Skip to main content

Full text of "Herbarz polski"

See other formats


This is a digital copy of a book that was preserved for generations on library shelves before it was carefully scanned by Google as part of a project 
to make the world's books discoverable online. 

It has survived long enough for the copyright to expire and the book to enter the public domain. A public domain book is one that was never subject 
to copyright or whose legał copyright term has expired. Whether a book is in the public domain may vary country to country. Public domain books 
are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to disco ver. 

Marks, notations and other marginalia present in the original volume will appear in this file - a reminder of this book's long journey from the 
publisher to a library and finally to you. 

Usage guidelines 

Google is proud to partner with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to the 
public and we are merely their custodians. Nevertheless, this work is expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken steps to 
prevent abuse by commercial parties, including placing technical restrictions on automated ąuerying. 

We also ask that you: 

+ Make non-commercial use of the file s We designed Google Book Search for use by individuals, and we reąuest that you use these files for 
personal, non-commercial purposes. 

+ Refrainfrom automated ąuerying Do not send automated ąueries of any sort to Google's system: If you are conducting research on machinę 
translation, optical character recognition or other areas where access to a large amount of text is helpful, please contact us. We encourage the 
use of public domain materials for these purposes and may be able to help. 

+ Maintain attribution The Google "watermark" you see on each file is essential for informing people about this project and helping them find 
additional materials through Google Book Search. Please do not remove it. 

+ Keep it legał Whatever your use, remember that you are responsible for ensuring that what you are doing is legał. Do not assume that just 
because we believe a book is in the public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other 
countries. Whether a book is still in copyright varies from country to country, and we can't offer guidance on whether any specific use of 
any specific book is allowed. Please do not assume that a book's appearance in Google Book Search means it can be used in any manner 
anywhere in the world. Copyright infringement liability can be ąuite severe. 

About Google Book Search 

Google's mission is to organize the world's Information and to make it universally accessible and useful. Google Book Search helps readers 
discover the world's books while helping authors and publishers reach new audiences. You can search through the fuli text of this book on the web 



at |http : //books . google . com/ 



^ "i 

i' ■«*^- - 



* A 



I 



•it 



' I 








Digitized by 



Google 



LXI. 



Digitized by 



Google 



Digitized by 



Google 



HERBARZ POIKKI 



CZĘŚĆ I. 



WIADOMOŚCI HISTORYCZNO-OENEALOOICZNE 
O RODACH SZLACHECKICH. 



UŁOŻYŁ I WYDAŁ 



o^cfam Boniecki. 



Tom Xl. 



WARSZAWA 

Skład gtimwf Oeb«tha«r 1 Wolff w Wancawl* 
«, •rasTans i ip. w ■■«K*vn, 

1907. 



Digitized by 



Google 



Digitized by 



Google 




Digitized by 



Google 



Drak Towarzystwa Akcyjnego S. Orgelbranda $yn6w. 



Digitized by 



Google 



Ą 



(Dal8qr ciąg) 



[OMOROWSCY h. KORCZAK z Komorowa, w województwie bełskiem, 
na którym Jaż w XV-tym wieku Jakaccy i inni ddedziczyli. Pierw- 
szym, w przechowanych dotąd ułamkach aktów bdskich, cytowanym Jest Wawrzy- 
niec z Komorowa i na Komorowie dziedzic, któremu Piotr z Wozuczyna zabezpie- 
czył 1449 r., 4 kóp groszy pragskich (Zs. Bełs. 1 f. 88). Mi- 
kołaj Komorowski wspomniany 1478 roku (AGZ. XIX. 1822, 
1828 i 1968). 

Stanidaw z Komorowa, według pamiętnika herbowe- 
go, pisanego 1708 r. (Rękop. Czarter. 1856), syn Dymitra (?), 
zostawił Piotra, Mikołaja, Marcina, Jakóba, Wojciecha i Pa- 
wła. O potomstwie trzech ostatnich, którzy, z dat sądząc, 
byli prędzej synowcami, niż braćmi trzech pierwszych, zna- 
chodzimy w wspomnianych aktach, od początku XVI-go wie- 
ku nader liczne wzmianki, trzej pierwsi zaś, dzierżawcy Spi- 
ia, zawarli w Koszycach 1444 r. z Węgrami ugodę, wspomDia- 
ną w zawieszeniu broni, zawartem międ^ stronnictwem Wła- 
dysława Pogrobowca, a panami polskimi, mocą której Lul>o- 
mla i Podolin, oddane Polakom (AGZ. IX). 

