPTORIBUS. xci
ex Plutarcho De Pyth. orac. , tom. VII, p. 588
Reisk. (Philoch. fr. igS) vides, eum oracula
quum versibus concepta tum oratione pedestri
scripta studiose collegisse : quod utrum in li-
bris historicis an in opcre pecuHari fecerit ne-
scimus.
^(tbcfiff^f^oj^l.^^Qr^jrg^i^af^'
HECATAEI
FRAGMENTA.
nEPI0A02 rH2.
A.
EYPQnH.
1.
Herodot. IV, 36 : FeXw 8s 8pEwv y^? TteptdSoui;
Ypa'WvT«i; TToXXou? viSiq xai ouSeva vdov t/o^X(tc, l\-t\-
Yriaap.evov ot 'Qxeavdv xe ^eovxa Ypa^ouai irepi^ ,
T^v xe Y^'^ loudav xuxXoTepea , w; aTub xdpvou , xa\
T?iv 'AffiTjV x5i EupioTTy) TToieuvTWv icrjv. Quibus
Hecataeum respici admodum probabile est.
2.
Strab. VII, p. 4^9 : Ilap' 'Exaxaiw Se Ki[xjji,e-
piSa TtdXiv. Recensentur exempla rerum fabulo-
sarum, qnas tradiderint historici.
3.
Steph. Byz. : KaXaOy) , TrdXii; ou 7ro'p^a) twv
'HpaxXeiwv ffTYjXwv, 'ExaTato; EuptoTnr) • "Etpopo? tl
KaXa6ouaav auTi^v cpriaiv.
4.
Steph. Byz. : 'EXiSupYYi , TrdXi? TapTY](jaou. "Ex.
Eup. Alia hujus urbis mentio non exstat.
Tartesso adjacet Illiturgis (Liv. XXVIII, 19),
quod si declarare voluif Hecataeus, 'EXtOupYiQ
vel 'EXtSupYV) scripsisse videtur, cum apud Ste-
phanum vocem inter 'EXeuTtoi et 'EXixvi ordine
alphabetico positam inveniamus.
5(?).
Steph. Byz. : "l^uXXa, TrdXti; TapTYiaia;, t6
e6vtxbv 'ISuXXivo?, Ttap' oTi; [xeTaXXa /^puaou xai dp-
Yupou. Cumauctorem Stephanus omiserit, men-
tionem urbis alioquin ignolae Hecataeo non
inepte tribuas.
6.
Steph. Byz. : MaaTtyivoi , e6vo; Trpbi; Taii; 'Hpa-
xXeiati; (jTTiXat? • 'Ex. Eup. EipviTat Se dicb MaaTiai;
■jtdXeinx;.
7(?).
Steph. B. 2uaXi<;, irdXt<; MaffTiyivSv. De auctore
tacet.
8.
Steph. B. MaivdSwpa, ttoXk; MaaTiyjvwv , 'Ex.
Eup.
9.
Steph. B. 2t'$o<;, iro^Xt? MaaTivivwv. 'ExaTaioi; •
<c jxeTa ^l St^oq TrdXti;. »
10.
Steph. Byz. MoXuSSdva, TrdXi<; Maaririvwv. *Ex.
Eup.
11.
Steph. B. EtSyjTe^;, e6vo? 'I6y)ptxdv. 'Ex. Eup,
Nomen ignotum et mire positum inter vocabula
'Epej(^6ta et 'Ea7rep(a. Sed ordo ibi in pluribus
turbatus.
TERR.E CIRCUITUS.
A.
EUR(^PA.
1.
Rideo multos videns descripsisse circuitus terrae , nul-
lura habentes in exponendo sensum , qui Oceanum scri-
bunt orbera terrarum circurafluere, et terram esse orbi-
culatam tanquam a torno, atque Asiam faciunt Europa;
parera.
2.
Apud Hecataeum Cimmeridem urbem .
3.
Calatha , oppidum non procul ab Herculis coluranis.
Hec. Verura Epliorus illud Calathusam appellat.
4.
Elibyrga, urbs Tartessi,
FRACMENTA HISTORICOKUM .
Ibylla, urbs Tartesiae. Gentile Ibyllinus. Apud hos auri
et argenti raetalla inveniuntur.
6.
Mastiani, gens prope coluranas Herculeas. liens autero
a Mastia urbe sic dicta est.
7.
Syalis , urbs Mastienorura.
8.
Maenobora, urbs Mastienorum.
9.
Sixus, urbs Mastienorum. Hec. : « Deinde Sixus uibs.«
10.
Molybdana, urbs Mastienorum.
11.
Edetes , gens Iberica.
HECAMI FRAGMENTA.
12.
Steph. B. MidYviTs?, eOvck; 'Kr^ptov • 'Ex. Eup.
Women ignotum.
13.
Steph. B. KpaSaaia , TcoXti; 'ISi^pwv • 'Ex. Eup.
To lOvtxov KpaSaaio;, xal KpaSaateui;, xat KpaSa-
ffiaTY)?, xat KpaSaffiavbi; Bik Tr,v ^wpav.
14.
vSt. B. 'IXapauYtxTat , oi "ISYipe? • 'Ex. Eup. Kat
'IXapauYaTYji; ■jroTau.o'?.
15.
St. B. 2ixavY) , toXi? 'ISi^pia? , w? 'Ex. Eup.
16.
St. B. To<|', T:o'Xt? Iv 'I6y)pta yep^ovv^uou. 'Ex.
EupcoTtr) • « [jteTa Se To'ji ttoXii; , [lixa Se Aeffupbi;
7roTa[Ji.o?. »
17.
St. B. Kpo[xuou(7a, v^ffo? 'ISvipiat;^ 'Ex. Euo.
18.
St. B. Mii)Xoua<Ta , vrjao? xaT^t "iSrjpai; • 'Ex. ECip.
19.
St. B. NapSojv , l[ji,TCoptov xai TroXt? KeXTtxi^. 'Ex.
Eup. "EaTt xat Xi[xvri NapScoviTi? , xal TroTafJib?
'ATaxdi;. 'ExaTatoi; 81 NapSatou? auTOui; cpTiat.
20.
St. B. 'EXiauxot, eOvo? AtYuoiv 'Ex. Eup.
21.
St. B. Nupa?, 7rdXi<; KeXTtxvi- 'Ex. Eup. Urbs
\gnota.
22.
St. B. MaaaaXia , TrdXti; t^? AiYuaTiXYi? , xaT^i
tV KeXTixriv, aTTOixo? «^toxaetov. 'Ex. Eup.
23.
St. B. Mdvotxo; , TidXti; AtYuaTixTi " 'Ex. Eup.
24.
St. B. "A^jtTrcXo;, TrdXK; t^? AtYuaTtx^s;" 'Ex. Eup.
Oppidum ignotum.
25.
St. B. AtOaXT), vr^GOi Tupar,vtov. 'Ex. Eup. "Eotxe
S^ xexX^aOat Sta to atS'/)pov e^etv, Tbv Iv AiOaXr,
T"^v IpYaaiav e)(_ovTa.
26.
St.B.Kupvoi;,v^aoi;7rpda6op^O(;'Ia7ruYia<;.*Ex. Eup.
27.
St. B. KaTrua , irdXt? 'iTaXta; • 'Ex. Eup. 'Airb
KaTcuoi; tou Tptoixou.
28.
St. B. NfoXa , TrdXt? Auadvcov • 'Ex. Eup. Suidas :
NSiXa , TrdXt; Auadvtov Ttapa 'ExaTaito. IloXuStOi; Se
No')XrjV auT7)v cpr,at.
29.
St. B. KaTrptv^vy) , v^ao; 'iTaXiai;. AeYOVTai xai
KaTrpiai. 'Ex. Eup. Fortasse KaTrptv) scribendum,
cum syllaba vv) facile ex vocabulo vrjaof; orta sit.
30.
St. B. 'ApivOr], TrdXK; OtvojTptov ev [jteao7roTa[Jtia"
'Ex. Eup.
31(?).
St. B. BpuffTaxia , irdXt(; OivtoTptov. Sine aucto-
ritatis mentione.
Misgetes , gens Iberiae.
12.
13.
Crabasia, urbs Iberorum. Hec. Gentile Crabasius , et
Crabasieus, et Crabasiates, et Crabasianus, propter re-
gionis consuetudinem.
14.
Ilaraugatae , Iberes , Ilec. Est et Ilaraugates fluvius.
15.
Sicane,urbs Iberiee.
16.
Hyops, urbs in Iberia Chersonesi. Hec. : « Post vero
est Hyops urbs, post autem Lesyrus fluvius. »
17.
Cromyusa, insula Iberise.
18.
Melussa, Insula juxta Iberos.
19.
Narbon, emporium et urbs Celtica. Hec. Est etiam Nar-
bonitis lacus et Atacus fluvius. Hecataeus vero Narbreos
incolas dicit.
20.
Elisyci, gens Ligurum.
21.
Nyrax, urbs Celtica.
22.
Massalia, urbs Ligusticae, juxta Celticam, Phocen.
sium colonia.
23.
Monoecus, urbs Liguriae.
24.
Ampelus , urbs Liguriaj.
25.
^thale, insula Tyrrhenorum. Hec. VitJetur vero sic vo
cata fuisse eo quod ferrum habeat, quod in AiOaXij ( id
est, in fuligine) conficiatur.
26.
Cyrnus , insula ad aquilonarem partem lapygiae.
27.
Capua , urbs Italiae , Hec. A Capye Trojano.
28.
Nola , urbs Ausonum.
29.
Capriene, insula Italiae. Dicuntur etiam Capriae. Ilec.
30.
Arintha , urbs CEnotrorum , inter duos fluvios sita.
31.
Brystacia, urbs (Enotrorum.
HECAT.^I FRAGMENTA.
32
St. B. Apu?, ttoXk; BpaxYii;- 'Ex. Eup. "E<tti xai
tzqKk; twv OivoJTptov.
33.
St. B. 'ApT£[Al(TtOV, TToXk; OlVWTpWV • £V (X£-
ff0Y£t(O • 'Ex. Eup. ^l)kl7T0? Bl 'ApT£[XlTlOV aUTYlV Xa-
X£i, icrw; Awpixwi;. Oppidum ignotum.
34.
St. B. 'Epifji.ov, TToXi; OtvcoTp(ov Iv \j.znoydo). 'Ex.
Eup.
35.
St. B. T^i(x<;, -koXk; OtvwTpwv Iv [isao^e.ia.. 'Ex.
EuptOTTY] • n £V §£ T^iai; T:o'Xti;, £V Ss M£V£XIV7] 1T0'Xl?. »
St. B. M£V£xtv-/j, toXii; OivcoTptov sv [j.t(softia- 'Ex.
Eup.
36.
St. B. KuTEptov, T:o'Xt; OlvtoTpwv Iv (/.e<ro*^£t'ot.
'Ex. Eup.
37.
St. B. MaX(xvio<;, ttoXi? {jie^TOYetai; twv OivtoTpojv
Ttov UTTO 'ExaTatou XaTaXE^^^O^KTWV Iv EuptoTTy].
38.
St. B. Nivata , Tro'Xii; OivtoTpoJv Iv tti [X£(T0Y£t'(x *
'Ex. Eup.
39.
St. B. Koa(Ta, Tro'Xii; Oivcorpwv Iv tw jji.£(T0Y£toj^
'Ex. Eup.
40.
St. B. Aa;i.r|Tivoi, ■Kokii; oltzo Aafxv^Tou Troxaixou
Trpoi; Kp()T(ova. 'Ex. EuptoTrv) • « T^Lx Se Aocjxyjto? Tro-
Tajjiou Aa[jt.r,Tivoi. »
41.
St. B. M£S[ji.Y) , TroXt(; TTaXta? xai xpvivY) 6[jLtovu-
(xoi;. ""Ex. EuptoTryj^ « Atto MESjJtY]? xpv]vr]i; Tivo'?. »
42.
St. B. SxuXXatov , (xxpa , ttedI ^? 'Ex. Iv Eu-
ptoTrv] cpricTtv.
43.
St. B. Zay>Ck-/\ , Tr(3Xi? SixeXia? • 'ExaTaToi; Eu^
ptOTTY] • 01 [X£V (XTTO Z(XYxXoU TOU rrjYEVOUi; ^ (XTTO Xp'l]-
VTjc; Z(XYxXy]<;' oi §£ 8ia to lx£i Kp()vov to SpETravov
(XTroxpu']jai , to Tot tou TraTpb; dtTr£'xo(|j£v aiSoia. Num
haec omnia Hccataeo debeantur, incertum.
44.
St. B. KaTdtvy) , TrijXii: 2ix£Xt'a?. 'Ex. EupoiTnf] '
« [Jt£Ta Sl KaT(XVYl Tr<)Xt?, UTr£p §£ OpO<; AfTVYJ. »
4.5.
St. B. 2upaxou(Tai, tt^sXi? 2iX£Xi'a<; [ji.£yi(TTYi , w<;
'Ex. Eup.
46.
St. B. AtXuSaiov, ■^ Trpb<; Su(7iv (xxpa t^<; 2ixe-
Xta? • 'Ey.. Eup. "EdTi xai Tro'Xi<;.
47.
St. B. MoTUY], Tro'Xi<; 2ix£Xi'ai; (xtto Motuyi<; Y"-
vaixb<;, [j(.Yivu(7tx(T7]; TlpaxX^i toui; IXdtcTavTa? toI)?
auTou j3ou?. 'Ex. Eup. <I)iXi(Tto<; Se ^pouptov auTT]v
(pYi<Tt 2iX£Xia<; TTapaOaXdtTTiov.
48.
St. B. 2oXou<; , Tr()Xi<; SixeXia? , (5)(; 'Ex. Eup.
« 'ExX7]0Y](Tav Ss (xTrb 2oXo'£vto<; xaxo^evou, 8v avet-
Xev ■^HpaxXYJi;. » Pro ^ixsXtai; Mss. KtXixia;, errorc.
Pro lxXv]6Yi(Tav sunt qui lxXv]6v] vel xexXviTai legerc
malint. Videntur autcm lisec verba ipsius esse
Hecatsei, qui de incolis antea dixerit.
32.
Drys , urbs Thracia;, Hec. Est etiam urbs OEnotrorum.
33.
Artemisium , urbs Oinotrorum in mediterranea parte.
Hec. Philistus vero Artemltlum eam vocat, forsitan
Dorice.
34.
Erimum , urbs CEnotrorura in mediterraneis.
35.
Txias, urbs ffinotrorum in mediterranea regione. Hec:
« Inest vero Ixias urbs , inest Menecine urbs. » — Meiie-
cine, urbs CEnotrorum in mediterraneis. Hec.
36.
Cyterium , urbs (Enotroram in mediterraneis.
37.
Malanius, urbs regionis mediterraneae (Enotrorum, ea-
rum quae ab Hecataeo in Europa recensentur.
38.
Nina^a , urbs ffinotrorum in mediterraneis.
39.
Cossa , urbs CEnotrorum in mediterraneis.
40.
Lametini, urbs a Lameto fluvio ad Crotonem. Hec:
« Ex Lamcte vero iluvio dicuntur Lamelini. »
41.
Medama, urbs Italia? et fons ejusdem nominis. Hec
Europa : « a Medme fonte quodam. »
Z,2.
Scyllffium, promontorium, dequo Hec.
43.
Zancle, urbs SiciHai, Hec: ahi a Zanclo Terrigena, vel
a fonte Zancle; alii autem, quod ilUc Saturnus falcem
abscondiderit , qua patris pudenda abscidit.
44.
Catane, urbs Sicilia;. Hec : « Post vero Catane urbs ,
supra autem mons JStna. »
45.
Syracusae, urbs Siciliae maxima.
46.
Lilybaeum , Siciliae promontorium ad occideutem. Hec
Est et urbs.
47.
Motya, urbs Siciliae a Motya femina, quae indicavit
Hercuheos qui ipsius boves abegerant. Hec Philistus vero
Siciliae castellum maritimum esse ait.
48.
Solus , urbs Siciliffi , ut Hec : « Nominati aulera sunt
incolae a Soloente inhospitali, quem interfecit Hercules, »
1,
HECAT/EI FRAGMENTA.
49.
St. B. 'I[X£pa, TrdXii; ^ixsXiai; • 'Ex. Eop. "EdTi
K«\ AiSii-/)?.
Libyae urbs ignota; fortasse scribendum est
AeaSou. Steph. : "laca, TrdXt? Iv AsaSto, xXy;-
Oeiaa 'Iu,£pa.
50.
St. B. MuXai , TrdXii; StxsXia? • 'Ex. Eup.
51.
St. B. Aoxpol 'ETTi^ecpupioi , TtdXt? TxaXia;. 'Ex.
Eup.
52.
St. B. KauXorna, irdXt? TfaXiai;, ■J)v AuXwviav
'Exaxaio; xaXei oi3t to w.£(jriv auXoivo; sTvat.
'53.
St. B. KpdxaXXa, TrdXtq 'IraXta?, 'Ex. Euo.
Urbs ignota.
54.
St. B. TaTTTUYia , Suo itdXeti; • (Jiia ev t^ TTaXtcjt,
xai iTepa ev t^ 'IXXupiSt • wi; 'ExaTaio?. De urbi-
bus nihil notum • probabile est , haec referenda
esse ad regiones.
55.
St. B. 'EXeuTtot, eOvoq t-^<; 'lairuYiai;. 'Ex. Eup.
56.
St. B. XavSdtvri, TrdXti; 'laTruYtai;. 'Ex. EupoyTry) •
« ev 81 XavSav/) TrdXt? , [xeTa os Ileuxaiot. »
57.
St. B. IleuxeTtavTei; , eOvo? TOiq Oivtorpot? Trpoae-
jki;^ (5)<; 'Ex. Eup.
58.
St. B. 'ASpia, irdXt<; , xai Trap' auTTiv xdXiro?
'ASpiii;, xai TroTafjtbt; biioiox;' m<; 'ExaTaioi;. « 'H /'"^P*
TOt? po(7xvi[xaatv eartv aYaOy), w; Sic; tixtbiv
Tov evtauTOv xat StSu[xoTOxetv , TroXXaxi; xa\ Tpeti; xat
Teaaapa? eptcpoui; TixTetv • evtOTe Se xai TrevTe xal
TrXetoui; • xat Ta<; dXexTopiSa? Si? TtXTetv Tot? yi[ji.epa?'
Tw Se [jieYeOet TravTtov elvat [xixpoTepa? twv dpviOtov. >•
Videntur hcec omnia verba Hecata?i. Post TtxTeiv
nomen caprarum videtur excidisse.
59.
St. B. "IffTpoi, eOvoi; ev tw 'lovito xdXTrto • 'Ex.
Eup.
60.
St. B. KauXtxot , eOvo? xaTa tov Idvtov xdXTrov •
'Ex. Eup. Ke'xX7iTat Se aTrb opou;.
61.
St. B. AtSupvot, eOvo? irpoae/ei; xto evSoTe^pto (j.epei
Tou 'ASptaTixou xdXirou • "Ex. Eup. 'iivojJiaciOriaav Sl
aTrd Tivo? At6upvou , dip' ou eupyiTat Tot AtSupvtxi
cxtx^yi xa\ AtSupvtx')) [jtavSuy), elSoe eaO^TOi;. Num
haec omnia ex Hecataeo desumpta, incerlum.
Pro dcp' ou codd. 'Attixou, quod ex Eustathii
commentario in Dionysium optime correxit
Bei^kelius.
62.
St. B. MevTope?, eOvo? Trpb<; toi; AtSupvot? • 'Ex.
Eup.
63.
St. B. 'TO(ji.iTat, eOvo; Trpb; AiSupvoti; xai 2)ut»>-
Trioti;, ojig cpyjaiv 'Ex. Eup.
64.
St. B. 2uto7rtot, eOvo; Trpoae^^^ei; toi<; Ai6upvot<;,
(5)? 'Ex. Eup.
49.
Himeia, urbs SiciliK, Hec. Est et Libya?. — Issa ,
urbs in Lesbo , vocata Himera.
50.
Myla) , urbs Siciliae.
51.
Locri Epizcphyrii , urbs Italiai.
52.
Caulonia, urbs Italiaj, quam Auloniam Hec. vocat ,
quod in medio convallis sita sit.
53.
Crotalla, urbs Italia;.
54.
lapygia , dua; urbes , una in Italia , altera in Illyria.
55.
Eleutii, populus lapygia;.
56.
Cbandane, urbs lapygla). Hec. •• « Inest vero Cliandane
urbs, post autem Pcucffii. »
57.
Pcuc«tiantes , gens ffinotris vicina.
58.
Adria, urbs et juxta urbem sinus maris Adriatici , nec-
non lluvius, ut Hecata!us : « Rogio pecudibus optlma ,
adeo , ut bis quolaimis, ac geminos, saepe tres et quatuor
baedos pariant, aliquando etiam quinque et plures : gal-
lina3 vero bis quotidie ova pariant : sunt vero omnium
minimse inter aves. «
59.
Istri, populus in lonico sinu.
60.
Caulici, gens juxta lonicum sinum, Hec. Sic vero vo
cata fuit a monte.
61.
Liburni, gens ad interiorem partem sinus Adriaticu
Hec. Sic vero vocati fuere a quodam Liburno, a qiio in-
venlaj etiam Liburnica? naves , et Liburnica mandya ,
species vestimeuli.
62.
Mentores, gens prope Liburnos.
63.
Hythmita', , gens prope Liburnos et Syopios
64.
Syopii, populus Liburnis vicinus.
HECAMI FRAGMENTA.
65.
St. B. 'laTTUYia ) Suo iro)iei<; , (xta Iv tyj 'IxaXta
xai iTEpa ev tt) 'IXXupiSi, ojtr "^Ex. (cf. fr. 54). Quod
haud dubie dictum est de lapodibus vel lapydi-
bus, populo Gallicae simul et Illyricae originis,
(juem ipse Hecataeus lapyges videtur dixisse.
66.
S. B. OtSavTiov , -Kokiq 'IXXupiwv • 0eo'7ro[XTCO<;
<I>iXi7r7rtxwv TptaxoffTw oySow. To eOvtxov OiSavTe?,
w? (p7](7tv 'Ex. Situs urbis ignotus.
67.
St. B, XeXtSo'vtot, eOvo? 'IXXupixo'v. 'Ex. EO-
pwiry] • « 2e(japy)0to)v T^pb? popew otxeoudt XcXiSo'vioi. »
68.
St. B. 2e(japy]0o(;, TuoXt; TauXavTtwv , &(; cpyjijiv
'Ex.
69.
St. B. "ASpoi , eOvo? Trpbi; tw 'ASpi(x TaXavTivwv
■Kpos&y^lq xoiq XeXtSovtot^;, w? 'ExaTatO(;.
70.
St. B. Aax[ji.oiv , (xxpa tou IltvSou ^pou?, e^ ^<; 6
"Ivaj^o? xa\ Atai; ^ei T:oTay.6<; • m<; 'Ex. ev TrpwTO).
71.
Strab. VII, p. /,86 : Tbv S' "Aowv AiavTa xaXet
ExaTaioi; xat (pvjaiv (xtto tou auTou lomu tou Tcepi
Aaxfxov , (aSXXov S^ tou auTOu (xuj^ou t()v te "Iva/ov
(beiv et? 'Apyoi; Trpb? vo'tov xat Tbv AtavTa Trpb<;
edTrepav dq ■zov 'ASpiav.
72.
Strab. VI, p. 417 : 'ExaTaio'1; cprjai Tbv Iv toTi;
j 'A(Jt.cptX())(_ot(; "Ivaj^^ov, ex tou Acitx(xou ^eovta, e; ou
xat 6 Aiai; ^ei, eiepov eTvat tou 'ApYoXixou, o)vo(/.otaOai
S' (XTrb \ii(fik6jo\> TOu xai t^Jjv Tr()Xtv "Apyoii .4[xi^i-
Xoj^txov xaXe^aavTOi; • toutov (xev outo) cpYiatv eii; tov
'Aj^eXwov ex6(xXXetv , tov Sk AtavTa eii; 'A7uoXXo)vtav
Ttpb? TT)V Sufftv fieiv.
73.
St. B. Ae^apot, eOvoi; Xa()vo)v toii; ^Ey/zkionc,
Trpotrej^ei;' 'Ex. Eup. 'TTcb "A^xyipov 6po<; otxouv.
74.
St. B. Xaovta, (jiscrr) Trj^; 'HTretpou — 'Ex. ¥^\jr
pw7rr, • « 6 Se xcjXtuo? Kip^aioi; xai Tb TreSiov ev Tvi
XaovtxT]. »
75.
St. B. 'Qpixo'<;, 7ro'Xi? ev Toi 'loviw xokTzoi. 'Exa-
xcdoq Xt(jLeva xaXei t^<; 'H^reipou Tr;v 'Qptxbv, ev tt)
Eupw7rr) • « (xeTa Si BouOpwTb^; 7ro'Xtc, [xcTa Se 'ilpi-
xb(; Xt(ji7]v. » Eadem Hecataei verba affert Eusta-
thius ad Dionys. Perieg. 3ii.
76.
St. B. Bat(xxr]" izokiq t^? Xaovia^; ' 'Ex. EOp.
77.
St. B. 'OpeffTai , MoXoffatxbv eOvO(; • 'Ex. Eup.
78.
St. B. Ao)Swvri, 7ro'Xt<; Tri<; MoXo(TaiSo? ev 'H^ret-
pw • Ex. Eupw7rr] • « MoXo(7(7wv 7rpb? [jt.ecry((/.Spirii; ot-
xe'ouai AwSwvatot. »
79.
St. B. 'ETTtXeuxctSiot , 7r()Xt(; (ji.eTa 'Axapvav^av •
'Ex. Eup.
65.
lapygia, duse urbes , altera ia Italia, altera in Illyria.
66.
CEdantium , urbs Illyriorum. Theopomp. Pl)ilippicor.
lib. .38. Gentile (Edantes, ut int]uit Hecatajus.
67.
Chelidonii, gens Illyrica. Hec. : « Ad septentrionalem
partem Sesarethiorum habitant Chelidonii. »
68
Sesarethus, urbs Taulantiorum. '
69.
Abri , populus Talantinorura prope Adriam , Chelido-
niis vicinus.
70.
Lacmon, promontorium Pindi montis, ex quo Inachus
et .«as fluvii defluunt.
71.
Hecata;us Aoum fluviumappellat^antem,et exeodem
apud Lacmum loco, atque adeo ex iisdem pcnetrali-
biis Inachum dicit ad Argos deferri versus meridiem ,
Pt .flantem ad occasum in mare Adriaticum.
72.
Ilecalaeus dicit Inachum Ainpliilochorum c Lacmo
profluentem, undeet^as oritur, diversum esse ab Ar-
golrco : eique hoc nomen ab Amphilocho impositum,
qui urbem quoque Argos Amphilochicum nominarit :
eumque in Acheloum incidere ait , iEantera vero versus
occasura ad Apolloniam defluere.
73.
Dexari, gensChaonum, Encheleis finitima, Hec. Sub
Araero monte habitat.
74.
Chaonia , in media Epiro. — Hec. : « Smus autem
Cirrha3us et carapus in Chaonica. »
75.
Oricus, urbs in sinu lonio. Hecatseus portura Epiri
vocat Oricum : « Post vero Buthrotus urbs, post au-
tem Oricus portus. »
76.
Baeace , urbs Chaoniae.
77.
Oresta?, Molossica gens.
78.
Dodone, urbs Molossidis in Epiro. — Hec. : «MoIoSf
sorum ad iiieridiem habitant Dodonaji. »
79.
Epileucadii, urbs post Acarnaniam.
HECATiEI FRAGMEINTA.
80.
St. B. Au^eia , tcoXk; 'Axapvavia;- 'Ex. Eup. 'Atto
Au^eoj? Tivo'?. Nomen hoc meflium positum est
inter AuSiav et Auxaiav, itaque fortasse Au^zia
scribendum.
81.
St. B. MoXuxpai, toXi? TOpi NauTraxTov. 'Ex.
7r£piY]YTi(j£i EuptrtTTT,?. Oppiclum appellabatur MoXu-
xpai, notum ex Thucydide (II, 84; III, 102)
ubi MoXuxp£iov, Scylace et Strabone (X, p. 7o5)
ubi MoXuxpEia dicitur. A Stephano scribitur 'OXu-
xpai, locumque obtinet inter eas urbes, quae a
lilera O incipiunt. Uubium non est quin depra-
vato Hecataei codice, ubi litera M forte exstincta
erat, usus sit Stephanus.
82.
St. B. OtavGv^, toXi? Aoxpwv • 'Ex. 'Aaia. 'EX-
Xavixoi; Si OiavOeiav auxv^v (pridiv. Quod 'Affia pro
Eupwirr) commeraoratur , videtur esse nihil nisi
vitiuni Stephani.
83.
St. B. XaXaiov • TtoXti; Aoxpwv • 'Ex. EupcoTr^ •
« ij.£Ta Se Aoxpoi, £V 81 XaXaiov toXi? , ev Se OiavOr)
TroXtq. » Libri ev Se 01 'AvOvjuoXoi , quod facillime
corrigitur.
84.
St. B <I)oixi<;, ywpa Ttepi tov Ilapvacdov • 'Ex.
Eup. 'Atto ^^coxou Ttvo';.
85.
St. B. Kptcia, ttoXk; <I)ojxt8o(; • 'Ex. Eup. 'Atuo
Kptffou $toxou uiou.
86.
Eustatli. U. B, 520 : KpTaa Se •jreSiov xat toXk;
ev Aoxpoi? v\ ev AeXcpot; (XTrb Kptaou Ttvbq Tupavvou,
rl, w; 'ExaTaio'? <pr,atv, iratSbi; tDcoxou.
80.
Lyxea, urbs Acarnaniae, Hec. Dicta a ciuodam Lyxeo.
81. .
Molycrse , urbs ciica Naupactum.
82.
(Eanthe, urbs Locrorum. Hoc. (Asia.) Ilellanicus vero
OilaQlhiam eam vocat.
83.
Ciialseura , urbs Locrorum. Hec. : « Post vero Locri ,
jnest autcm Chalseum urbs , necnon CEanthe. »
84.
riiocis, regio circa Parnassum. Hec. Sic dicta a
Plioco cjuodam.
85.
Crisa, uibs Pliocidis, Hec. ; a Criso Plioci lilio.
86.
Crisa, campus et uibs iu Locrorum aut Deli»horum
lena, a Ciiso cpiodam lyianno, vel, ut Hecata-us di-
cit, Phoci (ilio, nomen duccns.
87.
St. B. Xaipc/iveta , ttoXi? Trpb? Toti; ^potg 4>toxt-
Boq. 'Ex. Eupojuvj • « £v Sc XatpcovEta TcoXt? . . . th
wpwTov xexXviTai. . . aTrb Xatpojvo;. » Manifesto
haec sunt mutilata, sententia autem inde restitui
potest, quod postea dicit Stephanus, urbem
prius Arnen vocatam fuisse et sic quidem apud
Homerum (II. B, ^07), quod ex Hecatseo vide-
tur repetivisse, qui ita scripserit : X. TrdXi<;, r^ to
TTptoTOV X£xXr,Tai 'ApvY], ucJTEpov Si Xatpcov£ta aTrb
Xaipojvo?. Chaeronem Hellanicus Apollinis et The-
rus filium dixit (Steph. ib.).
88.
St. B. Kopo')veta, TrdXti; BottoTiai;^ 'Ex. Eup. 'Aitb
Koptovou Tou ©epaavSpou.
89.
St. B. recpupa, irdXt? BotojTtaq • tou? auTOui; 8e
cpaat xai TavaYpatoui; , &>(; STpdiStov xa\ 'ExaTato?.
Locus Strabonis est IX, p. 619.
90.
St. B. KdptvOo?, TidXti; ecjto tou taOfxou tyJi; IleXo-
TrovvTqcjou. 'Ex. Eup. 'H auT'}) IxaXfiiTO Ecpupa cxtto
'Ecpupa; Tvi? Mupjjivixoi; t^? 'E7rt[jt.viO£to; yuvatxdi;. Cf.
Schol. Apoilon. IV, laia.
91.
Strab. VIII, 5^4 : 'ExaTaio? Se 6 MiXtiitioi; Ite-
pou? Xeyei Ttov 'HXetoJV tou? 'ETretou? • tw -^ouv 'Hpa-
xX^T cucjTpaT^uaat tou? 'Etoioui; eitt Auyeiav xal
(juvaveXeTv auTto Tdv Te Auyetav xai tyiv 'HXtv , cprjal
§£ xai T^v Au[xriv 'E7r£tioa xai 'A/aiSa. Relitjua
horum pertinent ad historias Hecataei (cf. fr. 348),
quae vero de Dyme tradidit, vix omittere potuit
in descriptione Achaiae.
87.
Cha^ronea , urbs ad fines Phocidis. Hec. : « Inest veio
Chijeronea urbs , quaj prius vocata est Arne, postea vero
Chseionea a ChiBrone. »
88.
Coronea , urbs Boeoliae , Hec. ; a Corouo Thersandri
filio.
89.
Gephyra, urbs Boeotise; eosdem vocant etiam Tana-
graeos, ut Strabo et Hec.
90.
Corinlhus, urbs intra Isthmum Peloponnesi , Hec.
Eadem vocabatur Ephyra ab Ephyra filia Myrmecis ,
uxoris Epimethei.
91.
Porro IIecat<Teus Milesius Eleos ab Epeis diversos esse
dicit; scribitcpie Epeos Ilerculi iu expeditione contra Au-
geamadfuisse, cum eoque deslruxisse Elidem et Augeam :
Dymen qiioque tam ad Epeos (luam ad Achaos perti-
nuisse.
HECATtEI fragmenta.
92.
St. B. MT^xiaTOv, ttoXk; TptcpuXta? ■ 'Ex. Eup.
"EtJTi xal oKkri T^<; "HXtSoi;. Prseterea haud dubie
P.sophidem meuioravit, cujuS mentionem habuit
in secundo libro Genealogiarum (fr. 344. Steph. v.
Wwcpi?). Tegece meminit Hecataeus in narratione
fabularum de Auge et Hercule (Paus. VIII , 4 ,
g, V. fr. 345), Tcenari in fabulis de Hercule et
Cerbero (Paus. III, aS, 5; v. fr. 346).
93.
St. B. 'Ayafjteia — XsyeTai Ss MavTivr) xaTot
ffuvaXot^^v Trap' ''ExaTaiw. Praeter has Peloponnesi
urbes citantur ex Hecataeo etiam OEne Argolica,
quam alii OEnoen dicunt, e primo Historiarum
(fr. 343) libro, et Mycence{{r. 36o) cujus nomen
inde derivaverit , quod Perseus ibi gladii [jlux^v
amisisset. Univcrsam Peloponnesum ante Grae-
cos Hellenes a barbaris habitatam fuisse dixit
Hecataeus (fr. 356).
94.
St. B 0optxo<;, S^[jLOi; ty)? AxajjiavTiSo? cpuXvii;.
'ExaTaio? Se ttoXiv auTi^v tpTifftv. Codd. tJ)v Tco'Xtv
Praeterea Hymetti meminisse novimus Heeataeum
in Historiis (Herod. VI, i^^).
95.
St. B, 'EXsvv) V7](jo; Trjc; ATTtxv];* 'Ex. Eup. 'Exei
Yap dTTO^^vai cpaci Ty)v 'EX£vy]v [jteT^ Tyjv ocXwaiv
'IXiou.
96 (?).
Prope Helenam sita erat insula Phacussa , de
qua V. fr. 281.
97.
St. B. TSpsa, vrjffo; Trpbi; Trj Tpot^^vf 'Ex. Eup.
Cimoli insulae raentionem vide apud Siclen ,
fr. 260.
98.
St. B. Ko'pffeai, v^co? Tf\q 'Iwviai;? dvTtxpb 2d-
(Aou • 'Ex. Eup. 'HpwStavbi; Kopaia, St^ tou i.
99.
St. B. Xtoc, eTTtcpaveffTdTr) v^aoi; twv 'Iwvwv ,
e-/o\j(ja. xat ttoXiv 6p.wvu[ji.ov. 'Ex. Eupwxy) • « Xlot
xaT^ 'EpuOpd;- ev 81 itoXt? Xto? aTrb Xiou tou 'Qxea-
vou r) dirb t^? yio^voi; t^? exei yevo^JLevr)? ttoXX^?, r,
dirb vu[xcpri!; t^; Xiovr)!;. » Codd. Xio^vo?.
100.
St. B. OivoucTffai, v^cTOi; t?) Xtw 7rpo<Ti)(ri<; • 'Ex.
Eup.
101.
St. B. MuTtXr)vri, TOXt? ev Ae^aSw \izyi(STr\ • 'Ex.
Eup. 'Arrb MuTtXrivr)? Trj? Mdxapo; OuYaTpb? ^ Ile^Xo-
Tto?. Codd. Kaiaapoi; pro Mdxapoq.
102.
St. B. Ar)[ji.vo<;, vrjao; Trpbi; Trj 0pcjxr), 8uo tco-
Xet? ijoijGix, 'HcpatdTiav xat Muptvav , w; 'Ex. Eup.
'Aub Tr)? (xeYaXr)? XeYO[ji.e'vrj(; 6eou,r5v Ar)[JLVo'v cpaai.
TauTTj Se xai 7rapOevou<; eOuov.
103.
St. B. 'HcpaiffTta, ttoXk; ev Atiijlvw • 'Ex, Eup.
1.04-
St. B. Muptva, Tzokiq Iv Ari[JLVto^ 'Ex. Eup. "EffTt
xai Tr)<; AioXt'So<; dXXr), aTub MupivTji; d[jLcpo'Tepai r\
oLTzh Mupivou. Incertum est, quantum ex his He-
cataeo debeatur. De urbe iEoIidis cf. fr. 211.
105.
St. B. XaXxi?, ttoXk; Eu6oia<;. 'Ex. EupwTir) •
" XaXxtq TCoXt<; IffTiv, r) irpoTepov EuSoia Trpoffrjyo-
peuOr)' lxXr)Or) $1 oltzo Kw[JLwr)? Trji; XaXxtSo; xaXou-
(jLevv); OuyaTpbi; 'Affwjrou. » Nomen nymphge in-
ccrtum, vel Comoe, vel Combe, ut Eust. II.
B,537.
92.
Mecistum , urbs Tripliyliai, Hec. Est et alia Elidis.
93.
Agamia. Dicitur quoque Mantina per synaloophen aoud
Hecataeum.
94.
Tlioricus, populus Acaraantidis tribus, Hec. vero ur-
bem eam vocat.
95.
Helene , insula Atticae , Hec. IUic enim obiisse aiunt
Heienam post Trojam captam.
97.
Hydrea, insula juxta Troczenem.
98.
Corseae , insula lonia;, e regione Sami. Hec. Herodia-
11U8 Corsia per i scribit.
99.
(Jliius, celeberrima lonum insula, liabens etiam nibem
i\jusdem uominis. Hec. : » Cliii ju\ta Erylhras. Est ibi
j urbs Cliios , sic dicta a Chio, Oceani filio, vel a nivc
(Xtovt), quse illic frequens est, vel a nymplia Cliione. «
100.
(EnussiC , insula Chio vicina.
101.
Mytilene, urbs in Lesbomaxima, Hec.;dicta aMytilene
Macaris filia vel Pelopis.
102.
Lemnus, insula juxta Thraciam , duas liabens urbes ,
Hepiiaestiam et Myrinam, Hec. ; a magna dicta dea, quam
Lemnum dicunt. Huic vero et virgines immolabant.
103.
Hephaestia, urbs in Lenmo.
104.
Myrina , urbs in Lemno , Hec. Est etiam .^olidis alla ,
utraque a Myrina, vel a Myrino. ^
105.
Chalcis, urbs Euboeae. Hec. : « Chalcis est urbs , quae
priusEubceaappellatafuit. Sicverovocatafuit a Comje,
quae Chalcis dicebatur , fiiia Asopi.
HECATyEI fragmenta.
106.
Pausan. IV, 2, 2 : 'Ex. Bt 6 MiXr'(jioi; ev 2xiw
[xoipa T^; 'EpeTptxvi? iypa-i^tM elvai Or/_aXtav. Moipa
Facius et Bekker.; codd. [xoipav. Scius regio ignota.
Ne de libroquidem, ubi haec dixerit Hecataeus,
constat.
107.
St. B. 'OpEdTYi , TrdXi? ECiSoiai; • 'Ex, EuptoTnf);
TcepiyjYTlffEi. Cf. Hesych. 'OpeaTY] , ^'«'piov EuSota?.
108.
St. B. Ktjvo? , eTCiveiov 'OttoiIvto; , o)? <l)iXwv xai
nauffavia?. 'ExaTaTo? Se TOXtv auTiQV cp-/)aiv. Ampha-
nas, urbem Doridis , in Genealogiis memoravit
Hecataeus, cf. fr. 335.
109.
St. B. Atywveta, tco^Xh; My]Xie(OV • Auxo'cppoiv xat
'ExaTaio;. 'Piavbi; IxxaiSexaTV) Aiywvtjv auTr)v Xeysi.
110. '
St. B. 'OXt!^(*)v, TrdXjs GcacaXiai; • 'Ex. Eup.
111.
St. B. Eupu|Jievai, TrdXii; ©sffaaXta; • *Ex. Eup.
112.
St. B. Kpavwv, TToXt? TY); 0e<7<7aXia? ty); He-
X.acTYtwTtSoi; , iv toT? Te[X7refftv, dx; 'Ex. Eup. Meri-
diem versus a Cranone sita est Itonia, cujus
meminit Hecataeus in Historiis (fr. 338), et haud
dubie etiam in Europa , quamquam apud Ste-
phanum nonnisi Thraciae regio Itonia laudatur.
113.
St. B. OwTtvatov, TToXti; 0effffaXia<;, w? 'Ex. cv
Trepnr)YTiff£t EupwTrv)?. Situs incerlus. Sed ibi Ile-
cataeus etiam Phalannam videtur recensuisse.
qu3e ad borealem Penei ripam sita erat , cujus
meminit in Historiis (fr. 333) ut urbis Perrhae-
borum. (Steph. <^aXavva • 'Ex. 'iTTTriav awV
xaXeT).
114.
St. B. 'IjJtcp"^?, e6voi; Trpoaey^? toT? nep^atSoT?. 'Ex.
EupwTrv) • « otxeoufftv 'Ifjtcfeei; xai Ilep^atSoC. » —
Imphees ignoti.
115.
St. B. Ai^txri , 0paxy)<; [Jtepo?* 'Ex. Eup.
1 116.
j St. B. XaXdtffTpa , TrdXt? 0paxY)(; xaT^t tov ©ep-
(jtaTov xdXTTOv. 'Ex. EuptoTrv) • « ev S' auTw 0£p[i.r,
irdXti; 'EXXv^vtov 0pv)ix{t)v , ev tl XaXaffTpy) ttoOik;
0pTr)ixoi)v. »
117.
St. B. 2tvSovaTot , 0paxtov eOvo? , w? 'Ex. Eup.
118.
St. B. 2[jLiXa, TrdXt? 0pax7)(; . *Ex. EuptoTrr) •
« [JteTa S^ 2)[xtXa 7rdXi<;. »
119.
St. B. At7ra^o<; , TrdXti; 0paxv)i; • 'Ex.
120."
St. B. Mv)xu6cpva , TrdXti; naXX7]vri<; tvji; Iv 0pax'/)
X£o^ovv)ffou • 'Ex. Eup.
121.
St. B. 2cp[jLuXia , TrdXtt; TOpt tov AGojv , w<; 'Ex.
122.
St, B.FaXynJ^di;, Tro^Xt? 0pax7)<; xal Haidvwv • 'Ex.
Eup.
123.
Athen. X, 67, p. A47> ^]. : 'ExaTaTo? ht tv)
106.
AtMilesius Hecatseiis in Scio Eretrici agri parte
CEchaliam esse scripsit.
107.
Oreste , urbs Euboeaj.
108.
Cynus , navale Opuntis , ut Philo et Pausanias. Hec.
vero urbem eara vocat.
109.
iEgonea , urbs Meliensium , Lycophro et Hecatatus ;
Rhianus libro decimo sexto Mgonen eam vocat.
110.
Olizon , urbs Tliessalia?.
111.
Eurymena;, urbs Tiiessaliae.
112.
Cranon , urbs Thessalise Pelasgiotidis in campis qui
Tempe vocantur.
113.
Photinajum , urbs ThessaUaj.
«14.
Implies, gens I'errha;bis vicina, Ilec. : « Habilaut
laiphecs cl rcrrhajbi. »
JEiACA, Tliracia:! pars.
115.
116.
Chalastra, urbs Tiiracia?, circa Tlierma^um sinuni.
Hec. : « In eodem vero est Therme , urbs Grajcorum
Thracum , nec non Ciialastra, urbs Thracum. »
117.
Sindonaei , Thraciaj poulus.
118.
Smila, urbs Thraciae. Hec. : « Post vero Smila urbs. »
119.
Lipaxus , urbs Thraciae.
120.
Mecyberna, urbs Pallenai, Chersonesi Thraciae.
121.
Sermylia , urbs circa Athon.
122,
Galepsus, urhs Thraciae et Paionum.
123.
Hecataeus Paionas ait brytum biberc ex hordeo et pa-
rabiam ex milio ctconyza (vel inula). Unguntur vero, ail,
oleo ex lacte.
HECAT.EI FRAGMENTA.
9
TY)? Eupo)inri? TTepioSw Ilatova? cpyjui « Trivstv ppuxov
aitb Twv xptGwv xal TrapaSiTiv oltzo XEyj^pou xat xo-
vusYig ' aXetcpovTai 8e , cpvia\v , eXatw aTrb YaXaxTO?. »
124.
St. B. KpiqffTWV, ttoXk; 0paxYi<; — 6 7roXiT7]<;
KpriaTOivatoi; Trapoc IlivSapw, 'Ptavb? 8k KpviaTOJVioui;
auTOu? ^riaiv • 'Ex. Bl KpTidTwvai; auTou;, Iv EuptoTrvj.
125.
St. B. AiyiaXo'? — e<7Tt xat ©pcjXTiq AtYiaXbi; irap^
TO) ^Tpujjtovt , (5)? 'Ex.
126.
St. B. *^aypy\i;, TOXt; ©pcxxrn; • 'Ex. Eup.
127.
St. B. 'A6Sripa — Tou 'A6ovipiT7i<; [ji,e[i.vyiTai Eu-
So^oi; ev TeTcxpTyi TcepioStov , xai Ilaucjavtai; TreptTiY^-
crew? xai 'HpcjSoTOi; l6Sc)[xyi. xat TcoXXa^ou ''ExaTato'^;
Te xa\ TuoXXoi. Dicit fortasse Abderitam Heca-
taeum , certo vero urbem non praeteriit Milesius.
128.
St. B. SdtTpat , eOvoq 0paxyi(; , dx; 'Ex. Iv Eup.
cpyiai.
129.
St. B. 2aTpoxevTat , eOvo; 0pcxxtov , 6)<; 'Ex. Iv
Eup. Populus ignotus.
130.
St. B. Acxpatot, eOvoi; Opaxtov • 'Ex. Eup.
13l'.
St. B. Apu<;, T:6ki<; 0paxyi<; • 'Ex. Eup.
132.
St. B. ZwVT] , "KOkl^ KlX<)VOJV • 'Ex. Eup.
133.
St. B. Sxatot, ?0vo<; [xeTa^i» t^? TpwaSoi; xal ty!?
0p(^xyi<; , oiQ 'Ex. Eup.
134.
St. B. SavOot , eOvo<; ©pcjxtov • 'Ex. Eup.
135.
St. B. Xep^o'vy]ao<; — eaTt SeuTepa iz6\iq Iv Ty)
0pcixy] Xep^o'vy]ao<; , Trepl ^? 'Ex. Iv EupojTry] « ev S'
auTOiat Trc)Xt<; Xepa()vy]ao<; ev toJ taO[xo) t^? XepaovV]-
aou. » Ka\ Tbv TtoXtTTiV Xepaov7]atc)v cpy]atv. « AvLtv-
Oiotatv Trpbi; [xeay][ji.§p{av 6[xoupeouat » « Xep-
aovyjaiTat cxtto twv 7rupY0)v lay][jtT]vavTO TOiaiv
AOyivaioiat Tb ytyow^;. \> Toutou? xai Xepaovviaioui;
X^Yet. Patet haec pessime mutilata esse , neqiie a
librariis solum, sed ab ipso epitomatore, qui usum
vocabuliXepaovy^atoi; eo probaturuserat exemplo,
quo nonnisi XepaovyiaiTat legebatur, quod cum
vidisset, sese ipse correxit addito illo toutou;
xai cett. Sunt vero duo loci confusi , prior enim
hujus narrationis pars haud dubie ex Hecatseo
petilus est, quem in illo forma XepaovT^atoi, quae
e libris excidit, usum esse probabile est, po-
steriorem vero exHerodoto Stephanusrepetivit,
qui his ipsis verbis dicit (IX , x i8) : ox; Se :?i[jte'py)
^YeveTO , « oi Xepaovy]aiTai cxTrb twv 7rupY0)v laT][i.r,vav
Toiat AOrivatotai Tb yeyowq » xat t^i; TtuXa<; cxvot^av.
136.
St. B. KuTcaaii;, 7ro'Xti; Tuept 'EXXiiaTrovTOv • 'Ex.
Eup.
137.
St. B. At[jtvat , 7co'Xt<; 'EAXy]a7To'vT0u Trepl 2yiaTo'v •
'Ex. Eup.
138.
St. B. McitSuTO<;, 7t()Xti; ' EXXriaTrovTia • 'Ex. Eup.
139.
St. B. TeveSoi;, v^ao? twv 27ropdtSo)v , ox; 'Exa-
Taio<; ev 'EXXy]a7ro'vTO) , txTrb Tevvou xai 'A[xcptOe'ai; y)
'H;ji.tOe'ai; , twv Kuxvou 7ra-i5o)v, oTov Tevvou eSo?.
Tenedi raentio est fr. 209.
124.
Cieston, urbs Thraciae.... Civis, Crestoneus apud Pin-
daium; Rliianus vero Crestonios eos vocat, Hec. aulem,
Ciestones.
125.
.^gialus... Est et Thraciae ^gialus juxta Strymonem.
126.
Phagres , urbs Thracije.
127.
Abdera Gentilis Abderitcs meminit Eudoxus
lib. 4 Periodi, et Pausanias in Periegesi, et Herodotus Hi-
storiarum \\h. 7, ac saipe Hecataeus, et alii mulli.
128.
Satrae, gens Tliracia;.
129.
Satrocenta; , gens Thraciae.
180.
Darsfl, gens Thracise.
13i.
Drys, urbs Thraciae.
132.,
Zoiie, urbs Ciconum.
133.
Scaei, gens inter Troadem et Thraciam.
134.
Xanthi , populus Thraciae.
135.
Cherronesus.... Est secunda urbs in Tiiracia Clierio-
nesus, de qua Hec. : « Apud eos cst urbs Cliersonesus,
in Isthmo Cliersonesi. » Et civem Cliersonesium vocat.
«Apsiutliiis admeridicm conterminisunt » .... «Cherso-
nesitae ex turribus , quod fiebat, Atheniensibus significa-
vere. » {Quce verba Herodoli sunt, non Hecatcei.) Hos
etiam « Chersonesios » vocat.
> 136.
Cypasis , urbs circa Hellespontum.
137.
Limnae, urbs Hellesponti, circa Sestum.
138.
Madytus , urbs Hellespontia.
139.
Tenedus , una ex Sporadibus insulis, ut Hecatacus in
IIellesponto,aTenne et Amphithea vel Hemithea, Cycnl li-
beris appellata, ac si diceres Tevvou 'i^ot; , i. e. Tennce sedes.
10
HECAT^I FRAGMENTA.
140.
JEMus Hcrodian. Trspi ui.ovTip. Xe^sw; p. 3i :
Ma^a — BopuJ^a TroXtc IlEpaixr] , w? 'Ejt. TOpiriYviaei
EipwTrYj? • « [i.£Ta Ss BopuCa > TroXti; IlepaEWV • (j(.eTa
8s ©uvta? TTapJt Bu^avTVji; KauxtovtSoc ttoXk;. »
141.
St. B. AeatXot , eOvo; ©paxtxov • 'Ex. Eup. Po-
pulus ignotus , fortasse idem quem Plinius Den-
seletas appellat. Ceterum AeatXoi apud Stepha-
num coUatum est inter AeSixaaa et Aetirvia;,
itaque fortasse legendum Ae^tXoi. Codd. Voss.
AaatXoi. Utrumque facile mutabatur in Denselos
vel Denseletas.
142.
St. B. AaTuXeTTTOt, eOvo; ©paxv)?- 'Ex. Eup. De
Viis nihil notum.
143.
Bekker. Anecd. I , p. 362 : Ai[xov to opo? ouSe-
Tspoj? 'Ex. Sia TravTo; xat AtovufftOi; xai 'EXXotvtxo?
xai EuSo^o;.
144.
St. B. KaSaffffd; — ttoXk; Iv Kairiraooxta, Tua-
TpU 'OOpuoveoj;. "Ojitripo? * Ka6ri(7o'0ev evSov eovTa
(11. N, 363). 'ExaTaio; Si 6 MtXT^ato; KaSatrabv
TcdXtv elvai (pr]ctv « uTrepSavTt to 0paxtov At[J!.ov •
xai (ju[ji.cfojV£i xai -?i tou Yaijtou IXttU twv ©paxwv
axoXaaia. » Stephani codd. tov 0paxtov Al[Jtov.
145.
St. B. At(jopai, eOvo; 0paxtov 'Ex. Eup.
146.'
St. B. BavTtot, eOvOi; ©paxr)? • 'Ex,
147.'
St. B. TpicitXai , eOvo; ©paxtov • 'Ex. Eup.
148.
St. B. 'EvTpiSai, eOvo? ©paxixdv • 'Ex. Eup. De
his omnibus nihil notum.
149.
St. B KpdSuiJoi, eOvoi; Ttpbi; vdTOU avefJiou tou
IdTpou • 'Ex. Eup.
150.
St. B. TpiCoi , eOvo; Tupb; votov tou "IcTpou • Ex.
Eup.
151.
St. B. "Itojv , TtdXt; ©caaaXia?. — Ka\ Jm^ol
TTOJvr) UTTO Tbv AT[Jlov , wi; 'Ex. Eup.
152.
St B. 'OpYaXri[jLa, TcdXti; eTut tw "IdTpo) • 'Ex.
Eup. Etai xai 'OpY0[jtevai TrdXt;; 'IXXupta?.
153.
St. B. KapxiviTt?, Tco^Xt? 2xuOtxr] • 'Ex. Eup.
154.
St. B. MeXdcYX^aivot , eOvo; 2xuOixdv • 'Ex. Eup.
155.
St. B. MupYeTat, eOvoi; 2xuOtxdv 'Ex. Eup. "Ev
Ttat Tcov 'HpwStavou ■^poi^tTOii xaxwi;. Myrgetae
praeterea nusquam commemorantur. Codd. Pa-
latini : Ypaf E^at 8taYeT0)v xaxw? • ex quo vix
quidquam extricari potest. Fortasse ipsius est
error Stephani , neque diversi hi Myrgetae , mu-
tatalitera M,a Tyrrhegetis Strabonis (VII, 471),
Tyrangetis Ptolemaei (III, 10), Tyragetis PHnii
(IV, 12, 26), qui Istro flumini et Bastarnis
erant vicini.
156.
St. B. MaTuxeTai, eOvo? DxuOtxdv 'Ex. Eup.
140.
Maza Boryza urbs Persica, ut HecalBeus : « Post
vero Boryza, urbs Persarum; post vero Thynias urbs
juxta Byzanten Cauconidem. »
141.
Desili (Dezili ?), populus Thraciaj.
142.
Datylepti, populus Thraciie.
143.
Ai(xov(Haemum)mons, apud Hecatfieum semper neutro
genere, sicut apudDionysium et Hellanicum etEudoxum.
144.
Cabassus, urbs in Cappadocia, patria Othryonei. Ho-
mer. :« Ex Cabesso, qui aderat. » Hecatanis vero Milesius,
Cabassum urbem esse inquit « ultraTliracium H.nemum,
et concinit nuptiarum spes cum Tliracum iiicontinentia. »
145.
Disoraj , populus Thracii«.
140.
Banlii , i>opulus Tlnaciac.
147.
Trisplae, populus Thraciae.
148.
Entribaj , populus Thraciae.
149.
Crobyzi, gens ad meridiem Istri. ,
150.
Trizi , gens ad meridiem Istri.
151.
Iton,urbs Thessaliae.... Est et regio Ilone sub Hiemo,
ut Hec.
152.
OrgalSma, urbs ad Istrum. Hec. Sunt etiam Orgomena!
uibs IUyria;.
153.
Carcinitis , urbs Scythica.
154
Melanchlffini , populus Scythicus.
155.
Myrgelse (?), gens Scytliica, Ilec. In aliquibus Hero-
diani libris perpcram scribitur.
156.
Matycelaj , gens Scythica.
HECATtEI fragmenta.
<1
157.
St. B, KapS7]<J0(;, TToXii; DxuOta?- 'Ex. EOp.
158.
St. B. "Iffr^TTO?, eGvo? 2xuGixo'v 'Ex. Eup.
159.
St. B. 'HSol, iQ)fo<; 2xueixov • 'Ex. Eup.
160.
Plin. Hist. nat. IV, i3, 27: « Septeiitrionalis
Oceanus : Jmalchium eiim Hecataeus appellat ,
a Paropamiso amne ea parte qua Scythiam al-
luit, quod nomen ejus gentis lingua significat
congelatum.» Eadem Solinus c. %% : Septentrio-
nalem Oceanum ex ea parte, qua a Paropamiso
amne Scythiae aHuitur , Hecataeiis Amalchium
appellat, quod gentis illius lingua signiticat
congelatum mare. » Possunt tamen haec ex Abde-
rita Hecataeo esse repetita , qui de Hyperboreis
librum confecit (Diod. II, 4? ? cf- Dindorf.
not.), quem falso nonnulli Milesio tribuerunt.
161.
St. B. AavSaptot , eOvo? Tcepi tov Kauxaaov, wi;
'Ex. Eup.
162.
St. B. TtTcaviffffat, eOvo? Trapi xov Kauxaffov • 'Ex.
Eup. Populus ignotus.
163.
Ammian. Marcell. XXII, 8 : «Appositum est,
ut existimo, tempus super Thraciarum extimis
situquc Pontici siniis visa vel lecta quaedam per-
spicua fide monstrare. ... Omnis autem ejus vel-
ut insularis circuitus htorea navigatio viginti
tribus dimensa millibus stadiorum, ut Erato-
sthenes afiirmat, et Hecataeus et Ptolemaeus alii-
quehujusmodicognitionum minutissimiscrvitato-
res, in speciem Scythici arcus ner\>o coagmen-
tati geographiae totius assensione formatur. »
B.
A5:iA.
164.
St. B. <I>avaYop£ta, ttoXk; hCo 4»avaYopou, &i;
'Exaxaioi; 'Afftof « v) vrjffo; <l>avaYo'pv3 xat ^^avayo-
p£ta. »
165.
St. B. AiraToupov, rb Trjt; AcppoStTTji; tepbv ev <I>a-
vayopta. — 'ExaTatoi; Se xo^Xttov oTS£ Tbv ATiaToupov
ev t9) Affta.
166.
St. B. T^iSaTat, eOvoi; 7rpb<; tw IIo^VTa) Trpoffeylf;
Trj StvSixrj, 'Ex. Aff. Codd. TvSix^, errore apud
Stephanum frequentissimo. Populus ignotus.
167.
St. B. Ta[xat, eOvoi; 2xuOtxo'v 'Ex. Aff. Et
postea Tafxoi , 21xuOta? eOvo? w<; AXe^avSpoi; ev tw
Trept Eu^etvou IIovtou p.u6oXoY£T. Praeterea sunt
ignoti, nisi forte sunt iidem, quos Ptolemseus
(V, 9) lamaxatas appellat.
168.
St. B. Tffffr)Sov£<;, eOvoi; 2xuOtxo'v 'Ex. Aff.
169.
St. B. KaTavvot, eOvo<; Trpb<; t^ Kaff7ti(x OaXdtffffy) .
'Ex. Aff. Ignoti.
170.
St. B. Muxoi, eOvo<; Ttepi o& 'ExaTaio<; ev Affia*
«Ix Muxwv et<; Apa^rjv TTOTafxov.» Codd. ex Muxwv
et; Apa^tvov iroTe. Cum Myci mari Bubro fuerint
vicini, probabile est, boreales et australes Asiae
fines hoc loco esse designatos. Nam etiam Hero-
doto Araxes Asiam et Europam dirimit (IV, 1 \].
171.
St. B. MrjSta, X,''V* '^*''' KaffTCtati; Trapaxetjjtevr)
■TCuXaK;^ 'Ex. Afftiz ' dTtb MrjSou uiou MriS£i'a<;.
157.
Cardcsus , urbs Scytiiiaj.
Isepus, gens Scythica.
158.
151).
I';di , gens Scythica.
161.
Dandarii, populus circa Caucasum.
162.
Tipanissae, gens juxta Caucasum.
B.
ASIA.
164.
Plianagoria, urbs sic dicta a Plianagoia, ul Hec. ; « lu-
sula Phanagora , el Plianagoiia. >»
165.
Apaturum , Veneris templum in urbe Phanagoria
Hecata3us sinum quendara Apaturum uovit in Asia.
166.
Ixii^atse, gens ad Pontum vicina Sindicae.
167.
lam», gens Scytliica. Hec.
lami , Scythiae gens , ut Alexander in libro de Euxino
Ponto fabulatur.
168.
Issedones, populus Scytliicus.
169.
Catanni , gens juxta mare Caspium.
170.
Myci, populus, de quo Hec. in Asia : « Ex Mycis in
Araxen fluvium. »
171.
Media, regio Caspiis adjacens portis, Hec. A I>ledo .Me-
dea) rdio.
12
HECATiEI FRAGMEINTA.
172.
Athen. II, p- 70 : 'Exaxaioi; S' 6 MiXvidio? Iv
\ci(xc, TOpiYi-yioaei , d Yvvicriov tou auYYpacpsa); xb ^i-
6X10V {KaKki}J.a-j(Oc, yocp aCiTO avaypacpsi NrjaiwTOu)
^crTti; oCv Ictiv 6 Tcoiviaa?, 'kiyE.i outw «TOpl rJjv
'YpKaviriv OaXacTffav xa);£0|j(.£V7]v oupea uijnriXaxai Sa-
(Tea uXyici, Itti Ss TOiaiv oupediv axavOa xuvapa. »
173.
Athen. ibidem : Kai e^-^?- «IlapOcov Trpb? rjXiov
dvt(i)(ovTa XopaajjLioi otxoutri y^v ej^^ovTei; xai TreSia
xai oupea* Iv Bk Totatv oupetjt SevSpea evi aypia,
axavOa xuvapa, tTea, [/.uptxri. » Idem St. B. Xopa-
fffxtr), Tzokiq Trpb? eo> IlapOojv.^Ex. 'Acrta? TuepiriY7i<7et •
«ev 8k auTOi? TCoXti; XopafffJtir]. » Autoi Oe Xopaa[J.tot,
wi; auTO? cprjGf «IlapOwv Trpbi; rjXtov dvtc7)(^0VTa Xo-
Taaf/.tot oixouat. »
174.
Athen. ibidem : Ka\ Trepi tov TvSbv Se cprjcit tto-
■z!X[xov YivecrOat tv)v xuvdpav.
175.
St. B. 'iiTTtat, eOvo? TvStxo'v. "Ex. 'Acita' «ev S'
auTOii; otxeou(7tv dvOpioTtotTrapa TvSbv7roTaijLbv'i27:tat,
Iv 3^ Teij^oi; pafftXT^tov, [xe/pt toutou TiTriat, dTub tou-
Tou lpri[xta (Jt.£X,P'? TvSwv. »
176.
St. B. 'ApYavTrj, 7to'Xt<; 'IvSta?, w; 'ExaTaioi;.
177.
St. B. KaXaTiai, eOvo<; 'IvStxov. 'Ex. 'Acj.
178.
St. B. rdvSapat,'IvSwv eOvo?. 'Ex. 'Acr. Aiyovrai
xai ravSdptot 7rap' auTW xat FavSaptxr) ri X.^)pa.
Et ib. s. V. rdvSpot • eOvoi; 'IvSwv — '£x, 5e Tav-
Sdpa<; auTOu<; xaXet.
179.
St. B. Ka(J7td7rupo<; 5 710X11; FavSaptxri, SxuOwv
(5xTV^^ 'Ex. 'A(7.
180.
St. B. Ilaptxdvr), Tzokiq IlepaiXTi^ 'Ex. 'Aatcx' «Iv
S' auTOicji T:6ki<i naptxdtv/) auvo[;.a. »
181.
St. B. XavSavdxr] , Tt^sXti; Ilepfftxvi^ "^Ex. Eup.
182.
St, B. Kupr), vr|C70i; Iv tw Ilepcrtxw xc^Xttw^ 'Ex. Iv
7teptr]Yr)CTewi; SeuTepoj. lu editionibus Aldina et
luntina legitur Iv tw IlepcTtxto 7to'vTW.
183.
St. B. Muxoi, eOvoi; Ttept ou 'Ex. Iv 'Acrtof «ex
Muxwv ei<; 'Apd^r)v TtOTa(ji.(3v. » Cf.fr. 170.
184.
St. B. 2tTax7), 7toXt<; Ilepfftxr], w? 'Ex. 'Aaiot. 'O
7toXiTr](; 2tTaxr)VC)<;, xai :?) yojpa 2tTaxrjV7].
185.
St. B. Ko'pa^ot, eOvo; Ko'X)(^wv, 7tXr)C7iov KtoXwv
'Ex. 'A<T. Kopa^txbv Teij^oi; xal Kopa^tx')) X'^^?'^' ^^-
eundera in Xapt[ji.dTat : Kai 'EXXdvixo<; ev KTtaecriv
lOvwv xai 7to'Xeojv KeoxeTatoJv S' cxvoj otxouat Moa^^^ot
xat Xapt[xdTat, xdTW 0' 'Hvioycot, (xvoj Se Kopa^oi.
Cercetas, Achseos et Heniochos Scylax (7 5) inter
Sindicen et Coraxos collocat, neque Hecataeum
hos prseterisse probabile est.
l72.
Hecalajus vero Milesius , si modo vere illius auctoris
liber est (Callimachus enim Insulano tribuit) , sed quis-
quis auctor fuerit , sic scribit : « Circa Hyrcanum mare,
quod vocatur , montes sunt excelsi et silvis densi : et in
illis niontibus spina cynara. »
173.
Et deinde : « A Paitliis versus orientem solem Cbo-
rasmii habilant, regionem tenentes et campestrem et mon-
tosam : in montibus vero silvestres nascuntur arbores,
spina cynara , salix , tamariscus. »
Chorasmie, urbs ad orientem Paithorum. Hecat. : « Est
ibi urbs Chorasmie. » Ipsi vero incolas Chorasmii , ut
Idem dicit : « Parthorum ad orientem solem Chorasmii
habitant. »
174.
Etiam ad Indum fluvium cynaram reperiri dicit.
175.
Opiae , populus Indi*. Hec. : « Inter eos autem babi-
tant homines juxta Indum fluvium Opiaj. Est vero murus
regius , ad hunc usque Opiae , ab hoc est solitudo usque
ad Indos. »
Argante , urbs Indiae.
Calatiai, gens Indica.
176.
177.
178.
Gandara!,Indorura gens, Hec. Dicuntur eliam Gandarii
apud ipsum et Gandarica regio. —
Gandri, populus Indorum, . . . Hecataeus vero « Ganda-
ras » eos vocat.
179.
Caspapyrus, urbs Gandarica, Scytharum vero littus.
180.
Paricane, urbs Persica. Hec. : « Est vero apud eos urbs
Paricane nomine. »
181.
Chandanace, urbs Persica.
182.
Cyre, insula in sinu Persico.
183.
Myci , populus , de quo Hec. : « Ex Mycis in Araxen
fluvium. »
184.
Sitace , urbs Persica, ut Hec. Civis , Sitacenus , et re-
gio , Sitacene.
185.
Coraxi, gens Colchorum, prope Colos. Hec. Coraxicus
murus, et Coraxica regio. — Hellanicus etiam de condi-
tis gentibus et uibibus : « Supra Cercetajos habitant Mo-
schi, et CharimaUc, infra vero Heui<jchi, supra autem
Coraxi. »
HECAT^.1 FRAGMENTA.
13
186,
St. B. KwXot, eOvoi; irpbi; to) Kauxaffor 'Ex. 'Aa. •
« A\ Ss &7ro)peTat tou Kauxauou xaXouvTat KcoXix^t
opy). » 'H X^^P* KwXiXTi.
187.
Schol. Apollon. Rhod. IV, 284 : 'ExaTato? 8k
iffTOpEi (X-}) lxStSo'vat ei? t^v OaXaaaav tov <[)a(Jiv,
ouS' oiq Sta TavatSo? iTrXeuaav, dXX^ xaT^ tov auTOV
irXouv, xaO' 8v xai TrpoTepov, w? 2ocpoxXri<; Iv SxuOai?
IffTopei. Cui rei refragatur, quod in iisdem scho-
liis ad V. 269 dictum est: 'ExaTato? Bkb MiXr^utoi;
ex Tou 4>d(7tSo(; SieXOeiv ei? tov 'Qxeavbv, eiTa exeiOev
ci? Tbv NeiXov. Itaque sunt qui in priori loco pro
Hecataeo substituere velint Herodorum. For-
tasse de alio Hecataeo in altero loco cogitavit
scholiasta.
188.
St. B. Mocyoi, Koky^MM eOvo? Trpoc7e)(_e<; toii; Ma-
TtTjVOl?. 'Ex. 'Aff.
189.
St. B. 'YwTTY) , toXii; MaTtYjvwv, 7rpoffe)(^yii; Toii;
ropSiotq. 'Ex. Affia • «ev Se 7ro'Xti; TwTOi , ol S' dv-
OpwTTot effOyJTa (popeoufftv, otYivirep natpXaycJve^;. » Tb
eOvtxbv "^yoiTrrivb? to) eTCf^ojptw tuttw. Revocavi le-
ctionem codicum pro Sahnasii MaffTtYjvwv.
190.
St. B, Xoi, eOvo? Be)(eipo)v eYyu?. 'Ex. 'Afficit • « e^;
(Asv TOUTO •^ Bey^etptx-J), e^ovTat S' auTwv Xoi. » Kal
TtdXtv « (JLe/pt [xev toutojv Xoi.» Kal TrdXiv «Xoifft
«S' 5iji.oupeoufft Trpbi; rjXtov dviff)(_ovTa At'^Yipe<;.»
191.
St. B. Mdxpwve? , 01 vuv 2avvoi , ^TpdSwv SwSe-
xdTTT] (p. 826) xat 'Ex. 'Aff.
192.
St. B. Mdpeq, eOvo? 7rpoffe)(_e(; Toi? Moffffuvot'xot<; ,
'Ex. 'Aff.
193.
St. B. XoipdSe?, TToXtt; Moffffuvotxwv 'Ex. [Eupw-
irri]* « TtSdpotfft 8k Trpb? vjXtov dviff/ovTa Moffffuvot-
xot 6[xoupeoufftv, ev S' auToiffi XotpdSe; 7ro'Xt<;. »
194.
St. B. Te(pta, TroXt? Aeuxoffupwv 'Ex. 'Aff. Aliam
Leucosyrorum urbem Chadisiam in finibus The-
miscyrae memoraverat Hecataeus in Genealogiis
(fr. 35o) : eandemque in Asia recensitam csse
probabile est, id quod fortasse confirmatur loco
epitomatoris Stephani, qui quae annotavit, scri-
pta sunt in codice hujus operis servato in bi-
bliotheca Rehdigerana : XaStffia, TrcjXt? Aeuxoffu-
pwv 'Ex. 'Affia. Oi TToXiTat XaSiffiot xat XaStffia.
Cum vero haec omnia ad verbum concinant cum
loco qualis in reliquis Stephani editionibus le-
gitur, praesertim cum ultima verba manifesto ex.
ipso illo loco, duobus quidem omissis, transcri-
pta sint (01 TToXiTat XaSifftot xal XaSiffia to OyiXu-
xo'v) : recte censuisse Weilauerus vidctur e sua
mentionem Asiae addidisse epitomatorem vel
conjectura vel errore.
195.
St. B. XaXuSe?, irepi Tbv Ho^vtov eOvo<; eirt tw
©epijtcoSovTt, irepi (5v EuSo^o; ev TrpojTO) ... Ka\ Xd-
XuSot Trap' 'ExaTaicri* «XaXuSotfft Trpbi; vc)tov 'Apfjie-
«vtot 6[xoupeouffi. » Codd. Sijlou ^eoufft. Themiscyrain
campum qui a Chadisia ad Thermodontem
pertinuerit, descripsit Hecataeus in Genoalogiis
fr. 35o.
196.
St. B. iTajxevTf), 7ro'Xtt; XaXu6o)v, 'Ex. 'Aff.
197.
St. B. 'Epfxiovaffffa, )(o)pt'ov TpaTrc^ouvTO?. ...
'Ex. Se xat 0ec)7ro[ji.7ro<; 7ro'Xtv autr^v cpafftv, d^rb 'Ep-
[ji.wvdffffyi<;.
186.
Coli, gens juxta Caucasum, Hec. : « Imae Caucasi par-
tes vocantur Colici montes. » Regio Colica.
187.
Hec. vero narrat , non effluere in mare Phasin , ncque
per Taiiaim navigasse ( Argonautas ) , sed eadem via qua
prius , nt Sophocles in Scytliis narrat. —
Hecateus Milesius Argonautas dicit e Piiaside in Ocea-
nun>, inde vero in Nilum pervenisse.
188.
Moschi , Colchorura populus Matienis vicinus.
189.
Hyope, urbs Matienorum, Gordiis finitima. Hec. : «In-
ter alias vero est urbs Hyope , homines autem vestem
gerunt qualem Paplilagones. » Gentile Hyopenus , re-
gionis typo.
190.
Clii , popuhis juxta Bechires. Hec. : « Huc usque Be-
chirica, eis vero finitimi sunt Chi. » Et rursus : « Ad lios
usqueChi. » Et iterum: «Chis vero vicini sunt ad orien-
lem solcm Dizeres. »
191.
Macrones , qui nunc Sanni, Strabo libro duodecirao et
Hecataeus.
192.
Mares, gens vicina Mossyncecis,
193.
Clioerades, urbs Mossynoecorum. Hec. [Europa]: «Ti-
baris vero ad orientem solem vicini sunt Mossynoeci, apud
eos autem Choerades urbs. »
194.
Tiria , urbs Leucosyrorum.
195.
Chalybes , gens circa Pontum , ad Thermodontem flu-
vium, de quibus Eudoxus lib. 1 : necnon Chalybi apud
Hecatseum: « Chalybis meridiem verstis Armenii finiti-
mi sunt. »
196.
Stamene, urbs Chalybum,
197.
Ilermonassa , regio Trapczunlis. . . Hecataeus vcro et
Thcopompus urbem eam dicunt , ab llermonassa.
14
HECAT^J FRAGMENTA.
198.
St. B. IlaTpaffl?, TToXl? IToVTtJC:^, (i)? 'Ex. 'Aff.
199.
St. B. KpoVffa, ttoXk; TtpoijTw IIovtw, 'Ex. 'Acia.
Aoria codex Vossianus. Edd. EupwTrr).
200.
Strab. XII, p. 83o : TauTviv fEveTviv) Se cpYiaiv
('ATroXXo'Sojpo;) 'ExaTaiov tov MiXviaiov Myj.n^txK t^v
'AfjLiaov. Eadem leginius Eust. II. B, 852 : ZrivoSo-
TO? vo£i 'EvET^v «xoXouOcoi; Tw 'ExaTato) T^,V vuv
'A[xtaov Aeuxoaupojv ouaav. Origines Sinopes ex
Hecataei scriptis narrantur Schol. Apollon. II,
948.
201.
St. B. DTEcpavti;, 7ro'Xt<; MapiavSuvwv. 'Ex. 'Aa.
202.
Strab. XII, p. 828 : 'O Ss 2x7i(|to? ... iTraivei [xa-
XicTTa T^v 'ExaTatou tou MiXviatou xai MsvExpaTou?
Tou 'EXaiTOu Twv SsvoxpaTOu? Y^^^P^F'-'»^^ avSpwv
So^av, xa\ Ty)V HaXatcpaTOu, a)v 6 |j(.£V Iv •fr^c, TOptoSw
(prjfftv « 'EttI S' 'AXai^ta TroXet TiOTaaoi; 6 'Pu(ji.O(; piojv
i< Sta MuySo'vy]i; tteSiou txTro Suffto? Ix Trjc; Xi[ji.vy)<; t^?
« AaaxuXtTiSoi; li; 'PuvSaxbv eaSaXXet, w £pri[JLOv Se
sJvai vuv T-Jjv 'AXa^iav X^y^t, xcofjtac; Se TroXXa<; twv
AXa^wvo)v otxEiaOat, St' a)v 'OSpucar]!; ^£t* Iv Se Tau-
Tat? Tov 'ATTO^XXojva Tt^jtadOat StacpepovTOJi; , xat [xa-
XifTTa xaTot tV l^opeiav twv KuJ^txrjVwv. Scepsius
ille est Demetrius geographus. Eadem habet
Eustathius (II. B, 856) : 'AXa^tav oe 7ro'Xtv Iprjijto)-
Oetffav ' Ex. taTopel, « xo)[ji,i<; Se TroXX^? twv 'AXa^covwv
«oixsiaOat, Iv oT<; 'AtoXXcov Tt[ji,aTat StacpepovTw; xat
« [xaXiaTa xaToc t^ lcpopeiav twv Ku^txrjvwv. »
203.
Strab. XII, p. 829 : Ar)[jc7^TptO(; 6 2xr/}i0'; ...
Toc Tr£pt Trjv Sxrjvj/tv vo[ji.o0£twv trjv lauTOu TraTpiSa
7rXr,(Tiov T^<; Dxt^^eo)!; xai tou Aiar^Trou 'Evsav xci-
[xrjv xat 'Apyuptav Xevet xai 'AXa^tav TauTa [jtsv ouv,
£t xat eaTt, Trpbi; Tati; Trriyati; av £iri tou Atar^Trou. 'O
S^ 'ExaTaTo; Xsysi « iTrexetva twv IxSoXwv auTou. »
204.
St. B. AoXtovei;, ot Tr)v Ku^ixov oixouvTe;, ot;
AoXteai; eiTrev 'Ex.
205.
St. B. 2xuXaxri, ttoXk; Trept Ku^txov 'Ex. 'Aa.
206.
St. B. MuXtatv, eOvoi; <I)puYt'a?- 'Ex. 'Aa. Populus
ignotus. «
207.
St. B. 'ASapvo?, TroXt; xai X^^P'* "^^P"^ ''^? Hapta-
vri<;. — 'Ex. S' 6 MtXriatoi; ev 'Aata<; Treptr^Yriaet Aa[JL-
'jiaxou axprjv eivat cpr,atv.
208.
St. B. Styr), toXi; Tpo)otSo;, t'o<; 'Ex. 'Aa.
209.
St. B. Muptxou;, 7ro'Xti; xaTavTixpu TeveSou xal
AeaSou , Tr)<; Tpota<;. 'ExaTaio;- « l<; Muptxo£VTa Trjc;
«Tpo)tx^<;. » DcTenedo ipsa cf. fr, i/jo.
210.
St. B. Aa[ji,7rwv£ia, 7rdXt<; TpwotSoi;' 'Ex. 'Aa. Tb
lOvtxbv Aa[X7rwv£teui;. 'EXXdtvtxoi; Se Aa[X7rtovtov auT-^v
(pr)at.
211.
St. B. Fptjvoi, Tzokv/yiov Mupivaiwv, ou xai tEpbv
'AttoXXojvoi; xai (jtavT£tov aLpycdov. 'Ex. S^ Tr)v xdXtv
FpuvEtav xaXEi. Codd. Kuprjvatojv vel Mupr)va{o)v,
cjuod emendavit Vossius.
198.
Patrasis, urbs Pontica.
199.
Crossa, urbs prope Pontum.
200.
Etasserit ( Apollodorus) Hcnetamab Hecatajo Milesio
accipi de urbe Amiso.
201.
Stephanis, urbs Mariandynorum.
202.
Maxime autem laudat Scepsius Hecataei Milesii et Me-
necratis Elaila3, qui Xenocratis fuerunt discipuli , opinio-
nem , ac Palaephati. Hecataeus in Terra? circuitione ita
scribit : <( Ad Alaziam urbem fluvius est Rhymus , qui
per Mygdonmm campum ab occasu labitur e lacu Da-
scytittde, et in Rhyndacum exit », aitque nunc desertam
esse Alaziam : multos autem Alazonum pagos habitari,
quos Odrysses perfluat : in quibus Apollo studiosissime
colatur , maxime in confinio Cyzicenorura.
203.
Dcmetrius Sccpsius... de Scepsi patria sua scribens,
prope eam el .^Esepum ait esse Eneam pagum , et Argy-
riam , et Alaziam : quse si sunt , ulique ad fontes iEsepi
esse debent. Hecataeus vero dicit, « ultra ejus ostia. »
204.
Doliones, qui Cyzicum habitant, quos Dolies dixitHec.
205.
Scylace, urbs circa Cyzicum.
206.
Mylisin, gens Phrygiaj.
207.
Abarnus , urbs , regio , promontorium Parianse. Heca-
ta;us vcro Milesius in Asia3 descriptione Lampsaci pro-
montorium esse dicit.
208.
Sige, urbs Troadis.
209.
Myricus, urbs Troadis e regione Tenedi,et Lesbi. Hec. :
« Ad Myricuntem Troicae regionis urbem. »
210.
Lamponea, urbs Troadis , Hec. Gentile Lamponeus,
Hellanicus vero Lamponium eam vocat.
211.
Gryni, oppidulumMyrinaeorum, ubi et Apoliinis fanum
et oraculum antiquum. Hec. vero urbem Gryneain vocat.
HECAT^I FRAGMENTA.
16
212.
St. B. 'A(ji.a(iov£iov, outwi; IxaXetTO ri KufjLr), Iv ||
«t 'ApLai^dvei; wxouv. 'ExaTaioi; 8e ev TOiq AioXtxoi?
8ia To i Ypacpet to ovo[ji.a. Liber iEolicorum vide-
tur fuisse caput descriptionis Asiae, ut Helles-
pontus pars descriptionis Europse.
213.
St. B. MeXT^TOU xoXttoi; 6 2[Ji.upvato<; IxaXetTO airb
MeXiqTOu TTOTafjiou, wi; 'ExaTaio? Iv AtoXixoT?. Codd.
8? 2;ji.upvaio^. Quod Lade ^Eolidi attribuitur (fr.
226), id ex errore Stephani repeto.
214.
St. B. KuSeXeia, ttoXk; 'Itovia<;" 'Ex. 'Aff.
215.
St. B. 'EpuGpai, 7ro'Xt<; 'Iwvwv, 'Ex. 'Ad. 'ExaXeiTO
Bk KvwTTOuTToXt? aTrb KvtoTTOu. Codd. 'EpuOpa.
216.
St. B. Kojpuxdi; — IcttIv opoi; apaevtxwi; XeYd(ji.evov,
TtXyjaiov Tew T^q 'lojvta; xai 'EpuSpwv, w? 'Ex. 'Aa.
Codd. epuOpdv.
217.
St. B. 2tSouaaa, irdXK; 'Iwvia;. 'Ex. 'Aai^* «ev Se
« 2i5ouaaa tcoXk;. »
218.
St. B. StSiQXY], TrdXt; 'Iwvta;* 'Ex. 'Aa. Situs
ignotus.
219.
St. B. MudvYiaoq, TtdXic (jieTa^u Teio xat AeSeSou,
'Ex. 'Aa.
220.
St. B. NdTtov, tzoXk; 'Icovia?* 'Ex. 'Aa,
221.
St. B. KuvTi, TtdXi? Au5ia?- Ex. 'Aa.
222.
St. B. Mi|ji.vy)Sd;, TrdXti; AuSwv 'Ex. 'Aa.
223.
St. B. KaSaXi;, -jtdXti; TtXriatov KiSupa?. — O
TtoXtTy)!; KaSaXeui;- 'Ex. 'Aa.
224.
St. B. Muy).;, MuYjToc, w? ^ayprii;, ^aypviTOi;, i:6~
Xt? 'Iwvixii- 'Ex. 'Aa.
225.
St. B. MtXr)T0(;, TtdXt; iTticpav^i; Iv Kapta twv 'I(o-
vojv 'Ex. 'Aa.
226.
St. B. Aa§rj, v^ao; AioXtSo?' 'Ex. 'Aa.
227.
Strab. Xiy, p. 942 : 'E^^? S' eaTiv 6 AaTfjtixb;
xoOvito?, Iv tf) 'HpotxXeia ■f^ uitb AaT[jwp XeyojjLevr] ito-
"kiyyiov U!pop[ji.ov e^ov IxaXeiTO Se itpoTepov AaT[jto<;
6[xtovu[X(oi; Tw uTcepx£t[ji.evtp opet, c^Ttep 'ExaTaioi; \ih
l(jt(paiv£t Tb auTO eivai vo[jLtCt»Jv Tto utto tou TtotrjToii
^>0£tptov opet XeYO[jt£'vt.i- « uitlp yotp t^? AaT(xou, cpr]at,
Tb <&Oetptov opo?. »
228.
St. B. KapuavSa, Tto^Xti; xai Xt'[jtriv o[jtoivu[ji.oc, TtXrj-
atov MuvSou xai Kw* 'Ex. KapuavSav auTr^v (f -/lat.
229.
St. B. MuvSoi;, Tto^Xti; Kapiai;- 'Ex. 'Aa.
230.
St. B. Me'S(JLaaaj TtdXt? Kapta;* 'Ex. 'Aa. TblOvt-
xbv MeS(jtaaeu(; tw TUTttp Trj? X^V*''' ^^'^ Hriyaaeui;.
212.
Amazonium. Sic vocabatur Cuma , in qua Amazones
habitabant. Hecatajus vero iniEolicisper i literam scribit
hoc nomen.
213.
Meleti sinus, Smyrnseus vocabatur a Meleto fluvio,
ut Hecataius in .^olicis.
214.
Cybelea, urbs lonia;.
215.
Erythrae, urbs lonum , Hec. Vocabatur vero Cnopopo-
!is, a Cnopo.
216.
Corycus — est mons masculino genere dictus , prope
Teon lonise et Erythras, ut Hec.
217.
Sidussa, urbs loniae. Hec. : « Inest vero Sidussa urbs.»
218.
Sidele, urbs loniae.
219.
Myonesus, urbs inter Teon et Lebedum.
220.
Notion , vurbs lonia;.
221.
Cyne, urbsLydiae.
222.
Mimnedus, urbs Lydorum.
223.
Cabalis, arbs prope Cibyram — Civis, Cabaleus. Hec.
224.
Myes, Myetis, utPliagres, Phagretis, urbs lonica.
225.
Miletus, urbs celebris in Caria lonum.
226.
Lade, insula J<;olidis.
227.
Setjuitur Latmicus sinus , in quo Heraclea sub Latmo
dicta, oppidulum cum statione : id antea Latmos ab im-
minente supra raonte appellatum fuit. Latmum Hecataeus
innuit eundem se putare cum eo quem Phthirdn montem
Homerus nominat : ait enim : « Supra oppidum Latmum
est Phthirdn mons. »
228.
Caryanda, urbs et portus ejusdem nominis, prope Myn-
dum et Co ; Hecataeus Caryandam eam vocat.
229.
Myndus , urbs Cariae.
230.
Medmasa, urbs Cariae, Hec. Gentile Medmaseus , re-
gionis forma, ut Pegaseus.
16
HECATMl FRAGMENTA.
231.
St. B. 'iTtTTOvriaoi;, ttoXk; Kapiai;- 'Ex. Eup.
232.
St. B. Awpujxa, Tzokm Kapta?- 'Ex. 'Aaia. "Ecti xat
Xtfxrjv 'Po'Sou, 8i; Awpu[jLa liyzxon.
233.
St. B. KuXavSo?, Tro'Xt? Kapia?* 'Ex. 'Aa. Tb lOvt-
xbv KuXavSeu?. Cod. Vossianus : KuXXavSo; et KuX-
XavSEu?. Urbs ignota, nisi forte pro eadem ha-
benda est, quse Calynda dicitur. Steph. KaXuvoa,
7ro'Xti; Kapia?, wq KapuavSa, xb lOvixbv KaXuvSeu?.
'HpoSoTO? oySov).
234.
St. B. KeSplai, -koXk; Kapiai;- *Ex. 'Aa. Tb lOvt-
xbv KeSpeaTyji;, xai KeSpaioi; TptauXXaSwi;, xai Ks-
opsaTtxo?.
235.
St. B. KpaSr], 7uo'Xt? Kapia?* 'Ex. 'Asta? Treptvj-
yviffei. Tb lOvixbv KpaSiTvif;, m<; 2tSiT7i?.
236.
St. B. Aaeia, 7ro'Xt; Kapta?" 'Ex. 'Aa. 'O TUoXtTrn;
AaiTr)?, w; ITauaavia? cprjal TrsfXTTTw. Laia urbs
ignota.
237.
St. B. MeaaaSa, ttoXk; Kapwv 'Ex. 'Aa. Tb lOvt-
xbv MeaaaSeuq Tto tuttw twv Kaptxtov 7ro'Xeojv.
'238.
St. B.SuXo;, 7ro'Xt(; Kapta?* 'Ex. 'Aa. Tb eOvtxbv
EuXio; r) SuXeu; , Stoc to tStoju.a tou tottou" yatpouat
Yotp Toi? eii; eu?.
239.
St. B. Tvuaaoi;, TroXti; Kaptai;- 'Ex. Aa. Tb lOvt-
231.
Hipponesus, urbs Cariifi, Hec. Europa.
232.
Loryma, urbs Cariaj, Hec. Est etiam portus Rhodi,qui
Loryma dicitur.
233.
Cylandus, urbs Caria), Hec. Gentile, Cylandeus.
234.
Cedreae , urbs Caria) , Hec. Gentile, Cedreates, el Ce-
dra!HS tribus syilabis, et Cedreaticus.
235.
Crade , urbs Caria) , Hec. Gentile , Cradites , ut Si-
dites.
236.
Laea, urbs Cariae, Hec. Civis, Laites, ut Pausan. libro
quinto.
237.
Messaba, urbs Carura. Hec. Gentile, Messabeus, forma
Caricarum urbium.
238.
Xylus, urbs Caria?, Hec. Genlile, Xylius, vel Xyleus,
propter idioma loci. Gaudent enim finitis in eus.
239.
Tnyssos , urbs Cariae, Hec. Gentile, Tnysseus, regio-
nis typo.
xbv Tvuaaeu? , tw Tu^rto Tr)? /^topai;. Praeter has Me-
lia et Mygisus Cariae urbes ex Hecataei Genea-
logiis citantur. Cf. fr. 336 et 363.
240.
St. B. HivSia, 7roXt<; Auxia?" 'Ex. 'Aa. Tb eOvixbv
2ivSiot.
241.