Do aktów kancelaryi mnicijszej koronnej, został z po- 
lecenia Zygmunta m-go wpisany 1619 r. dyplom Macieja kró- 
la w^erskiego z 1469 r., nadający tytuł hrabiowski Pio- 
trowi z Komorowa (M. 168 f. 186). 
Piotr, oprócz dzierżawy Spiia, posiadał na Węgrzech kilka zamków, 
a w ich liczbie Liptów i Orawę, stąd też po otrzymaniu tytuhi, pisii się hrabią 
na Liptowie i Orawie. Popadłszy w niełaskę u króla Macieja, odebrał mu tenże 
1474 r. darowane zamki, za wyłączeniem Orawy, z której potem sam ustąpił, za 

Herbarz T. XI. 1 




Herb Korczak. 



Digitized by 



Google 



2 KOMOROWSCY. 

spłatą 8,000 czerw, s^oi W zamian straconych dóbr na Warzech, król Kazimierz 
Jagiellończyk nadał mu Żywiec i Szaflary, a nadto pozwolił mu wykupić od Sła- 
boszowej zamek Ojcowski, oraz Rakowice i Barwałd, na którycłi mu znaczne za- 
bezpiec^ł sumy i przyznał mu 100 grzywien wydatków i dodał dożywotnio 100 kóp 
groszy, na kopalniacłi wlelickicłi i boclieńskicłi (M. 12 f. 176 i 186). 

Długosz pisze, że Maciej Korwin obiecywał Piotrowi i synowi jego Ale- 
ksandrowi, zwrócić wszystkie dobra zabrane na Węgrzech, byle mu wydał Ży- 
wiec, Barwałd i Szaflary, na co się jednak obaj zgodzić nie chcieli. Piotr umart 
w Żywcu 1476 r. Synowie jego: Jan i Piotr, zeszli bezpotomnie, a o Aleksandrze 
więcej wzmianek nie ma. Klemens zaś, syn Piotra, ale może innego, był 1477 
roku na uniwersytecie krakowskim. Z córek jego: Zofia, była już 1464 r. za Mi- 
chałem Buczackim (ACZ. XII f. 298), a Elżbieta, wyszła 1471 r. za Rafała z Jaro- 
sławią, późniejszego marszałka wielkiego koronnego (M. 12 f. 6), zaś Żywiec objął 
Mikołaj, brat Piotra i tak on, jako też jego potomkowie, pisali się hrabiami na 
Liptowie i Orawie. 

Mikołaj, starosta podoliniecki i lubomelski od 1440 r., w czasie zastawu 
Spiża biskupowi Oleśnickiemu, uwięziony 1441 r. przez Giskrę, zdał się 1448 r. 
na sąd polubowny z Oleśnickim. W 1477 r. wszedł w jakieś umowy z Maciejem 
Korwinem, za co utracił Barwałd i Szaflary, uciekł na Węgry, wkrótce jednak po- 
wrócił, mając zwrócone nietylko wszystkie dobra, ale otrzymawszy jeszcze Kra- 
snystaw, w ziemi chelmsiciej. Córką Mikołaja była zapewne Alszka, Mikołajowa 
Myszkowska, marszidkowa Królestwa Polskiego, pozywająca 1487 r. o dobra, brata 
swego Jana z Komorowa, który po trzech terminach odniósł się do sądu królew- 
skiego, gdzie atoli sprawy jego nie przyjęto i „pani marszałkowa ostała się przy 
prawie" (Zs. Zat 12 f. 78—75). 

Mikołaj miał mieć synów czterech : Krzysztofa, który w dziale wziął Ży- 
wiec, Aleksandra bezpotomnego, Wawrzyńca, zakonnika i Jana na Komorowie. 

Jan na Komorowie, przydomku Bwe, mianowany 1504 roku podsędkiem, 
a 1505 r. sędzią ziemskim chełmskim, nie mógł z powodu choroby sprawować 
tego urzędu i rezygnował z niego 1508 r. (M. 19, 21 i 23). Według heraldyków 
miał on mieć kilku synów, z których Mikołaj, żonaty 1557 r. z Barbarą Samicką, 
córką Jana (M. 90 f. 224), miał mieć syna Jana i córki: Korycińską i Kostkową, 
atoli ani o nim, ani o jego potomstwie, w aktach odpowiednich wzmianek nie ma. 
Potomkiem Jana, sędziego, musiał być Adam, bo Sebastyan Komorowski, które- 
mu wraz z żoną, Jadwigą ze Szkidzienia, odstąpił 1620 r. Żydowski różne prawa, 
nabyte od Przerębskiego, powohye się przytem na obecnego brata Stanisława, ten 
zaś Stanisław, piszący się 1619 r. dziedzicem Żywca i zeznający 1620 r. zapis do- 
żywocia z żoną, Barbarą z Rudzego SŁrzałkówną, I-o v. 1614 r. Adamową Myśli- 
borską, zeznaje, iż jest synem Adama, z województwa bełskiego, a do Żywca mógł 
mieć tylko prawo potomek Jana. 