St. B. SavOoi;, 7ro'Xt« Auxtai;* 'Ex. 'Aaia* 7rap' ^v
SavOoi; l^irjat 7T0Ta[xdi;. 'ExXr^Or) Se (XTrb SavOou AtYU-
TrTiou, \ KprjTbi;, otxtaTOu.
242.
St. B. HdtTapa, TrdXt? Auxia<;-'Ex. 'Aa. 'ExXr^Ori S^
(XTrb HaTdtpou tou 'A^rdXXwvo? xai Auxiai; t^<; Sav-
6ou.
243.
St. B. ^eXXd?, TrdXti; HaixcpuXiai; • *Ex. Aa. 'AXe-
^avSpo; 6 HoXutaTtop Iv tw Trepi Auxta? OeXXbv xal
'AvTt'i|)eXXov Auxia? eTvat Xeyet.
244.
St,B. KopuSaXXa, ^rdXt? 'PoSiojv^^Ex. 'Aa. Tb lOvt-
xbv KopuSaXXeti;.
245.
St. B. AtpvuTeia, TrdXi; HajxcpuXta;" 'Ex. 'Aa. To
lOvtxbv AtpvuTeteui;.
246.
St. B. TSupo?, TrdXig xai 7tOTa(ji.b? IlafjicpuXia? ,
'Ex.
247.
St. B. MeXavi7r7riov, Td^ro? na(Ji,cfiuXiai; • 'Ex. 'Aa.
Ttvei; Se Auxia? cpaat. Tb lOvtxbv MeXavt^iTreui;, xai
MeXavt7r7rtoi;. Codd. ^roTafjidi; pro Td^roi;.
240.
Sindia, urbs Lyciae, Hec. Gentile, Sindii.
241.
Xanthus,urbsLyciae, Hec; propequamXanthusfluvius
exit. Sic vero vocata fuit a Xantho iEgyptio , vel Cre-
tensi, qui eam condidit.
242.
Patara, urbs Lyciae, Hec. Vocata vero fuit aPataro, filio
Apollinis et LyciaeXantlii filiae.
243.
Pliellos , urbs Pamphylia;, Hec. Alexander polyliistor
in libro de Lycia , Piiellum et Antiphellum Lyciae esse
dicit.
244.
Corydalla, urbs Rhodioriun, Hec. Gentile, Corydallees.
245.
Lirnytia, urbs Pamphylia?, Hec. Gentile, Lirnytieus.
246.
Idyrus , urbs et fluvius Pamphyli«e.
247.
Melanippium,locusPampliyliffi, Hec. Aliqui vero Lyciae
aiunt. Gentilc , Melanippeus et Melanippius.
HECATtEI fragmenta.
17
248.
St. B. KdpSuXo?, 7rdXi(; Ila(JicpuXiai; , 'Ex. 'Ad.
Tb lOvixbv KopSuXio?.
249.
St. B. KupSiri, TudXK; na(X(f uXia? , 'Ex. Aff. '0
iroXtTTis KupSaTo?.
250.
St. B. 2iSvi , irdXi<; IlajjLcpuXia; , w? 'Ex. 'Aa.
KexXrjTai S^ airb SIiStic Tyji; OuyaTpb? (jlIv Taupou ,
yuvatxb? Bl Ki(xa)Xou, acj>' ou ■?) vvjcroc. 'O itoXiTT;; 2t-
Stity)?. Codd. MevTaupou. Pro Kt(ji.t6Xou codd.
MtoXou quae nusquam est.
251.
St. B. XapaSpoi;, Xt^jfJjv xa\ litivetov KiXixta?.
*Ex. 'Affia • « (jieTa Se XapaSpo? n:oTa[ji.di;. »
252.
St. B. NaYiSoq, TrdXt? (JteTa^u KtXtxia; xa\ Ila^JL-
cpuX(ot<;. 'Ex. 'A(7ia • « (jieTa Bk NayiSo? TudXti;, aTrb
« Tou NaYiSo? xuSepvT^TOu, xat vvjaoi; NaYiSouda. Na-
« YiSo? Sl IxXtiOvi 8t3t Tb NaYiv auTV XTiaai. » 'O
woXiTYii; NaytSeu;.
253.
St. B. 2dXoi, KiXixta? TrdX'.?, — 'Ex. A<t.
254.
M\. Herodian. Tuepl (jLovv]pou<; Xe'^eto? 1. I , p. 8,
de terminatione in a : "IdTto 8xi touto irap' 'Exa-
Ta(t{) laTi, xa\ ev t^ XP^l"^^' '^'^^ ^otvtxoiv, 6iq auTd?
cpirifft, oux eTt (JievTOt 'ATTtxoT? xat t^ auvriOeiot yvuy-
ffTOV. — Xva, ouTto Y^p TcpdTepov ^i <i>otvt'xr) IxaXeiTO.
255.
St. B. FaSaXa , TcdXt? 4>oiviX7i<; , ^v 'Ex. OviXu-
xw? ^riatv.
256.
St. B. 2i8t«)v , TrdXi? ^otvixr]; , 'Ex. 'Aa.
St. B. Ootvtxouaaat . . . . "Eaxt xai 7rdXt<; Oot-
vixtov Ttov Iv 2upiot ^otvtxouaaai , (o<; auTbg ('Ex.)
Iv 'AatV Cf. fr. 3i5.
258.
St. B. rtYYXu{j(.toTri , OoivCxrii; TrdXt? , uyq 'Ex.
259.
St. B. AiYa, Trji; A'ioXtSo<; axpdt. — "EaTi xat TrdXi<;
Ootvixtov , t'o<; 'Ex.
260.
St. B. Awpo<;, TrdXi; ^otvixri<;. 'Ex. 'Aaia- « (jtgTa
« Bk "^ iraXai Awpoi;, vuv oe Acopa xaXeTTat. »
261.
St. B. KdtvuTi?, irdXi? 2upitov {jLeYotXri , to; 'Ex.
'Aatot. Tb eOvtxbv KavuTiTri<;.
262.
St. B. KapSuTb<;, (>j<; BrjpuTbi;, TrdXt<; ^upojv
(jLeYaXr), 6i<; 'Ex. Iv TreptrjYriaet 'Aaiac. Tb lOvtxbv
KapSuTto<;, wi; Bripurto;.
263.
St. B. Ka(ji.aprivo\, vrjaot 'ApaSiojv • 'ExaTaTo<; Iv
TrepiriYviaet. Oi otxouvTei; 6(jlo((>)<; Tto TrptOTOTUTrto Ka-
(jtaprivot.
264.
St. B. TaSii;, TrdXti; 'Apa6ia<;, 'Ex. TreptriYviaet
AlYUTrTOU.
265.
St. B. HxtdtTroSe^; , eOvo<; AiOtoirtxbv , to; 'Ex. Iv
TrepiriYviaet Aiyutctou.
248.
Cordylus, iirbs Pamphylia;. Hec. Gentile, Cordylius.
249.
Cyrbe, urbs Pamphyliffi, Hec.Civis, Cyrbaeus.
250.
Side , urbs Pamphyliae , ut Hec Sic vocata a Sida filia
Tauri et uxore CiraoH , a quo insula. Civis, Sidetes.
251.
Charadrus, portus, et navaleCiliciai. Hec. : «Postvero,
Charadrus fluvius. »
252.
Nagidus , urbs iater Ciliciam et Pampiiyliam. Hec. :
«Post vero NagisdusurbsaNagidegubernatore, et insula
Nagidusa. Nagidus vero vocata fuit , quod eam Nagis
condiderat. » Civis, Nagideus.
253.
Soli, Ciliciai urbs.
254.
Scias hanc terminationem in d apud Hecatseum esse et
in usu Phoenicum , ut ipSe Hecataeus dicit ; nec tamen
nota est Atticis atque vulgari sermoni.
Chna, ita enim prius Phoenicia appellabatur.
255.
Gabala , urbs Phoenicise , quam Hec feminino eenere
effert.
KKACMENTA HISTOKICORUH.
256.
Sidon, urbs Phoeniciae.
257.
Phoenicussae, — Est etiam urbs Phoenicum in Syria
Phoenicussae, ut idem ( Hecataeus ) auctor est.
258.
Ginglymota, Phoeniciae urbs.
259.
JEgA , iEoHdis promontorium ; est etiam urbs Phoeni-
cum, utHec.
260.
Dorus, urbsPhoeniciae, auctore Hec. : « Deinde antiqua
Dorus , nunc Dora appellatur. »
261.
Canytis, Syrorum magna civitas, de qua Hec. Gentile,
Canytita.
262.
Cardytus , uti Berytus , magna Syrorum urbs , de qua
Hec. Gentile, Cardytius, uti Berytius.
263.
Camareni, Arabum insulae, de quibus Hec. Incolae eo-
dem raodo quo primitivum Camareni vocantur-
264.
Tabis, urbs Arabiae. Hec. in ^.gypti descriptione.
265.
Sciapodes , gens ^tliiopica , ut Hec. in ./Egypti de-
scriptione.
2
HECAT.^I FRAGMENTA.
266.
Eust. Iliad. F, 6, p. 372 : IIv»Y[Aaioi. — 'laxopei-
Tat Bl xai oTi xEpaxa TtapaxiOevTai , xat Iv ffj^T^jxaTt
xpioiJv , w? 'ExaTatdi; cpYjat , xpOTaXa <];ocpouci xat
ouTto T&q TruY[ji.aio[xa)(_ou? fB^dwuq afxuvovTat xaTa-
cppovouaa? aXXtoq tou [/.-iixou?. rewpYixoi Ss etatv ,
&q ^aaiv ^t 8^ xal d^tvr) Ij^pniaavTO eTtt tov aaTa-
yuv, YE^oiov (jilv xa\ ou utGavdv XeYeTat 51. Et
Schol. Iliad. ib.: IIuY^tatoi.— -"EaTt Se eGvo? yeM^-
Ytxbv avOptoTuwv (xixpoiv xaTOtxouvTwv ei<; Tot dvtoTaTo)
[X£'pr) T^; AiYUTTTtaxyi? y^? TrXriatov tou 'iixeavou,
6'Trcp TtoXe[xetv Tat? Yspavot? cpaai pXaiTTOuaat? auTwv
T^t aTrep[jiaTa xa\ Xi[jibv Ttoiouaai; Trj xwpa. — Oiqal
Si auTOu? 'ExaTaTo? eTt\ a)(^yi[ji.dTtov xptwv e^to'vTa;
dXe^aaOat auT^ti;, ih.(; 81 xaTafppovouaa? tou [jn^xDu?
7toXe[Ji.etv Ttpbi; auTOu?.
267.
St. B. 'TaaeTi;, v^ao? aixpa xat ^/.tyoiXri AiGtoTtcov
'Ex. TOptriYiiaet Aiyutctou. O^ vviattoTat 'YaaTTat w?
'OaaTTat.
268.
St. B. Mdp(j(.axe(; , eOvo<; AtGtoTttxbv • 'Ex. 'Aa.
269.
St. B. "ASoTt?, TtoXt? AtYUTtTta, w? *Ex.* •^v *Hpto-
Stavd? cpviai papuveaGai. '0 TtoXiTr,!; xaTot [jt^v to eiti-
y(_topiov 'A60TITYI?, w<; vuv KXauTtTr)? xal Nauxpaxi-
TY)?, xaT^ Se 'ExaTaTov 'A6oTteu<;, w; Mdxpti;,
Maxpteui;. Urbs ignota, nisi pro cadem habenda
cst, quam Plinius Aboccin dicit(VI, 29, 35),
Ptolemseus Abuncin (IV, 7), sitam ad occiden-
talem Nili ripam in ^thioj)ia. Abotis comme-
moratur etiam in Kpa^jtSouTti; fr. 275.
270.
St. B. MuXwv , TtdXt? AtYUTtTou , 'Ex.
271.
St. B. 'OvetaSdTT); , TtdXi<; AtYUTtTOu, 'Ex. ite-
ptr)Yviffet At6uri<;.
272.
St. B. 2rivo<; , TtdXt? AiYUTtTOu • "^Ex. ev Trj auT^?
TtepirjYr^aet. 'O 7toXiTri<; 2rivtxd<;.
273.
St. B. Kpwi; , TtdXii; AiYUTtTou • 'Ex. TtepiriYiliei
'Aata?. '0 TtoXtV/i? KpwtTr)? • xai vo[ji.b(; KponTr]?.
274.
St. B. 2ui(; , TtdXti; AiYUTtTOu , o)? 'Ex. ev tt) au-
T^S TteptriYr^aef xal vo^jloi; DuiTrii;.
375.
St. B. Kpa(ji,6ouTi?, TtdXti; AtYuitTou • 'Ex. ite-
ptriYTiffct AiSurii;. 'O TtoXiTri<; Kpa[jL6ouTtTr)<; ox; Nau-
xpaTiTr)<;. 'HpwStavb; Sta tou Ypa'f£i, Kpd[Jt6oTi?
TtpOTtapo^uTdvox; , w? 'ASoTti;. Cf. 269.
276.
Herodot. II, i43 : ItpOTepov Se 'ExaTaito tw
XoYOTfotw ev ©T^Sriat Y£vcriXoYriaavTi cwutov xa\ dva-
Sr^aavTi tc t^v itaTpiriv e<; IxxaiSexaTOv Gcbv cTtoiriaav
ot tpeci; Tou Aib?, oidv ti xai e(jLot ou YsveriXoYv^aavTi
e(ji.ewuTdv laaYaYOVTei; 1? to [liyapo^v eao) sov it.iya.y
e^ripiO(j(.eov SetxvuvTC? /.okoccolx; ^uXtvou? ToaouTOui;
oaoui; Ttep eiitov • dp^tpcix; Yap l^xaaxoi; auTdQt taTaTai
eTtt Trji; Iojutou 2idri<; etxdva Iwutou , dpiG(jLe'ovTC(; o^v
xai SetxvuvTCi; 0! tpeci; e(jL0i dxeSetxvuaav itaTSa 7ta-
rpbi; SoiUTwv ^xaaTOv edvTa, ex tou aY/taTa dTtoGa-
vovTOi; Tri? etxdvo?, Ste^idvTCi; Sta itaacwv, ew? ou
aTteSet^av aTtdaai; etxdva<;. 'ExaTatto Se YeveriXoYri-
266.
Pyginaei. — Narrantur etiam cornua sibi apponere, et
habitu arietum , ut Hecatajus dicit, crepitacula pulsant
atque ita inimicas grues ipsorura staturam teraere despi-
cientes propelUmt. Agriculturaiperitisunt, utaiunt. Quod
vero securi utantur in aristam, ridiculum quidem neque
verisimile , narratur tamen.
Pygmaei. — Est vero populus agriculturae deditus lio-
minum parvorum, qui incolunt extremas partes terra?
^gyptiacai ad Oceanum , et quem bellum facere dicunt
contra grues eorum semina perdentes famemque terra)
afferentes. Dicit vero eos Hecataeus arietum habitu exeun-
tes grues propellere , bas vero staturara iliorum despi-
cientes bellum contra eos gerere.
267.
Hysais, insula parva et magna .(Ethiopum. Hec. in
^gypti descriptione. Insulares, Hysaitse, ut Osaitae.
268.
Marmaces , gens .^lhiopica.
. 269.
Abotis , urbs jEgypli apud Hecata;um, quam Herodia-
nus inquit accentu in penuUima notari. Ex vernacula re-
gionis consuetudine liinc formatur civis nomen Abotita ,
ut nunc Clautita et Nancratita : sed ex Hecataii senteutia
liabcret Aboliensis , uti Macris JVIacriensis.
270
Mylon, oppidum .(Egyti , cujus meminit Hec.
271.
Oniabates, urbs ^Egypti, de qua Hec. in Libyae descri-
ptione.
272.
Senus, urbs jEgypti, Hec. in ejus periegesi. Civis, Se-
nicus.
273.
Cros , oppidum jEgypti , auctore Hec. Civis et provin-
cise nomen Croita.
274.
Syis, urbs JEgypti, ut Hec. in ejus descriptione. Etpro-
vincia Syiles.
275.
Crambutis, urbs TEgypti, de qua Hec. in Libya> perie-
gesi. Civis, Crambutita, uti Naucratita. Herodianus hanc
vocem per scribit Crambotis , et accentu in antepenul-
tima notat , uti Abotis.
Atque antea Hecataeo historiae scriptori , apud Thebas
originem gentis recensenti, ac propagationem familiae suae
referenti ad sextumdecimum deum, sacerdotes Jovis lale
quiddam fecerant, quale quid et mihi non recensenti fa-
miliam meam. Introducto in templum intus grande, enu-
merabant monstrando tot e ligno colossos quot dixi Ib.
HECATtEI fragmenta.
19
cavTi IwuTov xat avaSiiffavTi £<; IxxaiSsxaTOv Oeov ,
« dvT£Y£V£7iXdYYiaav £7ri T?i apiOfXTQC-et, ou Sexd^Aevoi
« Tuap' auTOu aTcb 0£ou Y^v^aOat avOpwTTOV dvT£Y£-
« veYi^iOYriffav S4u)8e, cpafxevoi exaaTOv twv xoXoaawv
« Ilipoiatv Ix IIipwixio? ff^ovivixi , e? 8 tou? uevTe
« xat TsaaepaxovTa xat Tpirixoaiou? dTreSe^av xoXoa-
« aou;, IIipiopLtv Ix Iltpojfji.toi; YsvdixEvov xai out£ I?
« Oeov out£ I? 7]poja dv£Syiaav auTOu?. » ntpo)[/.t(; §£ laT t
xaT *EXXdSa y\S>GGix)/ xakoQ xdYaOd?. Narravit haec
haud dubie Hecataeusin descriptione Thebarum,
se genus suum derivavisse a diis per qualuorde-
cim avos, sacerdotes negavisse,hominem gigni
a deo suosque ipsorum avos laudavisse, quos
trecentos etquadraginta quinquenumeraverint.
277.
St. B. NeiXoq, TrdXi? AiYuirTOu* 'Ex. TceptriY^l^rei
auTYJi;. Ka\ lepbv NetXou TroTajxou.
278.
ISiluin fluvium ex Oceano derivatum esse ab
Hecatajo , efliciendum videtur e comparatis locis
Diodori, Herodoti et scholiasta? Argonautico-
rum. Ait enim Diodorns I, 3^ : "OXw? uTiep Trii;
dvaSdaeo)? tou N£tXou xai twv TrriYwv , £Tt Se Tvi? £??
OdXaaaav exSoXrji; xal twv dXXo)v o)v e^ei Stacpoptov
Tcapa Tou? dXXou? TTOTafxou? [jteYiaTO? wv twv xaxa
T-Jjv otxou[ji.£vriv, Ttve? [Jtev twv auYYpa^^wv aTrXwi; oux
lTdX[ji.riaav ouSiv etTTciv , xaiTrsp eto^OdTe; [jtrjxuvetv
evtOTe TOpi ^etjjtdppou tou TU)(^dvT0(;, Ttvei; S' iTrtSa-
Xd[ji.evot XsYetv Ttepi twv lTrt^riTOU[ji.£'vwv ttoXu Tyji;
dXriOeiai; SnqixapTOV. Ot [Jiev Y^p T^^pi "^ov 'EXXdvtxov
xai KdS[«.ov, £Tt S' 'ExaTaiov xai TrdvTei; oi ToiouTOt
TraXatoi TcavTdiraatv ovTe? et? t3i<; [jtuOwSet? d7rocpda£ti;
dTTExXtvav. Quibus postea additur : oi (jlsv xaT*
AtYUTTTOv tepeii; dTrb tou Trepip^lovTOt; tV oixou[j.evy,v
ilxeavou cpaatv auTbv (Tbv NeiXov) tJiv auaTaatv
Xa[ji.6dv£tv , uYie? ouSlv Xeyovte;. — Herodot. II ,
20 , 2 1 : 'EXXt^vojv [jlev Ttve? liti'avi[xot pouXd[Jt£voi
Y^veaOat aocpiriv , eXe^av Trepl tou uSaTO? toutou
Tptcpaaiaq 6Sou? • twv toc? [Jtev Suo twv 'oZm-^ ouS' d^tw
[/.vriaO-^vai, ei ari foov arifjtrjvat pouXdiJi.evo!; ijlouvov
Ttov -Ji iTepri [jtev XsYet tou(; iTriaia? dv£[jtoui; eivai
aiTioui; TrXriOuetv tov TroTa^Jibv, xtoXuovTa^; I? OdXaaaav
lxp££tv Tov NetXov (21) 'H S' iTepri dveTri-
aTri[ji.ov£aT£pri [jt£v laTi Trii; XeX£Y[Jt.£vrii; , XdYt») S^
£iTr£tv Oau[Jiaato)T£pri • « rj X^Y^t (X£v dirb tou 'Qx£avou
« ^eovTa auTbv TauTa [ji.ri"/av3Ea0ai' xbv S' 'iix£avbv
« Y^v Trepi Traaav ^eetv. « (2 3) '0 Se TOpi
Toii 'i2x£avou Xl^a^;, li; dcpave; tov (xuOov dv£V£ixa?,
oux £/_£t iks,y/oy ou Y«P "^i^* eY^^T^ °^^* 7roTa[jt.bv
'iixeavbv ovTa. — Schol. A|)oll. Rhod. IV, 269 :
'ExaTaioi; Si 6 MtXriaiO!; Ix tou OaaiSof; SieXOetv eii;
Tov 'iixeavbv , eiTa IxeiOev eti; Tbv NetXov.
279.
Arrian. de Exped. Alexandri V, 6 : « Aiyvj-
Trrdv » T£ 'HpdSoTd? Te xat 'ExaTaioi; ot XoYOTrotoi
(^ et St^ tou dXXou 7] 'ExaTatou laTt Tot d[ji.c&i Tri y^i
AtYUTrTia 7rot'!Q[ji.aTa) « Swpdv Te tou TroTa[j(.ou » d(jLcpd-
Tepot t5)aauT0j<; dvo(ji.d!^ouai. Locus Herodoti est II, 5.
280.
St. B. 'A0dppa6i<;, 7tdXt<; AtYUTrTOu, ox; xai
'Hpo)Stavb(; Iv Tpixt»). 'A0ap^a6iTri<; vo[j(.b<; Iv AtYUTTTO)
xat 'AOdppaot(; irdXti;. 'ExaTato^; S' Iv SeuTepto 7r£pir,-
Yviaetoi; 01' evb? p xat tou (ji. • 'A0apa[ji.6iTr,? voijtb? xai
'A0apd[xSr] 7ro'Xt<;.
namque quisque summus saceidos ponit suara imaginem
dum vivit; numerantes itaque et monstrantes sacerdotes,
ostendebant mihi unumquemque lilium patris ipsum esse
e\ imagine ejus , qui proxime esset mortuus, eundo per
imagines eorum, donec omnes illas exposuerant. Hecatajo
igitur originem suam recensenti , et ad sextumdecimum
deum alliganti, « occurrebant simili ralione per numera-
o lionem, non admlttentes id, quod ab illo dicebatur, ho-
<( minem generari e deo. Occuriebant autem repetenda
progenie hunc in modum , dicentes unumquemque colos-
« sorum fuisse Piromin ex Piromi genitum , donec tre-
« centos quatkaginta quinque colossos commemorassent,
« Piromin ex Piromi progenitum : eosque referentes nec
« ad deum nec ad lieroa. » Est autem Piromis Grseca lin-
gua expositum honestus et bonus.
277.
Nilus , urbs iEgypti , de qua Hec. iu Periegesi. Et tem-
plum Nili fluvii.
278.
Diodor. : De Nili augmento et fontibus , ejusque in
mare tandem excursu et aliis quae prae ceteris amnibus pe-
culiariter sibi vindicat, ipse toto orbe ma\in)us, quidara
scriptores nihil omnino dicere ausi fuere ; de quovis ta-
men torrente declamitare interim soliti. Quidam vero
quffistionis explicationem aggressi , multum a veritate
aberrarunt. Nam Hellanicus et Cadmus, Hecatffius quoque
et id geuus prisci omnes, ad fabulosas assertiones decli-
narunt. Ideo cum ad opiniones et conjecturas probabiles
res devolvatur, sacerdotes jjigyptii ex Oceano terram cii
cumfluentehuncnasciaffirmant, nihil sani memorantes.
Herodot. : De qua tamen aqua quidam Graecorum ,
quum insignes vellent haberi sapientia , trifariam dissc-
ruerunt ; quarum opinionura duas ne mentione quidem
dignas existimo, nisi eatenus, ut illas tantum velim signi-
ficare. Earum una ait , ventos etesias esse in causa cur
fluvius crescat, proliibentes Nilum effluere in mare
Altera est insiplentior quidem , quam ha>c qua; dicta
est; uttamen dicatur, quod res est, admirabilior, « qua;
ait illum, quod ab Oceano fluat, istud efficere : Oceanum
vero circumfluere omnem terram. »— At is qui de Oceano
loquutus fuit, ad occultum rcfercns fabulam, caret evi-
ctione. Nequeenim ego uflum novi fluvium,qui slt Oceanus.
Schol. Apollon. : Hecata;us vero Milesius (Argonautos
dicit) e Phaside venisse in Oceanum, inde vero in Nilum.
279.
^gyptumHerodotuset Hecataius historiarum scriptores
(nisi alterius cujuspiam sunt illa de regione ^Egypti
scripta) fluminis donum eodem modo uterque appeliant.
280.
Atharrhabis, urbs ^gypti, uti eliam testatur Herodia-
nus in libro terlio. Atiiarrhabiles pra3fcctura , ct urbs
Atharrhabis in ^gypto sunt. Hecataius vcro in secundo
Periegeseos cum simplici r et cum m scripsit : praefe-
ctura Alharambites et urbs Atliarambe.
20
HECATiEI FRAGMENTA.
281.
St. B. Oaxouffca , xio[jl7] (X£Ta^u Aiyutttou xa\ ty)?
^l^lpuOpai; OaXadffy)?. 2Tpa6wv i^'. 'ExaTaioi; Ss ^>a-
xouacrai xai <l>axou(J(7ai(; cpvial xal Oaxouffdai v^dot
xai <^(xxaiot. To lOvtxbv <I>axou<7(7to<;.
282.
St. B. MaYStoXtc, -KokK AtYUTTTOU- 'Ex. TOptV)-
yr\(ss.i, xb lOvixbv MaYSco)^iTY)<; oi^ Tbv AIyutttiov
TUTTOV Kavw6tTvi<;, AtoXxiTT,?, n£VTa(7/otviTri<;.
283.
St. B. Air)6pi<;, 7roXt<; <I>oivixwv, w<; ''HpwStavo'^;-
Tb eOvtxbv AtYi6ptTyi<; w<; 2u6apiTiri(;. 'Ex. 7r£ptY)YTl<7£t
AtYUTTOU.
284.
St. B. Xefxatc. . • • "E^^ti xat X£[Ji.St4 vy)(70<;, Sia
TOU 6 , £V B0UT0t<; , W<; 'Ex. eV 7t£ptYlYYl(7£t AtYUTTTOU-
« ev BouTOti; irepi Tb ipbv ty)<; Ay)tou<; £(7Tt v^ao<;
« X£(x6i; ouvojxa, Ip-J) tou 'AttcjXXwvoi;- effTt Se yi vy](70<;
« [jLeTap(7iY) xal TTcptTrXei [eitt tou uSaTOi;] xat xtveeTat
« eTTi Tou uSaTO?. » 'O vr,(7twTY)<; X6[xjxiTr,<; xat Xe'[i.-
(jitoi;. Codd. i£p()v, sed tpv^. Prius eTri tou uoaTO<;
abest in codd. iionnuUis. Ad haec verba mani-
festo respexit Hcrodotus II, i56.
285.
St. B. BoXStTivY) , TOXts AtYUTTTOu* 'Ex. 6 iroXi-
TY)? BoX6tTiVY)Tr,<;. Tb eOvixbv BoX6iTtvo<;. "EvOev xai
BoXfiiTtvov (7To'[jLa. Codd. ap[jLa.
286.
St. B. *E<p£(70<;. — "E^JTt xai "Ecpe^^o; vyJcjo? ev tw
NeiXw xai Xtoi; xai A£(76o<;, xai Ku7rpo<;, xa\ ^iiJ.oq ,
xai (xXXat, 6i<; Ex.
287.
JEl. Herodian. Trepl [jtov. Xe^ew^; 1. II, p. 36:
<I>cxpo<;. Tb cpcxpoi; £vS£)^£Tat Iv Stacpcjpw (7Y)[ji.aivo-
[JI.EVW Tot Tpta •^iwr\ • ecxi y^P ap^^^vtxcjv • outw
Y^p Iri MeveXaou IxaXeiTO 7rpwp£u<; • (xXXa Y«p fo
OY)Xuxbv l7ri T^? VY)(70u (XTc' auTOU T^ ovo[xa Xa6ou<7Yi(;,
&<; cpY)aiv 'ExaTaio<; , xai ouSeTepov bmTt (7Vj[/.avTixov
Tou t[jt.aTiou ^ xat tou (xpo'Tpou,
288.
St. B. 'EXe'v£toi;, totzoc; 7r£p\ tw KavtoSw^ 'Ex.
7r£ptY)Yvi(7£t AtSuxwv. Tb lOvixbv 'EXsveteui;.
289.
Athen. III, 8o, p. iiA, C : Aiyutttioi Se Tbv
uTTO^i^ovTa (xpTOv xuXX(X(7Tiv xaXou(Jiv. MvY)(Ji.oveuou(Jiv
auTou xat 'ExaTaio^; xa\ 'Hp(3SoTO<;. Herod. II, 77.
290.
Athen. X, p. /4^7, C : 'ExaTaio<; Se Iv SeuTepw
7reptY)Y>l(7£lO? eiTTtjbv 7t£p\ AlYU7tTlO)V 6i<; (xpTocpaYOt
£ia\v,l7rtcp£p£f «tJk; xptOoti; £?; Tb 7rw(xa xaTaXlouaiv. »
Et Athen, X, p. 418, E : AtYUTTTioui; S' 'ExaTatoi;
(xpTOCp(XYOu<; cpY)aiv £ivat, xuXX7)aTta? lc0tovTa<;, Ta;
Bs xptOa? £i<;7roTbv xaTaX£OVTa<;. Herodotus 1. c.ita
pergit : Otvto S' Ix xptOlojv 7r£7rotY)[jL£Vw Sia^^pEwvTai •
ou Y«p ff^i £'<Jtv £v T^ X^^VtI ot(;.7r£Xot.
' 291 (?).
Plutarch. De Iside et Osiride p. 353, B : Oi Se
PaaiXei^; xat [izzp-f\xov e^rtvov ex twv iepwv Ypa[^I-«-a-
Twv , t5)<; 'ExaTaio<; iaTo'pYix£v , lepeii; ovTei;. Prol)a-
bile est , haec desuinta esse ex jEgyptiacis He-
cataei Abderitae, cpieni postea in eodem libro
citat Plutarchus, p. 35/|, D.
281.
Phacussa, viciisinter jEgyptum ct mare Rubrum. Strabo
septimo decimo. Hecataeus vero Pliacussae, et Phacussis
inquit et Phacussaj insula;, et Phacaji. Gentile , Phacus-
sius.
282.
Magdohis, urbs jEgypti, auctore Hec. in Periegesi. Gen-
tile, Magdolita, propter ^gyptiam forraam, uti Canohita,
Diolcita, Pentaschcenita.
283.
Liebris,urbs Phoenicum, cujus Herodianus meminit.
Gentile, Liebrita, uti Sybarita, quo utitur Hec. in JEgypti
periegesi.
284.
Chemrais... Est etiam Chembis insula per b in Butis,
ut Hec. in Periegesi ^Egypti : « In Butis circa templum
Latonae est insula Chembis nomine, ApoUini sacra; est
autem insula mobilis, et circuranatat , et movetur supra
aquam. » Insularis , Chemmites et Chemmius.
285.
Bolbitine, oppidum jEgypti, cujus raeminit Hec. Oppi-
danus, Bolbitineles. Gentile, Bolbitinus. Inde etiam Bol-
bitinum ostium.
286.
Ephesus.... Est Ephesus quoque insula iu Nilo , et
Chius, et Lesbus , et Cyprus , et Samus , et aliae insula? ,
tcste Hecataeo.
287.
Pharus diversas significaliones habet tribus generibus.
Est enim masculinum. Ita Menelai audiebat proreta. Sed
feminino genere est insula, qua) ab illo nomen accepit, ut
dicit Ilccataius, et neutro genere significat pallium vcl
etiam aratrum.
288.
i Helenius, locus circa Canobum, de quo Hec. in Libyae
descriptione. Gentile, Heleniensis.
289.
^gyptii subacidum panem cjllastin vocant;.... ejus
memiuere et Hecataeus et Herodotus.
290.
Hecataeus vero , secundo libro Descriptionis terrarum ,
postquam de iEgyptiis dixit, pane eosvesci, subjicit,
« Hordeum in potionis usum mola frangunt. » — ^Egyptios
vero Hecataeus ait panivoros esse ; qui cyllestibus (id no-
men panis subacidi est) vescantur, et hordeum in potionis
etiara usura mola frangant.
291.
Reges quoque ex sacrarura praescripto litterarum certa
mensura vinum Wbebant, ut scribitHecataeus,quia et ipsi
essent sacerdotes.
HECAT^I FRAGMENTA.
21
292.
Porphyr. apud Euseb. Praepar. evangel. X, 3,
p. i66, B : 'HpoSoTO? ev Trj Ssuxspa ■KoXkcn. 'Exa-
xaiou TOu MiXy]atou xaToc Xs^iv [xsTTqveYxev Ix t^? to-
pi7)Y>iff£W? PP^^X^* TrapairoiiqCTai; , toc tou ^oivtxog
opveou xa\ Trept tou 'n:oTa[ji.tou iTTTrou xai ttj; Ov^pa;
Twv xpoxoSeiXwv. Locus de Phoenice ave est
Herodot. II, 73: "EcTt Se xai aXXo; opvt? tpo;,
Tw ouvo(ji.a cpoivt^. 'EytJj [ji.£V [/.tv oux elSov, et [x'?) oco^^
Ypacpy xat yap S^ xai cnravio? eTricpoiTa dcpi, St'
eTEcov, 6iq "HXtouTCoXTTai XeYOuat, TOVTaxoatcov cpot-
tSv 8k Toxz cpaat, Itoocv oi aTroGavT) 6 7raT-jqp. "EffTt Se ,
el t5) Ypatf^ 7rapc)[jt.oio<;, Tocro^crSe xa\ ToicjaSe* Tot [iky
auTOu ';(puffo'xo[ji.a twv TTTepwv , t^ Se epuOpa' e? toc
(ji.otXtCTTa ateTcJ) TreptTiY^iQfJiv 6(jL0ic)TaT0(; xat to [xsYaOo?.
TouTov S^ XeYOuai [jiYi)(avaa0at TdcSe, £[jioi [xev ou
TTtaTot XsYOVTei; • « e^ 'ApaSiYiq 6p[ji.£oo[Jtevov I? to tpbv
« Toii 'HXiou xo(ji.i^eiv Tov TiaTepa, ev a[ji.upvyi l^jnrXaa-
n aovTa, xai OocTCTetv ev tou 'HXiou tw Ipo). Ko(jt.i^etv
« Sl ouTO)" TcpwTov T^? a[ji.upvrii; c'obv TrXaaastv oaov ts
« SuvaTO? laTi cpepetv , [ji.£Ta Se TrsipScaOat auTO cpo-
« peovTa* eTreJtv 8k cxTroTretpYiO?] , outco Sr) xotXrjvavTa
« "to Mov Tov iraTepa 1? auTO IvTtOevat • a[jLupvy] Se
« oXXr) l[ji.TrXocaaetv touto, xaOcjTt tou coou lYxotXr^va?
« IveOrixe Tbv TraTe^pa^ laxet[jt£vou oe tou TraTpbi;
« Y^^^^^f^Oat TtJJUTb Papoi; • l[/.7rXocaavTa Bk xo[ji.i^etv [Jttv
« £7r' AiyuTZTOxj l<; tou "HXiou to ip()v. » TauTa (jtev
TouTOv Tov opvtv Xi^owi 7rot££tv. Ex his avis ipsius
descriptionem haud dubie ipse confecit Hero-
dotus ad picturam avis in tabula, alteram vero
ejus partem, quam se audivisse refert, transtu-
lit ex Hecatseo, qui fidem ei habebat, quam
Herodotus abrogat. Eadem enimratione, ut hic
per XeYouai, narrationem de Chemmi insula,
quam eidem debebat Hecataeo , introduxit per
XeY^Tat uTc' AtYUTrTioiv. Quanquam non dubitan-
dum est, quin ipse etiam haec audiverit He-
rodotus, in describendo autem itinere suo
commodum ei visum est uti scriptis Hecatjei
narrationibus.
293.
Locus de hippopotamo est Herodot. II, 7 1 : 01
81 i-KTZOi 01 7roTdc[xtot vo[jLa) \j.h Toi na7rpri|<,iTr) tpot
etat, TOiat §£ cxXXoiat AtYUTrTiotat oux ipoi. <I>uatv Ss
7rap£'^0VTat iBirfi Toti^vSe- « TeTpdc^rouv laTi, 8i/rikoify
« 67rXat pooq, at[xbv , Xocptriv ^jmv iTCTrou, j^auXtcjSov-
« Ta? cpatvov, ouprjv iWou xat cpcavriv, (Jte^YaOo? ^aov
« Te pou? 6 (jie^YKJTOi; • Tb Ss'p[ji.a S' auTOu outo) Br^ Tt
« 7ra^u laTt, waT£ auou Y£vo(Jtlvou , ^ucTot ^roteeaOat
« cxxo'vTta l| auTOu. »
294.
Locus de venatione crocodilorum est Hero-
dot. II , 70 : A^pat Se a^etov 7roXXai xareaTeaai
xai TravTOiat • r) S' cov efjtotYS Soxe£i d^ttOTocTr) tX7rY,Y>i-
ato? elvat TauT7]v Ypa<pw • « iTreav vtorov ubi; SeXeotari
« Tcepi dcYxiaTpov, (jteTtet 1? (jteaov Tbv TroTa(jLC)v • auToq
« Se l7r\ TOu^eiXeo? tou 7roTa[jLOu e^tov SeXcpaxa ^ttir\v,
« TauTrjv TUTTTef l7raxouaa<; Se t^? cpoiv^c 6 xpoxo'Set-
« Xo? leTat xaroc Trjv cptovT^v IvTuycov Sc to) vcotw
« xaTa7rt'vet, 01 Se^Xxouat. 'E^re^v Se e^eXxuaOr) lc Yrjv,
« TrpwTOv (ZTravTtov 6 OripeuT'^*; TrY]Xo) xa^' Ciw eTrXaae
« auTou TOu? 6:p0aX[jLou(;^ touto Se Tcoiv^aaq xotpTa
« euTreTeioi; Ta Xot7ra j^eipouTat • \i.r\ ■Koir^aixc; Se touto,
« auv 7ro'vto. » Cum narrationes Hecataei in bre-
vius contraxisse dicatur Herodotus, probabile
est, plures ab illo venationis mcdos esse descri-
ptos, huncvero elegisse eum, queni nobilissimum
judicaverit. Fortasse in iis etiam, quse hoc prae-
cedunt, capitibus (68, 69), descriptiones cro-
codili repetitae sunt ex Hecataeo, quia breves illae
enuntiationes , quibus ejus natura depingitur ,
292.
Herodotus in secundo, ex Descriptione terrae Hecataei
Milesii, qnamplurima verbis totidem exscripsit pauca
quffidam leviter ipse immutans , cujusmodi sunt quse de
Phoenice ave, deque fluviatili equo , et crocodilorum ve-
natione commemorat.
Herodot. : Est et alia volucrls sacra, nomine plioenix ,
quam equidem non vidi nisi in pictura; etenim perrara
ad eos commeat, quingentis, ut aiunt Heliopolitani, annis,
et tunc demum quum pater ei decessit. Is si picturae as-
similis est , talis tantusque est : penna3 coloris partim au-
rei, partim rubei, maxima ex parte cum babitu tum ma-
gnitudine simillimus aquilae. Eum aiunt, quod mihi non
fitverisimile,hoc excogitare; «exArabia pioficiscentem in
templum Sohs gestare patrem, quem myrrha obvolvat, et
in Solis templo humare; sic autem gestare : primum myr-
rhae ovum fingere quantum ipse ferre possit : deinde fe-
rendo illud experiri : hoc satis expertum, ita demum ovum
excavare , atque in illud parentem ponere : et qua parte
ovi exinaniti patrem intulit, eara partem alia myrrha far-
cire : et quum tantundem ponderis imposilo parente effe-
ctum sit, obstructo rursus foramine, bajulare ilhid versus
^gyptum intempIumSoIis.» Haec facere hanc avemcom-
memorant.
293.
Fluviatiles vero equi in plaga Papremitana sacri sunt,
in cetera iEgypto non sacri ; talem speciem naturamque
habentes: « quadrupes est, bifidis pedibus, ungulisbo-
« vinis; simo naso , equina juba, exsertos dentes osten-
« tans, equina cauda et voce, magnitudine maximi tauri,
« tam crasso corio, ut ex eo arefacto fiant jacula rasa. »
294.
Hos (crocodilos) capiendi quum sint multa etomnimoda
genera, hoc, quocJ maxime mihi dignum relatu videtur ,
scribo. « Ubi tergum suillum ad illecebras hamo circum-
« dederit, demittit in medium flumen , ipse in labro flu-
« minis porcellum , quem vivum tenet , verberat; cujus
« vocem crocodilus audiens, versus illam tendit, nactus-
« que tergum devorat; illi vero trahunt. Et posteaquam
« in terram attractus est, anfce omnia ejus oculos venator
22
HECAT^I FRAGMENTA.
pariter atque in phoenice (fr. 292) epitomatorem
arguere possunt.
295.
Probabile est, ibi etiam , ubi de iis disserit
Herodotus, quae de rebus geographicis statuant
lones, intelligi Hecataeum, hominem lonem ,
quem nunc popularium auctoritate suas regi pas-
sum esse opiniones , nunc sua auctoritate popu-
larium animos gubernavisse vix quisquam ne-
gabit. Ex his locis est Herodot. II, i5 : Ei wv
!ioi»Xo[ji.£Oa Yvco[/.yi(n x^at Tiovcov /pSaOai Tuepl A.ly\j-
inou, 0? cpafft TO AeXxa [xouvov elvai AtYuirrov. . . .
ik Bl aXXa XsyovTOJV x^? AiYuirrou toc (ji.£v AiSuiqc;,
xi 81 ApaSia? eivat • a7roSsixvuot[JL£v av toutw tw
koyoi yp£trt[i.£voi AiYU7rTioi<7i 0'jx eouffav TrpoTepov
j^ojpriv. Terram Delta enim multo recentius,
quam reliquas iEgypti partes apparuisse putat.
Quod bene concinit cum opinione Hecataei
ipsius, fluminis donum essciEgyptum (fr. 279),
neque ullus eorum , qui cx ./Egypti descriptione
citantur, locorum extra Delta positus est exce-
ptis iis, qui directo esse alius regionis dicuntur
et propter solam vicinitatem commemoran-
tur , ut Tabis Arabiae , Sciapodes et Hysseis
/Ethiopiae, Liebris Phoenicige. Et loci nonnulli,
quos Stcphanus ^gypto assignat, citantur tamen
e descriptionibus Asiae vel Africae , id quod
optimo jure inde repetimus, quod hi extra ejus
regionis fines siti, itaque aut Arabiae aut Libyae
ab Hecataeo ascripti erant , ut Oneabates , Cram-
butis et Heleneus Libyse, Cros vero Asia3.
296.
Quae cum ita sint, ex aliis Herodoti verbis
cffici potest, Hecataeum ex lonum opinione ter-
rniniiTn Asice et Libyce statuisse Niluni fluvium.
Cum enim dixisset, sibi omnem, quae ^gyptiis
incolatur, terram appellari iEgyptimi, ila pergit
Herodotus II, 16: Ei o)V •^[XEt? opOwi; Trspi auTewv
YtVO)ff)CO[JL£V, 'IwV£i; OUX £U CppOV£OU(7t TTept AlYUTTTOU,
£t 0£ opOvi laTt '}] T(ov Tcovojv fiM^-i] , "EXAvjvai; te
xai auTOu? loiva? a7roS£ixvu[xt oux £7rt(jTa[X£V0U(; Xo-
Yi!^£<jOaf ot cpact « Tpia [xdpta £ivat y^v Tiacrav, Eu-
« pcoTnrjv T£ xat 'A(Ti7]v xat AiSurjv. » T^TapTov Yocp
(jcpea? oet Trpo(jXoYiC£<^Oat Aiyutctou to AEXxa, £i
(XTiTe Y£' IffTt Ty)!; 'Aafvii; [xtits tt)? AtSuT)!;. Ou Y^p S"^i
6 NeiXo? Y^ ^'J'^' xaTot toutov tov Xo'yov « 5 t"J)v 'A(Ttr)v
oupi^wv TTii; AiSurji;- » tou AsXTa Ss toutou xaT^t to
(3^u 7reptp^r,YvuTat 8 NetXo<;" oj(jt£ £V tw [jieTa^u "S.airfi
T£ Xa\ Al6uY)(; YEVOlt' (XV.
297.
Si in his onmibus Hecataeo adversari videmus
Herodotum, probabile est etiam in alia re, quam
in eodem loco leviter attingit, illum respici.
Narraverat enim (II, 2), iEgyptios putare sese
esse omnium hominum vetustissimos praeter
Phryges, id quod sacerdotes Vulcani Memphide
sibi tradiderint. Per se probabile est, Hecataeo
pariter atque Hcrodoto hoc narratum esse a
sacerdotibus : narrabatur haud dubie cuivis ad-
venae, qui talia qviaerebat. Jam si in altero libri
Hecataei loco dictum erat, ^Egyptios sese habere
pro gentc antiquissima, altcro loco, solum Delta
esse veram iEgyptum, tum demum recte intel.»
ligere nobis videmur verba Herodoti, a quibus
ea, quae fr. 295 ascripsi, excipiuntur : Ei toivuv
(TCpt y/jpV) Y^ [Jl.'»]8e[Jl.l-/) UTr7)pjf_£, Tl 7r£pt£tpY(X^0VT0 So-
X£ovT£i; 7rp(OTot (xvOpomwv Y£Y°'^^^*'j Alioqui non
video, contra quem hoc dictum sit : sacerdotes
enim ^Egyptii ^gyptum minime in Delta coer-
cebant. Ne dicas, ineptiam nos obtrudere He-
cataeo : qui suo jure Herodoto respondere poterat,
^gyptios antequam terram Delta occupaverint,
non minus habitavisse in Arabia et Libya, quam
suo ipsius tempore. Restat aliud argumentum.
Pergit Herodotus: OuSi £8£t crcpiat; ic, St!X7r£tpav twv
TraiStov levai, Ttva YXtoCT(jav 7rp(0Tr)v (X7rV)(Jou(Jt. Qui-
bus respicit fabulam a sacerdotibus traditam de
pueris, qui a Psammeticho infantes pastori tra-
debantur; qui eos per duos annos in domicilio
solitario educaret, caprarum lacte nutriret, sed
nuilam usquamvocem coram iis emitteret, tem-
pore autem exacto lingua Plirygia panem peti-
verunt, ex quo agnoscebatur, Phryges esse ^gy-
ptiis antiquiores, II, 2. Haec Hcrodotus a sacer-
dotibus sese audivisse refert, deinde pergit :
^EXX7)V£(; Sc X£Y0U(7t (xXXa T£ (jtdtTata TroXXa xai (j)?
Yuvatxtov Toci; YXo')(J(7a? 6 Wct\i.\j.-f\':ifoc, IxTa^wov ttjv
StaiTav ouT(0(; £7rotT](jaTO Ttov 7ratSio)v 7rap^ TauTr)cyi
« cocno opplet. Hoc acto, ceterum facile coniprehen(]itur ;
s non acto. cum labore. »
295.
Quodsi vellcmus de ^Egypto lonuni uti sententiis , qui
8olum Delta iEgyptum esse aiunt,,... cetera vero dicen-
tium if^gypti, partim esse Afric», pailim Arabitii : osten-
dCremus, iiac rationc ulentes, jEgyptiis prius non fuisse
rcgionem.
296.
Itaquc si nos de iis recte sentimus, lones non recte seiv
tiunt de iEgypto : siu recte lones sentiunt, ostendo Grae-
cos et ipsos lones ignaros computandi : qui aiunt « tria
membra totam esse terram, Europam, Asiam, Africam; »
quartum enim membruin annumeiare debent Delta ^Egypti;
si non sit neque Asia;, neque Africa". Nam sccundum
hanc rationem non est Nilus , « qui Asiam ab Africa dis-
terminat : » quippe circa acumen illius Delta circumfran.
giturNilus; adeoque in mcdio Asiae et Africa; censenda
erit.
HECATtEI fragmenta.
23
Tviffi Yuvai^tv. iianc discrepantiam fabulae Hero-
dotum in Hecataei libro legisse probabile est,
qiii eam a colonis Graecis jEgyptum incolentibns
acceperit. Quae si juste disputata sunt, narravit
Hecataeus, Mgyptios sese putare gentem antiquis-
simam, antiquiores vcro se ipsis habere Phrjges^
ex quo Psammetichus in primis infantium, quos
nutricibus lingua privatis alendos dederat, voci-
bus Phrygia verba agnoverit.
298 (?).
Incertior, quam haec, est alia, quam prolatu-
rus sum, conjectura. Hecataeum tractavisse res
Herculis et commemoravisse locos singulos iibi
ille labores suos perfecerit, ex iis constat, quae
de Erythia disseruit. Fabulae in ^gyptum quo-
que Herculem venisse ibique a populo hostise
instar coronis ornatum et ad aram, ubi immo-
laretur, ductum esse tradiderunt, subito autem
eum sese liberavisse innumerosque ^Egyptios
occidisse, Herodot. II, 45. Sed hoc Grsecos tan-
tum narrare contendit Herodotus, nihil de Her-
cule Graeco scire jEgyptios, sed hos Herculem
alium pro deo venerari (ib. 43); illos autem, qui
fabulam istam referant, ctiamsi fieri possit, ut
vir unus tantam prostraverit turbam, cui quidem
rei ipse fidem non habet, graviter errare : Ifxol
(jL£v vuv Soxeouai TauTa XeYOvrs; vi\<:, AiyJTTTioiv (pudtoi;
xa\ Twv vo(jLa)v 7ra[x7rav aTCipw; £X,^iv oi "EXXrive; ,
TOiai Y^tp ouSe xTT^vea 5atr) Ouetv eaTt, X,wpi<; uc5v xai
Ipa^vtriv potov xa\ [xoff-^tov offoi av xaOapot sojai xai
j(^r,v£0)V xwq av o6TOt avOpwirou? Ouotev; Concinit
haec oratio cum solita, qua Herodotus Hecataeum
refellit, ratione. Praeter haec complures, quas
Herodotus dedit, descriptiones animalium ^gy-
ptiacorum fortasse debentur Hecataeo, e quibus
solum serpentes alatos et Ibidem avem (II, yS,
76) designabo. Nam pariter quae has praecedunt
narrationes de hippopotamo et phoenice et quae
sequuntur de pane cyllesti inde tepetita esse di-
ctum est.
299.
St. B. Kuvbi; ffrifji.a, totco<; AiSur)?* 'Ex. 7repir)Y>i<iei
auTrji;.
300.
St. B. Ai5(JiYSa, TToXt? AtSur)?, ouSeTepo);, foc, KaX-
Xifxaxo?- 'Ex. 8e v^trov oTSe. Tb lOvtxbv AuTtYSoi-
oSto) Yotp 'AtcoXXo^v TtfjtaTai.
301.
St. B. Maffxo)TO(;, TroXt; Atfiurj?- 'Ex. 7teptr]Yii<T£t.
"EffTt Se TtXr,(7iov Twv 'EcnceptSa)v. Tb eOvtxbv Mauxo)-
TtTr)?, AlSuXO) Xal AtYUTTTlO) TUTTO).
302.
St. B. Zvi^uTTt^;, Tzoki:, AtSur,?- 'Ex. 'Aff. 'O ttoXi-
Tr)? Zr]6uTTtTr)(;.
303.
St. B. WuXXot, xa\ ^uXXtxbi; xoXtto?, ev to) Ai-
6uxo) xoXtto)" *Ex, TreptrjYT^dei AtSur)<;* « 6 IFuXXtxbi;
«xoXtco; (xeYa? xat ^aOu?, Tpttov fjjxepwv ttXou?. »
304.
St. B. M(x!^ue<;, o\ AtSur)? vofX(xSe(;" 'Ex. Trepir^Yvi^ysi.
Eidt Se xai eTSpot M(x^-ue<;, xat eTepot Mct^fjLei;. Pro
eTepoi utroque loco legendum videtur iTepot<;, pro
Mi3ty[Jie<; legendum Mctj^Xue;.
305.
St. B. MeYaaa, dx; Fepaaa, TroXti; Ai6ur)<;. 'Ex.
Treptr)YTi(r£i 'A(Jta?' «e^ auTr)<;2tTocpdtYotxai'ApoT^pe?.»
306.
St. B. ZuY»^ft<;, TzokK^ At6ur|<;* 'Ex. 'A(Ji(x. Oi Tto-
XiTat ZuY(xvT£<;' olTtve; Tot (xvOr) auXXeYOVTeq (xeXi
Trotouffiv, wffTe ]x^ XeiTrecjOai tou uTrb twv [AeXtacwv
YtYVOfJtevou , o)<; EuSo^o^; 6 KviSto; ev exTt») y^s to-
ptC)Sou.
307.
St. B. Zaur)xe<;, eOvoi; Ai6ur)<;, 'HpoSoTOi; S'. Zaurj-
X£<; eOvoi;, 'Ex. ev TteptrjYvi^J^i 'Aatac.
298.
Quse quum dicant Graeci , videntur mihi se et nalurae
/Egyptiorum et morum ignaros prorsus ostendere. Quippe
quibus nullam pecudem las est immolare , prfeter sues ,
praeterque boves mares, et vitulos, dummodo mundos, et
anseres : ii qua ratione « immolarent homines? »
299.
Cynossema, locus Libyae, de quo Hecataeus.
300.
Ausigda, urbs Libyae, genere neutro, auctore Callima-
cho. Hecatajus vero insulam agnoscit. Gentile , Ausigdi :
ita enim ApoUo colitur.
301.
Mascotus, urbs Libyae, de qua Hecataeus. Sita est prope
Hesperides. Gentile, Mascotita, Libyca et iEgyptia forma.
302.
Zebyttis, oppidum Libyae, teste Hec. Oppidanus, Ze-
byttiles.
303.
Psylli et Psyllicus sinus, in sinu Libyco. Hecataius Li-
byae descriptione : « Psyllicus sinus magnus et profun-
dus, trium dierum navigatio. »
304.
Mazyes, Libyae Nomades, auctore Hecataeo. Sunt aliis
Maxyes, aliis Machlyes.
305.
Megasa, uti Gerasa, urbs Libyae, de qua Hec. : « Ex
illa sunt Sitophagi et Aroteres. »
306.
Zygantis, oppidum Libyae, auctore Hec. Oppidani, Zy-
gantes, qui collectis floribus mel conficiunt , quod ab api-
bus facto nequaquam cedit, uti perhibet Eudoxus Cnidius
libro sexto de terrae circuitu.
307.
Zaueces, gens Libyae, de qua Herodotus libro quarto.
Zaueces gens, HecaUeus.
24
HECATiEI FRAGMENTA.
308.
St. B. 'YSsXri, TCoXt? Tuepl Kapj^vjSdva- 'Ex. 'Aa.
309.
St. B. KavO-/)Xta, TidXi; Tcepl Kap/^r,Sdva- 'Ex.
'Afffa. 'HpdSoTOi;.
310.
St. B. KavOT^XYi, TrdXt? AtSo^oivtxwv, xa\ *Exa-
rato? ouTW.
311.
St. B. Ku6o;, TrdXt? 'Iwvwv Iv AtSur) Ootvixcov.
'Ex. TOptYiyTiffEt auTri?* «xat XtfXTiv tcou, axpr), xal
Ku6io.»'OTToXiTyi(;Ku6iTy)i;, oj? SaStTV)? t^? 2aSou?,
vl KuSoiTTii;, w? T^c BouTOu; BouTOiTrii;. Pro Trepiv]-
Yvi<T£t auT^i; in codd. est TreptviY. «^"ro^'
312.
St. B. KaXa[X£v6v), v)Tt; xat KaXa[xivOv], irdXK; Ai-
6uv)i;- 'Ex. Treptv^YiltTef xpetTTOv ouv, wi; 'HpdSoTOi;,
Stot Tou f TtdXt? Ootvixwv. Nullaest hujus locL apud
Herodotum mentio. Legendum videtur 'HpoiSta-
vd? vel 'HpdSwpo?.
313.
St. B. FauXos, vv)(T0(; Trpbi; tv) Kap)^r,Sdvt. 'Ex. irs-
piv^YTlffei. '0 vrjattoTVji; rauXtTVji;.
314.
St. B. EuSetTTvr), vrifjoi; At6uv)i; ^otvixwv. '£x.
7r£ptv)YV)ff£t AtSuv)?. Tb lOvtxbv EuSetTcvaTo?, w; Aep-
vaio?.
315.
St. B. $oivtxoua(7ai, Suo v^croi Iv tw AtSuxw
xdX-TTW TTpbi; TV) Kap^v)Sdvt, w? 'Ex. 7r£ptr)Y>)a£t Ai-
6ur)?. Ot vr)(7iwTat Ootvtxouffaaiot. "EffTt xa\ TudXt?
Ootvixwv Twv Iv 2upt(x 4>oivtxouffffai, wi; auTO? Iv
'Affitf.
316.
St. B. Oaffr,Xouffffat, Suo vrjffot AtSuv)? , 7rXv)ffiov
2ipto; TTOTaijLOu- 'Ex. Tr£ptv)Yviffet AtSuv);. 01 vv)5twTai
4>affr)Xouffffatot, <>)(; 2xoTouaffaioi.
317.
St. B. Tep^xcpr), (Jj; 'Avcicfpn, vvjaoq AtSur)?* 'Ex. ice-
ptr)Yviffet. De his insulis omnibus nihil notum.
318.
St. B. AouXojv TrdXii;, TrdXt? AtSur)?* 'Ex. Iv ue-
ptr]YiQa£t. Ka\ lav SouXoi; el; t^v TrdXiv TauTr)v XtOov
TrpoaeveYxv), IX£uO£pog Y'YV£Tai xav ^evo? V). Ejusdem
meminit Hesychius s. v.
319.
St. B. Kpe(x(xuo)v. - - "EffTt xai Kpo(X[Auwv, irdXi?
Atguv)?, Sia Tou 0, 6k 'Ex. Tb lOvtxbv Kpo(jt.(xuwvtO(;
xat Kpo[ji.[jt.uwvia.
320.
St. B. TaY^ouaTt;, TrdXt? AtSuwv 'Ex. 'Aata. 'O
TToXtTV)? 'laY^ouaTiTV)?' AiYUTCTtwv Yotp xat AiOidTrwv
6 xapaxTrip.
321.
St. B. MwXu;, AiSuaaa 7rdXt<;* 'Ex. Treptr^Ynaei
AiSur)?. Tb lOvtxbv MwXuTr)?, tw tutto) twv AtSuaawv
TrdXewv, xa\ MoiXuaTr)?.
322.
St. B. STOiat, TcdXt? AtSur)?, wi; 'Ex. TreptrjY^^aei
auTvjq. Tb lOvtxbv 1,T0v/]Trfi.
308.
Hybele, urbs circa Carthaginem.
309.
Canthelia , urbs circa Carthaginem , de qua Hecataeus
in Asia. Herodotus.
310.
Canthele, urbs Libyphoenicum, et sic quoque Hecatseus.
311.
Cybus , urbs lonum in Libyphoenicia. Hec. : « Et por-
tiis, promontorinm, et Cybo. » Civis, Cybites, uti Sabites
a Sabo ; vel Cyboites, quemadmodiim a Buto Butoites.
312.
Calamenthe , quae et Calaminthe , urbs Libyae. Hec. in
orbisdescriptione. Melius apud Herodotum (Herodorum?)
per i scribitur: urbs Phoenicum.
313.
Gaulus, insula prope Carthaginem, cujus meminit Hec.
in orbis descriptione. Lisulanus, Gaulites.
314.
Eudipne, insula Libyae Phoenicum, teste Hecataeo in
Libyae descrlptione. Gentile, Eudipnaeus, uti Lernaius.
315.
Phoenicussae, duae insulae in Libyco sinu juxta Cartha-
ginem, ut Hecataeus descriptione Libyae. Insulares, Phoe-
nicussaei.EstetiamurbsPli(£nicum in Syria Plioenicussae,
ut idem in Asia.
316.
Phaselussae, duae insulae Libyae, prope Sirim fluvium.
Hecataeus Libyae descriptione. Insulares, Phaselussaei, ut
Scotussaei.
317.
Hieraphe, uti Anaphe, insula Libyae, de qua Hec.
318.
Duldnpolis , s. Servorum urbs , in Libya est , auctora
Hec. Et si servus in hanc urbem lapidem intulerit, exit
servitio, licet fuerit peregrinus.
319.
Cremmyon.... Est quoqueCrommyon, urbs Libyae, per
0, de qua Hec. GentUe , Crommyonius et Crommyonia.
320.
lanxuatis , oppidum Libyae, de qua Hec. Oppidanus ,
lanxuatita. Est enim haec iEgyptiorum et ^thiopuo:
forma.
321
Molys , urbs Libyca , de qua Hecatreus In Libyae de-
scriptione. Gentile, Molyla juxta formam Libycarum ur-
bium, et Molyata.
322.
St(Rae, urbs Libya; , ut Hecataeus ejus descriptione,
Gentile, Stoeetes.
HECAT.EI FRAGMENTA.
26
323.
St. B. STptoY), TroXK; AiSuri?, w? 'Ex. 'A(iia<; to-
piyiYr,(j£i. To eOvixov SxpojaTo? ?i SxponTTi;.
324.
St. B. MeTaYOJViov, ttoXi? AiSur)?- 'Ex. 'Aaia.
0r)Xuxw(; Ss TauTviv cpaat. To lOvtxbv M£TaYwviTri<;.
325.
St. B. 0piY)tri, toXi? Trept toc? ejTriXai;- 'Ex. Aata.
Tb lOvtxbv 0piY>caiO(;, w? Tptxxato;.
326.
St. B. 0iYYri, Tto'Xt(; AtSurii;, 'Ex. TOpiriYriffei. Tb
lOvtxbv OtYYio?-
327.
St. B. MeXiffca, TuoXti; AtSuwv 'Ex. Acria. 'O ol-
xi^Twp MeXtffffato?- ^ ywpa MeXKJcraia.
' 328.
Herodian. Ilspt (Jtovvip. Xe^eoi; 1. I, p. 3i : Aou-
pti^a XifAvri irapa tov Ai^av TTOTa(xov. 'ExaTaio? ire-
ptriYvi<Jet A(Tia?* « Trj Se Xt(JLvri Aoupt^a ovofxa. »
329.'
Athen. IX, 4io, E : 'il? xai 'ExaTaTo*; Sr^XoT ?j 6
Y£Ypacp(5j<; toci; TrepiriYviffetg Iv Trj Adtcj l7riYpacpo[X£-
vv) • « FuvaTxe? 8k Itci Trji; xEcpaXrjq e/ouai /etp()jxa-
XTpa. »
330.
St. B.Eu£XY£ta, toXic. 'ExaTaToq Iv TrepiriYil^Jei.
331.
Herodian. Ilepl (jlov. Xe^euic, 1. I, p. i3 s. v.
"Apoupa: Ko'Xoupa" iazi Bk Tto'X£W(; ovotjLa Trap' ^Exa-
Taiw • « Aox£w Sl (jiaXtaTa irap^t KoXoupav, i'va irpr,-
« Vrj? £^OVTO. »
rENEHAOriAI.
LIBER PRIMUS.
332.
Demet. De elocut. § 2 : BouX^Tat (jlevtoi Stdtvoiav,
oTov (5)? 'ExaTaTo'? cpricitv Iv t^ *PX^ '^^'^ tffTopia?^
«'ExaTatoi; MtXT^ffto? moz (jtuOeTTai. » Cf. idem § 12 :
'ExaTaTo? MtXT^aio; tbSe (jLuOeiTaf TotSe Ypacpw, w;
«(jLot (xXriOea Sox££i Elvaf o\ ^ip 'EXXvivwv "ko-^oi
«TToXXoi Te xat YeXoTot, oic; l(xo\ (patvovTat, eiaiv.»
333.
Steph. Byz. ^dtXavva, ttoXk; Ilep^atSia^; (xtto
<&aXotvvri<; iy\<; Tupou OuYaTp^ji;. 'ExaTaToi; taTOptwv
TTptoTto 'iTTTriav auT^v xaXeT, xai "Ecpopoq OtxXavvov
auTJiv xaXeT Iv tw T£TapTt.i.
334.
Schol. Apoll. Rhod. IV, 266 ; «Ot (xtco Aeuxa-
«Xtwvoc; TO yivo<; eyovT£<; l6aoiX£uov ©EaaaXiai;,»
w; cpriatv 'ExaTato? xai ''Hat'oSo<;. 'H ©eacraXta Se Ile-
XaaYia IxaXeTTO aizo llEXaaYou tou paatXeuaavTO?.
In exposito Deucalionidarum genere mentiouem
injectam ejse existirao Phalannae atque Itoniae,
deinde memoratis iis, qui in Thessalia remanse-
rant, transisse ad reliquos ejusdem stirpis, qui
e Thessalia in alias terras transierint ibique re-
gium adepti sint honorem. Et primo quidem eum
eorum res gestas exposuisse probabile est, qui
ab Hellene Deucalionis filio erant oriundi. Ab
Hellenis filio Doro Dorienses appellati sunt, quo-
rum si terram circa Pindi montes sitam adum-
braturus erat, injicienda ei erat Amphanarum
323.
Stroe, urbsLibyae,utHec. Gentile, Stroaeus vel Stroites.
324.
Metagonium , urbs Libya; , de tjua Hecataeus in Libya.
Genere feminino haec aliquando affertur. Gentile, Meta-
gonita.
325.
Thrince , urbs circa columnas , de qua Hec. Gentile ,
Trincseus, uti Triccaeus.
326.
Thinge, urbs Libyae, de qua Hec. Gentile , Thingius.
327.
Melissa, urbs Libyum, de qua Hec. Incola, Melissaeus.
Regio, MeHssaea.
328.
Duriza , lacus ad Lizam fluvium. Hec. : « Hic lacus
Duriza nominatur. »
329.
Quemadmodum etiam Hecataeus declarat, aut qnicun.
que auctor est illarum Descriptionum quae in libro conti-
nentur qui Asia inscribitur : « Mulieres autem in capite
gestant mantilia. »
330.
Euelgia, oppidum, de quo Hecataeus.
331.
Colura, est urbis nomen apud Hecataeum : « Puto vero
niaxime prope Coluram, ubi proni considebant. »
GEJNEALOGIiE.
LIBER PRIMUS.
332.
Hecataeus initio Historiae: «Hecatseus Milesiusitanarrat :
haec scribo, ut mihi vera esse videntur; Graecorum enim
narrationes multae et ridiculae, ut equidem pCito, sunt. *
333.
Phalanna, urbs Perrhaebiae a Phalanne, Tyri filia.
Hecataeus Historiarum primo Hippiam eam vocat, Epho-
rus autcm libro quarto Phalannum.
334.
«Qui a Deucalioneoriginem ducebant reges erant Thes-
26
HECATiEI FRAGMENTA.
urbis mentlo, quam habes fr. 335 : deinde si
Doriensium expeditionem in Cariam enarravil,
Meliae Caric?e urbis commemorandae occasionem
habebat (fr. 336). Frater Dori erat iEolus, pater
Athamantis, qui Phrixum (fr. 337), et Crethei,
qiii iEsonem et Peliam genuit, quorum ille pater
lasonis erat, cujus mentio ansam dedir adenar-
randam Argonautarum expeditionem (fr. 338,
339). Ab altcro Crethei filio Amythaoneoriginem
duxit Amphiaraus (fr, 34o). Quibusexhibitis re-
gressus videtur ad Deucalionem aliumque ejus
recensuisse fdium Orestheum qui in iEtoliam
migravit, deinde fata regum ^tolorum, Tydeum
Argos profectum, Diomedem Argivorum regem,
OEneum a fdiis Agrii ejectum OT,naeque condito-
rem (fr. 34i — 343). Num Pelasgum etiam, cujus
meminit scholiastes, ex Hecataeo receperit, in-
certum.
335.
Steph. Byz. 'A[Acpavat, ttoXi? Aojpixii- *ExaTaiO(;
Ev TcpwTvi YsvsaXoYiwv.
336.
Steph. Byz. MsXta, ■Kokii; Kapia?- 'Exaxaio? y^*
vsaXoYtwv TCpwTW.
337.
Schol. Apollon. Rhod. I, 256 : "Oti SI sXaX»i<7ev &
xpiog , xal 'ExaTaio'; cpriffiv.
338.
Schol. Apollon. Rhod. I, 55i : "EtJTt S^ lepbv
AOyjva? 'ItowiSoi; Iv Kopwveia t^; BotwTia?. '0
[jisvTot 'ATroXXwvio; oux av XsYOt IttI t^ xaTaaxeuT]
xr,<; 'ApYoti? 'iTwviSa t^^v 'AOvivav aTrb t^; Iv Kopco-
v£ta 'ItwviSo;, dXXot [jlSXXov oltzo Tri; ev 0e<7ffaXta
'iTOJvta?, irepi ^s 'ExaTaio'; Te Iv Tr) TrptoTTi xwv
iCTopiwv XsYei.
339.
Schol. ApoUon. Rhod. IV, aSgr^ExaTato? Sl 6
MiXii<7tO(; ex Tou <I>aatSoi; SteXOeiv et? Tbv 'ilxeavbv,
eiTa IxeiOev ei? Tbv NetXov, oOev ei? t^v ^[^eTepav Oa-
Xafforav. De Argonautis.
340.
yElian. Nat. anim. XIII, 22 : Te^crffape? 8k xa\
eixoffi TW pafftXet cppoupot Tuapaixevoufftv IXecpavTe? Ix
SiaSoy^^? , <5iff7repouv 01 ceuXaxe? 01 XotTroi" xai auTot?
Trat'5eu[xa Ty)v cppoupav ou xaxavuffTcx^af StSdtffxovTat
Yap TOt ffocpta Ttvi 'IvStxv) xat touto. Kat XeYet [xev
'ExaTaioi; 6 MtXviffio? « 'A[/.cpt<xpeo) Tbv 'OtxXeou? xa-
Taxoi[xiffat T^ cpuXax^Jjv xal oXiyou TtaOetv offa XeYet.»
O&TOi Se <xpa aYpuTTVot xat uttvo) (jl^ -^TTWfxevot , iti-
ffTO^TaTOi Twv IxeiOt <puXaxo)v [xeTdt yz Tob? (xvOpwirou?
etffi.
341.
Athen. II, init., p. 35:'ExaTaioi; S' 6 MtXviffioc
T-Jjv a[X7reXov Iv AtTO)Xiot Xsyojv eupeO^vat, ^yjffl xai
TixSe* «'OpeffOeus 6 AeuxaXiojvoc; ^^XOev ei? AtTtoXiav
« Itti Paff iXea , xa\ xuo)V auTO) ffTsXej^o? eTexe • xa\
« 8i; IxeXeuffe auTbv xaTOpujfO^vai* xal i\ auTOu ^cpu
«a^xTTeXoq TroXuffTcxcpuXo?. AtbxatTbv auTOu iratSa ^u-
« Tiov IxdtXeffe. Toutou S' Otveu; Iyevsto, xXyiOeic <xTtb
«To)v <x[ji.TreXo)v 01 y^P TraXaiol, » cpriffi, « "EXXyive?
« otvai; IxcxXouv tJi? cx^jtireXoui;. Oiveo)? S' iyivfzo Ai-
«TO)Xo'(;.» — Pro iTtt pafftXea scribendum videtur
Itci pafftXe{(x.
342.
JE\. Herodian. Ilept [jLovVipoue; Xe'^£0)<; II, p. 41,
s. v. 'Affxc);: 'ExaTato?- «"Iwv Se TrpeffSuTepoi; Ao-
« xpbi; :^v ^uffxou Ttati;. » Quod lonem Locrum dixit
Hecataeus, hoc nonintelligo. Fortasse legendum :
Aoxpou, ut frater Locri natu major fuisse nar-
retur.
saliae, » ut Hec. dicit et Hesiodus. Thessalia vero Pelasgia
appellabatur a Pelasgo rege.
335.
Amphanae, urbs Dorica.
336.
Melia, urbs Caria;.
337.
Plirixi arietem locutum esse etiam Hec. narrat.
338.
Est vero templum Minerv«Itonidis Coroneaj in Boeotia.
Sed ApoUonius in Argus instructionc Itonidem Minervam
non dixerit ab illa, qua? Coronea; est, Itonide, sed potius
ab Itonia in Tliessalia, de qua Hecataius quoque raemorat
in libro primo Ilistoriarum.
339.
Hecatffius Milesius Argonautas e Phaside pervenisse
dicit in Oceanum, deinde ex illo in Nilum, inde in mare
Mediterraneum.
340.
Viginti quatuor elephanli Juiic regi (Indorum) perma-
nent custodes alternis vigiliis, alii aliis in stationem suc-
cedentes , tanquam ceteri custodes ; et sapientia quadam
Indica ad vigiliarum disciphnam erudiuntur , ne inter
custodias somnum capiant. Hecataeus quidem Milesius
« Amphiaraum Oiclis filium scribit somno oppressum
neglexisse custodiam, et tantum non ea passum esse qua)
dicit. » At elephanti ad vigilias agendas prtestantissimi
excubitores, et a somno invictissimi, secuudum homi-
nes fldissimi iUic sunt.
341.
Hecataeus Milesius, vitem in jEtolia primum inventam
tradens, haec scribit : « Orestheus, Deucalionis filius, cum
in jEtoliam venisset occupandi regni causa, canis ei cau-
dicem peperit. Quem cum ille defodi jussisset , enata ex
eo vitis est uvis onusta. Indefilium suum Phytmm (quasi
vitis saiorem) nominavit : quo genitus est (Eneus, a vino
nomen nactus : nam veteres Grajci, ait , vites otvai; dicc-
bant. CEnei vero fiUus ^Etolus fuit. »
342.
Hecatajus : « lon, fratcr Locri natu major, erat Physci
filius. »
HECATiEI FRAGMENTa.
343.
Steph. Byz. Oivv], ttoXk; "ApYOui;- 'ExaTaio? I^to-
piuiv TrpcoTto.
^909 M
LIBER SECUNDUS.
344.
Ste[)li. Byz. Wi»'jfi(;. 'ExaTaio? YevsaXoyiwv Ssu-
Tipw- «KaTcpoi; ■;^v Iv Tto opsi xat Wo)cpiSiou<; xaxa
« TuoXX' eopyev.» Miiltas res ab Hercule gestasnar-
ravit Hecatseus, quae mihi secundo huic libro vi-
dentur assignanda, a quibus cum ad fata Hera-
clidarum perrexisse probabile est. Nihil enim
Psophidi cum Amazonibiis, quaeutraeque exhoc
libro repetuntur (cf. fr. 35 1) est commune nisi
Herculis facta.
345.
Pausan. VHI, 4» 6 : 'AXew Se apcreve<; [xev TratSei;
AuxoupYO? Te xai A[ji.cptSa(j.a; xat Krj^Eu?, OuyaTYip
Bk iyiwzTO AuYV). TauTV] «ttJ AuYlfi" tw 'ExaTaiou
XoYfo « cruveYeveTo 'HpaxXyji;, 6TTo'Te acpixotTO e? TeYeav
TeXo? Bk xai lipwpaGyi TeToxuia Ix tou 'HpaxXeoui; ,
xa\ auT^ 6 AXebi; l<j6c'[jLevo<; 61J1.OU tw TraiSt e<; Xap-
vaxa dcptriatv I? OaXaaffav xat:?i jx^v dcptxeTO I? Teu-
OpavTa Suvd(7TY)v cxvSpa Iv Katxou toSio), xai cuvw-
XYjaev IpacOe^vTt tw TeuOpavTt. » — Cf. VIII, 4?, 3 :
EuTt Se Ev TOii; irpbi; d'pxTOV tou vaou xpi^vr), xa\ Itc\
TauTvi ptaaOrjvat ty) xpiqvy) cpaa^v (ot TeYeaTat) AuYT^
UTTo 'HpaxXeoui;, ooy 6p.oXoYouvTe<; "^ExaTaiw t^ I?
aUT7]V.
346.
Pausan. III, 25, 5 : 'ETrotricrav Se 'EXXv^vo^v tivsi;
27
wi; HpaxX^? oL-^ayixyoi TauTy) tou "ASou Tbv xuva,
ouTe uTTo Y^v 600U Sta tou aTDfiXatou cpepouffTii;, oure
eTOt{xov ov TTetffO^vai Oeoiv uTrc^Yatov eTva( Ttva otxv]-
fftv, 1? -^v dOpot^effOat TiSt? ^^Xl^Q' dXXi 'ExaTaToi; (xlv
6 MtXrjfftoi; X()YOv eupev eixo^Ta, «ocptv cpriffai; iTrt Tat-
vdpo) Tpacp^vat Setvbv, xXriOrjvai Se "ASou xuva, oTt
eSei Tov Brijpi^xa. TeOvdvat irapauTixa u7rb tou tou •
xai TouTov ecpr) tov ocptv uirb 'HpaxXeoui; d;(_Orivai irap'
EupuffOea. »
347.
iElian. Nat. animal. IX, 28 : Trjv (jtev 2SpavTriv
Aepvaiav, tov dOXov Tbv 'HpdxXetov, aSe'TO)ffav Troir)-
Tai xat [j(.uOo)v dpy_aio)v ffuvOe'Tat, tovTrep oOv xat 'Exa-
TaiOi; 6 XoY07roto'i; IffTtv.
348.
Strab. VIII, p. 5^4 : 'ExaTaToi; S' 6 MiXriffioc; Ite-
pou; XeYet twv 'HXeioiv toui; 'ETretou;* «tw youv
'HpaxXeT ffuffTpaTeuffatTOu<;'E7r£tou? Itci AuY^iav xa\
ffuvaveXeTv auTw to'v t£ AuYetav xa\ Trjv 'HXtv. *l)y\(j\
Se xat tJjv Au^jtrjv 'li^TrettSa xat 'Ax.aiSa. »
349.
Arrian. Exped. Alexandri II, 16 : «Fripuovriv
Se, lcp' ovTtva 6 'ApYeToi; 'HpaxXrji; IffTaXr) Trpb? Eu-
puffOeox;, T^? poug iTreXdffatT^i^rripuo^vou xatdY^YeTv
lc Muxr^vai;, ouSe^v Tt Trpoffv^xetv t^ yr^ tcov 'iSr^poJV,»
'ExaTaTo? 6 XoYOUotbi; \iye.i, « ouSe l7r\ vrjffo^v Ttva
'EpuOetav e^o) Tr,i; [jteYaXr)? OaXdffffrji; ffTaXrjvat 'Hpa-
xXea* dXXa Trj? rJTreipou Trji; Trepl 'A^JtSpaxtav t£ xa\
'A[xcpiXo"y(_ou<; paatXea Y£ve'ffOai rripu()vr)v xat Ix t9)<;
•^Tretpou TauTV); aTreXdffat 'HpaxXea Tati; ^ou;, ouSe
TouTov cpauXov dOXov TtOe^^jtevov. »
343.
Olne, urbs Argorum, auctore Hecata^o libro primo Hi-
storiarum.
LIBER SECUNDUS.
344.
Aper eral in monte, et Psophidiis multa mala fecit.
345.
Mares habuit Hberos Aleus Lycurgum , Amphidaman-
temel Cepheum : fdiam Augen. « Cum hac (quod scriptum
Hecatffius rehquit) Hercules concubuit , quoties venerit
Tegeam. Id ubi ex puerperio fdia? rescivit Aleus, puerum
cum matre in arcam conclusos in mare abjecit. Delata
est arca ad Teulhrantem pollentcm dominatu homi-
nem in campis ad (Jaicum amncm. Is puellaj forma alle-
ctus,eam sibi matrimoniojunxit. «Adeamtempli partem,
quac ad Aquilonem spectat, fons est : prope quem vitiatam
ab Hercule Augen ferunt Tegeata? : quod tamen ab iis ,
qua5 HecaUeus hac de re scripsit, discrepat.
346.
Hac Grajcorum nonnulli versibus prodiderunt ab Her-
eule Plutonis canem extractum , quum neque meatus
omninoullus pereamspecum subter terram suheat, neque
veri omnino cuiquam simile vidcri possit , deorum ulla
esse subterranea regna, quo anima; conveniant. Heca-
tffius quidem Milesius rera non absurdam commentus
est; « in ea cavema immanem ac tetrum serpentem lu-
strum habuisse, qui sit idcirco infcrorum canis dictus,
quod, quem morsu impetisset, subita eum veneni vi mori
statim necesse esset. Eum serpentem ab Hercule ad Eu-
rystheum pertractum.»
347.
Hydram Lernseam, Herculis certamen, decantent poeta?
et veterum fabularum auctores , quorum e numero est
Hecatajus veterum historiarum scriptor.
348.
Hecataeus Milesius Eleos ab Epeis diversos facit : scri-
bitque « Epeos Herculi in expeditione contra Augeam ad-
fuisse, inque perdendo Augea et Elide opcram navasse :
Dymen quoque tam ad Epeos quam ad Achaeos perti-
nuisse. »
349.
Geryonem vero , adversus quem Hercules Argivus ab
Eurystheo missus, ut boves Geryonis abreptas Mycenas
duceret, nihil ad Iberorum regionem pcrtinere Hecataeus
veterum historiarum scriptor tradit , neque ad insulam
uIIamErythiaminOceanositammissum fuisse: sedGeryo-
nem continentis,qua;circaAmbraciam et Amphilochos est,
regem fuisse : atque ex bac continente Herculem boves ab-
duxisse , ne^ue parvum hunc etiam laborem judicasse.
28
HECAT.EI FRAGMENTA.
350.
Steph, Bvz. XaSidia, tuoXi; Aeuxodupojv. 'Exa-
talo? YEveaXoYiwv SeuTspcj)* « 7) Bz 0£(jt.i(7xup7) TreSiov
IffTtv aTTO XaSiffiYii;(X£/pt 0ep[xwSovTOq. »
351.
Schol. Apollon. Rhod. II, ioo3 , de Amazoni-
bus : XaSviffia? Ss aCiTa? eiirev 'ExaTaio? , airb tou
j(^aS^ffai.
352.
Schol. Apoll. Rhod. II, 948 : Narraverat Andro
Teius Ainazonem quandam vino assuetam appel-
latam esse Sanapen, ex qua ab Apolline Syrum
genitum esse narraverit Philostephanus : eTret Se
ot jxeGuffOt SavaTrai XeYovTat Trapa 0pa^iv (|| SiaXe-
xTto )(^poi>VTai xai 'A[xa!^o'vei;), xXiqGrivai ttjv TudXtv
eTreiTa xaTot cpQopav DivtoTnri- «■?) Se [xeQuffOi; 'AfjtaJ^wv
« ex T^? TrdXeto? TrapeyeveTO Trpb; AuTiSav, » w? tpviffiv
'ExaTaio;.
353.
Longin. Hept u-j/oui; c. 27 : "Eti ye (xy)v effO' oTe
Trepl TrpoffWTrou Si7iyou[X5.vO(; 6 ffuyYpa^^eu? , e^atcpvyj;
Trapeve^Qei; ei? Tb auTb Trpdffwirov dvTt[ji.eQiffTaTai. —
Aib xai r\ 7rpd)(pyifft(; tou ff^T^i/aTOi; TdTS rivixa d^ui; 6
xaipb? (ov Sta^xeAXetv tw Ypa'f ovti [Ar) Stow, dXX' eu-
Qui; eTravaYxdijT) [JteTaSatvetv ex TrpoffwTrwv eti; Trpdff-
oJTra' wq xai Trapa tw 'ExaTaito* «jK^u^ oe TauTa
« Seiva Troiou[jL£vo<; , auTixa IxfiXeue tou? 'HpaxXeiSai;
«eTrtYdvou? Ix/topetv Ou yap u[jiiv SuvaTd? et[jt.i dpv^-
« Y£tv (jJi; [J1.Y1 tov auToi te aTrdXviffQe xd^jte TptoffviTe,
«l? dXXov Ttva Syi[Jtov aTror/^^ffGat. » lonismum re-
stituit Creuzerus (p. 54), qui non bene omisit
eTriYdvoui;. Videtur in iis, quse antecesserunt, ser-
mo fuisse de Hercule, cujus iTriYovoi sunt Hera-
clidae. Notum est Eurystheumbellum Ceyci esse
niinatum (Apollod. II, 8, init).
354.
Harpocration. : 'ASeXcpt^Etv, dvTt tou dSeXcpbv xa-
Xetv, irap' 'IffoxpaToui; ev AtYivYiTtxw xat 'ExaTait»»
T^) MiX-/iffito Iv SeuTE^pt}) ^pweXeYetto. — Zonar. 'ASeX-
cpi^Etv dvTi Tou dS^Xcpbv xaXeiv outw; 'IffOxpaTvi? xa\
6 MtXTiffioi; 'Exaraio? xai 'ATroXXocpdvvii; l^^^pviffavTO.
— Suid. 'ASeXcp^tdi; — xat dSeXcpt^eiv dvTi tou dSeX-
cpbv xaXeiv outw? 'IffoxpdTYi; xai 6 MtXT^fftoi; 'Exa-
Taioi;. Mirum est, si quis in loco Harpocrationis
vocem -^pweXeYetto tuetur, quae in aetate Hecataei
Milesii ne excogitari quidera potuit. Emendan-
dum est sive YeveaXoYiwv, t]uodG. I. Vossius (De
hist. Gr. p. 439), sive ^pwixwv YsveaXoYtwv, quod
Sevinius proposuit, sivc ripojwv Y^VEaXoYiwv, vel
tale quid.
LIBER TERTIUS.
355.
Athen. IV, p. 148 : 'ApxaStxbv Se Setjrvov Staypd-
^wv 6 MiXiiffio; 'ExaTaioi; Iv t^ TpiTri twv Y^veaXo-
Yiwv «[Ji.a^d<; cprifftv eTvat xa\ ueia xpsa.»
356. ■
Strab, VII, p. 494 : 'ExaTaTo; (jtev oOv 6 MtXiiffioc;
7r£pi T^; neXoTrovvv^ffou cpvifflv, oTt Trpb twv 'EXX>]vtov
(oxiqffav auT-Jiv pdpSapot. Sj^eSov Se ti xal ^ (TU[j(.7raffa
'EXXai; xarotxia jJapSdpwv uTr^p^e Tb TraXaibv, aTr'
auTwv XoYtCo(Jtevoti; twv (jtv7)[jLOveuoijLevwv.
357.
Schol. Eurip. Orest. 869 : 'H TroXX^ Sd^a xaTe-
yti [L^ IXGeiv Tbv Aiyutttov eii; 'Apyoi;, xaGaTrep dXXoi
Te cpaffi xa\ 'ExaTaToi; Ypa<ptov outo)?- « 6 Se Aiyu-
« Trroi; auTb? (Jtev oux :^XQ£V ei; "ApYOi;* Xe^yeTat Bi th;
«Iv *ApY£i 7rp())v, OTrou Stxd^ouffiv 'ApyeTot.»
350.
Chaclisia, urbs Leucosyrorum. Hec. : « Theraiscyre vero
campus est a Cha<Jisia ad Tiierraodontem usque. »
351.
Chadesias vero eas vocat Hecataeus a xaSrjffai (i. e.
capacemesse).
352.
Quum vero ebrii apud Tliraces (quorum dialecto etiam
Amazones utuntur) Sanapae vocarentur, inde urbera no-
men accepisse, quod postea depravatum in Sinope abiis-
set. « Amazon autem vino dedita illa venit ad Lytidam, »
ut ait Hecataius.
353.
Praeterea est ubi de quadam persona narrans scriptor,
repente abreptusineandem illam personam se convertit. —
Quare et oportet uti hac figura tunc , cum brevitas tem-
poris non permittit scriptori cunctari , sed eum statim
cogit transire a personis ahis ad aUas personas. Ut etiam
apud Hecatscum, « Ceyx autem, ha;c moleste ferens, pro-
« tinus jussit, ut Heraclid,T illius posleri emigrarent : Ne-
« que enim vobis possum opem ferre : ut igitur non ipsique
« pereatis, et mihi daranum inferatis, ad alium quendam
« populum abite. »
354.
'ASeXiyt^Eiv , id est, fratrem appellare, apud Hecataeum
Milesium.
LIBER TERTIUS.
355.
Arcadicam vero coenam describens Milesius Hecataeus,
« mazas esse ait et carnem suillam. »
356.
De Peloponneso Hecataeus Milesius tradit, «eam ante
Gra;cos fuisse habitatama barbaris.»Verumfere tota.Graj-
cia antiquitus barbarorum fuit sedes, quod ex lus ratio-
cionari Ucet, quae meraoriae prodita sunt.
357.
Vulgaris opinio est non venisse jEgyptum Argos, ut in
ter alios etiam Hecataeus dicil liis verbis : « yEgyptus vero
ipse non venit Argos. Est autem ibi hujus nominis pro-
raontorium, ubi judicia cxercent Argivi. »
HECATiEI FRAGMENTA.
29
358.
/E\. Herodian. Trspi [xovrip. Xs^soji; I, p. 8, s. v.
A6yiva:.. Ka\ i[ AavS ouxto? eipyixai Ttap' 'ExaTatw*
« TT) Aava [xi(7Y£Tai Zsu;. <>
359.
Polliix I, 5, 5o : To Bk XetpoyaffTopsi; 'ExaTaioi;
X£Y£T(o. Probabiloest, quod Creuzerus (p. 71 sq.)
existimavit, ad hoc referendum esse locum Stra-
bonis VIII, p. 572:«T?i [X^v oOv TipuvOt 6p[xyiTV]piw
j^piqcraaOai Soxei npotTOi;xat xBiyiGOii Siot KuxXoiTTtov
ou? eTCTa [Jtsv eivat, xaX£icrOat Ss Ya(JT£po';i(^etpai;, Tp£-
(poixEVOU? £X Trjc; TEj^^vrji; • 7]X£tv §£ [Jt,£Ta7r£[ji.7rTOUi; Ix
Auxta? xat iffw? Ta a-Krikaaot. xk Tzepi Trjv NauirXtav
xat Toc £v auTOii; Epyot toutiov l7tci)vu[ji.a laTiv. »
360.
Schol. Venet. Hom. IHad. O, 3o2 : '0 Se Socpo-
xX^? taoauXXdtSco;- Muvou t' 'ETCtCTpocpou Y£- Muxr,-
Ta T£ xai MuxTjv, £t xai ttoXX^ (7ri[ji.aiv£t vi X£^t?* xat
OTt ou TO [jtETpov aiTto'v IdTt , SrjXoi; IfjTtv 'ExaTaio?
DUTO) xXiva?, cpriai Yap " « xai iTracpTQcrai; tov xoX^bv tou
i</fZ0(; , Tov [xuxriv £5p£v !X7roTT£TTTtox<)Ta. » Mycenae
jussu Mercurii nomen acceperunt txTrb [jiuxriTO!;
Tou ^icpoui;, 8 lcp()p£i IlepcTeuq.