Stanisław, syn Adama, ustanowił 1688 r. Adama Strzałkę i innych opie- 
kunami, nieletniego jeszcze syna Sebastyana, a 1686 r. innych swych, niewymie- 
nionych dzieci, zaś 1640 r. zabezpieczył, na wypadek swej śmierci, 500 flor. Kata- 
rzynie Stanisławowej Koszewskiej i niezamężnej Zofli, córkom brata swego Jana 
(Gr. Oświeć. 8 f. 1188 i 1241; 8 f. 870; 9 f. 54 i 1805; 82 f. 645 i 698; Zs. Zator. 
5 f. 858; 88 f. 1107). Córka jego Helena jest 1668 r. za Janem Strzałką i proce- 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 8 

siye się 1675 r. z Gadomskim, o wypędzenie z Wieloczy (Gr. Bełs, 118 f. 207; Gr. 
Busk. 50 f. 897), zaś syn Sebastyan v. Jan Sebastyan, zeznał już 1686 r. zapis 
dożywocia z żoną, Anną z Przezdzieckich, córką Walentego i Anny Bzowskiej, zo- 
stał 1664 r. wwiązanym do Mchawy z drugą żoną, Katarzyną z Kuczkowskich, 
a 1668 r. już nie żył. Z pierwszej żony jego dzieci: Ewa, 1668 r. l-o v. za Janem 
Przestrzelskim, a już 1665 r. 2-o v. za Kazimierzem Stojowskim; Zofia zeznaje 

1667 r. zapis dożywocia z mężem, Franciszkiem Trembeckim, a 1687 r.jest2-ov. 
Janową Hermanowską; Maryanna, 1672 r. za Janem Zielonką i syn Adam, który 

1668 r. kwituje macocłię z majątku po rodzicach, zeznaje w tymże roku zapis do- 
żywocia z żoną, Anną z Bieniakowskich, l-o v. Franciszkową Janową Konopacką, 
a 1673 r. 8-0 V. Teodorową Grodzicką, lecz umiera bezpotomnie już 1672 r. (Gr. 
Sanoc. 61 f. 199 i 275; 70 f. 859 i 1515; 71 f. 1107; 78 f. 754 i 1000; 74 f. 781; 176 
f. 497; 285 f. 866; Fasc. 105 f. 1027). 

Krzysztof, najstarszy syn Mikołaja, dziedzic Żywca (u heraldyków kaszte- 
lan sandecki, ale w aktach jako taki niecytowany), miał dwóch synów : Jana 
i Wawrzyńca, którzy otrzymali w 1518 r. przywilej na jarmarki w Żywcu (M. 81 
f. 109; 49 f. 141), uzyskali 1520 r. wyrok ićróla Zygmunta w swej sprawie, z opa- 
tem Cystersów z Rudy (Rękop. Oss. 199 f. 122), a już 1512 r. odstąpili dobra Ma- 
leczki i Słatek, jako ojcowiznę i macierzyznę, siostrze swej Zygmuntowej. Tą sio- 
strą była Anna, żona Zygmunta Linbońskiego, która 1567 r. pozwała Jana Spytka 
i Krzysztofa, synów brata swego Jana, o zabór części Żywca, po matce jej należ- 
nej (Zs. Zat 12 f. 122; 14 f. 594). 

Wawrzyniec, sekretarz królewski 1545 r., nabył, wraz z bratem, 1549 roku 
Krzeszów, a umarł bezpotomny 1550 r. (M. 70 f. 51; 77 f. 226). 