361.
Bekker. Anecd. I, p. 783 : « Twv ffTOi/^etiov eu-
peTYiv » dtXXot T£ xa\ "Ecpopo? KdtS[jtov XEYouai. 'ETTt-
[iapTupoufft TouTot? xal ot MtXridtaxol <suy^^oi.(i^ii<;
'Ava^tij(.avSpoi; xat Atovucjtoi; xat 'ExaTaioc, ou? xat
'A7roXX()S(>)po<; Iv v£wv xaTaX()Yip TrapaTtOeTat. Cum
tertius Genealogiarum Hber uno tantum loco,
in rebus Arcadicis , citetur, incertum est num
recte ei haec fragmenta tribuerim. Cum vero quae
de Deucalionidis dicenda erant, sane suffecerint
explendo Ubro primo, neque hoc magis quam
Herculis et Heraclidarum res libro secundo, pro-
babile videtur, res Peloponnesiacas tertio fuisse
assignatas. Quoruni principium optime tenent
res Arcadum, quas ibi tractatas esse scimus (fr.
355) : praeterea de omnibus Peloponnesi incolis
dictum esse probabile est (fr. 356): deinde de
regia stirpe Argivorum, quae ab Inaco et lo
oriunda erat, et in hac de iEgypto et Danao (fr.)
357), de Danae (fr. 358), de PrcEto (fr. 35^), de
Perseo (fr. 36o). Ab lo puella etiam Cadmus, fi-
bus Agenoris, quem Neptunus e Libya, Epaphi
fllia, genuit, originem repetebat : itaque trans-
eundum erat ad hunc ejusque res in Boeotiage-
stas. Ibique eum propter viciniam res Athenien-
sium tractavisse Tyrsenorumque Pelasgorua:
mentionem fecisse, putari potest (fr. 362)quam'
quam nullum ego habeo, quo hoc probem, ar-
gumentum.
362.
Herodot. VI, i37 : IleXacTYOt, iTrei T£ Ixt^? 'At-
Ttxrji; UTTO 'AOrjvatcov l^£XcxOric7av, eiTe (ov Sr] Sixaitoi;
eiTe cxSixoii;, touto ykp oux eyto cppacrat, ttXV t^c Xe-
Yo'[Jt£va, OTt 'ExaTaioi; [Jilv 6 'HY'/iad(vSpou £cpricr£ Iv
ToiiTt X()Yot(jt XeYOJV (xStxo); • « eTreiTe Y^p tS^iv tou? 'AOr]*
vatou; TYiv y(5)priv, ttqv ccptcrt utto tov T[Jtr,aabv loiicav
Eoooav oix^cjat, [JttaObv tou TBi-/eo(; tou Trept Trjv dxpc)-
TuoXtv xoTe IXyiXa[jt£vou^ TauTriv (5)? tSetv TOu<;'A0r]vaioui;
lq£pY(X(J[Jt£V7iv eu, t^^iv 7rp()T£pov eivat xaxr]v t£ xat tou
[jtriSevbi; (x(^ir,v, XaSeiv cpOo'vov Te xal i[jtepov Trji; y^?,
xai ouTco l^eXauveiv auTOui; ouSe[Ji.irjV cxXXriv Trp^^ipaffiv
7rpot<jyo[jtevou<;TOu<; 'AOr]vatoui;.» Ck SI auTOi'A0r,vaTot
XeYouut, Stxait»)? l^eXdc(jat. Sequilur narratio de
protervitate Pelasgorum, qui ad Hymettum ha-
bitantes vi puellas Atticas quotidie acpiatum ad
Enneacrunum fontem venientes compresserint,
quibus expositis ita finem facitHerodotus : IxeTva
[Jtev B}\ 'ExaTaTo; eXe^e, TauTa Se 'AOrivatot X^y^'^*^'^
LIBER QUARTUS.
363.
St. B. MuyiGoi, TTO^Xti; Kapiai;^ 'ExaTaToi; TeTdtpTrj
YeveaXoYtwv.
358.
Dana pro Danae Amtm apud Hecatajura : « Cum Dana
concumbit Jupiter. »
359.
IUud x£'POY*crTop£? Hecataeus dicat. — Receptaculi at-
que arcis loco Tirynthera liabuisse fertur Prcetus, opc-
raque Cyclopum munivisse : quos aiunt numero fuisse
Beptem,Chirogasteres appellatos, quasi si Manuventres
tliceres, quod sua arte victum sibi quaererent, venisse au-
tem accitos e Lycia : ac fieri potuit, ut, qiise apud Nau-
Itliam sunt speluncai et opera in iis, nomina ab his Cy-
clopibus liabeant.
360.
Hecataeus dicit : « Atque ensis vaginae manum admo-
vens, [xuxriv(capuli capitulum,i, e.illud quodin imacapuli
parte fungi simile vaginam tegebal) excidisse reperit.
361.
Litterarum inventorera et alii et Ephorus Cadmum di-
cunt. Quod testimoniis suis confirmant etiam scriptores
Milesii, Anaximander, Dionysius, Hecataeus, quos etiam
ApoUodorus in navium recensu apponit.
362.
Pelasgi posteaquam ex Attica ab Atheniensibus exacti
sunt, sive jure, sive injuria : nam de hoc nihil habeo
praiter relata, quia Hecatseus Hegesandri filius in historiis
ait injuria : Athenienses enim quum viderent regionem ,
quam illis sub Hymetto habitandam dederant, mercedem
muri circa arcem ducti, bene excultam, quum prius mala
fuisset et nuliius pretii, livore captos fuisse et araore
terrae habendaj ; et ita exegisse illos, nuUara aliara spe-
ciera praetexentes Athenienses. » Ipsi vero Athenienses
jure se illos expulisse contendunt.
LIBER QUARTUS.
363.
Myglsi, urbs Carise.
30
HECAT^I FRAGMENTA.
364.
St. B. Tp£[j(.tXr) — •?) Aujcia exaXeixo ouxo); — .
Tp£[xiX£i<; — 'ExaTaioi; Tp£[JLtXa<; auxou? xaXei Iv t£-
TapTY) YEv^aXoytwv.
FRAGMENTA INCERTI LOCI.
3G5.
Joseph. Antiq. Jud. I, 4 : 'HffioSo? te xai 'Exa-
Tato? xai 'EXXavixoq xat 'AxoudtXao; xat irpbq toutoi?
'Ecpopo; xai NixoXao? t<JTopou(7t tou? ap'/_aiou; ^v^aav-
Ta; ETTi "/iXia. Fortasse hoo ex Abderita desura-
tum, (juo saepius utebatur Josephus. Hic tamen
intelligi videtur Milesius, cum inter antiquissi-
mos scriptores recenseatur Hecataeus.
366.
Etymol. M. p. 20 3 : ^£^£105, 6 ap)(aio<;- Tuap'
'ExaTatw, Sequentia ad Callimachum pertinent :
V. G. Dindorf. ad HSt. Thes. v. ^£^£10?.
367.
Etym. M. p. 596 : METacjcrai, (xecraiTaTat. Auva-
Tat 81 xat ouTux; im<:coL<; "ki^^eadoLi Toivtxwt;* Trap
'ExaTaiip ECTTiv ETuiaaat, at £7riYtYvo'[i.£vat toi; Tipo-
yovoK;.
368.
Schol. Hom. 1\. Q, 228 : 'ApiffTap"/,o<; Se cpvifft t-))v
xtfitOTOV Xe^iv ^ttonipoLV ^Tvaf ayvo^i Bk oTt xai 2t[jLto-
vl57)<; xa\ 'ExaTaTo<; [jL£[ji.vy]Tat auT^<;.
369.
-ZEI. Herodian. tc. (jlov. Xe^. II, p. 89 : Kpeai;-
Trap' 'ExaTattp IffTf «t^ 8£aTaTOpiTeT7][jL£vot. » "AXX'
ou ffuvriOe^; IffTi Xeyctv S£a<;.
370.
Suid. Mot^tStov, Tov Ix [JLOtyou y^Ysvyi^jlevov ov/[^
oTt 'ExaTaTo<;, aXXJt xat 'T7r£piSvi<;.
371.
Phrynich. p. 218 ed. Lobeck. : 2xopTrt!^£Taf
*ExaTaTo<; [jtev touto Xeyei "Itov wv ot S' 'ATTtxol ffX£-
SdtvvuvTai cpafft.
FRAGMENTA QVJE FALSE TRIBUUNTUR
HECATtEO.
372.
Judaeos pulsos ex ^gypto averruncandae pe-
stilentiae, quam dii ob sacra neglecta et peregri-
norum consuetudine vitiata terrae immiserint, r
Mose ductos esse in Judaeam, condidisse Hiero-
solyma, divisos esse in duodecim tribus, a pon-
tifice gubernatos moribusque et institutis singu-
laribus a reliquis nationibus separatos vixisse
tradidit Diodorus Siculus in medio libro quadra-
gesimo, harumque narrationum testem protulit
Hecataeum : Trept [jtev twv TouSa(tov 'ExaTaTo^; 6 Mt-
Xv^ffto? TauTa iffTo'p-/ix£v. Phot. BibUolh. p. 38o et
38i,a (ed. Bekker.). Neque tamen omnia ea de-
sumta esse ex Hecalaeo, sed e recentioribus
scriptis permulta addita, inde apparet, quod
Macedonici etiam imperii mentionem habet in
fuie hujus descriptionis. Confirmat haec res su-
spicionem, Diodorum confudisse nomen Milesii
Hecataei cum Abderita grammatico Alexandrino,
quem de Judsis librum scripsisse novimus ex
Eusebio, Praepar. Evang. IX, 4, p. 408.
373.
Diodor. II, 47. Fabula de insula Hyperboreo-
rum. Hanc Abderitae tribuendam esse recte mo-
nuit Dindorf. ib. Eodem referenda quae sunt
ap. Schol. Pind. Ol. III, 28 : 6 Sl <I)£p£vixo<; tou<;
*Y7r£p6op£Ou<; (XTrb tou TiTavixou y^vou? cpYiffiv elvat,
6 Se *ExaTaTo<; aXXox; iffTop^T* et ap. Schol. Apoll.
Rh. II, 675: 'ExaTaTo<; S^ f^^XP' "^^^ olutoZ '/j^oyiOM
eivat cpYiffi TO Ttov 'YTuepSop^tciJV lOvoi; • EffTt Si auTw
PtSXia £7riYpacpc)[JLeva* Uepi twv Tirepfiop^twv. De
insula Hyperboreorum dixit etiam Natalis Comes
IX,6,quasiHecataeoMilesiousus. Cf. Scriptorum
Catalogum, quem operi suo praefixit. Ejusdem
libri meminit IX, i5.
364.
Tremile — sic vocabatur Lycia. — Tremilenses — Tre-
milas eos vocat Hecata3us.
FRAGMENTA INCERTI LOCI.
36&.
Hesiodus, Hecataeus, Hellanicus , Acusilaus et praeter
lios Ephorus et Nicolaus nairant veteres vixisse ad niille
annos.
366.
Y^Y^'°c> antiquus, apud Hecatffium.
367.
iTitffffai apud Hecatajum natu posteriores.
368.
Voce xigcdToi; (cista) usus est Hec.
369.
Quorum carnes emaciatae et tabefactae incipiunt pu-
trescere et diflluere.
370.
Ex adulterio procreatum (j.otxt'8tov dicit Hec.
371.
ffxopTti^ETat (dissipatur ) Hecalaeus dicit lonice, Attlci
vero dicunt ffxeSavwvtai.
SPURIA.
373.
Pherenicus Hyperboreos Titanici generis esse dicit, He-
cataeus vero aliter narrat.
Hecataeus usque ad sua lempora Hyperboreorum popu*
lum fuisse dicit. Est liber eyus de Hyperboreis inscriptus.
HECATiEI FRAGMENTA.
Zi
374.
Locos Erotiani (Glossar. in Hippocratem) :
KupSacriav, tJiv XeYOfxsvYiv Tiapav 'Exaxaio? Bi tpYi-
ffiv, oTi TriXov pap6apixbv ot xoijxtxoi Xlyouatv, et
Hesychii : Ttc' auvviv Trap' 'Exaxaio) OiXrixoEi;,
quoriun alter perobsciirus est, tempore Alexan-
drinorum non esse antiquiores manifestum est.
375.
Natal. Com. IX, 9: «Hecataeus Milesius libro
secundo Genealogiarum longe aliam tradidit ra-
tionem, cur Lycaon et ejus filii fuerint in lupos
conversi, quam explicavit postea Ovidius. Sic
enim inquit : ITeXaaYb? ^v Trat? Atb? xat Nto-
Sy)?' (f) Tzcdq i\y/ Auxao)v Ix MsXi^oit]^ xopv)?, etx
oOv KuXXt^vti? , &(; cpafftv. OGto? eTrsiTa patJtXeu?
Twv 'ApxaSo)v xaTatTToti; xaT^t ^pr,<7,aov Ttva ex
TToXXwv Ya[/.o)V TToXXou? TraiSai; TrpodeXaSev <t)v Mat-
vaXo?, 0e(7Trpo)Tb(; , ctuv NuxTtfxt») xa\ Kauxovi
Auxoc, <[)Otvo? Te xai TyiXeSoa?, Al'[Jio)V, Mav-
Tivou?, 2TU[i.c{)7iXo<; , KXeiTO)p, 'Opx,o'p-£^o? "^^ ^*'
oXXot, 01 TTavTe? affeSeia xai uTrepricpavia Ivixtov. O
S^ Zeu; ^epvTiTvi etxaffOei? TrapaYivcTat auTOi?. "Ov
auTOi xaXeaavTei; eui ^evia, eva twv iyyja^ioyv Tcat-
Sap(o)v (j^aTTOudt , xai toi G-Kka.f/ya. (Ju{X(xi^avTe(;
TuapeOevTO t^ TpaTO^T) • touto Se Zeu? Iyvo)xo)<; xa\
(xu(jaj(Oei? T^v jjl^v TpdcTre^av (xv£'Tpe'|ev • oOev Ixetvoi;
6 TO^Ttoi; TpaTO^eui; Iv 'ApxaSttx xai TpaTO^oug ri TzokK;
xaXeiTaf twv Bl Auxbtovoi; TraiSo)v w; (xcr£67i<javTO)v
et? ^evov (xeT' auTOu Auxcxovoi; tou? (Jt^v ei; Xuxou?
eTpe«|/e, tou? Sk exepauvo)(je. » Ficta haud dubie
sunt hgec e loco Tzetzae ad Lycophr. 481 : in-
sunt enim quae in brevius redactam arguant nar-
rationemTzetzae, nihil tamen de Hecatfeo haben-
tis. Dixit de hac re Heynius ad Apollod. p. a63.
376.
Natal. Com. Illinit., p. 189 : « His rationibus
[cogitationibus de rogno inferorum] ad corporis
voluptates pertinentibus (alias enim voluptates
vulgus non percipiebat) alilsque similibus conati
suntantiqui multitudinis animos partim spe vo-
luptatum, partim metu supphciorumad justitiam
vitaeque integritatem revocare. Sed quoniam
primus omnium mortalium Pluto istas rationes
excogitavit, ut sensit Hecataeus, hunc esse lo-
corum illorum regem perhibebant, sicut ven-
torum iEolum, quia mutationes ventorum prior
observasset. »
377.
Nat. Com. VI, »3 : «Ubi Hercules foedus iniit
cum liberis Nelei fide ultro citroque data, sue
mactato super ejus testibus, et ipse et illi jura-
runt atque confirmarunt juramentum insuper
factum, ut scripsit in Phoroneo Hecatseus. »
Phoroneum librum Hecatsei ex prava, quam in
Strabonem X, p. 728, intrusit aliquis, conje-
ctura finxere nonnulli. V. Casaub.
378.
Nat. Com. VII, a : «Acheloum Alcaeus Oceani
et Terrae filium esse sensit, ac Hecataeus Solis et
Terrae. »
379.
Nat. Com. IX, 9 : « Miratus sum, cur Pausanias
in Arcadicis (VIII, 6) unicam tantum filiam fuis-
se dicat Lycaoni inter tot mares, quam etiam
inquit in gratiam Junonis fuisse sagittis trans-
fixam (Callisto) : cum Dia etiam Dryopis mater
filia ejus fuerit, ut scripsit Hecataeus.»
380.
Diog. Laert. Prooem. 6, de Magis: 'ExaTaToi; 81
XeYei xa\ fe^^^^ri-zolx; tou? Oeou? eivat xa^' auTOui;. Di-
serte negari non potest, de Magis dixisse Heca-
taeum in Periegesi, probabilius vero in libros
Abderitae hic locus relegatur, qui de Alexan-
dro magno scripsit. Quod enim Persica a non-
nuUis Milesio tribuuntur, error est illum cum
Hellanico confundentium.
374.
Cyrbasiam, quam vulgo tiaram dicuut. Hecataeus vero
ait comicos dicere pileum barbaricum.
375.
Pelasgus fuit JovisetNiobes filius, qui filium Lycaonem
e Meliboea suscepit , vel, ut alii putarunt, e Cyllene. Hic
postea cum Arcadum imperium adcptus esset ex quodam
oraculi responso , multosque fdios e variis nuptiis susce-
pisset , cum esset ipse impius , impios quoque filios ha-
buit : inter quos fuitMaenalus, Thesprotus, cumNyctimo
et Caucone Lycus, Phthinus, Teleboas, Haemon, Mantinus,
Stymphelus, Cletor, Orchomenus et alii. Omnium igitur
horum ingens erat improbitas et temeritas : siquidem
vel Jovi in pauperem operariura verso , quem ipsi in hor
spitium invitaverant , dicuntur unum ex infantibus indi-
genis jugulasse, et ejus intestina Jovi cum aliis commista
epulanda in mensa apposuisse. Id scelus abominatus Ju-
piter mensam quidem subvertit, unde locus ille in Arcadia
vocatus est Mensarius, et Mensaria civitas exstructa
postea : at Lycaonis filiorum una cum ipso Lycaone, quo-
niam impie inhospitcm egerant, hos quidem fecitlupos,
illos percussit fulmine.
380.
Hccatajus dcos quoque ex Slagorum seutcntia esse geni"
tos ait.
•^aB»4MMHM><
J^J^J^al-^H^J^^If^J^J^f
CHARONIS
FRAGMENTA.
HEPSIKA.
1.
Ap. Plutarch. De malign. Herodot. p. 869, A,
B, reprehenso Herodoto, quodnarrasset Pactyam
Lydium, supplicem Chiis, ab iisdem e Minervae
fano impie avulsum Persis redditum fuisse, per-
git : KaiTOi Xaptov 8 Aa(X(|/axyivbi; , av^p TrpsaSuTe-
po; , Iv TOi? TTEpi naxTuvjv XoYoi? Yevo[X£vO(; , toioutov
ouSev OUTE MiTuXiqvatoic oute Xtoi? aYo? TrpoffTeTpt-
TtTai, TauTi 81 xaTa Xs^tv •^i-^^a.d^v « IlaxTuvi^; Se wg
ETTuOeTO TTpoffeXauvovTa t^v aTpaTov tov nepcrixbv,
tri^eTO <p£UY^^ °'P'^' V-^"^ ^•'^ MiTuXnivriv, eTceiTa Se et?
Xtov xat auTOu expanrjcje Kupo?. «
2.
Plutarch. ibidem p. 861, C, D, Herodotum
narrando corrupisse dicit res lonum et Athenien-
sium ad Sardes gestas et reticuisse praeclarum
Eretriensium hac in re facinus. Quare haec Charo-
nis verba adscribit : « 'AOrjvaioi 8e etxoat Tptvipec7tv
eTTAeuffav eTutxoupTiffovTei; toi<; 'Icoai, xa( et? DdtpSeti;
eaTpaTeuffavTO' xa\ elXov t& Tcepl SapSet? otTravTa,
^a)p\? Tou Tei)(^ouc tou paaiXriiou* TauTa Se TCOti^aavTe?
eTTavaj^wpouai eJg MiXriTOv. »
3.
Athenaeus IX, p. 894, E (quem exscripsit M-
lianus V. H. I, i5}: Xaptov S' 8 AaijL<|iax7ivb;,
Iv Toi; nepatxoTi;, ■rrepl MapSovtou laTopwv, xai
Tou SiacpOapevTO; aTpaTotJ Uepatxou Trepi Tbv "AOio,
Ypacpet xai TauTa* « Kat Xeuxat TreptaTepal T()Te ■jrpw-
Tov ei; "EXXrjvai; l(pavy]<7av, TtpoTepov ou '(i.f^iist.t-
vat. »
4.
TertuUian. De anima cap. 46, postquam Astya-
gis de Mandane filia somnium, Herodotum secu-
tus, exposuit, subjicit illud : « Hoc etiam Charon
Lampsacenus, Herodoto prior, tradit.»
EAAHNIKA.
5.
In 'EXXtivixoi? tradi potuit quod habet Plu-
tarchus in Themist. c. 27; ponilur ibi Charon
Lampsacenus in eorum numero scriptorum, qui
Themistoclem tradiderint ad Artaxerxem sup-
plicem venisse,secus atque alii, qui eam fugam
Xerxevivo factam esse dixerant. Nec minus in
procliviest conjicerepotuisse inter se permutari
Charonis Characisque 'EXXyjvtxa v. c. in Stepha-
no Byzantio s. v. 'ASpaaTeta, ubi Xctpa^ laudatur
'EXXrivtxaiv SeuTepa. Sed certiore judicio ad Hel-
lenica referas illud apud Pausaniam X, 38 j Ta
Zl £70] T^ NauTudtXTta 6vojjLa^o'(ji.eva utto 'EXXiivtov av-
Spl laTTOiouatv 01 ttoXXoi MiXY^aito* Xdtptov Se 6 HuOeto
(pviaiv auTOt Tcotviaai NauTtdtxTtov Kapxtvov l7ro'[jLe0a
81 xai rifxeT? t^ tou Aa[X(j;ax7)vou 861,t^' Ttva Y^p xal
X<)YOv tyoi av eTteatv txvSpb; MiXriatou 7ceTronQ[xevoi(; ei;
YuvaTxa?, Te6r)vai a^iaiv ovo[xa NauTCoxTia;
PERSICA.
1.
AtCharoLampsacemis setate (Herodoto) prior, ubi de
Pactya ei sermo est, nullum tale neque Mitylenaiis neque
Cliiis flagitium imputat. Haec autem sunt ejus verba : <c Pa-
ctyas, audito exercitumPersicum appropinquare, profugit
primo Mitylenam, deinde in Chium : eumtiue cepit Cyrus. »
2.
« Athenienses autem viginti trireraibus navigarunt, ut
auxilium ferrent lonibus, et ad Sardes expeditione facta,
omnia circa eam urbem ceperunt, excepta munitione re-
gia : his actis Miletum reverterunt. »
3.
Charon vero Lampsacenus, in Persicis, ubi de Mar-
donio loquitur et de Persarum exercitu qui circa Atho
montem periit, liaec simul scribit : « Et tunc primum in
Graecia conspectae sunt albaj columbse , quae nuUae ante
id tempus fuerant. «
HELLENICA.
5.
Quaj a Graecis Naupactia carmina dicuntur, attribuun-
tur ea vulgo Milesio homini , sed Charon Pythei filius
auctorem eorum perhibet Naupactium Carcinum. Nobis
certe Lampsaceni hominis probatur sententia. Nara qua;
tandem ratio afferri polest , quamobrem versus , quos in
ferainas Milesius homo fecisset , Naupactiorura nominc
circumferantur ?
CHARONIS FRAGMENTA.
33
nEPI AAM^AKOY.
In rebus Lampsaci narrandis inter celebriores
ejus urbis cives historicumnostrumStrabo XIII,
p. 882, refert. Quo in loco usus videri potest
ipso illius opere. Nam quod Lampsacum antiqui-
tus IltTuouaav dictam ait, id et a Charone tradi-
tum fuisse continuo apparebit ex hujus fra-
gmento, quod servavit Plutarch. de virtutibus
mulierum, p. 255, A — E. Eadem refert Polyaen.
VIII, 37, omissa fontis, unde ea fluxerint, notitia,
in nonnuUis discedens ab illo, quae observarunt
interpretes.Plutarchi vero haecsunt : 'Ex Otoxata?
Tou KoSptSoiv -^vi(i\ic, i\GOi'^ aSeXcpol StS'j[JLOi ^66oq xai
RXe'i<o;* tov 6 ^>o'6oi; airo xwv AsuxaSwv Trsrpwv TTpwTo;
dcp^xev lauTov £i<; OaAaaffav, w? Xapojv 6 Aafjf^^axv)-
vb? taTo'pyix£V. "Eyojv Ss Suvafjitv xai paatXtxov a^t'oi[ji.a,
TrapsTrXsuffev eii; Ilaptov iStojv svexa TrpaYJJtaTWV xa\
YEvoijLevo? cpiXo? xa\ ^ivoq MavSpojvt paaiXeuovTi Be-
SpUXOJV TWV n tTU0£(7(TT,V0)V TTpO<TaYOpeUOU,£VOJV, ISoTq-
6ri<7e xat cuveTToXeijLriaev auTot? utto twv Trpoaotxojv
evo"/Xou[Ji.evoi(;. 'O Se MavSpwv aXXiqv Te ttoXX:Jiv eve-
Sei^axo tw <I)o6w (piXocppoffuvriv cxTroirXeovTt xat [Jtepoq
Tvi<; Te /topa; xai irfi ■KoXsbiq UTTtoyveiTO Stoaetv, ei
BouXotTO Oojxaei? e^^ojv £7roixou<; eii; ttiv IIiTuoeacrav
acptxea6at. Iletcjac; ouv tou; TToXiTa; 6 <Do'6o!; e?e7i;£[ji'|;e
Tov dSeXcpbv aYovTa tou? eTCOtxou;. Kat xot [jtev Trapot
Tou M(xvopo)VO!; u7rripj(^ev auTot? wo-Trep TrpoffeSo^xyicrav
(ocpeXeia^; 81 \j.s-^(£koL(; xa\ Xcx^upa xal Xeia^; dirb twv
TrpocToixwv pap6(xpwv Xa[«.6(xvovT£i; , £7rtcp8ovoi TOTrpw-
Tov, eiTa xat cpoSepoi TOt^; BeSpu^tv ^^(Tav. 'EtciOuijlouv-
Te? ouv auToiv d-rtaXXaYrjvai, tov tjLev MdtvSptova
^pTjCTbv ovTa xat Sixatov (xvSpa Trepi tou(; ''EXXviva!;
oux eTreiffav • dTroSYi[«.v^(7avTo; Se exeivou , 7rape(jxeu(x-
CovTo Tob? 4>wxaei? S()Xw SiacpOetpat. Tou S^McxvSpw-
vo<; r\ OuYotTvip Aa^jnj/dtxvi, TrapOevO!; ouaa, tviv £7rt-
6ouX-^,v 7rpoc'Yvw, xai TrptoTOv [<.£v i-Ktyji^e.i tou? cptXou?
xat oixetou!; dTroTp^Tretv, xai StScxaxetv w<; £pYov Setvbv
xat OLat^z<; £Y"/£ipou(Jt TrpdtTTetv, euepYeTa!; xai cru[JL-
[jLd}(_ou(; (xvSpac;, vuv S^ xat TroXiTai;, d7TOXTivvuvT£i;.'i2i;
Se oux C7r£t6e, toii; "^EXXviat ecppacie xpucpa TOt 7rpaTTo'-
[«.eva, xat ^rapexeXeuaaTO cpuXaTTecOai. 01 Si, Ouatav
TtvJt Trapaax£ua(jd[xevot xal Ooiv"/',v, l;exaXe'(TavTO tou(;
IltTuoeffdvivou; £t(; Tb TrpodcTitov auTOix; Se St£Xo'vTE(;
Sty(a, TOi!; [JL£v T^t rs.iyri xaTEXdSovTO, toii; Se tou<;
dvOpo^i^rou; dveiXov. Outw Sv] tv^v 7r()Xtv xaTa(T)(_()vTe!;,
T()v Te MdvSpwva [JLCTe^re^tTrovTO (ju[jL6acjtX£uetv Tot?
7rap' auTwv xcXcuovtc!;* xat tviv Aa[jn|/dxviv e^ dppto-
aTia!; d7roOavou(Tav, cOa^j^av ev xr\ 7ro'Xct (/.cYotXoTrpcTrox;,
xat TVjV 7r()Xiv d^r' auT^? Ad[jn|<axov 7rpoariYo'peuaav.
'E^rel Se 5 MdvSpwv, 7rpoSoat'a<; uTro^ltav cpcuYoiv, t^
[JLCV otxeiv [«.ct' auToiv ^rapviTv^aaTO, 7raiSa<; Se Ttov
TcOvv]X()TWv xai Yuvatxa? vj^twae xo[JLt'aaa0af xatTauTa
7rpoOu[<.W!; ouSev dStXT^aavTC!; e^e7r£[jn|jav, xat t^ Aa[jL-
vjjdxv) 7rp()Tepov :?ipwixoti; Ti^jti!; d7roSiSo'vT£i; , uaTcpov
(b!;0£w6u£tvei]/ricpt'aavTO' xa\ StaTcXouatv outw Ouovtc!;.
«Ex hocCharonis scripto multa fluxisse proba-
bile est, quae passim leguntur de antiquitatibus
Lampsacenis, ut ap. Thucyd. VI, Sg, Aristot. Mi-
rab.auscult. c. i37,Diogenem Laert. II, ii.»Cr.
7.
Schol. Apollon. II, 2 : Xdpwv Se cpvia\ xai ttiv
Aa[JL(|/axrivwv ytopav 7rpo'Tepov BcSpuxiav xaXetaOa.
dTrb Ttov xaTotxr,advTO)v auTriv BeSpuxwv, Tb Se y£vo<;
auTWV ricpdvtaTat StaTOu<; Y£VO(jL£vou;7roX£[<Loui;. « Sed
dubitari potest, utrum quod Scholiastes habet,
fluxerit e scripto 7r£pi Aa[jn{;dxou, an ex 6fpot(; Aaut-
(jjaxrivwv, quos tamquam plane divetsos ab illo
altero opere sejunxit Suidas. » Cr.
DE REBUS LAMPSAGl
Codriclae genere, patria Pliocseenses fuerunt duo gemini
fratres PhobusetBlepsus :quoruniilleprimusaLeucadibus
petris in mare se dedit, ut Charo Lampsacenus scriptum
reliquit. Is Phobus , vir potenlia et dignitate praeditus
regia, cum navigasset Parium suorum causa negotiorum,
amicitiam et hospitii juscontraxit cumMandrone, Bebry-
cum rege, eorum quiPityoessenses cognominantur, eique
a vicinis bello infestato auxilium tulit. Mandro autem na-
vibus avehenti Phobo cum alia detulit officia , tum par-
tem urbis agrique largiturum se promisit , si Phocaeorum
coloniam velletPityoessam deducere. Phobus cura id con-
silium civibus probasset , fratrem misit , qui colonos eo
deduceret. Stetit sane promissis Mandro. Setl Phocaeenses,
cum spoiiis, praeda , opibusque magnis e finitimis barba-
ris potirentur , invisi primum , post etiam terrori Bebry-
cibus fuerunt. Cupientes itaque iis liberari, cumMandro,
homo probus et justus, persuaderi sibi non pateretur , ut
mala fide cum Graecis ageret, peregre eo profecto, moliti
sunt, quomodo eos per dolum necarent. Lampsace autem,
Mandronis filia , virgo, cum insidias praenosset , primum
Fragmenta historicobum.
a facinore hoc amicos et domesticos avertere dictis ag-
gressa est, impiam docMS eos rem et atrocem perpetra-
turos , si benefactores , et quorura auxiliis in bello usi
essent , eosque jam cives , interficerent. Ubi non persua-
sit , occulte Graecis quid ageretur detexit , utque sibi ca-
verentmonuit. Phocaeenses, sacrificio quodara etconvivio
apparato, Pityoessenses in suburbiura evocavere : ipsi iii
duo divisi agraina, altero urbem occuparunt, altero homi-
nes trucidaverunt. Sic urbepotiti,Mandronem acciverunt,
ut cum iis, quos ipsi constituerint, una regnaret: Lampsa-
cenque, curaeaexinvaletudine raortuaesset, magnificein
urbe sepeliverunt, cui etabejus nomine Lampsaci nomen
imposuerunt. Ut autem Mandro,proditionis vitans suspi-
cionem, habitare oira ipsis recusavit, petiitque ut raulie-
res liberique defunctorura ad se mitterentur : Phocaeenses
absque orani maleficio studiose eos miserunt. Et Lam-
psacaequura initio heroicos honores habuissent, postmodo
ut numini sacrificandum decreverunt : idque decretum ad-
huc ratum est apud eos.
7.
Charon dicit Lampsacenorum terram antea Bebryciam
appellatara esse a Bebrycibus incolis , quse tamen gens
bellis prorsus deleta est.
34
CHARONIS FRAGMKNTA.
OPOI [s. S2P0I] AAMUJ^AKHNliN.
8.
«Ex 0001? Lampsaceuoriim desuratum esse
arbitror, quodStrabo XIII, p. 873 commemorat
de (iuibus Troadis. Ubi, postquam exposuit, quo
loco Hoinerus, Damastes, Eudoxus ejus regionis
termiuos posuerint, haec addit,
Xapwv S' 6 Aaiji,'|/axYivo(; xptaxoatou? aXXou? acpai-
peT cxaSiou?, «tco Hpaxxiou apyo'(jL£vO(;- xoaouTOi yap
Etffiv aTTO Ilapiou Eti; IIpaxTtov • etoi; [jtlvTOt 'ATpa-
[JLU-Ttou Trpoeiat.» Cr.
9.
AthenaeiisXII, c. 19, p. Sao, D — F : Tot ^ijtota
iGTo'p7iar£ y.at TOpt KapStavwv 6 Aa[ji.'|ax7)V0<; Xapt>jv
Iv SeuTEpw "ilp(j)v (sic enimmeHores codd.: vulgo
8po}v) Ypacpwv ouTOJi;* BtaaXTat tlq Kapoiriv eaTpa-
T£U(javT0 xa\ IvixYiaav r,Y£[jLwv Se twv BtcraXTeojv ■r^v
"Ovapii;* ouTO? Se, Tratc; wv, Iv t^ KapStv) iTrpaOvi,
xai Tivi KapSivivw SouX^uaa?, xopawTEu? Iy£V£to.
KapStvjvoi? 8k Xo'Ytov ■;^v, 10? BiTaXTat aTut^ovTai Itu'
auTOut;" xai Truxva Trept toutou SteX^YOVTO Iv tw xop-
crwTyipia) l^avovTei;* xai dTroSpi5tc Ix T^? KapSiyj; eti;
tV TcaTptSa, TOu? BtcaXTa? ecTetXev Itti tou? KapSf/;-
vou;, dTToSetyOet? viY£[Jtwv utco twv Bt(7aXT£0)v. Oi Sl
KapStT^vot 7rdvT£(; tou; iTTTroui; eoiSa;av Iv toi<; ou[jl-
TrotJioii; 6p"/£i<j0ai utt^ twv auXwv xat £7i:t Ttov otti-
aOiwv TToSwv i<JTd[Jt£voi, TOi; TrpocrOioti; top/ouvTO I?-
£TrtaTd[jt.evot tos auXv][jtaTa. TauTa ouv £7riiTTd[x£voi;
"Ovapt? IxTTiaaTO Ix Trji; KapSiv)(; auXr,Tpi'Sa- xai dcpt-
xO[jtevri ■i] aijXvjTpti; et? tou? BtadXTai;, IStSa^e ttoX-
Xoui; auXviTdi;* [JteO' tov S'^ xai <jTpaT£U£Tat eTTi Trjv
KapSir.v. Kat liretSrj v^ [Jf-d/^v) (Tuv£i(TTT^xet, IxiXeucrev
auXeiv Ta auXv][jLaTa, oca ot iTtTroi twv Kapotr,vwv l^-
eTTtcTaiaTO' xat iTret ^xouaav 01 iTfjroi tou auXou,
eaTviaav Itti twv OTrtaOtoiv TroStov, xai Trpbi; 6p/vi<T[xbv
iTpdTCOVTO" Twv Ss KapSt-^vtov f( l(j/y<; Iv xrj "tttto) ^v
xai ouTW(; Ivtxv^Oriirav. »
10.
Polygen. Strat. VI, 24 : Aa[j(.']/axrivol xai Oapia-
voi, Tiepi Y^? 6pio)v d[jLtpi(T6viT0uvTe?, (TuveOevTo, if^vtxa
opvtOc? cxcTOJCi TTpwTOt, TTE^jfjjEiv d'vSpa? I; IxaTEpa?
ttoXeo)? Ii; dXXv^Xou? • ottou S' dv 01 7r£[jL<pO£VT£? aTrav-
TV1(T0)(TIV, TOUTOV d[jLCpOT£pOt? OpOV T^? Y^? Y^^^^'^°"-
'ETreiSri TauTa ISo^ev, ot Aa[X'|ax-/ivo\ twv ev toT(;
TOTTot? OaXa(T(7oupYwv e7r£t(Tav Ttvd?, oTav iSwai tou?
Haptavou? 7rapto'vTa(; , t^Ou? dcpOo'voj? l^rtSdXXetv tw
7rupt, xaioivov 7roXuv l^rttnrevSEiv to? nocretSwvi Ouov-
Ta?, xat 7rapaxaX£tv auTOu? [jl£t' eucpviijLia? Tt^JLvjaai
Tbv Oebv, GTTOvStov xotvwvvi(TOVTa(; • ot [xev dXi£t? * * *
(lacunam sicexplendaui censet Casaubonus, tout'
l7rotvi(Tav). Oi Se ^reiGOevTe? toi? dXteuiTt auvr^CTOiov
xal <Tuv£7rivov to aTrouSaiov t^? 7rop£t'a? dvevTe?. Aa[JL-
i]/axv)vo\ 0£ auvTetvavTe? iTri Tb 'Ep^jtatov cpOdaavTe?
^XOov TOUTO Se Haptou [xev dTrr/et aTdSta 0', Aa[jL-
<]jaxou Se a'^ ToaauTr^v y^v aTreTepLOv Trj ■zi/yr^ Aa[jL-
^j/axr)voi Haptavwv, [jL£Oo'ptov auaTrjad[jLevoi Tb 'Ep-
[xaiov. Ad quae Creuzerus, cum vulgatis editionibus
Athenaei hujus operis indicem fuisse statuens
"Opot : « Quaj ipsa Chai'onis esse, eaque ex opot?
desumta equidem pro comperto habeo. Nam
primum, totius orationis color et indoles nescio
quomodo antiquissimi scriptoris ingenium refe-
runt, quod magis etiam sentiri posset, haec si lo-
nicum charactera retinerent. Gravior tamen al-
tera ratio repetita ex argumento, quod quidcm
cum totum versetur in explicanda lite a Lam-
psacenisagitata suj)er agri finibus : ejus scriptoris
admonet, qui Lampsacenorum fines peculiari
opere descripsit. Et potuit Polysenus Charonera,
quem a Phitarcho lectitatum esse vidimus, vel et
AGRI LAMPSAGENI DESCRIPTIO
[nisi potius ANNALES LAMPSACEISORUMJ.
8.
. Charon Lainpsacenus alia tiecenta stadia aufert, a Pra-
ctio initium Troadi ponens, quod tot abest a Pario, quot
dixi, stadiis, sed ad Atramyttium usque producit.
9.
Similia de Cardianis narrat Charon Lampsacenus Anna-
lium libro secundo, his usus verbis : BisalUie adversusCar-
diam copias eduxerunt , atque prselio vicerunt. Erat
autera dux Bisaltarum Onaris. Hic , puer qiium esset ,
Cardiai venditusfuerat-, emtusque a quodam Cardiano, ton-
soiiam artem exercuerat. Acceperant autem Cardiani ora-
culum,jB(.9a/tes bellum ipsis illaturos: qua de re saipe
inter se disseiebant in tonstrina sedentes. Ule igitur
quum Cardia in patriam profugisset , Bisaltis auctor fuit
expeditionis adversusCardianos snscipienda;,duxqueipse
creatus est Bisaltarum. Docuerant autem omnesCardiani
equos in ipsorum conviviis saltare ad tibiai cantum , ila
ut posterioiibus pedibus insistentes , anterioi ibus modos
lil)ia% quos edocli erant, gesticularentur. Quod cuin sci-
ret Onaris , e Cardia tibicinam emerat : qua; postquai»
Bisaltiam venit , multos inflaie tibiam docuit ; quos ilie
expeditionis socios secum sumsit. Commisso pia;lio, jus-
sit hos inflare eos tibia; modos , quos maxime callereot
Caidianoruni equi. Et equi , exaudito tibiarum cantu,
in posteriores pedes se sublevarunl , ad saltationeni con-
veisi. Cardianorum autem robur in equitatu inerat: at-
que ea ratione prailio hi superati sunt. •»
10.
Lampsaceni et Pariani de agrorum finibus litem haben-
tes , constituerunt sub primiim galli cantum viros ex
utraque civitate ad se invicem mittere. Ubicumque vero
sibi missi ol)viam fierent, hnnc terminum ac finem regio-
nis esse debere. Quod cum omnium sententiis esset ap-
probatum, aliquot in iis locis per mare opus facientibus
persuascrunt, ut cum Parianos viderent prseterire, maxi-
mam piscium copiam in ignem imponeient, et circum-
circa vinum libarent , quasi Neptuno sacra facientes , eos-
que faustis auspiciis advocarent ad honorandum deum et
libationis societatem. Quod cum piscatores facerent , ilii
piscatoribus morem gerentes , simul epulabantiir et bibe-
bant , remittentes aJiquantum ex itineris contentione.
CHARONIS FRAGMENTA.
3»
i|)se manibus traclasse, vel certe aliquem scri-
ptorem conipilasse, qui illum suis ipse manibus
tractaverit. Nec decstejus rei exempluni in ipso
Polyaeno, quom supra docuimus Lampsaces puel-
IfB historiam aPlutarcho mntuatum, qui in eadem
diligentior Polyaeno Charonem auctorem lauda-
vit. »
11.
Athenaeus XI, c. 49, p. 475, B : Xapojv S' 6
Aa;x'|ax7]V0(; Iv TOi? "ilpt? Tiapa Aay.£SaiiJLOViot(; ^y)-
aiv £Tt 5tai £t? auTov SEixvucrOat to Ssiraf; to ooOev
'AXx[jLyiv7i uTTo Aioi;, ^t£ 'AjjLcptTpuwvt EixacOri. Creu-
zerus : » Difficile intellectu est, quomodo in eo
opere, quod ego in agro Lampsaceno versatum
esse contenderim, locus esse potuerit narrationi,
quae est de poculo Alcmenae. Equidem nullus
dubito, quin hic locus ad aliud Charonis ojnis
referri debeat, ad IIpuTavEt? (qupd scriptum Sui-
das ypovtxa fuisse docet) , et peccasse vel ipsum
Athenaenm vel ejus librarios in eo, quod illam
rem sv "Opot? traditam dicerent, nisi hoc sumere
malueris : illorum ypovtxcov fuisse ciim illum ti-
tulum commenioratum a Suida : IIpuTcitvEt?, tum
altcrum hunc : %ifoi [annalcs), ut Lacedaemonio-
rum annales cogites. »
KTI2;EI2.
12.
Sehol. Apollon. Rh. II, 477 et Etym. M. s. v.
AjxaSpucitSs?, ([uorum posterior haec habet : Xdtpojv
... 6 Aa[X'|axrivb(; tdTOpEt w? 'Poixo? , Spuv Oeaffdt-
(XEvo? T\Zr\ fxeXXouaav IttI y^v xaTatpspeaOai , Trpoff-
£Taq£ Toti; Tcatciv auTY]v u7roaT7]piqaf r, ^A (xeX-
Xoucra au[jtcpOitp£aOai Tvj opui vu[/.cpr, gTrtdTaaa TtT»
Potxw, ^apiv t;.£v etSfivat £cpaax£v UTrlp Ty]? a(0T7ipta<;,
ETreTpeTrs Ss atTv^aaaOat Tt pouXotTO • (5j; Se ex^ivoi;
r,^tou auYY£V£aOai auT^ , £7rt^7][Atov (Jtev iXeyev elva'.
TouTO (ETTtf^. - TouTO desuntiu Schol. Apollon.), cpt>-
XaTT£aOat Se 6^[x(i)? iTEpa? Yuvatxbi;6[jLtXtav.''Eayov Ss
[X£Ta^uauTwv clyyzkov [^lXtaaav. Kat TioTe TOTTeuovTO;
auTou TrepttTTTaTat (uapiaTaTO Scholiast.Apollon.)
7] [XEXtaaa- Trtxpo'T£pov Se Tt (X7rocpOeY^ot[jt£voi;, £ti;
opYV £Tp£'i£ TTjv vu[^'^7]v, waT£ TTTipcoO^vat. Eadeui
habet etiam Schol. Theocr. Idyll. 3, i3, auctoris
tamen notitia omissa.
13.
Tzetzes ad Lycophr. v. 48o:'Apxa<;6 Atb? ^
Airo'XX(ovo<; Traii; , xai KaXXiaTOU? tt]; Auxaovo? Ou-
YaTpb? , biq cp7]at Xaptov 8 Aa[ji,'];ax7ivb<; , xuv71Y(ov
ev£TU)r£ Ttvi Twv A[JtaSpucitStov vu[jtcp(ov, xtvouveuouaT)
xai (jteXXouaT] cpOapTJvat itTzo y_£i[jtappou tou T:oTa[JLOu
£V T^ Spui, ev fi '{t'{ovmoi, riv •^ vu[x;p7], xai aveTpeij/s
Tbv TTOTa^jLov, xa\ T7]V Y^'^ yto^jtaTt (oyuptjjaev •^ 81
vu(jLtp7] IlpoaoulXeta T^^vxXviatv, xa^' Eu[jl7]Xov, auv^X-
Oouaa auTw y^vvS "EXaTov xal AcpetSavTa, l^ tov £t-
aiv 01 A pxcxSei; , w(; cpriat xat ATcoXXtovto^;. Creuzer.:
« Hoc loco de Arcade firmari mihi videtur
Sevinii opinio, illa Charonis referenda esse ad
ipsius KTia£t<; , in quibus constat altiiis ascen-
disse scriptores ad aetatem mythicam fabulisque
pluriinis exponendis indulsisse. Unde nec ab-
sonum videtur conjicere ea huc pertinere, quae
supra ex Pausania in medium protuli de Naupa-
cticis carminibus. »
Lampsaceni vero contendentcs, ad Hermaeum priores ve-
nerunt. Id a Pario septuaginta stadiis distat : aLampsaco
autem ducentis. Tantum soli per fallaciam Lampsaceni
Parianis ademerunt, finibus in Hermseo constitutis.
11.
Charon vero Lampsacenus in Annalibus scribit , ad
suam usque setatem monstratum esse apudLacedaemonios
poculum, quo Alcmenam Jupiter donaverat sub Amplii-
tryonis forma.
DE URBIUM ORIGINIBUS.
12.
Charon Lampsacenus narrat quemadmodum Rhdecus
(Cnidius) quercum conspiciens tantuin non in terram ca-
deutem, pueros jusserit eam suffulcire. Nympba atitem,
quae jam in eo faerat , ut una cum arbore interiret , atl
Rlioecum advenit eique gratias se habere dixit, quod ser-
vator sibi exstitisset , jussitque ut , quodcunque vellet,
postularet. Ille vero quum ejus cousuetudinem peteret,
damnandum quidem hoc esse dixit, se tamen obsecutu-
ram esse, si quidem vitaret alterius feminse connubium.
Internuntium vero liabebant apem, qua? quum talis ali-
quando ludentem circumvolaret, atque acerbius aliquod
iile proloqueretur , tantam nympha? excitavit iram, ut
excaecaretur.
13.
Arcas, Jovis flliiis aut Apollinis ex Callisto , Lycaonis
filia, ut Cliaron ait Lampsacenus, in venatione incidit in
nympham Hamadryada, qua" jam in eo eratpericuli, ut una
cum quercu, cui innata puella, perderetur. Subvertit igi-
turflumen aggerequeterrammunivit. Nymphavero,quam
Prosopeliam dicit Eumelus, cum illo consuescens Elatum
progenuit et Aphidantem, ex quibus oriundi sunt Arcades,
ut ApoUonius quoque testatur.
^%7i^^J^T#^%i^^%?
XANTHI
FRAGMENTA.
ATAIAKA.
1.
Dionys. Halicarn. Antiq. I, 28 , p. 7 '3 Reisk. :
EdcvOo? S^ 6 AuSbc taTOpiai; TuaXaiS?, ei xat Tt<; aX-
Xo?, EfXTCipoi; wv, TYJc S^ TiaTpiou xai psSatWT-^c; av
ouosvb? u7:oS££<7T£po(; vo[/.i(jOei(; , oute Tup^rivbv wvo-
(jtaxev ouSa[j!.ou t^<; ypa^ri? Suv(X(7Triv AuSwv, oute
(XTTOtxtav Miqtovtov £1? 'iTaXiav xaTaaj^^oucav lirtaTa-
Tai , Tup^vivta^; t£ [xvTqjjtviv 6i(; AuSwv (X7rotX7^a£««K; ,
Ta7C£lV0T£p(riV (xXXwV (X£[JLV7]jJl.£V0(;, OuS£[JLiaV TC£7rOtV]Taf
"Atuo^; Bs. TraiSat; Y^vEaOat \iyzi AuSbv xai Tc)pp7i6ov
T0UT0U(; 8^, (X£pt(7a(jL£V0U(; T^^v TraTpwav apj^rjv, Iv
Affta xaTa[jL£tvat (X[jLcpoT£pou(; , xat tok lOvEatv, (t)v
yjp^av, £7t' Ixeivwv cpr,tj\ TsO^vat Ti(; 6vo[jLa(7ia(; liyoiv
J)Se* «A^rbAuSou [jL£VYivovTatAu5oi, (x^rbSe Top^v^Sou
Top^viSof TOUTWv ■f\ YXwa(7a oXtyov Tuapa^^Epet, xai vuv
iTt c7uXouatv (xXXt^Xou? ^TQ[/.aTa oux oXiya, wcrTrep "Ico-
ve(; xa\ Aiopteic. »
2.
Ex eodem fonte sua hausisse apparet Nicolaum
Damascenum apud Steph. Byz. p. 1 16 ed. Orell. :
To'p^7i6o:, ■Kokic; AuSia? d.m Top^'<i6ou tou 'Atuo(;.
'Ev §£ TV] Top^TqStSi laTtv opo(; Kocpio^; xaXou[XEvov,
xai tEpbv Tou Kaptou Ixei. Kotpio^; Se Atb(; Traii; xat
Top^vi6ta(;, t6c; Ntxo'Xao(;T£T<xpT<o- Bc; 7rXa^o'(jL£VO(; Trepi
Ttva Xt[jLVviv, viTt(; cx7r' auTOu Top^viSta IxXviOvi, cpOoy-
Y^<; Nu^tcpwv cxxouaa^;, a? xai Mouaa^; AuSoi xaXouai,
xat [xouatx^v lotO(x;;(^0vi, xat auTb? (tou(;) AuSou^; ISi-
Sa^e xa (jleXv].
3.
Eratosthen. apud. Strabon. I, p. ^g^Tauxa 8'
£i7rtov (Eratosthenes) tJiv 2TpdcTwvo(; iTraivEi So'^av
Tou ^uatxou, xat £Tt SdcvOou tou AuSou • tou (jlIv
iScxvOou Xeyovto^;, iTrt 'ApTa^Ep^ou Y^veaOai (jceYav
au^|jLbv, &ax' IxXtTceiv 7roTa(jLou(; , xai Xt[jLva<; xal
cppsaTa • auTov Se etSevat ^roXXajj^vj 7rpo'a(o oltzq tvJ?
OaXdtaavi^; Xt'Oou<; Te xoYX^jXttoSei^; (quidara codd.
XiOou(; Te xa\ x-oy/. alii : XiOov Te xoiyuXtcjjSv]), xat
Ta XTevtoSea, xal j^vipaijLiSwv TU7rto[jLaTa, xat Xi~
[jLvoOdtXaaaav Iv 'Ap[jL£viot(; xatlv MaTTtvivoi^; (al. MaT-
Ttvviot(;, prorsus abest a Cod. Veneto) xai Iv Opu-
Yicx Tvi xiXTW MV EVExa 7r£tO£aOai tJi TceSia 7roT£ Odt-
XaTTav Y^veaOat.
4.
Strabo XII, p. 679 : 'Axouetv S' eaTt xat twv Tra-
Xatwv auYYpa<p£wv oTa cpviaiv 6 Tot AuSta ffu-p^pdi-lia?
3dtvOo(;, SiviYou[jLevo(; oTai [7.eTaSoXa\ xaTeayov 7roX-
X(xxi(; tV /topav Taur/iv (Lydiam et Phrygiam), tov
lijLVViaOvi UL£V TTOU xa\ Iv TOt(; 7rp()aO£v xa\ Svi xai t^
7r£p\ TOV Tucptova ^rocOvi IvTauOa [JLuOEUouat, xa\ tou(;
LYDIACA.
At Xantlius Lydus (qui priscae historiae , si quis alius,
est peritus , quique patriae historiae auctor nullo alio ha-
bitus est inferior) in «uis scriptis nullo modo Tyrrhenum
Lydorum principem norainat; neque uUam Maeonum co-
ioniam in Italiam appulisse scit; nequeuUamTyrrheniae,
tanquam Lydorum coloniae , mentionem facit , quamvis
ignobiliora alia ac leviora memoret : Lydum vero et
Torrhebum Atyos fiiios fuisse dicit. Hos vero ambos
regno paterao inter se diviso in Asia remansisse , genti-
busque, quibus imperarunt, nomen ab illis inditum fuisse
dicit. Atque haec sunt ejus verba : « A Lydo Lydi,
1 a Torrhebo Torrhebi sunt. Horum hngua parum
« diversa est , et nunc quoque alteri alterorum non
« pauca vocabula usurpant, quemadmodum lones et Do-
n rienses. »
2.
Torrhebus , urbs Lydiae , a Torrhebo , Atyos filio. In
Torrhebide autem monS est Carius norainatus, in eoque
sacrum Carii , Jovis filii ex Torrhebia , ut ait Nicolaus li-
bro quarto ; qui circa lacum quendam errans ab illo
Torrhebia nominatum , quuni Nympharum , quas etiam
Musas Lydi dicunt, voces audiisset, musicam edoctus est
atque ipse Lydos carmina lyrica edocuit.
3.
His dictis ( Eratosthenes ) Stratonis physici laudat sen-
tentiam et Xantlii Lydi. Xanthus dixerat, Artaxerxis
aetate ingentem fuisse siccitatem , adeo ut defecerint
flumina, paludes et putei; vidisse autem se passim
procul a mari lapides conchylii formam referentes, aut
pectinum , aut cUeramidum effigies ; tum marinum
lacum inArmeniaet Mattienis, inque Phrygia inferiori;
quas ob causas sibi persuasum esse campos istos aliquan-
do fuisse mare.
4.
Licet etiam antiquitatis scriptores de hac re au
dire. Ex quorum numero Xanthus, Lydiae historiae
conditor, narrat quantae ac quot in ista regione inciderint
mutationes, tpiarum etiam superius facta est mentio. Quin
etiam Typhoni quae evenerunt, ad ista ii loca referunt, et
XANTHI FRAGMENTA.
37
'Api(AOu<;, xat ttjv KaTaxsxauaevTjv tauTviv elvai cpa-
<7iv oux oxvoufft Se xat Tot fjLeTa^u MatdtvSpou xat
AuSwv airavG' uTrovoetv TOtauTa (vulgo TauTa)- xal
Sta To ttX^Go? twv Xtjjtvwv xat TTOTaixwv, xai tou<; ttoX-
y^oi/oZ x£u6[jLtovac t^? y^?- 'H os {jLSTa^u AaoStxeiai;
xat A7ta(jL£ta(; Xt[jLvr), xai popSopwSr) xat uTrovofJtov
t:^v aTtocpopav eyei TreXaYia ouaa • cpadl 8e xat Stxa?
elvat Tw MatavSpt») [jLeTacpepovTt Tot; y_wpa;, OTav
TOptxpouaGwatv ot aYxwvei; • aXovTOi; Bk xkc; ?v][JLia<;
ex Twv 7rop6[jLixwv StaXuecGai TeXwv.
Quibuscum conjungenda sunt haeo lib. XIII, p.
628 : MeT^ SsTauT' eaTiv •/) KaTaxexaujjLsv/) XeY0[ji.ev7)
ywpa, (JL^xo? [JL£V xai TrevTaxoffiwv sTaSiwv, TrXdtTOi; Se
TeTpaxoCTiwv, eiTe Muatav yp7\ xaXeiv eiTe MY)ov(av •
XeY£Tai Y^p a[jL<poTepo)?^ o^TravTa (xSevSpo^;, TrXvjv <x[jl-
TreXou T7)<; tov KaTaxexau[jLeviTr,v cpepouay)^; oTvov, ou-
Sevcx; Twv IXXoyi^jlwv (xp£T7) X£t7rorjLevov. "EfTTi Se •^
eTrtcpdtveta TecppwSY)<; twv ireSiwv • ^ Se opetvr) xal Tr£-
TpwSri<; , [xlXaiva wi; av l^ £7rtxauff£0)<;. Eixdt^oufft (xev
ouv Ttv£<; ex xepauvoSoXtwv xai 7rpr)ffT'/^po)v ffU[jL6r)vat
TOtouTO^ xat oux oxvoufft T^ 7r£pi Tov Tucpwva £V-
TauGa (jLuGoXoYeiv. S(xv6o<; Se xat 'Apttxouv Ttva XeY^i
Toiv TCjTTwv TOUTwv ^afftXea. Ex eodem Xanthi libro
Creuzerus suspicatur desumtaesse quae leguntur
apud Aristotel. De mirab. auscult. c. 'ig : AeY^Tat
Se xai 7r£pt AuSiav (xva'^epeff6at Trup 7r(xtjL7rXr)6£(; xai
xai£ff6at ecp' r)(JL£pa<; l^rTdt. Idem Creuzerusad Xan-
thum vel ad alium Lydiacarum rerum scriptorem
referri posse ait cap. 53 de ossibus humanis va-
sisque in lapidem obduratis, repertisque in me-
tallis Lydiae a Croeso factis, et quae ibidera tra-
duntur de Pithecusis insulis.
5.
StraboXIV, p. 680 : '0 [jlev y^P SotvGo<; 6 AuSo<;,
(jLETot Tot Tpo)ixa ^r)ffiv eXGetv tou<; OpuYa? ex Tr)<;
Eup(>)irr)<; xai twv cxptffrepwv tou IIo^vtou • oLyoLys.l^j
S' auTOui; 2xa[jLDtvSptov Ix B£p£xuvTwv xat 'Affxavia?.
6.
Steph. Byz. : Aoxo^o<; 7ro'Xt<; OpuYiac; , •J^v wxouv
0pax£<; Aox()![tof xaTexXuff6r) Sk, wi; 3fltv6o<; 6 AuSo<;,
8<; xal Sti Tou ^ yP''^^' ^^ T(37roi?, Aoxo^tTa<; toutou?
xaXoiv. Welckerus 1. I. putat Dionysii libripartem
fuisse To'7roi inscriptam, quae locorum descriptio-
nes continuerit.
7.
Schol. Apollon. II, 724 : 2aYYotptoi;, 7roTa(xo(;
C>puYiai;^ 5 Se MupX£avo<; 2dtYYapov auTov X^y^^^*'
cpr)ffiv. *Ep[JL0Y£vr)(; Bk Ivtw 7r£pi ^puYia? cpr)ffiv, 2dtY-
Yav Tivi txff£6riffavTa 7r£pl t^^v 'Piav, (jLETaSaXetv ei<;
TOUTO TO uSwp, xai cx7r' auTOu tov 7roTa[jLbv SaYYOtpiov
6vo[jLaffG^vaf 7rXr)fftov Se auTOU op£ta<; Avi[jLriTpoi; lepc)v
IffTtv, w<; cpr)ffi Sdtv6o<;. Ex Xantho Creuzerus flu-
xisse putat etiam haec apud Anonym. in Bihl.
der alten Lit. u. Kunst. VII. Ined. p. 16: 'AX-
(paToi; , 6 SaYYapiou '^o'^ 7roTa[jLOu uioi;, 'A6r)vav auXr)-
Ttx:J)v StSdt^a?, xal |ita^c)[xevoi; t^^v 6ebv, uTrb Atb<;
lxepauvto6r).
8
Strabo XII, p. 572:^0^1 tou<; Muffoui;, ot (jtev
0paxa<; , ol Si AuSou? etp^y^xaffi xaT' aiTtav TraXaiotv
iffTopouvTei; , •^v Sdtv6oi; 6 AuSbi; Ypa<p£i >iat Mevexpot-
Tr)? 6 'EXatTr)? • iTu^xoXoYOuvTei; xat to ovo(jLa to twv
Muffoiv oTt t:^v d^ur)v 'outw<; 6vo(jL(it^ouffiv ol AuSoi •
7roXX^ S' ^ o^ur) xaT^t Tbv "OXu^jt^rov, 6i7rou IxTeG^vai
cpafft Tou<; SexaTeuGevTai; • lxetvo)V Se cx7roYC)vou<; eTvat
TOu<; uffTepov Muffouq, (XTrb Tr]<; o^ur)? oSTtif^rpoffaYO-
peuGevTa<;' (jtapTupetv Se xat Trjv StotXexTov (jLt^oXuStov
Yfltp iro)<; etvat xat (jti^o^puYtov. Tew<; (jtev Y^p oixetv
auTOu<; 7repi Tbv "OXu^jL^rov twv Se 4>puYwv Ix t^<;
(r)p(xxr)<; 7repatw6evTO)v, ei^XovTO to'v Te Trji; Tpoia? ap-
)(_ovTa, xai T^? 7rXr)fft'ov y^?" Ixeivoui; \).hi lvTau6a
oixrjffaf Tou? Se Muffoui; 7rept Ti? (Mscripti U7rep t^i;)
TOu Kaixou Trr)Y^<; 7rXr|fftov AuSwv.
Mysiam, Thraciae regionem, memorat etiam
Arimos: etCatakekaiimenen eam appellant . audentetiam
omnia , quae sunt inter Lydos ac Maeandrum , eodem in
tractu censere, cum ob paludum et fluviorum multitudi-
nem , tum ob crebras terrae cavernas. Jam palus , quae
Laodiceam et Apameam intei'jacet, quanquam maris in
raorem alta est, coenosum tamen quidpiam et quasi e cu-
niculo elisum edit. Aiunt etiam in jus vocari Maiandrum,
quum prorutis limitibus agrorum fines mutat, multamque
ab eo exigi, atque sumi e vectigalibus trajectuum.
Sequitur regio, quse Catakekaumene, id est combusta,
dicitur , longitudine etiam quingentorum stadiorum, lati-
tudine quadringentorum , siveea Mysia est, sive Meonia
appellanda : utrumque enim traditur. Arboribus prorsus
caret , demta vite , quaj vinum Catakekaumenites gignit,
nuUo nobilium vinorum deterius. Camporum superficies
est cineritia : montana et saxosa nigri sunt coloris, veluti
ex adustione. Itaque sunt qui a fulminibus et coelitus im-
missis ignis procelfis id accidisse dicant, neque dubitent
60 referre fabulam Typhonis. Xanthus enim ArimCMi
qucndam istorura regem locorum ponit.
Nam Xanthus Lydus post bellum Trojanum ait venisse
Phrygas ex Europa et sinistra Ponti parte , adductos a
Scamandrio e Berecyntis et Ascania.
6.
Locozus, urbs Phrygiae , quam Thraces Locozii inco-
luerunt. Diluvium passa est auctore Xantho Lydo , qui
vocem per x scribit in Locis, eos Locoxitas appellans.
7.
Sangarius, fluvius Phrygiae, quem MyrleanusSangarura
vocari dicit. Hermogenes vero in eo qui est de Phrygia .
libro tradit Sangam quendam in Rheam peccantem in
hancce aquam commutatum, ab eoque Sangarium flumen
norainatum esse. Haud procul ab eo Xanthus ait Cere-
ris montanae sacrum esse.
8.
Piaeterea Mysos alii Thraces, aliiLydos faciunt. Atque
hi quidem causam ex antiquitate repetunt, quam litteris
mandarunt Xanthus Lydus, et Menecrates Elaita, qui et
rationem nominis Mysorum reddunt, quod Lydorum lin-
88
XANTHI FRAGMENTA
Nicolaus Damasc. histor. lib. i8, p. 120 ed.
Orelli, e Xantho, ut Creuzero videtur. Quare lo-
cum apposuimus.
0pax'/^«7ioi ok iTOxXiqGTiffcxv dirb t^? ToiauTvii; ai-
Tia;. 'Etti 'AXudcTTOu Tou Twv AuSwv paciXsoj; dvi^p
Ti? (jLETot y\j'jix\,xhq xai tSv eauTOu texvojv ex Muaia?
Trji; Toiv 0paxo)v )(iopai; 6p[i.o)[ji£VO<; , f]<; xai ''0[XYipoi;
fjLvyj[xov£uei Xeyojv outw?,
Mu(7wv t' (iYX£[iax'^'' '^°''' «Y*^'^^ 'iTrTnQjjioXYwv,
St£7r£pa(j£V £1? Ta (XEpir) ttJi; 'Acriai; , £1? ^ojpav ttjv X£-
YO[J.£vyiv AuSiav, xat xaT(oxr,(7£ TrXrjiriov Tvji; TrdXEo)?
2dpS£0)V. ToU OUV paatXEO)? TTpOiJTb t^? ttoX^o)? tei^oc
xa6£^0[jL£vou, SiT^pyeTO •?! yuvJ) tou 0paxb?, eTri [ji.£v
Tyji; x£;paX^i; pacTaJ^ouaa (TTd[JLVOV, £7rt Sk twv /^tpwv
TjXaxdTrjV xat aToaxTOv, 07:ig6cV 0£ Trpbi; ttjV ^owtjV
tTTTrOf; Tl? 7rpO(7£3£0£TO ' Xat £711 [JL£V T^q XOpUCp^? 6 (JTa-
(jLvo? -^v p,£a:Tbq uSaToq ' £V 0£ Tai; "/^^paiv ^ipyd^^TO vt^-
Oouaa ex t^c; YiXaxdTri<; Tbv dTpaxTov 07rta6£v §£ Ttpbi;
Triv J^coviqv -^xoXouOEt 6 tTTTroi; d7tb t^? ttviy^? TCETroTi-
afjLEvoi;. TauTYiv iSo)v 6 ^aGiX^ui; [jL^YdXo)? £6au(jLaa£
xat ripo)Tr)a£, 7ro'6£V xat Tt'<; xai Trotae; laTt 7ro'X£0)<. 'H
§£ d^rexpivaTO, Muariv (xsv ^lvat Tb y^^o?' ©pdxri? S'
EaTiv auTb TroXt')(viov. Aa6())v ouv paaiX^u? aTcb t^?
Yuvatxb? dcpop(xriV) Trp^aSeiav Trpbi; Tbv t^? 0p(xxri<;
paatXea 7rotriad[JL£VO(; Ko'tuv 6vo(xa<^o'[JL£vov, £xei6£v
eXaSev dvSpa<; (jl£toixou<;, [jL£Ta Yuvatxwv xat Te'xvcov,
oyXov ixavo'v. TauTrjV Se Tr^v taTopiav Ntxo'Xao<; 6 Aa-
tj!.aax7]vb(; Ypa^^i £v to) oxTO^xatoexduo aurou ^iSXio),
6 ye^^ovMq u^roYpacpeui; "HptoSou tou ^aatXeox;.
Ex Constantini Porphyrogen. lib. I Hepi 6£-
!jLdTO)v, cap. III.
9.
Etym. M. : 'Ep(jL«iov, Tbv aopbv (leg. ffo)pbv) twv
X(6o)v, xat auv()Xo)i; tou<; evootou<; Xt6ou<; • Xey^i Se irepl
auTWv idv6o?', ^Tt d7T0XT£ivavT0<; 'Ep(JLOu Tbv 'ApYOV,
xai Stxa? £ta7rpaTTO[JL£'vou xai u7r£'/ovTo<; (« vulgo u7r£p-
£/ovTOi;, parum ad rem, » Frid. Sylburg.) Iv toii;
6eoi<; 8ik to TrptoTOV d(|/aa6at (dv6po)7r£t'ou (p()vou ad-
dendum censet idem), tou? Xot^roui; dcpoatou[jL£vou<;
rb dYO<;, xai (idem corrigit, «yoi;, Std Si Tbv Aia
dx.) aTroXuovTai; Tou cp()vou 7rpoa6dXXeiv auTco tviv
'i^cpov • o6£v Sta[jL£vetv £ti xat vuv.
Eadem narrantur ex Anticlide ap. Schol. et
Eustath. ad Hom. Od, i6, 47 >• Hanc hermaeo-
rum originis explicationem , quamvis Xanthi
aetati satis apta videri possit, Welckerus serio-
ris aevi figmentum esse existimat a Dionysio
Scytobrachione Xantho nostro tributum.
10.
In antiquissimis Lydiae regibus ponendus vi-
detur Alcimus, de quo Suidas, Xantho auctore,
haecnarrat: Hdv6oi; iCTOp£i, "AXxt^xcjv Ttva ^aaiX^u-
aai Trji; exeiae yjiypixc;, £ua£6£aTaT0v xa\ 7rpcxc)TaTov
dv6po)7rov xat Itt' auTOu Y£V£a6at eipr'vrjV ^a^eiav xal
ttXoutov TroXuv, dSeoji; Se xat dveirtSouXeuTO)? (^^v Exa-
aTOv ciTa iTretS'^ eTrTa eTT) ■;^v tw 'AXxt[xo), Trpoa^X-
6o'vTai; tou<; AuSou? TraYY^v^ (7raYY£V£i) t£ xal TravSrj-
(jL£l 7rpoa£u^aa6at, xat aiT-Tjaai tw 'AXxt(jL(j) TotauTa
£T7) So6r)vat l? Tb AuSiov d^a^o^v 8 xai yiyoyt xal Iv
eu7roT(xia t£ xai £uSat(jiovia TroXX^ StrJYOV.
Conf. Suidam s. navSri[jiet, ubi sic : 7ravSri[jL£l Si
xat TraYY^v^ :^X6ov ot AuSoi TrapaxaXouvTei;.
11.
Mnaseas apudAthenaenm YIII,c. 37,p.346,D:
'H Se Y£ 'ATepYdTt?, (SaTrEp Sdv6oi; X^Y^t 6 AuSb<;,
U7rb Mo''|ou Tou AuSou dXouaa, xaTe7rovTt'a6r) ^exk
'I/6uo<; Tou uiou Iv t^ 7rept 'AaxdXtova Xt'[JLvr) Std t^v
uSptv, xai u7rb twv lyQuoyv xaTeSpo')^^).
12.
Athenaeus X , 8, p. 4 1 5, C , D : Sdv6o<; 8k , Iv
TOt? AuStaxot<; , Kd(jL6Xr)Ta cpr,a\, Tbv [JaatX^uaavTa
AuSoiv, 7roXucpdYOV Y^vla^at xat TcoXu7ro'Tr)v, £Tt S^
gua arbor oxya mysus vocatur, quae juxta Olympum co-
piosa nascitur, ubi expositos aiunt fuisse (fecimatos, quo-
rum progenies sunt Mysi , sic a myso arbore dicti. Ad-
stipulari etiam linguam aiunt, mixtamePlirygiaetLydia.
Ac Mysos aliquamdiu circa Olympum habilavisse; quum
autem Phryges e Thracia trajecissent, ceperunt Trojje et
viciuiae principem : eos quidem hic consedisse : Mysos
autem supra fontes Caici prope Lydiam.
9.
Hermaium , lapidum cumulum et in universum lapides
in via positos ; de quibus dicit Xantlius : quum Mercu-
rius propter Argum interfectum a diis in judicium voca-
tus esset, ut poenam hreret, quod primus liominis caedem
commisisset, ceteros deos Jovis gratia Mercurium capitis
absolvisse, sed dicis caussa c«dis poinam sumentes cal-
culum ei adjecisse. Quod inde etiamnum permanet.
10.
Xantlius rcfcrt , Aicimum quendam in illa regione re-
gnasse, hominem rehgiosissimum et clementissimum, cu-
jus tempore et alla pace el opibus Lydia floruerit , ita ut
quisque secure et sine metu vitam transigeret. Postca
vero quum Aicimus septem annos regnasset, totam Lydo-
rum gentem omnemque populum ad eum accessisse, vo-
tisque factis [a deo] petiisse, ut plures lales anni Aicimo
darentur, Lydorum bono : quod etiam factum est. Quare
vitam valde felicem et beatam transegerunt.
11.
Ipsa quidem Atergatis , ut Xanthus tradit Lydius , a
Mopso Lydo capta cum Ichthye filio, in lacu qui est prope
Ascalonem demersa est ob conlumeliosa injustaque faci-
nora, et a piscibus vorata.
12.
Xanthus vero, in Lydiacis, Caml)letem, Lydorum re-
gem, tradit edacem bibaccmque et gulae deditum fuisse,
XANTHl FRAGMENTA.
39
YaoTpifxapYOv toutov ouv iroTe vuxtoi; tyjv eauTou yu-
vaixa xaTaxpsoupyvifTavTa xaTacpaYstv eTrsiTa Trpwi ,
eupovTa T^v yeipa 'f7|? '{uvoi.iydx; Ivouaav ev tw aTo'aa-
Tt, lauTOV dTToacpa^ai TreptSoviTOU t^? Trpaleo); ycvo-
[xevv]?.
«Haec eadem exscripsit Nicolaus Damascenus
p. 36 Orell., adtlitis tamen nonnuUis, quae ab
Atlienseo praetermittuntur. Hominis nomen ibi
est Ka[ji.QiTa(;. iElianus (V. H. I, 27), qui eadem
in dS5r,cpaYia<; exemplis posuit, eundem dicit
Ka[ji.6riTa, quam tamen lectionem in Athenaei
Kd[ji.6XriTa emendandam esse censet Perizonins.
Ex eodem fonte suahausit Eustathius ad Odyss.
10, p. 356. V. Schweigh. not. ad Athen. 1. l.»Cr.
13.
Parthenii Erotic. c. 33: ^iat^opbic, oexaiToii; ttoX-
Xoi? iiTTOpciTat xai zh Nto'6r,;- ou y^p TavTaXou cpatjtv
(illorum scriptorum nomiiia initio capitis repo-
suit Parthenius) auT^^v yeveaGat, dXV 'Acradovo? [acv
OuyaTepa, <I>tXo'TTOu Sc yuvatxa- et? cptv Bk dcptxo[xc-
vriv A'/iTOi TOpi xaXXttcxvtai;, uxocr^ctv Ttatv TOtdvSe*
Tov [xcv <I>iXoTTOV cv xuvyiyicij; StacpOaprjVaf tov Se 'Aa-
cdova, T^c GuyaTpoi; iroOw (J)^o'[ji.cvov, auT^v auTW
(Legrand suspicatur excidisse d^twaai vel simile
quid, aut legendum [xvviffacOai. Cod. autem Pari-
sicnsis a Bastio collatus, exhibet auT-Jjv auTw yv
[xarrOat) y^I^affOaf ^}\ evStooucrii; Sc ttJi; Nto'Svii;,
Tou? TraiSai; auTr,<; cii; euto/iavxaXccavTa xaTaTup^ffat
(excidit ttiv otxtav. Heyne)" xai tV fJ^-^v Sio' Tau-
TY]v T71V (7U[jtcpopav dTTO TTCTpai; u'|^riXoTdTri(; «ut^v
^i<]/af ilvvotav Se Xa6o'vTa twv acpcTcpwv djJtapTriijtd-
Twv, Sta^pvi<Ta(76at tov 'Aairdova eauTo'v.
Jam sequuntur eae Xanthi reliquiae quibus
libri, unde petitse sunt, nota addita est.
LIBER PRIMUS.
14.
Lydiatena. Xanthuslibro priinoLydiacorum. Gentile
Lydiis el Ly<l<eus .
LIBER PRIMUS.
14.
Stephan. Byz. : AuSia yj X^''P°'* ^avOoq ev Au-
Staxwv Tcpon<3j}' to eOvtxov AuSb? xai AuSaioi;.
15.
Stephan. Byz. : AuxoaOevri , TroXti; AuSias. Sdv-
Oo? TrptoTri AuStaxwv t^v xoct AuxocOcvciav NixdXao';
cpr,fftv 6 TToXtTrii; AuxocOevcui;, w? Bcpevtxcu;- Trapd
8k AuSoi? AuxoffOcviTTi?, wi; Atxatapj(^t'T7]i;.
16.
Plinius H. N. lib. XXV, cap. V, pag. 3Go ed.
Harduin.:
«Xanthus historiarum auctor in primo earum
tradit, occisum draconis catulum revocatum ad
vitam a parente, herba quam balin nominat :
eadem Thylonem, quem draco occiderat, resti-
tutum saluti. »
De herba illa vide quae habet Etym. M. s. v,
BdXXii;, e Xantho fortasse petita.
' LIBER SECUNDUS.
17.
Stephan. Byz. : 'ApSuvtov, ttcjXk; ev ©■niSr,? TrcStw,
w? HdvOoi; Iv AuSiaxwv SeuTepw* to lOvtxbv 'ApSu-
vtoi;.
18.
Stephan. Byz. : STpo^ywXa, -KokK; AuSiai;- SdvOoi;
ev AuStaxwv SeuTcpw* to eOvtxbv STpoyojXeui;.
19.
.4thenaeus XII, c. 11, p. 5i5, D : AuSot Sc cii;
TOcouTov riXOov Tpu(pvi?, w? xai TrpwToi Yuvatxai; eu-
vou/icat, ws tCTopct SdvOo(; 6 AuSb<;, y\ 6 eii; auTbv toh;
dvacpcpotteva? tcToptai; (TUYYcypacpw^;, Aiovutrtot; 62xu-
To6pa)(iwv, w; ApTe[jt.ojv cpyicTtv 6 KacavSpcui;, Iv tw
Trcpt (TuvaYOiYr,? (dvaYOJY^i;) ,Si6Xtwv aYvowv ^Tt "Ecpo-
Hunc igitur , ait , noctu aliquando propriam uxoiein in
fiusta dissectam devoiasse : dein mane, quum manum
uxoris in ore adliuc liajrentem reperisset, rumore facino-
ris in vulgus spai-so, se ipsum jugulasse.
13.
Diverse multis nairatur etiamNiobse historia. Non enim
Tantali dicunt eam , sed Assaonis fuisse filiam , Philotti
veio uxoiem , qua; quia cum Latona de prolis pulcluitu-
diue contendisset, hanc subiisse poenam. Philottura enim
in venatione dilaceratum esse, Assaona veio, filia; amore
captum, connubiovoluisse eam sibi jungeie. Non obtem-
perante autem Nioba, lilios ejus in convivium convocasse
domumque incendisse. Atque illain quidem ob lianceca-
lamitatem de rupe altissima pifficipitem se dedisse, As-
saona vero, sceleie suo cognito, sese ipsum inteifecisse.
15.
Lycosthene, urbs Lydia?, de qua X. Eandem Nicolaus
Lycostlieniam appellat. Civis, Lycosthenensis , uti Bere-
nicensis : apudLydos veroLycostlienita, utiDicaearchita.
LIBER SECUNDUS.
17.
Ardynium , urbs in campo Thebano , auctore X. Gen-
lile, Ardynius.
18.
Strogola, urbs Lydiae, X. Gentile Strogoleus.
19.
Lydi vero eo mollitiei progressi sunt, ut etiam femi-
nas castrarent; quod tradit Xanthus Lydius, sivequi Hi*
storias conscripsit quae illi tribuuntur,DionysiusScytobra-
chion , ut ait Artemon Cassandrensis in commentario De
libronim coUectione ( quo libri quique ad suos auctores
referuntur) ; nescius scilicet, Epliorum iiistoriarum scri-
ptorem illius lamquam vetustioris meminisse, qui etiam
40
XANTHI FRAGMENTA.
po? 6 auYYpacpEui; jj.vy)tJLOV£u£t aurou, w? TraXaiOTspou
ovTO? xat 'HpoSoTW Tot? acpopaa? SeSojxoto? • 6 S' ouv
SavOo; £V t^ SsuTEpa tSv AuSiaxuiv 'ASpatxuTviv
cpv)(7i Twv AuSwv paat)i£a TrpSTOv yuvatxa? £uvouy(_i-
aavTa, ypT^arOat auTai? avTt avSpwv £uvouj(tov.
Eadem Gygi tribuuntur ap. Hesychium et
Suiclam,qui eodem Xantho auctore ex eodem
libro hsec in medium proferunt : "OTt TcpwTO? Fu-
YT); 5 AuSwv pafftXEui; Yuvaixai; £uvou}(t(7£V, ottw? au-
Tat? XP'?'^^ "" v^a^oucat?.
Cr.: « Quamrem sic expediri posse arbitrantur
Vossius De histor. Gr. et Sevin in Recherches sur
lcs rois cle Lydie , [Memoires cle VAcad. des In-
script. tom. V), ut Xanthus dicatur junxisse va-
rias de unaeademque re sententias, quas de vete-
rum fama acceperit. Meursius contra in notis ad
Hesych. Miles. p. 176 in alterutro mendam in-
esse suspicatur. Qua de re diflicultatibus impe-
dita, ut meum ipse judicium interponam , possis
etiam ita conjicere, ut nou tam regis, quam au-
ctoris nomen in Hesychio ejusque compilatore
Suidacorruptum dicas. Jam si AuStaxwv scripto-
res circumspicias, succurrit Xenophili nomen,
cujus AuStxai; tdTopiai; laudat Anonymus in tra-
ctatu de mulieribus, quae bello claruerunt (in
Bihlioth. d. alten Lit. u. Kunst II, 3) : ut igi-
tur ille fortasse Gygem prodiderit ejus nequitiae
inventorem. Possis etiam de Xenagora cogitare, a
quo, praeter cetera, Lydias etiam res traditas esse
verisimile est. »
E Xantho petita videntur etiam harc ap. Ni-
colaum Dam. p. 5o, sqq. :
"Oti MaYVY)!; :^v dvJjp ^[jLupvaio;, xaXbi; tviv iS^av,
£iTt<; xat aXXo?, •kovt^qzk t£ xai [jL0ucrtx9i So'xt[XOi;. "HaxT]-
to Ss xai To ffwfjta SiaTp£Tr£i xo'ff[ji.w, aXoupYrj d[jt.7rr/o-
[JtEVOi; Xat X0'[JLr,V TpECpOJV /pUffW ffTpO:pW X£XOpU[JL6oj[JL£-
V7)V • TOptyiEt TE Ta; 7ro'X£ti; £TriS£tXVU[JL£VO; T^V 7C0t7]fftV.
TouTOu Si TToXXot [x£v xai dXXot •^pojv, FuY^? Se
[jLaXXc)v Tt lcpX^YETO, xai auTOV ^yz TratStxd. ruvalxdi;
Y£ [xV Trdffa? £^£[JLriv£v, £vGa iyvnro 6 MdYv/)?,
[jtdXtffTa Bk Ta? MaYVv^Twv , xat ffuv^v auTati;. Ot Bk
TOUTOu ffUYYSVEi; dj(^Oo'[jL£Vot Itti t^ atff}i(uvy] , Trpcjcpafftv
Tr0l7]ffd[JL£V0l, 6'Tt £V TOti; ETTEfftV ^ff£V 6 MdYV/]? AuSwV
dptffT£tav Iv t7nro[jLay iQt Trpb; 'A[JLa^dva;, auTwv Se
ouSev £[jLvr^ff0'/] , ETrat^avTe? Tr£pixaT£p^r]^dv t£ Tr]v
effGrJTa , xai Ta? xo'[JLa? £;£'xeipav , xai TrSffav XwSr]v
7rpoff£'G£ffav, 'Etp' oT(; T^XYr]ffe [JLaXtffTa ruYrj?, xat TroX-
Xdxt? ei? Trjv MaYV7]Twv ^riv eveSaXe. TeXoi; oe /ti-
pouTai TTjV Tro'Xiv • £irav£XOwv Bk £i? SdpSet? , TravrjYU-
p£t; ETron^ffaTO [jL£YaXoirp£7r£i?.
Quae de bello contra Amazones et de habitu
poetae epici commemorantur, Welckerusa Xan-
tho nostro aliena censet, et historiam arguere ad
poetae alicujus exemplum aDinnysio adornatam.
Ex ejusdem Lydiacis fluxisse videtur, quod ap,
Plin. H. N. VII, 38, legimus, ubi post cladem
quandam Magnesiorum Candaules rex Lydorum
dicitur «Bularchi picturam illius exitii pari re-
pendisse auro. » Quae suo auctore dignissima.
Etiam sequentes (p. 52 — 69 Orelli) de Sa-
dyatte, Alyatte, Croesoque historiae e Xanthi
Lydiacis desumtae esse videntur. Nec tamen a
Lydio nostro eas profectas esse totius narratio-
nis tenore demonstratur.
"Otl HaSudTTr]? 6 AuSwv pafftXeui;, 'AXuaTTew
iraii;, -^v [jlIv ik 7roX£[jLia Yevvaio?, dXXw; Se dxdXaffTO?.
Kat Yap TroTe t^Jjv ^auTou dSeXcp-Jiv, ^uvaixa MiXt^tou,
dvSpb? Soxi(xou, xaXeffa? Icp' kpbv ^iol rjff^uvEv, xal
Tb Xot7rbv auTr,v iff/et Y^vaixa. '0 Se MiXt^toi; t^v
M^Xavo; Tou Fuyou Ya^jtSpou dTroYOvo;. Auffavaff)(_eTwv
Se IttI TOUTOt?, cpsuYOJv w)(£to et? AaffxuXtov. 2aSudT-
Tr]<; Se xdxeiOev auTbv eqewffev. '0 Se d7rey(^wpr,ffev ei?
npoxo'vvr,ffov. iaSuaTTr]? Bk okiyov ucTepov iyy\[).fv
hi^aq Suo Y^Jvaixa; dXXT]Xat; dS^Xcpai;, xal laytt'
7raiSai;, Ix [jl£v t^; 'ATTdXrjv , Ix Ss Tvji; "ASpa^jtuv
vdGoui;' Ix Se t^? auTOu dSeXtprji; Yvr]fftov AXuaTTrjv.
"Oti 'AXuaTTr)? 6 2aSudTT£w uib;, j^actXeu; AuSwv,
eiw; [Jtev veo; :^v, uSptffTr]? :^v xai dxdXaffTO?, IxSii; Bh
£t? dvSpa, cwcppoveffTaToe xa) StxaidTaTO?. 'E^roXe^jtriffg
Oe 2[jLupvaioti;, xai eiX^v auTWV Tb dffTu.
"Oti 'AXuaTTr,; 6 Kpoiffou 7raTr,p, tou AuSwv jSaci-
Xewi;, iTri Kapiav ffTpaTcuojv, ^repti^YY^i^s "fO'? eauTOu
ffTpaTbvaYeiv ei; DdpSei? Iv •^[JLepa TaxTrj , ev oT? xal
Kpoiffw, offTti; rpf auTOu 7rp£ff6uTaTOi; twv TraiSwv,
oi^yBi''^ d7roS£SetY[JL£voi; 'ASpa[JLUTTtou xai Sr^Sr\^ 7r£Siou.
'O Sk , 6)<; cpaffiv , uTrb dxoXafftai; ovj^ oidi; te :^v , xa{
TTWi; Si£§£SXr]TO Trpb? tov TcaTepa. BouXd[jL£voi; Se Iv
twSe tw £pYw d7CoXuffaffQat toc? aiTiai; , xai aTropwv
67ro'G£v [jLiffGo^JcatTO l7rtxoupou;([jLtoOwToi? ^ap l/pwvTo),
:^XG£v l7rt SaSuaTTrjV Tbv £7rapyov 7rXoufftWTaTOV
AuSwv ovTa, Savei^EffOat pouXd[jL£vo;. 'O Se auTOV
7rpwTov dva[X£V£iv IxeXeuffev 7rpb twv Gupwv, aj^pt
Xouc'/]Taf [jLexd Se IvTUY/dvovTt d^roxpiveTai , ^ti
7roXXoi 7raiS£<; etev 'AXudTTV], oT; TTaciv £t Ser]ffot auTOv
dpvuptov StSdvai , oux l^apxeffet • ouxouv (Kuster.
ouxouv) Souvat Seojjlevw. Kpoiffov Bk d^roTU/^dvTa Tav-
Gpo')7rou et; "Ecpeffov dcptx£cGat xaT^ ^7]Tr]fftv dpYupiou.
Kai to't£ [jl£v Eu^acOai t^ 'ApTe[xtSt, et pactXeucete,
Tbv olxov aTcavTa xaOteptoffeiv tou l[jL7rdpou. 'Hv Se Tt?
Kpoiffw cptXo?, dv^p "Iwv , ovo[xa Ila^xcpdr];, u^b;
Herodoto materiam scribendi suppeditasset. Xanthus igi-
tur, l. 2 Lyd., Adraniyten, ait, Lydorum regem, primum
feminas castrasse , eisque usum esse loco virorum eu-
nuciiorum. — (Xanthus, Lyd.,nanat) primumGygem, Ly-
dorum regem , mulieres castrasse , ut iis semper aetate et
forma florentibus uleretur.
XANTHI FRAGMENTA.
41
0£O)(apioou eO [xaXa euTuopou. Outo? 6pwv tJjv Kpoidou
(nrouSr,v , IBBrfiri xou TcaTpo? yjliox); ffTaT^pa; Souvat
01 Traav) [xYix^avv). Tu)(^u)v S^ Tcap' auTOu, SiSwai
Kpoiffw. 'AvO' d)v (xeYav tb auTOV Kpoido? udTepov
ETtoiYice paaiXeu? y^'*'^^-^^^'^' '^°'^ ^'^ "^^^ dxpoTCoXiv
eiffaYaYwv a[ji.a^av auTw eSwxev jj(.e5Tyiv )(^puaiou • tov
81 Tou ejjLTiropou oTxov ApT£(ji.iSi xaOiepwce, xa\ auTa
Ta 6e[jLe'Xia d7:oSo'[jLevo(; Sioc tV eu-/^ , w<; [jlvjS^v
Xe(TroiTO. 'O 8e Kpoico? Touq )(_iXtou? XaSwv /^puaoui;,
(jTpdTeu^JLaTeTiYsipSj^ia^Trpwro? ei^TV xupiav •?i[xepav
aYwv eSei^e tw TraTpi, xai cruvetae^oaXev et? t-^v Ka-
ptav. KpeiTTWV Bk i\ Ixeivou tou epYOu twv auTOv
8ta6aXXo'vTa)v '^i^zia.u
''Oti Kupo? 6 Ilepffwv paatXeui; ^v cptXoaocpta?, et
xai Tt? dXXo?, e[ji.7retpo;, yfvTiva irap^ TOi? [xaYOt;
eTcatSeuGY). Atxatoauvviv Te xa\ dXv^Oeiav eSiSd)(_6v] xaTot
Z-f\ Tiva? iraTptou!; vd[ji.ou? xa6e(7TWTa!; Ilepatov toi;
dpiGTOti;- S; xat [xeTeTO^xtjjaTO 2i6uXXav i\ 'EyS^tou t^v
'Hpo^iXav xaXou[xev7iv 5(pvi(T[jL0)S<)v.
"OTt 6 Kupo? ^xTetpe Kpoiaov tov AuSwv paaiXea
Siot T^^iv dpeTT^v. Ka\ ot Hepcrai [jieYdXviv evviffav Trupdv
Kpoi(Jw uird Tiva uij/viXov TOTtov , dcp' o& eijteXXov 6ea-
caffOatTa Yivd[j(.eva. Ka\[«.eTdTauTa Kupoi; e^viXauvev
■ ex Twv paaiXeiwv, xa\ ^ Suva^xi; Tvapviv Sltzclco., ttoXu!;
Te o[ji.tXo(; xai ddTwv xat ^evwv.'OXiYOV S'uaTepov ^epd-
TtovTe? TQY°^ Kpoiaov Sea[ji.wTviv , ^a\ AuSwv Sti; iTCTd.
'Q? Se e6edaavT0 AuSo\, Trdvtei; oi[xojYvi xat aTdvw dve-
xXauaav , xa\ ejrXvi^av T^t? xe'{>aXdi;. ToaouTO? S' ex
Tou 6(jt.t'Xou xwxuTo? dvSpwv 6[xou xa\ Yuvaixwv \j.txh.
Saxpuo)v xat povj? l^ep^dYr, , ^Trdaoi; ouSe dXtaxo^xevvii;
T^? TToXewi;. TdTe Stq Tti; dv xa\ t^ tuX^Qv (5)XTetpe,
xa\ Kpoiaov e6au(jLaae vr^c, Trpo; tou(; dp-/^o[JLevou(;
cpiXiai;. "iiaTOp Y^p TraTepa IwpaxoTei;, ot [JLev Td<;
ea^vJTac; xaTep^v^YVUVTO, oi Se toc? xd^jtai; eTtXXov •
Yuvatxwv Zl •fiYeiTO irXvi^uc [xupta (jLeTa xd[JL[jLOu xa\
dXoXuY^?. AuTb; Se dSaxpu; Trpoaviet xai axu6pwTrd;.
O Se Kupo(; Tau6' opwv Ytvd(jLeva oux excoXue , jJou-
Xd[xevo(; xaiTOui; Hepaa^; oTxTOVTtva XaSeiv auTOu. 'ii(;
Se TTpoiwv xaT' auTov YiveTai 6 Kpotao^;, e^p^e^Y^aTO
(xeYdXyi tvj cpwvv] , Sed[jLevoi; tov uibv d)(6^vat' oi , S<;
oiixeTi e7reTni'pwT0 t-^v cpwv^v, l^dTOu to upwTOv ecp^e'^-
?aTO • ■^^v Se xa\ TaXXa e[jL'^pojv. Kai 6 KupO(; aYctv
exeXeuae tov veavtaxov. Ka\ (jLeT* ou ttoXu y^yvzo iizo-
(X£vo)v auTw TToXXwv viXixwv. 0£aad[jL£VO(; 81 auTbv 6
KpoiaO(; ouxe^' 6 auTOi; vjv, dXXa TdTe irpwTov ISdxpuaev.
O Se [X£Td xXau6(xou xa\ [Jo^^; 7rpoaTr£ac»)v Trpb^; tov
Kpoiaov, Ot [xoi, 7cdT£p, ecpv), ■?) av) euaeSeta. HdTe
S' ^[X'v 01 6£o\ poviOviaouatv ; A7roSX£'ij/a(; Bk d(; tou^;
H^paac, "^Ye^', ixeT£uw, xd(xe, e^prj, xa\ auv£(X7rpviaaT£-
xd^w Yap u(xwv 7roXe'(xtO(; et[xi ou/^ ^ttov ^ 6 7raT7i'p.
Ka\ 6 Kpoiao?, Oux 6p6w(; XeYet;, ecpv], ilovoi; Yap
Iyw Tbv 7rdXe(xov l^v^veYxa , u[xwv Se xai twv dXXwv
AuSwv ouS£ic • e[xe j^pv) xa\ tv^v Tt[xwpi'av u7roa)(etv.
ttxipueK; Se Toi TraTpt 6 veavtaxo? ouxeT' dcptaTaTO •
dXX' 8Supd[X£vo; ofxTOU TrdvTa IvevrXviaev , dcpie\? xal
lauTOv dY£tv l7r\ tV Trupdv. Ou y^P > ^ff\ > XeXeiij^o-
(xat T^i; a^i; (xotpa^; , w 7rdT£p. Et Se vuv (xe oux Idaou-
atv , dXXd 7rpoaS£)(_ou (xot Tayu. Ti? Iti (xoi tou p{ou
IX^rtc; 8(;, i\ otou Trep lcpuv , d£\ (xev aot Xu^rvipb? ^,
d£t S' l(xauTw* euTu^ouvTa [xev exTp£7rd(X£voi; u7c'
aiSou? Sia T-^iv TOTe [xoi 7rpoaouaav d^wvtav Te xa\
Xo)6viv e7re\ S' vip^d[xe6a SuaTu^eiv, T^Te TcpwTov
cpwvJiv dcpvjxa, xat (x' zk; touto [xdvov ■^p^pwaav ot
6eo\, 0Trw(; dv oSupw(xat Td(; ■{^(xeTepai; TU)(a(;. *0 Se
TraT^ip ecpvi • M')) ^ravTd^raatv, w 7rai, oeauTov d^roYvw^;
veo? o)v, xa\ ttoXXou aot Iti ovto? tou Xot7rou jjiou,
^TTOu ye xd(xo\ Xei^rETat Tt? IX^rti; 6'[xwq, xa\ outtw
Tdx 6£ou d^reYvojv. ^A[xa Se TauTa XeYOVTt ^rpoav^eaav
TuoXXai Svi Ttvec 6£pd7raivat , xo[xt'^ouaat la^vJTai; Tro-
XuTeXeTi; xa\ dXXov 7ra[X7rXv]6v] xda[xov, Sv e7r£(x<|jav
cuYxaT«xavicd(X£vov at twv AuSwv Y^vatxe^;. *0 Se
Tbv utbv dff7racdp.£V0? xa\ tou; Iv xuxXw AuSou?, l7r\
tV Trupdv V)et. Kai 6 7rai(; et(; tov oupavbv Tdg X^^P"?
dvaff/wv, 'ilva^ "AttoXXov xa\ 6eo\ TrdvTe?, et^rev,
ofjcTtvaq 6 Ttar^p lTi(xvia£v, eXOeTe vuv ye V)[xiv povi6o\,
xa\ [x^ auva7rdXXuTat Kpot'aw7raaa dv6pw7rwv euaeSeta.
TauTa eiTrdvTa [xdXti; d7r^Y°^ °' cptXot, pta^d(xevov et;
Tviv 7rupdv auTOV cuve[x6dXXeiv. Kpotaou Se iTriSai-
vovTo; auT^, f| 2i6uXXa w(p6vi d^rd Ttvoi; icl/viXou xwpiou
xaTaSatvouca , tva xa\ oiui^ iS-i^ Td Ytvd[xeva. Ta^u
8k 6pou(; vjXOe Sid tou 6(xiXou, OTt ■fi xpiQc^xo^Sbc ■J]X£t,
xa\ Iv TrpocSoxiot 7rdvT£i; iyivovTO, £i ti 7rpb(;Td 7rapdvTa
6etdaeie. Ka\ [x£t' ou 7roXu evTOvdv ti (|)6eY^a(xevv) ^oa •
'Ci (leXeot , Tt C7rEu5£6' d (xi^ Geixi; ; ou ydp edaei
Zeu; uTraroi; <I>ot66i; xe xai 6 xXuto? 'Ajxcpidpaoi;.
'AXXd y' £[ji,wv eirecdv TreiOe^jSe d^/euSe^rt xpvifftJLotc,
(x:^ xaxov oTtov oXotaOe Trapex Oeou d^patvovTEi;.
Kupo; S' dxouca^; exeXeucs tov )(piic[xbv SieveYxeTv toT?
Hepcati;, <i)? l^euXaSvj^eTev d(xapTdvetv. 01 Se St' 67ro-
4/ta(; YivovTai, o)(; xaTeaxeuac(X£VV]?, iva cw^otToKpoT-
co;. 'O S' :^Svi l7r\ Tvj? 7rupa(; xa6^CT0, xa\ auv auT^J
S\(; iTTTd AuSwv, Iv xuxXw Se Hepcat SaSa? e/ovTe;
^7rT0v. 2toj7r^i; Se Yevo(xevv)(; CTevd^a^; [xeYa Et? Tp\i;
dvaxaXeTTai 7rdXiv 2o'Xwva. Kai 6 Kupo? dxoucai; i8oi-
xpucev, lvvov)6ei(; 6'Tt ve(xeav]Td SpS, ptaa6ei; utto Hep-
coiv, ^actXea ouSev IXdTTova auTOu t^ tuxi^v ium-
7rpd(;. 2uvexexuvT0 Bz v)Sv] xa\ Hepcai Ta (x^v Itti
Kpoico), Ta Ss l7rt tw ccpeTepw pactXeT, ^pwvTei; 0Lj(P6-
(xevov l7r\ TOtiTOii; , xa\ IxeX^uov coj^£tv KpoTcov. Ta^u
Se Kupo(; 7r£[X'jjac tou? d[xcp' auTOv, IxEXsuce t:?]v ttu-
pdv cSevvuvai. 'H Se y]6eT0, xa\ ouxe6' oTdv t' ^ l?r,u-
(xevviv Iv xuxXw vrpocievat Ttvd. 4>aci B^ KpoTcov
l(x6X£'|iavTa £ti; tov oupavbv eo^aa6ai tw 'A^rdXXoivi
dp^;at ot, ^TTOTe xa\ o\ i'/Ppo\ cw^etv auTOV l6eXovTei;
ou SuvatVTO. Xet[X(5)V S' eTuyc tviv •f,[x£'pav Ixeivvjv ii
•^ou(;, ou (xviv ueTo'? y^- Kpoicou S' eu^a(xevou ^ocpepbi;
I^at'c6vr,(; dvip cuveSpa(xe v£cpou(X£vO(; 7rdvTo6ev , ^pov-
42
XANTHI FRAGMENTA.
xat xe Yivovxat xat adTpauai cuvcj^^ei;' ToaouTO?
81 JtaTeppaYV) Osto? , waT£ [k^ (aovov ttjv Trupiv aSe-
(j05ivai, aXX^ xai tou? avOptoTCOu? [xoXi? OMxijtvi.
Kpoiaw [xiv ouv Ta^u (jxL-^a.(;\t.(x. Tropcpupouv uTCEps-
TEtvov TOiq §£ avOpwTOt? toc iJttV uTTO (^o'cpou xai Xat-
XaTCO? TapaTTO|Ji.£Voi;, Ta oe utco twv acTpaTrojv, xa-
TaTraTOUfjLevot; utto twv iTnrwv Tpaj^uvofxevcov Trpo; tov
d;o'ceov Twv ppovTWV, osiaaTa Sat[ji.o'via £V£7ri7rT£v, xai
oi! "TE Tvj^; StSuXX-/)!; ■/ pyicj[ji.C/t xal Ta ZoipootcjTpou Xo'Yia
£l(T71£t. KpOlGOV (JL£V OUV ISo^tOV £Tt [JLaXXoV 7\ 'rZtxXci.l
(jwiietv auTOi 81 xaTaTriTCTOVTEi; et? Y^''' 7rpO(7£xuvouv,
£u[jLev£tav irap^ tou 0£Ou aiTOU[ji£voi. <I>acri Se Ttve?
(")aXYJv 7rpoeiSo'[xevov ex Ttvwv (7v][X£iC()V o(jt.6pov Y£V'»i-
C()[jievov xai (xva[ji.£V£iv ttjv topav Ix^tvviv. To'v ^e [J^-V
ZoJpodtuTpviv nlpcrat cxx' £X£ivou SteiTcav, [/.v^Te vexpoui;
xat'£tv, \i.r\x' (xXXoj? [Jtiaivetv Trup, xai TiaXai touto xa-
OeffTW? TO vo'[ji.i[/.ov to't£ j5£6ato)C70t[ji.evot. Kupo; S' £t;
T^t paffiXeta Kpoicjov cxywv TrapexcxXei t£ xat lcptXocppo •
v£iTO, iT£tOo'[X£vos elvat OeofffiSe^ffTaTov • IxeXeue t£, £t
Ti SouX^Tai 01 Y£V£(jOat, [jf)) (Jxvetv, cxXX' aiT£ic;Oai. O
oi eiTcev 'ii SeGTOTa, iTrei ]j.i coi Oeot £00C7av, au t£
yp7](7Ta £TraYY£XX£t? , a'tTOU[Ji.at C7e Souvat [/.ot 7re[jt'|/at
IluOwoe Tot? TciSa; TCXcjSe, xat tov Oebv Ipec^Oat, rt
TraOwv l^riTTotTa \xe toi; )^pr)(j[xois iTrdtpai; (jTpcxTeueiv
l7ri ce w? TC£pteao'[j(.evov, i\ 6tou auTcoT^xSe dxpoOtvta
7r£'[jL7rw (S^i^a? ikq, TreSai;), xal Tt Sv]TroT£ (X[ji.vr|[j(.ovou-
Gi -/QtpiTOi; 01 Twv 'EXXv^vwv O^oi. Kupo? $£ Y^Xotc^ai;
Xai T(xS£ £'cp-/l SoJG£tV Xai (xXXtOV OUX (XTU^7](7£IV auTov
[ji.et!^C)V(OV. Kupo? Se oXiyou /^po^vou cciiXov l^reTrotrjTO
Kpoiffov, l^ttov T£ Ix 2apS£(ov (X7r£Su)X£ TraiSa; xai
vuvaixai;, xat auv auTw oi-Kr^-^tTQ. 4>a(7i §£ tiv£? xat
iTTtTpe^j^at av auTto Trjv 7rc)Xiv, ei (Jiri weTO v£0)T£pt£tv.
Cum iis, quae in Croesi liistoria de rogi flamma
pluvia exstincta narrautiir, conftr Mythogr.
Vatic. I, 196 et II, 190 ed. Bode.
«Qu3B in Nicolai fragmentisde Croesi et avo et
patre narrantur, gemina fere intelliguntur esse
iis, quae Suidas habet in 'AXudtTTri? (e Nicolao sine
dubio) et Xenophihis apud Anonynium 1. 1.
'AXudtTTr)? AuSoiv pac7iX£u;' 6<; rjv [ji.£v Tot 7roX£[Xta
Y£Vvaio?, (xXXo)? §£ (xxc)Xa(7T0;- X7.t Y^p 7roT£ Trjv lau-
Tou cxSEXcprjV ric7j(^uv£v lYc'vvr]cr£ Se 'AXudtTTrjv ocjTt;
etoi; [Jiev veo? ^v, uSpiCTrji; -^v xai cxx()Xa(7To;. 'Ex6a;
Se li; (xvSpa? , cwcppov£(7TaTo; xat Stxat()TaTO? xa\ cxv-
8ptxo)TaTO;* l7roXc'[jiri(7£ h\ 2[jLupvat'oi<;, xai etX^ to
(xcTTU- ouTOi; Y£vva tov Kpoicrov (7TpaTeu(7a? Se l^rt
Kapiav, 7rap7]YY-i^- "^O'^? laurou (TTpaTov (XY£iv I?
Hdtpoeti;, Iv oT; xai Kpoiffw, ^cjTti; c^v auTt^ Trp^cjSu-
TaTOC Twv 7ratSo)v, cxp)(wv (XTroS£SeiY[Ji.£vo<; 'Aopa[xuT-
Tetou Te xa^i (dri&-r\<; 7r£Oi'ou. 'AXuocttou ^roXtopxouvTo;
nptr)vriv (pr](3r(v. Suidas. Locus in extremis videtur
mutilus, et obliteratum scriptoris, unde haec de-
sumta, nomen.
AuSr). TauTTjV cprj(7i H£V()cpiXoi; 6 Toti; AuStxa?
t(7Topiac Yp2''-|'5t? j Y'^'*'^'^'^'^ '^^ ^°''"' «S^XcpriV £ivat 'AXua-
T£0) Tou Kpoi(70u 7rpo7rotTopo?. TauTr)? uibi; 'AXudtTrji;
StaS£^dt[jLevo? t'))v tou TraTpbi; pacjtXeiav, iyi^/txo Seivbi;
uSptcjTr)?, dq xai Tot i(xotTta (x^ioXo'yo)v cxvSpwv Trepi-
c/iGOLi , xat Trpo(77rTuetv ^roXXoii;. AuTr) Se Tbv utbv ,
oaov r,SuvaTO, xaT^aTeXXev • toui; Se u6piCo[X£Voui; xai
Xo^YOti; ypr^aTOii; xai £pYOi<; riixs.iQiTO • 7ra(7av Se tw utfti
cpiXo^pocjuvriv 7rpo(:cp£pouaa, ei<; (TtopyV ItxuTrj^; 7roXXr)V
7r£pt£Tp£<|^a. iN'o[i.icrac7aS£ auTapxox; (XYaTra(jOai,(Jxr)'|a-
(jtlvr), (jtTou xat twv Xonrwv ot7r£(7/£TO. Tbv Si 7rap£-
Sp£uovTa xat o(ji.ot'wi; tTouvTa xaTaaTaXriVat, xat £ii;
TOUTO [/.^TafiotXXeaOai , waT£ cpr)aiv opO(3TaTov xai St-
xato^raTOv auTov Y^vsaOat.
« Hoc solo discrepant inter sese, quod Nicolaus
Croesi avum Sadyattem dicit, pati-eui autem
Alyatlem , plane sicuti Herodotus : illi contra
utrumque, et patrem et avuni Alyattem. Quod
si repulaveris, lias res argumento persimiles in-
ter scse ex uno fonte repetitas videbis, h. e. ex
Xantlii AuStaxoii; : fortasse in universis his scri-
ptoribus excepto Herodoto, sicubi Croesi avus
cogitandus sit, reponendum ccnseas vel 2aSudtT-
Tr);, vel, si forte Nicolai textus a librariis ad
Herodoteum refictus videatur , 'AXuotTT-/]?. Quid ?
in Anonymi loco fortasse prsetcrea Eevc)cptXoi;
emendandum est in SotvOo<;. Quo fiet, ut ab uuo
certe horum scriptorum, Anonymo nimirum hi-
storici nostri tanquam harum rerum auctoris no-
men diserteproditum dicatur. Cui conjecturaehoc
videtur favere,quod hujus Xenopliili nulluni aliud
per veterum monimenta reperiatur vestigium.
Alyattis alicujus nomine nonnulla reperiuutui'
in scriptoribus, quse e Xantho fortasse aut alio
Lydiacarum historiarimi auctore profecta videri
possint, v. c. quae Polysenus VII, 2, de bello ad-
versus Cimmeriositemque adversus(]olophouios
gesto refert; nec minus quae Diogenes Laert. I,
83, de Biantis congressu sermoncquecum Alyat-
te narrat, nisi forte in iis potius Xauthus latet,
quos Herodotus 1,27 dicit tradidisse de Biantis
coUoquio cum Croeso rege. « Cr.
LIBER TERTIUS.
20.
Stephan. Byz.: Eu7rdcTpta, ^rcJXtc; AuSwv 01 7roXiTat
Eu7raTpt'Sat,[ji.aXXovS£ EuTraTpeii;. 3. Iv y' AuSixwv
LIBER TERTIUS.
20.
Kupalria, 0|ipiilnm Lydorum , ciijiis oppidani Eupatiidse ; sed pr.ieslat Eupatrenses diceio, ut auclor esl X.
XANTHI FRAGMENTA.
43
LIBER QUARTUS.
21.
Stephan. Byz.: 'AffTEXeSri, TroXiqAuSta?. HavOo^lv
TETapTr) AuSiaxwv oi oixouvts? 'AaTsXsSaToi.
22.
Stephan. Byz.: 'AcTepia, ttom? Auoia?- SavGoqlv
TETapTT) AuStaxwv XeYETai xal 'AcTspti;- 8 ttoXity]!;
'AffTspttoTvii; xai 'AffTspioi;.
ProAuSta? Codd. Mscr. otEustathius ad Iliad.
Suptai; exhihent, perperam. Quse his fr. urbes
memorantur Eupatria, Astelebe, Asteria, Wel-
cterus iictas esse putat a falso ilio Xantho, simi-
liter ac Pyrrha in Etym. M. ex eodem fortasse
Xantho, qui eam Gygis arcem vel urbem menti-
tus sit.
23.
Stephan. Byz.: 'AffxaXtov, TOXt? 2upta<; 7rpb<; Trj
'louSaia. SavOo? Iv T£TapT-/] AuSiaxSv cp?i(7tv, OTt
TavTaXo; xat 'AcxaXo?, TraiSc? 'Yjxsvaiou" tov Ss
"'AcxaXov uTTO 'Axia(j!.ou tou AuSwv ^afftX^oi? atpeOsv-
Ta CTpaTriYbv, ei? ^lupiav (JTpaTsuffaf xdxei irapOsvou
(IpaaOevTa), TioXtv XTiaat, ■^v d'.p' lauTOU outoj? wvo-
(ji.ac7£" Ta auT^ xat Ntxo^Xao? Iv TETapTvi tiTTopia (vid.
Fragm.ed. Orell. pag. 1 16).... AEy^Tat xai'Aaxa-
Xtovtov •?) ttoXk;. Tb lOvtxbv ^VcixaXtoviTTi? xa\ 'Adxa-
Xojvtoi; , tb; SdvOoi; 6 AuSb?, xal 'AcjxaXtovii; Or)-
Xuxo'v. In eo quod Hymenaeus Tantali et Ascali pa-
ter dicitur, Welckerus Alexandriui hominis do-
ctrinam agnoscere sibi videtur.
24.
Stephan. Byz.: 2iSvivyi, tcoXk; Auxiac, 6i<; SdvOo?
Iv Auxiaxtov (scr. AuSiaxtov) TEidpTw. Tb lOvtxbv ]St-
Srivo(i, w? 2ocprivo'(;.
25.
Steplian. Byz. : M^XdfXTOia, ■Koki<i Ami<xq, d-nrb
MeXdjxTcou, w? SdvOoi; Iv Auxtaxoti; (scr. AuSia-
xoii;). Haec quoque urbs, ut Welckerus putat,Dio-
nysii Scytobrachionis ingenio deberi videtur.
26.
Stephan. Byz. : "EXyo?, Tto'Xt(7[jLa Auxtai; (AuSiai;
Ald.) (Sj(; SdvOo? Iv Auxtaxoi? (scr. AuStaxoi;).
27.
Clemens Alex. Stromat. I, pag. 898 Pottcr.:
Nat [ji.r,v xai TspTuavSpov dp^^ai^ouci Ttv£i;- 'EXXd-
vtxo'(; y' ouv toutov iCTOpei xaTa MiSav Yeyovevat.
<I>av£ia(; Sl Trpb T^pTudvSpou TtO£i(; Aleryriv Tbv Ae-
c6tov, \pyik6yo\j veo^^T^pov cp£p£t xbv TlpTravSpov
StrjijLtXX^cOat Sl Tbv Aecyviv ApxTtvo), xat vevtxvjXE-
vat • SdvOo? S^ 6 AuSb(; Trspl Trjv 6xT03xaiS£xdTriv
'0Xu[ji.7rtdSa.
Temporis ex Olympiadibns computatio docel
hsec non esse Xanthi, sed potius Dionysii , ad
cujus Lydiaca, ut Welckerus monet, satis apte
referri possunt, si quidem ex iisdem Nicolaus
narraverit Gygem Graecorum poetas benevo-
lentissime excepisse. Johnsius in Histor. phil. 1,
p. 121, hoc frag. Xantho Atheniensi, Theophra-
sti aequali, quippe qui librum de vitis cruditt)-
rum scripserit, assignandum putavit. Sed omnino
non constat Xanthum illum musicum librum
aliquem composuisse.
MATIKA.
28.
Clem. Alex. Strom. III, p. 5i5 Pott. : Sdv-
Oo(; (Se) Iv Toi(; iTTtypaipoijLevot^; Mayixoti;, Mtyvuv-
Tat 81, cpricTiv, ot [i<x'(Oi [ji.r]Tpdct xat Ouyarpdcf xat
dS^Xcpaii; {jLiyvucOat Oe^jttTbv Etvat • xotvdi; t£ £ivai toci;
Yuvaixa?, ou ptot xai XdOpa, dXXa cuvatvouvTO)v d(ji.-
CpOTEptOV, 6'TaV OlX-jf) -(rilKXl 6 £T£pO(; T^V TOU lT£p0'J-
LIBER QUARTUS.
21.
Astelebe, urbs Lydiae, auctore X. Incola3, Astelebaei.
22.
Asteria , oppidum Lydia? , cujus X. meminit. Vocaiur
quoque Asteris. Oppidanus, Asteriotes et Asterius.
23.
Ascalon , urbs Syriae, juxta Judaeam. X. refert, Tanta-
lum et Ascalura Hymenaei fuisse filios ; Ascalum autem
ducera electum a Lydorum rege Aciarao in Syria railitasse,
et virginis araore captum , urbera ibi a se conditara de
suo Horaine appellasse. Eadera quoque narrat Nicolaus
libro quarto Historiarum. — Urbs quoque Ascalonium ap-
pellatur. Gentile, Ascalonita et Ascalonius , uti Xantiius
Lydus perliibet ; et Ascalonitis feraininum est.
24.
Sidene, urb!= Lycise, ut X. Genlile, Sidenus , ut So-
phenus.
25.
Melampia, urbs Lydiae, a Melampo.
26.
Elgus, oppidulum Lydiae.
27.
Porro autem nonnulli quoque Terpandrum inter pri-
scos refeiunt. Hellanicus certe eura refcrt fiiisse tempore
Mida?. Plianias autem ponens Lesclien Lesbium anteTer-
pandrum , refert Terpandrum esse Arciiilociio recentio-
rem, Lescben autem concertasse cum Arctino et vicisse.
Xantlius autem Lydius circa octavara decimam Olym-
piadem.
MAGTCA.
28.
Xanthus autem in iis quaj inscribuntur Magica : Coeunt,
inquit, Magi cum matribus suis et filiabus : et fas esse
aiunt coire cum sororibus, et communes esse uxores, non
vi et clara, sed utrisque consentienlibus, quura velit aller
ducere uxorem alterius
44
XANTHI FRAGMENTA.
29.
Ex iisdein MaYixoi? desumta G. J. Vossius cen-
set illa apud Diogenem Laert. prooem. § 2 :
'Ato Bk Toiv Maywv, (I)v ap^ai ZiopoaaTprjV tov
IlEpffTflV, "EpiXO^SwpO? U.SV 6 nXaTWVlXO? Iv TW TOpl
{Aa6vi[ji.aTwv ©rjdiv, si? ttjv Tpoia? aXwaiv eTT) yEYOve-
vat TOVTaxid^iXia. Sav6oi; Se 8 AuSb?, el? ttjv Ssp^ou
SiaSaatv oltzo tou ZwpoaffTpou, l^axocria (duo Mss.
iloLXiayJkia.) <priff{- xai [xet' auTov YSYOvevai ttoXXou?
Tiva? MotYOu? xaT^ SiaSo^^viv» 'OaTotvac; xai 'AcTTpa-
ij/u^ou? ('AcTTpajJn^uj^^ou? Suidas), xa\ rtoSptai; xat
Ilai^aTai; , (X£)(^pi tt)? Ilepfftov utt' 'AXe^dtvSpou xaTa-
Xuffetoi;.
Ne hunc librum a Xantho profectum putes
res ipsa vetat. Verba [xeT' auTOV — xaTot SiaSo^^iiv
Alexandrinorum de scholis philosophorum sta-
tuendi morem arguunt. Illa autem quae de Zo-
roastri aetate hic traduntur omnino non conci-
nunt cum illis quae de Cyro Croesoque ex eodem
Xantho legimus apud Nicolaum Dam. Quae ani-
madvertit Wclcker. I. 1.
30.
HEPI EMnEAOKAEOYi:
Xanthum egisse intelHgitur ex loco Diogenis
Laertii in illius philosophi Vita VIII, 63 :
<I>Yiff\ S' auTov ('EfjLTreSoxXea) xal 'AptffTOTeXYj?
eXeu6epov '^eyoviva.i, xai ■Kaiar\q apj^rji; aXXoTptov, £1^6
TYjv pafftXetav auTto St5o[ji.evr|V TrapriTiQffaTo, xa6aTOp
Sav6o? ev toi? Trepi auTOu XeYei, ttiv XtTOTviTa Sv]Xov-
OTt TrXe^ov OLyoLTzr^aoLi;.
Hoc quoque opus Xantho abjudicavit John-
sius, nec Creuzerus refragatur quin de alio au-
ctore cogites, qui, secundum Weickerum,Diony-
sius fuit saepius ille laudatus.
29.
Enimvero aMagis, quorum principem fuisseZoroastrem
Persam nieraoriae proditum est, Hermodorus Platonicus
in libro De disciplinis usque ad excidium Trojae annos
quinquies mille computat : Xanthus vero Lydus a Zoroa-
stre usque ad Xerxis transitum sexceutos (al. sexies mille)
numerat : post hunc Magos plurimos sibi invicem suc-
ccssisse , Ostanas , Astrapsyclios , Gobryas ac Pazatas,
donec ab Alexandro eversum est Persarum regnum.
DE EMPEDOCLE.
Fuisse vero eum ( Empedoclem ) in primis liberum at-
que ab omni imperandi fastu remotissimum Aristoteles
tradit, siquidem et regnum quum sibi offerretur, constan-
ter renuit, sicuti Xanthus in libris de ipso meminit, sira-
plicitatera vitae potius amplectens.
;?^^?$^^^^^4^l^l^g^'$si|3[|:$4?!|2$3|}^: |;|3| 3 $-4 3|^
HELLANICI
FRAGMENTA.
*01>iiNI2.
1.
Dionys. Halic. Archaeol, I, 28 : 'EXXavixoc; 6
Asff^io? Tou? Tup^rjvou? cpy)<Ti, neXatjyouc; TrpoTEpov
>taXou[Ji.svou(; , eTreiSy) xatwxriffav ev 'IxaXia, TuapaXa-
6eiv ■^v ijo\jai 7rpoar,YOptav. 'E^^^ei Se auTw ev <l>opw-
viSi 6 XoYO? SSe- « Tou IleXacrYOu , '^o'^ pa(7iXe'w; auTwv,
xai MeviTrTrr,? t^? Ilriveiou, iyivtxo <DpaaTO)p- tou
Se, 'AfxuvTwp* tou 81, TeuTa(Ji.(5ri<; • tou Se, Nava?.
'Etci toutou paaiXeuovTO?, 01 IleXaaYOt u^' 'EXXv^vwv
avecjTTiffav, xai im SittvrjTt TroTafjLw ev Ttji 'lovtw
xoXttio T^t? v^a? xaTaXtTOVTe? , KpoTtova TroXtv ev [xe-
croYeito etXov xat evTeuOev 6p{ji.w[Jt£vot t^v vuv xaXou-
[Ji.£'vri.v Tuppr,vtav exTtaav.»
2.
Schol. Apollon. III, 11 78: IlepiTri^KaSjjLou ei?
©TlSa? Ttapouaia; Auai[ji.ayoi; ev Trj auvaYWY^ '^^^^
0ri6atxwv TuapaSo^Wf; laToper xa\ 'EXXavtxoq Iv a
Oopo)viSo(; , taTopwv oti xai tou<; oSo^vTa? eairetpe tou
8paxovTO<; xaTot "Apeo^; pouXrjatv. Ka\ eYevovTO TOVTe
avSpe<; evoTirXot, OuSaio<; , X6ovio<;, IleXwp, 'YirepT^vojp,
'E/_{wv. Et ad V. 1 18.5 : AeYSi 8e xai 'EXXavtxo<;, 8x1
KdiS[i.o<; e^eXtov tou o^eox; tou? 68o'vTa<; eaTretpev. 'Ex
Se auTwv TOVTe avSpei; ecpuaav, OuSaioi; , XOo^vto? , Ile-
Xwp, 'Eytwv, 'YTrepr^vwp. Kai 6 [Jtev 'EXXavtxo?
[xt)vou<; cpr,ai toutoui; peSXaaTrjxevat , 6 Se 'AttoX-
Xiovto; TToXXou? xat (xXXou<;, xat (xXXr]Xou<; Tcetpoveu-
xevai.
3.
Athenaeus IX, p. 4io> F = Tov Se tw yepviSto
^avavTa TraiSa, StStivTa xar^ X^'P°5 'HpaxXet uSwp,
8v (XTrexTetvev 6 'HpaxX^i; xovSuXto, 'EXX^xvtxo; [Jtev
ev Tai<; taToptat<; 'Ap/^iav ^rjai xaXeiaOai, St' 8v xai
e^£^o')priae KaXuSwvoi; • ev Se tw SeuTept») t^<; Oopoj-
vtSoi; Xeptav auTOV 6vo[ji.(x^et.
4.
Harpocration in v. 2Tecpavricpo'po<; : 2T£cpavricpo'-
pou "flpwov, to<; £otx£v, ^v £v Tai<; 'AOv^vat^; • £iri S' av 6
SxECpofvricpopo? , riTOi twv 'HpaxXeou; utewv el;, twv
Yevo[ji.evwv ex twv ©eaTiou OuYaTepwv, o& (ji.vri[jLOV£uei
'EXX(xvtxo<; Iv Sex(XTti) $opo)vt'So<;, ^ [xriTroTe tou 'At-
Tixou 2Tecpavricpo'pou to i^ptoov -^v, o& Tr(xXtv 6 auT0<;
'EXX(xvtxo<; Iv S£UT£p(x 'AtOiSo^; [JLe'[ji.vriTat.
PHORONIS.
1.
At vero Hellanicus Lesbius clicit, Tynlienos , qui ante
vocabanturPelasgi, postquam inltalia.cceperunt habitare,
nomen id assumsisse quod nunc habent. In libro au-
tem quem Plioronidem inscripsit , ita loquitur : « Ex
Pelasgo ipsorum rege et ex Menippe Penei filia natus est
PSirastor; ex hoc, Amyntor ; ex Amyntore , Teutamides ;
ex Teutamide , Nanas. Hoc regnante Pelasgi a Graecis ex
suis sedibus pulsi fuerunt , et , navibus ad Spinetem flu-
vium in lonico sinu relictis, urbem Crotonem inlocis me-
diterraneis sitam ceperunt: atque, hac belli sede usi, eam
quae nunc Tyrrlienia vocatur, condiderunt.»
2.
DeCadmo, quiThebas venerat, conlra vulgarem opinio-
nem narrat Lysimachus in rerum Thebaicarum colie-
ctione , nec non Hellanicus in Plioronidis libro primo.
Tradit enim exMartis voluntateCadmum sparsisse aentes
draconis , ex iisque quinque natos esse viros armatos,
Udaeum, Clitlionium, Pelorem, Echionem, Hyperenorem;
eos quidem solos, non plures, quae est aliorum narratio.
3.
Puero vero illi, qui, quum Herculi aquam ministrans
manibus lavandis ipsum aqua conspersisset,taIitro occisus
est ab Hercule , Hellanicus quidem in Historiis Archice
fuisse nomen scribit; propter cujus caedem Hercules etiam
Calydone excessit : libro secundo vero Phoronidis Che-
riam eumdem vocat.
4.
Athenis heroum Stephanephori fuisse apparet : qui vel
unus filiorum Herculis , quos e filiabus Tliestii sustullt,
cujus meminit Hellanicus iibro decimo Phoronidis ; aut
forteAttici Stephanephori heroum fuit, cujus idemmemi-
nit in secundo Atthidis.
46
HELLANICT FRAGMENTA.
Eadem habent Suidas s. h. v. ct Photius in
Lex. p. 396; qui ante ©sar. inserunt loZ, verba
o& p,vy)[j(.ov£U£i — <I>opa)vi'So(; omittunt, atque adco
deinceps legunt simpliciter wi; cpyiatv '^EXXavixo? Iv
6' (Photius adeo Iv x') 'AxOtSoi; , denique pro At-
Ttxou habent aaTtxoy, quod verum videtur.
Proclusad Hesiod. p. i4i,b : 'EXXavixo? (bopo)-
vtSi aTTO 'Op(p£OJi; cpviatv etvat tov 'IlaioSov.
Proclus in VitaHomeri, quae auctior edita ost
e cod. Escurialensi in Bihliotheh der alt. Litter.
iirul Kunst, part. I, Inedit. p. 8 : 'EXXavixo? xat
Aa,aaffTY)<; xat OspExuSv]? et? 'Opcpsa t6 ysvo; Tuapa-
youfftv auTou. Maiova yap cpaort t6v ''0[A-/)pou TraTepa,
xat Atov Tov 'Hcrio^oou YSvsaOat 'ATreXXtSoi;, tou Ms-
XaVWTTOU, TOU 'ETTtCfpaSsOJ?, TOU XaptCp7]{X0U, TOU
<I)tXoT£p7r£'oj(; , Toti 'ISp.ovt'oa , tou EuxXeou? , tou Aoj-
pio)VO(;, TOu 'Opcp£oj(;.
Idem Proclus in eadem Vita Homeri, p. 11:
reypacpe ■KO\r\<Ji,\.(; Suo, 'IXtaoa xat '0(5u(7c?£tav, v^v
Ssvojv xal 'EXXdtvtxo(; cxcpatpouaiv auTOu • ol [/.^'vTot ye
(xpj^aioi xat t6v KuxXov avacpspoucjtv £t(; auTo'v.
« Pro Hevojv fortasse reponendum est Zv^vojv,
neque tamen hunc bene cum Hellanico jungi,
Heynius ostendit. Equidem vellem nominasset
boniis Prochis illos scriptores, qui adeo anti-
qui essent, ut opponi recte possent Hellanico,
historiarum quidem auctori. Quidni vero Hei-
lanicus grammaticus hoc loco intelligatur ?
Saitem is cum Zenone aliquo grammatico, v. c.
Myndio, jungi recte potest. Magis tamen mihi
placeret, qui nomen corruptum He^vojv mutaret
in 'I^i'o)v, ut intelligeretur Demetrius Adramyt-
tenus, qui non raro simphciter lioc cognomine
I;io)v appellatur. » Stuiz. Adjeci -^v antc Hevo^v
ex codice. Hellanicum grammaticum dici hodie
satis constat.
liOlQTIAKA.
.Sohol. Homer. II. B, ,',94, p. 80, 4? ed. Rekk. :
H BottOTta T07rpo'T£pov 'Aovia IxaXetTO, aTr6 twv
xaTotxouvToiv ev auTyj 'Ao'vo)v. M£to)vo[X!X<t07i §i
BotcoTta xaT^t [jtev Tiva<; , aTro BottoTou tou nooret-
S(ovO(; (sic Venet, : vidgata scholia , ulou 'Itojvou,
•/1 noo-ctSwvo(; ) xai 'Apv/i^;. [^ETt Sc BotoiTOt TiLttofft
Tov TrpoTraTopa auTtov, BottOTOv, utov IloffeiSwvo;.
Quae omittit Ven.] KaO' iTEpou^; Se, cxto t?)?
eXaO£iffr,(; xaTa t6) TruOdypriffTOV utc6 K(xS[jt,ou poo'?.
EuptoTrvi? yiStp, TTfi Ooivtxo? 0uyaTp6(;, Ix 2iStovo(;
uTro Ai6<; ap7ray£iffr,<; , KcxS[j(.o; 6 (xScXcp^^; auT7;i;,
xaTcy ^7]TYiff tv TrefxcpOcU uTr6 tou TraTp6<; , tO(; ouj( eupEV
auTrjv (Haec omnia videntnr esse verba Scholia-
stae, qui narrationes Hellanici et Apollodori (III,
I, 1) in unam conflaverit. Quae mox sequuntur,
ea fere ad verbum habet Apollodor. III, 4» ',
ita ut ea videri possit ex Hellanico hausisse),
^xev £t<; A^Xcpou? lpo)T7]ffO)V tov 0£o'v. '0 Se 0e6(; elTrev
auTO), irepl [jlIv Eupto7rr,i; [jlyi TroXuTrpay^xov^iv,
/prjffOat Se xaOoSriyto pot, xai TrcjXtv lx£i XTt^etv,
EvOa av auTY) et(; t^ hz\\hL rreffvj xa[jtouffa. TotouTOv
Xa6t5)V ypr,ff[jt6v, oia <l)o)X£'o)V iTTOpEucTO. EiTa, ^01
(juvTuj(ti)v Trapot Tot(; HeXayovo; pouxoXtot^;, TauTV]
■7ropeuo[j(.£vvi xaTo'7rtv £t'7r£T0. '11 §£ Ste^touffa 7raffav
BoitoTiav, oxvv^ffaffa cxvcxXtOvi , evOa vuv etff iv ai 0vi~
Sai. BouXo'[ji.£VOi; 0£ 'AOviva t-))v pouv xaTaOuffai,
7r£[jL7rct Ttv3t(; twv [jicO' lauTou, Xv)'|o'[ji.evou?(Viloison.
Hellanicns in PhoronideHesiotJum dicU ab Orpheodu-
ceie originem.
6.
Hellanicus et Dainastes et Pherecydes Homeri genus
ftd Orpheum referiint. Maeonem enim, patrcm Honieri, et
Dium, Hesiodi patrem, filium esse dicunt Apellidis, Me-
lanopi, Epiphradei, Cliaripliemi, Piiiioterpei, Idmonidai,
Eucleis, Dorionis, Orphei.
7.
Homerus scripsit duo carniina , Iliadem et Odysseam,
quam postremam ab Homero profectam esse negant Zeno
et Hellanicus ; sed antiqui nou sohim hsec, sed etiam Cy-
clum ei attribuunt.
BOEOTICA.
Boeotia prius Aonia appellabatur ab Aonibus incoUs,
quod inBoeotise nomenmutatum esse nonnuUi contendunt
a Boeoto, (Itoni aut) Neptuni ex Arne filio. [Atque etiara-
num Bceoti primum auctorem celebrant Boeotum, Neptuni
filium.] Contra alii a bove , quam oracuH jussu Cadmus
egit , nomen desuratura csse dicunt. Etenim postquam
Europam , Phoenicis filiam , e Sidone Jupiter rapuerat,
Cadmus frater, utsororem quaereret a patre missus,quum
eam non inveniret, Delphos venit deum consulturus, qai
illi ne curiose de Europa qusereret respondit , sed tiove
viai duce uti jussit atque urbem condere ubicunque illa
ambulando defessa procumberet. Quo ille accepto re-
sponso per Phocensium terram iter faciebat ; mox bovi
HELLANICl FIUGMENTA.
47
Tiva ... A-/)'|;o|/.£vov) )r£pvt6a «tto t^? 'Ap-/iTiaSo? xpvi-
V7i<;. 'O Ss cppoupwv Tr,v xprjvviv Spaxojv, 8v "Apsoic; sXe-
yov etvai, Touq TrXstova? twv TOj/.cfOlvTO)v SiscpOeipev.
'AYavaxTTiGa; Ss KaSixo?, xTeivei tov SpaxovTa* xa\
Trji; 'AOr,va(; auToJ U7ro0s|xevrii; , Tou? toutou oSo^VTa?
ffTOipei. -Acp' 5v eye^vovTo ot yilYsveii;. (Hactenus
Apollodori cum Hellanico consciitientis verba.
Quse sequuntur, solius Hellanici esse videntur.)
'OpytaOevTO!; Ss^Apeoj*; xat ;j.£XXovTOi;KaS;jLOv avatpetv,
IxwXucev 6 Zeu?. Kai "ApjU.oviav auToi duvojxtue, tvjv
"Apeoji; xai 'Acppo8tTri<;. IIpoTepov Se exeXeuuev auTov
avTt T^? avaipecreo); tou SpaxovTO; IvtauTov OyiTeucat,
ev Se Toi ydtjao) Mouaa<; acrat, xat twv Oewv exatTTOV
'App.ovia Stopov Soilvat. 'I(TTop£iMiXAavixo<; Iv Boioj-
Ttaxot?, xai 'ATCoXXo'oojpo<; ev tw y'-
9.
Eurip. Phoen. 666 : '0 ;ji.£v 'EXXavtxo<; XiOo)
C6r](7iv avatpsOrjVai tov opaxovTa , 6 Ss <I>£p£xpaTr,<;
^lCpEt.
10.
Scholia in Platonem p. ^^76 : Ko'Spo<; :^vdTrb
AeuxaXiwvoi; , w? cpviatv "^EXXdtvixoi;. rivsTat yip A£u-
xaXto)voq p.£v xat Ilup^a^;, wq Se tiv^<;, Atb<; xat
nuppa<;, ''EXXriv "EXXrvo? 0£ xat 'OOprjtSoi;, SouOo<;,
AioXo<;, Awpo<;, HevoTTotTpa- Ato'Xou ok xai "lcptoo^;
Trj; ITrjVStou, i]aXuo)V£u<; • ]SaX;xwv£'w<; 8z xai 'AXxi-
Sixr,<;, TupcJ), ^i; xat IIoCi£t5wvo<; , NriXsui;- NriXew^;
§£ xal XXo)piSo?, n£pixAuaevo<;' n£ptxXu;jt£vou Se
xai Iletatoixr,;, Bwpo<; • Biopou oe xat Auatotxr]; ,
nivOiXoi;- UsvOiXou §£ xat 'AY/tpc)r,<;, 'Avopo'7ro,ix7ro<;"
'AvSpo7rc)^aTrou S^ xai 'Hvio'^ri?, Tr,<; 'Ap;j.£vtou, tou
Zeu^iTrTTOu, tou Eu^jtviXou, tou 'ASptT^TOu, MsXavQoc.
O&TO?, 'HpaxXetSwv £7rtc)VT0)V, ex MeccTr^vir]^; et<;
'AO-/]va<; (xvej^o^priae- xai auToi y''*'^'^*' t^'*'? K<)-
Spo;.
11.
Schol. Pindar. Py ih. Vm, 68, de Adrasto, Talai
filio, rege Argivorum : HpcjTepov [lIv IcjwOt) pto'vo<;-
xaTot 81 r^v ScUT£pav (7TpaT£iav 7rcitvT0)v ito)0£Vto)v,
aarbi; iJ.6yoi; tov uibv (XTrsSaXev, AtYtaXla, w? cpri^Ttv
'EXX(xvixoi;, X^YOiv, £v rXiaavTt Triv au;jt6oXriv Y^T^"
VYJcrOat.
12.
Schol. Eurip. Phcen. 71 : 'EXXdtvtxo; Se icxTopei,
xaToc CTuvOr,xa<; auTbv (Polynicen) (juY/o)pria-at t^
^aatXeiav 'ETeoxXet, X^ywv, aipeatv auTW ^rporeivat
Tbv 'ETeoxXrj, et pouXoiTo Tr,v SaatXeiav eyetv, r) to
;/.£poi; Twv ■^pri;jtdtTO)v XaSeiv, xa\ CTepav 7rc)Xiv oixeiv.
Tbv oe Xa6o'vTa Tbv ^p;jtov xat Tbv )(_tTWva 'Ap;jLOvia<;,
(xva-/_o)p^aat ei<; "ApYo?, xptvavTOi; tou ;jtepou<; t^^v
PaatXetav OtSiTroSo'? ttou yoipriaat (Matthiae suspi-
catur Tbv 81 — xpivavTa (xvti tou ;xcpou<; t^v ^aat-
Xeiav OtS. a\jy/u)^r^GOiij. "iiv tov ;ji,£V op;jtov 'AcppoSiTv)
('AcppoSiTri Wessehng.), rbv Se j(^tTwva'AOriva('AOrivS
idem) |-/^aptaaTO, o) (alii Sl) xai SeSwxe t->,v 6uYa-
Tpa^ASpaaTO^; 'ApYciav. «MaUm vel servare lectio-
nem w — t-)iv OuYat^pa — 'ApYciav, ut w pertineat
ad Polynlccn, vel certe legere, §L — rr\ OuYaTp\
'AopotaTOu 'ApY^ia, posita post l)(^aptaaTO distin-
ctione majori. Quae postcrior ratio mihi praefe-
renda videtur etiam ideo, quia sic tolUtur diffi-
cuUas iUa, quae oritur e forma accusativi con-
tracla OuYaTpa, quoe non quidem defendi non
inter Pelagonis armenta obviaiTi factus, eara pone seque-
batur. Hajc posUiuam totam Bceoliam percurrerat, defati-
gata Inimi procubuit , ubi nunc exstant Tlieba3. Deinde
bovem illam Minervaj mactaturus e sociis suis quosdam
exMartiofontehaustam aquam apportaturos misit. Sed
draco fonti custos apposiluserat,quemMartesatumfuisse
perlMbebant. Is ex aquaturis pleiosque absumsit. Quare
indignatus Cadmus draconcm interemit, acMinervaj con-
silio denles ejus serit ; quibus salls , armati ex terra viii
exorti sunt. Mars vero iratus atque Cadmum iuterfectu-
rus, hoc quominus faceret impeditus est a Jove, qui dedit
illi Harmoniam , Martis ex Venere filiam. Antea vero , ut
dracontis occisi poenam solveret , per annum ei servire
jussit, in nuptiis vero canere Musas, et quemque deorum
nuptiale munus dare Harmoniaj. — Histoi ia legitur apud
Hellanicum in BoBoticis et in Apollodori libro tertio.
9.
Hellanicus lapide dicitdracontem interfectum esse,Phe-
recrates autem ferro.
10.
Codrus ex Deucalionis posteris erat, auctore Hellanico.
Nam Deucalionis, vel,ut nonnulli dicunt, Jovis ex Pyrrha
fdius est Hellen ; Hellenis ex Othreide Xuthus , ^olus ,
Dorus, Xeuopati a ; JioU ex Iphide, Penei filia, Salmoneus;
Salmonei exAlcidiceTyro; hujuset Neptuni Neleus; Nelei
ex Chloride Periclymenus ; Periclymeoi e Pisidice Borus;
Borie LysidicePenthilus; Penthili ex Anchirhoe Andro-
pompus; Andropompi ex Henioche, Armenii , Zeuxippi,
Eumeli, Admeti, Melanthus, qui sub Heraclidarum ad-
ventu Messene Athenas emigravit, eiqueliliusestCodrus.
11.
In prima contra Thebas expeditione solus Adrastus ser-
vatus est , in alleia vero , reliquis omnibus servatis , ille
solus jEgialeum filium amisit , ut ait Hellanicus , qui
pugnam ad Glisantem pugnatam esse commemorat.
12.
Hellanicus narrat Polynicen pactione regnura concessisse
Eteocli fratri, hunc dicens optionem ei dedisse utrum vel-
let regiam habere dignitatem, an, accepta opum parte, in
alia urbe vitam degere. lUum vero, postquam monile illud
aureum et Harmonia^ peplum accepisset, pro hac portione
GEdipi regnum concedere non dubitanlem Argos sese con-
tulisse. Et monile quidem Venus, peplura vero Minerva
Harraonia; donaverant : quae deinde Adrasti filia;, Argia;,
dedit Polynices — Hellanicus de excfficatione CEdipodis
sirailia narraverat Euripidi.
4S
HELLANICI FRAGMENTA.
potest, sed in tali scriptore, qualis est vel Hella-
nicus vel scholiastes, h. e, vel antiquissimo vel
novo, eoque prosaico, videtur mihi habere in-
solens quid. Conf. Schol. ad Phoen. 6i,ubiadilla
verba, quibus poeta dicit OEdipum sibi oculos
eruisse, haec addit : ^[xoia xai 'EXXavixo;. » Sturz.
13.
Stephan. Byz. : "AXjawv, ttoXii; Boitoxia?, w? 'EX-
Xavixoi; • xat 2aX(xov auxiqv <j)V)(jt. xaxaii;.
Asami:.
14.
Marcellinus in Vita Thucydidis, non procul
ab initio (p. 3i3 ed. Popp.), postquam Phere-
cydem dixerat Miltiadis genus ab Ajace et ^aco
deducere, MapTupei toutok; , inquit, xal 'EXXavi-
xo; Iv Trj eTriYpacpojJLSVT) 'Aaomioi.
AEYKAAiaNElA.
15.
Schol. Apollon. Rhod. III, 1084, et Phavorin.
in V. 0£(T(yaXta : "Oti Ss npo[Jirj6£0)(; uib; AsuxaXiiov
eSaaiXeuffs 0£<7(7aX{a(; , 'EXXotvixo^; cprjat • xat oti Soj-
S£xa G£wv pojixbv tSpuffaTo. Haec e Deucalioniae li-
broprimopetita esse docent idem Schol.v. io85,
et ex eo Phavor. in v. A^uxaXiwv ''Oti 8k 6 A£u-
xaXto)V £6a(JiX£U(y£ 0£(7c;aXiai; , 'EXX(xvixoi; Iv tco
TrpoJTO) Tr,? A£UxaXto)vta; cpr,atv, xa\ ott TWV 6(.i)6£X2
6£0)v [3o)[xou? 5 A£uxaXio)v lOptjcraTO, 'EXXdtvtxo; Iv tw
auTo) <:pr,(7i a\)y^^ii.}xaoi.Ti.
16.
Schol. Pindar. Olymp. IX, 64 : 'H 8k Uuo^a. xai
A£uxaXio)v, £X Tou Hapvaffou £X6o'vt£(; Iv tt) X(xpvaxi.
TrpwTov o)xri(7av Iv tyj 'OTrouvTt TrXv)(7iov IIapva(Tou.
"Evtot Bl oux £V Trj 'Ottouvti cpa(7i A£uxaXto)va xa\
Ilup^av otx^(7af 6 y^p 'ATroXXo'So)po? o8to) ^pcxcp^t •
« oix^(7at §£ Iv Kuvo) Tbv A£UxaXio)va XEyeTai xal
T^v Ilup^av, xai Tr)V npo)TOY«v£tav Ixei TeTpot^pOat
cpa(7iv. » 'I<7Top£i Se TauTa xat 'EXX(xvtxoc. Aua^Epott-
vot S' dtv Tii;, Ttwi; tiv£<; cpact Ilup^ac xat AeuxaXto)-
vo; eivat npo^Toyev^tav, tou IIivWpou l^ 'Ottouvto';
Tivo; 'HXeiou XeyovTOi; auT^^v Y£Yev^c6ai. 'O Se 'EX-
Xotvtxo; xat Trjv Xcxpvaxa ou to) Hapva^^w ^/)at Trpoc7-
£V£}(65)vat, (xXX^ Trept tyjv "O^puv t^i; 0£a(7aXia?.
17.
Athenaeus X, p. 416, A: 'EXX(xvtxo; Iv TrpwTtj)
A£uxaXto)veia? 'Epuai)^6ova cpr,ai tov MupfAtSo'vo; , oti
:^v (X7rXy)aT0i; popa^;, At6o)va xX7)6rjVat.
18.
Steph. Byz.: 'AYa6eia, Tuo^Xt^; Oo)XtSo;, w? 'EXX(x-
vtxoc Ttpo^^TO) AeuxaXto)vet'ai;.
19.
Steph. Byz.: "AXttojvoi;, Tt^jXti; xai (jpo? Iv Maxe-
Sovtot. — -"EaTi xai (xXXv) Aoxpolv twv 'E7rtxv7)jxtSto)v,
ox; 'EXXotvixoi; Iv TrptoTr, AeuxaXto^viai;.
' 20.
Steph.Byz.^^AffTuevooi;, TOXt^; nauLcpuXia;, 'AffTcev-
80U XTt'a[/.a, (5); 'EXX(xvtxo? Iv TrptoTO) AeuxaXto^vta?.
21.
Stcph. Byz. : ^rjYo^^viov, T:(3Xi?0eaaaXia(;- 'EXXot-
vixoq TrptoTYi A£uxaXio)veiai;.
22.
Steph. Byz.: KaXXtapoi;, TrdXti; Aoxpo)v,(X7rb KaX-
13.
Ahnon, urbs Bceotiae, ut Hellanicus , qui eam Salmum
vocat , sed male.
ASOPIS.
14.
Miltia(]em genus ab Ajace et iEaco ducere testatur et
Helianicus in eo libro qui inscribitur Asopis.
DEUCALIONIA.
15.
Prometheum, Deucalionisfilium, Tiiessaliaeregera fuisse
atque arasduodecimdiisexstruxisseHellanicusdicit primo
libro Deucalioniai.
Pyrrha et Deucalion ex Parnasso navigio descendentes
piimum babitabant Opunte , qua^. urbs Parnasso adjacet.
Non omnes tamen ita statunt. Apollodorus enim scribit
hajc : « Deucalion et Pyrriia Cyni habitasse dicuntur, ibi-
que Protogeniam educatam esse aiunt. » Eadem narrat
Hellanicus. Improbandum vero putares , quod nonnulli
Protogeniam Deucalionis e Pyrrlia filiam faciunt , quum
Pindarus eam ab Elio quodam Opuntio oriundam dicat.
Sed Hellanicus etiam navigium illud non ad Pamassum,
sed ad Othryn, Tliessaliae montem, delatum esse tradit.
17.
Hellanicus , primo libro Deucalioniae , Erysichtlionem
ait, Myrmidonis filium, quoniam inexplebilis esset helluo,
iEtlionem fuisse appellatum.
18.
Agathea, oppidum Pliocidis , ut Hellanicus primo
Deucalionia3.
19.
Alponus, urbs et mons in Macedonia. — Est item alia
Locrorum Epicnemidiorum , uti Hellanicus libro primo
Deucalioniae perliibet.
20.
Aspendus, urbs Pamphyliae ab Aspendo condita, ut Hel-
lanicus libro primo Deucalioniae.
21.
Thegonium, urbs Thessaliae, ut HellAnicus libro primo
Deucalionia^.
22.
Calliarus, urbs Locrorum a CaUiaro, Odoedoci ex Lao-
HELLANICI FRAGMENTA.
49
Xtrfpou, Tou 'OSotSo'xou xat Aaovd[xv)i; , (t)? 'EXXavixo?
£v ■Kponr\ AeuxaXiwvEia;.
23.
Steph. Byz.: Aaxspeia, toXi? Ma^p/rjdia?- 'EXXa-
vixoc AeuxaXiwv£ia?7rpojTto. V. Holsten. ad h. 1.
24.
Steph. Byz.: MiaYOfjievai, t:o'Xi? 0eTTaX(a? • 'EX-
Xavixo; TuptoTco AeuxaXicoveia?.
25.
Steph. Byz. : Oiri(ji.(ai, ttoXk; Trj? 'Apvata?, ol-ko
^y^ixiou, Tou "AixTiuxo?. 'EXXavtxo? TrpwTTi AeuxaXtw-
veta?.
26.
Steph. Byz.: MtSaeiov, iro^XK; OpuYia? • 'EXXavixo?
Iv SeuTepw AeuxaXiojveia?.
27.
Steph. Byz. : SaXfjtoi;, Tro^Xt? BotWTiai;, ^? ot tto-
XiTat SaXjjLdvtot, w<; 'EXXavtxo? ev SeuTspw Aeuxa-
*/twvt'a<;.
eETTAAIKA.
28.
Harpocration in v. TeTpapyta : TeTTapwv [jtcpwv
ovTOJv T-^<; 0£TTaXiai;, exaaTov [jL£po<; TfiTp^i; IxaXei-
TO, xaOa cpr,(7iv 'EXXtxvtxo? Iv toi; 0eTTaXtxoi<; • ovo-
jxa e cpviatv etvat Tati; TeTpdtcyt ©eTTaXtwTtv, tl>6iw-
Ttv, [leXacTYtwTtv, 'EaTtatwTtv.
29.
Schoi, Apollon. Rh. I, /|0, et ex eo Phavorin. :
Aaptffffa, tto^Xk; ©effffaXtx'^,, ^v IxTiffev 'Axp{ffio<;*
Y]Ti; (>jvo(ji.aff07] oiTzh Aorptffffrii; ■zr^q IleXaffYOU, w<; ^7)-
fftv 'EXX<xvtxoi;.
30.
Pausan. II, 3, p. 1 18 extr. , cle Medeae filio :
'EXX<xvtxo; auTOV lloXu^evov xaXei, xai TraTpo? 'Idiffo-
vd<; cprifftv elvat.
31.
Schol. Theocr. XVI , 49 : Kuxvov Xsyei tov IIo-
ffetSwvo<; xa\ K-iiuxo<; , tov avyiprijji.evov 6irb 'A}(iXXew<;.
Aeuxcx; votp "iqv t^v )^poi^v Ix YeveTYJ;. w? cpirifftv 'EX-
Xdtvixo;.
32.
Schol. Apoilon. III, 335 : 'O 'Idtffwv dirb AtdXou
Tb Y^vo; xaTdtYet, <5);'EXXdtvtxoc.
33.
Schol. Pind.Nem. III, 64 :'EXXdtvtxo(;TrdtvTa<;Tou<:
Iv T^ 'ApYoi 7rXeuffavTa<; 'HpaxXeiffuffTpaTeuffat tpriffiv.
34.
Schol. Eur. Med. 9 : Hepi Se t^<; et; KdpivOov
jjieTOtxiqffeox; TTnreu<; (leg. "iTTTrui;) xat 'EXXdtvixof;.
35.
Steph. Byz.: 'AcpeTat, TcdXt? Tr,; MaYvriff(a<;. 'EX-
Xdtvtxo<;.
36.
Steph. Byz. : 2TraX£'0pyi, TrdXn; 0£ffffaXta;. 'EXXdt-
vixo; Se STudtXaOpav auTiqv 'cpYifft.
APrOAIKA.
37.
Scliol. Homer. II. F, ^S^Taffoi; xal lleXaffYbi;,
noma filio, condita, ut Hellanicus ait libro primo Deuca-
lionia;.
23.
Laceria , urbs Magnesiae. Hellanicus libro primo Deu-
calionia;.
24.
Misgomena; , urbs Tliessaliae , Hellanicus libro primo
Deucalionise.
25.
Phemiae, urbs Arnseae, a Phemio, Arapycis filio, nomi-
nata. Hellanicus libro primo Deucalioniae.
26.
Midaeum, urbs Plirygia?. Hellanicus in libro seamdo
Deucalioniae.
27.
Salmus , urbs Boeotiae, cujus cives Salmonii, ut Hella-
nicus in secundo Deucalioniae.
THESSALICA.
28.
Qualtuor totius Thessalise partium unaqua^que Tetras
vocabatur , auctore Hellanico in Thessalicis ; quarum te-
tradum nomina recenset Thessaliotidem , Plithiolidem,
Pelasgiotidem, Hestiaeotidem.
29.
Larissa , urbs Thessalia;, quam condidit Acrisius, no-
Fragmenta Historicorum.
men accepit a Larissa, Pelasgi filia, auctore Hellanico.
30.
HellanicusMedeaefiliumPoIyxenum nominat et patrem
ei lasonem fuisse scribit.
31.
Cycnum dicit Neptuni et Ceycis filium , quem Achilles
interfecit. Nam ab ortu albam cutem habebat, ut dicitHel-
lanicus.
32.
lason ab ^olo genus ducit, ut ait Hellanicus.
33.
Hellanicus omnes ArgonautasHerculemin expeditionem
contra Amazones secutos esse dicit.
34.
De laione Corinthum profecto Hippys exponit et Hel-
lanicus.
35.
Aphetae, urbs Magnesiae, cujus Hellanicus meminit.
36.
Spalethre, urbs Thessaliae; Hellanicus vero Spalathram
eam vocat.
ARGOLICA.
37.
lasus et Pelasgus , Triopae filii, post mortem patris le-
4
60
HELLANICI FRAGMENTA.
TpioTira TraiSec, TsXsuTv^ffavTOc; auToti; tou TraTpbi;,
SieiXovTo TYiv pa(jt);£iav. Aa/_wv Ss IleXaaYb? [jlev Tot
Tcpb? 'Epaffivov TTOTatxbv, extkts Aapiaaav "laffo? Se
Tot Trpb? TIXiv. TeXsuTTjaavTOiv 5' aCiTtov, 6 v£o')TaTO<;
aSeXijibi; Ayv^vo^p iTOaTpdtTeuce t9) /.'^jpa, TroXXrjv
tTTTTOV £7raYo'[X£vO(;. OOsv IxXtqGv) 'iTriroSoTOV [jt£V rb
'Apyoc, aTrb T^; 'Ayiivopo? fcTrou' aTrb Bk Taaou, 'la-
ffov xai IleXaffYtxbv, aTrb IleXaffYOU' 'laTopei
EXXavixo? ev 'ApyoXixoii;.
Eustath. ad eundem Homeri locum p. 385 :
<I>r,a\ 8z 'EXXotvtxo?, TraiSai; Tpel? <I>opo)V£'o)? yeveaOat,
o"i Tou Trarpb? OavdvTO? Stevet'(/.avTO ttiv 'Apyetav. Ka\
■}\ (xev irpbi; 'Epaa^vw to) TroTajJwo, neXaayo) eXa^^e ,
Tcp xa\ Trjv exei Aapiaaav XTtaavTi. 'laao) Se, t^
TTpoi; HXtv. 'Ayv^vo^p Se. avaXo)Geta-/ic zr^ y^?> ttiv
Trarpix^^v eiXvicpev iTrTrov. '^OQev Iv t4uto) /po'vo) tj)vo-
[AotaGTj Tb 'ApYO? Tpi/SiC "laaov, o)? xat ■}] "Oouaaeia
SrjXov, neXaffYi>cbv, xai T7riro'SoTOv. Tivi; Bl [t.&xk Tbv
GavaTOv twv Suo dSeXcpwv iTriaTpaTeuaai ^aai tov
AY>ivopa, TToXX-^v £TfaYd[/.£vov 1'Trirov • dcp' ^? xXr,0^vat
To "Apyoi; 'iTrTrdSoTov. Quocum consentit fere
scholiastesYictorianus.Cf. Phavorin. s. v/ApYoi;.
38.
Phavorin. : ^ivea, 'AYvivopiSr)v 'EXXavixo? f^Tre,
xaGb 'Ayvivopdi; laTt Trai?. Ex Schol. Apollon. III,
178, qui insuper addit : "Evioi Se auTbv Iv t^ Ha-
cpXaYOv^a fiaatXeuffai IffTopouciv, rfTii; laT\ Trji; 'Aaias,
w? cpr)atv 'EXXocvixoi;.
39.
Schol. Apollon. I, i3i, et Phavorin. :TXa<;,
HpaxXeou; lpco[JLevo?, ulb; 0etoSoc[xavTO? tou
Apuo7rO(;(Schol. Theocr. in argumento Idyllii 18,
corrupte exhibet SpuTd(xou). Ouro) Mvaae'a<;. 'EX-
Xavtxo? Se 0etO[JievriTa 0£toodt[ji.avTOC xaXei.
«Hellanici sententia haud dubie fuit aUa, et
locus emendandus est sic: 'EXXdvixoi; Se ©eio^jie-
vr]Ta (vel 0£io[ji.£'vri) dvT\ 0£toSd[ji.avTO<; xaXei. Nam
in iisdem schoUis ad v. 1207 exstat 0£io{ji£vou<;-
Hylae pater igitur HeUanico auctore fuit 0£to-
[Ji.£'vri;. » Sturz.
40.
Schol.Platon. (ad Phaedon. p. 89, C) pag. 38 1 :
'Hpo'So)poi; xai 'EXXdvixdi; cpaatv m; , Sxt t^ uSpav
'HpaxX^i; dvipp£t, t-Jiv "Hpav aurw xapxivov l^op[jL9i-
caf Trpb<; Suo 0£ ou Suvd[jLcVov [jLdy(^£aGat, ffu[X[jLayov
iTrtxaXEcaaGai tov 'IdX^cov ('IdXaov ap. Sieb.)- xa\
lvT£uG£v ^rjG^vai Tr^v 7rapot[JLtav (^rpb? Suo ouS' 6 'Hpa-
xXrji;). 'E[jLV7^aGr]S£TauTrii; HXaTo^v xa\ Iv la' Nd[jLO)v
(P- 919» BJ-
41.
Schol. Hesiodi Theog. 293 : Tbv EupuTio)vd
cpriaiv 'EXXdvtxoqY^Y^^^^^^^Qo^idTrb^Ap^oi; xai 'EpuGeia^;.
Haic ex Herculis historia petita videntur.
42.
Schol. Horaer. II. B, io5 : llCko^, Ix TrpoTtpai;
Yuvaixbi; e;(o)v TraiSa XpuanrTrov, eYri[xev 'l7r7roSd[jL£iav
Trjv Oivo[jLdou, I? iji; txavoix; (vulgo txavo)?) iTraiSo-
7roi-/ia£v. 'AYa7ro)[X£vou Si U7r' aurou ff>pdSpa tou Xpu-
ffi7r7rou, e7rt^Gov7^ffavT£<; ■55 t£ [jtriTpuia xa\ ot 7raiSei;,
[jLV] 7ro)<; xat Toc ffxrJTTTpa auTto xaTaX£t"|/r] , GdvaTOV
ETr^SouXEuaav 'ATpeui; xai 0U£ffTY)<;, 01 7rp£a6uTaTOi
Toiv TraiSojv, auTW. (De his v. infra.) Avaip^GevTO^;
oOv Tou XpuciTrTroUjniXoi}/ iTriYvoui;, lcpuYdSeuae tous
auToyzi^oLi; Trji; ffcpaYrji; (ViUois. auTdy. aurwv)
Y£VO[JL£voui; 7raiSa<;, l7rapaffd(jL£vo; aurot? xa\ tw
YsvEi, Si' auToiv (Villois. tw y^vei auTwv) dvatpe-
Grjvai. 01 [JL^v ouv dXXoi dXXa)(^r] IxTriTrTOuai t^<; ntari;-
gnum inter se diviserunt. Pelasgus legionem Eiasino flu-
vio adjacentem obtinuit condiditque Larissam ; laso quae
ad Elin sita sunt obtigerunt. His defunctis Agenor, frater
natu minimus, expeditioneni in iianc terram suscepitmul-
tum educens equitatum ; ab hoc equitatu Argos appella-
tumest Hippobotum (equos pascens),abIa.soautcmIasum,
a Pelasgo denique dictum est Pelasgicum.
Hellanicus tres fuisse dicit Plioronei filios, qui post pa-
tris obitum regnum inter se diviscrunt. Quse Erasino flu-
vio adjacent , Pelasgo , qui Larissam ibi condidit ; quse
autem Elidi sunt proxinaa, laso contigerunt. Terra iiac ra-
tione distributa, Agenor paternum accepit equitatum. Ita
factum est, ut eodem tempore triplex Argos noraen liabe-
ret, lasum, quod ex Odyssea quoque intelligas, Pelasgi-
cum, Hippobotum. Suntetiam qui Agenorem post mortem
fralrum multo cum equitatu expeditionem suscepisse di-
cant, ab eaque re Argos nominatum esse Hippobotum.
38.
Phmeum Hellanicus Agenoridara dicit, quia Agenoris
libus est. Nonnulli tradunt eum regnasse in Paplilago-
ma, quae est Asiae regio, ut ait Hellanicus.
39.
Hylas , Herculis amasius , filius erat Tlieodamantis,
Dryopis. ItaMnaseas. Heilanicus veroTheomenetemTbeo-
damantisfilium mmimt {velpotius: Tiieomenetem Tlieo-
damantis loco nominat).
40.
Herodorus et Hellanicus narrant , quum Hydram Iler-
cules interficere vellet , Junonem immisisse ei cancium.
Illum vero, quum contra duo certamen non posset susti-
nere, auxilio advocasse lolaum , unde natum esset pro-
verbium, Contra duo ne Hercules quidem , cujus Plalo
mentionem fecit in Pbsedone et Legum libro undecimo.
41.
E ury tionem Hellanicus natum ilicit ex Marte et Erythea.
42.
Pelops , postquam ex priore uxore filium susceperat
Cbrysippura, in raalrimonium duxit Hippodamiam, (Eno-
mai filiam, et plures ex ea liberos genuit. Quum vero
Chrysippus vehementer abeoamaretur, et noverca ejusque
filii, ne huic pater sceptrum relinqueret raetuentes , invi-
derent, Atreus et Tliyestes, filiinatu raaxirai, decaedeejus
agitarunt [ sive ut Veneta , Atreum et Thyestem ,
fiHos natu maximos, buic rei praeficientes, de ca-de ejus
agitariint]. Ita Chrysippus interemtus est. Quod quum
Pelops comperisset , qui suis raanibus caedera peipetras-
sent filios in exilium misit, et ut ipsi eoruraque genus mu-
tua ca;de interirent imprecatus est. Illi igitur Pisa expulsi
HELLANICI FRAGMENTA.
Sl
TeXEOTTiaavTO? 81 tou IIsXottoc, ATpEu? xaTa to
TrpeaSuTEpov (Villoisoii. legit to 7tpe<j6uT£piov,
viili^OTOV TTpeaS.) auv crTpaTw tcoXXw eXOwv IxpaTriae
Twv TOTTov. 'IffTopei 'EXXdcvixo?. Pro eTireSouXeucav
... auTO), codex Venetus eiregouXYicav, 'ATpea xai
©ueffTTiv, Tou? TrpeaSuTdtTOu; tojv TraiSwv, eti; touto
1TpO(7TY)(Ta(AeV0^
43.
Pausan. II, 16, extr. : 'EXXavixo? eYpoc^e, Me'-
SovTa xai 2Tpo'cpiov yeveaOat IluXaSyi Ttaioa? e^ HXe-
XTpa?.
I i S i li n ■
lEPEIAI TH2 HPA2.
44.
Steph. Byz. : SitcuXo? , Tco'Xt; «^puYia? • 'EXXavtxo;
*IepClWV TTpWTO).
45.
Steph. Byz. : <[)ata^, xat <[>aiaxia, aTrb Oaiaxo?.
'EXXavtxo? lepeiojv a'* «Oaia^ 6 noaeiSwvoi; xa\
Kcpxupa? TY)? AaojTTiSo;, a<^' ^? ^ v^ao; Ke'pxupa
IxXi^Ot], t^ TCpiv ApcTravr] tc xa\ 2x£p''* xXviOciaa. »
46.
Constantin. Porphyrog. Thematt. II, 2, p. 84
ed. Meurs. (Ludg. Bat. 1617) : MaxeJovta 7) yoi^oi,
wvo[xaa07j ... aTCO MaxeSdvo? tou Ato'Xou, wi^EXXavt-
xo? 'Icpiwv (leg. 'lepctwv) TCpojnf) Toiv ev "ApYCf «■ Kat
MaxeSo'voi; AidXou* oO (leg. acp' ou) tovuv MaxeSdvci;
xaXouvTat, [xdvoi [/.CTa Muaoiv totc oixouvtci;,»
47.
Steph. Byz.: Niaata, CTriveiov MeYapiSo?, xat
auTV) -^ McYapti;, aTrb Niaou tou IlavSiovoi;' 'EXXa-
vtxoi; ev 'Icpetwv TTpwTO). Kai Iv ScuTepw' «Kal Nt-
aaiav etXc, xai Ntaov tov HavS^ovo?, xat MeYapca
-rbv 'OYX^<Jf "^v- "
48.
Steph. Byz.: Opixiov, opoi; uTtep 0ep[ji.O7ruXwv Ao-
xptxbv, a^' o& Opixave? xal <I>pixavei<; 01 aOToOi
otxT^aavTC? AioXeti;, w; 'EXXavixo; ev Tcpetwv "Hpa<;
49.
Steph. Byz. : Xatptaveia, TrdXK; Trpb; toTi; opot;
<I>o)xioo(;, ... Tb TTpwTov xexXriTat airb Xatpwvoi;. —
TouTOv 8k [xuOoXoYouatv 'ATro'XXo)vo<; xal Brjpoui;, w;
'EXXavtxoi; ev SeuTcpw 'Icpetwv "Hpaf;- « AOr,vaioi
xai [xct' auToui; eTrt tou? 'Opx^O[ji.evt'^ovTa<; twv Boto')-
TO)v (sc. tdvTEs), CTrl 'Op-/0[Aevoi? xa\ Xaipwveiav
irdXtv 'Op)(^o[;tevwv etXov. » Plura excidissevidentur.
Ad aliam Orchomenum, Phthiotidis urbem,
referendus est Schol. Apollon. Rh. III, 265 : 'EX-
Xavtxdi; cpr)at tov 'A6a[ji.avTa 'Opyo[ji.cvbv (sic) wxr,xevat.
50.
Steph. Byz. : XaXxU, TrdXt; Eufioia?. — 'EXXavt-
xo; 'Icpciwv "Hpa? ScuTcpc»)- «0coxXr)<; ex XaXxiSo;
[jteTa XaXxiScwv Tr)v Na^iwv ev StxeXiv) TtdXtv
exTiae. »
51.
Constantin. Porphyrog. Themalt. II, 10, p.
102 (s. vol. VI Opp. Meursii p. 1464) : 'O YP^F"--
[xaTtxbi; ^Tecpavoi; Ypacpet- DixeXta 7] vr^aoi; litxavta
TrpdTcpov tj)vo[j(.cx!^CTO. ElTa 2txeXt'a exXT^Or) , wi; (yr,aiv
'EXX<xvtxoi;, 'lepetwv t9)<; "Hpa? p'.
52. ^
Steph. Byz. : Xaovta, [Keari Trji; 'HTTcipou. — 'EX-
Xavtxo<; Tepeiwv '^Hpa^TpiTW* « 'A[JL6paxtWTat,xat ot
(jtCT' auTWV Xdtove?, xal 'HTtetpwTai. »
liuc illuc discesserunt. Sed post obitum Pelopis, Atreus,
quippe qui natu maximus esset, magno cura exercitu ad-
veniens ista regione potitus est.
43.
Hellanicus scriptum reiiquit Medontem et Stropliium
Pyladae genitos esse ex Electra.
SACERDOTES JUNONIS ARGIViE.
44.
Sipylus , urbs Phrygiae. Hellanicus libro Sacerdotum
primo.
45.
Phaeax, et Phaeacia, a Phajace. Hellanicus Sacerdotum
primo : « Phaeax, fihus Neptuni et Cercyrae Asopidis, a qua
insula Cercyra vocata fuit , prius et Drepane et Scheria
Dominata. »
46.
Macedonia appeliata est a Macedone, iEoli filio, ut Hel-
lanicus libro primo de Sacerdotibus Argivis : « Et
Macedonis, jEoli filii, a quo Macedones appellanturqui soH
cum Mysis isto quidem tempore hanc terram incolebant.
47.
Nisaea, navale Megaridis, el ipsa Megaris sic dicebatur
a Niso Pandionis filio , cujus meminit Hellanicus libro
primodeSacerdotibus Junonis; etiam hbro secundo : « Et
Nisaeam cepit,etNisura Pandionis,et Megarea Oncliestium.»
48.
Phricium , mons supra Thermopylas Locrensis , a quo
Phricanes et Phricanenses inibi liabitantes iEoles, utHel-
lanicus secundo Sacerdotum Junonis.
49.
Cliaeronea, urbs ad fines Phocidis ... primum vocata
fuit a Chaerone. Hunc autem fabulantur Apollinis etThe-
rus filium, ut Hellanicus in secundo Sacerdotum Junonis :
« Athenienses, et post ipsos adversus Orchomenizontes
Boeotorum profecti, post Orchomenos etiam Chaeroneam
urbem Orchomenorum cepere. »
Hellanicus dicit Athamantem Orchomeni liabitasse.
50.
Chalcis , urbs Euboeae. — Hellanicus Sacerdotum Ju-
nonis secundo : « Theocles ex Chalcide una cum Chalci-
densibus Naxiorum in SiciUa urbem condidit. »
51.
Stephanus grammaticus scribit : Sicilia insula prius
Sicania dicebatur, deinde Siciliae nomen accepit , ut Hel-
lanicus ait libro secundo de Junonis sacerdotibus.
52.
Chaonia, media Epiri. Hellanicus Junonis Saccrdotum
tertio : « Ambraciotae, et qui cum eis Chaones, et Epirotae. »
4,
63
HELLANICI FRAGMENTA.
53.
Dionys. Halicar. Archaeol. I, aa : Tb StxsXtxbv
Y£vo; ilzkiTzzv 'iTaXtav 6)q u.h 'EXXavtxo? 6 AecSto?
cpif)(Tt, Tpt-r-/) Y£V£a TrpoTEpov Twv TpoJtxwv, 'AXxuo'vri(;
i£pa[X£vvi(; ^v "Apyei xaTa Tb exTov xai ^txotjTOv eto?.
Auo yotp "^oisi <7To'Xoui; TTaXixou? Sta6avTa<; et? 2i-
X£XiaV • TOV (Jl£V TUpOTepOV, 'EXufXOOV, 08; <pY](TlV 6itb
OivwTptov £^ava<7Tr)vaf Tbv 81 [xet^ toutov £T£i 7r£[x-
TTTW Y£vo[X£vov, Au(70v(tov TotTruya; muyo^vTOJV 8a-
7tX£a Bk T0UTti)v a7ra<paiv£t 2tx£Xbv, dcp' 06 TOuvo[ji.a
Tot; TE avOpo^^itot? xat tt] V7i<7q) TeG^vai.
Stiirz. : «Pro lepa^xew,!; sine ulla dubitatione legi
clebett£poi|jL£v7i<;. Nam sic est apucl Thucyd. II,
2. Sed pro 'AXxuo'vv]i;, quae fuituna ex Hyadibus (v.
fragm. XXIV), Heynius ad Apollod. p. 685, non
male conjicit 'AXxtvo'?)? , (|uaefiiia fuit Stheneli et
Nicippes, atque adeo Pelopis ncptis et soror
Eurysthei (v. ApoIIod. II, 4, 5).
Non dubito, quin Hellanicus intelligendus
sitapud eundem Dionysium I, c. 72, ubi, 'O Ta?
tepeCa? t^? ev "ApYet, inrjuit, xai xk xaO' £xaaTriv
TTpa/OsvTa auvaYaYwv, Aivsfav cpvic-iv Ix MoXottwv
ei; iTaXtav eX(k)'vTa [ji.£t' 'OSu(ja£0)i; , oixt<7Tr,v y^vs-
(rOai Tvji; ■Kokton;. 'Ovo^jiaaai S' auT^v aTrb [Jita; twv
TXt(xSo)v 'Pi!)^r\(;. TauTV)v Se XeYet Tat; (xXXai? Tpo)!x-
c7t 7rapaxeX£U(Ta[j(.£vr,v, xotv^ [jl£t' «utwv £[jL7rp^ffat
T^ axacpv) , papuvo(JL£vviv t^ 7rXavv]. '0[ji.oXoYet 0' auToi
xai Aa[j(.(3taTri(; 6 2tY£u<;, xai (i'XXot TtV£<;.
ATAANTI2.
. 54.
Schol. Eurip. ad Phoen. 162: 'EXX(zvtxo<; Iv tv)
liriYpaa-vi 'ATXavTiSoi; (leg. e7riYpacpo[jLevv) 'ATXavTiSt),
ofpffevai; S' tpvifft (nempe Niobes), 'Ap-/vivopa, Meve-
ffTpaTOv,. . . 'ApyaYopav OuYotTEpai; Bt Tpetc;, 'Qy{^
Ytav, 'AaTuxp(XT£tav, ....
55.
Harpocration : '0[JLvipt'Saf ... 'EXX(xvtxo<; ev Tvi
'AYXavTictSi (leg. 'ATXavTKxSi), a^rb tou TrotviTou cpviaiv
0)V0[X(xa8ai.
56.
Schol. Homer. II. 2, 486, ubi agit de Hyadi-
bus, Atlantis filiabus, p. 5o6 extr^ : <I)viffl 8k xal
'EXX(xvixo(; £v Tw Trpono) Ttov 'ATXavTtStov, Ti<; [Jiev f^
6£ot<;auv£X6£iv, TauY^Tviv Ati, cov YevsffOai Aax^Sai-
[j(.ova- Matav Ati, txcp' tov 'Ep[Ji^<;' 'HX^XTpav Ati, Sv
A(5tpSavo<;* 'AXxuo'vviv IIoffEtStovt, tov 'Tpi£u<;- 2T£po'-
7rviv Apet, (J)v Oivo'[jtao<;* KeXatvti) lloffetSwvt xal au-
Tviv ffuYY^veffOat, tov Auxo<;- M£p()7rr,v Se 2iffu<po) 6vvi-
Tw (3VTt, fbv rXauxoc;, Stb (sic codex Venet. : vulgo
^v) xa\ (X[j(,aupotv Eivat. 'TdtSa<; ok Etp^ffOat, vJTOt 7rapi
Tb ax.^[xa T^?Twv (xffTsptov OeffEw?* TWYap u aTOf/eioj
7rapa7rX7iat()v eaTtv vj e^rei (xvaTeXXouawv aijTwv xal
Suvouffwv u£i 6 Z£u<;. « Pro 'ATXavTtSwv 'ATXavTtSo)v
rescribendum esse, nemo non videt. Sed Villois.
cum Bekkero, sine dnbio ex cod.) edidit 'ATXav-
Ttxcov atque idem, Anecdot. Gr. II, p. i58 auctor
est, in Scholiis ad Dionysii Tip-/]v, quae codex
Marcianus 489 habet, saepe citari Hellanicum ev
7rpo)T(p Twv 'ATXavTtxwv. Etiam Valckenarius, ad
Eur. Ph(»nn. p. 628 et in Dissertatione deScho-
liis in Homerum (vol. 2 Opusc, Lips. 1809)
p. 121, in codice Leidensi reperiri testatur ev
Tw a' Toiv 'ATXavTtxwv. » Sturz.
57.
Schol. Homer. II, M. i : II^xTpoxXo^; 6 MevotTiou
Tp£cpo'[x,£vo<; £v 'OirouvTi Tvjq AoxpiSo<;, Trepie^rEaev
(xxouatto 7rTata[j(.aTt. IlaiSa Y^p ^XtxitoTviv 'A[jt^tS(3t-
[jiavTO? oux (xff7i[jtou KXviao')vu[j(.ov (cod. Venetus
KXtffo)vu[Jtov), r,, wffTrep tivsi;, A'tavv)v (idem Atav)
53.
Genus Siculum Italiam reliquit , ut refert Hellanicus
Lcsbius, tribus aetatibus ante bellum Trojanum, anno vi-
gesimo sexto sacerclotii quod Alcyone Argis exercebat.
Duas enim classes Italicas in Siciliam trajecisse tradit :
priorem Elymorum, quos ab ffinotris pulsos (]icit: poste-
riorem vero Ausonum lapygas fugientium , quae quinto
post anno eo trajecit. Horum autem regem Siculum fuisse
dicit, a quo tam ipsi genti quam insulae nomen inditum.
Sed is qui de sacerdolibus qua; Argis erant scripsit, et
ea collegit quse cujusque tempore facta sunt, ait jEneam
cum Ulysse e Molossis Italiam appulsum urbem condi-
disse ; eamque de uninslliadum Roma» nominevocavisse.
Hanc autem dicit , nimio errore fatigatam, alias virgines
Trojanas impulisse , ut una secum naves incenderent.
Eique assentitur Damastes Sigensis , et alii quidam.
ATLANTIS.
54.
Hellanicus m eo libro , qui Atlantis inscrlbitur, fdios
Niobes dicitquattuor, Archenorem, Menestratum, Ar-
chagoram ; filias vero tres, Ogygiam, Astycratiam,
55.
Homeridas Hellanicus in Atlantiade, ab Homero nomen
babuisse scribit.
56.
Hellanicus in libro primo de Atlantis filiabns sex cum
diis concubuisse dicit,Taygeten cum Jove, ex quibusLace-
da}mon;MajamcumJove, exquibusMercurius; Electram
cum Jove, ex quibus Dardanus ; Alcyonen cumNeptuno,
ex quibus Hyrieus; Steropen cumMarte, ex quibus CEno-
maus ; Cela;no cum Neptuno, exquibusLycus; Meropen
vero cum Sisypho , homine mortali , ex quibus Glaucus,
eamque propterea obscurato lumine esse. Hyadas autem
dici eas propter stellarum figuram, qua; literae T non dis-
similis esset, aut quod sub earum ortu et occasii plueret.
57.
Patroclus, Mcnoetii fUius, Opunte, Locridis urbe, edu-
catus, insonscommisitdelictum. Elenim fequalem Amphi-
damantis haud ignoti filium , Clisonymum , vel, ut non-
nulli tradunt , ^Eanen , in talorum ludo ira abreptus
HELLANICI FRAGMENTA.
53
Tcepi «(iTpaYaXwv opYtcOEii; aTTsxTeivsv. 'Etti toutw
§£ cpuYwv, sii; <I>6iav acpiXETO, xaxei, xaTa aw^fi-
vsiav nTriXswi; , 'AjfiXXei (7uv9]v. OiXtav S' UTCspSaX-
Xouaav TTpo? aXXviXou; otacpuXa?avT£?, 6[jlou Itti "IXtov
e(TTpaT£U(7av. 'H laTopia Tcapa 'EXXavixw.
58.
Schol. Horn. Od. E, ii5: 'Hv Kp-J)? 6 'laaiwv.
'EXXcxvixoq Se 'HXsxTpa? xal Atb? auTov -(zvzctlo-^zl.
Et Eustath. adl. 1. p. iSaS, 5: Tbv 'laaiwvaYewp-
Yov ^ xara Tbv 'EXXavixov iCTopta £)(£i, Kp^Ta to
Yevo? , Atb? uibv xai 'Hixepa?.
« Quum lasionetiam ab ApoUod. III, 12, i, et
.Schol. Cod. Aug. ad Eurip. Phoenn. 1 146, dica-
tur Electrae Atlantidis (de qua v, fragm. LXXI)
et Jovis filius, frater Dardani, non dubito, quin
'H(jLcpai; in Eustathii loco, quanquam ita legitur
apud Phavor. quoque in v. Taaiwva, mutandum
sit in 'HXexTpa?. Etiam in Scholiis adOdyss, 1. 1.,
quae Creuzerus Meletem. P. 1, p. Sa, e Codice
Palatino 45 edidit, et quae Buttmannus suae
Scholiorum in Odysseam editioni inseruit, legi-
tur 'HXaxTpai;. » Sturz.
OEPI APKAAIAS.
59.
Schol. Apollon. Rhod. 1, 162 : Auo Se £i(ji Ky)-
Cpei?" 6 [xlv, 'AX£OU, OU (JLV7)[X0V£U£t 'ATToXXoivtoi; • 6 Se
eTEpoi;, ou [;i.vy][xoveu£i 'EXXotvtxo? ev tw TOpl 'Apxa-
60.
Schol. Apollon. I, 769: MatvaXo? ^po; 'ApxaSia?
ev w ■?! 'ATaXavTT) SivJYev, aTrb Matv(xXou tou 'Apxa-
8o<;^ w? <pY)aiv 'EXXfxvixo;. Schol. Paris. pro tou
'ApxaSo? habet utou 'ApxtxSo?.
61.
Schol. ApolIon.II, io55 : 2TU[xcpaX{Sai; ^&epexu-
Sy); cpv)aiv ou Yuvaixai; (xXX' ^pviOat; eTvat, xa\ (xvai-
psOrjvat Ttpbi; 'HpaxXeou;, TiXaTaY^i; SoOEiar,!; auTt»)
TTpoi; TO xTUTr£vv xai £X'^o6£iv auT(x;* b\t.o\.bi<; xal (Cod.
Paris. Ta auTa 81 xai) 'EXX(ivtxoi; cpYiatv.
Idem ib. 1 0^7 : Oacrl Sl auTVjv (sc. t))v irXaTaYV)
•/lcpatcrTOTeuxTov ouciav, 'HpaxXet Ttapi t^c 'AOyjvS?
SoO^vat. '0 Se 'EXXcxvixo? cp-/)(jiv auTbv xaTaaxeu-
(Xffat.
AT0I2.
62.
Euseb. Praep. evang. X, 10, p. 489, A: Atco
'liY^^Y^'^ •■• i^^yP' 7rpo)T7)i; 'OXu[Ji.TTt(xSo; ... eTY) auv-
(XYEtat )(_tXia eixoai. ...TauTa Yap^^a 'AOr,vatwv iitto-
pouvTE?, 'EXX(xvix()(; T£ xai OiXo'y^opoi; , 01 toci; 'ATOtSai;
fsc. Ypa^-jxJtvTef;) ... e[jivTf)cr07)(7av.
63.
Harpocration in v. 'EpuOpaioi:'EpuOpa, [xiaTwv
uTub NyjXewi; tou KoSpou xTtaOEtcrwv, <5)i; cpYjntv 'EX-
Xavixoi; Iv 'ATOtaiv.
64.
Eustath. ad Homer. Odyss. F, p. i454, 3o:
4>afft xai Tbv 'EXXotvixov i(TTOp£tv, OTt NvjXeui; H^Xi^x
Tw (xSeXcpw [jLa/£acx[j(.£voi; , v^XOev I^ 'IwXxou el(; Ta
xaTiJt M£aa7)vy)v, xai exTiae HuXov twv M£affr,viwv,
(jtoipav Ttvot T^? /topai; /aptaa[ji.evwv auTw.
Schol. in Odyss. T, 4, p. 8i ed. Buttmann. ita
habet: NvjXeu^Yap, w; £tp7)Tai (Buttm. recte £ipY)-
x£v) 'EXXotvixoi;, [ji.a)(_Yia(X[jL£vpi; [jL£Tot H^Xiou, l^ 'IwX-
xou ^XEV eii; MeavivYjv, xai ty)v HuXov exTiaE, MeaY]-
vtwv joi^oif/ 7rapaa/o'vTO)v.
inteifecit. Quapropter quum fugeret, Phthiam venit , ubi
ob Pelei affinitatem cum Achille versatus est. Qui quidem
tam eximia inter se juncti manserunt amicitia , ut una
contra Trojam proficiscerentur.
58.
lasion erat Cretensis , quem Hellanicus JovLs dicit ex
Electra fihum.
lasionem agricolam secundum Hellanicum historia ex-
hibet, genere Cretensem, Jovis lilium et Hemerae (Electrae).
DE ARGADIA.
59.
Duo Cepliei distinguendi sunt , quorum alter est Alei
fdius, cujus mentionem injecit Apolionius; alterum (Ly-
curgi fiHum,unum ex apri Calydonii venatoribus) in Rebus
Arcadicis Helianicus commemorat.
60.
Maenalus , mons Arcadiae, in quo Atalanta degebat, no-
men accepit a Msenalo, Arcadis filio, ut Hellanicus dicit.
61.
Slymphalides Plierecydes tradit non mulieres fuisse, sed
aves ab Hercule de medio sublatas, datis ei crepitaculis ,
cujus sonitu terrorem iis incuteret. Similiter (vel eadem)
tradit Hellanicus.
Crepitaculum a Vulcano fabricatum a Minerva dicunt
Herculi datum esse, secundum Hellanicum vero ipse Her-
cules id sibi fecerat.
ATTHIS.
62.
Ab Ogyge... ad primam usque Olympiadem anni col-
liguntur vigintisupra mille... Hajc enim Hellanicus etPhi-
lochorus , qui res Atticas prosequuti sunt, memorije
prodiderunt.
63.
Erythra fuit inter alias deducta per Neleum, filiuni Co-
dri, ut Hellanicus refert jn Atticis.
64.
Hellanicus narrare dicitur quemadmodum Neleus post
certamen , quod cum Pelia fratre habuit , ex lolco in Mes-
seniam venerit ibique in regione a Messeniis ^i concessa
Pylum url)em condiderit.
64
HELLANICl FRAGMENTA.
65.
Harpocration in v. HavaGvivaia : "HYaYS 81 t)i>
IootV 6 'Epr/6ovio<; , b 'Hcpaicrxou, xa6a cpaaiv 'EX-
Xavixo; T£ xai 'AvSpoTtcov, IxaTspo; Iv TrpcoTv) 'At-
6iSo?.
6G.
Harpocration in v. 4>opSavT£iov : Hv Sl Hoc^t-
Swvo? utb; 6*l>o'p6a<;, xa6a cfir,aiv'KXXavtxoi;£v TrpwTW
TTiq 'At^iSo;.
67.
Harpocration et ex eo Phavorinus in v. EtXw-
T£U£tv : EtXtoTE?, 01 [/.7] Yovw (Phav. Yv*i<yiot) XouXot
AaxeSataovtcov, aXX' ot TrpwTOt (Phav. cxXXot TipwTOv)
y_£tpa)6£VT£<; twv (Phav. to) ''EXo<; ttjv ucjXtv oixouv-
Tcov t5)<; cxXXoi T£ TToXXoi [xapTupoucji xat 'EXXavixoc;
£V Trj TupooTy).
68.
Harpocration : 'AXoTrr, , ... K^pxucjvo? 6uY(XTir)p,
£^ ^<; xai HoffEtSwvo^; 'Itc7:o6o'(ov, 6 tyJi; 'l7r7ro6o(ovTt8oi;
cpuXri<; IttoJvujxo^; , w? 'EXXavtxo; Iv 8£UT£pof 'At6i-
69.
Suidas: 'Apeio^; TraYO?" Si)iac7Tr'ptov 'A6v^vricnv ...
IxXt^^t) Se^Apeio^;, Itt^i Tot cpovtxa Stxdt^ef 5 Bl "Apvi^;
Itti tcov cpo'vwv • ri oTi £Trri^£ to So'pu lx£t Iv T^ Trpb?
Hoa^iJwva uTrlp AXtp^o6iou SfxYj , ote (X7r£XTetv£v
auTov, pta(j(X[jt£vov 'AXxtTrTnriv t^^v auTOU xa\ 'AYpau-
Xou T5i<; KexpoTroc; 6uYaT£pa, w<; cpyiaiv 'EXXcxvtxoi;
Iv a'.
Idem legitur apud Etymologum Magnum in
V. "A p£toi; TrcxYOi; et in 2uvaYWY? Xi^^wv jfp7i(Ti[/.wv
in Bekkeri Anecd. p. 444? sed paulo aUter.
70.
Harpocration in v. 'l£pocpcxvTri<; : H^pt Se tou y^-
vou? Twv i£po'-pavTWVj SeSv^XoJx^v 'EXXavtxOs Iv S^uTepa
'AT^tOOC
71,
Harpocration : Mouvu/^ia,... tcjtco? 7rotpa0aX(xcr5to<;
Iv TTJ 'ATTtXvi. 'EXXcXVtXO? §£ Iv TY] SeUTEpCX 'At6iSo? ,
(Jjvo[xotc6at cpYiCTtv cx7rb Mouvu/ou Ttvb<;, ^aatXlw^jTOu
llavTaxX£ou<;. «Eadem habet PhotiusLex. p. ao^,
et Suidas, nisi quod hic legit Iv 8£UT£pt>), et Hav-
T£uxX£Ou<;. Uberius mentein Hellanici exponit
Ulpianus ad Demosth. Orat. de cor. p. 73, C, ed.
H. Wolf. Bas. 1572, fol., 'ExXiq^vi S£,inquiens,
'Mouvu^tov, OK cpTicjtv 6 Ato'Swpo? , 7rapacp£p(ov t^
'EXXavtxou, XsYoov, d)<; (Scribe X£YOvto<;) oti 0pax£<
TrOTE (7TpaT£UffaVT£<; XaT^t TWV OtX0UVTO)V Op"/oijL£vbv
Tbv Mtvuetov Trii; BoiwTiai;, l^eSaXXov auToui; Ix£t6£v.
Ot Se l^avacTavTei; , ^X6ov et<; 'A^T^va; l7r\ Mouvu/_ou
8a<JtX£w<;. '0 Bk l^reTpsij^ev auTOtc; otxriaat tov tcjttov,
Tbv 7r£pi Triv Mouvu/iav. "Ocjti? l7rwvo[Jiota6ri Trap
auTwv 5i<; Tt[xriv tou paatXswi;. » Sturx.
72.
Harpocrat. et ex eo Phavorinns : HviYa^, ...
T07ro? Iv MeYcitpot?, (5)? Iv T£TocpTvi (Phav. TeTocpT(i>)
Tr,i; 'At6i5o<; cprialv 'EXXdcvtxoi;.
73.
Plutarch. in Thes. c. 17, p. 7, C, ubi egit de
tributo septem adolescentum totidemque virgi-
num per novem annos Minoi quotannis penden-
do, ita pergit : 'EXXotvtxo<; Se cpricjiv, ou tou<; "kajov-
Ta<; cxTTO xXr^pou xat Tot? Xay_ou<Ta<; lx7r£[X7r£tv tyiv
7ro'Xtv, auTbv Bk zov Mtvo) 7rapaYivo'[X£vov lxX£Yea6ai,
xat Tbv ©ricjea 7rocvTWv IXj'<j6at TrpwTOv l^rt toi<; 6pi-
(j6ei(7iv. 'iJpiajxevov S' eTvat, t/-|V [x^v vauv 'A6rivaious
7rap£)(£tv, l[ji6ocvTai; 51 TrX^iv cuv auTW tou? rii6£'ou<;,
[xrjSev 6'7rXov (xpr^iov l7rtcpepo[jt£'vou<;. 'A^roXotxlvou Bk
tou MtvwTaupou, 7r£pa<; £X,£iv Triv TroivT^v. HpcjTEpov
[xev o\jy ouSe[jLia cjojTripta? IX^rti; u7rexeiT0. Atb xat
ijieXav tcJTiov ej^oucjav, (>)<; iTrt (ju[jLcpopa TrpoSriX^»), r^jV
vauv e7re[ji.7rov. Tijte Bk tou ©rifjewi; tov TraTepa 6ap-
65.
Auctor festi Panathen.Teorum erat Ericlithonius 'Vulcani
filius, quemadmodum Hellanicus et Andiotion, uteique
libro Atthidos primo.
66.
Fuit autem Phorbas Neptuni filius , ut Hellanicns te-
statur in primo Atthidos.
67.
Helota; vocabantur qui Lacedaemohiorura servi erant ,
iion ab ipso ortu , sed capti primi ex illis 'qui urbem di-
ctam Helos incolebant : ut cum alii multi testantur , tum
Hellanicus libro primo.
68.
Alope Cercyonls filla, equa Neptunus suscepit Hippo-
thoontem, quiHippothoontiditribui nomen dedit : ut Hel-
lanicus refert libro secundo Atthidis.
69.
Areopagus. Judicium Athenis. — Dictus est autem
'Apeio;, quod Ibi de caidibus jus diceretur. Mars enim cae-
dibus prasest, vel quia Mars hastam ibi defixit in judicio
adversusNeptunura de Halirrhothio, quem occiderat, quod
vira intulisset Alcippa?, filiae suae et Agrauli, quse Ce-
crope nata erat , ut refert Hellanicus libro piimo.
70.
De hierophantarum familia Hellanicus docuit in Attic«e
historise libro secundo.
71.
Munychia , locus Atticse marilimus , quem Hellanicus
in secundo rerum Atticarum nomen accepisse scribit a
rege Munyrho, PantacHs (vel Panteuclis) filio.
72.
Pagse , locus in Megaris , ut Hellanicus libro Atthidis
quarto testatur.
73.
Hellanicus refert non sorte ductos pueros puellasque
civitatera misisse, sed Minoa delegisse prsesentem, ac
Thesea omnium cepisse primum de pra^fmita iege. Pnefi-
nitum autem fuisse, ut navera pra^berent Athenienses , et
impositi impuberes nulla secura ferentes arraa bellica cura
illo navigarent, sublatoque Minotauro finera fore poenae.
Nara ante nulla spes suberat salutis. Hinc navera cum atro
velo ut in cerlam perniciem raittebant. Tunc vero quum
parentem Theseus confirmaret , et domiturum se jactarel
HELLANICI FRAGMENTA.
55
^uvovTO? xai fjLeyaXyiYopouvTO? dx; ^^eiptoueTai tov Mi-
vwTaupov, eSoixev erepov Ictiov Xeuxov tw xuSepvT^Tyj ,
xeXeuffai; uTuoffTpecpovTa ff(o!Jo(xevou tou Sy](yioic; , eTua-
paiOai To Xeuxo'v • ei Se (X'^, tw (xe^Xavt TrXeiv, xal
dTroffrKxaiveiv to TuaOo?.
74.
Schol. Hom. II. r, 144 • 'ii? Y^p tffTopei 'EXXa-
vixo?, ITeipiOou? xal ©Tiffeu? , 8 (xev Aio? wv, 6 Se
IloffeiSwvoi;, ffuveOevTO ya^xyiffat Atb? OuyaTepaf;. Kal
apTraffavTeq T"))V 'EXevriv xo[Ji.iSri veav, TTOtpaTtOevTat
eic "AcptSvav t^? 'Attixt)? AiOpY) , ty) ITtTOeux; (x^v Ou-
yaTpt, (JLYiTpl S^ ©TQffeoii;. OuTOjqeti; aSou TcapaYiyvov-
Tat iTCt T^Jjv nepffecpo'v7iv. Ot Se Ato'ffxoupot, (x^ aTro-
Xa(ji.6avovTe<; t^v dSeXtprjv, t^i^.v 'ATTtx^^jV ffU(jLiTaffav
TTopOouffiv, AiOpav 81 aty(jt.aXojTt^ouffi. Cf. Schol.
Apollon. I, 100.
Tzetz. ad Lycophr. 5i3, de Helena : 'HpTrdyyi
uTrb &r\aio)<; iTzzuB-z^q , wi; cp7)fftv'EXXdvtxoi;.
Plutarch. Thes. c. 3 r, p. 1 4, E : "HSr, 8k TrevTii-
xovTa eTT) Y^Y*^"^''^? > ^e cpyjfftv 'EXXdvtxo? , eyrpa^e Tot
irept tV 'EXgvyjv, ou xaO' wpav.
75.
Schol. Eur. Hecub. laS: 'EXXdvixoc 8e XeYei,
Sti TouTO auTOui; (Acamanthem et Demophontem)
aTreXOetv exeiffe, ^iTroji;, et (jtiv eXotev ''EXXy)vei; Ty)v
Tpoiav, Xdipupov auTy)v (TyjV AtOpav) xa\ Y^P*? XdSoj-
civ ei Se (x^, xav XuTptoffaffOat Sojpot?.
76.
Plutarch. Thes. c. aS, p. 12, A, de Theseo :
'ETa^ev ouv xai Siwp(ffaTO Trpbi; tou; KoptvOtoui; ,
AOy)vatwv TOii; d<ptxvou(xevoi? 67r\ t^ 'IffO^jtia Trapej^etv
TrpoeSp{av, ^ffov av totcov iTclcyr, xaTaTueTaffOsv to t^c
OeojpiSoq veoji; iffTiov, w? 'EXXdvtxoi; xat "AvSpoiv 6
AXtxapvaffffeu? iffTopyixafftv. Eiq Se tov TrovTOv eTrXeu-
ffe Tov Eu^etvov, ojc; (j(.iv <I>tXo)^opo(; xai Ttve; dXXot
XeYOUfft, (xeO' 'HpaxXeoui; ejrl Ta; A(ji.aCova<; ffuffTpa-
Teuffa?, xai Yepaq (dptffTeiov) AvTtOTrr,v IXaSev • 0! Se
TrXetoui; (wv effTt <[)epexuSy)(; xai 'EXXdvtxo? xat 'Hpo'-
Soipo?) uffTepov cpaffiv 'HpaxXeou? iStcjffToXov TrXeuffai
Tov ©yiffea, xai t-?)v A(Ji.aCc)va XaSetv atytji.dXoi)TOV
TTiOavwTepa XeYOVTe;.
77.
Harpocrat. in v. AuTo^yOove? : AuTOj^^Oove? Se xai
ApxdSei; ^ffav, w;'EXXdvtxc)<; <py)fft, xat AiYtvyJTat,
xai Oy)6aiot.
78.
Siiidas : AvSox(Sy)<; , 'AOy)vaio<; , ^i^Twp twv Trpw-
Teuo'vTwv Se'xa eT<;, utb<; AeoiYo'pou, dTOYOvoi; TyjXe(ji.d-
j(ou, Tou 'OSuffffe'w<;, xat Naufftxda;, w<; ^y)fftv 'EX-
Xdvtxo?. Plutarch. in Alcih. c. 21, p. aor, E:
'AvSoxiS'/)? 8 ^y^TOjp, 8v 'EXXdvtxo? 8 ffUYYpa<p£^<; ei<;
Toix; 'OSuffffe'o)i; d7roYovou<; dvri-^a.fev. Idem paulo
aliter in Vitis decem oratorum, Mor. p. 384, B :
'AvSoxiSr)<; , ... Yevou; euTraTpiSwv, w? S^ 'EXXdvixo?,
xat aTrb 'Ep[jiou. KaOr^xet Y^p ew auTOv to xy)puxwv
Yevoi;. Photius Cod. 261, p. 795, 18 Hcesch., p.
488, 22, Bekk. : Hat^; Se ej^pr,(jt.dTt^e (Andocides)
AewY()pou, l^ eu YSY^voTOiv xaTaYo'(Jtevoi; • 'EXXdvtxo?
Se cpr,fft xat tou; Tzop^o) t^? Y^^^ffew? 0)f eTOu? yjxetv eti;
auTov e$ 'Epfjtou.
Minotaurum , aliud velum gubernatori .^Egeus candidum
dedit cum prsecepto, ut in reditu sospite Theseo attoUeret
candidum , alias navigaret cum atro, atque ita signum
cladis ederet.
74.
Ut enim Hellanicus narrat, Pirithous et Tlieseus , ille
Jovis, hicNeptuni fdius, convenerunt inter se, ut Jovis fi-
lias uxores ducerent. Itaque rapuerunt Helenam, tenerrimai
aetatis puellam,quamApiiidnam transportatam tradiderunt
iEthrae, Pitthei filiae, matri Tliesei. Deinde in Orcum
descenderunt, ut Persephonam inde auferrent. Dioscuri
vero , quum soror iis non redderetur , totam Atticam
devastarunt atque iEthram captivam abduxerunt.
Rapta est a Theseo Helena septem annos nata.
Annos jam natus , ut Hellanicus refert , quinquaginta,
Helenam rapuit nondum maturam.
75.
Hellanicus diclt Thesei filios, Acamantem et Demophon-
tem, adversus Trojam profectos esse, ut si urbe Graeci
potirentur, jEthram tanquam pra?dam et praemium acci-
perent; sin minus, donis eam redimerent.
76.
Constituit Theseus et convenitei cum Corinthiis, ut Athe-
niensibus qui ad Isthmia venissent , atlribuerent prima
«ubsellia tanto spatio quantum navis theoridis expansum
humi velum occupasset : quod Hellanicus et Andron Ha-
licarnasseus scriptura reliquerunt. In pontum Euxinum
navigavit , ut Philochorus et nonnulli alii referunt , Her-
culem ad bellum adversus Amazonas sequutus, et prae-
mium virtutis ergo accepit Antiopam. At major pars , in
quibus est Plierecydes , Hellanicus et Herodorus , post
Herculem aiunt cum propria classe navigasse Thesea, et
captivam duxisse hanc Araazonem, quod quidem est pro-
babilius.
77.
Et Arcades el iEginelae et Thebani autochlhones fuere,
ut Hellanicus testatur.
78.
Andocides , Atheniensis , unus ex decem illis oratori-
bus, qui inter reliquos excellunt,fdius fuit Leogori, genus
ducens a Telemacho , filio Ulyssis, et Nausicaa , ut ait
Hellanicus.
Orator Andocides , quera refert Hellanicus historiogra-
phus inter Ulyssis posteros.
Andocides , gente patricia, adeoque, si Hellanico cre-
dimus, a Mercurio propagata , ortus; ad eum enira perti-
net cerycum genus.
Andocides filium se dicit Leogori , a nobilibus genus
ducens ; Hellanicus vero ait etiam ulteriores generationis
gradus a Mercurio ad eum descendere.
66
HELLANICI FRAGMENTA.
79.
Schol. Aristoph. Avium 878, et ex. eo Phavo-
lin. in v. KoXaivi? : <I>v]c:i Bk 'EXXavixo?, KdXaivov
'Ep(Ji.ou aTOyovov Ix (jt-avxeiou ispbv auT^; (nempe
'ApxefxiSoi;) ISpucaffQai KoXaiv(So?.
80.
Schol. Aristoj)h. Ran. 706 : Tou? (juvvaujxa-
j(^7]aavTa? SouXou? 'EXXavtxd; cpiqaiv IXeuOspcoOrivai,
xai lyYpafsvTa? (o; IIXaTaiEi; <7u[jL7roXtT£U£a6ai
auToi;.
81.
Plutarch. De maUgnitate Herodoti p. 869, A:
NaEtoi Tpsij; eTOji.^jjav Tptiipeti; cu[ji.[/a-^oui; toi? pap-
Sapoii;, el? Bk twv Tptvipapywv Aviiji.dxptT0(; eTTetae
Tou? aXXou? IXeaOat Tot twv 'EXXt^vojv. Outwc ouSe
e-jratveiv aveu tou (jjeyetv oiSev, aXX' ei d<; avyjp lyxoi-
(jttocaO^ , irdXtv oXr,v Set xaxwi; axouffat, xai Svj^jtov.
MapTupei Se auTW twv [jtev TrpeffSuTsptov ""EXXavtxoc,
Twv Se veojTepojv "E^opoi;, 6 [Jtcv i^, b Se irevTe vauaiv
auTOu? Na^iou? IXOoiv toi? " l^XXvjGt por,6ouvTa(; tciTO-
piiaa?. Respicit Plutarchus Herodot. 8, 46.
82.
Schol. Eurip. Orest. iG^S^IIepl tvj? 'OpetJTOu
xplcewi; Iv 'Apetw Trayw idTopet xai 'EXXavtxoi;, TauTa
Ypacpojv Toii; ex AaxeSaiijiovo? eXOouat xai tw 'OpeffTVj
ot A6vivaToi ecpaaav. TeXoi; oe atjtcpOTepwv eTratvouvTojv,
01 A6-/ivatot Tviv Stxvjv etTTaffav Ivvea yeveat?. "Ygts-
Dov Bs "A^Tfi xat HoiTetSwv Trepi AXtppoOtou Sixr,v.
ElTa K£'cpaXoi;6 Avjtoveoii; , ^fcTti; Ilpdxptv tJjv 'Epe-
■/6£W(; ej^ojv yuvatxa, xa\ cxTroxTeiva^;,!^ 'Apeiou Tr^xyou
Stxvjv wi; Stxac6et? ecpuyev £? yz^JzaXi; uuTepov. Mera
8k r^iV AaiScxXou Stxr,v, txSeXiytSouv tov TaXwv cxTro-
XTetvavTO? SoXdevTt 6avcxTW, xai cpuydvroi; oixviv, Tptcrl
yev^aii; ucTepov aunr) ■}\ TuvSapt? KXuTai[jLvv]aTpa
'AYa[ji.£[jtvova aTroxTeivacra, xat uTrb 'OpedTOu cxto-
XTavOetcra, auyxpoTviO^vat oixrjV tw 'OpeffTV) uTrb Eu-
(jteviSwv Trapeaxeuauev, 8; iLzikx^w xpiatv l7raveX6wv,
*ApYoui; iSactXeuae. Kat ISixaaev Bk 'AGvjva xa\
'Apv]?.
Priorem partem hujns fragmenti Sturz. in
prima editione ita putat constituendam esse:
Toti; Ix Aax. 1X6. xai tw 'Op. ot 'A6r|Vatot tvjv Stxr,v
ecTaaav Ivvea Y^veatc; ucTepov 7\ Apv)? xat HoaetSwv
Trepi AXtp^oOtou Sixviv ecpaaav, TeXo? y^ (X[jL^OTepwv
eTratvouvTOJV. ETra K/cpaXo? 6 A-/iiovewi;, nempe Si-
xvjv £^vi, cfaTii; — . In secunda editione nihil trans-
ponendum esse censet, sed pro tw 'OpeaTr, poni
jubet TO Tou 'OpeaTOu, deinde legit earaaav evvea
yevEaii; uar^pov v], ita ut earaaav significet: om-
tione ostendcrunt : vid. latinam viri docti, quam
infra apposuimus, interpretationem. Inter Stxviv
et eiTainserendum putat eTTrov vel eTTrav. Pro i\
Apetou TTcxYou mavult Iv 'Apeio) xocyw. Pro Sixv^v wi;
reponendum esse ait : Stxviv eTTrev, o)? , et pro ISi-
xaaev legendum putat IStxaaav.
(83.)
Quod hoc loco Sturzius posuerat fragmentum
ex Stephano Byzantino v. 'ilpwTrbi; in fine peti-
tum , delevimus ; codcx Rhedigeranus vulgatura
0ed7ro[jL7ro(;, xai 'EXXdtvtxoi;, recte ponit hoc modo :
0ed7ro(jL7roi; y' 'EXXvjvtxwv.
84.
Tzetzes ad Lycophr. i332 : 'EXXavtxoi; Se h
AeaStoi; cpriaiv, ort 7raY£VT0i; tou Kt[/[jLeptxou Boa^rd-
pou, SisSviaav aurbv, xat v^XOov eii; tvjv 'ATTtxviv, xa\
T£Tpaai (Aviat 7:oX£(jLT]aaaat , uTreaTpdccpviaav • ou Xeyei
hl T^JjV atTiav.
79.
Hellanicus ait Colacnum, Mercurii progeniem, e vatici-
nio fanum condidisse Dianae Colaenidis.
8Q.
Servos , qui cum Atheniensibus (ad Arginusas) pugna
navali dimicaverant , Hellanicus manumissos dicit et in-
ter Plataeenses relatos civitatis jure donatos esse.
81.
NaxiosaitHerodotus tresnaves barbaris auxiiio misisse,
unum autem de triremium praefectis, Democritum, per-
suasisse civibus reliquis, ut Graecorum causam amplecte-
rentur. Adeo laudare sine vituperio non potest Herodotus,
ut, si unum hominem laudet , male audire totam civita-
tem, aut populum, oporleat. Testinionium contra eumdi-
cunt de vetustioribus Hellanicus , de recentioribus Epho-
rus, alter sex, alter quinque navibus sua sponte Naxios
auxilio venisse Graecis scribentes.
82.
De Orestis judicio in Areopago narrat etiam Hellanicus
ita scribens : lis advenis vel hospitibus, qui ex Lacedae-
mone venerant, Athenienses inter alia etiam id narrarunt,
quod de Oreste acciderat. Quumque utrlque exitum ju-
dicii laudarent, Atlienienses judicium illud ostenderunt
faclum esse novem aetatibus post quam Mars et Neptunus
de Halirrhothio causam dixissent. Deinde Cephalus, Dei-
onei filius, qui, quum uxorem suam Procrin, Erechthei
filiani , occidisset , causam in Areopago dixit, tanquam
damnatus in exilium abiit sex aetatibus post. Sed post
Daedali judicium qui Talum, sororis lilium, per fraudem
interemerat , et reus actus erat, tribus aetatibus serius
hajc Tyndari filia, Clytaemnestra, quae Agamemnonem in-
terfecerat, ab Oreste occisa, effecit ut actio judiciumque
ab Eumenidibus conflaretur Oresti, qui post judicium re-
versus Argi rex factus est. Minerva et Mars sederunt
judices.
84.
Hellanicus Lesbius dicit Amazones Bosporum Cimme-
ricum congelatum transgressas venisse in Atticam et post-
quam quattuor mensibus bellum gessissent reversas esse ;
causam vero non addit.
HKLLANICI FRAGMENTA.
67
KPANAIKA.
85.
Schol. Aristoph. ad Aves i4o3 : 'AvTiTuaxpo?
xa\ Eucppoviot; Iv toii; u7to(jLV7]u.a(7[ cpaai tou? xuxXiou?
Yopoui; ffT^cai Trpwxov Aaaov tov "Epji.iovea' oi 8k
ap)(_aio'T£pot , 'EXXavixo? xal Aixaiap^o;, Apiova tov
MYi6ufy.vaiov • Aixaiap)(o? [jlev Iv tw Tcepi Aiovuaia-
xwv dyojvcov, 'EXXavtxoi; §£ Iv toi? Kpavaixoii;. Exscrl-
psit hunc locum Phavorin. in v. KuxXioSioaaxa-
Aot.
12T0PIAI.
Vide fr. 3 et 96. Cetera, quae Sturzius ad Hi-
storias referenda putat, hsec sunt:
86.
Schol. Apollon. I, 146: AiTwXti; , ^ \r\8a. ...
'EXXavtxo? Ss KaXuSwvtav auTiqv cpyjcjt.
87.
Schol. Apollon. II, 406 : 'EXXdtvixo? ev tw tepw
Tou Aib; cprjdi xEicOat to Sspai;.
88.
Schol. ApoUon. II, 1 147 : TeXsuT^aat t^v "EX-
Xriv xaTi5c HaxTUTiv cpaatv, w? xat 'EXXavtxo? fJ^ap-
Tupei.
89.
Josephus Archaeol. 1,4: 'EXXavixoi; xat Axou-
ciXao?, xai Trpo? toutoi; "Ecpopo? xat NtxcjXaoq, icjto-
pouffi Tou? dpj^aiou? ^v^iravTa? £Tri yJXta.
EademferehabentEusebius Praep. ev. IX, i3,
p. 41 5, D, et Ge. Syncellus Chronograph. p.
43, B.
Valerius Maximus VIII, i3, ext. 6 : Hellanicus
ait, quosdam ex gente Epiorurn, qucc pars est
^loli<^^ ducentos explere annos.
Plinius H.N.VII, 48,.y. 49 : Hellanicus quosdam
in JEtolia Epiorum gentis ducentos (vilae annos)
explere (tradit).
90.
Schol. Pindar. Olymp. III, 22, p. ^5 ed. Boeckh.:
nepi Tou Ttov 'EXXavoStxwv dptejxou 'EXXcxvixo'? cpvici
xai Api(TTo'Sri[xoi;, OTt TOfxev TrpwTOv p', to h\ TeXeu-
Tatov i'. ToaauTat yap ai twv 'HXetojv cpuXa\, xai d^'
IxdcjTrii; eTi; y\^ 'EXXavoSi'x-/ii;.
91.
Strabo VIII, p. 366, A : 'EXXdvtxot; [xev oCv Eu-
pu<70e'vYi xal npoxXe'a cpr,(Ji StaTd^ai Tr^v iroXiTeiav.
Ecpopo? S' e7rtTt{ji.a, (pr^aai;, Auxoupyou (xiv auTOv
[xriSa[xou [xe[xv^c78at, Tii 5' Ixeivou epYaTOii; \i.\ Trpocr-
7]Xoufftv dvaTtOevat.
HEPI E0NQN.
92.
Schol. ApoIIon. IV, Saa : 'EXXdvtxo? Iv tw Tuepl
eOvcov cpridf xBodTropov Se SiaTuXeuuavTt StvSot" toutwv
Se dvwTe'pw MatwTat ^xuOai.»
E0NiiN 0>0MA2:iAI.
93.
Athenaeus XI, p. 462, B : OTSa Se xa\ 'EXXdvt-
xov Iv IQvwv ovo[jiaa(at<; XeYOVTa, %xk AiSuwv twv
No[JtdSwv Ttvei; ouSev dXXo xexTrjVTat, rj xuXtxa xat
[jid/^atpav xai uSpiav. Kat ^Tt otxtai; Eyoucjtv l^ dv-
Gepixou Treiroiri^jtevai; [Jiixpa^; ouov uxtai; evexa , S? xai
7iepi(p£'pouaiv, OTTOu av TropeuwvTai.
CRANAICA.
*
85.
Antipater et Enphronius in Memorabilibus Lasum ,
Herraionensera , primum choros cyclicos instituisse di-
cunt, antiquiores vero, Hellanicus et Dicaearclius , Ario-
nera Methymnaeum nominant , ille in Cranai historia, hic
in libro, qui est de agonibus Dionysiacis.
HISTORIiE.
86.
iEtolis, Leda, — sed Hellanicus dicit eam Calydoniam
esse.
87.
Hellanicus in Jovis templo vellus aureum depositum
esse dicit.
88.
Hellen ad Pactyen (oppidum Chersonesi Thraciae) mor-
tuam esse aiunt : consentit Hellanicus.
89.
Helianicus et Acusilaus, et praeler hos Epliorus et Ni-
colaus, antiquissimis lemporibus homines ad raille annos
vixisse dicunt.
90.
De Hellanodicarum numero Hellanicus et Aristodemus
dicunt initio quidem fuisse duo, postremo autem decem ;
tot enim erant Eleorum tribus , ex quibus singulis unus
desumebatur Heilanodica.
91.
Hellanicus Eurysthenera et Proclera auctores facit rei-
publicae Spartanae. Quem Ephorus increpans ait, eum,
prseterita Lycurgi mentione, facta ipsius alienis adscri-
psisse.
DE GENTIBUS.
92.
Hellanicus in libro qui est De gentibus ait : «Bosporum
(Cimraerium) pernaviganti Sindi, et supra hos Scythae
Maeotae. »
DE GENTIUM NOMINIBUS.
93.
Memini etiara Hellanicum , inGentium nominibus, tra-
dere « Numidarura Libyse nonnullos nihil aliud in bonis
habere, nisi calicera, et gladiura, et hydriara : uti autem
doraunculis ex albuco {anthencon Graeci vocant) con-
fectis exiguis, umbrse tantum captandae gratia; quas quo-
cumque proficiscuntur circumferunt. »
58
HELLANICl FRAGMENTA.
94.
Schol. ApoUon. II,7i3 : 'i2vo[Ji.a(76Y) Ilafjvaffffb?
diro IlapvyiiTffou tou ly/^wpiou vfpwo;, w? 'EXXavixoq.
Laudat hunc locum Phavorinus.
95.
Hcsych. : KaS[xioi, oi IIpiYjveii; , w? 'EXXavtxo?.
96.
Steph.Byz. : 'YTOpSopeoi, ...'EXXavixo^Se^YTOp-
Sopeioi Ypaip^i} Si^ 8i<p6o'YYOu.
«Quaesi verasunt, minus recte editur in loco
Clementis Alex. Stromm. i, p, 3o5, C: Tou? Ss
*Yir£p6op£Ouq 'EXXavixoc &Tr£p xa 'PiTraia opr) otXEiv
i<jTop£i* SiSa(7X£a6ai Bl auTOu? Sixatoauvriv, (jfj) xp£oj-
cpaYouvTa? , aXX' axpoSpuoK; ypo)[ji.£vouq, Et in Theo-
doreti De Grsecorum affectibus curandis disp.
XII, vol. IV, p. 1024. sq. edit. Schulz. : 'EXXa-
vixo? Iv Tat? TaTopiat? ecpy], tou? 'Yir£p6op£ou<; oixetv
[jL£V uTT^p tJc 'PiTrata opY), affxetv Se StxatoauvTiv, fjfj)
xpvi^aYOuvTai; , dXX' dxpoSpuoti; •/pwp.evoui;. De loco,
quem incolant Hyperborei, consentit cum Hella-
nico Damastes in libro Ilepl £6vwv apud Steph.
Byz. Unde foitasse rectius hic locus referri po-
terat ad Hellanici BapSaptx^ No(Ji.t{jta. Quodsi
Theodoretum sequimur, fragmentum putabinms
esse ex Hellauici TffTopiat?, e quibus non dubito
quhi pleraque ejiis petita sint. » Sturx.
97.
Dionys. Halic. Archaeol. I, c. 35 : 'EXXdvtxo?
6 AEaSio'? cpyifftv 'HpaxXea t^? rvjpuovou pou? dTue-
Xauvovra tU "ApYO?, iTretSvi Tt? auTW SdfjtaXti; dTro-
cxtpTT^aa? TTJ? dYeXYji; ev 'iTaXta ovti :^Sy) , cpeuYwv
StYip£ tJjv dxT^^v, xai Tov [jt£Ta^u StavY]^d[jt.£vo<; 7ro'pov
T^C 6aXd(T(jYi<; , £i<; Dtx^Xiav dcpix£TO, £p</fji.£vov d£t
TOu<; Imybi^iou^; xa6' oS<; IxdcyTOTe YsvotTO Stcrfxwv tov
Sd[AaXtv, ei TTOt Tt<; aiJTOv ewpaxox; etY) twv T^Se dv-
6poiTTtov, EXXdSo? [ukv yXo^jtty)!; 6X1^^ cruvtEVTtov, tyj
Se iraTpic») cpwv^ xaToc Tot? [ji.Yivucr£t? tou stoou xaXouv-
Toov Tov Sd[jLaXtv ouiTOuXov, o)(T7r£p xai vuv XeYeTtti,
dTTO Tou (^toou T^^v /^ojpav ovo[jtdc7at Tracrav ^crriv 6 Sd-
[/.aXti; St^XOev, OutTaXiav. MeTairecretv Ss dvot ypo'vov
TYjv (5vo[xaat'av £t<; to vuv CTyYJjjta, ouSev 6au[i.aaTbv,
e7ce\ xa\ twv 'EXXrjVtxwv TroXXa to TTapaTrXT^fftov tte-
Trov6ev Svo^jtdTWV. HXyiv etTe, &)<; ^v-zioyoi; (pYicitv, Itt'
dvSp6<; :?lYe[ji.o'vo<;, oirep iaw<; xal 7rt6avtoTepo'v e<JTtv
et6 , o)<; EXXdvtxo<; oieTat, dTTo tou Taupou Tr.v ovo-
[xactav TauTYjv eoyev, Ixetvc^ y' ^l d[jLcpoiv SyjXov, ^ti
x,aTa TYjv 'HpaxXeou^^i^^Xtxiav, YJ [jttxpw Trpc)(i6ev, outw?
tj)V0(ji.dci6Yi.
98.
Steph. Byz. : "ASSYjpa, Trc)Xei<; Suo* ij [jiev Opdxr)?,
dTTo 'ASSr^pou Tou utou 'Hpt'[jtou (leg. 'Ep[i.ou) , 'Hpa-
xXeou<; lpw[jievou, 8v at Aio[jly]Soui; iTntot SteffTrdcavTO,
<*)? 'EXXdvtxo<; xa\ dXXot cpaaiv.
99.
Stephan. Byz. : AtTOia, toXk; ... KpYiTr)<;, w? 'EX-
Xdvtxo?.
100.
Steph. Byz, : 0£aTtS£tov, Tro'Xti; ©^aaaXtxri. *EX-
Xdvtxo? Se Biya. tou a lyriatv, dTrb ©£Tt5o<;.
101.
Auctor 2uvaYWY% Xe^^eojv )(priat[jLO)v, in Bekkeri
Anecd. p. 362, 24 : At[JLOv to opoi; ouSerepwi; 'Exa-
Tato<; St^ 7ravTb<; , xa\ Aiovuato; , xat 'EXXdvixo<; xai
EuSo^o<;.
102.
Steph. Byz. : 'AxeXrj?, toXh; Auxta?. ... "Eotx^ 81
X£Y£a6at dTTo 'AxeXou ^ tou 'HpaxXeou? xa\ MdXtoo^
94.
Parnassus nomen accepit a Parnesso , heroe populari ,
ut Hellaaicus dicit.
95.
Cadmii appellantur Prienenses, auctore Hellanico.
96.
Tit£p66p£0i , Hyperborei , gens. Sed Hellanicus scribit
Hyperboreios per diphtliongum.
Hellanicus atitem scribit Hyperboreos habitare ultra
Rliipaeos montes, doceri autem ipsos justitiam, non
vescentes carnibus , sed arborum fructibus.
97.
Hellanicus Lesbius ait Herculem, dum Geryonis boves
Argos abigeret, quoniam quidam ipsius vitulus, quum in
Italia jam esset, ab armento resiliens fugerat, et univer-
sam iilam oram peragrarat , et freto transnato in Siciliam
pervenerat , quaerentem semper ex iilius regionis liomini-
bus, in quoscunque incidisset persequens suum vitulum,
sicubi quis eorum qui regionem iliam incolebant ipsum
vidisset, illis quidem pauca linguae Sraecae vocabula intel-
ligentibus , sed patrio sermone ex illius animalis indiciis
vitulum appellantibus, ut nunc etiam api^ellatur , quod
Grceci vocant damalin , universam oram, quara vitulus
ille peragrarat, ab co animaU Vitaliam nominasse. Quod
autem temporis progressu nomen istud in eam formara ,
quam nunc liabet, mutatura fuerit, non est mirandum :
quia multis etiam Graecis nominibus idem accidit. Verum-
tamen sive, ut Antioclius ait, a duce (quod etiam fortasse
verisimiliusfuerit), sive, ut putat Hellanicus, a vitulo no-
men l)oc acceperit, illud certe ex amborum auctoiitate
constat, Hcrculis aetate, aut paulo ante ita nominatam.
98.
Abdera; duae sunt hujus nominis url)es, quarum altera
in Thracia condita est ab Abderita , Erimi filio , Herculis
amasio, quem Diomedis equae diripuerunt , ut Heliauicus
et alii narrant.
99.
jEpea, civitas Cretae, auctore Hellanico.
100.
Thestidium , urbs Thessalica. Hellanicus vocem sine s
scribit , et a Thetide deducit.
lOI.
Ha?mus mons apud Hecataeum semper scribitur neutro
genere At(xov, item apud Dionysium , Hellanicum, Eu-
doxum.
102.
Aceles, oppidum Lyciae. ... Videtur autem ita dici ab
Acele Herculis et Malidis, Omphales famula;, fdio, quera
HELLANICI FRAGMENTA.
59
•reaiSbq, SouXt)? t^? '0(Ji!paX{So; ('Ofx^aXiri^? AuSr,?
Salmas.), w? 'EXXavtxo?. ... 'EXXavixo? S' eiTCSv, «ei?
TO^Xiv 'AxeXrjV. 'E)(,p^v yap 'AxsXYjTa sTvai. »
103.
Steph. Byz. s. V. Kapia : Kapi? Ss iXi^^fzo ■^i Kwq,
w; 'EXXavDtoq.
104.
Steph. Byz.: FsXa, toXk; StxsXiai;. ... EXXavtxoc
feam nomen accepisse dicit) oltzo reXojvo;, tou Ai-
TVY); xai Tfxapou. Idem tradit Suid. in h. v., sed
omisso nomine Hellanici.
105.
Steph. Byz. : KaSaaub?, tto^Xi? Iv KaTriraSoxia.
... 'EXXavtxogSi, T^? Auxta? TCoXiv Ka6a(j(7o'v.'ATriwv
8k aXviOsdTepov cpriai, xwjjtriv etvat KaTTTraSoxiai;, [xe-
Ta^u Tapaou xat Ma^axojv. Sturzius putat Hellani-
cum scripsisse KtXtxia?, non Auxia?, Stephanum
vero depravato codice usum esse.
106.
Steph. Byz. : OiavGr) , ttoXii; Aoxpwv. ... 'EXXavi-
xo? Si OiavOeiav auTviv ^r,<Ttv.
107.
Schol. Pind. Olymp. VII, 1 35 : 'HXiou xat 'PoSou
(ouTo) yap aur?iv 'EXXavixo? xaXei) Ittt^c TiaiSsi; ^1-
vovTat, "O/j.it.oq , Ke^pxacpo? , 'AxTt?, Maxapeui;, Kav-
SaXo?, Tpto^TTr)!;, OaeOojv 6 veojTaTo;, 8v ol ev t^
v7]croj 6vojj.a^ouat TevaYV)v • irepl Se twv 6vo[xaTO)v
auToiv Siacfoivoufftv • ou TuavTe? ytx^ <pac7t tou? au-
Touq.
108.
Strabo X, p. 1^56: OuS' 'EXXtxvtxoi; '0{xr,ptxb<;,
AouXt/iov T-Jjv KecpaXXrjviav Xeyojv.
KTI2EI2:.
109.
Stcph. Byz. : XaptjjtaTat, eOvo? Trpb? tw IIo^VTa). ...
'EXXavixoi; ev KTr'(7e(Ttv (leg. KT{(Te(7iv) eOvwv xa\
•iro'Xeo)v «KepxeTatojv S' dtvo) otxou(7i Moc/oi, xa\
Xaptpt(XTat, xocTO) S' 'Hvioyot, (xvo) Bi Kopa^o^. »
110.
Athenseus X, p. 447, C: 'EXXcxvtxoi; S' ev Kt(-
ffecTi, xai ex ^tJ^wv cpriat xaTaaxeucxi^eaOai Tb ^puTov,
Yp(xcpo)v o)Se* «nivou(7t S^ ppuTOv ex twv ^ii^wv, xaOix-
Trep 01 0paxci; exTwv xptOwv.»
111.
Strabo X, p. 45 1 : Kai "ilXevov Se xat HuXiivriv
6vo[j(.(x^£t TCo^Xet*; 6 iroiyjT'^!; AtTO)Xtxa<; , tbv tV \i.kv
'ilXevov 6[ji.o)VU[jLO)(; Trj 'A/aix^ Xeyo^jtevriv AioXeii;
xaTe(7xai|/av, TrXricriov ou(7av t^i; veo^Tepac; HXeupwvo?*
T5i<; S^ ^(^topai; r,[ji,cpt(TST]T0uv 'Axapvave<;- tvjv Se HuXti-
vrjv [jLeT£ve'YxavTe<; slc, toui; cxvwTepov to'ttoui; , viXXa^av
auTrj? xat Touvo(ji.a, np6(7)(^tov xaX£(7avTe?. 'EXX(Xvtxo<;
S' ouSi T^v TOpi TauTa? t(7Topiav oTSe, (xXX' ox; £ti
xat auTcov oucroiv ev Trj (xpyatcx xaTa(7T(X(7ei [jte^jtvriTaf
Toti; S' u(7Tepov xat t^<; twv 'HpaxXetSwv xaOoSou
XTt(70£i<Ta<; , Maxuviav X!x\ MoXuxpiav, Iv Tai(; a^yjxionq
xaTaXeyei, TrX^icTTviv £u)(^£petav eTctSeixvu^jtevoc Iv tkxctvi
(7)(_eS6v Tt T^ YP^'^?'
HEPI XIOY KTI2Eil2.
112.
Scholia Ambros. ad Hom. Odyss. 0, 294 : 2iv-
Tie? IxaXouvTO ot Avi^Jtvioi, 0)1; 'EXXcxvtxoc; taTopei Iv
TO) Trepi Xiou XTiaeox; Tbv TpoTiov TOtouTOV. 'Ex t^<;
admodum Hellanicus testatur. ... Verum Hellanicus ,
« ad urbem 'Ax^y)v, » dixit, quod praestaret 'AxsXviTa esse.
103.
Caris etiam appellabatnr Cos, uti Hellanicus perhibet.
104.
Gela, urbs Siciliae.,.. Hellanicus (eam nomen accepisse
dicit) a Gelone, ^Etnae et Hymari filio.
105.
Cabassus , urbs in Cappadocia. . . . Hellanicus vero Ly-
ciae urbem Cabassum esse perhibet. Verius autem tradit
Apion , pagum esse Cappadocia Tarsum inter et Mazaca.
106.
CKanthe , urbs Locrorum. Hanc Hellanicus (Eanthiam
appellat.
107.
Solis e Rhodo (sic enim dicit eam Hellanicns) septem
suntfihi: Ochimus, Cercaphus, Actis, Macareus, Canda-
lus , Triopes , Phaethon , natu niinimus , quem Tenagen
vocant insulani. Sed de nominibus disciepant; non
omnes enim eosdem dicunt.
108.
Hellanicus quoque Homericus non est, Dulichium Ce-
phalleniam appellans.
DE GENTIUM ET URBIUM ORIGINIBUS.
109.
Charimatae, gens ad Pontum. ... Hellanicus, de Origi-
nibus gentium et urbium : «Supra Cercetaeos autem habi-
tant Moschi, et Charimatse, infra vero Heniochi, supra
autem Coraxi. »
110.
Hellanicus vero , in Originibus , etiam e radicibus pa-
rari brytum scribit, his verbis : «Bibunt autem biytum ex
radicibus, quemadmodum Thraces ex Iiordeo. »
111.
Olenum quoque et Pylenen Homerus nominat urbes
^tolicas ; ex quibus Olenum , Achaicae cognominem ,
.lEoIes diruerunt, recentiori propinquam Pleuroni. De loco
Acarnanes litem movcruut. Pylenen autem transtule-
runt in superiora loca, miitato etiam nomine Proschium
dixerunt. Hellanicus autem harum quoque liistorise igna-
rus, ita eas commemorat, ac si m pristino statu exstarent.
Idem postmodo et post reditum etiam HeracUdarum con-
ditas Macyniam et Molycriam inter vetustas refert, plu-
rimum in tota fere scriptione usurpans levitatis.
DE CHII ORIGINE.
112.
Sinties dicebantur Lemnii, de quibus Hellanicus narial
in libro de Chii origine hunc in modum : £x Tenedo
60
HELLANICI FRAGMENTA.
TeveSoi» wyovTO ei? tov MeXava xo^XTtov, xai TrpwTov
(X£v ei? Avi[/.vov acpixovTO. 'Haav Se auTo'Oi xaTOixouv-
Te? ©pSxe? Tivei; , ou ttoXXoi avOpoiTror eYeyo^veiffav Se
(xi^eXATjvei;. Toutou; exaXouv o\ Trepiotxoi StvTiai;,
6rri ^ffav auTwv Syi[ji.ioupYOi Ttve? TroXefxiTTTipia OTrXa
IpyaCofJi-evoi. Toutoi? cuvwxiaav lauTou? avaijLt^ w;
■^XOov auToOi, xai xaTeXnrov vau? TrevTe. Et ex alio
Codice : 'EXXavixoi; ouv cpvjffi f/.t^£XXr,va(; eivat, xa\
TroXefxtxoiv ottXwv xej^^viTa?.
Idem opus (sine dubio partem superioris)
Tzetzes commemorat ad Lycophr. 227, ex quo
narrat inventum fuisse in Lemno (XTrb xepauvo-
60X0U 8e'vSpou TO T£ TTUp xa\ T^? 67rXoupYia;.
J13.
Schol. Apoll. Rhod. I, 608, et ex eo Phavor.
in V. 2tVTvit<;: "^EXXavtxo? Se cpr,<7t 2ivTia<; wvoixaaO^-
vai TOuc Avii^vtou; , Sia to TrptOTOui; OTrXa Trotyiaat
TCoXejjLtxa Trpb? Tb ctveaOat tou? TrXvifftov xat flXa-
irretv.
Haec in Cod. Paris. brevius ita traduntur :
'EXXavixo? Se <p7](jtv, ouroii; auTOu? xXriO^vat, ^Tt
irpwTov iyoLkxButsoiy orrXa, ol? aivovTat ot TroXe^fxiot.
Tzetzes ad Lycophr. 460 : AvifJLVtot, wg tpTictv
'EXXavtxo;, eupov 67rXo7rottav.
AIOAIKA.
114.
Tzetzes ad Lycophr. 1874 : Tot Trept Trj?
aTTotxiai; AecSou 'EXXavtxo; 6 AecSio? tiTTopei ev
TrpioTV] AioXtxwv. Pavilo aliter Schol. Pindar. Nem.
XI, 4'^ '• Hept T^<; 'OpeaTOu et<; Trjv AioXtSa aTroixia?,
'EXXavtxoi; ev tco Trpo^^TO) AioXixwv tdTopvixev.
113.
Zenob. Proverbb. V, 61 : HiTdvy) eijxi. Autt)
(nempe ^ Trapotfjtta) Trotp' AXxatio xeiTai. AeY^Tat Se
xaTa Toiv 7ruxvai<; CTU[jtcpopat<; 7rept7rt7rTo'vTO)v a[xa xat
eu7rpaYiat<;. Hapo^dov xai t^ HtTdvT) TOiauTot auveSr,
7rpdY[Ji.aTa, wv xat 'EXXdvixo<; [Ae[jtvriTai. ^viai Y^p
auTrjv uTrb HeXaffYwv dvSpa7roSt(jOrivat, xat xdXtv uTrb
'EpuOpato)v eXeuOepojOrivai.
Eadem habent Phavoriuus et Suidas, ubi
tamen pro 'EpuOpaiwv legitur 'EpeTptewv.
116.
Strabo XIII, p. 610 : Orial 8k Mupu^Xoi; MrjOu-
(xvaiojv XTi(T[jia eivat Trjv "Aaaov • 'EXXdvixo<; Bl Aio-
Xioa cprjaiv ox; Se xal t^ FdpYapa xat r) Aa[A7roj-
vta AioX£0)v. V. Macrob. Saturn. V, 20.
AESBIKA.
117.
Steph. Byz. : MaXXo'et? Atto^XXojv Iv Aea6o)- xal 6
T()7roi; Tou lepou MaXXo'et?, d^rb tou MriXou tt]!; Mav-
Tou?, o)<; 'EXXdvtxo? Iv AeaSixoiv TrpwTO).
118.
Steph. Byz. : TpaYaaat (scribe TpaYaaai), yo^?'^
ev H^retpw, d^ro TpaYdaou, o5 ei? yoipi'^ 6 HoaetSwv
(xXwv Trri^iv l7roir]aev. "OOev TpdYaaot ot (leg. Tpa-
Yaaatot) (JtXei;, wc "EXXdvtxoi; ev 7rpwTw AeaStaxwv.
119.
Steph. Byz. : NdTrr;, ttoXi? Ae'a6ou • 'EXXdvixo<; ev
SeuTEpo) A^aStaxwv.
120.
Strabo IX, p. 426 : "ila^rEp xai Nd^rr) ev tw Mri-
Ou[ji.vrii; ^reSito, ■^v 'EXXdvtxoi; aYVOcov AaTrriv ovo[ji.d^et.
profectisunt(rrq/VwiJam tribus Cabiris,ut Welckerus
De trilog.pag. 207 conjecit) in Melana sinum, et pri-
mum quidem in Lemnum insulam venerunt. Habitabant
ibi Tliraces quidam, pauci tantum homines ; semigiseci
erant, quos vicini populi nominabant Sinties , quia non-
nulli inter eos opifices arma bellica fabricabant. Cum his
promiscue cohabitarunt advena; et quinque naves ibi
reliquerunt.
Arbore fulmine icta ignis in Lemno inventus est et
armorum fabricatio.
113.
Hellanicus dicit Sinties nominatos esse Lemnios pro-
pterea, quod primi fabricassent arma bellica quibus aliis
nocerent (nocere enim graice dicilur atveaOat).
Lemnii, Hellanico auctore, armorum fabricationem in-
venerunt.
^OLICA.
114.
Quae ad coloniam in Lesbum deductam pertinent an
Hellanico Lesbio narrantur in libro primo de rebus jEolicis.
Decolonia, quam Orestes in ^olidem dediixit, Hella-
nicus egit libro primo de rebus jEolicis.
115.
Pitana sum. Exstat apud Alcseum boc proverbium ,
ferturque de iisqui in graves quum inciderint calamitates,
rursum ex iis emergunt, aguntque feliciter. Id enim Pita-
nae usu venit, ut Hellanicus litteris prodidil. Refert enim
a Pelasgisinservitutem redactam,iterumqueabErythr8eis
in pristinam libertateni vindicatam.
116.
Myrsilus Assum a MethymnBeis conditam ait ; Hellani-
cus jEolicam facit urbem, ut Gargara quoque et Lampo-
nia sunt iEolidis.
LESBICA.
117.
Malloeis , hoc nomine Apollo colitur in Lesbo ; et locus
templi etiam Malloeis dicitur a Mela MantCls filio, auctore
Hellanico libro primo Lesbicorum.
118.
Tragasae , regio in Epiro , a Tragaso , iu cujus gratiam
Neptunus salis densationem fecit. Unde Tragasm sales,
ut Hellanicus in Lesbiacorum prirao.
119.
Nape, urbs Lesbi, de qua Hellanicus dixit libro seccuido
Lesbiacorum.
120.
Sicut etiam Nape in Methymnajo campo, quam Hellani-
cus ignoralione lapsus Lapen vocat.
HELLANICI FRAGMENTA.
61
121.
Steph. Byz. : Msraov, ■Kokiq \ia€o\i, ■^,v MeTai;
Tup^vjvb? wxiaev, w? 'EXXavtxo?.
KAPNEONIKAI.
122.
Athenaeus XIV, p. 635, F : TaKapvsia TrpwTOi;
TravTwv TepTuavSpo; vixa, u)i;'EXXavtxo(; tcTopei, ev
Te TOti; e(Ji[A^Tpoi? Kapveovixaii;, xav toi<; xaTaXoya-
Svjv.
« Nil aliud apud Athenaeum narratur, quam
Terpandrum abHellanico narratum esse primum
omnium Carnea vicisse eo quod Carneonicas et
carminibus et orationibus laudasset. [Nisi haec
potius sententia est, Hellanicum illud de Ter-
pandro petiisse ex catalogis Carneonicarum,quod
vel Athengei vel librariorum culpa male enuncia-
tum.] Itanumerus librorum ab Hellanico scripto-
rum imminuitur, et potest ille vel in 'IcTOpiai? vel
in AecStaxoii; de Terpandro exposuisse. » Sturz.
123.
Clemens Alex. Stromm. I, p. 333, A: 'EXXdtvi-
xo<; TepTTavSpov ftJTopei xaTa MtSav •^eyo'^i'^an.
TA nEPI AYAIAN.
124.
Steph. Byz. : A^etwTat, eOvo? Trii; TpwaSo?, w?
'EXXavtxo? ev toi? Trept AuStav Xeyei.
125.
Sotion in libello Ilepl TroTa(xojv xal xprivwv xal
XtfAvtov (qui extat in Sylburgii edit. operum Ari-
stotelis vol. 3, part. i) p. 124 extr. : 'EXXavixo'?
(fy]ai TOpi MaYvricrtav t^v IttI StTruXou , ttviyV 2'^^°'' '
acp' % Toui; TTivovTa? xotXtav aTtoXtGouffOat.
TPi2IKA.
Hunc Hellanici librum Villois. in Anecd. Gr.
tom. 2, p, i85, saepe laudari dicit in scholiis ad
Dionysii Tepriv in Codice Marciano 489.
126.
Parthenius Erotic. c. 34 : 'loTopet 'EXXavixo?
Tpwtxtov xat KecpaXwv 6 repYt0io<;- 'Ex 8e Oivajvri?
xa\ AXe^avSpou Trai? eye^vsTO KopuOo?" o&to? eTTixou-
po? acptxo'|xevo? ei? "IXtov, 'EXe'vYii;r,paaOyi. Kai auTOV
exeivv) [AaXa cptXocppovw? vmU-/txo. ~Hv Si Tr,v tSe'av
xpdtTtffTOi;. «ttopotaa? S^ auTov 6 7raT^,p , avetXev.
«Genitivus Tptoixtov indicare videturlibris. se-
ctionis notam olim appositam postea librariorum
incuria vel aliis modis amissam fuisse. Fortasse
tamen praestat legere Tpfotxot<;, prgeeunte Meur-
sio in Bibl. Gr. vol. III Opp., p. 1193. » Sturz.
127.
Dionys. Halic. i, 46: AoYtafjibv Bk xh eixo'Ta Trepi
TOu [xeXXovTO? Xap.6otvtov (sc. Aivetai;), Sx; a\xr\-/^(xvoyt
etr] 7rpaY[Jta, awdat 7ro'Xtv ?|i; t^ TrXeito -^Sri IxpaTetTO,
£i(; vouv paXXeTai tou [jlsv Tst/ou? Trapayojp^cat toi?
7roXe[Ji.tot?, T^ Se CT(0(jiaTa auTot xai toc lepa toc ^raTpwa,
xat yj^-f[\i.a.'za. bizoGOL cpepetv SuvatTo, Staatoc-aaOat. Ao-
^av Se auTto, ^raioai; \ilv xat Yuvaixa; , xai xaTaYr;-
patJt c7to[Ji.aTa, xal 67ro'cjot<; cxXXot? ppaSeta? eSet cpuY^?,
Trpoe^eXOeiv xeXeuet Trji; ^ro^Xeto? xaTOt xki; e7rt t^v
"ISriv cpepoucrai; ^Soug, ^'tijc A)(^atoi Trjv axpav eXetv
7rpoOu[xou[ji.evoi, Sttoqeoj? tou Sta7rt7rT0VT0i; ex t^? 7ro'-
Xetoc; TrXr^Oou? ouS^v 7rpoe[jLri)(avtovTO. Tou Ss CTpaTtto-
Ttxou Tb [x^v e7r\ Trj cpuXax^ toSv e^i()VTtov eTa^ev, (?><;
aacpaXv]? Te xat cxTaXat7ro)po<; ex Ttov lvo'vTtov cpuY^
auToi? YsvotTO. EiprjTO Se T0UT0t<; Tot xapTeptoTaTa
xaraXaSeaOat t^<; "IBr^q • 10 Se Xot7rbv, 8 S^ xpbtTtaTOV
121.
Metaum , urbs Lesbi, quam Metas Tyrrhenus condidit,
uti Hellanicus auctor est.
CARNEONICiE.
122.
Carnea primus omnium vicit Terpander, ut Hellani-
cus tradit, cum in versibus quibus Carneonicas cele-
bravit, tum in eorumdem recensu soluta oratione edito (?).
123.
Hellanicus Terpandrum narrat Midae tempoyibus natum
esse.
DE REBUS LYDIiE.
124.
Azeiota3,gens Troadis, uti habet Hellanicus, qui res
Lydiae conscripsit.
125.
HellanicHs dicit prope Magnesiam ad Sipylum fontem
e^se, qui polus ita refrigeraret stomachum, ut lapidescere
videretur.
TROICA.
126.
Narrat Hellanicus in Troicis et Cephalon Gergitliius :
Ex OSnone et Alexandro filius natus est Corylhus. Hic ,
quum auxihaturus venisset Trojam, amore captus est
Helenae , quae benevolenlissime eum excepit; formae enim
pulchritudine quam maxime excellebat. Sed ipsum pater
deprehensum interfecit.
127.
^neas quum verisimilibus rationibus adductus de fu-
turo conjecturam faceret et animadverleret nullo modo
fieri posse, ut urbs servaretur, cujus maximam partem
hostes in suam potestatem jam redegissent, arce hosti-
bus cedere statuit, ut ipsa liominum corpora et sacra pa-
tria et quidquid pecunise secum ferre posset, servaret.
Quod consilium quum ei placuisset, pueros, mulieres et
senes et ceteros omnes, quibus lenta fuga opus erat, ex
urbe egressos praemisit; et itinera ad Idam ferentia
petere jussit, dum Achivi in arcis oppugnationem intenti,
de persequenda multitudine, quae ex urbe diffugiebal,
nihil cogitarent. Exercitus etiam partem ilUs qui ex urbe
exibant praesidio esse jussit, ut ipsorum fuga pro praesenli
statu ac pro viribus tuta et molestiarum expers esset.
63
HELLANICI FRAGMENTA.
^v, auT^? eyojv 67r£[JLevev tirl tou Tetj(^ou? , xai Tia^ziyt
Toi? 7tpoe^eX6oij«7tv t^ttov eTTiTOVOu? , St7)pTiri[Aeva)V
XZ\.JO\t.%/ioL TWV 7roX£[XtO)V, Ta? CpUYa?. N£07rT0X£[Jl.0U hl
cuv TOi? a[xcp' auTov euiSavTO? (/.epoui; tivo? ttj? axpa?
xal TrpoaSoviOyiaavTliJV auTOi? 'Aj(^atwv aTravTwv, tt^i;
(jL^v axpa^; [/eOieTaf dvoiqai; Se t^? cpuydtSa; iruXai;,
aTrviei (TuvTeTay^jLevoui; e)^wv tou? Xot7rou<;, dyoyevo?
e7rl TaTi; xpaTidTati; auvwpiat to'v T£ 7raT£pa xai Geou?
Tou? TraTpwoui;, yuvatxa Te xai Texva, xal twv aX),ojv
£1 Ti 7rX£t<7TOv d^tio[xa ■^nv, ffwfjia ri yp^ijia. 'Ev Se
TOUTto xaT^ xpaTOi; ^tXT^tpeaav Aj^aioi Tyjv 7ro'Xiv, xat
7r£pi Tai; ap^raya? e<77rouSaxoT£^ , ^roXXrjv aS^tav cto-
^£ffOai Toii; cpEuyoufft Trapedxeuaaav. Oi Se d[ji.cpi tov
AtVetav £Tl XaO' oZo^ £Upo'vT£C TOU? (JCp£T£pOU?, xat
xaO' cva d^ravTei; Y£VO[jl£voi, ih. 1'^uptoTaTa xaTaXafii.-
SdvovTai Tvii; "ISr]?. 'HXOov S' w? auTou? oi t' Iv
AapSdvw to't£ oixouvT£i; , 6)c, ^TSov cpXdY» TroXXyiv 7rap^
Ta etwOoTa Ix 'IXiou , vuxTwp xaTaXiTt:o'vTei; ttjv tzq-
Xiv epyi(jLOV (yojpti; ?; &oi auv 'EXu[ji.w xai AtYecjTW
vauTtxdv Tt ffuve(Txeuacr[j(.evot tr\)-/ow ^rpoe^eXyjXuOdTei;
T5i<; TidXeo);), xat e^ 'Ocppuvtou ^rdXew^; 6 Stjjjloi; d^ra?,
xai Ix Twv dXXwv Tpoitxwv irdX^wv, tt)? IXEuO^pia?
7r£pteyd[JLevot • Suva[jLti; Te aur}) St' IXayicTTOU j^pdvou
[jL£YicrTYi Twv Tponxwv £Y£V£TO. Oi [JL£V ouv ffuv Aivetoc
SiacroiOevTe? Ix Tvii; xaTaX->]i|j£0)(;, Iv toutok; u7ro[JL£vov-
Te<; TOti; j^wpioti; ou Sta [JLaxpou TrdXiv l7ri toc <ycp£T£pa
xaT£X£uc:£aOat yiX^rtJ^ov, twv 7roX£[jLtojv d^roTrX^uadvTOJV.
'Aj(_atot 8k dvSpa7roSt(id[JL£vot tyjv 7rdXtv xai Ta ctuvey-
Yuc yo)pia, xa\ cppoupia Sy]o')(TavT£(; , 7rap£(Txeud!^ovTO
(JL^v xat Tou? Iv Totc; opeai y(^eipw(7d[xevoi • 7r£(JL']jdvTwv
§£ xVipuxa? auTwv ^rept StaXu(T£o)v, xal Seo^xevwv (jl-?i
(TCpa(; sXq dvdYXYjV xaTaciT^tTat TroXqxou, auveXOdvTeg
et(; exxX7)(Tt'av, l7r\ TOiaSe 7roiouvTai 7rpb(; aurou^; t4(;
StaXu(T£i; • Aivetav (x^v xczl tou; auv auTw, toc j^pv]-
(jLttTa ipepovTa^; 8aoi. SieaoiaavTO xaT^ t:^v cpOYV» Iv
wptaixevoi? Tiai ypdvot^; ex r/ii; Tpo^dSoi; d^reXOeiv,
TrapaodvTa^; 'A](atoT(; xk cppoupia* 'A/aiou(; Se 7rapa-
oyeTv auToT^; tV dacpdXeiav l^ <x7tdari? ?ic; IxpdTOuv
Y^i; xat OaXdaay](; aTriouat xaTa toc^; 6[JLoXoYi'a(;. Ae^d-
(X£V0(; Se TauTa Aivet'a<;, xal vo[JLtaa(; Ix twv Ivovtwv
xpdTiara elvai, 'Aaxdvtov [xev, t^v ^rpeaSuTttTOv twv
7raiSo)v, v/o-vTOL tou au[X[xayixou Tiva [xoTpav, ^i;
^>puYiov -iQV TO ^rXeTaTOv, £'t<; tyiv AaaxuXTrtv xaXou-
(xevyiv Y?iv, evOa laTtv vi 'Aaxavta Xt'[xvyi,(xeTdTre[x7rT0v
uTrb Twv li^wptwv Yevd(xevov iTri paaiXetcx tou lOvou^;,
d7ro7r£tx7r£t. ... Toui; 0£ dXXoui; TraTSa^; Alv£t'ai; Trapa-
XaSwv, ?ta\ Tbv TraTepa xai toc i8r\ twv Oeoiv, l7r£tS^
7rap£aH£udaOyi to vauTixbv auTw, StaTrXeT tov 'EXXy^a-
7rovTov, l7r£i T^c EYYiCTa X£i[X£vr|(; Xep^ovviaou Tby
7rXouv 7roiou(xevoi; , ^ 7rpdx£tTat [xcv Tyic Eupo)7r-/ii;,
xaXeTTai Se HaXXTivy). "EOvo? S' ei/^ev auTYi ©pcxxjov
au(«.(xa)^ov, KpouaaTov xaXou[X£VOV, d7rdvT0)v 7rpoOu-
[xdTaTov Twv auvapa[X6vwv auToTi; tou 7roXe(xou. 'O (xev
ouv 7rtaTdTaT0(; twv Xo'y(ov, w xe/priTat twv xaXatwv
auYYpccf £'o)v 'EXXdvixo? Iv toTi; TpwixoT^;, ^repl Trii;
Atveiou cpuYvii; TotdaSe laTtv.
128.
Stephan. Byz. : OotTtai, ^rdXt? 'Axapvavta?. ...
A£Y£Tat xat <I>ot'Ttov. Ka\ Tb lOvtxbv <I>oiti£u?, xat
<I>ot'Tiot, w? 'EXXdvixo? Iv ToTi; Tpo)VxoT?.
His autem man(jatum fuerat, ut munitissima Ida; loca
occuparent. Ipse vero cum reliqua raililum nianu, quae
lectissima erat, intra muros arcis remansit, atque suis ex
iirbe praemissis fugam minus laboriosam reddidit, quod
hostes in arcis oppugnationem essent intenti. Sed quod
Neoptolemus cum sociis in quandam arcis partem adscen-
disset, et universi Grfcci aci opem ipsis ferendam accur-
rissent, arcem deseruit : et aperla porla, per quam ceteri
fugerant, discessit, et reliquos miiites acie instructa se-
cum duxit, et patrem, deos patrios, uxorem, liberos, et
ceteras res, si qua maximi pretii esset, sive hominum
corpora, sive pecuniai essent, praestantissimis bigis vehens
abduxit. Interea vero urbem Grseci per vim ceperunt, et
in rapinis intenti magnam fugientibus tuto evadendi fa-
cultatem prajbuerunt. At i€neas ejusque socii suos in iti-
nere assecuti, uno agmine facto, munitissima Id» loca
occuparunt. Ad ipsos autem venerunt qui tunc urbera
Dardanum incolebant, quamnoctu deseruerunt,conspecta
ingenti flamma quae praeter morera ex iHo emicabat.
Omnes, inquam, exceptis iis, qui cum Elyrao et vEgesto,
aliquot navibus paratis, ante ex urbe exieiant. Ad lios
etiam venit ex Ophrynio totus popuhis, et ex aliis urbi-
bus Trojanis quotquot libertatis tuendffi studio teneban-
tur. Quare brevissimo temporis spatio ipsae Trojanorura
copiae maxime creverunt. Qui igitur cum iEnea ex urbe
capta superstites evaserant, in his locis reraanentes, in
patrias sedes se brevi post hostiura discessum redituros spe-
rabant. Sed Graeci, quum urbem et loca vicina in suam
potestatem redegissent, et ipsos incolas in servitutem abs-
traxissent, etcastellavastassent,se adilloniraqui in mon-
tibus erant oppugnationera parabant , ut illos quoque in
suam potestatem redigerent. Sedquumilli caduceatoresad
ipsos misissent, ac rogarent ne seadbelli gerendi necessi-
tatem adigerent, in concionem convenerunt, et pacera hisce
conditionibus cura ipsis fecerunt : ut ^Eneas ejusque socii
cura rebus omnibus, quas in ipsa fuga servatas absporta-
rant , intra certum ac statutum terapus ex agro Trojano
abirent, Graecisque castella prius dederent; Graeci vero
ipsis ex orani agro, marique, cujus iraperiuni liabebant,
tuto discedendi copiara ex pacto facerent. /Eneas igitur
his conditionibus acceptis, quas pro praesenti rerum statu
optimasesse judicabat, Ascaniuraiiliorura natu maximura
cum quadam sociorum parte, quae ex Phrygibus fere tota
constabat, in agrum qui Dascyliticus vocatur (ubi est la-
cus Ascanius) ab illius regionis incohs ad regni admini-
strationem accitum misit. — ^Eneas vero cura reliquis libe-
ris et patre et deorura simulacris , classe jam parata ,
Hellespontum trajecit, et in proximam peninsulam navi-
gavit, quae in mare procurrens ante Europara jacet, et
Pallene vocatur. Haec autem Thraciam gentera sociam
habebat, quae Crusaea vocabatur, quae operam omnium
sociorura in bello gerendo fidelissimam raaxima anlrai
alacritate ipsis navarat. Narrationum igitur de .-Eneae fuga
maxime credibilis, quam Hellanicus antiquus scriptor in
rebus Trojanis describendis est sequutus, haec est.
128.
Phoetiae, urbs Acarnaniae. ... Dicitur etiam Phoetium.
Et gentile Plicetieus et Plioetii, ut Hellanicus in Troicis.
HELLANICl FRAGMENTA.
63
121).
Schol. Apollon. Rhod. 1,916: 'ExeT wxet 'HXe-
xrpa ^ "AxXavTO? , xai wvo[xdt^eTO uTrb twv £y)(_topiwv
2TpaTy]Yti; • y]V cpvjatv 'EXXavixoi; 'HXexTpuwvviv xa-
XetffOat. 'EYEVvriffe Ss Tpeii; ■iraiSai;, AapSavov, tov I?
Tpotav, (Iv T^ Tpoia cod. Pai is.) ^caTotxi^aavTa, 8v xat
HoXuap/Tiv cpaal XeyecOat utto twv eY/oipioiv, xa\ 'He-
Ttojva, 8v 'lao-iojva (Par.'H(7t(Ova)6vofxa!^ou(7fxai cpaai
xepauvwO^vat auxbv uSpi^ovTa ayaXi^a t^? A7i[/.7iTpOi;.
TptTYiv Se ecjyev Apfxoviav, ^v r^^^a-^ZTO Kc^Sixo?.
Kai St^ TOUTO xai t^? ©tqStii; ituXa? 'HXexTptSa?
£xa'Xe(7av aTrb Tyj? (JtY,Tpbi; auT^i;. TauTa tcTTopet 'EX-
Xavtxoi^evTrpoiTW Tpoyixtov, vel ut antiquus schol.,
xat (XTtb T^i; fx-/iTpb(; auTrji; 'HXexTpiSaf; TuuXai; xy]<;
©v^Srji; 6vo(A(xffai icjTopei 'EXX. Hellanicum, ut vide-
tur, secutus est Schol. Cod. Aug. ad Eurip.
Phcenn. 1146; cf. ad v. 7 et 11 36, et Eustath.
ad Diotiys. Perieg. 89 1.
130.
Stephan. Byz. : BaTieia, to^tco? t^; Tpoiai; u'^-/]-
'koQ- xexXriTat (XTrb BaTeiai; Ttvbi;, ox; '^EXXdtvtxoc; ev
TCpWTV] TpO)lXO)V.
Idem s. V. 'Apiafir) : Ke^aXojv ^r,(Jiv, oTt AotpSa-
vo(; cxTrb 2aiJLoOp(Xxrii; eXOwv tU t-Jjv Tpo)(xSa, t)]v Teu-
xpou Tou KpriToi; OuyaTepa yafxei 'ApicSriv. 'EXXcxvt-
xoi; Se^A^etav auT7]v cprjatv. «Ubi, nisi hanclectio-
nem defendere vehs e dialecto iEolica, qua v. c.
PafieXtoi; dicitur pro cxeXto? et jSpaStvb? pro ^aSt-
vbi;, ita ut verum nomen *AT£ta putandum sit,
quod Cretenses BdtTeiav pronuntiaverint, cum
Meursio et Sahnasio legendum est BotTeiav, quam
eandem 'ApicSriv vocari dicit Tzetz. ad Lycoplu*.
i3o2. M Sturz.
131.
Harpocration : KptOo)Tr], [Jtia ir(>Xi? twv ev Xep-
^ovv]ffO), xaOdt ipr]ffiv 'EXXdtvtxoi; ev TrptoTr] Tptoixwv.
129.
Habitabat ibi (in Samottiracc) Atlantis filia Electra et
ab intJigenis nominabaturStrategis. Hanc Hellaniciis refert
Electryonen appellatam esse. Peperit vero tres liberos ,
Dardanum, qui Trojam emigravit, quemque Polyarchen ab
indigenis nominatum esse ajunl, et Eetionem, quem la-
sionemappellabant. Isquum in Cereris siinulacrum super-
biisset, fulmine interfectus dicitur. Filiam vero Electra lia-
buit Harmoniam, quam Cadmusduxituxorem; propterea
Electridas Tliebarum portas ab ejus matre nominatas esse
narrat Hellanicus libro primo rerum Troicarum.
130.
Batiea, locus excelsus in agro Trojano , ita a Batea
quadam denominatus , teste Hellanico libro primo Troi-
corum.
Cephalon dicit Dardanum e Samothrace in Troadem
venientem, uxorem duxisse Teucri Cretis filiam Arisben
quam Ateam (Bateam) nominat Hellanicus.
131.
Crfthote, urbium Chersonesi una fuit, quemadmodum
Hellanicus refert libro primo Troicorum.
132.
SchoHa Leidensia ad Homer. II, <I), 235 (a^a)
apud Valckenar. Animadv. ad Ammon. 3, ao,
p. 248 (188): 'EXXdcvtxoi; ev SeuTept») Tptoixwv &7rb
Bk TOUTOV Tbv y po'vov ev t^ "ISr] , oOev xat 6 2xdtij.av-
opo? TO ^etOpov uTrepSaXtjjv, uTrb tou 6[ji.6piou uSaTo;
Tb f/ow xoiXa ywpta £7rriX0£v, tw ^ot touto) 6 'A"/tX-
X£u? .^YOU[X£vo; Tou ffTpaxou irptoTOi; IveTuye, xa\ Set-
ffai; Tbv pouv, [ati ti [jttv 7rr][xv]vr) , Iv t$ ireSto) irTeXe^oti;
Trecpuxuiai; Xa6o'[j(.evo? , lijteTeioptffev lauTo'v o\ S' (xXXoi
TrpoiSo'[JLCvot rbv ^ouv,lTpdtTrovTO, 6'Trou ISuvaTO ^xaffTO?,
aXkoi; (xXXr, , xal lirt t^ twv opwv uTrepe^ovTa tou
TreSiou (xveSatve.
133.
Steph. Byz. : Aydt^Jteta, (xxpa xa\ Xi[jfJ)v Trepi t^^v
Tpotav, 6)q 'EXXdtvtxo<; Iv SeuTepto.
134.
Stephan. Byz. : rdtpyapa. ... 'EXXdtvtxoi; Bk Fdtp-
yaffov ecprj Tt^v 7r()Xtv Sti tou ff, cxXX' oioijtat ffcpdtX[jta
eivat.
135.
Eustath. Il.K, p. 816, 12, de ApolHne Thym-
braeo : AeyeTat xai Stot tou ^, Zu[ji,6paio;, £Tt Se xai
0u[jLSpio<;* rj xaT^t 'EXXdtvtxov Au[ji.6ptOi; Stot tou S.
«Si quisHellanicum grammaticumintelHgeret,
non repugnarem. Sed potest etiam historicus,
qiiippe Lesbius, atque adeo Dorica dialecto usus,
recte intelHgi. ... Ceterum valde dubium est hic
nomenHellanici.Nam in scholl. Lips. Mss. fol. 1 29,
a,adIl.K, 43o, pro verbis,rixoc^ot ... tou S, legun-
turhsec: xat Au[ji.6ptoi;StaTou S,'EXXrivtxtoi;.»Sturz.
Quas dubitationes inanes esse ostendit Steph.
Byz. V. Bu[jtopa : 'EXXdtvtxoi; Bk Au[x6pto? cpv]fft Stot
Tou S, xa\ Au[x§pteu<;.
132.
Hellanicus libro secundo rerum Troicarum, Subid tem-
poris, inquit, in Ida monte , unde profluens Scamandrus
imhribus auctus alveuni excedit et concavas regiones
inundat, Achilles, exercitus dux, primus in hunc torren-
tem incidens, quum timeret ne quid ex aquarum impetu
pateretur, ulmis, quas ex campo evulserat , se sustinuit.
Reliqui vero e longinquo torrentem conspicientes , alius
aho conversus quo poterat quistjue in montes agro im-
minentes confugiebant.
133.
Agamea, promontorium cum portu circa Trojam , at
scribit Helianicus in libro secundo.
134.
Gargara. ... Hellanicus autem urbem Gargasum vocat
per s , sed puto errorem esse.
135.
Apollo Thymbrseus dicitur etiam per s literam Zym-
braeus, nec non Tiiymbrius, vel secundum Hellanicuin
Dymbrius per d literam, et Dymbrieus.
64
helLanici fragmenta.
136.
Schol. Hom. II. Y, 146 : IlodeiSwv xai 'AtcoX-
Xojv, TrpoaTa^avTOi; Aib? Aao[ji.eSovTi GviTeuffai, IttI
(ji.t<76w TeTayaEvto to teijco? xaTacxEua^oudi. AaofJie-
Swv Ss TrapaSai; tou? opxoOi; xai Tai; auvGTixai;, [x^
8ou<; Tov [xicObv, aTnqXaasv auTou? • aYavaxTT^ffai; os
no(T£tSwv, £7r£[ji.^|;£ Tvi /.'^pa x^TO? , 8 Totj; T£ Trapa-
Tuy^^avovTae av6pW7rou<; xai tou? YtY^O[ji.£vou5 xagTroJjc;
St£'^6£tp£, MaVT£UO[JL£VW 8k TW AaO[J.£SoVTt y^^Y\G[/.0(;
£So'6y) , 'H(Jio'vYiv Trjv OuyaTEpa Aao^jieSovTO? (Venet.
auTOu) popav IxSouvat CVenet. IxOetvai tw x-^T£t),
xat ouTa)? a7raXXaY'4(7£<j6at tou S^ivou. Hpo6£i<; 8k
Ixetvoi; T^iv 6uYaT£'pa, [jitffObv IxTQpu^e tw Tb xyJTOi;
av^XovTi, Tobi; (xOav(XTOu? ?7r7roui; Swffstv, oO? Tpwt
Zeui; avT\ Favu^jiviSouc; eSwx^v. 'HpaxX^<; Bk ■Kot.paye-
v(>[ji.£voi; , \jTzi(sy;s.T:o Tbv (xOXov xaT0p6i>')(j£tv, xai 'A671-
vac auTW 7rpo6Xv][jta Trotvi(j(3CCTr,i; to xaXou[jL£vov (x^jtcpi-
j^UTOv •ztVj^oq, £t(jSui; Sia Tou (7To'[ji.aTO? £1? t-Jjv xotX(av
Tou xVJTOUi; , auTOu ikq "kcf^ovoLi; Si£cp6£tp£v. '0 Se
Aao[j(.£Swv u7raXX(x^a?, Ovv)tou(; StSwfftv "Tr^rou?. Ma-
6(>)v §£ 'HpaxXriq , IffTptxTEUffe (Ven. iTreffTp^xTEUffs),
xat "IXtov l7ro'p67iff£, xat outw? tka6z (Ven. viXauv^)
Toui; t7r7rou(;. 'H iffTopia Trapa 'EXXavtxw.
137.
Schol. Hom. II. r, aSo : 'H [JtvjTvip tou HpKx^Jiou
... xarot "^EXX^xvtxov IxaXsiTO Tpu[jLw. Codex Venet.
habet 2Tpu[jL(>), iit ApoUodorus III, 12, 3.
138.
Tzetz. ad Lycophr. ItGg : 'EXX<xvtxo<; tffTopet, oTt
Trpb Tou 'HpaxXea £tff£X6£iv Iv tv] Tpoioc, 6 T^Xaty-wv
[X£po<; Tou xei/ov(; xaTaSaXcov EioviXOt* ff^rwfjievou 8k
Itt' auTOV 'HpaxXeoui; to iicpoi;, 6 TeXa[ji.wv TrapaTvi-
pv]ffa<; TOUTOu Ivexa Suff)(£p(xvavTa tov 'HpaxXsa, XiOou?
Trepl auTov lfft<)p£U£v. Tou Bk cpa[X£VOu, Tt touto ; Te-
Xa[jtwv Ecpv) , lY£ipeiv [xeXXw pw[jibv 'HpaxXeou<; 'AXe-
itX(xxou. Kal ouTW T^; opYvji; 'HpaxXrii; TraueTat,
xal yipixq auTw t^ 'Hffi()vyiv, Tviv xai ©edtvetpav, So)-
peiTat.
139.
Schol. Hom. II. E, 64 : 'EXXdtvixo'? <f/]ffi, j^pv)-
ff[xov SoO^vat Toii; Tpo)ffiy, aTrlj^^effOat [jt^v vauTiXta?,
Y£wpYi(x Ss 7rpoff£j^£tv, (JLV) Tvi 6aX(Xffffv) )(pto(jtevoi cx7ro-
Xeffo)ffiv auTou? xai t:J)v Tro^Xiv.
140.
Arrian. Dissert. Epictet. 2, ig^Ti? ^v 6 tou
"ExTopo? 7raTvip; Hpia^jLOi;. Tivei; (xSeXcpot; 'AXe^av-
opo? xai Av)iipo6o?. Mv^TYip S' auTwv Tt?; ^ExcxSv). Ha-
p£tXv]cpa TauTV)v tV iffToptav 7rapi Ttvo?; Trap' '©[xv]-
pou. Fp^xcpei 8e Trept auTWV, Soxw, xa\ 'EXXcxvtxoi;,
xai et Tt<; aXXo<; toiouto?.
141.
Eustath. ad Odyss. H, p. 1796, 42 : 'AptffTOTe-
Xv)i; Iv 'I6axv)ffio)v TroXtTeia xat 'EXXtxvtxo? Bk Tv)-
Xil/.ayow cpafft Naufftxcxav y^[J1-«i "^V AXxtvo'ou , xat
Y£vvviffat Tbv HepfflTrToXtv.
142.
Schol. Hom. II. r, i5i : Ti6o)vou tou Aao^jte-
SovTOi;, npt(x[ji.ou 8k (xSeXcpou, ^pcxff6v) •Jj 'H[ji.epa* 1?
oG^rep l7rot'v]ff£V utbv tov Me^jivova. Maxpw Se ptto Sa-
7ravv]6£VTOi; Ixetvou, [JL£T£6aX£V auTbv £i<; TETTtYa -fi
0£o'i;. Atb^^v) auTOu toui; ffUYY^veii; Sv)[jLOYepovTa? tIt-
Tt^tv etxot^et 8 7rotr,Tv^;. TffTopei 'EXX(xvtxo<;.
136.
Neptunus et Apollo a Jove servire jussi Laomedonti ,
pacta mercede muro cingunt Pergamura. Sed Laomedon
jusjurandum et promissa non conservans neque solvens
mercedem, ex urbe eos ejecit. Igitur Neptunus iratus bel-
luam terrae immisit, quae et homines et fructus qui tum
erant omnes perdidit. Quum vero deum Laomedon con-
suleret, datum est oraculum : fore ut a malo isto delibera-
retur , si Hesionam a ceto devorandam exponeret.
Quo facto , praedicavit ille equos immortales, quos
Troi Jupiter pro Ganyraede dederat, ei se daturum esse,
qui monstrum illud inteificeret. Hercules qui tum tempo-
ris aderat , hoc se certamen sustinere velle promisit , et
postquam Minerva propugnaculum ei fecerat murum ,
quem i.\L<fix'^ioy (circumfusum) vocant, per os in ventrem
belluse ferrum condens ilia ejus perrumpit. Laomedon
vero immortalium loco mortales equos dedit. Qua re co-
gnita, Hercules liostiliter aggressus Trojam devastavit
atque equos abduxit. Historia exstat apud Hellanicum.
137.
Zeuxippe, mater Priami, secundum Hellanicum appel-
labatur Stryrao.
138.
Hellanicus narrat : Telamo muri partem perrumpens
ante Herculem urbem ingressus est. Quum vero Herculem
gladium in se destringentem de hac re indignatum esse
cognovisset , lapides circa eum congessit et interroganti :
Quid fioc P respondit : Aram exstructurus sum Herculi
Averrunco. Atque ita Hercules ab ira deslitit et muneri
dedit ei Hesionara, quse etiam Tlieanira vocatur.
139.
Hellanicus dicit oraculum datum esse Trojanis, jubens
eos navigatione abstinere , agriculturae vero operam na-
vare , ne mari utentes se ipsos atque urbem perderent.
140.
Quis fuit Hectoris pater? Priamus.Quifratres? Alexan-
der et Deiphobus. Quae eorum mater ? Hecuba. Historiam
hanc accepi, aquo? AbHomero. Sed et Hellanicus opinor
iisdem de rebus scribit, et id genus alii.
141.
Aristoteles in Ithacensiura republica et Hellanicus Tele-
machum dicunt uxorem duxisse Nausicaam, jUciuoi
filiam, ex eaque genuisse Perseptolin.
142.
Tithoni , qui erat Laomedonlis filius , Priarai frater ,
araorecapta estHemera, exeoquepeperitMemnonafilium.
Debilitatum vero senectute dea mutavit in cicadam, et
propterea principes ejus propinquos cum cicadis poeta
comparat. Narrat Hellanicus.
HELLANICI FRAGMENTA.
143.
Euseb. Praep. evang. X, 12, p. 498, B: Kara
To oxTtoxaiSExaxov Ito? t^? 'AYafxefJLvovoc paatXetai;,
"IXiov iaXo), ATifjiocpwvTO? tou 0y)(7£Wi; paatXeuovTo;
'A6T]vyicrt tw TrpwTw sTet, ©apYYiXtwvoi; (Jiirivoi; SeuTs-
pa Itti 0£xa, ox; cpTQcri Atovucrioi; 6 'Apysioi;. ... 'EXXa-
vtxoc, SwoExaTr) BapyviXtwvo?.
Idem ex Hellanico tradit etiam Clemens Alex.
Strom. I, p. 321, D. —
144.
T/ctz. Posthom. 768—780 :
M^va 8^ Tfi8r\ epeiw, ri\Lip t' vjSe t£ wpYjv
oixTpoTaToy XuxdSavxoi;, 8? aXyea 6iQxaT0 Tpotr),
AwSexdnri [a^v Syjv jjirjvoi; ©apyrjXiwvo?,
Tov (>' Aiwvdpiov xtxXi^cniei [jlev AoyYtvo?"
'lavvoudptov 8' avepei; Tcdvxe? xaXeouori.
Nu| 8' dp' eyjv (jiea-cryi, XafXTrpyi 8' e^eTsXXe deXi^vyi,
7rap8evou elireXdaffa 8p6(i.ov [xcydXotffiv ev daTpoi?,
fjeXiou d{i9' Alyoxepov Kpovou oTxov eovTo;.
KaXXiaTw 8' tepeia xXeivaT? ^v ev 'AOi^vati;
oixTpoTdTOU (/.eydXou XuxdSavTOi;. Keiv^ ev wpv),
xetv^ vuxTt, 6 Aeo-gto? 'EXXdvtxo; deiSet ,
<7uv Tw xat Aoupt; , Tpoiav dXe^etv navaxatou;,
o?xa8e t' eXGejJievat Xuypov tov v6(7Tov ISovTai;.
145.
Strabo i3, p. 602 : 'EXXavtxo; Bl )(aptCo'[jtevoi;
Tot<; 'IXteuctv, oToi; 6 exetvou (jiuGoi; , auvviYopet tw ttiv
auT^v eivat -Koka t^v vuv Tvi To'Te. Eadem habet
Eustath. ad II. A, p. 460.
146.
Tzetzes in Posthomericis, i3 sciq.,dePenthcsi-
lea:
TauTa (Jiev ^8' 6 K6tvT0i; £ot; eTteeorfftv deiSet.
'EXXdvixo;, Auoia? 8£ xat dXXot dv8pei; dyauot
(pdv, gvexa acffzipriz dpeTvig eTctioXu9e Tpotri,
xu8oi; de|i^CTa<7a, otvw; Te yd[jLot(Tt (ityeiri.
Tat; ydp dTtaiatov dirrt Ttap' dv8pd(7t pr)(xcvat cuvt),
et (xri (xev 7roXc(xot(itv dptffTiiarwotv utc' dvSpa?.
T<ri? [xev IlevOeatXeiav IX9c(xev ol'y' epeouo-tv.
65
Sturz: «V. i5, pro eTriviXuOe malim e7reXviXu6e.
V. 18, pro (xpt(JT7i(70)<7iv utt' (zvSpa? reponendum
putem (xpi(7T£U(7(ioatv e^' (xvSpa?. Etiam (xe$rj(jaaa v.
16 mutaverim in (xe^v^aou^^a. »
Ad Troica referenda vidcntur etiam ea,quae de
Dactylis Idaeis ex Hcllanico narrat Schol. Apol-
lon. Rh. I, 1 129. vide Pherecyd. fr. 7.
*OINIKIKA.
Ge. Cedrenus in Synopsi historiarum vol. i,
p. II, C ed. Paris. 1647. fol. : 0't Bk t^c a>otvtxix^
<7UYYpa^ctp.£vot, 'Hcrt'oSo<; Te xal 'ExaTato;, 'EXXavi-
xo<;,xat 6 'Axou^^tXao^^^Ecpopo'? Te xa\ Ntx()Xao?. « Sed
utverum fatear, mihi quidem totus Cedreni lociis
nullo modo huc posse refeni videtur. Desumtus
est enim, sed passim vitiose exscriptus, ex Jose-
phi Archaeol. i, 4 extr., ubi haec leguntur: Kai
MaveOwv 6 tvjv twv AtYUTTTitov 7rot7;(7(xjji.£VO(; (xvaYpa-
cpV, Jtai Bv]pw(7(7o<; 6 t^ XaXSatxa oruvaYaYtJjv, xa\
Mwjroi; T£ xai 'EaTiato^; , xat Trpbi; auTOti; 6 AtYunTto?
l£p0iVU(X0i; , Ot TDt 4>0tVtXlXa ffUVTa^d(JL£VOl, (7U(Jt.<p(0-
vouat Tot? uTt' IfjLou XeYojjiEvoii;- 'H(7toSo'<; Te, xat
ExaTatog xat ''EXXtxvtxo^;, xat 'Axou(7tXao<; ... taTO-
pouat T0u<; (xp)^aiou<; (^T^aavTa? eTy) j^iXia. Eusebius,
qui eundem locum excerpsit (v. fr. LXXXIX),
praeter alias, quae non huc pertinent , lectionis
diversitates, post 'lepwv. habet ot Te.« Sturz.
KYHPIAKA.
147.
Steph. Byz. : KapTiaaia, toXk; Kuitpou, ^v ITu-
YJJtaXtojv exTtaev, w<; 'EXXdtvtxo<; ev toi? KuTrpiaxois.
143.
Anno regni Agamemnonis decimo octavo captum est
Ilium, Demophonte Thesei filio Athenis regnante, primo
ejus anno, die vero Thargelionis mensis duodecimo , ut
Dionysius Argivus auctor est : ... Hellanicus, duodecimo
Thargelionis.
144.
Jam dicam mensem et diem el horam trislissimi anni
qui dolores dedit Trojanis. Duodecimus eratmensis Tliar
gehonis, quem iEonarium dicit Longinus quidem, Janua
rium vero omnes homines appeliant. Nox erat media ,
splendida luna exorta est Virginis agens cursum magnis
in astris, dumSol ad Capricornum, Cronidomum, versa
batur. Callisto vero sacerdos erat claris in Athenis (Ar
gisj tristissimo illo magno anno. llla hoia, illa nocte Hella
nicus Lesbius cantat, cum eoque Duris,Trojam cepissePa
nachajos, domumque reverlisse tristem reditum videntes
Trvgmenta Historicorum.
145.
Hellanicus Iliensium gratiam captansmoresuo affirmat,
recentem cum antiqua urbem eandem esse.
146.
Haec quidem ita Quintus suis carminihus canit. Hella-
nicus vero et Lysias aliique viri celebres dicunt : propter
virtutem suam venit Trojam , ut gloriam augeret et nu-
ptiis gauderet. Illis enim inauspicatum est cum viris
concumbere, nisi bellis contra hostes inclaruerint. Ita
Penthesileam illi dicunt venisse Trojam.
CYPRIACA.
147.
Carpasia, urbs Cypri , quam Pygmalion coudidit, au-
ctore Hellanico in Cypriacis.
5
66
HELLANIGI FRAGMENTA.
AirrnxiAKA.
Photius cod, i6i,p. 177 , 3 ecl. Hoeschel. sive
p. 104, 12 Bekk., ubi agit de Sopatri Sophistae
exXoyaT? Siacpopoi;, eas dicit coinpositas esse
ex Twv AtXiou, Si' Jjv (Bekker. AtXtou Atou) Trepi
'A)ve?avSp£tai; • xat ex twv AtyjTTTtaxwv 'EXXavixou-
Si' t&v (jLuGixa Te xai TcXacrjji.aTtxa TroXXa auXXe^a?,
xal Stacpopa erepa , ei? to TeXo? tou exTOU Xoyou xa-
TavTT^aeic
148.
Quse ex Arriano in Dissert. Epictet. 11, ig, et
apud Gell. N. A. I, i2,apposuit Sturzius, dele-
vinius : non enim quod illic dicitur 'EXXavtxo?
Xsyetv ev toI; AtYUTTTiaxoi?, historicus scripsit un-
quam, sed stoicis placitis hunc testem dedit ad
illudendum adversarium.
149.
Athenaeus XI, p. 4 70, D : 'EXXavtxoi; ev AtyuTrTta-
xoTi; ouTCi)? Ypacpei* « AtYUTTTttov ev toT? oixok; xetTat
^iaXy) j^aXxT), xat xuaOo<; yaXxoui;, xai -^Oaviov JjIlK-
xeov. »
150.
Athenaeus XV, p. 679, F; llepl S^ twv ev At-
YUTTTio aei dvOouvTtov dTe^avojv 'EXXavixo? ev toT?
AtYUTTTtaxoT? outw ypa^^ef « no'Xi<; eTrnroTajxtr), Ttv-
Stov ovo[xa. AuTV) OeSv 6[xviYuptq , xal lepbv [xeYa xat
aYvbv ev (xe'(7y) t*^ TroXet XtOtvov, xat OupeTpa XiOiva.
"Eaoi Tou lepou axavOat Tiecpuxaai Xeuxat xai [xeXai-
vai. 'Ett' auTal? S' ol (TTecpavoi lTTi6e6Xy]VTai avio t^?
dxtitvOou Tou avOouc xai ^oiv)? cxvOou? xai d[j(,7TeXou to-
TrXey^jLevoi. Kai o&TOi dei dvOeouci. Tou? CTecpcxvou?
dTTeOevTO oi Oeoi Iv Aiyutttw, 7ruO()[jLevoi paaiXeueiv
TOV BdSuV, ^? lcTTt TuCpWV. »
' 151.
Athenaeus XV, p. 680, B : X) os Trpoetp-iq^Aevo?
'EXXdvtxo? xai 'A[/.a<>iv AtYUTCXOu pafftXeudai, IStw-
T'/;v ovTa xai twv TuydvTo>v xaToi Tbv TCpWTOV Ptov,
oia (7T£cpdvou So)p£av , 8v £7r£[/.'|/ev dvOeojv 7tXe;d[xevo;
Trj wpa TTepixaXXe(7TdTo)v, Y^veOXta eTutTsXouVTi Ila-
TaptXtSl TtO T^^ AtYUTtTOU TOT£ pafftXeuovTi. TOUTOV
yap v^aOevTa tw xdXXei tou aTecpdvou, xa\ eTrl SeT-
TTVOV xaXlaai tov A[Jta(7tv, xat \xf^k TauTa twv cpiXojv
eva auTov i/ovxa. lxTr£[xi];at 7roT£ xat (7tpaTrjYbv, At-
YUTTTtojv aUToi 7roX£[ji.ouvTOJv, ucp' u)v Std Tb Tou Ila-
TapLiiSoi; [xT(70; dTrocpavOrjvai ^(xaikioL.
152.
Antigon. Caryst. Hist. mirabilium c. lig sq.
(vol. VII Opp. Meursii p. 54) : 'EXXdvtxoc; S' 6
A£(7oto<; £v ©v^Sati; TaT? AiYU7rTiai? tcTopeT (77rviX(xiov
£V d(7T£i, xaO' 8 £ivat Taq [ji.£V TptaxdSac; , vr)V£[jLtav •
Tai; S' dXXa; r)[xe'pa(; , a.^/sij.ov. Ac);at S' dve^eTa(7T()v ti
£/£iv xal Suff7rapaTiqpr)Tov ■fi exXoy'^, xaOd^rep 5 Eupt7ro<;
TaT? i6So'[xai<; ou <7Tp£<peTaf xai citi 01 [xup[xr)xe; vou-
[xr)vi(3(li; dvaTrauovTai.
« De priori hujus loci parte, usque ad oivtiJ.ov^
consentitcumHellanico Callimachus apudStepli,
Byz. in v. 0v^6r), KaTct Td<; AiYuTrTta; 07]6a<;, in-
quiens, ecTTt ffTtT^Xaiov, 8 TaT<; [xev dXXai<; -J^^xEpwi;
7rXr)pouTat dve[xou* xaTd S^ Tdq TpiaxdSa<; ou 7rveT
TravTeX(o<;. Quse deinde sequuntur, dubito an ad
Hellanicum tanquam ad auctorem referenda
sint, immo pulo Antigoni verba esse, et voca-
bulo exXoYr) illum ipsum Hellanici locum intel-
ligi, ad quem illustrandum similia afferat mint-
bilium scriptor. » Sturz.
153.
Etym. M. : 'Epe[xSoi, 01 "ApaSe^;. . . 'Epcfx6ou<; ol
(xev TOu<; "ApaSa? ^affiv , ox; 'EXXdvtxo? • eviot Se
TOu<; TptoYXoSuTa? rjxouaav.
Tzelz. ad Lycophr. 827 : 'EXXdvixo<; cprjffi tou;
'Epe[x6ob<; Ttept TOti; NeiXou ^o^<; otxeTv.
154.
Plutarch. De Is. et Osir. p. 36/,, D : Tbv 'Of^t-
.EGYPTIACA.
149.
Hellanicus in ^gyptiacis haec scribit : « .(Egyptiorum
in domibus videas piiialam aineam , cyathum zeneum , et
ethanium seneum. »
150.
De coronis vero in iEgypto semper florentibus Hella-
nicus in iEgyptiacis ita scribit : « Oppidum ad flumen
situm, Tindium nomine. Hic est deorum conventus et
templum magnum et sanctum in medio oppido lapideum,
et porta; lapidese. Intra lemplum arbores acaciae nascuntur
alba; ct nigrae. His superne imposita? corona? ex acantlii
flore el mali punicaj floie et vite nexa; : semperque liae flo-
rent. Coronas istas deposuerunt dii in ^gypto, quum in-
teliexissent regnare Babyn , qui est Typhon.
151.
Quem supra commemoravimus Hellanicus narrat etiam,
Amasin , privatum initio plebeiumque l)ominem, yEgypti
regem fuisse factum propter coronae donum, quam ille e
pulcerrimis, quos ver ferebat, floribus nexam Patarmidi
miserat, ^gypli tunc regi, nalalilia celebranti. Hunc enim
delectatum pulcritudine coronse, ad ca-nam vocasse Ama
sin ; et ab eo tempore in amicorum numero habitum, du-
cem copiarum aliquando misisse adversus jEgyplios arma
contra ipsum ferentes; ab his auteni, ob Patarmidis
odium , regem esse renunciatum.
152.
Hellanicus Lesbius in Thebarum /Egyptiarura urbe an-
trum esse dicit, quod aliis quidem diebus vento replerelur ,
sed trigesimo quoque mensis die venlis vacuum csset.
153.
Erembos nonnulli, ut Hellanicus, Arabes dicunt,
llellanicus dicit Eremhos ad Nilum fluviurn habitaie,
154
Quippe Hellanicus Hysiiin pro Osiride a sacerdotibus
HELLANICI FRAGMEiMA.
6T
ptv 'EXXavixoi; "Tcipiv loix£v (sic Valckenar. :
codd. sOyixev) axrixoevat uiro xwv i£p£0)v X£Yo'(a.£vov.
OuTW yap ovofjLa^wv StaTeX^i xov Oeov , EtxoTco; aTrb
T^? cpui7£W(; xai tv]? £6p£a£w<; (ua£0)? xat uYpaaia? conj.
Marklandus).
155.
Athenaeiis I, p. 3 4 , A : ©^oVoixTro; 6 Xioi; tyjv
au.7r£Xov tGTop£t eup^O^vaf Iv '0Xup.7rta uapa tov
'AXcpeiov 'EXXavtxo? Bi cpviartv, sv t^ llXtvOtvv] Tro'X£t
AtYUTCiou TrpwTOv eupeO^vat tv]v a^u.Tr£Xov.^Unde
qusedam excerpsit Eustath. ad Hom. Od. I, p.
i635, i6.
«In jEgyptiacis Hellanicus haud dubie etiam
ea posuisse putandus cst, quse de Orphica theo-
logia, hoc est de cosmogonia docuit. Dubitari
enim vix potest, quin Lesbius noster Hellanicus
intelligendus sit apud Damascium Fkpi ap/^wv
in G. C. Wolfii Anecd. gr. tom. IH, p. »53 : 'H
Bl xaT^c Tov 'l£pcovu[jLov cpepofXEvr) ('Opcptx'^ OfioXoYta)
xal 'EXXotvtxov, £iTr£p [kt] xat 6 a.\jz6<; lcTTtv, quae sic
interpretor : nisi quidem alter cx altero siia hau-
sit, ita ut arnbo non nisi unius auctoris loco ha~
bendi sint. » Sturz.
156.
Justinus Martyr Cohortat. ad Graecos p. lo,
A ed. Paris. t6i5 fol., primo Polemonem et
Apionem ait tradidisse, xaTot "Ivayov, "ApYOu? pa-
aCkia., A[xcx<TtSo? AtYUTTTtojv pacjtX^uovTOc, aTroaT^vai
'louSatoui; , t>jv ^yzia^aa Mojuala. Deinde addit : Kat
o\ Tot 'AOyivaiojv Bk taTopouvTeq , 'EXXcxvixo'? Te xai
4>tXo'/opO(; , 01 xkq 'ATOiSai;, KacjTwp t£ xai ©aXXb?,
xa\ 'AXe^avSpoc; 6 TroXutaxtop, ... toi; c7Cpo'Spa cxp)(^at'ou
xat TraXatou twv 'louSaioJv cxpyovTOi; Mwuaewi; jX£-
(xvviVTat.
Cyrillus lib. I Contra Julian. p. i5 S[)anh. :
"OTt TOt? 'EXXtqvwv laroptoYpacpot? ^'''wptfji.o^JTaToi;
v^v 6 Mo)a^(; , i^ aurwv (5)v •^f^^ai'^(XGiw £^£aTtv iSeiv.
noX£[/.o)v T£ Y^p i"^ '^^i 7rpo)Tri twv 'iiXXr,vixwv laTO-
ptwv Si£[jLvrj[XC)V£ua£v auTOu, xai IlToX£[Jtaio? Se M£V-
o-riGioq, xal [7.r)v xai 'EXXotvtxoi;, xal OiXdy^opoi; ,
KotaTO)p T£, Xai ETEpOt Trpbi; TOUTOt?.
H EIS AMM12N02 ANABA2I5:.
157.
Athenaeus XIV, p. 65-2, A : <I)oiv'xaTbvxapTrbv
xai 'EXXcxvtxo; XExXrjxev Iv Trj et^; "A^jliji.wvoi; 'Ava-
fiotaet , et Yv>iatov to Gu^y^aii.^oL.
HEPSIKA.
158.
Schol. Aristoph. ad Aves loii : 'O Sk 'EXXfitvi-
xoi; Iv TOt? Hspatxoii;, Suo cprjai 2apSavaTrotXXou? Y^~
Yovevai. Eic; to auTo'. (l^lTi; Se auTcov conj. Sturz.)
Hepawv paaiXeug , 8i; ev Tputp^ (5)pi^£T0 ttjv euSai-
[jLOviav. AeY£i Se 7r£p\ auTOu, OTt Iv [jttot ri[Jt£po<: ^' -ko-
Xeii; exTiae Trjf; KtXixta^;, Tapabv xat 'AY/tdtXriV.
139.
Steph. Byz. : 'ApTaia, Hepatxri '/topa, rjv iTzokics.
Hepaeui;, 6 Hepaeo)!; xai 'AvSpofJteSai;* 'EXXcxvtxo; Iv
Ilepatxwv Trpo^Trj.
160.
Steph. Byz. : XaXSatoi. ... 'EXXotvtxo; Se ^r^atv
£v TTpwTtj) Hepatxwv outw « Krjcpeo)!; ouxeTt Cwvtoi;,
aTpaTeua(X[xevoi Ix BaSuXwvoi;, cxveaTriaav Ix Trji;
^((opai;, xai r^v Xoyvjv (leg. Xo))(^riv) ir/o'^. Ouxixi
^ yo)pri Krjcprivir) xaX££Tat, ouS' cxvOpojirot oi Ivot-
xouvT£<; Kri(^riv£(;, cxXXa XaXSatot. » Kai f, y wpa aunr]
TrSaa vuv XaXSaixr] xaXetTat.
Postrema inde ab ouxe^Tt non videntiir ad Hel-
lanicum pertinere.
nominari audivisse videtur, itaque eum crebro nominat,
nimirum a pluvia et humectatione.
155.
Theopompum Chium (ait Athenaeus) narrare, repertara
vitem esse Olympiae juxta Alpheum.... Hellanicus vero
scribit, in ^gypti oppido Plinthine primum inventam
esse vitem.
156.
Polemo et Apio tradunt sub Inacho , rege Aigivo , eo-
dem tempore, quo Amasis jEgypliis imperavcrit, Judaeos
Mose duce emigrasse. Etiam qui res Atlieniensium narrant,
Hellanicus et Philochorus , Atthidum scriptores , Caslor
et Thallus et Alexander polyhistor Mosen tanquam peran-
tiquum et perveterem Judaeorum ducem commemorant.
Mosen Graecorum historiographis notissimum fuisse ex
ipsis eorum scriptis intelligere licet , nam Polemo in pri-
mo Hellenicorum ejus meminit et Ptolemaeus Mendesius,
nec nou Hellanicus, Philochorus, Castor, alii.
ITER AD TEMPLUM JOVIS AMMONIS.
157.
^oCvtxa (quae vox alias significat palmam arborem) fru-
ctum Hellanicus quoque nominavit in Itineread templum
Jovis Ammonis , si genuinum id scriptunn.
PERSICA.
158.
Hellanicus in Persicis duos ait Saidanapallos fuisse ,
qiiorum alter , rex Persarum , in mollitie summam felici-
tatem posuerit. Dicit vero Hellanicus eum uno eodemque
die duas urbes inCilicia condidisse, Tarsum et Anchialen.
159.
Artaea, regio Persica, in qua Perseus Persei et Andro-
medae filius urbes condidit, auctore Hellanico rerum Per-
sicarum libro primo.
160.
Chaldaei — Hellanicus vero inprimo Persicorum inquit:
<c Mortuo jam Cepheo, ex B<ibylone militantes, ex regione
migravisse , ac Chochen tenuisse. Nec amplius regio Co
phenia vocatur, nec incolae Cephenes, sed Chaldaei. » Et
regio ista omuis nunc Chaldaica vocatur.
6.
G8
HELLANICI FRAGMENTA.
161.
Slcphan. Byz. : TvpiSi^oi, ttoXk; OpaxT)?. ... 'EX-
Xavuoc Ss TupoStCotv aur/]v cpviatv, ev ITeptJtxwv
SguTepto.
162.
Harpocration : ^x^i^cn, ... toXi? effxt t^; 0pa-
xy)?, w? 'EXXotvixo? ev SeuTspw Ilepffixwv uTro(J75[xai-
V£t.
163 a.
Clemens Alex. Strom. i , p. 3o7, D : IlpwTyjv
eTTtcToXai; auvTdc^ai "Atoaffav, t^^v ITepawv fiafftXeu-
cacrav, cprjdtv 'EXXavtxoq.
163 b.
Anonymiis de mulieribus quae bello inclarue-
rnnt (in Bihliothek der alten Literatur und Kunst
part. VI, Inedita p. i8 sq.): 'AToaaa. TauTr,v cpr,criv
'EXXavtxoi; UTTO tou iraTpbi; Aptdcaxou w? ap^eva
Tpacpeiaav StaSe^acjOat T7]v paatXeiav. KpuSouaav Zl
Tr)v Twv Yuvaitov eTrtvoiav, Ttapav TtpojTiQv cpopeVaf
7rpwTr)v Se xat cxva^upiSa?, xai Tr)v twv euvouj^ojv
uTroupytav eupeiv, xat Sta ^iSXtov toci; aTTOxpicreti;
TTOteiGOat. IloXXa Zl uTtOTdt^aaa eOvv) , 7roXe[JiixwTdtTr)
xai avSpetOTCXTr) ev TuavTt epyto eYeveTO.
164."
.Schol. iEschyl. Pers. 775; Kupou Se uib? 6 Ka[Ji-
Suorr)?, aSeXcpbi; Se, xaTot 'EXXdcvtxov, Map^tou xat
MefJitpiSoi;.
165.
Photius Cod. 72, p. 64, sS (p. 43 Bekk.) in
Persicis Ctesiae : Kai Trept tou Odt<|/avTO? tov 7raTep«
Si^ TOu TTupbi; Trapot Tbv vo'[xov, i\ o& xai tkij-fj>c, 'EX-
Xavixou xai 'HpoSc)tou, w? ^J/euSovTat.
166.
Schol. jEschyl. Pers. 719: 'HpdSoTO? C <pTi
Aapeiou TratSa? eivaf 'EXXdcvixo? Ss ta'.
167.
Schol. ^sdiyl. Pers. 778: ApTacppe^vri?] toutov
EXXdtvixoi; Aacpepv7)v xaXeT.
168.
Stepli. Byz. : 'Apia, Or)Xuxwi;xaiouSeTepwi;, Hsp-
ctx-J) '/oyrjct, OK 'EXXdcvtxo?. Tb eOvixbv *Aoiot, w? auTC>(;
(pr)at, xat Apieu?.
169.
Donatus ad Terent. Eun. 1,2, 87 : Eunuchos
a Pcrsis institutos putant ex captivis. A Babylo-
niis enini Heilanicus auctor est id habuisse.
iKreiKA.
170.
Steph. Byz. : A[xdtSoxot, ^xu^Sixbv eOvoc;- 'EXXot-
vtxo? Iv ISxuOtxot?.
171.
Steph. Byz. : 'A[xupYiov, TreStov 2axwv 'EXXdtvi-
xo<; ^xuOati;. Tb eOvtxbv A^Jtupytoi;, w? auTo'!; mriatv.
« Hunc locum huc referre non dubitavi. Etsi
enim lectio nondum satis certa est, quum
Xylander velit SxuOtxoi? legere, Salmas. vero et
ahi 2xuOwv : tamen sive hanc, sive illam emen-
dationem receperis, sive denique dativum illum
2xuOat(; pendere dixeris v. c. a verbo (xvaTiOr)ai
s. TrpoaTiOr)at, vel pro ev 2xuOat? acceperis, h. e.
co librorum suorum loco, ubi de Scythis egit:
manet hoc, Hellanicum putandum esse illum
campum commemorassein Scythicis. Nam etiam
apud Herodot. VII, 64, dicuntur 2xuOat A(jLupYtoi
vocati esse 2dtxat. Quin Persae Scythas omnes
vocabant Sncas, ut bene et apte ad rem nostram
tradit ibidem Herodotus. » Sturz.
161.
Tyrediza, urbs Tliraciae. — Hellanicus vero Tyrodizam
eam vocat in Persicoruni secundo.
162.
Strepsa cst civitas Thracise, ut Hdlanicus libro secundo
Persicoium innuit.
163 a.
Primam scripsisse epistolas Atossam Persarum re-
ginam, dicit Hellanicus.
163 b.
Atossam {Bclochi , regis Assyriorum , ut videtur ,
filiam) Hellanicus dicit ab Ariaspa patre tanquam pue-
rum educatam regiam suscepisse dignitatem. Occultan-
tem vero quibus femina agnosci posset, primam caput
texisse tiara, braccas invenisse et eunuchorum ministe-
rmm et per epistolas dedisse responsa. Multos subegit
populos, ideoque bellicosissima et fortissima in omnibus
rebus apparuit.
164.
Cyri filius Cambyses, et referente Hellanico, frater Mar-
phii et Memphidis.
165.
Mentio fit etiam Cambysis, patris cadaver contra le-
gem cremari jubentis ; unde etiam Hellanicus et Herodo-
tus mendacii arguuntur.
166.
Herodotus dicit septem, Hellanicus undeciin Darii
filios esse.
167.
Artaphrenen (unum e septem viiis , qui Pseudosmer-
din interfecerunt) Hellanicus Daphernen vocat.
168.
Aria, feminini vel neutiius generis, regio Persica, ut
ait Hellanicus. Gentile Arii , iit idem dicit , et Arieus.
SGYTHICA.
170.
Amadoci , gens Scythica , cujus meminit Hellanicus in
Scythicis.
171.
Amyrgium, Sacanim campus. Hellanicus inScythicis.
entile Amvrgius. ut idem.
""vo-- — > " —
Gentile Amyrgius, ut idem.
HELLANICI FRAGMENTA.
69
172.
Strabo XII, p. 55o, B : Tou? Bk 2xuOa<; 'AXai^wvai;
^a<j)covT£i; uTCsp tov BopuffOevv), xai KaXXiTriSa? , xai
aXXa ovo'(xaTa, airep 'EXXavtxo'i; Te xai 'HpdSoTO? xal
EuSo^oi; xaTe^XuapTjffav ■^[aSv.
BAPBAPIKA NOMIMA.
173.
Suidas et Elymol. M. : ZafxoX^i?- ... 'EXXavixoq
ev TOi? BapSapixoic; No'(ji.oi<; cpYicrlv, oti 'EXXvivixd? ti?
YeYovoi)? TeXeTa? xaTe^Set^e FeTat? toTi; ev ©paxr) •
xai IXeysv, OTt out' av auTO? aTro6avoi, ouO' oi fiteT'
auTOu , dXX' l^ouatv TravTa dyaOa ( Etym. t^
dyaOd)" d(ji.a Bh TauTa Xeywv (oxoSdjxet o?xr)(ji.a xa-
Tayaiov iTreiTa dcpavKiOet? aicpv(Stov ex 0paxwv Iv
TouTw Sf/jTaTO. Oi Se FeTat eTToOouv auxdv. TeTapTw
Se eTEt TrdXtv cpaiveTat, xa\ oi ©pSxe? auTw TrdvTa
eTCitjTeuffav. Cf. Herodot. IV, g3, ex quo sua hau-
sisse videtur Pseudo-Hellanicus.
»»»»» —
AI02 HOAYIYXIA.
174.
Fulgentius Mythol. I, 2, p. 35, ed. Munker. :
« Theopompus in Cypriaco carmine, et Heliani-
cus iu Dios polytjchia, quam descripsit, ait Ju-
nonem ab Jove vinctam catenis aureis, et degra-
vatam incudibus ferreis. »
— — ^o^» —
FRAGMENTA INCERTA.
176.
Schol. ad Hes. Theog. iSg: 'EXXdvixoq Sc tou?
KuxXwTTa<; 6vo(ji.dCea-0at a.Tzo KuxXwttoi; utou Oupavou,
ou Trept Twv irap' '0(jf)^p(j) KuxXcottwv Xeyet.
177.
Suidas 'A[x<pi(7[xaTa {pro quo Phavorinus, ul
Hesychius et Zonaras in Lex. p. 1^7 rs-cte habet
d(x^i'a§aTa), toc d(xcpt(j67)TT](7t(xa.
178.
Idem s. V. 'Avap^t;^a(jOat , ex Hellanico laudat
verba « 'Avap^i)(^aTai Se wcxTrep TriOvixo? Itt' dxpa tcc
SevSpa. »
179.
Lexicon Sangermanense apud Bekkerum
Anecd. Graec. p. 35 1 : 'H dOdpTj Tpo(p-^ Ix Trupwv
■^']/Y)[X£vwv xat Staxe)(u[jt.£vwv. "EffTi Se ^ XP^*^"^ '^^^
Xeqewi; tcoXX:^ Trapa toIi; 'ArTtxoic; , xara [jtev to TeXo?
Sta Tou Y) 7rpoaYO(jtev7) , xar^c hl t^ [J'.e<JrjV TOii a ,
xaTa Se ttoXXoui; dXXou? xaTot [jt^v to tIXoi; St^ tou a ,
xaT^ Se T^^v [Jte'a7)v 6t^ tou t). Outoji; Se xai 'EXXd-
vtxoi^xaiDajcppwv.Conf. dicta adThesaur. HSteph.
vol. I, p. 835.
Sequuntur loci, in quibus Hellanici nomen
depravatum esse videtur. Primus est apud Ste-
phan. Byz. in v. 'AySaTava, ubi laudatur'EXXd-
1 <; Iv T^ a (iT0t)(^ei'w. « Non male, ait Sturz,, vide-
tur Berkelius legendum conjicere 'EXXdvtxo? ita ut
intelligatur ejus opus, quod inscripserat 'EOvwv
dvo(ji.a(jt'a(;, quodque videturadliterarum ordinem
compositum fuisse. »Quod equidem addubito.
Alter est ap. Plinium H. N. IV, 12, 22, ubi
Rhene ab Anticlide vocari dicitur Celadussa, ab
Hellanico Artemis. Sic recte edidit Harduinus
provulgata, quse Helladu nomen habet. Nam in
indice auctorum , huic libro praefixo Hellanicns
memoratur, nullus vero Helladius. Porro apud
Lutatium, Statii (Thebaid. i , 58i) scholiasten ,
nomen pastoris ciii Linum mater tradidit, repe-
riri dicit in historia Heleni, (|uod jam Barthius
mutavit in Hellanici. « Neque tamen repugnem ,
Sturzius ait, si qiiis ejus verba ita explicanda
putet, ut sensus sit, nomen illius pastoris fuisse
Heleni , servatum ab historicis. »
Exstant denique plures loci , ubi Hellanici
nomen non ad historicum nostrum , sed ad Hel-
lanicum grammaticum, discipulum Agathoclis
(Suidas in v. nToXe[ji.aTo? Ypa(j(.(ji.aTtxdi;) , Aristar-
chi , ut videtur, aequalem referendum est. Quos
satis habemusindicasse: scholia Veneta et Eu-
stath. ad II. O, 65 1 , p. 1 o35 , 64 ; II. T , 90 , p.
II 73, 24; Schol. Venet. ad II. E, 269; Schol. ad
Sophocl. Philoct. 201.
l72.
Scythas qui(Jem Alazonas supra Borystlienem et Cal-
lipidas commemorant, aliaque ejus generis nomina, qua?
Hellanicus et Herodotus et Eudoxus nobis confmxerunt.
INSTITUTA BARBARICA.
173.
Hellanicus in Barbaricis Institutis dicit, (Zamolxin)
fuisse quendam Grajcum, qui Getis in Thracia degentibus
initia demonstrarit , dixeritque, neque se moriturum , ne-
que suos sectatores : sed omnia bona habituros. Quum au-
tem haec diceret , domicihum sublerraneum exstruxit.
Deinde ex Ttuacum ocuhs et conspectu se repente prori-
piens , in iioc degebat. Get* vero ipsum desiderarunt.
Quaito autem anno post ruisus apparuit, et Tliiaces
omuia ei crcdiderunt.
FRAGMENTA INCERTA.
176.
Hellanicus dicit Cyclopes nomen liabere a Cyclope ,
Uranifilio, neque vero de Homericis Cyclopibus loquitur.
177.
'A(jL(pi(T6aTa, res de quibus controversia est.
178.
Sicuti simia in summas arbores ascendit.
179.
'A6dpyi , edulium e Iritico cocto et diffuso pr%paratum.
Frequeus est hujus vocis apud Atticos usus, in fine per
ri , in medio per a scriplaj ; verum apud alios multos in
fme est a, in media voce rr, sic etiam Hellauicus et So?
pliron.
PHERECYDIS
FRAGMENTA.
LIBER PRIMUS.
Argumentum. — Tlteogonia. Coeli et Terrae pro-
genies : Centimani; Cyclopes, ad quos Aorten ,
l'r. 26 laemoratum, referre possis, quamvis ve-
risimilius sit eum aut ad eos pertinere, qui cum
Perseo Argos concesserunt, aut, quae est Sturzii
sententia, ad CyclopesHomericos; Titanes. Cro-
ni regnum. Ejus ex Rhea filius Jupiter, quem
quum nonnulli in Arcadia natum dicant, ad hunc
referre licet fr. i de Hysia oppido. Ex Philyra
Cronus suscepit Chironem (2). — Jupiter cum
fratribus regnum partitur. Jovis progenies : Apollo
et Diana, qui Orionem et Tityum interficiunt
(3, 4, 5). Ex ApoUine nati sunt Corybantes (6;
adjunxi de DactyUs fragmentum), ^Escidapius
(8), Aristaeus (9), cujus filia est Hecate (10). Haec
ducit ad Plutonem. Raptus Proserpinae. Ceres,
cum qua arcte conjuncta est Daira (11), filiam
quaerens venit ad Triptolemum (12) Ex Ne-
ptuni progenie memoratur Nauplius (i3). — Gi-
gantomachia; Typho (14).
His igitur ea comprehenduntur, quae lib. I,
0. I — 6 exposuit Apollodorus, qui, quamvis
alias genealogias secutus multis in rebus, praeci-
pue vero in iis, quae pertinent ad Apollinem
Pherecydi, Pythagorae discipulo, singulari quo-
dam amore et studio elatum, a nostro recedat ,
in universum tamen ad Pherecydis maxime nar-
rationem operissuidispositionem accommodasse
videtur. Sed post narratam Gigantomachiam
Apollodorus paullo abruptius ad Promethei sup-
plicium transgreditur, deinde, ubi in enume-
randa hujus progenie ad Hellenicae stirpis au
ctores perventum est, in jEoIo subsistens nu-
nierosam ejus posteritatem pcr reliquam libri
primi partem persequitur. Aliter rem instituit
Pherecydes, quem ad^aci stirpein sese conver-
tisse ex fr. 16 et 28 satis luculenter, ut puto,
apparet. Igitur quum deorum Olympiorum re-
gnum gigantomachia confirmatum esset, ad Jo-
vem, novi rerum ordinis rectorem, rediens prae
ceteris narrasse videtur raptum iEgin* (cf. fr.
78), cujus ex Jove posteritatem usque ad histo-
rica tempora deduxit. Quare huc referenda sunt,
qua^ dicuntur de Telamone (i5), de Peleo (16),
de Polydora (17, 18), de Patroclo, Clesonymi
interfectore(i9), de majoribus Miltiadis (20).
Eadem ApoHodorus traetavit lib. III, c. 1 2, 7 —
i3, 8, quae tamen cum antecedente de rebus
Troicis narratione et cum Atticis, qu« subse-
quuntur, fabulis tam male cohaerent,immo omni
vinculo tantopere sunt destituta, ut cumHeynio
statuendum sit plura intercidisse. Itaque admo-
dum proclivis est suspicio, Apollodorum eodem
fere quo Pherecydes niodo ^acidarum historiam
narrasse, sed, quum ea satis idoneum ad Atticas
fabulas transitum praeberet, in jjostremum li-
brum transposuisse , illa ipsa vero quae aditum
pararent ad Atticas fabulas, temporum injuria
interiisse, vel a seriorisfjevi homine, qui a my-
thologia ea putaret aliena, resecta esse.
1.
Steph. Byz. : Taia, TroXt? Botwxia?. ... 'EdTi xai
'ApxaSta? 7r()Xt(; , wi; ^EpExuSyic; Trpwxw.
2.
Schol. Apollon. II, i235 : <I>£p£xij07)? cpricriv, on
KpovO(; a7r£txaa6£t(; iTTTrto liAiyri «tiXuptxT:^ 'QxeavotJ,
xai Sta TOUTO Sicpu'^;^; 6 X£tp(»)v.
3.
Apollod. I, 4j 3 : 'llptwva "ApTEfJtK; a7r£XT£tv£v
£v AiqXw' TOUTOv YTJYevyi Xeyouatv uTr£p[JL£Y£07) t6
HISTORIARUM
LIBER PRIMUS.
1.
Hysia, oppidum Bteotia?, sed eliam Arcadite, ut ait
P!>erecydes in Jibro priiiio.
2.
Cronus in equum conversus cum Pliilyra, Oceani filia,
concubuit, et proplerea Cliiron duplicem equi atque ho-
minis naturam habet.
Diaua Orionem in Delo nccavit Hunc terra na-
PHEREGYDIS FRAGMENTA.
71
cwu.a' <I>ep£xuS7)<; 8k auTov rioaeiSwvo? xai ECpuaXri<;
Xevsi.
4.
Schol. Hom. II. 2, 486 : 2uyxuv7iywv S^ o6to<;
(Orion) 'ApTejxtSt , eTrsj^eipiriffev auTr)V piacraaOai.
'OpYtffOeiffa 8k ■?) 6eo? , aveScoxev ex t^<; Yvi<; <TxopTriov,
8<; auTOV TrXvi^a? xaxot xbv ddTpaYaXov, aTrexTetve"
Zeu? S^ (jut/.7ra6Tic7a? xaTviaTeptffev auTOv. Atb tou
2xop7riou dvaTe),)vOVTO? , 'i2ptt»)v Suvei. 'H iffTopta
itap' Eucpopttrtvi. Codex Leidensis habet Trapa<I>£-
pcxuSvi : V. Valckenar. diss.De scholl. in Hom., Opu-
scul. vol. II, p. 121.
5.
Schol. Apolion. I, 761 : 4>ep£XuSYi? Se cpYi<jtv,
oTt Zeu? 'EXdpri Trj 'Opx^ojxevou jj(.tY£i<; , coaev auTviv
£t<; T/iv Y^t^ ^SiQ xtJ0u<Tav, SeStcJii; t^v t^(; ' Hpa<; ^riXo-
TUTTtav. 'ExEtvriq 8t T£6vrixuta?, riY^ dv£So)X£TiTuo'v.
Kat Sta TOUTO YiQY^^'^'' ^''^^^'''l'
Schol.Pindar. Pylh. IV, 160 ^''OTiuTrb^ATtoXXc»^-
vo<; xai 'ApT£[jLt8oi; £Te)^£UTr|(7£ to^^uO^i? (6 TiTub^;) ,
<I>£p£xuSri<; cpriatv. 'ETtaYet Se xai auTb?, oti TO^£uO£t<;
6 TtTub? uTtb T^? 'ApT£(xtSo(i xai (pov£u6£\<;, Ttapd-
oeiy^Kot. T0i(;(X£Td TauTa -^ifovtWj ottcoi; av [[ji.'!ii] ti? twv
SuvaTwv £7rt6ufAicov opEYTiTat. Cf. Apollodor. 1,4, i
et Eustath. ad Hom. Od. H, p. i58i, 5/,.
6.
Strabo X, p, 472, D: 'AxouatXao<; 6 'ApYeio<; Ix
KaSetprii; xai 'HcpataTou Kd[/.i)vovX£'Y£t. Twv Se, Tpei<;
KftSetpoui;, (t)v ]Sup.cpa? KaSeipaSa^;. <l>ep£xuSri(; S' l^
'AtoXXcjovoi; xa\ 'PuTta<; KopuSavTai; £vv£'a' oix^aai
auToui; £V 2a[JLo6pdxri • Ix Se KaSeipri^; Tr)? Ilpcrt-
Tsox;, xai 'H(patcrTou, KaSeipoui; Tpei<; , xat Nu(Jt.cpa<;
TpeTi; KaSeipiSa? • IxaTEpoi? S' tepd Y£^£<y6af [xdXtffTa
ii.£v ouv £v Av](Ji.vt«) xat "IjjtSpco Toui; KaS^ipou? Tt(/.3-
o-6ai (ju(ji.6£'6rixev • dXXd xat ev Tpotot xaTa TOXet; •
Ta S' 6vo'(jtaTa auToiv eatl (jtuaTixd.
7.
Schol. Apollon. I, 1 1 29 : AdxTuXot 'ISatoi • I;
xa\ TOVTe (paatv etvai. Ae^io^; (jiiv tou(; dp^reva?, dpt-
aT£poui; §£ Td<; 6riX£t'a<;. *£p£xuSri? Bt Toui;(j(.ev S£?tou<;
eixoat XeYei , tou? Se eucovu(/.ou<; Tpidxovta Suo. ro'ri-
Te? 8e :^aav, xa\ cpap(jcaxeti; , xai Sri(jLtoupYo\ aiSvipou
Xe'Y0VTat TrpwTot xal (jL£TaXXei<; Y£V£'aOat. 'Qvo(JLda0ri-
aav 81 dTrb t^i; (xriTpb; "ISri?. 'ApiaT£poi (xev, (wi; cp-/iai
<I>£p£XuSri(; , ot Yo'riT£? auTwv • 01 Bk dvaXuovTe<; , 8e-
^toi, (5)? "EXXdvtxo?.
8.
Schol. Pind.Pyth. III, 60 : 'H TrapOlvo^; Kopo)vl(;
tSxet Trapd Tat; S-^Ocm<; t^? Boi6tdSo? Xifjtvri^; • i\ 8k
BotStd? Xt'(jLvr) 7rapaxet(ji.£vri Trj Aaxep£i(x. "Oti Se rj
Kopo)vt? ev Aaxepetoc wxet irpb? Tai<; 7rriYai<; tou 'A[xu-
pou , OepexuSri<; ev Trpo^Tr) taTopei. "EvOa xal Trepi tou
xopaxoi; StriYeiTat, xai OTi^ApTe^jitv eTO^Jt^j/ev 6 'AtoX-
Xo)v, ^ TroXXd? d'(ji.a Y^vaixa^; dTcexTeive , xa\ oa; Tbv
iGyyv 'A7t()XXo)v xTeivet, tov Se 'AaxXriTrtbv 8tSo)ai
Xeipowi.
Steph. Byz. : AcoTtov, Tro'Xt(; ©eaaaXta^;. ... 'ExXv)-
6r) Sl djrb AcoTia^; Trjf; 'EXaTOu • 4>epexuSri? Si, aTrb
Ao)TtO(; Tou 'AaTepiou , xai A(ji.cptxTuo'vr)? Tr)<; O6iou.
Quae huc rcferenda videntur propter aucto-
rem hynini Hom. in iEscuIap. v. 2, ubi^scula-
pium dicit
ulov 'AtcoXXcovo? , Tov eyeivaTO 6ta Kopcovi?
AcoTtCj) ev TreStti), xoupr] ^Xeyuou pac7iX>ioi;.
Cf. Strabon. IX, p. 442.
lum vastissima corporis magnitudine fuisse memorant :
IMierecydes eum Neptuni ex Euryale filium dicit.
4.
Orion quum Dianae , quam venantem comitabatur ,
vim afferre couaretur, dea irata ex terramisit scorpium,
qui in vertebra feriens eura necavit. Sed Jupiter commi-
seritus coUocavit eum inter sidera. Quare ubi Scorpio
oritui', occidit Oriou.
5.
Piierecydes dicit Elaram, Orchomeni filiam, quum jam
gravida esset Jovis concubitu , ab eo Junonis zelotypiam
verente sub terram detrusam esse. Verum post mortem
ejus terra edidit Tityum, qui propterea tenigena nomina-
tus est.
Piierecyde auctore Tityus ab Apolline et Diana sagittis
iuterfectus est. Sed et ipse Piudarus demonstrat eum a
Diana sagitlis percussum occidisse, quo posterioris a;ta-
tis homines exemplo suo moneret, ne polentes effienata
cupiditate appelerent.
6.
Acusilaus Argivus Cabiia et Vulcano natum ait Cami-
lum : hoctrcs Cabiros, ex liis Nymphas Cabiridas. Phcre-
cydes vero ex Apolline et Rhytia novem Corybantes, qui
habitaverintinSamolhrace: e Cabira.Protei filia,etVui<iano
Cabiios tres, et Nymphas tres Cabiridas : utrisquo sua
sacra esse : maxime autem in Lemno et Imbro Cabiros
cultos, sed et secundum urbes Troiae. Nomina eonim
sunt mystica.
7.
Dactylos Idaeos sex et quinque esse dicunt , et raascu-
los quidera a dextra, femiuas autera a sinistra parte col-
locatos esse. Sed Pherecydes dexteros viginti dicit, sini-
stros trigintaduo. Praistigiatoreserant et venefici, nec non
primi ferri opifices et metallici fuisse traduntur. Nomeu
liabuerunt ab Ida matre. Sinistri secundura Pherecydem
praestigiatores erant , dextri vero (prajstigia) resolvebant,
ut ait (etiam) Hellanicus.
8.
Coronidem virginem Laceriae habitasse non ionge ab
Amyri fontibus Plierecydes narrat 1. 1 , ubi etiam de cor-
vo exponit (qui Apollinem certiorem fecit Coronidem, ex
deo gravidam, coiisse cum Ischye, Elati filio), atque Dia-
nam dicit ab Apolline missam multas simul interfecisse
mulieres (qua} Coronidis cura Isciiye concubitura adj u visse
videntur), et ipsum Apollinem occidisse Ischyn, ^Escula-
pium vero instruendum tradidisse Chironi.
Dotium, urbs Thessaliae, nominata est a Dotia, Elati
filia; Pherecydesautera a Dotide, Asterii ex AraphiclyoDe,
qua^ ex Phtiiio nata est, filia, nomen derivat.
73
PHERECYDIS FRAGMENTA.
Schol. Eurip. Alcest. 2 : «I^epexuSri^; ev x^ tffxo-
pia ■zohq Iv AeAcpoTc (fricr^ OvT^axovxaq auTov dvaSioj-
cxetv.
Ap. Schol. Pindar. Pyth. III, 96, .Esculapium
ab Jove occisum esse tradit OepexuSr);, oti tou? Iv
AeXffoi? OvT^ffXovTai; dvaSiouv eTOiet.
9.
Schol. Apollon. II, 5oo : IleptT^? KupTivT)? Iltv-
Sapoq laTopei ev IluOtovtxat? (IX, 6 sqq.), wq TrapOe-
V05 ouaa, [i.ej(^pt ttoXXou (juvexuvrjYei tw 'ATro'XXojvf
StaitaXaiouaa Se TuoTe XeovTt riya.TzriQy\ UTub A.7ro'XXu)-
vo?' 8? xat dpTrdaa? auTTjv, oiexofjiiaev eti; tv)v vuv
dTu' auTrji; KupT^vyiv Trj? AtSuv)? (xaXou;jt,ev7)v adde ex
cod. Paris.) xal [xtYeii; 'ApiaTatov eTexc. ^epexuSr)?
Se (^7]ai xat 'ApaTo;, IttI xuxvojv aurJjv d/r,Gciaav, xaTa
'AttoXXowo; TTpoafpeaiv, et? Ty)v Kup-iqvvjv d(ptxea0at.
Patrem Cyrenes alii dicunt Peneum , alii Hy-
pseum, regem Lapitharum, quem Pelei filium
esse tradit Schol. ApoU. 1. 1. et ex Pherecyde
Schol. Pind. Pyth. IX, 29 : NaiSo; xat IItivciou tov
Ttj^ea OcpcxuSr)!;. Axe'aavSpo<; Bl, OtXXupa<; ty)(;
'AffO)Trou xai Ilrjvetou taTopei tov 'Y^j^ea.
10.
Schol. ApoUon. III, 467: nepar|tSaT))v'Ex(XTr)v
XeYei (Apollonius), o)? tou Ilepaeoji; OuYaTcpa. Tivl?
Bl auTv^v cpaai Atbi; cTvat TratSa. ... Bax/uXtSr)? Se
NuxTo; (^r)aiv aurJjv 0uYaTe'pa. ...Mouaaioi;Se, 'AaTe-
fia? xai Ato'?. (Conf. ad v. io34.) OepexuSr)(; Ss,
'ApiaTaiou tou Ilaiovo^;. Cod. Paris. Ila^ojvo^;.
11.
Eustath. ad Hom. II. Z, p. 648, 37:Acxeipav
<I>epexuSr)i; laTopei ^tuyo? dSeXcprjv, xai cotxe, cpr)aiv,
ouTO)(; eyctv. 'EttI y^P ^Ypa? ouaiaq TaTTOuatv ol Tra-
Xatot T7)v AdetpTxv. Atb xat ■JtoXcfji.iav Trj Aiifxr)Tpt vo-
(j.tCouat. "OTav Y^p 0ur)Tat auT^, ou TrdpeaTtv -fi Tr)?
ArifxrjTpoi; tcpcta. Kai ouS^ twv TeOu|ji.e'vwv YeueaOai
aur/)v oatov, « Pro ^r)aiv fortassis legi possit cpuatv,
ut sensus sit: et videtur sane hoc cum reinatura
consentire. Valesius ad Harpocrat. p. 17, legit
simpliciter : xai eotxev out. ej^. » Sturz.
12.
Apollodor. I, 5, 2 extr., de Triptolemo : 4>e-
pexuSr)(; ^r)aiv auTbv utbv "iJxeavou xai Tr^<i.
13.
Schol. Apollon. IV, 1091 : ~Haav Y^p 6 AtxTU(;
xai 6 HoXuSexTTj^; , 'AvSpo0or)(; t^? KdoTopo^; (cod.
Paris. HcpixdaTopo?) xai HcptaOevou? tou AajxdaTO-
po?, Tou NauTuXiou, Tou HoactSoivo; , xai 'A[ji,u[ji.(ovr)c
(cod. Paris. et Phav. 'A[Jiu(jLdvr)(;), tb? 4>epexuSr)(; Iv
TTpOiTCo).
14.
Schol. Apollon.II, 1214 : "OTt CTri Tbv Kauxaaov
xaTecpuYev 6 Tucpox; Stijoxo'[jt.evo(; , /at oti xato[xevou tou
opou(; ccpuYev IxciOev eli; 'iTaXtav, otcou Tr)v HtOrjxou-
aav auToi Tiepip^tcp^vat (cod. Paris. 7reptp5ur)vat) v^-
aov, 4>epexuSr)(; Iv tt) OeoYOvia laTopec.
15.
Apollod. III, 12, 6 : OcpexuSr)? Se cpr^at, TeXa-
(xwva cpt^Xov, oux dSeXcpbv Hr^Xco)? elvat, aXkk AxTaiou
TraiSa xai FXauxr)? Tr)(; Ku/^peo)?. Pro 'AxTaiou, quod
jam ^jEgius obelo notavit, Heynius restituendum
putat 'AxTopoi;.
16.
Schol. Pindar. Nem.IV, 81 : "EotxevSntvSapo^;
[ji.vr)[ji.ovcuctv Tou ©CTiSeiou, TOpi ob ev Tupo^iTO) <I>epe-
xuSr)(; ouTO) Ypa^£i* « "ItlTCiTa Hr^Xcvx; w^^cto sxc, OOtav,
Pherecydes in historia tradit iEsculapium Delphis mor-
tuos in vitam revocasse.
9.
Pindarus in carm. Pyth. dicit Cyrenen, dum virgo esset,
multum venatam esse cum Apolline , qui , quum contra
leonem luctantem quondara conspexisset, amore infiam-
matus puellam rapuisset et in eam Lihy» partem trans-
portasset, quae nunc ab illa Cyrene nominata est, ibique
eum ea congressus genuisset Aristaeum. Pherecydes vero
et Aratus eam curru cygnis juncto vectam Apollinis con-
silio Cyrenen venisse dicunt.
Naidis et Penei lilium Hypseum dicit Pherecydes.
10.
Apollonius Hecaten nominat Perseidem , ut Persei
(iliam; nonnulli autem eam Jovis filiam faclunt. Baccliy-
lides eam Noctis filiam dicit, Musffius Jovis ex Asteria ,
Pheiecydes Aiistaei, qui Paeonis (Apollinis) filius erat.
11.
Dairam Pherecydes tradit Stygis esse sororera , atque
consentaneum est rem ita habere ; elemento enim hninido
Dairam pra-esse slatuunt veteres, quare etiam Cereri iui-
micara credunt. Quura enira ei sacra fiunt , non adest
Cereris sacerdos, neque fas esl hanc degustare quae sacri-
ficata sunt.
12.
Triptoleraus Oceani ex Teria filius est.
13.
Dictys et Polydectes lilii erant Androthoes , Castoris
filiae , et Peristhenis , Damastoris , Nauplii , Neptuni ex
Amymone
14.
Typhon adCaucasum,inde vero, monte inceuso, confu-
git in Itaham, ubi Pithecusa insiila in eura dejecta est.
Narrat Pherecydes in Theogonia.
15.
Telamon amicus Pelei , non vero frater, sed AcUiei (vel
potius Actoris, iEginae post editum ex Jove iEacum ma-
liti) ex Glauca, Cychrei nata, filius.
16.
Peleus lustratur ab Euryto (Phthiae in Thessalia rcge),
Actoris filio, cujus filiam Antigonam uxorem duxit. (Sed
quum imorudens Eurytum interfecisset, lolcum fiigit ad
Acastum, cujus uxor, Peleura ad stuprura frustra sollici-
tans, falso nuntio effecit, ut Anligona inortem sibi consci-
sccrct). Haecquumlaqueofaucessibipraeclusisset, «Peleus
PHERECYDIS FRAGMENTA.
7S
xa\ 0£Tiv eTTt Twv iTntwv TOUTOJv aywv, otxsi Iv <I>ap-
caXco, xai Iv 0£TiS£iw, 6 xaXeiTat aTTO ty)? ©eTiSo?
fl ttoXi?. »
Tzetzes ad Lycophr. lySr^Q ITriXeui;, xaToc
4>£p£xuS-/5V xaGatpETat utu' EOpuTou, Toii 'AxTopo? , 06
OuyaTepa 'AvTtYo'v7iv Xa[JiSav£i, avapTri0£iaYii; 0£ Ixei-
vir)<;, w/,£TO £t? €>6tav, xai 0£Ttv (xy^^Vj ^^' '^^''^^ '^''^"
TTWV yfxei ev <[>ap(TaXtp, xai 0£TtS£iw, 8 xaX^iTai aTTO
TYJc 0£TtSo; TJ tzoXk;. "HxEi ap. Tzetz. mutandum
videtur in otx£T, quod habet Schol. Pind. — Pro
<I>ap<jaXw vulgo legitur <I>apYaXoj. Verba ^ ttoXic
post 0£TtSo(; utrobique delevit Sturzius siiasu
Heynii ad Apollodorum p. 795, sed sine dubio
servanda sunt et ita intelligenda, B xaX^iTat 7) -ko-
Xt?, pro & ovo[xaTt xaXeiTat, ut alibi loquuntur,
xaXeiTat touto ^ TroXti;. Thetideum , Strabone
teste , erat propinquum Pharsalo tam antiquae
quam novae. Pro tlq <I>6iav Sturz legendum putat
£X $9tai;, quia non post Antigonae demum mor-
tem Peleus Phthiam petiverit. Sed Schol. cogi-
tasse videturde ahero itinere, quod fecit Peleus
postquam, relicto lolco, in Pelio monte Theti-
dem uxorem duxerat. Quae omnia historia in
brevius contracta obscurata sunt.
17.
Schol. Homer. II. H, i75:'Ex tivo? HtiX^uc;
IloXuSojpyiv £ay£v ; 6)q [/.^v ^TacpuXo? Iv y' (Venet.
Iv T^ 2) 0e(7(TaXixwv, l^ EupuSixr,i;, ty]<; "AxTopoi;
OuYaTpo;. 0£p£xuS7i? §£ , e\ Avtiyovtii; Tri? EupuTtto-
vo;. *AXXoi Si, Ix AaoSa[X£ta<; Trjc; AXx[xatwvoi;.
In cod. Veneto praemissa huic loco sunt ista :
'H StirXri (h. e. tale signum|>- ), oTt ^£p£xuSr]<;
Triv HoXuSojpav cpyioi dS^Xcp^Jiv AyiXX£OJ<;" oux IdTt 8i
xoLd^ "O^xripov StaSeSatojaaaOat. ■*
18.
Schol. Pindar. Nem. III, 55 : Ou Y^p (S HriX^u^;)
(i.ovo<; ^TXe t&v To)Xxov, dXXa [ji.£Ta Td<T0V0<; xat Toiv
TuvoapiSwv, («)<; t<JTOp£i <I>£p£xuSr]<;. Cf. Nicol. Da-
masc. in Exc. Vales. p. 446, et qui inde sua hau-
sit Suid. s. V. ATaXdvTr].
19.
PliUiiara reversus est et Thetidem curru equis (quos a
Neptuno acceperat) junctoveliens, sedes sibi sumsit Phar-
sali et Thetidei, quodoppidum a Thetide norainatum est.
17.
PolydoramPeleussuscepit exAiitigona, Eurytionis fdia.
Pherecydes Polydoram dicit AchilUs sororem.
18.
Pherecydes narrat, Peleum cepisse lolcum non sohim ,
sed lasonis et Tyndaridarura anxiiio adjutum.
19.
Hunc (Amphidamantis filium, quem Patroclus, Actoris
ctiEginae nepos, interfecit) Clisonyraumdicit Pherecydes.
20.
Thucydides ... traxitgenusa nobiUssimis ducibus, Mil-
Schol. Hom.Il, U^^jS^: Toutov (tov A(Jt.cpiS3tu.av-
T0<; utbv) KX£t(Ttovu[jLOV 4>£p£xuS7i<; taTOp£t.
20.
Marcehinus in Vita Thucydidis, § 2 : 0ouxu-
StSri<; ... d7ro'YOvo<; twv £uSoxt[xojTdTOJV ffTpaTriYwv,
Xeyoj S^ twv TCept MtXTtdSriv xa\ Kiaojva. 'llx£to)TO
Sl Ix TtaXatou Tw Y£V£t 7rpb<; MtXTtdSriv t^v (TTpaTr]-
Yo'v • TO) S£ MiXTtdSri, Ttpb; Aiaxbv tov Ai(>?. Outox;
avytl zo Y£vo<; 6 (TUYYpacp£u<; (xvoiOev. Kal TouTOt? At-
Su[XO<; [XapTUp£T , 0£p£XuSriV Iv TTI TrptOTT) TWV t(TTOptWV
(|<d(TXO)v ouTox; X^Y^tv • « <I>iXai'a<; Se 5 AiavTO? oiX£t
Iv Tcd<; 'A07]vat<;. 'Ex toutou Se yiyjtxixi AdixXo<;, tou
Se ETTtSuXOi;, TOU Sk Ax£(TTO)p, TOU 8k 'AYT^VOip, TOU
Se "OXto^; , TOU Bk Aux7i?, tou SI Tucpo)v, tou SI Adto<;,
Tou Se 'AYa[X7i(TT0i)p, Tou Se Ti(TavSpo;, lcp' 06 a^jpy-
TOi; Iv 'AOrivati;. ** tou S^ MtXTtdS7]<; , tou Se TTnro-
xX£t'S7i<;, lcp' o^ (xp)(^ovTO<; nava07]vata iTeO^].** tou Bk
MtXTtdST]!;, 81; WXtCTe X£pp<3V71(T0V. »
Locus mutiUis, ordo stirpis turbatus. Quare
Rutgersius inter verba:Tou Se T7nroxX£t'S7](;... Its-
Or] et Tou 8k M. 8<; wxtcre Xep^o'vr](Tov excidisse putat
Cypselum, Miltiadis patrem. Deinde post Cher-
sonesium Miltiadem Sturz. ponendum censet il-
lum, qui nunc post Tisandrum collocatus est,
ita quidem, ut, quum Cimonis, qui pater erat
Miltiadis Marathonii, mentionem desideremus,
etiam altera lacuna statuenda sit. Igitur ordo est
hic: Tisander — Hippoclides (Herodot. VI, 127.)
— Cypselus — Miltiades Chersonesius — Cinnon
— Miltiades Mar»l?honius. Vide tamen quos lau-
dat Baehr. ad Herodot. VI, 34 et 127
LIBER SECUNDUS.
Initio hujus libri Pherecydes narrat Promethei
historiam, quam ApoIIodorus statim post Gi-
gantomachiam posuit. Apte haec annecti potuit
iEacidanim fabulis, siquidem Pherecydes dixil
Promethei consilio Jovem a Thetidis nuptiis ab-
stitisse. Inde petitum est fr. 21 de aquila ab Her-
cule interfecta. Reliqua , quae nominatim huic li-
tiadera et Cimonem dico. Antiquitus enim cura Miltiade
Atheniensiura duce; et propter Miltiadis genus, cura ipso
iEaco Jovis fdio cognatione conjunctus erat. Adeo illu-
stribus majoribus historicus iste se natum gloriatur. Atque
Didymus hajc suo testimonio confirraat, qui tradit Phere-
cydera primo Historiarum libro ita scribere : « Athcnis
habitavit Philaeas, Ajacis filius : huic filius fuit Daiclus ,
huic Epidycus , huic Acestor , huic Agenor, huic Olius,
huic Lyces , huic Typhon, huic Laius, huic Agamestor ,
huic Tisander, qui quura essetAthenis Archon** illi filius
fuitMiltiades,cui filiusHippoclides, qui quum Athenises-
set archon instituta sunt Panathansea**. Illo natus est
Miltiades, qui Thracice Cherronesum colonis frequenta-
vit. »
74
PHERECYDIS FRAGMENTA.
bro fragmenta assignantur, quum clare ostendant
Argivas potissimum fabulas in eo tractatas esse,
res ita conformanda est, ut statuamus Pherecy-
dem , postquam Prometheum ab Hercule Hbera-
tum dixisset, ab hoc ipso Hercule transiisse ad
fabulas Argivas. Similiter ApoUodorus, qui libro
secundo dicit : 'EtoiS^ 81 xb tou AeuxaXtojvo? Ste^e-
Xy5Xo6a(jL£v yiw<;, t/o^iiwM^ }.iyoi\t.tv to 'Iva^ou. Ita-
que huc pertinent quae narrantur de Argo Pano-
pta (22), de Danao (23), de Proeti filiabus a Me-
lampode sanatis (24), de Bellerophonte contra
Amazonas pugtiante, ad quod fr. 2.5 retuli, de
Danae et Perseo (26), de Alcmena (27), de Her-
cule serpentem enecante (28). Quod sequitur
fragmentum de Thespio vel Thestio ejusque fi-
habus ex illo loco desuratum videtur, ubi Her-
ciiles a Thestio caede liberorum, quos ex Megara
('io) habebat, lustratus esse dicebatur, vel ex
illo, ubi de quinquaginta istis Thestiadibus sermo
erat. Hic enim Pherecydes ex more suo inter di-
versos Thestios, iEtolicum illum et Bceoticum ,
potuit distinguere.
21.
Schol. ApoUon. H, i252 : <l>£pexuSr)i; Iv SsuTspto,
Tucpwvoi; xal 'EyiSvT)? t^? <I>opxuvoi; (cod. Paris.
addit eivai) cpYial tov asTov tov £7ri7r£iji.cfO£'vTa IIpo-
[xviGet. Kai OTi 8k (cod. Paris. quasi sequentia non
sint e Pherecyde petita, habet cpaai Sk, oTt) 6 aeTo?
•JjaOisv TT)(; •^[XEpa? tou 7]TraT0(; , to Se X£f;ro'(X£vov 7)u-
^eTO TY)? vuxTO? , xal eyiv^TO lorov.
22. *
Apollod. II, I, 3 ^''ApYOv Tov Travo'TrTY)v 'AaxXr]-
TriaST)? [j(.£v 'Ap£(7Topo<; X£Y£tuto'v *I>epexuo7]<; Se, 'Iva-
yoxj- Kepxwji Se, 'Apyou xa\ 'Ia[j(.iqvr,<; t^? 'AaoiTiou
OuYaTpoi;- 'AxoutriXao; Bk YVJYS""^ auTov Xey^i-
Hic transponenda csse Asclepiadis et Pherecy-
dis nomina, jam videruntValckenar. et Heynius.
Schol. Eurip. Phcen. ii23 : <I>£p£xuS7ii; Itci tou
iv(ou (p7)atv auTov ("ApYOv) Ej^etv oif OaX[ji.bv, 6[[jLa St^Xwv
OTt Suo Iysvovto "ApYot. rpacpet Se outoj?" «"ApYO? 6
Atb? '(aiit.zi ITEtJJo), Tc^v 'QxEavou OuYaT£pa. Tou 8k
Yt'v£Tai Kptaao?, tou 8s. 'Ep£uOaXiojv [dcp' ou 'EpEU-
OaXia Tro'Xi(; xaXetTai Iv "ApY^i] xa\ 4>op6a<;. Tou 81
Y^veTat 'ApeaTO)p, TOii Bz "ApYo^;, tJ) "Hpa ocpOaX^jtbv
Tt'07)atv Iv TO) tvio), xai Tbv uttvov l^aipeiTai , xal
u^iaTaTai xat cpuXaxa auTbv t^ 'loi. "ETrsiTa 'Ep(Ji7)<;
aurbv XTetvet.
23.
Schol. Apollon. I, i2i3 : OepexuST); Iv tw Seu-
TEpio cp7)a\v 8x1 IloXuSoipa tt) Aavaou [jt.taY£Tai IIt)-
v£ib(; 6 iroTa[jt.()<;. Twv Se Y^veTat Apuo^jj, acp' ou Apuo-
irei; xaXouvTat. Oixotiai Se liri to) ^irepyeto) TroTa[ji.o).
Pro n7)vetbi; Berkel. et Yerheyk. ad Anton.
Liberal. c. 32, recte emendant STrep/^etoi; .
24.
Schol. Hoiner. Odyss. O, 226 : MeXa[jLTrou? 6
'A[xu0aovo? Trai; , TroXXa [Jtev xa\ aXXa Sti ttJc; [xavTt-
x^? TepaaTia iTroiei, ouy TJxiaTa Se auTW xat outo<;
IvSo^oTaTo? §0Xo<; iyivt-zo. Twv Y^p IIpotTOu OuYa-
T£po)v, Tou ptxaikitxx; twv 'ApYeio)v, AuatTTTr^); xa\
IcpiavaaaT);, St^ t7)v ax[ji.at()T7)T0<; (Buttm. t^v Ix
V£o't7)to<;) (XV£7rtXoYtaTi'av (X[xapTOuawv et<; "Hpav • Tra-
paYev()[Jt£vat Y^p £'? fbv ttj^; Oeou V£0)V, £axo)7rTOv
auTbv (Barnes. aur/iv), XeYouaai TrXouato^JT^pov [jtSX-
Xov £tvat Tbv TOii 7raTpb<; oTxov. Ka\ Sta touto [jidtvTt?
o)v 7rapaYevo'[j(.ev*? 6 MeX(X[ji.7rouc, uTrecj^eTO ircxaa^
(Buttm. reponi jubet TravTox;) OepaTreuetv, et XctSoi
xotTcxEiov T7)i; Oepa^reia; [j(.taOo'v. "HSt) ^ap '^ v()ao<; Se-
xa£T7)<;, xa\ oSuv7)V cpepouaa ou [jlo'vov auTat? Taic;
(articulum omisit Buttm.) xbpati;, cxXXoc xa\ toi?
Y£Y£VV7ix(>atv. 'E7raYY£iXa[j(.£vou 8k tou IIpoiTOu tw
MeXcx[jL7roSt xa\ fjLepoi; tt)? paatXetai;, xa\ [xiav twv
OuYaTE'pojv Tjv av OeXot (Buttm. lOlXoi) ei; y(X[jLO'i
Sojaeiv, i(xaato t^J^v v()aov 6 MeX(x[JL7rou<; , St(x ts ixe-
LIBER SECUNDUS.
21.
Typhonis ex Echidna , Pliorci filia , aquila est , quai
Prometheo immissa jecur ejus dilacerabat , ita ut quod
die ederat noctu regeneraretur, et eadem maneret jecino-
ris mensura.
22.
Argus Panoptes (i. e. qui oculis omnia lustrare potest)
filius est Arestoris.
Argus, Jovis filius, Pltho, Oceani filiam, duxit uxorem.
Ex his nascitur Criasus ; hujus est Ereuthalion, a (juo
Ereuthalia, urbs Argolidis, nomen accepit, el Phoibas,
hujusArestor, hujus Argus, cui oculum Juno ponit in oc-
cipitio et somnum adimit, atque lus facit custodem.
Postea interfectus est a Mercurio.
23.
Cum Polydora, Danai fdia, concubuitSperclicus fluvius.
Ex his natus est Dryops , a quo Dryopes ad Spercheum
habitantes nomen acceperunt.
24.
Melampus, Amythaonis fdius, inter aha mulla qua? va-
ticinandi arte miracula fecit, etiam lianc rem celeberri-'
mam peregit. Etenim Lysippe et Iphianassa, Proeti , regis
Argivi, filiae, juvenili inconsiderantia in Junonem pecca-
verant. Nam quum in tcmplum dea; venissent, id derise-
runt, patris domum dicentes multo splendidiorem esse.
(Propter hanc insolentiam morbus quidam iis injectus est,
qui ad insaniam eas adegit). Sed Melampus valcs omnes
prorsus se sanaturum esse promisit, siquidem mercedem
acciperet hac sanatione dignam. Nam morbus per decen-
niinn jam duraverat, atque non solum puellas, sed
parentes adeo ipsarum doloribus affecit. Proeto vero pol-
licente et partem regni et unam, quam vellet, ex
filiabus in matrimonium ei sc daturum esse , Melampus
suppUcatioiiibus et sacrificiis , quibus Junonis iram pla
(;avit , morbum depulit et Ipliianassam , curationis prse»
miuni, duxit uxorcm.
PHERECYDIS FRAGMENTA.
75
(jtcov xai 6u<7twv t^v "Hpav [jLeiXtSa[ji.£vo; , xai Xatx-
6av£t Ttpo? Y^I^^v 'Icptavaddav, eSvov aijTr)V xwv ta-
TpstSv xapirwcajaevo?. 'H Bk iiTTopia uapa <I>ep£xuSri.
Verba a[jt.apTOU<7wv ... Trapayevo^ixevat ... xai Siot
Toi/To (jtavTt? wv mendam contraxisse docet ver-
borum anacoluthia et narrationis nexus interru-
ptus : nam dici debebat puellas istas propter
flagitium suum insaniae morbo affectas esse. Ita-
que verba itapaYevofji.evai ... o?xov a Pherecyde
aUena, nescio unde petita, a docto quodam mar-
gini adscripta esse, deinde in textum irrepsisse
puto. Iii sequentibus vero xai Sta touto |jLavTt<; wv
Trapayevo^iJtevoi; latere videntur : x. 8. t. e[ji.[ji.avwv
Yevo[jLev(ov (cf. Apollod. II, 2, 2:Yevo(Ji£vat Bk e[jt[ji.a-
vei;), et qu3e antecedunt : Sia Tyjv ex veoTvjTO? dve-
tciXoYicJTiav, siquidem recte habent, ita explicave-
rim, ut significent : propter juveiitutis suae venu-
statem Junonem, i. e. ligneum ejus simulacrum,
temere contemtui habentes. NamTO Tvi^^Hpag^oa-
vov e^YjuTeXtffav ut ex Acusilao narrat ApoUodor. 1.1.
25.
Schol. Apollon. II, 992 : 'Ap[Ji.ovia, vij[jLcpri Nai? •
^? xai "Apeoi; 'A[jt.a^o'vaq elvat cpvjat OepexuSv)?, ^
eTreTat 'ATUoXXcovto?.
Idem ad v. 994 verbis ApoUonii aXaeoi; 'Ax[ji.o-
vioto adscripsit haec : "EaTt 81 TOpt tov ©ep^xwSovTa
(cod. Paris. Iv ©^p^jiwSovTt). M£[JLV7]Tat auTou ^tepe-
xuSvii; Iv p'. (Notam numeralem cod. Paris. non
habet.) Sed haud dubie, ait Sturz.,cumBrunckio
legendum est 'AXx[jLOvt'oio, propter schoUon ad
Apollonii v., S^S : Aoia? xa\ "AXx^jlojv, dSeXcpot. Ti-
vo; S^ Traxpbi;, ou cplp^Tat, &^ cprjCt OepexuST)?. Pro
his, Tivoi; Se TraTpb?, ou cpep^Tai, codex Paris. ha-
bet : a)v 6 Traxrip dYvoeiTat. Hinc cjuoque emendan-
dus est locus Steph. Byz. : 'Ax[jLo'vta, TroXt? Opu*
Ytai;. ... KTiffat S' auT-Jjv 'Ax^Jtova Tbv Mavecoc. "EaTt
xa\ aXXo 'Ax[jLo'vtov X£yo[jl£vov, 6i(; <I>£pexuS7i<;. Scribe
'AXx[JL(?VtOV.
26.
Schol. ApoUon. lY, 1091 (et Eudocia p. Sa, sq.
et Phavorin. in v. 'Axpicioi;) : ^Ep^xuSvii; Iv StoSe-
xaTto (Phav. et Eud. ScoSexdtTr,) itJTOpet, w; 'Axptsto?
Ya[i.£T EupuStxriv ttjv Aax£Sat[jL0V0(; • tcov Bs. yivfzai
Aavari • ^p(>)[jL£vto Si auTO) (tw 'ATToXXcovt temere
addit cod. Paris.) 7r£p\ dcpc^voi; TratSbi; , E/prjrrev 6
Oeoi; Iv nuOot, oTt auTw [jtev oux etJTat Tiai? dpc7r]v, Ix
81 T^i; 6uYaTpoi;* Trpbi; ou auTov Sei dTroXEffOat. '0 81
£Trav£XOwv (Phav. Trap^XOcjv) et; "ApYO?, OtxXa[jLov
irot£t )(aXxouv Iv Trj auXrj Trji; oixtai; xaT^c y^? , ev6a
Trjv AavdTjV slGixyzi [X£t& t^? rpocpou , Iv oi aur/iv lcpii-
Xa<T(j£V, OTrcoi; l^ auTri<; Traii; [xr*) Yevrjrat. 'EpacOeli; 8k
Zau; Trji; TCatSbi;, Ix tou opcjcpou XP"^'^'? TrapaTrXr^crio?
^£1* -fi 81 uTZOoiytia.i tw xcjXttco^ xai Ixcpv^va? cturbv 8
Zsui; TYi TratSt [jtiYvuTat • tcov Se YivETai Uepffeui; , xat
IxTpecpet auTOv •/] Aavdr) xat •?) Tpocpb?, xpuTTTOUffai
(Phav. xpuTrTOuaa) 'Axpiatov (meUns, ut videtur,
cod. Paris. xpucpa 'Axpiatou). "OTe Se nepaeuq Tpte-
Tri<; rl T£Tpa£Tri<; ey£V£to, r^xouCEV auTou t^<; cpcov^?
Trat^ovTO? • xal Sta Toiv O^paTrcjvTcov [jL£TaxaX£ad[jL£vo<;
t)iv Aavdriv auv Trj Tpocpto , Trjv [jl£V dvatp£t , Aavdr,v
Se xatdYet auv to) TratSi lirl tov uTrb tou epxiou Atb?
Pa)[jL()v. M()vo<; (cod. Paris. [jLt)vov) 8k aur^^v IpcoTa,
7r()0£v £iri auT^ js.'{o^)oy<; 6 Trati;. 'H 81 i(fr\ • 'Ex Ato';;.
'O 8s. ou TOiOETat , dXX' £t<; Xdpvaxa l]j.^\£aL,t\. (cod.
Paris. l[jL6dXX£t) auT-^v [jl£t^tou Tza\.86c,- xa\ xXeiaa?
xaTaTrovTOi. Kat <f£p()[jL£vot dcpixvouvTai £ti; Slptcpov
Tr,v v^aov. Ka t aurou; l^eXxet AiXTui; 6 HeptaOlvou^; ,
StxTuco dXteucov. EtTa ^ Aavdr] dvoi^at ix£Teu£t T/iv
Xdpvaxa. '0 81 dvoi^a<;, xa\ [jLaOtlbv oiTtvei; eiatv, aYei
et? Tov olxov, xat Tplcp^t tix; ctv auYY£V£i<; auTOu <5VTa<;
(cod. Paris. xaOdmp auYY£V£t<;). Pro Iv ScoS£xdTCj)
recte Matthise et Clavier. ad ApoUod. p. a35, scri-
bendum putant Iv Seurepc.) , nam decem tantuni
Ubri Pherecydi tribuuntur, et Iv Ti2I B faciUime
confundi potuit cum Iv Ti2I IB. Atd tcov Oepawv-
Tcov Sturzius glossemati deberi censet.
Schol. ApoUon. lY, i5i5 : n£pa£Oj<; Iv S^pt^ti)
[jLcTd T^<; [JLriTpb; StdYOVTo; irapd AtxTuT xa\ rjSviaav-
To; (cod. Paris. addit y\8-t\), HoXuSlxxrii; 6 Aixtuo<;
6[JLO[jLTiTpio<; dS^Xcpbi;, paatXeu; I^Eptcpou TUY/dvo)v,
25.
Amazones filiae sunt Martis ex Harmonia Naiacle.
Alcmonius lucus, circa Tliermooiontem. — Doeas et
Alcmon cujus patris fuerint, non tracJitur.
26.
Acrisius uxorem duxit EurycJicen, Laceda?monis filiam.
Ex liis nata est Danae. Illi vero (ie prolemascula ojaculum
consulenti deus Pythius respondit, non fore quidem , ut
ipse filium procrearet , sed habiturum se ex filia , a quo
ipsi pereundum esset. Itaque Argos reversus thalamum
aeneum sub terra in aula domus exstruxit , in quo cum
nutrice Danaenconclusit, ibique ne filium pareret custodi-
vit. Sed Jupiter, puellae amore captus, in imbrem aureum
conversus fluit ex tecto in ejus sinum, et postquam quis
esset ostenderat, cum ea concumbit. Natus est ex iiis Per-
seus, quem Danae cum nutriceclam Acrisio educavit. Sed
quum Acrisius Persei trimi vel quadrimi ludentis vocem
audiisset , Danaen cum nutrice advocari jubet , et hanc
quidem occidit , Danaen vero cum filio ducit ad Jovis
aram, quae est sub maceria, ibique solus eam interrogat ex
quonam lilium peperisset. Respondet illa : Ex Jove. Quod
non credens Acrisiuscumfilio matrem in arcam imponit,
quam clausam in mare demittit. Defertur ea ad Seriphum
insulam, ubi Dictys, Peiisthenis filius, retis piscatorii ope
in terram eam subduxit. Tum Danae ex eo petit, ut arcara
aperiret. Quod postquamfeceratet quinam essent cognove-
lat, domum suam ducit el alit eos, quippe qui cognati
essent.
Perseo in Seripho apud Dictyem cum matre degente
et jampubescente, Polydectes, Dictyos frater uterinus,
qui tum temporis in insula regnabat, quum Danaen con-
76
PHERECYDIS FRAGMENTA.
iSwv Tiqv Aavav)v, •i^paaOy) auxri?, r^Tzopei Se ffUYXOi;j(.r,-
G5)v«i (cod. Paris. <JuYY£V£a6ai aux^). Kai Trapa-
cx^uauai; aptaTov, IxaXei aXXou? t£ ttoXXou? xai auTOV
Ilepffea, Ilepaecoi; 81 Tru6o[xevou, IttI tivi & epavo?
eubiytixoii , tou Se cpTQffavTOi;, 'EttI tTTTrw , Tlepffeui;
eiTOV, 'Etti t^ t^? ropYo'voi; xecpaXvj. MeTa Bl tov
epavov T^ §^^5 :^[ji.£pa, OTe oi aXXoi IpaviffTai tov
IWov d7rexo'[xi^ov, xal IlepffEu?. '0 Bl oux ISfiyeTO,
dTrVJTei Sk t^Jjv t^? FopYovo? xscpaXrjv xaTot ttjv Gtto-
aytaa • e^v Se (x-}) xojxtffT) , t:?)v jjtr,T£pa auTou "kri^e-
ffOat ecpr). '0 S^ dvia6£i<; d7re'p)^eTai, oXocpupo[jtevo(;
TYiv ffufjLcpopav, ei? to £ff)(aTov Tyi<; vi^ffou. 'Ep[Ji.ri<; 8k
auTw 6cp6et? (cod. Paris. Ivtu^/^wv), xat TOufftv auTW
TTpoffaYaYwv, (Jiav^avei t^^v aiTtav tou 6pi)Vou (cod.
Paris. t5)i; Xutty)?, omisso verbo proximo vJYetTat,
et particula xat ante TrpwTov). *0 Sk ■^yiixa.i, Oap-
^eiv eiTTwv. Ka\ TrpwTov [lIv "f^YeiTO auToJ Trpbi; Tai;
Tou <I>o'pxou Fpaiai;, n£[ji.cppr)Sw (cod. Paris. IlEcppt-
Boi) xa\ 'EvTW xa\ 'laivw, 'A6y)vai; cppaffdffr);. Kal
auTuJv (jt^v utpatpetTai (cod. Paris. dcpatpeiTat) tov
ocp6aX[jt^v xal tov 6So'vTa, opeYOUffwv dXXv^Xati; (cod.
Paris. 8v Ix StaSoj^^q dXXv^XaK; wpeYOv). At Bz , ai-
ff6avc5[j!.£vat , powfft xat ixeTeuouffi tov 6cp6aX[ji.bv xal
Tov oSovTa aTToSouvat. 'Evi y^P «t Tpet<; Ix StaSoj^^i;
lxlj(^p"ir)VT0. "^O Se Ilepffebi; auTOV e^eiv ecpv) , xal drro -
Stoffetv, eav auTW uTToSet^tiifft Ta<; vu^jLcpai; a? t/ovai
x^y "AiSoi; xuv^v, xat t^ TreStXa toc u7rc37rT£pa, xai t^Jjv
xtSvifftv. (xiStfftv scrib. cum Valckenario) At Se auTw
cppdi^ouff t. Kal 6 Ilepffeui; d7roSiSo»ff t. Kat d7reX6wv ^rpbi;
■zkc; vu[Jtcpa(; ffuv 'Ep[ji.^ , «iTTiffai; Te xai XaSwvuTroSe-
ff[jieiTat Tot uTTO^TTepa TreStXa, xai t7)v xiSv^fftv 7rept-
SdXXei. (cod. Paris. melius TrepiSotXXeTat, et
Tou? wijtoui;) xaTct twv wijtojv, xat t7)v "AtSoi; xuv^v
T^ XccpaX^ 7r£piTtOr)fftv. EiTa epyeTat 7reTo'[jL£vO(; xaT^
(cod. Paris. £ii;) tov wxeavbv xa\ toci; FopYovai;, ow-
e7ro[jt.£vojv auTW 'Ep[Jtou Te xai 'AO"»)va<;. TauTa? SJ
xoi[jtw[jt£vai; euptffxet. 'T7roTt'6evTat Se auTw o&TOt o\
6eoi , o-Kox; j^p^J) ty)v xecpaXr^v (cod. Paris. addit t^?
FopYCJvo?) d7roTe[xeiv d7reffTpa[ji[jt£vov (cod. Paris.
d7r£ffTp. St) xdT07rTpov ej^ovTa , ^Trep IXaSe 7rap^ Tyji;
'A6y)vai;- ubi Schsefero auctore legendum est d^re-
ffTp. Sy)Xovc)Tt, xai xaTO^rTpov £)(.), xat S^txvuoufftv Iv
Tw xaT<)7rTpw TY)v MeSouffav, ^ (jLo'vr) i^v Ovr)r^ twv
ropYC)vo)v. 'O Se , 7rXr)fftov yzw6[JLtyo<; , d7roTe[jtvei Trj
dp7rr) t:?)v xecpaXrjV, xai evOeti; eii; Trjv xiSrjfftv cpeuY£t.
At Se aiff6o'[ji.£vat (cod. Paris. powfft. Leg. ^owffat)
Stojxoufftv ou^ Spwfft [jievTOt auTbv, Sti Tr)v "AtSoi;
xuv^v. Ilepffeu? Se ei? 2eptcpov Y^vo^Jtevoi; , i^yExan
Trap^ IIoXuSexTrjv, xa\ xeX^uei ffuva6poiffat Tbv Xa^v,
6'7ro)<; Sei^r) auToT? Tr)v Trjt; FopYovo? x£cpaXr)v, eiSto?
oTt tSo'vT£<; d7roXt6o)0r)ffovTat. '0 81 IIoXuSexTiq^; , doX-
Xiffa? Tbv Oy^Xov, X£X£U£t auTOV S^txvuetv. 'O 8k oltzo-
ffTp£cpo[ji.£vo<; l^aip£t Ix T^<; xiSr^ffeoji; , xat Seixvufftv-
01 8s iSc)VT£<;, Xi6ot lYevovTO. 'H Se 'A67)va 7rapi
n£pff£w<; XaSouffa x^v x^cpaX-J^v lvTiOr)fftv et<; Tr)v lau-
Tr)i; aiYtSa* Tr)V Se xi6r)fftv 'Ep[Jtr) d^roSiStofft, xai t^
7reStXa xai t-Jjv xuvr)v Tai? Nu(x^at?. 'IffTOpei ^epe-
xuSr)? Iv Tr) SEUTepoc.
Pro 'EvTO) xat 'latvt») scribendum est 'Evuw xai
A£tv(o : V. Heyne ad Apollod. II, 4, 2.
Idem ad IV, 1090 : 'Ev 8k toii; £^r)<; xai 7rept tou
OavaTOu 7rpoffTi6r)fft $£p£XuSr)(; tou 'Axptffiou , art
(jtETot Tr)V d7roXt'0o)fftv HoXuSextou tw (lege xat twv.
Cod. Paris. [JtETot to d^roXtOtoOrjvai HoXuSEXTr^v xal
Tou;) ffbv auTw Ix t^i; xe(paX^<; t^? ropYo'vo<; Iv 2e-
ptcpto (Phav. (jteTot tV Iv Sepicpt») drroXiOo^fftv IIoXu-
Sextou tou ffuv auT^ TrjV* ex t^(; ropYo'vr)(; [leg. Fop-
Yovo?] xecpaXrj^;), Aixtuv (Jtev Hepffeu^; d^roXeiTrei (cod.
spexisset, amore ejus accensus est, nescius taraen qua ra-
tione cum ea congrederetur. Parat igitur convivium, ad
quod multos advocat inter eosque Perseum (sc. ut munera
nuptialia ab iis acciperet, quae daret OEnomao, patriHippo-
dami»!). Hic quum quaireret, quicnam convivis symbola
afferenda essct, ille vero equum diceret, « Gorgonis ca-
put», respondit Perseus. Verum die proximo, ut ceteri
convivae, Perseus quoque adduxit equum. Non accepit
eum Polydectes, sed quod poUicitus esset caput Medusae
postulavit; idsinon afferret, seipsum matremejus uxorem
ducturumesse. Perseus tristis et infortunium lamentans,
abit in extremam insulae partem. Obviam factus est Mer-
curius, qui verbis eum percontatus caussam discit lamen-
tationis. ViamPerseo praeit, neanimum despondeat cohor-
tatus. Et primo quidem Minervae suasu ducit eum ad
Grseas, Phorci filias, Pephrido, Enyo, Dino, quibus ocu-
lum Perseus et dentem , quos invicera sibi porrigebant ,
subducit. Hoc quura sentiunt, clamant precanturque, ut
oculum et dentem reddat, quibus tres illa; rautuo utun-
tur. Perseus se habere illa et redditurum ; ait, si
quai Orci galeara et lalaria alata et perara posside-
rent nymphas sibi demonstrarent. Dicunt illaeviam;
deniem et oculum reddit Perseus, et cum Mercurio ad
nymphas proficiscitur. Hic rebus quas petivit acceptis,
talaria subligat, cibisin huraeris circumjicit , Orci galeam
capiti imponit. Sie paratus et instructus ad oceanum , ubi
erantGorgones, devoIatcoraitantibusMinervaet Mercurio.
Invenit Gorgones dorraientes. Suadent dei ut ipse aversa
facie caput Gorgonis abscindat et in speculo raonstrant
ei Medusam, quae sola Gorgonum mortaJis erat. Ille prope
accedens ense falcato eara truncavit, et capite in pera po-
sito aufugit. Gorgones autera re cognita clamantes Per-
seum persequuntur ; sed non conspiciunt eum propter
Orci galeam. Qui postquam in Seriphura venerat , adit
Polydecten, euraque populura ad concionem convocare
jubet , ut monstret caput Medusae , bene sciens omnes ,
qui idadspexissent, inlapides mutatura iri. Populo convo-
cato Polydectes jubet monstrari capnt. Ille vullum aver-
tens ex cibiso deproraptum ostendit. Qui viderunt, lapides
facti sunt. Minerva autem quod a Perseo accepit caput
jEgidi imposuit; peram tradit Mercurio, et soleae et galea
redduntur nymphis. {Sine dubio, schol. dicerc voluit :
peram, soleas et galeam tradit Mercurio, qui Nymphis eas
restituit. Sic Apollod. II, 4, 3, Pherecydem secutus.)
Postquam Polydectes et qui c um eo erant in Seripho
Medusae capite in lapides erant transformati,Perseus Pi-
PHERECYDIS FRAGMENTA.
77
Paris. xa-raAeiirei) ev tt) Hepicpw paaiXeueiv twv Xe-
Xei[xi/.evo)v 2eptcpio>v, auxb? Se 1^7) TrXewv (ita e
Phav. legondum pro 7uXe'ov. Cod. Paris. habetaTro-
TrXei) et; "Apyo? auv xoti; Kuyloi^^n, xal Tvi Aavay),
xai Trj 'AvSpoixeSa. Kai IXOwv, 'Axptaiov ouy euptcxei
ev "ApYef uTTeyo')pet yap auTOV Sctaa? et? tou? IleXa-
CTyoui;, et? Aaptaaav (cod. Paris. ■^v y^P ^'■^ '^°''
Ilepffewi; cpo'6ov TrpoaireXGwv ei? AaptacTav Trjv IleXa-
CYtXTiv). M-^ xaTaXa6o)v Se auTov, Trjv fjiev Aavar,v
xaTaXeiTOt fcod. Paris. acpir)at) Tuapa t^ (xr)Tpi
EupuStxr) , xat t^v 'AvSpO[jt.eSav, xai tou? KuxXo)-
irai; * auToq Se e6ri ei? Aaptcaav. Kat dcptxo-
{xevoi; , 'Axpiatov avaYvo)pt!^et , xat auv auToi I'7rec6at
(cod. Paris. eTreX6eiv) ei<; 'ApYO? TretOei. Kat oTe 8^
etxeXXov tevat, c\JV'zu-^-/oi'vz\. aYwvt veo)v ev Tr) Aapta-
er\. Kai 5 Ilepcjeui; aTroSueTai ei? tov cxYwva , xat Xa-
6o)v Tov Sicjxov, Stffxeuct • to Bk (cod. Paris. y^p)
TrevTaOXov ouTro) :^v, cxXX' iStot iva cxacrTOv twv (x6Xo)v
r]6Xouv • 6 oe Staxo; TpOy(aXt(j6ei(; eTrt tov ircjSa tou
'Axptcriou , TtTpwffxet auTo'v • xaiJLwv 8e ex toutou
'AxpicJtoi; , (XTToOvricixei auTOU ev Aaptacrri. Kai auTOV
xaTaTt'6eTai IlepcTcuc; xai oi AaptcTcaiot , 7rpc)(76cv -zriq
Tz6Xz(a(; , xai auTOu (Phav. auTw) Trotouaiv :?ipo)ov o!
eTrtyo)ptot • Ilepcyeu; Sc (xva)(^o)pet tou 'ApYoui; (cod.
Paris. (xvej^^o^jprjacv ei(; "A pYO<;) .
Ad Cyclopes illos fortasso referendus est lociis
Pollucis X, 1^9 : 'Aopr^ (1. 'Ac^pTrj^;), Trap^ 4>epe-
xuSt) eT(; TO)v KuxXo)Tro)v.
27.
Hom. Od. A, 265 : TriXe6(>at aTpaTcuaavTC^; ,
XTeivouat tov 'HXexTpuo)vo? TraiSa irept 6pe[JL[JL(XT0)v
(XYO)vt!^c)[jtevov. Kai 'A[ji.cpiTpuo)v (XTroxTCtva^; cxxouato)(;
'HXexTpuo)va , cpeuY^i £i? &r\Sa.<;. 'AXx[ji.->]vy) Se 'HXe-
XTputovoi; oux eSouXcTO Ya[Jt-vi6rivat , Trpiv TiaatTO tou(;
Tr]Xe6o'a(; uxep twv auTrji; (xSeXcpwv. 'YTrioj^vetTai Sc
TOUTO 'A[ji^tTpuo)v, xal auT;?iv et? ©rifia^; [jLeTaYaY««)v
TropeucTat ^Trl TrikzSoaq. 'Ev TauTr) Zeui; Trj vuxtI
cxcptxveiTai eTrt Tr)v 'A[j(.cptTpuo)vo? otx{av, eyiov xap-
yr^cioM, eotxcjji; 'A(ji.cptTpuo)vt.'H Se 'AXx[JL7ivr) Soxouaa
Tov lauTrii; (xaTraaTOv cTvat , Truv6(xveTat •jrept twv Tr)-
XeSowv, ei xaTcxTctvcv auTOU(;. *0 S^ Zeui; Xc^wv au-
T^ TOVTa oaa cYevcTO , St'So)at xa\ to xapyviatov, cpcx-
[jt,evo(;(xptaTT)aai;eiXricpcvat7rapaTWV aTpaTto)Twv.'H 8e
cxa[jLevo)i; (X7roTt'0riatv. "ETretTa auT^ auveuvaaOclc; Zeu<;
cx7r£p-;(CTat , xat Tri auTri 7rapaYevc)[jLCvoi; vuxTi 'A [xcpi-
Tpuo)v [j(.iaYCTai. Kai Yewa 'AXx[jfiQvri Ix \i.hi Atb?
'HpaxXca, Ix oe 'A[j(.cptTpuo)voi; 'IcptxXea. *H laTopia
Trapa tl^cpexuSr,.
Athenaeus XI p. l\']k, F : 'Ap/aic)TaTOv laTt tto-
TT^piov Tb xap-/v)atov, ci y^ 5 Zcui; 6[xtXT^aai; 'AXx[XTivr|,
eSwxe Swpov auTO t^i; \d\zMq , w? ^epexuSr)? Iv tti
SeuTcpcx taTopct.
Macrob. Saturn. V, ai : Est autem carchesium
poculum Grcecis tantumviodo notum. Mcminit ejus
Pherecydes in libris Historiarum, aitque Jovem Al-
cumence pretium concubitus carchesium aureum
dono dedisse.
28.
Apollod. II, 4, 8 : <l[)epcxuSr]i; 8e (pr.atv 'A^jtcptTpuo)-
va , pouXc)[jLevov [xa6eiv o^ro^Tcpo? rjv twv TratSwv lxe(-
vou , Tou(; SpcxxovTa^; €\.c, t^v euvrjV l[jL6aXeiv, xat , tou
[jLev 'IcptxXeou(; ^uyo'vto?, tou Se 'HpaxXeoui; u7roaT(xv-
To?, [jtaOetv 0)? 'IcpixXric; i\ auTOu •^v^i\Mr['za.\. Eadem
Pherecydis narratio traditur a Schol. Pindar.
Nem. I, 65 : Etaiv ot U7rb 'A[jLCpiTpuwvo(; l7rnrc[jLcp6^-
vat Toui; ocpcti; cpaalv, l^ri SiaTrcipcx tou Yvwvat, 7rc)Tepo?
eir) Tou Aibi;, wq ^cpcxuSri^; cpriatv , Ivtauaton; ouatv
rjSr). Kat 6 \i.h 'IcptxXric;, cpeuYei' o ^-> ^'^^^ '^^? euvri^;
[jLctva^;, a[JLcpoT6pou(; (X7rc7rvt^ev.
ctyem Seriphiorum, quibus pepercerat, in insula regem
cunstituit et deinde cum Cyclopibus , cum Danae et An-
dromeda nave profectus est Argos. Non invenit ibi Acii-
sium, qui Perseum metuens Larissam, quae urbs Pelasgica
fcstin Thessalia, discesserat. Igitur Cyclopes etAndrome-
dametDanaen apud matrem Eurydicen relinquit, ipse
Larisfeam proflciscitur. Ibi Acrisium recognoscit, eique
suadet, ut secum veniat Argos. Sed quum jam profecturi
essent, accidit ut (a Teutamide, Larissaeorum rege, in ho-
norem patris mortui) juvenum ludi gymnici celebrarentur.
Etiam Perseus in arenam descendit,et jacit discum. Quin-
quertium enim nondum institutum erat, sed separatim
singula certamina inibant. Discus vero ad Acrisium pro-
volutus pedi ejus vuhius infligit ; quo laborans iile diem
obiit Larissee. Mortuum Perseus et Larissaei ante urbem
componunt, ubi herois fanum condunt indigenae; Perseus
autem (in Argolidem quidem redit, sed Argis nolens de-
gere) ex urbe discedit.
Aortes, unus Cyclopum apud Pherecydem.
27.
Teleboae Mycenas venientes cum exercitu ( ut Mestoris
regnum ab Electryone repeterent), filium ejus de bovibus
decertantem interfecerunt, et Amphitryo, qui Electryo-
nem imprudens necaverat, fugit Thebas. Alcmene autem
nubereei noluit, priusquamfratrum caedem a Telebois vin-
dicasset. Promittit lioc Amphitryo,et illa Thebas deducta,
adversus Teleboas proficiscitur. Verum enim vero eadem
qua ille rediit nocte Jupiter, Amphitryonem assimulans, ad
ejus domum venit manu tenens carchesium. Illa pu-
tans eum amasium suum esse, ex eo quaerit, num Tele-
boas interfecerit. Narrat ei Jupiter quae gesta sint omnia
et dat carchesium, quod virtutis praemium a commilitoni-
bus se accepisse dicit. Alcmenegaudens idseponit. Deinde
Jupiter, postquam cum ea concubuit, proficiscitur. Ea-
dem nocte adveniens etiam Amphitryo cum eadem con-
greditur. Et ex Jove quidem Herculem , ex Amphitryone
autem Iphiclem Alcmena enixa est.
Vetustissimum poculum fuit carchesium, siquidem
Jupiter congressus cum Alcmena concubitus mercedera
carchesium dedit, ut in secundo libro narrat Pherecydes.
28.
Pherecydes ait, Amphitryonem, quum scire vellet, uter
puerorum esset ipsius filius, dracones hosce in cunas im-
misisse : atque Iphicle fugiente, Hercule autem stante
immotOjlphicIem ex se genitum cognovisse.
78
PHERECYDIS FRAGMENTA.
29.
Schol. Apollon 1, 146 : ^epExuSvii; ev t^ ^', Iy.
Aa.oo6wTr\(; Trfi IlXeupSvoi; Av^Sav xai AX6aiav 0e-
(iTtico vEvsaOai cpridtv. "Oxi 81 FXauxou lcTi xai AX-
6a(ai;, aiviTTSTai Xeyoiv, Tou? texe OuyaTYip FXauxw
fxdxaipa. <I>ac\ tov [jlsv IIoAuSeuxr] , Ato?' tov S^ Kd-
(jTOpa, TuvSdpeo).
Cod. Paris. pro '^airi habet cpYjffiv.
30.
Schol. Pindar. Isthm. IV, 10/» : IlEplTOu aptOfAOu
fT«ov 'HpaxXeou? ex Meydpa? TratSoJv) StaXXdTTOuat ....
OepexuSyit; Iv SeuTepw, AvTipia/ov, KXu[xevov, FX^-
vov, 0yiptp.a)(_ov, KpsovTtdSrjV • XeYOi)v auTOuq eli; to Ttup
UTub Tou TraTpb? IfxfieSX^cOat.
LIBER TERTIUS.
Liber lertius Herculis labores ab Eurystheo
impositos et reUquas res ab eo gestas continebat.
Itaque primum posui fragm. de matre Eury-
5thei(3i); sequuntur fragmenta de cerva cor-
nuta(3i. a), de Stymphahdibus (3»), de pomis
Hesperidum (33) et quae cum eo conjuncta sunt de
Eridano, de Antaeo, dePalaemone, de Emathione,
de poculo navigio. Restant fragmenta de
Iphito(34), de Co insula (35), deMohonidis(36),
de Amalthea(37): de Tlepolemo (3^ a), de Dryo-
pibus (38), de morte Alcmenae (39).
31.
Schol. Homer. II. T, 116: AtSu[j(,o<; TrapaTiOeTat
OepexuSriv [xev XeyovTa auTyjv t^^v He^XoTro? A[/.'^t-
6iav 'HaioSoq Bl ApTi6iav Tr,v 'A[/.(ptSdjxavTO? dTio-
cpaiveTai.
31 a.
Schol. Pindar. ad Olymp. IH, 5a : 'E7rt[ji.eXo); 01
Trotv]Tat T^v OiqXeiav eXacpov xepara eyouciav eJffdiYOu-
fff xaOdTrep xai TrjV OrjXdl^oucjav tov Ti^Xccpov Y?*"
cpoucTi xai TtXdTTOUcTt. ... ©iqXetav Se eiTO (Pindarus)
xal ypu(jo'xcpo)v oltzo TaTpiai;. '0 yap ©Tjarjioa ypd-
ij;ai; TOtauTr|V aurJiv XeYCi , xa\ neicTavSpo; 6 Ka[/.ei -
pcuc, xat <I>cpexu5ri(;.
31 b.
Schol. Pind.Olymp.VlI, 60 : 'H Ae'pvri xaToc [xe'v
Tivac xpiqvr) , xaT^i Se Ttvai; 'koy}i.u>8£<; yM^iov. ... Oe-
pexuSrji; Bl xai 7ro'Xiv cpr)ffiv.
32.
Schol. Apollon. II, 10 54 : ^cpexuSri? Se ^riffiv,
ou YuvaTxai;, dXX' opvtOas eTvai, xai dvatpcOrivat irpb?
'HpaxXeouq, TtXaTaYrji; SoOetffr]i; auTw Tupb; Tb xtu-
Tteiv xat excpoSciv auTdi;.
In Codice Paris. legitur : S<; dvatpeOrivai uTtb
'HpaxXeoui; TtXaTaYrj ypriffa[X£vou opYavw i];ocpoTtoto).
"33.
Schol. Apollon. IV, iSgG^^cpexuSrii; ev Bexdxtii,
Trj? "Hpac; Ya[J'-ou[ji.evri(; (cod. Paris. addit tw Ati)
(prifft t:J]V y^|V dvaSouvat ev tw 'Slxcavo) (jLrjXa ypuffS,
•^ [jLrjXea? ypuffouv xap-Jtbv cpepouaa^;* cpuXdTTCtv Bk
a\iik ApdxovTa tov Tucptovo^; xal 'Ey_iSvr,(;, eyovTa
xccpaXa(; IxaTOv xat cpojva^; TtavTOtai;^ xat 6'Tt ai Nu(x-
cpat ai Atb<; xal 0e(ji.iSo?, oixouffai ev ffTtrjXato) irepl
(cod. Paris. Ttap^) tov 'HptSavbv, uTtcOevTO 'HpaxXei
aTtopouvTt, [jLaOetv Ttapa Nr]pco)(;, itou av etr) toc •/pu-
ffca iJi^Xa. AaSetv Sc auTOv ptct , TtpwTOV \i.h [x.zx<x-
[ji.opcpou[i.cvov eii; uSwp xat Ttup • clTa eq t-)|V -rtaXatav
0']/tv xaTaffTavTa , SrjXwffat Tbv To'Ttov. '0 Se z^jexon
ouTO)(; eTtt T^ X9^^°'- P'-^^°'' Acptx()[ji.evo? Se ei<; Tap-
Trjffffbv, TtopcucTai et? Ai6ur]v, evOa dvaipei 'AvTaiov
Tbv noffciSwvoi; , uSpiffT^^iv ovTa. EiTa dcptxveiTai eitl
Tbv NeiXov et? Mc[JLcpiv, TtapJt Boufftpiv Tbv noffeiSw-
29.
Pherecydes dicit e Laophonta, Pleuronis filia, Thespium
suscepisse Ledam et Althseam. Ledam vero Glauci ex
Althaia esse subobscure innuit [Euraolus.^Jhis verbis :
Hos Glauco peperit beata filia. Dicunt autem {al. diclt,
scil. Pherecydes) , Pollucem filium esse Jovis ; Tynda-
rei, Castorem.
30.
De numero filiorum, qui ex Megara erant Herculi, dis-
crepant. Plierecydes nominat Antimachum , Clymenum ,
Glenum,Therimachum,Creontiaden, quos igni a patre in-
jectos esse dicit.
LIRER TERTIUS.
31.
Pherecydes matrem Eurysthei dicit Amphibiam, Pelo-
pis filiam.
31 a.
Studiose cervam cornutam poeta; introducunt , sicuti
illam, quae Telephum lactat, describunt etfingunt. ...Fe-
minam vero et aureis cornubus instructam ex Istria Pin-
darus dicit, ita enim quiTheseidem scripsit, et Pisaudrus
Camireus et Pherecydes aiunt.
31 b.
Lerna secundum alios fonsest, secundum alios locus
dumosus. ... Pherecydes etiam urbem dicit.
32.
Stymphalides uon erant mulieres, sed aves ab Hercule
occisse , quum crepitaculum ei datum esset , cujus stre-
pitu eas terreret.
33.
Pherecydes narrat : Quum Juno Jovi nuberet , terram
in insula quadam Oceani occidentalis aurea mala edidisse
vel malos aureos fructus ferentes ; custodivisse ea draco-
nem, Typhonis ex Echidna filium, centum capitibus va-
riisque vocibus praeditum; nymphas autem, Jovis e The-
mide filias, ad Eridanum in spelunca habitantes, Herculi,
quo se verteret nescienti, suasisse, ut ex Nereo quaereret
ubinam essent mala aurea. Hunc ab Hercule vi compre-
hensum primum quidem in aquam atque ignem sese com-
mutasse, deinde vero ad pristinam faciem redeuntem lo-
cum ei indicasse. Hercules igilur ad aurea mala petenda
proficiscitur. Venit Tartessum indeque in Libyam transit,
ubi Antaeum, Neptuni filium, insolentia infamem inter-
ficit. Postea venit Memphin, in urbem Nilo adjacentem
PHKRPXYDIS FRAGMEINTA.
79
voi;- 3v XT£iv£t, xat tov TraiSa auTOu 'IcptSa(xavTa ,
xai TOV xvipuxa XaX6r,v, xal tou; OTiaova? , Trpbc; tw
ScofjLw Tou Aib?, £vOa £;£voxto'vouv (cod. Paris.
e;£V0XT0V£t). 'A'ftxo'p.£vo<; ok Et? ©viSai;, xai Sta
TWV dpWV £!(; tV £?f<^ AlSuYjV, ^? £V TOl? £p71-
(i.ot<; TToXX^c Twv 6vipioiv TO?£ua)v dvatpei, xaOvi-
pa? §£ t)iv At6uv]v, xaTlSri £Trt TrjV OaXacffav tviv
£^oi x£i(Ji.£vy]v. Kai XaSwv ypufjouv SeTra? Trapa
"HXiou, Sia6aiv£i Iv auToi £?; nepyriv, Stdt T£
T^? £^0) Tyji; y^? 6aXa(7t77]? (cod. Paris. Stoc t£ y^? 5tat
6aXa(J(Tr)q) xal Sta tou 'Qx£avou ttXeojv. 'Ett^XOcov §£
Trap^ npo[xri6£a, xat oiyOst? utt' auTOU, otxT£tp£t au-
TOV lX£T£UOVTa ' Xai XT£tV£l T^V (X^TOV, 8? aUTOU T^
^irap 7i(j6t£, TO^£U(Jai; Trpo(nr£To'[j(.£vov. 'AvTt S^ toutou
npo[ji.ri6£Ui; [jfJi (X7rt£vat £7ri tcc [jt^Xa &7roTi6£Tat, IX-
6<)VTa §£ Trpbi; "ATXavTa , x^Xsuetv Iveyxat auTw (cod.
Paris. addit toc [jt^Xa Trapoc tcov 'E^JTOpiSwv), xat
dvTi Tou "ATXavTOi; auTbv dve^stv (cod. Paris. ^(xaTOL-
^£tv) Tbv oupavbv, eox; av Iveyxt] toc [iJr^a Trap^ twv
'E(nr£ptSo)v. 'HpaxXyii; §£ dxouaai; £py£Tat 7rpb<;
'ATXavTa , xai X£X£U£t auTbv Iv^yxEiv toc [ji.^Xa 7rap3c
Twv 'E(nr£piSo)v, Tpia Xa6o'vTa, St7iYvi(jd[ji.evo(; Tbv
dOXov. Aou? (cod. Paris. I7rt6£i<;) 81 "A-zkixq £7r\ twv
w(jLO)v 'HpaxX£i (id. cod. tou 'HpaxX£Ou<;) tov oupa-
vbv, xai IX6oijv 7rpb<; toci; 'EaTrsptSai;, S£^d(ji.£vo<; Trap'
auToiv Toc [xriXa , IX6wv t£ 7rpb<; Tbv 'HpaxXea , toc (Jiev
(jL^Xa auTo'<; cp-/i(Ttv d7roia£tv EupucjOei, Tbv o' oupavbv
exeXsutjev Ixeivov ex^iv (cod. Paris. pacTaC^tv) dvT'
auTOU. '0 8k 'HpaxX^<; u7:oa)(^o'[ji.£VOC, SoXco dvT£7r£07]-
x£v auTbv Tto 'ATXavTt. 'Hv yotp ei^rwv auTto 6 Hpo-
(jLYiOe^^; uTroO£'[ji.evoi; , xeXeuetv Se^aaOai tov oupavbv,
£o)<; o6 (J7retpav l^rt ttiv xecpaXriv 7rot7](j£Tat. 'O Se ,
xaTaOEii; toc (ji.r,Xa £i<; ttiv y^v, UTroSly^Tat Tbv oupa-
vdv. 'HpaxXvii; Se XaSwv Toc (ji^Xa, ^(^atpetv £i7r(ov tw
'ATXavTt , d7r£'p)(^£Tat £i<; Muxv^va^; 7rap' Eupucj^ea, xat
8£txvu£t auTw TauTa. Pro Iv SexaToi Matthiae scri-
bit Iv TpiTto, ita ut numeri notaiu F in I muta-
tam essc putes. Quod eo veri similiusest, quia
Athenaeus e libro tertio narrat, quod idem in
nostro fragmento legimus. Quum vero Pherecy-
des in libro decimo Atiantis filiarumque stirpem
l)crsecutus esse videatur, facile fieri potuit, ut
schoHasta ideo lapsus de Hesperidum maUs
narrationem, quamvis magis ad Herculem quara
ad Atiantem spectantera, in libro decimo legi
putaret. — Iphidamantis nomen ex Apollod. II,
5, II Sturz. mutandum putat in Amphidaman-
tis. — Pro e't<; He^pyTiv Heyne ad ApoUod. II, p.
173 conjicit e't<; ^repaiav sc. y^v, 7i7r£tpov. Assentitur
C. O. Miiller. Dor. II, p. 469. Audacius Clavier.
ad ApoUodor. p. 288 , IIIpYTiv genuinam esse
putans , scribendum proponit : Aid te tou 'iixea-
vou, xat Sioc TT^? e(JO) ttJi; y^; 6aXd(Jc;7ii; 7rXeo)v. Verba
^v ydp £'nr())v — 7roiv]ff£Tat e cod. Paris. et aliimde
Heyne p. 428, emendavit sicrTco "ATXavTt, xa^d
T^v TOu npotji,7iO£o)<; uttoOt^xtiv • x£Xeuet y^p > w(J7rep
Ixeivoi; u7reO£TO , Tbv "ATXavTa S£^a(jOat Tbv oupavbv,
ecoi; ou (nreipav l7r\ t)iv x^cpaX^iv 7rotTiff£Tat.
Fragmenta quibus id quod modo proposuimus
iUustratur exstant haec :
33 a.
Hygin. Poet. Astron. H, 3, p. 36 1 ed. Muncker.:
^it Pherecydes, Junonem cum duccret Jupiter uxo-
rem, Terram invenisse (leg. venisse) ferentem au-
rea mala cum ramis. Quce Junonem admiratam ,
petiisse a Terra ut in suis hortis sereret, qui erant
usque ad Atlantem montem.
Eratosthenes Catasterism. 3 : 4>epexuS7]<; cpr,(jtv,
ore lYa(ji.etTO ^ ''Hpa uTrb Atb<;, cpepcjvTcov auT^ tcov
Oeoiv Soipa , tt^v Ftiv IXOeiv cplpouaav Ta ypua£a (jLTJXa'
tSouaav §£ T71V ^Hpav Oau^jtdaai , xai etxetv xaTacpu-
Teuaat £?<; Tbv to»v ^etov x^7rov, 8? t^v 7rapd Tto^ATXav-
Ti. 'Y^rb Se Ttov Ixeivou ^rapOevwv d£t ucpatpou(jL£vo)v
Ttov (xviXo)v, xaTeaT7ia£ cpuXaxa Tbv otptv, u7r£p(jLeY£07i
ovTa.
ad Busirin , Neptuni filium , quem ipsum et Iphidaman-
tan et Chalben praeconem famulosque ad Jovis aram, ubi
advenas immolabant, occidit. Quiun vero Tiiebas (^gy-
pti) veuisset et per montes in exteriorem Libyam (orien-
talem Africae partem, iEtliiopiam), in cujus desertis mul-
tas bestias sagittis interfecit ab iisque Libyam purgavit ,
ad mare exterius proficiscitur. Et postquam a Sole navigii
loco poculum acceperat, in eo transgreditur in terram ex
adverso sitam per mare externum et oceanum navigans.
Venit ad Prometheum, et quum ab eo conspiceretur, pre-
cibus ad misericordiam commotus , aquilam , quae je-
core ejus vescebatur , ubi advolavit , sagitta interfecit.
Praemii loco Prometheus ei suadet, ne ipse ad mala pe-
tenda iret, sed ut ad Atlantem profectus hunc ab Hespe-
ridibus ea afferre juberet, ipse vero pro Atlante usque ad
ejus reditum coBlum sustineret. Quibus auditis Hercules
abit ad Atlantemetquum laboremsibi impositum narras-
set, ex eo petit , ut tria mala ab Hesperidibus affeiret.
Hic igitur, coelo Herculis in humeros imposito , ad He-
speridas profectus mala ab iis accepit , sed ad Herculem
reversus se ipsum dicit ea traditurum esse Eurystlieo,
atque Herculem pro se coelum portare jubet. Quod polli-
citus ille ex Promethei consilio dolo effecit, xit coelum in
Atlantis humeros reponeretur. Petiit enim ex Atlante,
quod suaserat Prometheus, ut coelum paulisper in se reci-
peret, dum ipse culcitam capiti imponeret. Ule , raalis
in terram abjectis, coelum in humeros recipil; Hercules
autem eum valere jubet et cum malis profectus tradit ea
Eurystheo.
33 a.
Ait Pherecydesquum Juno Jovinuberet, Terramvenisse
ferentem aurea mala, quaj Junotantopere admirata esset,
ut ea plantari jussisset in hortum deorum, qui erat ati
Atlantem montem. Quum vero mala ab Atlantis filiabus
semper subriperentur , ingentem draconem posuit horti
cuslodem.
80
PHEREGYDIS FRAGMENTA.
Scholiastes Germanici Caesaris atl v. 49, p.
90 (ed. Sanctandr. i589, 8) : Hunc (sc. draconem)
Phcrecydes dicit inter astra collocatum heneficio
Junonis, co quod cum nuberet Jovi Juno, diis offe-
rentihus munera, Terra quoque obtulerit aurea
mala cum ramis : quce Juno in hortum suum, qui
erat apud Atlantem, inferri jussit, et Hesperides
Atlantis filias custodes posuit, quce cum afiliabus
Atlantis subtraherentur et scepe vexarentur, Juno
custodem horti Draconem pervigilem implicuit ar-
hori, quem Hercules interfecit, et illa astris in-
tulit.
33 b.
Schol. Eurip. Hippol. 742 : ^epexuSr,? Aioi; xat
0£p.iSoi; cpTqffiv auTa? (xa? 'Ea-TOpiSa;). Ibi Hesperi-
tlas cum Nymphis ad Eridanum confusas esse
docet Heyne ad Apollod. II, 5, 11.
33 c.
Schol. Germanici ad v. 364, p. i33 (83) : Ab
Arato et Pherecyde Eridanus Padus esse putatur:
et ideo interastra collocatus, quod a meridianis par-
tibus dirigere cernitur.
33 d.
Schol. Pindar. Pyth. IX, i85 : "Evtot (^auiv, ort
6 aTrb 'HpaxXsoui; xaTaYtovKjGsii; 'AvTato? , 'IpaffffeJx;
^v, aTcb 'Ipaastov (vulgo 'Ipaao-oiv) twv Iv Tr) Tpt-
Ta)v(Si Xt'[i.V7) , wi; cprjat <I>£p£xuSr)(;.
33 e.
Etymol. M. ex Oro : Woki}xwi 'HpaxXrjc, Sta
To xaTaTTaXaiaat 'AvTatov. OepExuSr)? ^£^£1 , OTt {xsTot
TO xaTaTraXataat auTov 'AvTaiov xai a7roxT£tvat , auv-
r)XO£ T^ yuvatxl auTOU 'Icptvor; , xat £Y£vvr,a£ IloXe-
fjiwva.
Haec aliter traduntur a T/etza ad Lycophr.
663 : <[>epexuS7](; cprjai, ]j.iik 10 xaTaTiaXaiaat auTbv
Tbv 'AvTaiov Tbv AiSuv, Tbv noaeiSwvoi;, l^rixovTa-
Turjj^uv ^VTa, xa\ xaTea^at(ouxat toc oaTaTupbi; 'OXuix-
TTtav 7\vij(Piri, ox; (Jt^ cxTrtaroiTo), £[/.1^7; t^ tou ^r,6£v-
TO? 'AvTaiou yuvatxi 'r.pivo'ri , xai i^ auTrji; TTaiSa
yevva IlaXaitxova.
33 f.
Apuleius De orlhographia § 2 : Busiris apud
Jovis aram hospites mactabat, divinoque judicio ab
Hercule ibidem mactatus est, auctore ... Pherecyde,
33 g.
Schol. Hesiod. Theog. 986 : 'H|i.aOio)va, acp'
oG ^ MaxeSovia 'H[Jta6i7]. 4>r,ai Se OfpexuSr)?, 6110
HpaxX£OUi;(xvaip£0^vaiTbv 'HfxaOiwva, cxXX' aTrtcjvTO?
eTTt Toc )(puaea (x^Xa.
33h.
Athenaeus XI, p. 470, C: ^JepexuSr)? evTr) Tptrj)
Twv iaToptwv, TipoetTrwv Trepl tou 'ilxeavou, iTrtcpepei-
« O S HpaxX^? eXxeTat e7r' auTov Tb to'^ov w; 8a-
Xwv, xai 6 "HXto? 7rauaaa6at X£X£U£t. 'O Se Seiaa;
TraueTat. HXto? Se cxvti toutou SiSwatv auTw to Se'-
Trai; Tb j^puaeov, 8 auTOv ecpo'p£t auv Tai<; tTTTroK;, ejrrjv
Suvr), Si^ Tou (oxeavou tV vuxTa 7rpbi;i'o,^, •;?)vix' hi\.cft\
6 7)Xio?. "ETreiTa xopeueTai 6 'HpaxX^? ev tw SETrai"
TOUTCO lcTrjv 'EpuOetav. (Kat) ot£ Z\ ^v Iv Tto TreXdt-
yet, 'iix^avb? Tretpwjji.evo(; auTOU xujjtaivei Tb SeTrat;
cpavTa!^o'txevo<; • 6 Se TO^eueiv aurbv (jt^XXef xat auTbv
Seiaa? 'ilxeavb? 7rauaaa6ai xeXeuet. »
Macrob. Saturn. V, 21 : Poculo Herculem ve-
ctum ad 'EpuOetav Hispanice insulam navigasse, et
Panyasis egregius scriptor Grcecorum dicit, et Phe-
recydes auctor est : quorum verba subdere super-
sedi, quia propiora sunt fabulce, quam historice.
StraboIII, p. 169, C : 'EpuOetav Se t^ TcxS^tpa
£OtX£ X£Y£iv 6 4>£p£xuSri<; • ubi tamen Philistidis no-
mcn reponendum propter PUnii locum putat
Sturz. Ille enim dicit H. N. 4, 22 : « Insula, in
qua prius oppidum Gadium fuit, vocatur ab
Ephoro et Phihstide Erythia. » Sed etiam hic
Pkilistidis nomen depravatum esse videtur; v.
Timaei fr. 35. Cf. etiam Pherecyd. fr. i ig.
34.
Schol. Sophocl. Trach. 354 : *I>epexuSr)i; ^r)atv
ouTW « MeTot Se Tbv txywva 'HpaxXrji; cx^ixvetTat Trpb?
EupuTOv Tov MeXavoi; tou 'ApxeatXdcou et? Tr]v OiX,»-
33 b.
Pherecydes Hesperidas Jovis ex Themide filias dicit.
33 d.
Nonnulli dicunt Antseum ab Hercule in certamine de-
victum Irasseum fuisse ab Irassis ad paiudem Tritoni-
dera sitis, ut ait Pherecydes.
33 e.
Post devictum interfectumque Antaeum Hercules cum
ejus uxore, Iphinoe, congressus, Polemonem procreavit.
Postquam Antaeum, Libyn, Neptuni fdium, qui sexa-
ginta cubitorum staturam liabebat (de quo ne quisquam
addubitaret, ossa ejus Olympiamtranslata sunt), Hercules
lucta vicerat et confregerat , cum Iphinoe , iilius uxore ,
concubuit ex eaque Palsemonem procreavit.
33 g.
Emathion ab Herculead aurea mala petenda profici-
scente interfectus est.
33 h.
Hercules arcum in ipsum Solem distendit , tamquam
sagitta percussurus ; Sol autem eum cessare jussit. Territus
destitit. Ejus obsequii gratia pateram Sol auream dedit ,
quae ipsum cum equis ferresolet, quum postoccasum noctu
transiens oceanum ad auroram oritur. In ea patera ad
Erythiam Hercules proficiscitur ; at quum in medio mari
esset, ejus fortitudinem ut experiretur, fluctibus agitat
poculum Oceaims , visibili specie Herculi apparens. Et
ille in eo erat , ut sagittam in eum mitteret : illum igitur
veritus Oceanus desinere jussit.
34.
Hoc labore peracto Hercules ad Eurylum, Melanei fi-
MERECYDIS FRAGMENTA.
81
Xfav wxEiTO SJ a^TV) Iv ©otjXv) t^? 'ApxaSiai;' xai
»]Tei tJ)v OuYaTEoa "YXXw Yuvatxa. Tou Ss [x-J) SiSo'v-
TOq, 'HpaxX^s e^Xs tyjv Oi/aXiav, xal Touq utoui; aTO-
XTEivev. "IcpiTO? Ss ecpuYsv £i<; EuSoiav. 'Ev ©ouXt)
aperte corruptum. O. Miiller. Dor. I, p. 412,
fuisse suspicatur Iv ©ilMHI i. q. 'IGo)fji.r]. In ean-
dem conjecturam incidit Clavier. ad Apollod.
tom. II, p. 294. Sed omnino non de urbe cogi-
tandum videtur, nec propterea wxeiTO , sicut
Sturzius vult, mutandum in wxst. Latet haud
dubie rarior quaedam vox fines vel aditum signi-
ficans. Pro MeXavo? legendum est MeXaveoj? : v.
Pausan. IV, 33, p. 36». — Verba postrema "IcptToq...
EuSotav non videntur e Pherecyde petita, sed
aliunde addita: v. C. O. Miiller. Dor. II, p. 469.
Schol. Homer. Odyss. $, 2 3 : "IcpiTog, EupuTOu
[X£v Trat?, Otj(_aXt£Ui; Se to ^i^^oq, a7roXo[/.£VO)v auTO)
Twv i7r7ro)v, Tteptviet zaq Trept^ epeuvwv Tro^Xeiq, et ttou
cpav£i£v. IIoXuiSou S^ Tou [AavT£0)(; eiTcovTOi; auTw [x-^
irapaYiveffGai eic; TtpuvOa yaptv ^yjr^cjeo)!; • ou y^P
eivai (7U[ji.cp£pov X^Y^Tat TrapaxouiravTa TrapaYeveuOat.
Tbv Se 'HpaxXea [jtiQyav^ Ttvt xa\ CTpaTVjYta o-uv-
e'^eXxuccx[xevov auTov aYetv et? e7rtxpyi[Jtvov Tetj^^oi;, Kal
xaTa(7Tpe<|jai Sta to 7rpb<; auTbv eyeiv eYxXr|[ji.a xai
Tbv TraTepa, oti TsXeuTvicjavTi auTto Tbv aOXov, TrjV 'lo-
Xy)V Ya[Ji.£Tv oux £Sa)xav, cxXX' (XTt[xa<7avT£(; cxTr£7r£[jL<]jav.
A£Y£Tat Siox; cxYavaxTi(]CTa<; 6 Z£ui; £Ttt t^ ^£voxtovi(x,
•npocreTa^ev 'Ep[jLV) XaSc)VTa Tbv 'HpaxXea 7ro)X^c;ai
StX'/)V Tou cpo'vou. Tbv Se £ti; Auoiav (ZYaYOVTa ty) twv
To'7ro)v pacjtXeuoucTY) '0[Ji.cp(xXY) Souvat Tptoiv Ti^xiqOevTa
TaX(xvTO)v. 'H l(7Topia Trapi O^pexuSr,. Cf. Scliol.
Hom. II. E, 392.
35.
Schol. Homer. II. S, 255 : TIpaxX5)<; cxvaxojjtt^c)-
fT
(jtevo<; {jieTiSt to Tcop6r)ffai Tpoiav, Y^vcs^jtevoi; xari to
AiYaiov 7r£XaY0<;, pouX7](7ei "^Hpa? <7cpoSpo) auve<7j(eOri
y£t(jto)vf xaTaaupeii; 8k d<; Kw Tr)v MepOTriSa, Ixo)-
XuOr) e7rtS7)vat t^? vvic70u U7:b Eupu7ruXou tou Hocret-
B<ayo(i, PauiXeuovTOi; auTrji;. Btac7(X(xevO(; ok, xai o)?
XrjCTT^^i; l7rt6a<;, cxv^iXs Tbv Eupu7ruXov xai tou<; TraiSa^;
auTOu. MtY£t<; Si t^ OuYaTpl auTOU XaXxio'7rr) , 0£(7-
caXbv £Yevvr)(7e. 'H t(7To'pia Trapa ^epexuSr).
36.
Schol. Homer. II. A, 709 : KTe'aT0<; xai EupuTOi;
7raiSe<; [jiev i^aav no(7etSo)vo<; xai MoXtc)vr,<; tou (1. Tr)<;)
M()Xou, e7rixXr)(7tv Se 'AxTopo<;. Outoi 7rapr)XXaY[Jtevr)V
cpu(7tv Twv XotTTwv e(7)(^ov (xvOpo)7ro)V. AicpueTi; ^ap :^c7av,
ey_ovTe<; IxcxTepo^; Suo x£cpaXa<;, T£C7(7apa<; Ss ■/s.l^oi.i;,
7ro'Sa<; toui; taoui;, £v Si C70)[ji.a. AiJt touto rou<; xoX^-
(jttxou<; xat yuii^^ixoh^; £Vt'xo)V (XYO)va<;. 'HpaxXri<; Se
7roXe[ji.o)v, xat ^^ Suv(x[Jtevo<; xaT^t T0u[xcpave? auTwv
7reptY£ve(70at, (7U[j(.[jLa)(_o'vToov A.\jye(x , Xo^7i(ja<; (xv^TXsv
auTou<;, xai outox; £7r(3p0r)<T£ t^v 'HXiv. 'H laTopta
Trapa <t>ep£xuSr).
Schol. in Platonem p. 3 80 seq. Bekk. : Trpbi;
Suo ouS' 6 'HpaxX^<;] TauTr)<; (scil. rr[q 7rapot(jtia; ,
qua Plato utitur in Phaedone p. 89, C) Tr)v aiTiav
b Aoupi<; ouTox; (xcpr^YeiTat. 'HpaxX^a cprjci po)[jLbv S^t-
[ji.(x[JL£vov iTrt Tw AXcp£to), 7ruY(Ji.^<; (XYWva xaTaOeivat,
xat vtXT^aavTa r^v £^vi<; '0Xu(ji.7ricitSa , 7r(xXtv (Xyo)vi^()-
(jtevov, U7rb 'EX(xtou xai *I)£pcxvSpou 7r(xXr, Xr,cp0^vat ,
xai ic, lx£tvou TO, Ilpb<; Suo ouS' 6 'HpaxXv)?, Trapoi-
(jtta(70^vat. 'EyecpuXXiSa? 81, auTbv U7rb KTedtTOu xal
EupuTOu, Toiv MoXtoviStiJV, r)TTrjOr)vat xaTa tJ)v l7r'
AuYetcx (7TpaT£iav • Stw/^OevTa Se aypt Trji; Bou7rpcxfft-
Soi;, xai TreptSXe^l/a^jievov, ox; ouSei^; l^txeTO tSv tto-
Xe(ji.t'o)v, cxva(|^u^ai t£ , xat Ix toB 7rapap^£'ovTO<; TroTa-
lium, Arcesilai nepotem, venit (Echaliam, quse urbs sita
est in finibus ArcadiK. Postulavit ab eo , ut (lolen) filiam
Hyllo daret uxorem. Quod quum ille recusaret, Hercules
cepit OEclialiam , atque filios ejus interfecit. Quorum
Iphitus fugit in Eubceam.
Iphitus, Euryti filius, ajchialeus, ut duodecim equas
amissas quaereret , per urbes vicinascircumivit, si forte
aHcubieas inveniret. Praecepit ei Polyidesvates, ne Tiryn-
tliem qua^rendi causa proficisceretur; hoc enim nil pro-
desse. Sed ille dicto non audiens illuc se contuHsse dici-
tur , ubi Hercules fraude quadam et aitificio in altum
murum secum abductum praecipitem dejecisset , quia
ipsum et ejus patrem accusaret , quod post peractum la-
borem non dantes lolen filiam cum ignominia se dimisis-
sent. Verum Jupiter de hospite occiso indignatus , quo
Hercules poenam solveret cffidis, Mercurio jussissedicitur
ul eum venderet ; liic in Lydiam abduclum tribus ta-
lentis ajstimalum dedisseOmphala;,hujus regionis regina;.
35.
Hercules a Troja expugnata rediens, quum in Mgeao
mari versaretur, Junonis voluntate vehementi tempestate
vexatus est, et ubi ad Con, quam Meropes insulam tene-
bant, delatus esset, eum nave egredi rex insulie, Eurypy-
FRAGMENTA HlSTOUlCORUM.
lus, Nepluni filius, impedivit. Sed postquam vi etutpraedo
exscensionem effecerat, Eurypylum ejusque filios inter-
fecit, et cum fiUa ejus Chalciope congressus procreavit
Thessalum.
36.
Cteatus et Eurytus re vera quidera filii erant Neptu-
ni ex Molione, Moli filia, dicebantur vero Actoris esse.
Hi naturam habebant a ceteris hominibus alienam. Bi-
membres enim erant, habentes uterque duo capila, quat-
tuor manus totidemque pedes, unum vero corpus; quare
vincebant in cerlaminibus bellicis et gymnicis. Hercules
autem quos ab Augea adjutos ex aperto non posset supe-
rare, structis insidiis sustulil; quo facto vastavit Eliu.
Contra duos ne Hercules quidem. — Hujus proverbii
originem Duris ita explicat : Herculem dicit, ara ad Al-
pheum exstructa, pugilatus certamen instituisse, et quum
vicisset in proximo certamine Olympiaco , ilerum certan-
tem ab Elato et Pherandro lucta esse superatum indeque
ortum esse proverbium, Contra duos ne Herculesquidem.
Echephyllidas tradit eum a Cteato et Euryto Molionidis
in expeditione, quam contra Augeam fecit, devictumesse;
quum vero fugisset usque ad Buprasiam nullumque ho-
stium animadvertisset, se refecisse et fluvium, ex quo po-
82
PHERECYDIS FRAGMENTA.
txou iTiovca , TrpodaYopeutTaf touto r)Su uSojp • 3 vuv
SetxvuTai tovTOJv Ix Au[y.7](; eic 'HXtv, xaXouuevov utto
T(ov ly/topioiv ^aSu uoojp. Ta os auTa xal <I>epexuor)(;,
xat Ko)[xap)(0(; , xai "IdTpo? Iv toi(; 'HXtaxo^ icito-
pouat. Kal Sta touto Geo)pou(; tou? MoXtoviSa^; lo-jxon;
eU Ko'ptvOov Xoy_7^«7avTa tov 'HpaxXrj Trept KXeojva?
aTroxTsivai • oOev 'HXetot? d7ro)[xoTOv eivat Ta "IcGijLta
dyiovtCecrGat, oti Gcojpou^; Tre^xcpOe^VTa^; tl<; tov 'IcOtxov
TOU<;MoXtovtSai; eXwv 'HpaxX^q utto KoptvOtoJV eoej^Ovi.
Pro Bou7rpdatSo(; Sicbcnk. habet BouSa^jtSvii;, quod
in Bou7rpaffia<; mutandum censet Siebelis ad
Istriim p. 72. Ba5u uSo)p in -^iSu mutandura censet
Sturzius, non animadvertens 8aSu esse dialecti
Elcorum, quod Hesychius (|uoque annotavit in
glossa hodie corrupta BdSviSot, rf/dot, i. e., BaSu,
•/jSi), 'HXeioi.
37.
Schol. Sophocl. A.rgument. Trachin. : 'AfjtdXOeta
7]v At{/,ovtou OuydTYip' ^ xepai; eiyeTaupou. ToutoS^,
(5)1; 'I)tp£xu5r|? cpr,(Tt , ouva^xtv eiye TOtauTr,v, (>jffTe
ppo)Tov r\ TTOTOV OTTep av eu^aiTO tk;, Trapeyeiv (X'>fOo-
vo'v Te xai dTiovov.
Apollod. II, 7, 5 : 'A[jLdXOeta 81 ^v Ai[i.oviou Gu-
ydTiqp, ^ xepa^; dyj. Taupou. Touto Ss, 60; OepexuSiq^;
Xeyei, Suva[ji.iv e^et TOtauTrjv, wcjtc ppo)TOV ?| ttotov,
OTrep cu^atTC) Tt(; , Trape/eiv d-^Govov.
■37 a.
Scholiastes Pindari Olymp. VII, 42 Tlepolemi
matrem Hom. (lliad. B, 658.) Astyochen nomi-
nat, 'HiTioSoi; Se A<JTuSdtJt.etav auTv^v cpvifTf tl)epexij-
8-f\(; Se 'AffTUYcveiav ■^^v Se «buXavTO? OuYdT-/io.
38.
Schol. ApoUon. I, i2i3 : (Hercules post oc-
cisum Calydone Cyathum puerum cum Deianira
uxore ot filio Hyllo venit) tlq Tr,v ApuoTriav. ... X-jr)-
GTptxbv Se TO eOvo? , 6[jLOpouv (o(jLopov cod. Par.) TOt<;
M-/iXt£U(jtv, coi; <I>epexuS-/i<; Iv Trj TpiTr) cpvicriv.
39.
Antonin. Liberal. c. 3'5 : TiTTopei 4>epexu8y)<;.
McTa Tov "HpaxXe^ou^; l^ dvOpo)Tro)v dcpavt<j[j!.bv, Eu-
puaOeu(; l^eXdcra^; auTOU(; irfi TraTptSoq, auTb<; iQacsi-
Xeuev 01 Se 'HpaxXeiSai xaTa;puYC)VTC<; 7rpb(; A'/)[Jio~
(pwvTa Tbv 0r)(7eo)<;, (Sxrjaav TrjV TCTpdTroXiv t^(;
'Attix^?. EupuaGeu(; Se Treijn]>a? aYYeXov ei<; 'AOrivaq,
7roXe[j(.ov TrpoeXeYcv toi(; 'AOrjvatoti;, £t \x^ tou<; 'Hpa-
xXctSa^; £^£Xd(JO)titv. Ot (jtev ouv 'AOr,vaiot Tbv 7ro'Xe(j(.ov
oux aTroXe^YOVTat, EupuffOeu<; S' hi&ctXz et<; Tr)v 'Atti-
xr)v, xat 7rapaTa;d[ji.£V0(; auTb; [xev d^roOv^ijxet (Ji-aj(^(3-
[xevO(;, •?) Se 7rXr)Gu<; eTpd^rr) twv 'ApYeicov • TXXo<; 8k
xai 01 dXXot 'HpaxXetSat xai 01 (luv auTOiq dTroOavov-
TO? EuputjGeox; xaTOtxtCovTai TrdXtv Iv 0r,6at?- Iv S^
TOUTO)xat 'AXx[jL7]vr) xa^d Y^ipo«; d^roGvr^crxet, xal au-
Tr)v l^ex(3[xt(7av TlpaxXeiSai. "iixouv S^ Trapd Tot^; 'HXe-
XTpa<; 7ruXa;, oOtTrep xai 'HpaxXrj<; Iv tt) aYopS. Zeu?
Se 'Ep[jL^v 7rE[jL7ret, xeXeuojv 'AXxfjtr^vrjV IxxXej^ai,
xai d^reveYxeiv e't<; [jLaxdpo)v V7](70u<; , xai Souvai 'Pa-
Sa[jLdvOui Yuvatxa • 'Ep[jL^<; Se TretcrGeii; 'AXx[;.-/]vriv Ix-
xXeTrrct. AiOov S' dvT' auT^(; evTt'Gr)(7tv et? ttjV copo'v
01 S' 'HpaxXeiSat l^ret tJ)V Xdpvaxa tpepovTCi; I6apu-
vovTO, xaTaTiOevTaf xat d7roxaXu'|avTe? eupov dvT^
T^<; 'AXx[jL7]vr)? XtGov, xa\ auTbv I^cX()vtc<; , e(jTr)(7av Iv
TO) dXcrei, oOt7rep ItjTtv Tb -^jpwov Tb t^<; 'AXx[jL7]vr)<; ev
©v^Sati;.
Initio auTOui; irfi 7raTpi'So(; ex antecedentibus
subintelligendum videtur tolx; 'HpaxXeiSa<;, sin
minus , cum Sturzio legas: auTOu tou(; TraiSa^;. In
xai 01 (juv auTOii; vocem ot, quae vulgo deest, ad-
didi ex Sturzii conjectura. Ungerus Paradox.
Theb. p. i5i malebat 7ratcjiv auroi?. Ho^Xiv recte
mutarunt in 7rdXtv P. Abreschius Paraphr. et
Annot. in Epist. ad Hebraeos p. 87 sq., Clavicr.
ad Apollod. II, p. 335, et Bastius Epistol. Crit.
p. 168.
tum liausit, ita alloculum esse : « Dulcis hcec aquav. Quae
nunc monstratur iis, qui Dyma proficiscuntur in Elin ,
nominata ab incolis « dulcis aqua. » Eadem referunt
Pherecydes , Comarclius et Ister in Eliacis. Atque lianc
oi) rem Hcrculem stiuctis insidiis legatos ad sacra sole-
mnia missos Molionidas, Corinflium proficiscentes, prope
Cleonas inteifecisse. Ea ex caussa Eleis interdictum esse,
ne ludos Istlimios frequentarent, scilicet quod Hercules,
quum legatos ad ludos Isthmios missos occidisset, a Co-
rintiiiis exceptus esset.
37.
Amalthea erat Hsemonii filia, quae cornu habebat tauri.
Hoc, ut ait Plierecydes, eara habebat vim , ut cibum vel
pottim, quera quis desideraret, largum praeberet et sine
ial)ore paratum.
37 a.
Tlepolemi matrem Hesiodus dicit Astydamiam, Pliere-
cydes vero Astygeniam ; fuit autem Phylantis filia.
38.
Dryopes sunt populus praedatorius , Maliensibus fini-
timus.
39.
Eurystlieus Herculisposteros,ipsoe mortalibus sublato,
patria cxpulit, ac sibi regnum sumpsit. llli ad Demoplion-
tem Thesei filium profugi, liabitaverunt in tetrapoli Alti-
cae. Eurystiieus misso Atlienas legato , bellum denunciat
Atlieniensibus, ni Heraclidas expellant : neque ii bellum
detrectant. Ergo Eurystheus in At^icam copias adducit ,
commissoque prsefio, inter pugnanduni occidit , fusaque
est Argivorum multitudo. Hyllus et alii Heraclidae et qui
cum illis eraut post mortem Eurysthei Thel)as redeunt.
Interim et Alcmena annis confecta obit. Quara quum ef-
ferrent Heraclidae (ii ad Electras portashabitabant, ubi et
Hercules, iii foro), Jupiter Mercurium niittit, cum man-
dato ut Alcnienam suffuretur , eamque in Beatas insulas
allatam Rhadamanlhodet uxorem.Paret jussis Mercurius,
et loco Alcmense , quam iurtim abstulerat, lapidem fere-
tro injicit. Heiaclidae quum sandapilam gestantes mole
gravarentur, depositam aperiunt, et pro Alcmena lapidem
inveniunt., quem inde exemtum in luco constituerunt ,
ubi sacellum Alcmenaj est Thebis.
PHER EGYDTS F R AG ME NT A.
83
LIBER QUARTIJS.
Antecedentibus libris Argivas fabnlas ita ex-
posiiit Pherecydes, ut, ubi ad Epaphi ex Libya
filios, Belum et Agenorem devenerat, Beli tantum
stirpem persecjueretur ; jam igitur reditad Age-
norem ejusque prosapiam , quam quarto libro et
quinto enumerat. Eodem modo etiam Apollodo-
rus rem instituit, qui dicit lib. III, c. i : 'Etoi Bk
TO Tva/_£iov Si£p)(_o[J!.evoi Y£VO? , Tou? (XTro BViXou p.e-
ypi Twv TlpaxXeiSwv S£SviXwxa[JLev, £X.o(X£vo)<; Xiyto-
[i£v xat Tot TOpi 'Ay^vopo?. Et liber quat tus quidem
mythos Cretenses, ab Apollodoro c. i — 4 tra-
ctatos complexus esse videtur, quibus sequenti
libro subjiciuntur mythi Thebani, Quare ad hunc
librum referenda sunt fragmenta de stirpe Age-
noris (40), de Phineo, Agenoris fdio (41), de
Cadmo sororem quaerente (42), de Minoe (43).
40.
Schol. Apollon. III, ii85 : <[)£p£XuSYi? Iv S'outw
fi\ciy' « 'Ayvivwp §£ 6 IloaetSoivo? Y*H-^' Aa[xva) r)iv
llrilov. Twv Se yivovTai <l>oivi^ xat Tdatvi, ■^v h'/zi
AiYuuTO?- xai MeXia, ^v hjti Aavaoi;. "ETOiTev hyzi
'AY^lVOJp 'ApYWTT/lV TYIV NetXoU TOU TtoTa[;.ou. Tou 8z
viveTai KaSiJLO?. »
41.
Schol. ApoUon. II, 178 : 'AYrivopiSri? (*iv£u?)-
'AY>ivopo<; Yap Trai? IffTtv w? 'EXXavixoi; • w? Se Tkio-
Boq cpviaiv, <I>oivtxog tou 'AY>ivopoi; xai KacffiEireta;.
'O[xoiwi; xat 'AdxXviTTtaSr,? , xai 'AvTifxaxo? xal Oe-
P£Xu8y](; mrjdiv.
42.
Apollod. III, 1,1: 2uv£?riX0£ 85 Im tJjv ^-/^Triffiv
auTr,.; TrjXlcpaffaa rj [i.yiTr,p, xai ©aao? 6 Iloa^iSwvog •
wi; §£ 4>£p£XuSri<; cpTQdi, KtXtxo!;.
43.
Schol. Apollon. III, 1086 :'EaTixai aXXo? Aeu-
xaXtwv, 6 Mtvwo? , TOpt ou <I>£p£xuSri<;.
LIBER QUARTUS.
40.
Agenor, Neptimi filius, in matrimonium ducit Beli fi-
liam , Damno. Ex liis nati sunl Phccnix et Isa-a, uxor
yEgypti , et Melia, uxor Danai. Deinde Ageiwr Argiopen ,
Nili fluvii filiam, matrimonio sibi jungit. Ex his natus est
Cadmus.
4t.
Pliineus filius est Plioenicis, Agenoris filii, ex Cassieiiea.
42.
Cum Cadmo ad Europam quaerendam simul profectus
est Telephassa mater, et Tliasus, Neptuni,secundum Plie-
recydem vero Cilicis fiiius.
43.
Est etiam alius Deucalion , Minois filius , de quo Plie-
recydes.
LIBER QUINTUS.
Mythi Thebani -(ApoUodor. III, c. 4—8) : de
Cadmo et de Spartis (44), de monili aureo (45),
de Dionyso et de Hyadibus (46), de Medusa,
OEdipi nutrice (47), de Cffidipi progenie (48), de
Polynice (49), de Tiresia (5o), de Tydei inhuma-
nitate (5i). Praeterea Pherecydes Locrorum fa-
bidas in hoc Ubro tractasse vel saltem attigisse
vidctur (5i a).
44.
Schol. Apollon, III, 1 178 : O^p^xuSvi? Iv t^ irs^jt-
irTT] (cod. Paris. Iv ^') ourw cpriciv • « 'ETOtSr) KaS[Jto?
xaTOJXiTOri Iv 0riS-/iatv, 'Aprii; StSoiauTwxai'AGrivai7i
Tou ocptO!;TOui; ri[xt(7£t(; oSo^vTa?, tou? SE^^^jiiaeti; Aiv^Tri^
xai 6 Kc)cS[i.oi; auTixa (TTOtp^i auTOu? d<; Tr,v apoupav,
"Ap^oi^x^XEuaavTO^^jXat auTwcxvacpuovTatavSp£(; (codex
Paris. additTToXXoi) wTcXt(7[X£vot.'0 Se K(xS[jto? S^iffa?,
^ixXXet auTOU(; XiOotcjtv. Oi Se Sox£ovt£? ucp' lauTwv
(codex Paris. utc' cxXXtqXojv) pcxXX^ciOai, xteivoucii t£
aXXviXou^; xai Ovraxouat, ttXviv tovt£ (xvSpwv,OuSatou,
XOoviou,'Ex,tovo(;, n£Xwpo<;,'rTOp7ivopo?^ xaiauToJj? 6
K(xS[JtO(; Troi£iTat iroXiTai;, xaTOtxiaa^; auTOui; (Phav.
K(xS[ji.O(; TToXita^; xaTtoxtaev) Iv 0r,6at(;.
Schol. Pindar. Isthm. VII, i3 : 4>£p£xuSri(; StTT(x
cpriatv eTvat ffTrapTwv Yevvi. Tbv y^^P Apri xat Tr,v
'AOrivav, tou? \i.h ■}]jj.ias.i(; twv 6S()vtojv K(xS[/.w Souvat,
Tou; Se ri[ji.((7£i(; AiiQTr,.
ApoUodor. 111,4, I : <^£p£xuSr,(; Si cpr,(7tv,0Tt K(x-
S[jto?, tSwv Ix Y^? (xvacpuo[Ji.£vou(; avSpa^; Ivo'ttXoui;, Itt'
auTOUi; £6aX£ XiOoui; • ot S^ , uir' cxXXviXojv vo[xi^ovt£(;
^aXXeaOat, et<; [Jtcxyriv xaTeaTviaav.
45.
Apollod. III, 4, a : "ESwxe Se auTrj K(xS[i.o?TO'-
ttXov, xai Tov TlcpaiaTC>T£uxTOV op[AOv, ov uTrb 'Hcpai-
aTOU XeYOuai Ttve? SoOvjvat K(xS[j(.t.j , <l>£p£xuSvi(; Ss
UTTO Eup(jiTCr,(; • 8v Tcap^ Atb(; auTViv XaS^tv,
LIBER QUINTUS.
44.
Postquam Cadmus Tliebis sedes sibi constituerat, Mars
et Minerva dimidiam ei draconis dentium partem, dimi-
diam yEetJB dederunt. Atque Cadmus a Marte jussus sta-
tim condidit eos in humo, unde nascuntur ei viriarmati.
Quos timens lapidibus petivit. Illi vero se in se ipsos la-
pides conjicere putantes mutua caede inteicunt, quinque
exceptis, Udajo, Chthonio, Echione, Pelore, Hyperenore,
quos cives constituit et Tliebis sedes iis assignat.
Plieiecydes diiplex ait esse Spartorum genus : Martem
enim et Minervam dimidiam dentium partem Cadmo de-
disse, dimidiam iEetse.
Sed Pherecydes sciiptum reliquit : Cadmus, ularmatos
viros e terra exoriri conspexit, lapides in eos conjecit.
Tum ii vicissim percuti existimantes , mutuam inter se
pugnam inierunt.
45.
Cadmus uxori peplum ac monile, Vulcani opus , quod
ei ab Vulcano dono missum ferunt, muneri dedit. Al Phe-
recydes ab Europa datum scribit qufc ab Jove id accepisset.
6.
84
PHEREGYDIS FRAGMENTA.
46.
Suithis : "Vvi? , "Tou • IttiOetov Aiovuffou, w? KXet-
8y)}jL0i;. 'EtoiS:^ , cpr,(7lv, eTrtxeXouiJLev Tot? Oucia? auTW,
xaO' 8v 6 Oeo? uet y povov. 'O 8s OepexuSYii; , tJjv Ss-
[xeXyiv "Tviv XeYeaOaf xa\ xkq tou Aiovuorou Tpotpoiii;,
'TaSai;. Eadem fere habent Photiu.s in Lexico
p. /|52, Elymol. M. et Phavorin.
Schol. Arati Phaenom. 172 : 0aX^(; [xev Suo au-
Ta? (Hyadas) eiTTcv eivat, rJiv [xlv popctov, t^v Bk
voTtov. EupfTriSY)? Bl ev tw <I>aeOovTt , Tpcti;. 'A)^atoi;
8k, S'. 'iTUTrta? 81 xai <I)epexuSYi?, C'- 'H Se Trpoaoj-
vufAia e(TTiv, ^Ti Tov Aio'vuc70v aveOpe<];avTO. Tt]? Sc,
6 Aiovudoi; V. quae de Bacchi nomine habet Schol.
Aristid. p. io3 Fromnicl.
Schol. Homer. II. 2, /486 : Toui;cm TwvxcpaTojv
TOii Taupou iTTvk affTepa? xet[xcvou(;. KaXouvTai 8k
TotSci; , :^TOt Sioc t^,v Trpos to Y ffTOtycTov 5ij.oto'TyiTa ,
r) eTTCto-)) aiTtot ©[^.Spwv xat uctwv xaOtaTavTat. Zcu?
£X Tou (ji.y]pou YcvvTiOevTa Ato'vuaov Tat? AwStovtfft
Nu[Ji.(pai(; Tpecpctv eStfixev, 'A[jLSpoaiot, KopojviSt, Eu-
So)pri , At(ov^ , AtffuXy) , IloXu^ot. AuTat Opc^jiaaat tov
Ato'vu(70v, TOptv^eaav (yuv auTtT) , Tr,v eupeOsi(7av (X(jLTTe-
Xov uiro Tou Oeou Toti; (xvOptoTroK; ^apt!^o'ijt.evat. Au-
xoupyoi; Ss (JLC^pi Tyi<; OaXoc(7(7rii; (7uveSt'o)^e tov Ato'vu-
aov. 'Exeiva^; Bk £ktr\(soi.q 6 Zcu; xaTr,aTcpt(7cv. 'H
iiTTopia TTap^ <I>cpcxuS-/i.
Ibid. paullo post : ^cpexuSyj^;, xaOaTiep Trpoet-
pyjTai , Tot? 'YcitSa? AtoSoJviSa? Nu[Ji^ai; ^yiaiv eivat ,
xa\ Atovucou Tpocpou;. "A^; TrapaxaTaOe'(70at tov At()-
vu(70v T^ 'Ivoi Sta Tov T^? "Hpa(; (po'6ov. KaO' 3v xat-
pov xal auTo«; Auxoupyo? cSito^e.
Hygin. Poet. Astron. 2, ai, p. 3g5:Hjridcs
Pherecfdcs Athcniensis Liberi nutrices esse de-
monstrat, numero septem, quas etiam antea Nym-
phas Dodonidas appcllatas. Harum nomina sunt
hcec : Amhrosia, Eudora, Phesyle, Coronis, Po-
lyxo, Phceo, Thycnc. Hce dicuntur a Lycurgo fu-
gaire, et prceter Amhrosiam omnes ad Thetyn
profugissc, ut ait Asclcpiadcs. Sed ut Pherccydes
dicit, ad Thebas Liberum perlatum Junoni tradi-
derunt. Quam ob caussam ab Jove gratia eis est
tvlata, qnod inter sidcra sunt constitutce.
Mythograph. I, § 120 p. 89, ed. Bode : Li-
bcj-um , conccptum utero , Jupitcr incendio eri-
puit , ac femori insuit suo. Postea completis men-
sibus, Nymphis , quce Nysam , montem Indice ,
peifrequentahant , clam tradidit nutriendum.
Septem enim fucrant sorores , ccedem Nymphce
Dodonides appellatce , quce a Lycurgo fugatce
ad Thetin profugerunt , ut scribit Phcrecydes ct
Asclepiadcs.
Schol. Germanici ad Taurum v. 173, p. io5 :
In signo Tauri frons et facies Hyades ■vocantur,
cpias Pherecydes Athcnceus nutrices Liberi dicit,
quce Dodonides Nymphce vocantur. Quce cum a
Lycurgo captivitatem timentes fugerent Thehas, ne
sibi a Junone aliquid paterentur, Jupiter coelo il-
latas sideribus honoravit, Hyadesque appellavit,
quod nascente Libero eas invenerit; quas in si-
gnum temporis posuit, vel quod sint pluviales :
uetv enim plueie est, quia earum ortus imbres con-
citat : vel quia in modum Y litterce positce sunt.
Idem Schoi. ad v. »54 sqq., p. ii4j similia de
Pleiadibus na.rrat : Pleiades a pluralitate Grceci
vocant : Latini, eo quod vere exoriantur, Vcrgi-
lias dicunt. Dicit autem Pherecydes Athenceus,
septem sorores fuisse, Lycurgi filias, ex Naxo in-
sula : etpro eo, quod Liberum educaverunt, a Jove
inter sidera sunt relatce.
Apud Schol. Hom. desideratur septimum
Nymphae nomen <^aito. Pro Aioivy) Valckenaer.
Animadverss. ad Ammon. III, 12, p. 208 (iS^)
reponi jubet 0uo)vyi. — Apud Hygin. pro Phesyle
scribendum videtur Phcesyle, et legenduni
Thyone pro Thyene et Inoni pro Junoni.
47.
Schol. Sophocl. OEdip. Tyr. 785 : <[>epsxuSyi(;
^yiffl Me'Souffav elvai t-)iv HoXuSou Yuvatxa , OuYate-
pa Ss 'OpffiXo'/ou Tou (xSeXcpctou.
47 a.
Schoh Taur. in Eurip. Phoen. 3^, p. i5. HoXu-
«pyiTviv 8\ Tov XT^puxa toutov $epsxuSyi<; noXuTcoiTyiv
air,ffi.
46.
"ryii;, "Tou. Hyes, Hyis. Epithetum Bacchi, quemadmo-
dum ait Clidemus. Nam, inquit, ipsi sacrificia faciraus eo
tempore, quo deus pluit. Pherecydes vero tradit, Semelen
Hyen vocari , et Bacclii nutrices Hyadas.
Tliales duas Hyadas statuit, alteram septemtrionalem,
alteram meridionalem , Euripides in Pliaethonte tres,
Achaius quattuor, Hippias et Plierecydes septem. Appel-
latio iis esl ex eo, quod Bacchi nutrices erant; nain Hyes
nomen est Bacchi.
Septem stella; in tauri cornibus positse Hyades appcl-
lanlur, vel proptei' disposilionem ad Hteraj T simililudi-
nem accedentem, vel quod pluvias et imbres concitant.
Jupiter Bacchum, ex femorenatum, nutrienduin tradidit
Nymphis Dodonaeis, Ambrosiaj, Coronidi, Eudora^, Dio-
nse, yiisylae, Polyxoi, (Phffioi). Hseterramcum deo pera-
grantes vite ab eo inventa homines donabant. Verum
quum Lycurgus usque ad mare Bacchum persequeretur ,
illas Jupiter misericordia commotus inter sidera constituit.
Pherecydes Hyadas dicit Nymplias esse Dodona^as, nu-
trices Bacchi, quem propter Junonis timorem Inoi tradi-
dissent , eo quidem tempore quo et ipsas Lycurgus per-
secutus esset.
47.
Pherecydes Medusam dicit Polybi uxorem et filiam
esse Orsiloclii, qui Polybi fratcr fuisset.
47 a.
Polypheten Laii praeconem Pherecydes Polypcetcn dicit.
PHERECYDIS FRAGMENTA.
85
48.
Schol. Eurip. Phoen. 53 : <I>cp£)cuSy)i; xa xaxa
Tou? TraiSa? OiSittoSoc, xa\ T^t? •'{r\[).ai\Kivu<; outw?
iffTopEi. «OiStiroSi, tpv)ai, Kpstov SiStodi Tyjv paaiXeiav,
xa\ Tr,v Yuvaixa Aaiou , [xrjTepa S' auTOu , 'loxaffnrjv.
'E^ fi? yivovTat auTO) <I>paaTOjp xai Aao'vuTOi;, ot Ovi^-
(Txouaiv uTTo Mtvuwv xa\ 'Epytvou. 'EtteI Si IvtauTb;
TraprjXOe, y^tHi-si ^ OiSittoui; EupuYavetav Trjv Ilepi-
©avTO?. 'E^ ^? yivovTat auTw 'loxaaTV] , 'AvTiYo'vri ,
'IfffXT^vri, -^jV avatpei TuSeuq eTri xpiqvrii;, xa\ aTr'
auT^? ■^ xpiqvy] 'IffjXTQvr) exXT^Or). Ytol Se auTW e^ au-
TTJ?, 'ETeoxXrji; xa\ IIoAuveixyi?. 'ETrei Se EupuYaveia
ETeXeuTriiTe , Yaixei 'AaTUfxeSouaav Tr)v 20eveXou.wTt-
vi? Sk EupuYaveiav dSeXcp-Jiv XsYOuaiv etvai 'loxaffTrii;,
T^^ |ji.r)Tpb<; OtSiTToSo?.
49.
Schol. Eurip. Phcen. 71 : Aet etSevat oTt ou Trapit
Trafft ffUfjLtfwvet ■^ IloXuveixoui; ei? "ApYO? acpt^ii;. Oe-
pexuSrii; yap ex6e€X^ffOat tov noXuv£i'xr,v cprjffl [AeTot
Pia?. ... Eupwrt'Sy)(; TaT? Suo tffTopiaii; iy^YiGOLTio, ev-
TauOa (jLSv t^ Oepexuoou , uffTepov Sk t^ 'EXXavtxou.
50.
Apollod.III, 6,7, de Tiresia:<[>epexuSr,i;S^(^y]ffiv)
uirb 'AOr^vai; auTbv Tu^XtoOrjvat.Ouffav Y«p T^JivXaptxXto
TrpoffcptXr) T^ 'AOy)va .... YUH"-vr,v eTri TravTa iSeiv
T^v Bk , Tat? X^P<^' (tou? 6cp0aX(JLou;) auTOu xaTaXaSo"
(ji.£vr)v, Trr)pbv Troi^ffai' XaptxXoui; 81 Seoixevr)*; (xiro-
xaTaffTrjffat TrdtXtv Tot^; 6paff£ti; , ^^ Suva[/.£vr)V touto
TTOt^ffat , Ta? dxoii; StaxaOdpaffav TrSffav opvtOtov
(pt»jvr)v irot^ffai ffuvievai , xai ffxyJTrTpov auTto Stopv^-
ffttffOat xudveov, 8 cpepoiv 6[Ji.oio); toTi; ^Xeirouffiv eSd-
Si^ev. Ouffav Y^^P '^'^^ XopixXtji) sqq. Heynius
probabiliter emendat : ouffav '{a.p t^ XapixXoT
TrpoffcptXy) tV 'AOrjvav auTOV YuiJi-vJjv iSeTv. Pro lirt
TrdvTa scribendum putat idem lirtffTdvTa vel iizi-
6dvTa, quod quidem non est necessarium. Tou?
6cp0aX[ji.oui;, glossema ad vocem 7rr)po'v, ejiciendum.
51.
Schol. Homer. II. E, i26:<I>afftv Iv Tto 0y)-
Saixto TCoXe^ji.oj TuSea TpojOevTa uirb MeviTrTrou tou
'AffTaxou ffcpdSpa aYavaxT^ffat. 'A[ji.cptdpetov Se cpoveu-
ffavTa auTbv Souvai t-^,v xetpaXrjv TuSeT. Tbv Se Stxrjv
Or)pbi; dvaTCTu^avTa ^ocpeTv Tbv lYxecpaXov. KaT* IxeT-
vo 8k xatpou TrapeTvat 'AOy)vav, dOavaffiav auToi e^
oupavou cpcpouffav, xai St^ Tb [Jtuffoi; dTreffTpdtpOat.
Tbv Se 0£affd[X£vov, TrapaxaXeffai, xav tw iratSt auTou
^(^apiffaffOat Ty)v dOavaffiav. TffTOpsT <[>£p£xuSyi(;.
Pro M^vtTCTrou rescribendum cum Villoisono
videtur M^XaviTrTrou.
51 a.
Schol. Pindar. Olymp. IX, 86 : '0 IlivSapoi; t^v
npo)TOY£V£iav dvapTraffO^Tffav uTrb tou Aib? £1«; Tb
MatvaXov T^? 'ApxaStai; opoi; xo[ji.iff0^vat, t-J^v Se IIpo)-
TOYeveiav 'OjrouvTo; tou 'HXeiwv pafftX^o); cpr,ffi Ou-
YaTepa, dXXtov Ty)v IIptoTOYeveiav Ilup^ai; xat Aeu-
xaXitovo? XeYOVTtov, <*)<; 0£p£XuSy)? cpr)ffiv Iv tio e'.
LIBER SEXTUS.
Liber sextns, septimus, octavus ^olicas fa~
bulas complectebantur. Quarum in adornatione
Pherecydes ita versatus esse videtur, ut libro
sexto Salmonei et Crethei et Athamautis pro-
geniem persequeretur, deinde narraret Argonau-
tarum expeditionem usque ad eorum adventum
ad iEeten regem. Liber septimus reliquam
expeditionis partem continebat, qua absoluta
de ceteris jEoIi filiis exposuisse videtur. Octavus
denique liber filias jEoIi earumque posteritatcm
recensebat. — Igitur libri sexti dispositio fuisse
videtur haec : i , Athamas. Themisto, Athaman-
tis uxor, mater Phrixi (Sa), aries aureo vellere
prseditus (53), Chalciope vel lophossa, Phrixi
uxor (54), Melas Phrixi filius (55). — 2, Salmo-
neus. Tyro,Pelias, Neleus(56, 57). — 3. Cretheus.
48.
(Edipo Creon dat regnum et Laii uxorem , ipsius ma-
tren», locastam, ex qua nascuntur ei Plirastor et Laony-
tus, quibus mortem inferunt Minyae et Erginus. Anno
praeterlapsoOildipus uxorem ducit Euryganiam, Periphan-
tis filiam, ex qua nascuntur ei locasta , Antigona, Ismena,
quam occidit Tydeus ad fontera, qui ab ea nomen acce-
pit Ismene. Filios ex ea suscipit Eteoclem et Polynicem.
Quumvero Euryganiamortuaesset, uxoremduxitStheneli
filiam Astymedusam.
49.
Pherecydes dicit Polynicem vi ex patria expulsum esse.
50.
Pherecydes Tiresiam a Pallade luminibus orbatum re-
fert. Siquidem quum Chariclo Minervae carissima esset ,
illi nudam per omnia deam vidisse contigit : hanc vero ma-
nibus suis tactum excaecasse : at Chariclo Palladem , ut
filio suo oculos restitueret, orasse Qiiod quum dea efli-
cere non posset,expurgatisiIliusauribus, omnem omnium
avium garritum intelligentem fecisse, eundemque cyaneo
sceptro condonasse ; quod gestans, a;que atque oculatus
tuto incedebat.
51.
In bello Thebano Tydeus , a Melanippo Astaci filio
vulneratus vehementer indignatus fuisse dicitur. Et quum
Amphiaraus Melanippum interfecisset, hunc aiunt caput
ejus dedisse Tydeo, qui aperiens id in modum bestia:> ce-
rebrum ebibisset. IIIo vero tempore Minervam venisse ,
ut immo<aIitatea Joveimpetrata eumdonaret, sed Tydei
inhumanitatem aversatam recessisse : hunc autem , ubi
Minervam conspexisset, ex ea petivisse, ut Dioraedi filio
immortalitatem concederet.
51 a.
Pindarus Protogeniam a Jove raptam et in Ma^nalum,
Arcadiae montem, transportatam, Opuntis, Eleorum regis,
filiam fuisse dicit ; alii vero Protogeniam Pyrrhae et Deu-
calionis filiam aiunt , ut Pherecydes libio quinto.
86
PHERECYDTS FRAGMENTA.
JEson (58), lasonis mater (Sg), lason ad Peleum
venions (60), Argus, navib fabricator (61), Ti-
phys, Argus gubernator (62), Philammon (63),
Iphicles (64), Idas et Lynceus (65), iEthahdes
(66), Hercules e nave egressus (67), Phineus (68),
Harpyiae(69), Idmon ab apro occisus (70), tauri
ignivomi {71). Quod postremum posui fragmen-
tum , si quidem recte ad hunc librum a Scho-
liasta refertur, pertinet ad jussum Metse, non
vero ad lasonem tauros doraantem , quod
aptum libri finem non praeberet, quum sciamus
septimo libro de draconte ab lasone occiso
fuisse sermonem. Sed fieri etiam potuit, ut fr. 72
minus recte libro septimo attributum sit.
52.
Scho!. Pind. Pyth. IV, 288 : TauTr,v (matrcm
Phrixi) 6 [jlsv ITivSapoc Iv utji.vot(;, Aviu.wTi>tv]v cpyicrtv
'iTrTTias Ss, ropywTriv 2o'|ioxXrii; ol Iv 'AOaixavxt ,
NecpeXyiv • <I>£p£xuoY]<; , ©sfxtaTw • 8; xal cpr,ai, twv
xapTTwv cpOstpoixEvojv Ix TauTO|ji.ocTou , eOeXoucjtov Sou-
vat lauTrjv sli; (T;payT]v.
53.
Schol. Germanici ad Arietem v, 228, p. iio:
Aries, ut Hesiodus et Pherecjdcs dicunt, inter
astra collocatus est propter Phrixum ct Hellen,
Athamantis ct Nehulce filios.
Eratosthenes Cataster. 19 : O&to? (6xpib(;) 6
<I>pi^ov Staxofjiiaai; xat "E^vXviv. "A^OtTO? Ss wv, ISc^Ot]
auTOt? UTTO NecpeXv]!; t^; (jtrjTpo'?. Ei}(£ §£ }(puff^v 00-
p3tv, wi; 'Haiooo; xai <I>£p£XuSr)<; eiprjxact, Fragmento
quod antecedit patet ultima tantum hujus loci
verba : zvft ... Sopav, ad Pherecydem pertinere.
Hygini Poet. Astron. 2, 20 : Aries, qui Phrixum
transtulisse ei Hellen dictus est per Hellespontum :
quem Hesiodus et Pherecydes ait hahuisse auream
pellem.
54.
Schol. Apollon. II, i2 53 : OepexuSr,; Iv exTw
LIBER SEXTUS.
52.
Pherecydes ait Phrixi matrem esse Themisto , quae ,
quuni forte fortuna fructus perderentur, sponte sua se
ipsam immolandam prsebuisset.
63.
Arieti, qui Phrixum etHellen per mare transtuHt, vellus
erat aureum.
54.
Pherecydes dicit Clialciopen (ifletae fiiiam, Plnixi uxo-
rem) appellatam esse Eueniam.
lopliossa, Plierecyde auclore , eadem quae Clialciope.
55.
Melas, Phrixi filius , uxorem ducit Eurycleam. Ex liis
natus est Hyperes, qui liabilabat ad Hyperiam fonlem ab
eo sic nominatum.
(codex Paris. omittit verba Iv &ctw) Euriviav (Nr)-
vtav idem) auTv^v cpr,(7i xaXetcOai.
Hcsych. : 'locptoffcja * -^, /otXxeio? , w; cprjfft Oepe-
xuSv]?. Sine dubio scribendum, 'locp., ')\ XaXxio^TTTj.
Codex fj j^aXxto?.
55.
Schol.Pindar. Pyth. IV, 220 : TTOpEia II xp-/ivr)
Iv Tati; <I)£pat<;. ... <I>act Se Tive?, cxTrb 'YT:£pr,TO<; Xa-
6^£iv auTrjv TOuvo[ji.a , w; <I>£p£xuSr)<;. ^ricl yap outo>^
« M^Xa? 6 <I>pi50u •j'au.£i EupuxX^tav. Twv h\ ytveTat
"r7T£pv)i;, 6(; wxei Itti tt) xp-^vr, t^ o-tz auTou xXrjOeiar,
'TTrepeiot. »
56.
Schol. Hom. Od. A, 289 : Nr,Xeui; 6 IlocTe Swvo?
xai Tupoui; Trat? , l^eXacrO-ti; uTrb IleXtou tou aoeX^ou
T^? 'IwXxou , cx'c»ix£To eii; MetTT^vr^v Tr)(; neXoTrovvvicrou.
Kat XaScijv Trap^ ly/ojpiojv, ttjv HuXov XTiCei. Ka\
Ya[jtei XXwptv, Tr)v 'AjJtcptovo; tou 'laaou xai 4>epc7e-
cpc)vr,<; Trji; Miou OuyaTepa , ^aatXeuci Te ou [xovov TcTiv
IluXtwv, cxXXa xai twv Iv 'Op/oaevw xai yiveTai eu-
Satfjtovtijv. 'H itjTopta irapa <I>£p£xu3r). Pro Mtou
cum Heynio legendum est Mtvuou : euSaifjicjvwv
Buttmannus mutat in euSatfjiovwv, Sturz. in eu-
Sai(x(j)v, quod praeferendum videtur.
57.
Schol. Homer. II. A, 674 : Nir)Xeu? 6 IIotTetSw-
vo? i7nTtxtoTaTO<; twv xaO' auTOv Y£vc)[ji.evo<; , eTrefjLtjjev
eii; 'HXtv iTnroui; 1? Tbv UTrb Auyeou cjuvTeXoujj-evov
(Venet. cod, f-TTTrou^; eiq tov U7r' Auy^tou X£ic7£ auvT^X.)
cxywva. Ntxr^cocvTojv Se TOtJTWv, cpOovT^cjaq AuyEai; cx7r£-
C77ra(7£ TOUTOui;, xai tou<: -^vto^yfou? cxcp^xev cxTrpotXTOUi;.
Nr)X£u<; Z\ "^ohq , iicuyJ.OL-^ riye. NlaTOjp §£ , 6 twv
TratSojv auTOu v£o)TaTO?, c7TpaTbv cxOpoicra; l^rrjXGev
"HXiot. Kai TroXXoui; (X7roxT£iva<;, (x^rfiXaSe tou<; itcttoui;.
Kat oux oXiyr^v twv TroXeijttojv a^reaupav Xeiav. H
tc7Topia Trapot OepexuSy). Eadem in Arsen. Violar.
p. 372.
56.
Neleus, Neptuni ex Tyro filius , a Pelia fratre lolco ex-
pulsus venit in Messeniam , Peloponnesi regionem ; ubi
terrae parte ab incolis accepta , Pylum condidit. Uxorem
duxit Chloridem, natam Amphionis, qui lasi filius erat,
ex Persephone, Minya; filia : nec solum Pyliis, sed etiam
Orchomeniis imperavit, vixitque beate.
57.
Neleus, Neptuni filius, artis equestris omnium qui ejus
a?tate vitam agebant peritissimus, in Elin misit equos ad
certamen, (pjod Augeas celebravit. IIos victoriam adeptos
abstulit Augeas invidia commotus , aurigas vero dimisit
laboris fructu carentes. Qnod quum cognovisset Neleus ,
nil adversus illum molitus est : sed Nestor , ejus filius
uatu minimus, coacto exercitu Elin aggressusest, multis-
que cff!sis recepit equos; atque praedam de hostibus cepe-
runt non exiguam.
PHERECYDIS FRAGMENTA.
87
58.
Schol. Apollon. I, 4^1 : AtawvU ttoXk; xr^<; Ma-
Yvrjfjia;, (XTro Tou 7:aTpo<; 'laaovoi;, w? xai IlivSapoi;
iprio-i xai OEpexuSYi;. Vcrba xal OepexuSv]; code.x.
Paris. non habet.
PauUo alitorSteph. Byz. : Atcrwv, •Koki.c, 0£<j(7a-
Xtai;. ... Kai OepexuSri? "rV TroXtv Aiaojviav cpr,(7i.
59.
Schol. Homer. Odyss. M, 70: Tupw -^ ^iaXfxw-
vewi; , iyQUGy. Suo TraiSai; ex IloaetSwvoi;, INviXe^a t£
xat IleXtav, f{T,iit Kp7]0ea. Kai iGjei. ■KcdBa.q l^ au-
Tou Tpetf;, Aiffova, xai <l>£pyiTa , xai 'A[Ji.uOaova. At-
«Tovo? Se xai IloXu^jtiXa? xaO' 'HaioSov yiveTai 'Idccojv,
xaTot Bk (tepexuSriv e^ 'AXxttxe'8r,<;. TeXeuTwv Se outo?
xaTaXeiTret tou TraiSo? eTriTpoTrov tov (xSeXcpov HeXtav,
iy)(eipi.s<xq auTW xat t^v jiautXeiav, iva au^rjOe^vTt tw
uiw Trapaa/rj. 'H Bl TOii 'Icxcovoi; [XT^Trjp 'AXxt^jteSri
Seiaaaa , SiSwctv auTOV TpecpeaOat Xetpovt tw Kev-
Taupto.
« Sed IIoXu[X7]Xa(; s. noXu[ji.iXai; nomen ap. schol.
Hom. videtur ex Apollod. 1,9, 16, scribendum
esse noXu[ji.7iSai; , vel noXu[jL7]Sr,i; e T/.etza ad Ly-
cophr. 175, qni eam vocat Autolyci fiham. »
St(/rz.
Schol. Apollon. 1 , 45 : OepexuSri^; (luiicpojvet
'ATroXXojviw , Xe'yovTt 'AXxt[jt,£Sr]v [ji.r]Tepa etvat 'I(X(jo-
vo?, Trjv OuX(xxou OuyaTepa. Sic et I, aSo.
60.
Schol. Pindar. Pyth. IV, i33:'H iciTopta irapa
<I>£pexu5r]. « "EOue, cpr^cjiv , 6 HeXiai; tw HoaetSwvt,
xai TrpoetTO Traat Trapetvat. 01 Se ■:^(7av 01 t£ aXXoi
TroXiTat, xai 5 'Itiotoiv £Tuy_£ Ss cxpOTpeuoJV i^fyvc; tou
'Avaupou ■KOTa.u.QU. 'Acr(xvSaXo<; Se SteSaive tov TroTa-
[j(.o'v • StaSa? Bk, tov [Jiev Se^iov UTroSeiTat -kqBix' tov
5e cxpi(7Tepov, eirtXi^OeTai. Kat epj(_eTai oStoji; eTr\ Sei-
Trvov. 'ISwv Bl 6 neXiai;, (7U[ji.S(xXX£t to [jtavT7]tov. Kcxt
TOT£ [X£v ii<j\)-j(a.a£.. Trj S' uffTepai(x [ji.eTa7r£[ji']^cx(jtevo!;
r)p£TO 6 Tt TrotoiT] , ei auTw '/pric^Oetr, uircj tou twv
TToXtTwv (XTroOavetv. 'O 8k 'I7]C70)V, 7re[jn|/at av £t<; ATav
auTOv, Itti to xwa<; to /pu<7(3[jtaXXov, (x^ovTa av cxTro
Al-riTEOi. TauTa 81 tw 'l7](7ovt "Hpr) !<; '^oov paXks.i,
w<; fiXOot ^ MY]S£ta Tto IkXtfx xaxo'v. » "OTt Se Ix tou
Avaupou TTOTafAou \j.6yi^ to Tr^StXov e(70j(7£v, t(7T0pei
xat 'ATToXXtovto? (1, 10.).
61.
Schol. ApoUon. I, 4 : '0 'A7roXXwvto<; xaXeT t^v
'Apyo), (XTrb "Apyou tou xaTa^^xeudtTavTo; • *I)ep£xuSrii;
Se cxTrb 'Apyou tou <I>pt^ou utou.
62.
Scholia Parisina ApoIIon. I, io5 : 'O 81 <I>e-
pexuS7]<; HoTvtea l(7Topei tov Ticpuv eivat. Ai(7}(_r]Xo(;
(leg. At(7yuXoi;) Se tov Ticpuv Iv t^ 'Apyoi 'Icptv xa-
Xei. HoTviea pio HovTea emendavit C. O. Miiller
de Miuyis p. afi^-
63.
Schol, Apollon. I, 23: <]^epexuSr,<; Iv tt] ?■', ^i-
X(X[jt[ji.oJva cpr]C7i xal oux 'Opcpea (7U[jL7r£7rX£ux£vaf eTvai
81 'Opcpea, xaTSt [xev 'A(7xXr,7rt(xSriv 'A7ro'XXwvo<; xal
KaXXto'7rr)<; , xaToc SeIvioui;, O't(xypou xat noXu[ji.via?.
Philammonis hujus genus e Pherecyde refert
Schol. Hom. Odyss. T, 4^2 : <I>tXo)vtq ri Ar]to'vo<;
OuY(XTr,p, otxouffa tov Hapvacjcrbv, Iv auT^ Trap^XE/O'/)
xai 'A7ro'XXo)vt. ET)(e yap Tb X(xXXo<; Iptxirijitov £7rt to-
CTOUTov, (S(7Te xai TOu<; OeoL<; ^rjXoTU^rouvTa^; xaT^t to
auTTJ (Buttmann. auTb) OeXrjcrat (j(.i(JYe(70ai. EtTa Ix
[j(,ev Tou A7ro'XXo)vo<; yiveTat <I>tXex[jt[jtwv cxv^p GQ(^iGv}iq,
8; xai 7rpwT0<; ISo'xet yo^Qvq c7U(7T7^c7ac70at TrapOevojv,
Ix Tou 'Ep[Jtou AutcjXuxo!;, 8? otxwv tov Hapvacrc^bv
7rX£t(7Ta xXe^ttwv I0ric7aupt^£v. ETj^e y^P TauT7]v ttjv
58.
^sonis , urbs Magnesiae , qua> ab Jasonis patre nomen
habet.
iEson , urbs Thessali* , quam Pherecydes jEsoniam
nominat.
59.
Tyro, Salmoneifilia, quae duos filios e Neptuno habebat,
Neleum et Peliam, nupsit Cretheo ; cui tresex ea nati sunt
filiij.Eson, PIieres,'Amytiiaon. iEson ex Polymila, Hesiodo
auctore, sed secundum Piierecydem ex Aicimeda, genuit
lasonem. Moriens autem filii tutorem reliquit Peliam
fratrem, cui etiam regnum commisit, quod fiHo adulto tra-
deret. Sed mater lasonis , verita ne male liaberetur a
Pelia, fihum educandum tradidit Chironi Centauro.
Plierecydes concinit Apollonio Alcimeden , Pliylaci fi-
liam, dicenti matrem esse lasonis.
60.
Peleus sacra fecitNeptuno, ad eaque celebranda omnes
cives et inter eos lasonem invitaverat. Hic, qui tum tem-
poris forte arabat ad Anaurum fliivium , non calceatus
fluviumpermeavit, sed in altera ripa de\trum calceamen-
tum subligat, sinistrum obliviscitur. Sic venit ad convi-
vium. Quem quum Pelias conspiceret, memor estoraculi,
sed tacitum se pra^bet. Verum crastino die advocatum
interrogat , quidnam faceret , si oraculo edoctus esset e\
aliquo civium sibi pereundum esse. Respondet lason eum
se in yEam, veUus aureum ab jEeta petitum , missurum
esse. Haec enim Juno ei suggessit, ut Medea veniret ma-
lum allatura Pelia?.
61.
Pherecydes Argo navem ab Argo Phrixi filio denomi-
natam dicit.
62.
Pherecydes dicitTipliyn fuisse Potnieum.
63.
Plierecydes Philammonem dicit, neque vero Orpheum,
cum Argonautis navigasse.
Philonis, Deionis filia, in Parnasso, ubi habitabat, cum
Mercurio et Apolline concubuit. Venustatis eiiim
erat amorem tantopere inflammantis, ut ipsi dii de
ejus consuetudine rautua invidia inter se flagrarent. Et
ex ApoUine quidcm natus est Pliilammon, homo sapiens,
qui primus videtur clioros virginum instiluisse; ex Mer-
curio vero Autolycus, qui in Parnasso liabitans multas
88
PHERECYDIS FRAGMENTA.
TE/VYiv TTapa Tou TraTpbq, waTS toui; avOpwTTOU!;, 6zt
xXsirTOt Ti , XavOaveiv, xal t^c Ope(ji.[ji.aTa Trji; XsiaqaX-
XoioUv eU S OeXoi [xopcp^?, oj(7T£ TrXetffTr,? auTov SedTCo'-
Trjv Y^veaOai Xeta?. 'H Se laTopta Trapa <I)ep£xuSv].
« Ante verba xai 'ATrdXXojviMunckerus ad Hygin.
1. I. omissum putat nomen 'Epp,7i , quod sane de-
siderari videtur a sequentibus. Et Buttmannus
legendum putat TrapeXe^/^Ov] xai 'Ep\>.ri xal AtoX-
Xwvi. Participium i^viXoTUTrouvTa? non habet unde
pendeat, nisi intelligere velimuseTvat vel Y£V£oOai,
et ante genitivum 'Epj/ou desideralur particula
Se , quam Buttm. inseruit. » Sturz.
64.
Schol. Apollon. I , A5 : 'E7ri(j-/i[xaiv£o-0ai S' a^tov,
(5)? ouTe 'HaioSo? out£ <I>£p£XuSy](; tpyici ffufATOTrXeuxl-
vat TOi; ApYOvauTati; "I^txXov.
65.
Schol. Apollon. 1 , 162 : 4>ep£xuS7i? Triv [xr,Tepa
Toiv Trepi "ISav, 'Apvivriv iprjtrlv, (X'^' ^(; :?) tcoXk; * Hei-
<javSpo(; , HoXuStopav • ©edxpiTO?, Aaoxdojcrav. O&TOi
Be c-uviQxp.a!^ov Tolq AioaxoupoK;. Codex Paris. :
'Apr^vrjv <I>ep£XuSri(; cpr,<7\v [xrjTCpa •^tyowivoLi AuYxeo)?
xa\ "ISou, (xcp' ^q-f) 7rdXi(; Apr^vr) etc.
66.
Schol. Apollon. I, 645 : <I>epexuSri(; cpriatv, oti
Soipov etye Trapa tou ''Ep[xou 6 AiOaXiSri; , to ttiv
'\>\>'j(}]'v auTou TTOTe [x^v et(; (2Sou, -Koxk Bk Iv toi? uuEp
Triv Y^v tottok; £tvai.
67.
Schol. ApoMon. 1 , 1290 : 'AvTi[jt.aj(_oi; Iv tti AuSr]
cpricTiv IxStSacOEVTa tov 'HpaxX^a Sta to xaTaSapei-
(jOat Triv 'ApYO) UTcb tou f'po)0(;. TouTto xa\ noffet-
Bimzoq 6 £7rtYp9([Ji.[JLaTOYp(xcpo; •/ixoXouOriae xat 0£p£-
xuSri^;.
Apollod. 1,9, 19 : <&£p£XuSri(; auTov ev 'AcpeTaK;
T^(; ©£(i(7aXia(; cxTroXet^O^vai XeYet , t^(; 'ApYou(; (pOeY-
$a(ji.c'vrii; , [ji.:?) SijvaaOai ^epeiv to toutou Pcxpo^;.
68.
Schol. ApoUon. II, 181 : "Oti Bk ^pyev 6 4>tveit<
[jt.eypt Tou BociTrdpou ©potxwv 7ratvT0)v twv Iv Trj 'A(r(a
(£tai Se ouTOt BtOuvot tc [codex Paris. ©uvvot] xal
nacpXaYOve?), ^epexuSri^; Iv t^ 7' (priat.
69.
Schol. ApoUon. II, 271 : '"'OTt Bik tou AiYaiou
TrdvTOu xai tou ^txeXixou auToci; (Harpyias) eSiwxov
(Boreae filii), <I>epexuSri(; Iv exTri i^riai.
Schol. Apollon. ib. 299 : <I>epexuSri(; Iv 7' (codex
Paris. Iv tti y') cpriffiv, et? to (jtteo^; auT^(; (Harpyias)
^uYctv T^i; Kpr]Tri(;Tb uTrb tw Xdcpo) tco 'ApYtvouvTt.
70!
Schol. Apollon. I, 1 89 : '0 "ISfxojv, 6)q tdTopei
<I>£p£XuSri(; , 7rai(; ^v 'A(7T£pta(; t^(; Kopo')vou xal
'A7roXXojvo(; , ou xai AaoOdri^; , ©ecjTOip • tou Bl K(xX-
yjxq. 'AvaipeiTai Bl 'ISfjtojv Iv MapiavSuv(ot U7rb X(x-
Trpou.
71.
Schol. Apollon. II, 411 : Agrum iiium Marti
sacrum, quem Apollonius TeTpcxYutov vocat, et
quem ^etes duobus tauris aeripedibus et igni-
vomis junctis colebat , 7revTrixovTo'Yutov cpricjt Oe-
pexuSri^; Iv Trj IxTr). Codex Paris. omisit Iv Trj
IxTr].
l)e tauris ipsis haec habet idem Schol. ad v.
23o : ''Oti yaXxd^roSe^; 01 Taupot xal 7rup 7rv£0VT£(; ,
xai 0£p£xu5ri(; cpri(7t'.
LIBER SEPTIMUS.
Reliqua pars expeditionis Argonautarum.
Draco ab lasone interfectus (72), Absyrtus (73),
Medea lasoni et Bacchi nutricibus juventutem
restituens (74). Hactenus de Crethei ex Tyro filio
iEsone, ejusque nepote lasone. Alterum iiliuni
Cretheus habuit Amythaonem, cui erant Bias el
Melampus, de quibus exstat fragmentum ^5 (cf.
furto opes coUegit : lianc enim artem acceptam habuit a
patre, ut, si furaretur aliquid, homines lateret, et pecudes
pniodando abactas in quamlibet formam mutaret; ideo^pie
magnam earum copiam possidebat.
64.
Iphiclus neque a Pherecyde neque ab Hesiodo inter Ar-
gonautas refertur.
65.
Ida; et Lyncei fratrum mater est Arene, a qua urbs
nomen accepit.
66.
vEthalides id accepit donum a Mercurio, ut ejus anima
niodo in orco, modo in corpus rediens inter homines in
lerra versari posset.
67.
Hercules ut e nave egrederetur monitus est, quum
Argo herois ponderc niniis aggravarelur.
Uercules Aphetis Tiiessaliaj urbe, rehclus est, pro-
pterea quod Argo liujus herois pondus se perferre iiaud-
quaquam posse dictitabat.
68.
Pliineus usque ad Bosporum Tliracicum omnibus Asiaj
populis (Bitliynis et Paphlagonibus) imperavit.
69.
Borese filiiper mare jEgseum et Siculum Harpyias per-
secuti sunt.
Harpyiae in cavernara fugerunt , qua; in Creta est sub
colle Arginunte.
70
Idmon filius erat Asteriae, Coroni filia^, et Apollinis. Id-
moni ex Laotlioe erat Tlieslor, cujus filius est Calchas.
Idmon in Mariandynia ab apro interfectus est.
71.
Ager Martius (quam lason ab jEete jussus aravil) quin-
quaginta jugerum erat.
Tauri eraut aineis ungulis, el ignem spirabant.
PHERECYDIS FRAGMENTA.
89
24), septimo libro expressis verbis adscriptum,
Tertius Cretliei filius erat Pheres, Pheretis erat
Admetus, ex cujus historia fr. 76 de Apolline
desumtuni esse verbis Tuap' auTov tov 'AS[ji.7]tov ep-
ysTai indicatur. — k^Deion, hujus Cephalus , de
quo fr. 77. — 5 Sisyphus (78), Thersander, Proe-
tus, cujus fiHa est Maera (79).
72.
Schol. Apollon. IV, 1 56 : ^epsxtjSY)? (priffiv sv
£6So'[ji.co , cpoveuO^vat tov SpaxovTa uirb 'laaovo?.
73.
Schol. Apollon. IV, aaS : ^epsxoSv)? Iv i6So'[xw
(TETapTW cod. Paris.) tJ)v MT^Seiav cprifflv dpai tov
A^j/upTOv iy. Tri? xoityh; , 'Ia(7ovo<; et7i:o'vTOi; auTrj , xat
eveYxetv 7rpb<; tou<; ApyovauTa?. 'Etoi Ss lotoj^Orjffav,
ff^aqai , xal {jteXtffavTa? IxSaXetv ei<; Tbv 7roTa[jLo'v.
Et ad V. 228 : <&epexuSri<; Iv ISSo[ji.o), Stwxo[j(.evou<;
dvaStSdtffat IttI Trjv vauv Tbv "A^j/upTOV, xai [jteXiffav-
Tai; ^ivjjat et<; tov TroTa^xov.
Schol. Eurip. Med. 167 : '0 OepexuSri<; 81^ tou
\ ("AiupTOv) 6vo[jta^et auTOv (tov "A^upTOv). Probabilis
tamen conjectura est Matthiaei, qui adSchol. Eur.
Med. 169, pro % ponit X,^ ita ut Sta tou C sit : pla^
ribus locis libri septimi, passim in libro septimo.
74.
Schol. Eurip. Med. argument. : 4>epexu5ri(; xat
2t[ji.ojviSr]<; cpafftv, ux; r) Mv^Ssta dvevj/r^ffaffa Tbv 'Idffova
veov TTOtriffete.
Schol. Aristoph. Equitt. i3i8 : 'H Mr|Seta Xe-
yeTai, w<; [jtev Atff)(^uXo? iffTopet, ih.(; Tpocpou<; tou
Atovuffou dcpet|j7]ffaffa dvavedffai Ttot^ffat \x.tia. twv
dvSpwv auTwv • wi; S' 6 tou(; N()ffTOU? Trotr^ffai; , xai
Tov Atffova,... 4>epexuSr]<; Ss xai 2t(jL0)viSri<; tov 'Id-
ffova.
75.
Schol. Homer. Odyss. A, 289 : NrjXebi; 6 Iloffsi-
Stovoi; ej(^o)v OuyaTepa Hripo) TOuvo(xa, xdXXei euTrps-
TceffTaTriv, ouScv\ TauTYjV e^eSiSou irpb^; ydfjtov, et (X'^
7rpo'Tepov Ix <l>uXdxri<; Ti<; Tri<; [Ji.riTpb<; Tupoui; eXd-
ffete'v Tt<; Boui; 7tap' 'IcpixXou. HdvTOJV Ss d7copou[jtevoiv,
liia<; 6 TaXaou (sc. 7raT^p) (jtovo? uTceffj^eTO Spdffeiv
TOUTO • xa\ 7retOet Tbv dSeXcpbv MeXd[ji.7roSa , ^e^ai to
epyov. '0 Se xai7rep eiSwi;, otTe S-J) [jtdvTt<;, ^ti dXwffe-
Tat evtauTbv, e't<; t^^v ocppuv dcptxveiTat e7r\ T^ti; pou<;.
Oi Se cpuXaxei; IvTauOa xal ot ^ouxoXot xXe7tT0VTa
auTbv Xa[jt6dvouffi xal 7i;apaSiSoafftv 'IcpixXto , xat Se-
Oel<; lcpuXdffffeTO, 7rapcCeuY[ji.evtov auTW Oepa7rovTO)V
Suo, dvSpb? xai yuvatxo'?. Kai 6 (Jtev dvrip auTbv iTrtct-
xwi; lOepd^reuev, "^i Ss ywv^Ji cpauXc>Tepov. 'ETret Se 6
IvtauTbi; oXiyov 7rpb<; Tb TcXetwO^vai Trepirict , MeXd[JL-
Ttoui; dxouci STCcpOev rivwv ffxojXi^xwv StaXeYO[ji.cvo3v,
OTt xaTa6cSptoxotcv ttiv Bom-^. Ka\ touto dxouffa?
xaXet Touf; Staxo'voui; , xal xeXcuet auTOV Ixcpepciv, ttii;
xXt'vri<; Xa[jt6avo[Jtevou<; t^ [jtev Y^vatxa 7rpb<; ^roSwv,
Tov Ss dvSpa 7rpb? xecpaXri<;. Oi Se auTbv dvaXa6o'vTei;
Ixcpepouffiv. 'Ev TOffOUTOJ Ss xal r) Bo^oq xaTaxXocTai
xat l7rt7ri7rTet Tri Yuvatxt, xai XTCivct auTi^v. 'O Bk
dv^ip c^aYYeXXei tw 4>uXdxto, 5 8s OuXaxo? 'IcpixXw
Td Ysvo'[jLSva. Oi 8k IXOovts? Trap^. tov MeXd[jt7roSa ,
epo)TWfft auTbv, ti? IffTiv. 'O Ss scpri [jtdvTti; elvat. Ot
8k auTw Td<; pou<; uTrtffj^vouvTat So')ffstv, Idv iir\yixvri>/
Ttva supri 7ratSo)V Ysvcffew<; 'IcpixXto, xa\ TrtffTOuvTat
TauTa. 'O Ss MeXd[jt7rou? pouv tepeuffai; tw Ait , Siai-
pei (jL0tpa<; TrStfft toii; opvtffiv. Ot Ss spj^ovTat 7rdvTS<;
7rXriv Ivbi; aiYu^rtou. 'O 8k MsXd[Jt7rou? lpo)Ta 7rdvTa<;
Toui; opvtOai;, s? Tt<; otSs (jtri)(^avriv, "''"w^; av 'IcptxXw
YevotvTO 7raiSs<;. 'A^ropouvTSi; Ss Ixcivot , xo[jtt'^oufft Tbv
aiYU7ri(3v. O&TO? Ss t:J)V aiTiav t% d7ratSt'a<; ff7ropa<;
LIBER SEPTIMUS.
72.
lason draconem interfecit.
73.
Medea lasonis jussu Absyrtum e lecto sublatum ad
Argonautas transporlavit ; quum vero fugerent, ut perse-
quentes morarentur membratim dissectum et jugulatum
in iluvium abjecerunt.
74.
Medea lasonem decoctum juvenem reddidit.
Medea, ut jEscliylus quidem narrat, Bacchi nutricescum
earum maritis coxisse, atque ita juventutem iis restituisse
dicitur. Sicut vero is qui Nostos composuit, tradit, idem
fecil jEsoni, et, secundum Pherecydem et Simonidem,
lasoni.
75.
Neleus, Neptuni filius , quam habuit Peronem eximiae
venustatis filiam nemini in matrimonium dare voiuit, nisi
qui piius e Phylace boves Tyrfls matris ab Iphiclo abegis-
set. Omnibus liaesitantibus , solus Bias, Talai pater, id
5e facturum esse promisit , et Melampodi fratri persuasit
ut hanc rem perageret. Is quamvis bene sciret , quippe
qui vates esset , fore ut per annum captivus detineretur ,
in Otliryn montem ascendit, unde boves abigeret. Verum
custodes et bubulci ex improviso eum deprehendunl; at-
que Iphiclo traditus et in vincula conjectus a duobus fa-
mulis ei astrictis, viro et femina, custoditur. Et vir qui-
dem bene ministerio suo fungebatur, minusautem femina.
Sed quum paulum tantum abesset, quin annus ciicum-
ageretur, Melampns vermium quorundam de trabe corro-
sa desuper audit colloquium. Itaque famulos advocat,
eosque jubet se exportare , ita quiciem ut mulier inferio-
rem lecti partem, ubi pedes, vir eam, ubi caput positum
erat , manibus prehendant. Sic sublatum efferunt. Sed
hoc dum agunt,trabs dirumpitur et in mulierem incidens
eam interficit. Vir quse accidissent Phylaco nuntiat, hic
Iphiclo. Veniunt illi ad Melampodem, ex eoque quaiirunt
qui sit. Hic se vatem esse respondet. Tum boves ei se
daturos esse poUicentur, si quidem efficere posset, ut filii
nasceientur Iphiclo, et sponsione se obstringunt. Melam-
pus igitur Jovi mactat bovem , cujus partes inter omnes
aves distribuit. Advolant omnes prajter unum vulturem.
Melampus cunctos interrogat, si quis sciret, quomodo filii
futuri essent Iphiclo. Quum vero nihil in medium affene
possent, adducunt vulturem. Is causam cur mascula prol»3
90
PHERECYDIS FRAGMENTA.
suOeox; eSpsv. Aiw^ai yotp xbv «tuXaxov [xeTa fAa-/ai-
pa? Tov "!(» ixXov £Ti veoyvbv ovTa Sii to ISeiv auTbv
aTOTTOv Ti ■jTOiouvTa. "ETOiTa Tov 4>uXaxov [x^ xaTa-
XatxSdcvovTa, 7rr,^ai tyjv [xa/atpav si? Ttva a/spSov,
xal TOpicpuvat auTT) Tbv cpXoto'v. Tbv Ss IcptxXov Sta
TO Seo? (xrix£Ti TratSa? Trot^aat. 'Exe^Xeucsv ouv 6 ai-
yuTTtb? TYiv [jta/atpav tV Iv tw d/lpSw xo[i.i(^£tv, xal
dTro(7[jL7i^avTa Tbv ibv Stoovat d7c' auT^? Trieiv ev oivw
Sexa :?l[Ji.£pa(; TcptxXtjJ * yevvTicjai Si auTW iraiSai; ex
TOUTOu. Ilotvicia; 8k b "IcptxXo? touto, t^ yovJiv
dvap^wvvuat. Ka\ tayj-i Iloodpxyiv TraiSa. Kai oiooj-
ffi xkq pou(; Tw MeXd^xTroSt. %<; XajxSdvet auT/,v tw
dSeXcpio BiavTtTrpbi; Ya^xov, xat auTwyivovTat TratSe^;,
neptaXx-))^; , xai "AprjTOi; (leg. 'Apv^io^;) xat 'AX-
cp£ai6ota. 'H Se tcTopia Trapii ^epexuSv) Iv Tvi
'O^puv. Barnesius emendat "OOpuv probantibus
Buttmanno et Sturzio. Pro atTiav t^<; dTraiSia^;
<77t. Buttmannus poni jubet aiTiav t^i; aTcatSoi;
(jTropa^;. Verba d^r' aOTrii; Sturzio videntur remo-
tiora esse, quam ut commode possent ad [Aa/ai-
pav referri, quare mavult a.n auTou, sc. lou, Pro
YevvYJffat scribendum est vel cum Buttmanno yev-
v>i<7e(76at 81 auTw , vel cum Sturzio YevvT^cretv Se
auTbv. In Sl<; Xa[j.6dvei auTriv sqq. plura excidisse
apparet, quae tamen restitui possunt ex Eustath.
p. i685, /|4, S; Xa[x6. xai dyaywv s-U HuXov SiSwcJt
NvjXei eSva Trii; nvipou?, xai Xa[xSdvet etc Buttm.
cdidit d(; XaSwv xai dyaywv St5wc7t NviXei ^Sva t^?
Hripou?, xat Xa[jt6dvet etc.
76.
SchoI.Eurip. Alc. i : OepexuSr)? ou cprjC^i tou? Ku-
xXw7ra(; U7rb 'A7ro'XXoivO(; dvripricOai, dXXa Toui; uiou?
auTo)v, Ypdcpojv ouTOj • « Ilap' auTbv Tbv AS[xr]TOV epxs-
Tat 'A7ro'XXwv 0-/itcu(7O)v IvtauTbv, Atbi; xeXeuaavTO? ,
OTi XTeivet Tou Bpc)VTeo) xa\ 2lTepo7reo) xa\ "Ap-yeo)
TratSai;. KTeivet Se auToui; 'A7roXXo)v, Ai\ [Ji.e[ji.cpOel(; ,
^Tt XTetvei Zeus 'AaxXrj^rtbv tov 7raioa auTOu xepau-
vw ev HuOwvt. Avec7TriceYaplw[ji.evo(;TOui;T£6vewTa?.''
77.
Schol. Homer. Odyss. A, Sao : KecpaXo? 6
Aritovewi; YiOI^-a? Hpo^xptv t^ 'Epe/^Oeox;, Iv Tri 0o-
pt£OJV xaTWX£t. 0£Xo)v §£ T^? Ywvatxbi; d^roTrstpSaOat,
XeY^Tat £ti; d7roSri;ji.iav £7rt £Tri oxtw , xaTaXiTrwv au-
Trjv eTt vu[jt.^riv oucrav. "ETOtTa xaTaxoc[jir^<7a? , xa\
dXXoeiSri lauTOv 7rotvic7ai;, epx£Tai s't<; t-Jiv oixtav,
£/^o)v x()c;[jLOv • xai TOiOet Tr]v Hpo^xptv Se^aaOat toIJto,
xai (7U[ji.[jttY^vat auTW. 'H Se IIpo'xpt(; e7rocpOaX[i.i<7a<7a
Tw xo'(7[jiw , xa\ Tov KecpaXov 6pw<7a xdpTa xaXbv,
<7UYX0t[jLaTai auTw. 'Excpv]va(; Se lauTov 6 KecpaXo<;,
aiTtaTat ttjV npo'xpiv. Ou [jLr,v dXXd xaTaXXaYel?
l^ep/^eTai e7ri Ov^pav. Huxvw^; Se auTOU touto SpwvTO?,
u7ro)7rTeu(7ev ri HpcixpK;, oti [i.ia^tTa.i Y^^vatxt ^Tepot.
npoc7xaX£<7a[j(.cvri ouv Tbv otxeTr,v eXsY^v el cruvotoev.
"0 Se OcpaTrwv ecpr] Tbv KecpaXov tSeiv e7r( Ttvo(; opou<;
xopucpriVj Jtai XcYctv au/vox; • w Necp£'Xa [Buttm. ve-
cpeXri), 7rapaY£vou. Kai touto [jtcjvov (7UV£tS£vat. 'H Sc
IIp(3xpt<; dxou(7a(7a ep/_£Tai sii; TauTr,v tV xopucpV»
xai xaTaxpu^rTCTat. Kal Tb auTb XcYOVTOf; auTou 7ru-
Oo[jLcvri, 7rpoc7Tpf/ei 7rpbi; auTo'v. 'O Se Ke'cpaXo(; iSo)v
auTriv aicpvtSio)?, e^o) eaurou Y^vcTaf xat o)<7TOp
cT/e ^dXXet Tw [jteTot /_£tpa dxovTit)) t^v Hpo^xptv, xal
XTCivet. MeTaTO^jt^^afJi-svoi; Se tov 'Epe/Oea, OaTrrei
7roXuTeXw(; auTv^v. "H 81 i<7T0pia 7rapa <I>epexuSr] Iv
Tvi ^ [ht T^ e6S<)[jt.ri Buttm.).
'Ev T^ 0opt£wv sc, cpuX^. Haec quum vix
possint recte habere, haud dubie rum Sturzio
scribendum est Iv tw ©opiewv vel potius Bopixo)
Iphiclus careret, statira detexit. Etenim Pliylacum cul-
tro persecutum esse Iphiclum adhuc parvulum, quia ab-
surdum aliquid facientem vidisset. Sed quum fugientem
non esset assecutus , cultrum impegisse arbori cui-
dam spinigerse, cujus cortex eum ambiens annuis incre-
mentis tantum non obduxisset. Iphiclum vero tanto per-
culsumesseterrore,ut inde ab iioc tempore nonpotuisset
gignere filios. Jussit igitur vultur cultrum, qui in ista ar-
bore esset, afferri, aeruginem ab eo abstergi eamque vino
immixtam per decem dies bil)endam dari Iphiclo; inde
eum liberos procreaturum esse. Fecit hoc /phiclus, et hinc
pristinumgenerationisroburei redditumest. Filium nactus
est Podarcen. Melampodi autem boves dedit, quas Py-
lum ille abigens Neleo dedit raunera sponsalia, etPeronera
adduxit fratri , qui matrimonio eam sibi jungeret. Pro-
creati ab eo sunt Perialces, Areius, Alphesibcea.
76.
Ad hunc Admetum venit Apollo Jovis jussu per annum
serviturus, quod Bronlae et Steropa; et Argaj filios inter-
fecerat. Eosautem interfecit Apollo Jovi iratus,quia /Escu-
lapium filium in Pythia fulmine occidcrat. Mortuos enim
arte sua vita? reddidit.
77.
Cephalus , Deionis filius , cum Procride uxore, Ere-
chthei filia, habitabat indemoThorico. Isquumfidemuxo-
ris tentare vellet, seperegrinaturumdicit per octo annos,
illamque adhuc virginem relinquit. Deincle vero compo-
nens se, figura commutata, cum mundo muliebri domum
ingressus suadet Procridi , ut dona ha3C accipere velit at-
que se cum ea concumbere patiatur. Procris oculos pa-
scens aureo monili, et Cephalumperpulcrum esse videns,
latus ei componit. Tum Cephalus veram suam formam
manifestans accusat Procridem ; nihilominus tamen in
gratiam cum ea rediens venandi causa proficiscitur. Quod
quum crebrius faceret, suspicio Procridi subnata est , ne
cum alia muliere consuesceret. Igitur ex servo domesfico,
quem advocat, quaerit num hujus rei conscius esset. Re-
spondet famulus vidisse se Cephalum in summa montis
cujusdam parte versanlem et assidue repetentem verba ;
« veni, Nephela »; pra;ter hoc se nihil scire. Quibus au-
ditis Procris in montis cacumen ascendit, ubi frutice sese
abscondit; et postquam eadem verba pronuntiantem co-
gnoverat, ad eum accurrit : quam quum Cephalus repente
conspiceret, sui non corapos, ut erat, jaculmn, quod ma-
PHERECYDIS FRAGMENTA
sc.Stiixw. Pro liytTOii legendum videtur Xeyei
91
78.
Schol. Homer. II. Z, i53 : Aibi; Tyjv 'Acroi-rrou
6uyaT£pa Aiytvav airb OXiouvtoi; zlq Oivwv7]v Siot tyj?
KopivOou {jLETaSiSaaavTOi; , Siffic^o? ^rjTouvTi tw
'AacoTTw tJiv apTTayviv eTriSewcvuet T£/vr), xai Sidc
TouTO eTO(nra(7aT0 eti; opyyiv xaO' lauTOu tov Aia.
'E7ttTr£[ji.7ret ouv auTW tov 0citvaTOv. 'O Sl Zicucpoi; at-
cOofjievoi; ttjv ecpoSov, Sefffxoii; xpaTepoii; aTroS£ff;ji.oi tov
©dcvarov. Aii touto ouv auveS'/] ouSlva twv dvOpajTO)v
dTCoOvTQCjXEtv, iio(; av auTOv 'ApY); TW0avaT(i)7rapeSo)X£,
xai Tov 0avaTov twv Secfjiwv direXuae* 7rp\v tj Bk d7to-
GaveTv tov Siaucpov, IvTeXXeTai ttj yuvatxi Mepc^Try), toc
vevo[Ji.t(7[jt.£va fjiy) 7r£[ji.7r£iv ^tg^Aoou. Kai [ji.£t^ )(po'vov
oux d7roSiSou(7y)i; tw Siaucpco t^? yui^ottxbi; , 6 "ASrii;
7tuO()[jL£vo<;, [jieOtyifftv auTbv, <*)<; TTj Yuvatxt (jce[x'|io'ii.e-
vov. 'O Se £t(; K<3ptvOov dcptx()[Ji£vo>;, oux eti o^riao)
(^yet, 7rp\v yj yiQpaibv auTbv d7roOav()VTa ** xuXtvSfiTv
^vtxyxaaEV tU (Villois. Iv) 'ASou XiOov, 7rpbi; Tb [Jty)
7t(xXtv d^roSpavai. 'H t(jTopta 7rapa <I>£p£xuSy). Ante
7r£[ji.7r£iv et<; "ASou inserui [i^ , quod necessarium
videbatur, et post d7roOavc)VTa lacunam indicavi.
79.
Schol. Homer. Odyss. A , 3x5 : Matpa, ■}\ Hpoi-
Tou TOii ©epadcvSpou OuYotTyip xai 'AvT£ta<; t^<; 'A[ji.-
^idvaxTOi;, lye^v^TO xdXXet Sta^rpe^recrTaTy). 'HYOu^jtevy)
Se Ttept TrXetovo; Ty)v TrapOeviav, eiTreTO t?) 'ATpe^jttSt
l7r\ ik xuvyjyeiTia. TauTy)? epacrOeii; Zeu<; dcptxveiTat
wi; auTyjv, xat XavOdvo)v StacpOeipet. 'H Se eyxuoi; ye-
vo[Jt£vr) TiXT£t Aoxpbv Tb ovoijta 7raTSa , Sc, 0-/)6a<; (jteT'
'A(icptovo<; xai ZriOou otxii^et. T^,v Se Matpav XEyeTai
To^euOyjvai uTrb 'ApT£[jctSoi;, Stoc Tb [jt.r|X£Tt TtapaYtve-
cOat et? Toc xuvy)Yec7ta. 'H Se taTopia Trap^ 4>ep£-
xuSy).
LIBER OGTAVUS.
jEoU Jilice, Desola Calyces progenie et de ve-
natione apri Calydonii fragmenta supersunt,
quae secundum ApoIIodori narrationem ita se
excipiunt : de Endymione (8o), de Ancaeo (8i),
de Thersite (82), deTydeo (83). Addidi quamvis
valde dubitanter, fragmentum de Minya , qui,
ut Tzetz. ad Lycoph. 873 dicit, Trigeniam vel
Tritogeniam, ^oli filiam, uxorem habuit. Me-
lius fortasse referetur inter Sisyphi progeniem ,
de qua in libro septimo.
80.
Schol. Apollon. IV, 57 (et Phavorin. in v. Adt-
T[ji.iov) : Tbv 'EvSu[JLio)va 'HctoSo<; ]xhi 'AeOXtou tou
Atb<; xat KaXixy)? iraTSa Xeyet, 7rapa Atb? £iXy)cpc)Ta
Stopov, auTbv Ta[ji.iav £ivai OavaTOu, ot£ OeXoi (Phav.
[jt£Xot) oXe^rOat. Kat toc auTa cprjCtv 'AxouatXaoi; xal
«I>£p£xuSy)i;. Pro OeXoi scribendum esse \j.£hko\. do-
cuerunt Schaefer ad I. 1., Bast. ad Gregor. Co-
rinth., Porson. in Adv. p. 262.
81.
Schol. Apollon. I, 188 : tDepexuSyji; ev t^ oySo^y)
cpyiaijTOv 'AyxaTov uTrb tou KaXuStovtou aub; TrXri-
yevTa Tbv [jc/jpbv d^roOaveTv.
82.
Schol. Homer. ad II. B , 212 : OepexuSr)? hl
■vouzov (xbv 0£pat'Ty)v) £va twv l^r) Tbv KaXuStovtov
xaTrpov aTpaTeuadvTiov (py)at, u7roSeiaavTa Se xaiT^v
Tou aub<; IxxXtvovTa (Jtd)(v)v uTrb MEX^dypou xaTa-
xpy)[jcviaOr|vat. Aib xat X^Xo^S^aOat Tb aco[ji.a.
83.
Apollod. I, 8, 5 : TuS^ui; dvrjp yevo^-jtevoc yevvaTo<;,
lcpuyaSeuOy), XTeiva<; ... (5)? OepexuSrji; cpy)aiv,'i2Xevt'av
dSeXcpbv iStov. Schol. Homer. II. 3, 120: TuSeu<;
6 Oiveox; , A tTtoXb<; (jt£v ^v Tb yevoi;, dvSpeto^TaTo; Se
nu tenebat , conjecit in Procridem eamque interfecit.
Deinde arcessito Erechtheo magnifice eam sepelivit.
78.
Quum Jupiter Jiginam, Asopi filiam, a Phliunte oppi-
do per Corintlium in CEnonen abstulisset, SisyphusAsopo
quserenti raptum callide indicat : quare Jovis iram sibi
contraxit.ltaquemisiteiMortem;quamquumadvenientem
sensisset, in strenua vincula Sisyphus conjecit : unde ac-
cidit, ut nemo moreretur, dum Mars vincula Mortis solve-
ret eique traderet Sisyplium. Hic vero ante mortem Me-
ropae uxori jusserat ne sibi morluo inferias mitteret.
Deindequum nulla manibus sacriliciaferrentur, Hades,
re cognita, ad superos eum remittil, ut uxorem reprehen-
deret. Sed ille, ubi Corinthum venerat , non rediit. Post-
quam vero senectute confectus dieni obierat, lapidem in
Tartaro volvere coactus est, ne denuo aufugeret.
79.
Maera, fiiia Proeti , qui Thersandri fdius erat, ex Antea,
Amphianactis fdia, summa pulcritudine excellebat. Quae
quum maximi faceret virginitatem, Dianse se adjunxit ve-
nationis sociam. Sed Jupiter ejus amore captus accedit,
ecuuque nesciam vitiat. Haec gravida facta filium paril
Locrum, qui Thebas cum Ampiiione et Zetho condit. Mse.
rara vero narrant a Diana sagitta interfectam esse, quod
jam non araplius venisset ad venandum.
LIBER OCTAVUS.
80.
Endymionem Hesiodus dicit Aethlii, Jovis filii, e Calice
filium, qui ab Jove dono accepisset, ut mortis suae ar-
biter ipse esset. EademnarrantAcusilaus etPherecydes.
81.
Ancasus ab apro Calydonio in femore vulneratus obiit.
82.
Inter eos, qui contra aprum Calydonium profecti sunt,
solus Thersites propter ignaviam suam pugnam cum sue
vitavit. Qui quum a Meleagro de loco edito praecipitare-
tur, corpus ejus deformatum est.
83.
Tydeus, Qi,m\ filius, jEtolus, sua3 setatis fortissimus,
quumpuer adhuc esset, vidit patrem propter seneclutem
ab Agrii filiis regia dignitate spoliatum. Propterea conso-
92
PHERECYDIS FRAGMENTA.
Twv xa6' auTOV •^tv6[itvoc;. "Eti v^o? wv, IGeadaTO t^v
TcaTepa Sioc YTJpa? utto twv 'AYpiou TraiSwv t^? ^a-
(JtXsiac; ex6aXAo'[jLevov. AiOTcep avaipei TOuijTe ave-^iou?,
xal auv auToi? axouatw? aSeXcpov (cod. Ven. dxoucr.
Tov dveil^iov). 4>uYwv S^ ei? 'ApYoq Trpb? 'ASpaaTov,
PacjtXea t^? yM^cfiq, xaOapaiwv Te TUYX.avei Trpb? au-
Tou , xa\ Y«[^2^ (cod. Ven. Xa[x6avEt) t^v auTOu Gu-
YaTepa AtiTTuXifjv. 'H iaTOpia Tcapi ^epexuSv).
84.
Schol. Pindar. Isthm. i, 79 : Tbv Mtvuav 01 u.ev
'Op)(_0[xevou YEveaXoYoucrtv, w? ^epexuSr);, evtot S^
ejjnraXtv Tbv 'Opj(^0[ji.evbv, Mtvuou ' evtot Se dfjiipoTe-
pouq 'ETeoxXeoui; YeveaXoYOuat.
LIBER NONUS.
Libro nono et decimo prae ceteris fabulae Ar-
cadicae et Laconicae tractatse sunt. Sicut vero
Apollodorus mythos Arcadicos in duas partes
dispescit, quarum altera a Pelasgo ejusque stir
pe ducta est , altera ab Atlantis filiabus descen-
dit, eodem fere modo Pherecydes rem instituisse
videtur, ita ut illam nono, hanc decimo libro
assignaret. Idem statuere licet de fabuUs Laco-
nicis,quarum antiquiores illas de Lelege, de
Eurota etc. nono libro narratas esse puto; qui
vero a Lacedaemone genus ducebant, eorum
historiam de Atlantidum progenie narrationi
intextam esse valde est probabile. Igiturad no-
num librum referenda sunt fragmenta de Pe-
lasgo (85), de Callisto (86), de Lycurgo, de Ereu-
thaUone (87); et ex Laconicis fabuUs illud de
Elato, Icari (fortasse regis Cariae, quem Hyginus
Fab. 190 commemorat) fiUo (88); huic adjunxi
fr. 89 de OEtylo Spartano.
85.
Diouys. HaUcarnass. Archaeol. i, c. i3 : ^epe
Srj xal Tb Yevo? ^ffov rjv Tb Toiv OtvioTpwv dTToSet^w-
(xev, ^Tepov avSpa twv dpj^atwv uuYYpa^-wv Ttapaffvo-
(Jievot [xdpTupa , ^epexuSvjv Toiv 'AGr,vaiwv (Casaub.
malebat Tbv 'AGr]vatov) YeveaXoYoJv ouSevbi; SeuTepov.
neTrotriTat Yo^p auTw Trepl twv ev 'ApxaSta jSafftXeu-
ffdvTWV wSe 6 XoYo; • « HeXaffYOu xat Ar,taveipY)? y'-
veTat Auxdcriv. O&to? Ya(JLei KuXXiqvyiv, vviiSa vu[ji.cp7iv,
dcp' ^? Tb opo? -^ KuXXt^vt) xaXciTat. » "ETreiTa tou; ex
TOUTWV YevvYiGevTai; Ste^twv, xat Ttvaq to^ttoui; exaffTOt
TOUTOJV wxriffav, OiviOTpou xai HeuxeTtou [jtt[jLV)iffxe-
Tat , XeYOdV (()Se' «Kat Otvo)Tpo?, dcp' ou Oivonpoi
xaXeovTat , ot Iv 'iTaXtrj oixeovTei; • xai HeuxeTtoi; ,
dcp' o& IleuxeTtot xaXeovTai , ot Iv tw 'Iovioj xoX-
TTO). »
86.
Apollod. III, 8, 2 : Eu[ji.r)Xoi; Se xat Ttve? eTSpot Xe-
Youfft Auxdovt xal GuYaTepa KaXXiffTW YeveffQat.
'HffioSoi; (Jtev Y^p auT^v (Jttav eivat twv Nu[ji.cpo)v Xe-
Yef "Afftoi; Se NuxTeoi?, OepexuSrn; Se KriTeo)?.
87.
Schol. Hom. II. H, 9 : 'ApriiQooi; 6 BotojTbi;, dpt-
ffTO? Twv xaT' auTbv dvGpwTro)v, t^v StaSa? eti; 'Apxa-
Stav. 'Hv Y^p dvj/t^jtay^^ia Tt(;exet 'Apxdfft Te xat Botw-
TOii; ToTi; auTou TroXiTati; Trepl opwv y^?- HXetffTriv Iv-
TeuQev xaTeffupaTO Xetav. KaTacppovrjfftv Se auTOu (Jte-
YdXriv e^^SaXovTOi; TOti; 'Apxdfftv, AuxoupYO?, 6 twv
IvTauGa xpdTiffTo; dvrjp, \6jqv xaGtffa?, auT()v Te
dveiXe xai t-Jjv iravTeuj^iav auTou (jteTot Trji; xopuvr]?
eXaSe , xat t^Jjv Xeiav e7rav£ffo)ffaTO. 'H tffTopia Trapi
<I>£p£xuSri. Eadem in Arsen. Violar. p. i32.
Schol*. Hom. II. H, i35 : Oei Se TOXt? t^j? "HXi-
So?' ol S^, Trjq 'ApxaSiac, Trap' r^v 6 'lapSdvrii; ^et.
'AXXa xat r) Oeta TrapaQaXdfffftoi; IffTt* xai 'IdpSa-
vo? ouj(_ bpaTat TroTa(jtbi; auTCjQt. "A[JLetvov ouv o)? Ai-
Su(jLOi; • 4>ripa , 27rdpTr) , xa\ AapSdvou (leg. 'lapSd-
vou) d(j(.cpt ^eeQpa* outo) fkp xat OcpcxuSrji; iffTOpet.
brinos interfecit et piaeter eos fratremque sunm, Oleniam,
invitus. Fugit in Argolidem ad Adrastum, illius terrse re-
gem, et postquam ab eo expiatus erat, filiam ejus Diipylen
uxorem duxit.
84.
Minyas Orchomeni filius est.
LIBER NONUS.
85.
Sed age et quantum CEnotrorum fuerit genus demonstre-
mus, allato ex priscis scriptoribus alius viri testimonio ,
Pherecydis inquam, qui nulli Atheniensium in scribendis
genealogiis secundus fuit. Ille enim de regibus Arcadife
sic ioquitur : « Ex Pelasgo et Deianira natus est Lycaon.
« Hic duxit uxorem Cyllenen , Naidem nympham , a qua
« mons Cytlene dictus. » Deinde, postquam receusuit eo-
rum liberos, et quaenam ioca eorum unusquisque habita-
rit, (Enotri et Peucetii meminit liis verbis : « Et QEno-
« trus, a quo ffinotri nominantur , qui in Italia babitant ;
« ac Peucetius , a quo Peucetii appellantur , qui in sinu
« lonio. ».
Callisto filia est Cetei.
86.
87.
Areithous, Boeotus, praestantissimus aequalium , traje-
cerat in Arcadiam ; erat enim de finibus contentio inter
Arcades et Boeotos, ejus cives. Plurimam ibi fecit prae-
dam. Quum vero in magnum contemtum venisset Arcadi-
bus, Lycurgus , vir hujus regionis princeps, structis in-
sidiis et ipsum occidit et totam ejus armaturam cum
clava cepit atque prajdam recuperavit.
PJiea urbs in Elide sita, secundum alios in Arcadia ad
Jardanam. Sed Pliea raari adjacel et Jardanas fluvius ibi
non conspicitur. Melius igilur Didymus legit, <I>yipflf, STtdpxxi
xal 'lapSdcvoy a[x-f,\ pecOpa, nam ita Plierecydes quoque
narrat.
PHERECYDIS FRAGMElNTA.
93
88.
Schol. A.pollon. I, 102 : d>ep£3tuS7]? Iv tri
<fri<7\v, 8t:i "EXaxo? 8 'Ixapou Y«[^" 'EpifxviSav TrjV
Aap.aCTixXou. TouTOu S^ yiveTai Tatvapo^;, acp' o&
Tatvapov xaXeiTat ^ Tzokic; xal 7^ axpa xal 6 XifXTf^v.
89.
Schol. Homer. II. B, 585 : OituXov, w? SaxTuXov
ap)(_sTai yap to ovo[jt.a aTrb T^q ot SicpOoYYOU- KaxSii;
S^ Tupavvttov, otO[ji.£vO(; apOpov eTvai ib ot , xal 7Tap3t
Trjv o-uvTiOetav tou TTOtriTOu afjtapTavcov, xai Trap^ t^^v
laTOpiav • £1 ye outcoi; cpriai xat Oep^xuSrii; • « Tou Se
ytvsTat 'AfAcptava^^ tou S' OituXo;, atp' 06 i\ •jtoXk; •?)
iv ^TcapTri xaXetTat. »
LIBER DECIMUS.
Atlantidum progenies. Celceno ; Maja ; Mc-
rope, Sisyphi uxor, de qua cf. fr. 78 ; Taygcte,
cujus ex Jove filius Lacedaemon; hic uxorem
habuit Sparten a Lelege genus ducentem, ideo-
que jungit fabulas Arcadicas cum Laconicis. Se-
quuntur Amyclas, Cynortas, Perieres, Icarius,
Penelope (90), Telemachus (91). Alter Perieris
filius est Tyndareus , inde Castor et Pollux (92 ;
cf. 29); Clytaemnestra ducit ad Steropes posteri-
tatem , ad Pelopem (93), Agamemnonem, Mene-
laum; ad bellum Trojanum, quo spectat fr. 94
de Anio et de Calchante ; ad Orestem (96, 97),
ad Hermionen et TSeoptolemum (98). — Bellum
Trojanum transitum parat ad Electram ejusque
prosapiam. Inde petita sunt fragmenta de Pria-
mi uxore (99), de Dio fdio (looj et fortasse illud
de Palladio (101) Restat Alcjone. Hyrieus,
Nycteus, Antiope , Amphion et Zethus (102),
quibus addidi quae de rebus Phlegyarum et de
Ixione (io3) narrantur. Haec adituni faciunt ad
Atticas fabulas; quare huc retuli fr. de Orithyia
(104), de Daedalo (io5), de Theseo (106), de
Alope, Cercyonis filia a Theseo interfecti (107),
de raptu Amazonum (108), de Thesei uxoribns
(109), de raorte Codri (iio), de lonum coloniis
(iii), de Teo ab Athamante condita (112), de
Darii contra Scythas expeditione (i 1 3), si quidem
rectehoc fragmentum nostro adscribitur, neque
potius ex allegoria quadam Pherecydis Syrii
repetitum est.
90.
Schol. Homer. Odyss. 0, 16 : 'Ixapto? 6 Oi6a-
Xou Ya[Ji.ei AwpoSo'j(r]v Tr-jV 'OpTiXo')(^ou, \ xaTot <I>£p£-
XuSr]V, 'A(JT£pwSt'aV T':^^ EupUTTuXoU TOU T^XECTOpO?.
nuGo'(X£VO(; St AaepTr)? Trept t^<; Hriv^Xo^Trrii; Sti xa\
Tw xaXXei xai irxxc, (ppedl Stacpepet Tradwv twv xa6'
lauTrjv Y^vatxcov, ocYeTat auT^v tw iraiSl 'OSuacyet
Trpb? ^^.■{xo-^- \ ToaauTTiv eT^ev cxpeT^v, wcTTe xat v^
'EXevrjv TTiv £X Atb<; ouaav tw Trji; cxpET^? uTrepSaX-
Xeiv. 'li Se lcjTopia Trapa <l)iXo(JTecpava) xai <[)epexuSri.
91.
Schol. Homer. Odyss. O , aaB : HoXucpeiSri*; 8
MavTiou [Buttm. 6 MavTetou. Mediol. 6 (JtcxvTK;) 2a-
piouaav YiQ^J^a?' "^v^oax^^ auTw TraiSei; 'ApiJtoviSrii; xal
0coxXu(jtevoi; • 8? XTetvai; e[jt^uXtov (xvSpa, cpeuY^' ^U
T-^jv HuXov. 2uvTu-/^(ov 8i OuovTt TriXe[ji.aj^(j) , SetTat
auTou cjwffat auTbv ei(; t^v 'IGcxxriv. EtTrc)VTa Se auTOV
Ta TUEpt Tou 7raTpb(; aXrjO^ [jt.avTcia , ttoXu [jlSXXov Iti-
[jiriacv. "OOev xat 0eoxXu[ji.£vo(; cptXocppovou[JL£VO(; utco
Twv TOpi Tbv 'OSutraea S^upo Tbv ^tov xaTaaTpecpei,
TI Se laTopta Trapa <I)ep£XuSr,.
92."
Hesych. : Eupu^jia^;, TiiXevto^; Tb "itioc,, StcxSoXo^;
Se* oOev avr,peOr5 uTcb HoXuSeuxou^;. KeiTa*t ■^ laTopta
Trapa t^epexuSr).
93.
Schol. Eurip. Orest. 11 : 'E^ EupuaOavaaari^;
(rectius Eupuavaaari?) Trji; SixvOou, \ KXuTia? Trj^;
'A[jtcptS(X[jtavTO!; , W(; laTopct OepcxuSr,(;, 8 T(xvTaXo(;
cYevvriae Tbv nsXoTra.
88.
' Elatus uxorem duxit Erimedam, Damasicli filiam. Hu-
jus filius est Taenarus, a quo Taenari urbs et arx et portus
cognominato ab Apolline interfecti sunt. Nam ipsum Apollinis
Delphici teniplum incenderant.
Amphion lyra a Musis donatus est.
102 b.
Pherecydes dicit Nioben , Amphionis uxorem, filios
habuisse sex : Alalcomena, Pherea, Eudorum, Lysippum,
Xantlium, Argium ; totideraque filias : Ciiionam, Cly-
tiam, Meliam, Horam, Lamippen, Pelopiam.
102 C.
Pherecydes dicit Neitas portas nominatas esse a Neide,
Zethi fiHa.
103.
Ixion fihus est ^thonis. Qui quum Diam, Eionei filiam,
uxorem ducere vellet , multa promisit se daturum esse
munera sponsaha; sed ad ea petenda quura Eioneus ve-
nisset, foveam fecit, quam candentibus carbonibus imple-
tam minutis lignis et pulvere ieviter operuit. In quam
Eioneus delapsus periit. Ixionem vero hoc facinus ad iu-
saniamadegit, neque quisquam deorum liominumve voluit
eum expiare. Primus enim hominem popularem interfece-
rat. Sed Jupiter misericordia commotus eum lustravit ;
lustratus vero captus est Junonis amore. Tum nubem ,
quam Junoni similem reddidit Jupiter, juxta eum in leclo
collocavit, atque postea quattuor radiorum quam fecerat
rotae ilhgavit eum, atque ita poena affecit.
Ixionem nonnulh, ut jEscliylus, Antionis, Pherecydes
vero Pisionis ftlium fuisse tradunt. — Sunt etiara qui
Ixionem rabie affectura esse dicant, ut Pherecydes.
PHERECYBIS FRAGMENTA.
97
IleKJiwvoi; restiluendum esse putarem, nisi pro-
pter significationem hujus nominis, quod pariter
atque 'Avticov Ixioni quam maxime convenit (v.
Welker de Trilog. p. S/lg), probabilius esset di-
versas Pherecydem genealogias in medium pro-
tulisse.
104.
Schol. Apollon. I, aii : Ilepl Ss ttj? ©paxta?
2ap7rv]Sovta<; TUSTpai; , oti Trpbi; tw Atiji.w opei Icjti,
4>£pexuS7)i; cpy)<7i, irepl t^; apTraY^? laTopwv ttji; 'ilpei-
Guia?.
105.
Schol. Sophocl. OEdip. Colon. ^fi^illepl oS
(AaiSaXou) OepsxuSrii; cprjatv outw «Myit^vo) (leg.
MrjTtovt) 81 Tw 'Eptypioic; xat T<f tvo'y) YiyvETai Aai-
SaXoi;, a(p' o& 6 STi[ji.O(; xaXeiTat AaiSaXiSat 'AOT^vyjci.»
106.
Schol. Homer. Odyss. A, 820: 0y)(j£ui; 6Aiy£io<;
Xaywv [jt.£Ta twv yiiOeoiv ei? Kpi^Ty)v TuXei, tw Mivoj-
Taupco 7rapaTeOy)(jO[ji.£voi; Trpbi; cxvatpeaiv, 'Acpixo[x£VOU
Se auTou Ipomxwi; Trpbi; auTbv StaTEOeida ■}] tou Mi-
vo)o<; OuY(XTT|p 'AptixSvY), SiSojffiv (XYaOtSa [xiXtou
(Buttm. conj. [jlitou) XaSouda TcapJt AatSaXou tou
TexTovoi; , xai StSaaxet auTOV, iTOiSav £t(j£XOy) , t:^v
ixpyyjVT^i; aYaOiSo<; IxSyjaai 7T£p\ tov ^u^bv T^?[Tbv?]
(xvw Oupa<;xal (xveXicraovTa levat, [Jt.£Xpi? ^v (xcpixyJTat £ti;
Tov [Ji.u)^<)v. Kat lav auTbv xaOeuSovTa [Jt.(xp'j^y) , xpaTv^-
cavTa Twv Tptywv t^? XECpaX^i;, to) HoireiSoivt Ou-
cai, xai (XTTievai OTriffo) (xveXidCiOVTa Ty)v a.yMoa.. 'O
Bk 0y)(T£u? Xa6o)v t-))V 'Apt(xSvy)V £t<; t^v vauv l(ji.6(xX-
XeTai , xai tou? yjtOeou^; xai TrapOevoui; ou Sy^TTO) cpOot-
ffavTai; tw Mtvo)Taupo) TcapaTeO^vat. Kai TauTa ttoi-/)-
(lai; , vuxTot; [Ji£ay)<; txTTOTrXei. npoaop[ji.t(Ta<; Se t-^ Aicx
vy)fft»), lx§a<; liri t^? yiiovoi; [AeTaxot[ji.aTat. Kat auTW
y) 'AOy)va TrapaffTaaa , xeXeuet t^tjv 'ApiotSvy)v lav, xal
(xcptxv£i(70at et? 'AOv)va<;. 2uvto'[ji.o)? Se SiavaaTi; Trotsi
TOUTO. KaToXocpupo[j.£vy)i; Se t^<; 'Apt(xSvy)<; :^ 'Acppo-
StTy) lirt--pav£i(Ta Oap^eiv auTr) Trapatve? Atovuaou
Y^p £<7ecyOat Yuvatxa , xal euxXeyj ytviGdai. '"'OO^v 8
Ofib? £7rtcpav£ti; [jiidY^Tai auT?). Kal So)peiTat CTecpavov
auTy) /puaouv, 8v auOt<; ot Oeol xaTr,(7T£pi(jav t^ tou
Atovuaou xapiTi. 'Avatp£0^vai Se auTrjV uir' 'ApT£(jLi-
5o<;, 7rpoe[j,£vr)V Tr)V TrapOeviav. 'H lcTopia Trap^ 4>e-
pexuSr).
Macrob. Saturnn. i, i'j : Pherecydes refert,
Tlicsea, quum in Cretam ad Minotaurum duceretur,
vovisse pro salute atque reditu suo 'ATro'XXo)vi OuXioj
xal 'ApT£[jLtSt OuXicc.
Pkitarch. in Theseo p. 8, A : 'ETrel xaT£TrX£Uff£v
£t<; Kp7iTr,v, o)<; [Jtev ot TroXXot Yp(xcpou(7i xat (xSoucrt,
Trapot Ty)? 'Apt(xSvy)<; Ipat^Oeicrr)? to Xivov Xa6o)V, xai
oiSa-/_Oei? c5)<; eaTi tou XaSupivOou tou<; IXiYfAOui; Sie^-
eXO£iv, (XTrexTetve Tbv Mivo)Taupov, xal <xTr£7rX£ua6
Ty)v 'ApidcSvyjv (xvaXa6t5)v xat tou? -/itOEOUi;. ^£p£xu5y)(;
§£ xa\ Tot locccpr) twv Kpr^Ttxwv veSv cpr)aiv exxo'v}^ai
Tbv ©rjaea, Tr)v Sico^tv cxcpatpoufjtevov.
107.
Steph. Byz. :'AXc>7rr), 7ro'Xt<; ©eaaaXia? , a.-Ko 'AXo-
Trri? Tr)<; Kepxu()vo<;, <5)<; <&£p£xuSr,?. ... "EaTt Zl [jte-
Ta^u Aapiaar)? r^? Kp£[JLaaT5)i; xat 'E^ivou.
108.
Schol. Pindar. Nem. V, 89 : ^sp£xuSr)<; :?ivio/ov
Tbv <I>o'p6avTa, ^rjai, ©r^aecoi;. 2uv & xa\ t^v 'A(xa-
^o'va (xp7ra!^£t.
109.
Athenseus XIII, p. 557, -A- : "IffTpoi^lv t^Teaaa-
p£axatS£X(XTr] twv 'Attixcov, xaTaX^YWv to«; tou ©rjaEO)?
Y£vo[ji.£vai; Yuvaixa<; , cpr)ai toci; (jl^v auTcov I? epwTOi;
104.
Thraciae petram Sarpedoniam ad HaRmum montem si-
tam esse dicit Pherecydes ubi de raptu Oritliylae agit.
105.
Metioni, Erechthei filio, et Iphinoae natus erat Daeda-
Iiis, a quo DaedaHdarum demiis Atiieniensis nomen ac-
cepit.
106.
Theseus , ^'gei filius , sorte ductus cum juvenibus in
Cretam trajecit, ut Minotauro ad caedem traderetur. Ubi
cpium advenisset, Ariadne, Minois filia, amore ejus <;apta
dedit ei fiH glomum minio tinclum, quem a Daedalo
arclMtecto acceperat; et Theseo prsecepit, ut quum ingre-
dereturinitium glomi alligaret limini supero portae,et pro-
gredereturfilum evolvens, usque dum ad recessum interio-
rempervenhet; ubisi taurumdormientemprehenderet, ca-
pillos ejusarriperet, eosquesacrificaretNeptuno,deinde re-
grederetur glomum revolvens.
His peractis Theseus cum Ariadne et cum juvenibus ,
qui jam in eo fuerant, ut tauro traderentur, in navem de-
scendit, et deinde media nocte discessit. Appellit in Diam
Insulam.ubi egressus in littore dedit se quieti. Tum Miner-
va adstanseum jubet, Ariadne relicta, Athenas redire, Sta-
FRAGMENTA HlSTORlCORCM.
tlm surrexit jussumque exsecutus est. Verum lacrimanti
Ariadnae Venus apparuit eamque cohortala est , ut bono
animo esset : nam Bacchi se uxorem futuram esse, magna
fruentem gloria. Bacchus apparuit, cum eaque concubuit;
et donavit eam corona aurea, quam postea dii inter sidera
collocarunt, Baccho gratificantes. Occisa vero est a Diana,
quod prostituerit virginitatem.
Poslquam Cretam appuiit, ut multi scriptores et poetae
tradunt caiumtque, accepto ab amante Ariadna filo , do-
ctus quemadmodum evolvere seLabyrinthi ambagibusva-
leret, Minotaurum occidit, solvitque inde, Ariadnam et
impuberes secum asportans. Pherecydes funda etiam a
Theseo Creticarum navium prodit, ne se insequi possent,
excisa.
107.
Alope , urbs Thessaliae , ab Alope , Cercyonis filia, no-
men accepit, ut ait Pherecydes.
108.
Phorbas erat Thesei auriga, cum quo fctiam Amazonem
rapuit.
109.
Ister libro decimo quarto rerum Atticarum uxores The-
sei recensens ait, alias earuni ex amore uxores ejus factas
7
98
PHERECYDIS FRAGMENTA.
Yeyev^crOai, xii; 8' e^ apTraYrj?, aXXai; S' Ix vofxtjJLWv
Yajxtov. 'E| apTCaY^? [Ji-£v 'EXivvjv, 'ApiaSvTjV, 'Itttto-
AuTr.v • xai xa? Kepxuovoi; xai 2iviSo(; OuYaxlpa?"
vo[Ai[j(,wi; S' auxbv y^M-*' MsXiSoiav, t7)v AiavTo?
{xriTEpa, Yuvaixa* 'HaioSoq Se cpyjffiv xai "Itttcviv xat
AiyXtjV, Si' Tjv xal Tou? 7rpb<; 'Apta5vviv opxoui; Tra-
osSy], w? cpriai K£pxtO'|/. <I)£p£xu07]?Ss TrpoaTiOrifft xat
Oep^Sotav.
110.
Pollux X, 128 : ApETtavr), xai w? <I)£p£XuSri(;
OJV0'jAa(J£ , XptOTriOV * TOpt Y^p TOU Ko'SpOU XeYWV, OTt
w<; £711 <ppuYavtcjp.bv l^rjXOEv Iv aYpoixo) t^ (7X£uri
PouXo[jL£VO(; XaO£iv, cprjdiv OTi tw xpoiTtiw Tiva Trataa?
a7r£XT£tV£.
111.
Strabo XIV, p. 632, C : TauTri<; (Trjs 'Iwvix^^; Tia-
paXiai;) cpritjt OepExuSr); MiXr,TOv [xiv, xai MuouvTa ,
xat Tot 7r£pl MuxaXrjv xat '-E^ectov, Kapa? £X,£tv Trpo-
Tspov T-^v S' l^rji; ^rapaXiav [i-iyp^ «l^ioxaia?, xai
Xiou, xat Iia[ji.ou, % 'AYxaTo? r^pys, A£X£Ya<;* Ix-
SXrjOrivat S' a[ACpOT£pou? U7rb twv 'Icovcov, xat £i(; Ta
Xotrra [XEpr) rr)? Kapta<; £X7r£(j£iv. 'Ap^at Si cpriatv
'AvSpoxXov Tr]<; Toiv 'Icovojv txTrotxtai;, ucrTEpov t^?
AtoXix^(;, uibv Yv>i<ytov Kc)opou tou pa(TtX£'o)<;'AOrivcov
Y£V£(70at TOOTOV 'Ecp£(TOU XTlJTriV.
112.
Scholiastesin Platonem p. 335 ed.Bekk. : Hapi
S^ <I)£p£XuSri xat TOuvo[/.a t^<; 'lojvtxrj^; 7ro'X£co<;, X£Y<o
0£ Trji; Teco , x£i'[Jt.svov £6pov, oOsv riv 'AvaxpEwv 6 [jie-
XoTroib<;, (X7rb tou xion;. 'O ^ap 'AOcx!ji.ai;, cpriaiv, (xva-
•/copwv Ix Trj^; -/copa^; , £upwv "Ap^av t^J^v OuYaTspa
(xOupouaav xat XtOou<; (TU[jtcpopou(7av Toix; vuv 0VTa<; Iv
Teco, rjpETO xauTriv, Tt 7rot£i(; ; 'H Bk EtTre* Tibx; av
£C7]T£t(;, t'va TToXtv XTt'(7ri(; , £&pov. 'Acp' ou (xvaxtvriOeU,
t:^v 7r()Xiv covo'fji,a(7£ Teo).
113.
Clem. Alex. Strom. V, p. 567 C. D : <I)a(7t xal
'ISavOoupav tov HxuOcov riacrtXla, w^; t(7T0pei 4)ep£-
xuSrii; 6 2upi0(;, Aap£i'(^) SiaStxvTt Tbv "I^jTpov, 7ro'Xe-
(jtov cx7r£tXouvTa 7r£[jt.<|^at au[jt.6oXov (xvti twv Ypa[Ji.[J<.tx-
Twv, [Jiuv, j3(XTpa/^ov, opvtOa, otffTov, apoTpov. A^ropia?
§£ oucrri^;, ota^; sixb^;, eTct toutoi^;, 'OpovT07r(XYa(; [xev
6 yjlioLpyoq eX^Yev, 7rapaSo)ffetv auTOu<; Tr^v df/riV
Tex[Aatp()[xevo<; (X7rb [Jtev tou [luoq, xkq otxT]Ciet<;- cxTrb
Ss Tou ^aTpay^ou , T^t uSata • tov cxepa T£ (X7rb Tri<;
opvtOo<;* xai oltzo tou oiaxoZ , xa OTrXa • cxTrb Ss tou
(xpc)Tpou , tJiv yoi^OLM. Sicpo'Sprj(; Ss £[j(.7raXtv ^p(JLr)V£u-
cev • £Cpa(7X£ y^P > l^v ]x.\ cix; opvtO£<; cxva^rTwjjLSV, rj
(o? [JLU£? xaTot Trji; y^<; , ^ w<; 01 p(XTpa)(_ot xaO' {)SaTO<;
Suw[x£v, oux av cpuYOt[jt£v Tot exeivwv ^eXri • Trji; Y^p
ywpaq oux lc7[X£v xupiot. 'Avoc/apirtv t£ tov 2xuOr,v
cpriai xai auTbv xot^jLo^^iJLEVov y.OLxv/ti\t, x^ jjlev Xaia,
xa aiSota^ Trj S^^ta Se, Tb aTo'jjLa^ atvtTTo'(JL£vov, Seiv
[jL£v (X[jLcpotv, [jL£iCov Sk elvai Y^w^Tfrn; xpaTeiv v) f,So-
v^?. Pro 6 Huptoi; legendum esse 6 Aeptoi; putant
Vossius , Wesseling., Sturz.
FRAGMENTA SEDIS INCERTtE.
114.
Etymol.M. : "ApuTrei;, 4)£p£XuS-/i<; , (xvti tou 'Pu-
7r£<;. np()SriXov Tb etpri[jL£vov. 'Pu7r£? y^^P ^eYO'*''^^! oi
'A-/atot'. KaTOt 7rX£0vaa[JLbv tou a, "ApuTre^;.
esse , alias raptu , alias vero legitimis nuptiis. Ex raptu
quidem Helenam, Ariadnen, Hippolytam et Ccrcyonis et
Sinidis filias : legitimo vero matrimonio eum liabuisseMe-
liboeam , Ajacis matrem. Prajter has Hesiodus nominat
Hippen et ./£glam , propter quam jusjurandum Ariadnse
datum non servavit, ut dicit Cercops. lllis veroPhere-
cydes addit Pherebcjeam quoque.
110.
Bipahum, et pastinum, secundum Plierecydem : de Co-
dro enim loquens , quod quasi ad sarmenta colhgenda
exiverit rustico liahitu, ne agnosceretur, dicit eum pasti-
no quendam percussum interemisse.
111.
De hac (loniae parte maritima) Miletum , Myuntem, et
quae sunt circa Mycalen atque Ephesum loca, Pherecydes
scribit Cares quondam tenuisse, reUquam usque ad Pho-
caeam, Chium et Samum oram, cui Ancajus praefuit, Le-
leges : utrosqueautem ab lonibus ejectos in rehquas Cariae
partes demigrasse. Ducem coloniae lonum ait fuisse An-
droclum, Codri Atheniensiuni regis fUium legitimum : qui
eam post jEolicam deduxerit, Ephesumque condiderit.
112.
Athamas ex patria discedens Aream fiHam ludenlem in-
venitet lapides coUigentem, qui nuncTei sunt. Inlerro-
gat eam : « Qttid tu facis P » Respondet illa : Dum tu
quajrebas, ubi urbem conderes, ego inveni. Quibus veibis
commotus urbem appeliavit Teum.
113.
Aiunt quidem certe Idanthuram quoque Scytharum re-
gem, ut refert Pherecydes Syrius, Dario qui Istrumtraje-
cerat, bellimi minantem, symbolum misisse pro hteris ,
murem, ranam, avem, jacuhim, aratrum. Quum autem de
his, ut erat consentaneum , exorta esset dubitatio, Oron-
topagas quidem tribunus mihtum, dicebat eos tradituros
imperium , conjectans ex mure quidem habitationes ; ex
rana autem , aquas ; ex ave vero, aerem ; ex jaculo au-
tem, arma ; ex aratro vero, regionem. Xiphodres autem
contra est interpretatus. Dicebatenim .Nisi tanquamaves
evoJaverimus , aut tanquam mures terram, vel tanquam
ranaeaquam subierimus, illorum tela non effugiemus :
non sumus enim domini regionis. Anacharsin quoqueScy-
tham dicit dormientem , sinistra quidem continuisse pu-
denda, os autem dextera, significanlem oportere quidem
utrumque, sed majus esse, linguam cohibere, quam vo-
hiptatem.
FRAGMENTA sedis incert^.
114.
Arypes pro Rhypes (i. e. Achaei) dicit Plierecydes.
PHERECYDIS FRAGMENTA.
99
114 a.
Epimerism. Hom. ap. Cramer. Anecd. vol. I,
p. 62, 10: 'AXaffTwp 5 Zeu?, iiri twv yaXiTzoy ti
TupaacovTWv TuapyixTix"?) Ss ^ euGsia Tuapa Tviv aXa-
OTopo? yEvixTQv. ... xal ^EpexuSY)?' «'0 Zeu? Ss Ixe-
(Tio? xa^ 'AXaffTopo? xaXetTat. »
115.
Schol. ApoUon. 1 , 83 1 : AiY«io? y*P ^^'^^^ ^
Oeb? (Neptunus) irpoffayopeueTat , &q cprifft 4>epexu-
116.
Steph. Byz. : AioTTYi , irdXt? 'ApxaSta?, w; $epexu-
117.
Steph. Byz. : 4>pt^a, Tco^Xtg. 'H Ss Opi^a xeiTai
[xiv T^q 'OXufJLTTiai; iTziyomoL (iTaSta X'. <l>epexuorii; Se
'ApxaSta; aurJjv Ypa^ei.
118.
Schol. Homer. II. B , Sga : ^^epexuSirii; 6 'AOt)-
vato; TO [JL£V euxTtTOV, xuptov ovo[/.a TcapeXaSev, to Se
«tTTu , eiriOeTOV.
119.
Chceroboscus ad Theodosii Canones in Bekte-
ri Anecdoctis vol. III, p. 1 1 96 : SiravtWTepa
l(7Ttv ■?) £1!; a (aiTiaTtxyi) oTov tov j3o'a • eupeOvj Bi
ffTravioji; Trapa ^epexuSet tw 'AOrivatw.
Addo locos in quibus Pherecydis nomen cor-
ruptum est. Phavorin. in v. HaXXaSa : naXXavTs;
Ttapi T0i<; dp)(atot(; 01 veot , &<; cpYitrt ^epexuSv)?. Haec
descripta sunt ex Eustathio ad Hom. II. A, p. 84,
ubi pro o); cp. ^epexuSvii; legitur, w; cp. <I>tXtffTiSYi?
ev SuYYsvtxoi?. Sirailem permutationem v. in fr.
33, g.
Etym. M. : BoriSpofxtwv, fx-Jiv Tcap^ 'AGvivatoti; et-
pYiTaf OTt ev auTO) CTt[jLaTO BoYiSpo'[jLio<; 'AttoXXojv.
Tyjv Si dpj(_Y)v eXaSev, OTt -jroXe^jtou cuaTavTo; 'AGy)-
vaioi? xat 'EXeuatviot;, au[jL[jLa^Y]aavTO<; "loivoi; xaTi
auYY«'v£tav, evixviaav 01 'AGYivatot, 'Atto ouv t% tou
aTpaT£U[jLaTO(; ^o^i; tyJi; eiri tw aaTet Spa[jLOuaYi<; , Te
'AtcoXXwv BoYiSpo'[jLtoi; IxXtiGyi. Kal y) Guaia , xat 5
(jLv^v. Kat Ti BoY,Spo'[jLta eTeXeiTo lopTvf. OepexuSYi; S^
ev TOii; AuTd}(_6oat , Bik tyJ; cpwvrii; aYi[xeiov, "fiv to Tupd-
Tepov d^uveTOV oOaav e&pe xal StY]pOpo)aev. Ubi Syl-
burg. pro 4>epexuSYiq reponendum putat 4>epexpd-
TYi;, quod probant Heyne ad Apollod. p. 995 et
Sturz.
114 a.
Jupiter Hicesius (i. e. supplicum praeses) etiam Ala-
storus vocatur.
115.
Neptunus vocatur ^Egaeus.
116.
Diope, urbs Arcadiae, ut Pherecydes dicit.
117.
Phrixam Arcadiae urbem esse scribit Pherecydes.
118.
Pherecydes Atheniensis in Iliade B, 392, diJxTixov pro
nomine proprio , aTiu» pro adjectivo habet.
ACUSILAI
FRAGMENTA.
rENEAAOriAI.
1.
Plato Sympos. p. 178. B (qnem locum Sto-
fjseiis excerpsit in Eclog. phys. i, p. 22) : 'Haio-
^o? TrpwTOV [A£V Xaoi; yevscrOai <pvi(Tiv (Stob. ^viai yi-
YVEffOai) ... [jL£Tot To Xao? 8uo TOUTto YS'*'^'^^*'! r^^
Te xai 'EpwTa. ... 'HaioSw Se xat 'AxoudtXeto? 6[xo-
XoY£i- OuTco TToXXa^oOev 6[jt.oXoY£iTat 6 "Epto? Iv toii;
7rp£a6uTaT0tc ^Tvat (Stob. 'Axoua. ^u[jLcprj(Ttv, Iv toi<;
7cp£a6. elvat), 7rp£a6uTaTOi; 81 (Stob.T^) lov, [X£YtaT03v
aYaOtov ■?i[ji.iv aiTtoi; laTi.
ScholiastesTheocriti in argumentoIdylliiXIII:
Haiooo; Xaou? xat ^7)? ("EptOTa ulbvXeY£i) ••• 'Axou-
at^Xao? NuxTog xal Ai0£po?. Damascius Trepi apy^tov
c. i4j p. 2^7, in Wollii Anecdot. Graec. t. III :
'AxouaiXaoi; Xao? [Jtev uTroTiOeaOai [jloi Soxei t^Jjv Trpoj-
TYjV CXp)(^Vj ^^'i TTaVTY) CXYVtOaTOV ' T^? Bl SuO [JL£Ta TTJV
[jLiav • "EpESo? [JL^v, r)iv ap^£va , tvjv S^ Ov^Xetav, Nu-
XTa • TauTYjv [JL^v (xvtI (XTretpiai; , £X£ivriv Se (xvTt tte-
paTO?. 'Ex Se TOUTtov cpri[JL\ (xt^Oe'vTtov AtOspa Ysve-
ffOat, xai "Eptxyrcx, xa\ M^Ttv, Toti^TpeTi; TauTa; voviTaf;
uTToaTotaeii;.
2.
Etymol. M. : Koto?* 6 TuaT^Jip Avitoui;^ irapa to
xoetv, 6 laTi voeiv xat auvievai , laTi auveTo'?. Koto'v
0' 'rTTEpiovix t' 'Ia7r£To'v T£ (cx Hcsiodi Theog. 1 34).
Ot AtoXeii; Ttp X (xvtI tou v xeypriVTat. OuTot 8k Ti-
TotVEi; xat TtTavtSei; xaXouvTai, w? 'Axouat^Xao;.
3.
Schol. Hesiod. Theog. 870, p. 169 a : 'Axouat-
Xao? Tpet? ave[jLou<; elvai cprial xa^i 'HaioSov, popav,
Cecpupov, xai votov. Tou Y^p ^£cpupou eTuiOeTOv to cxp-
YeaTTiv cprjaiv.
4.
Schol. Nicandri Theriac. v. 1 1, p. 6 : Hepl tvji;
T(ov SaxvovTwv Oripttov fe^^iceocx;, &ci laTtv Ix twv
TtTavtov Tou at'[jLaTO(;, Trapoc [JLev Tt«) 'Hat()Sto oux
eaTtv e6peTv 'AxouatXaoi; Se (priatv Ix tou a?(jiaTO<;
Tou Tucpwvoi; TTdtvTa T^t SotxvovTa YSveaOai.
5.
Schol. Apollon. IV, 828 : 'AxouatXao^; <I>o'pxuvo?
xat 'ExotTV]i; tviv 2xuXXav Xeyei. ... 'Ev 8k TaT? (jl£-
YctXati; 'Hoiaii; 4>o'p6avTO<; xal 'Ex^xtvii; •?! 2xuXXa.
6.
StraboX, p. 472, U : 'AxouaiXao; 6 'ApY£To<; Ix
Ka6£tpr,? xat 'H^aiaTOu K(X(jliXov Xe'Y£t. Tou Bk, TpEti;
Ka6£ipou<;, tov Nu[JLcpai; Ka^Eipixoai;. V. Welcker.
Tril. iEschyl.p. 219.
7.
Scholia Homer. ad Odyss. K, 2, a Buttmanno
1.
Hesiodus principio Chaos exstitisse dicit ... post Chaos
lisec duo exstitisse, Terram atque Amorem. ... Acusilaus
quoque cum Hesiodo consentit. Atque ita passim , Amo-
rem ex antiquissimis esse , conceditur. Quum vero talis
sit, maximorum bonorum nobis est causa.
Hesiodus Amorem Chai et Terrae , Acusilaus Noctis et
jEtheris lilium esse dicit.
Acusilaus Cliaos statuere mihi videtur primum rerum
principiutn, utprorsus ignotum. Post hoc unum hsec duo ;
Erebum, principium mascuiinum, et Noctem, principium
femininum , Jioc pro infinito, illud pro finito. Ex horum
commixtione ortos esse dico ^tlierem, Amorem, Intelli-
gentiam, tres illas, quae mente pcrcipiuntur, substantias.
2.
Coeus, pater Latonae, sic nominatus a xosTv, quod idem
est ac voetv et auvievat (scire, intelligere ) , ita ut xoTo? sit
quasi voto? prudens, intelligens. Nam jEo\es litera x pro
V utimtur. Hesiodus : CoRum et Hyperiona et lapelum.
Hi vero Titanes et Titanides vocanliu', ut ait Acusilaus.
Acusilaus Ires ventos esse dicit secundum Hesiodum :
boream, zephyrum, notum. Nam (xpyecTTTiv (velocem, vel
alhum, i. e. albas nubes in coelo congerentem) ait zephyri
epitheton esse.
4.
Animalia , quaj morsu venenato laedimt , ex Titanum
sanguine orta esse non legitur apud Hesiodum; Acusilaus
vero ex Typhonis sanguine omnia animalia, quae morsu
vulnerant, nata esse dicit.
5.
Acusilaus Scyllam Phorcynis et Hecatae filiam esse tra-
dit; verum in Eoeis magnis Scylla Phorbantis est ex
Hecate.
6.
Acusilaus Argivus ex Cabira et Vulcano natum ait Ca-
dmilum, ex hoc tres Cabiros, ex liis Nymphas Cabiridas.
7.
Deucalio, sub quo diluvium, filius erat Prometliei et ,
ACUSILAI FRAGMENTA.
101
ex Codd. Mss. edita : AsuxaXtwv, l<f»' o& 6 xaxaxXu-
(Tfxb? ysYOve, npo[ji.Y)6£a)(; (jlev ^v utb?, [i.r)Tpb? Bk w?
TrXeTffTOi XeYOuat KXufxsvyi? , w? Bk 'HcioSo? IIpuvEtT]?,
w? S^ 'AxouaiXao; 'Huio^vt]? t^? 'ilxsavou xal tou
IIpo[jir)6£(o;.
Sturz. pro "Hato^vri? , quae h. 1. Oceani filia di-
citur, legendum putat 'Adia? et pro corrupto
illo IIpuvetT)!; reponi vult navSwpa?.
Schol. Pind. 01. 9, 70: Kotvoc t^ irepi AeuxaXiw-
va xat Hup^av, xal oti touc XiOoui; xaTO^TTtv ^tTTTOVTec
dvOpcoTTOug eTTOtouv, (xapTupet 'AxouaiXaoi;.
8.
Schol. ApoUon. III, iiaS : 'Axou(7(Xao<;xai'Hc7io-
So? ev Tat? (xeYaXati; 'Hoiaii; tpaalv e^ 'locpwaayii; t^?
AiTiTou (Phrixum genuisse Argum).
9.
Schol. Apoll. Rh. IV, 1 147 : Hept 81 tou Sepou;,
Sx\ ^v j^puffouv, 01 TrXeTcTTOt laTopoudiv. 'AxouaiXao? 81
ev TU) Trepl Y^veaXoYtwv Tuopcf upeuO^vat cprjff^v aTrb t^?
6aXac7aY]i;.
10.
Schol.Apolion.lv, 67 : Tbv 'EvSufxiwva 'Hcjio-
So? jjtev 'AeOXiou tou Atb? xa\ KaXuxY)!; TratSa Xeyet ,
Ttapa Atb? etXy)',poTa Swpov, auTbv Tafjiiav eivat Oavdt-
Tou, OTe [jteXXoi oXeffOai. Kat IleiaravSpo; Se t^ auTot
cprjCjt, xa\ 'AxouaiXaoi; , xai OepexuSy)?.
11.
Tzetzes ad Lycophr. 1 77 : 'Qxeavou xal TriOuoi;,
"Ivaj^^oi;' 'Ivdtj(^ou xai MeXia? t5)i; 'ilxeavou , Oopw-
vebi;, xat AtytaXeu? aTrati;, dcp' o& AtYtdXeta i\ "/M^oi.
<I>opo)veu(; SuvatjTeuwv IleXoTtovviiaou , Ix TrjXoSixr)?
vu[jtcpri? Y^vvS 'ATriv xai Nto'6riv. "ATrti; ouv Tupavvi-
xtoi; !Jwv, dvatpeTTai uTvb ©eX^tovo? xai TeX"^Tvo<;, dcp'
ou xai ■^ X^V*^ 'ATTia , ■?) T^i; IleXoTrovvTiiJou. Ni<)6r)?,
T^? ^AirtSoi; dSeX^p^i;, xat Atb?, "ApYOi;, dcp' oS r^
)(^iopa. KaT^ Se lAxouatXaov, xai neXaffybi; (juv 'ApYw,
dcp' 06 r) neXo7rovv7i<jou X^P°' > '^ ''°'^ 'Awta XeYOfxevr),
(xey(pt <I)apaaXta? xai Aaptaarii;, HeXacJYta exXr)Or).
11 a.
Didymus apud Macrob. Saturn. V, 18 (p. i3o
Bip.) : 'O Youv 'AYiqatXaoi; (leg. 'AxouaiXaoi;) Sik t^?
TrpcoTTji; tijTopiai; SeS7)X(>)xev, OTt 'A}(^eXwoi; TrdvTwv twv
7roTa[j.wv TrpecrSuTaTO? • ecpr) Y^p 'ilxeavbi; Se yaLu.s.i
Tr)Ouv iauTou dSeXcpv^v twv Bk YivovTat Tptaj^iXtot
7roTa[jLOi* 'A)(eXwo<; Se auTwv Trpea6uTaT0<; xai TeTi-
[jtr)Tat (jtdXtcjTa.
12.
ApoUod. II, I, I : Nto'6r)i; xat Atb<; ... TraT<; "Ap-
Yo? eYevsTO • w<; Se 'AxouatXao; cpr^ut , xat HeXafJYbi; ,
dcp' ou xXrjO^vai tou? t:J)v IIeXo7ro'vvr)(Jov otxouvTai;
IleXacjYoui;. 'HatoSo; Se tov IleXaaYbv auT()y(Oovd cpr)-
atv eTvai.
Ideni III, 8, i :Tbv IleXaaYbv 'AxouatXaoi; Atbi;
XeYet xat Nt()6r)i;, ... 'HatoSo? Sk auT()j(_Oova.
13.
Ge. Syncellus Chronograph. p. 64, B ,C.: OuSev
d^to[jLvr)[jt()veuTov '^EXXrjaiv laTopeTTai Trpb 'SiY^Y°">
7rXr)v Tou ^opwveox; tou auY";(povtaaYTOi; auTW , xal
'Ivdj(^ou Tou <&opwv£Wi; TraTpb<; , 81; irptoTOi; "ApYOUi;
eSaaiXeuaev, w? 'AxouatXaoi; taTopet.
Conf. Pausan. II. i5, p. 144 sq.
14.
Clemens Alexandr. Strom. I, p, 32t,A, et ex
eo Euseb. Praep. evang. X, 12, p. 497, D: 'Axou-
aiXaoi; Oopoivea TrpwTOv (xvOpoiTrov (Eiiscb. dvOpto-
Trwv) Y^veaOat XsYet. ... 'EvTeuOev 6 HXaTwv ev Tt-
ut plurimi dicunt, Clymenae, secundum Hesiodum vero
Pandorae ; secunclum Acusilaum natus est ex Hesione ,
Oceani filia , et ex Prometheo.
Tralaticia sunt illa de Deucalione et de Pyrrha, eosque
lapides post tergum jacientes fecisse homines testatur
Acusilaus.
8.
Acusilaus et Hesiodus in Eoeis magnis dicunt ex lo-
phossa, ^etae fdia, Phrixum genuisse Argum.
9.
Plurimi narrant vellus illud aureum fuisse; Acusilaus
vero inlibro de Genealogiis dicit ex mari purpura tinctum
esse.
10.
Endymionem Hesiodus dicit Aethlio, Jovis fUio , ex
Calyce natum, cui a Jove dono datum csset , se moritu-
rum mortis arbitrum esse. Eadem nairant Pisander ,
Acusilaus, Pherecydes.
11.
Oceaniet Tethyos Inachus, Inachi et Melia;, Oceani fdiae,
Phoroneus et iEgialeus liberis carens, a quo iEgialea no-
menhabet. Plioroneus, Peloponnesi princeps, e Telodice
nympha Apin genuit et Nioben. Apis , a quo regio Pelo-
ponnesiaca Apia nominata est , quum tyrannice viveret ,
a Thelxione et Telchine interficitur. Niobes, Apidis soro-
ris, ex Jove fdius est Argus, a quo terra nominata est, et
praeter Argum, ut Acusilaus dicit, Pelasgus, a quo Pelo-
ponnesus, quae et Apia audit, usque ad Pharsaliara et La-
rissam, appellata est Pelasgia.
na.
Acusilaus in primo libro passim ostendit Acheloum
omnium fluviorum esse antiquissimum. Dicit enim :
« Oceanus vero uxorem ducit Tethyn ipsius sororem, Ex
his nascuntur ter mille fluvii, quorum Achelous natu
maximus est, et prae ceteris liabetur in honore. »
12.
Jovis ex Niobe , filius erat Argus et Acusilao auctore ,
Pelasgus, a quo Peloponnesi incolse Pelasgi nominati sunt.
Hesiodus vero Pelasgum autochthonem esse dicit.
13.
Ante Ogygen niliil apud Grsecos narratur dignum quod
memoretur, excepto Phoroneo, illius «Tequali, atque Inacho,
Phoronei patre, qui primus Argolidis rex erat, ut narrat
Acusilaus.
14.
Acusilaus dicit Phoroneum fjuisse primum homi-
num. ... Hinc Plato in Timaeo secutus Acusiiaum, scribit :
102
AGUSILAI FRAGMENTA.
[xatio (p. 22, A) xaTaxoXouOr^ffa? 'AxoufftXaw YP°'~
<p£f Kai TTOTE TrpoayaYetv pouXYjOel? auTOu? TTEpi
Twv ap)(^aioi)v eii; Xoyou; twv TrjSe , Ta ap)(aiOTaTa )i£-
f£tV £TTt/£tpei, Trepi <I>0pOJV£lO? T£ TOU TTpCOTOU Xe/OeV-
TO? xat Nio6yi?.
Euseb. Praep. ev. X, lo, p. 489, A (ex. Julio
Africano) : 'Atco 'ilyuyou-zoZ irap' Ixeivok; (ToTq Atti-
xoi;) auTo'/^Oovoi; utcTTeuOevToc;, £(f ' ou fiyovt^j b \t.iyoiq
xat TrpwTo; Iv tyi ATTtxvi xaTaxXu<ip.O(; , ^opwveoj?
ApY£iwv ^acriX^uovTO?, ox; 'AxouatXao; taTopei, [Ji.£}(pi
irpoWj? 'OXuixiriaSo?. ... eTr) auvdtY^Tat "/_iXta ^ixoatv.
15.
Joseph. Archaeol. i, 4, extr.: 'HaioSo'? t£ xai ...
'AxouatXaoi; ... taTopouat tou? ap/_at'ou(; ^v^aavTai; ety]
/iXta.
16.
Pausan. II, 16, 3, p. 146, de MycenerTauTviv
eivai Ou^aTepa Tv(x/ou,Yuvaixa 8k 'A peaTopo^;, Ta eTry)
XeYei, ^ Sv) "EXXrjve? xaXouatv 'Hota^; fX£Y(xXa(;* oltzo
TauTvi^; ouv ysfoviwan xai to ovo[/.a t^ 7r()X£t. Ov Bk
^aai TrpoaTTOtoujxevoi (xxouaai Xoyov (leg. cum Por-
sono T^ ■Koke.i cpaaiv • 8v Bl TrpoaTrotouatv 'AxouatX(xo)
XoYOv), MuxviVEa uibv eivai STrapTWVo; , ^TrotpTwva
81 <I>opb)VM»j(; , oux av iyoiye dTcoSe^aijxriv, Sto'Tt fj(.v]Si
auTOi AaxeSai[Jt.ovtot.
17.
Apollod. II, 1, 3 : 'ApYov tov Trav()7rTviv ... 'Axou-
atXao? Y''1Y^''^ X£Yet.
18.
Apollod. II, 1,3: 'HatoSoi; xal 'AxouctXaoi; Ilei-
p^vo; Trjv To') (paatv eivai.
19.
Apollod. II, 2, 2,Proeti filiae eijt^xvriaav • w? (x^v
'HatoSo'i; (prjatv, oTt t^? Atovuaou TeXeToci; ou xaTeSe-
/ovTo • o)(; 8k 'Axouat'Xao(; XeYet, Sto'Tt to t^(; "Hpa?
^o'avov e^rjUTeXtaav.
20.
Apollod. 11,5,7, taurum Cretensem 'Axouai-
Xaoi; eivat cp-/)at tov 8ta-iropO[ji.£uaaVTa EupwTrrjV Att.
21.
Apollod.III, 4,4: AxTatwv toutov eTeXeuTTiae tov
Tpo'7rov, (5)(; 'AxouaiXaoi; XeY^t, (xr,vt'aavTO(; tou Ato?,
^Tt £[j(.vr|aT£uaaTO 2£[ji.£'Xr)v.
21 a.
Probus ad Virgil. Bucol. II, [^%: Narcissus
flos, ut Acusilaus refert, a Narcisso Amarantlii,
qui fuit Erechtheis, ex insula Euhoea, interemptus
ah Epope. Ex cruore ejus flores, qui nomen ejus
acceperunt ^procreati.
Pro Amaranthi scribendum est Amarynthi (v.
Stcph.Byz.s.v.jStrabop. ^^S^.In^rec/i/^/imlatere
videtur Eretriensis. Nam Strabo p. 4o4 Narcissi
Eretriensis monumentum memorat ad Oropum.
22.
Apollod. III, 12, 6: 'O 'AawTrbi; ■koxv.^xoc, ...w?
'AxouatXaO(; Xey^i , nr,pou(; xai Iloa^tSwvoi;.
23.
Schol. Homer. Odyss. S, 533 : 'Ep£/0£ui; 6 twv
'AOrjvaioiv paatX^u? i^J^ei OuYaTEpa Touvo[xa 'UpeiOuiav
xaXX£t StaTrp£7r£aT(XTr)v. Koa[jn]aai; TauT-zjv 7roT£ , •Kt]Xr
Tret xavricpo'pov Ouaouaav eti; Trjv (xxpo7roXtv t^ HoXt^x-
St 'AOrjva. Taur/ii; Si 6 Bopea^; (xve[xo(; epaaOeii; , Xa-
0(j)v Tou? |iiXe7rovTa(; xai cpuXdtaaovTai; ttjv xcjpr^v -^p^ra-
a£V. Kai Siaxo[jLiaa(; £11; Opcyxriv, 7rot£iTai Y^vatxa.
FivovTat Sl auTW ^raiS^? ^.^ auTrji; ZriTT,i; xai KctXat?.
Ot xai Si' dp£T-^v [ji.£Ta twv ■^itJi.iOewv eti; K()X/oui; IttI
Tb vdxoc eTrXeuaav ev t^ ApYoT. 'H taTopia Trapi
'AxouatXdw.
Et quum vellet eos aliquando inducere utdicerent de rebus
antiquis ejus civitatis, aggreditur dicere quae sunt anti-
quissima, de Phoroneo, qui dictus est primus bominum,
et de Niobe.
Ab Ogyge, quem indidem satum esse credunt, sub quo
ingens illud primumque diluvium, regnante Argis Phoro-
neo , Atticam invasisse Acusilau? auctor est , ad primam
usque olympiadem ...anni colliguntur viginti supra mille.
15.
Hesiodus et Acusilaus narrant anliquissimorum tempo-
rum homines ad mille annos vixisse.
16.
Mycenen Inachi fdiam, Acestoris nxorem fuisse illo
carmine narratur , quas Eceas magnas Grajci dicunt, eam-
que u»-bi nomen dedisse ajunt. Quem vero Acusilao altri-
buunt sermonem, Myceneum Spartonis fuisse filium, Spar-
tonem Phoronei , mihi utique non probant , siquiciem
neque Lacedajmoniis.
17.
Argum Panopten (omnia oculis cernentem) Acusilaus
ex terra ortum dicit.
18.
Hcsiodus et Acusilaus Pirenis filiam lo esse dicunt.
19.
Proeti fili8e...in insaniam inciderunt, quod, utHesiodus
inquit, Dionysi ferias minime receperant ; ut Acusilaus,
quod Junonis simulacrum nihili fecerant.
20.
Taurum Cretensem Acusilaus ait Europam Jovi per
mare portasse.
21.
Talis vitae finis Actseoni ( a canibus lacerato) fuit Jove
irascente, ut Acusilaus narrat, quod Semeles nuptias am-
biisset.
22.
Asopus fluvius, ut Acusilaus dicit, Perds et Neptuni
filius est.
23.
Erechtheus, rex Atheniensi 