Jan zaślubił 1526 r. Barbarę Tarnowską, córkę hr. Spytka, której tegoż 
roku zabezpieczył na Żywcu 2,500 flor. (Ibid. 88 f. 184; 42 f. 180). Kasztelan oświę- 
cimski 1580 r., a połaniecki 1549 r., otrzymał wraz z sukcesorami 1558 roku, od 
Zygmunta Augusta, rocznej pensyi 100 flor., a 1559 r. po sześć beczek soli wieli- 
ckiej rocznie. Rezygnował z kasztelaństwa 1568 r., umarł zaś 1566 r., zostawiw- 
szy: Zoflę, 1-0 V. 1546 r. żonę Mikołaja Myszkowskiego, z czasem kasztelana woj- 
nickiego, 2-0 y. Hieronimowę Filipowską z Siekluk, wdowę po nim już 1574 roku; 
Katarzynę, 1550 r. żonę Stanisława Orlika z Łazisk, żupnika ruskiego; Annę, l-oy. 
za Janem Myszkowskim, kasztelanem oświęcimskim, zmarłym 1555 r., a 2-o y. 
za Stanisławem Cikowskim, z podkomorzego krakowskiego, kasztelanem bieckim; 
Magdalenę, żonę Jana Planknera z Kinsperku, procesi^ącą się 1578 r. z Myszkow- 
skimi o sumę, a 1612 r. zabezpieczającą cały swój ruchomy i nieruchomy mają- 
tek bratankom: Mikołajowi, Piotrowi i Aleksandrowi; Jana Spytka i wresz- 
cie Krzysztofa (M. 78 f. 128; 79 f. 49, 816 i 877; 111 f. 267; 118 f. 291; Gr. 
Oświeć. 4 f. 908; Zs. Zator. 16 f. 891, 895, 675 i 688; Rękop. Oss. 180 f. 127; 
188 f. 28). 

Bliskimi ich krewnymi być musieli, ale niewiadomo w jakim stopniu: 
Zygmunt, wspomniany 1584 r. jako posiadacz Jaroszowie 1 Filip, piszący się 1598 
roku dziedzicem Żywca (Zs. Zat 18 f. 756; 21 f. 228). 

Jan Spytek, syn Jana, kasztelana połaniecki^fo, 1560 r. krąjczy królowej 
Barbary, podczaszy krakowski, zapisał 1574 r. żonie, Annie Walaszkównie, miesz- 
czance krakowskiąj, 5,000 flor., z których po bezpotomnej jej śmierci, kwitigą go 



Digitized by 



Google 



4 KOMOROWSCY. 

1581 r. Jej siostry i matka, Anna z Słomnickich Walaszkowa. Umarł bezdzietny 
1586 roku (M. 78 f. 89; 113 f. 158; Zs. Zat 1 f. 866; 2 f. 467 i 469; ObL Krak. 
12 Ł 405). 

Krzysztof, drugi syn Jana, kasztelana połanieckiego, po bezpotomnej śmier- 
ci brata, wyłączny dziedzic Żywca, Rycłiwałdu, Krzeszowa 1 kilkudziesięciu wsi, 
do tych dóbr należących (Paw.), student uniwersytetu w Lipsku 1556 r., kaszte- 
lan oświęcimski 1565 Ir., a sandecki 1588 r., otrzymał 1579 r. od króla Stefana 
pn^wilej, na targi w Żywcu (M. 119 f. 822). Umarł 1608 r., zapisawszy 10,000 
flor. na mansionarzy przy kościele, a 4,000 flor. na szpital w Żywcu. Z pierwszej 
żony, Jadwigi Lutomirskiej, zostawił syna Jana, któremu 1585 r. odstąpił połowę 
sumy na Jaroszewicach, odziedziczonej po Janie Spytku, oraz córki: Barbarę, Fe- 
licyannę, Annę, zmarte pannami i Zofię Pawłowę Bużeńską, starościnę dobczycką. 
Zaś z drugiej żony, Anny Płazianki: Elżbietę, 1598 r. za Aleksandrem Myszkow- 
skim, kasztelanem oświęcimskim i starostą ojcowskim; Katarzynę Zbigniewowę 
Lanckorońską, podkomorzynę krakowską, wdowę już 1629 r. i kilku synów, z któ- 
rych znani dobrze: Mikołą), Piotr i Aleksander, Andrzej zaś, Przedaw i Melchior, 
tylko wspomniani 1611 i 1612 r. w aktach Zatorskich i ksiądz Wojciech, dziekan 
krakowski, altarysta zatorski, pozywający 1608 roku Piotra, o należące mu sumy 
(M. 181 f. 111; Qr. Chęcin. 20 f. 149; 24 f. 855; Zap. Lub. 19 f. 27; Wyr. Lub. 70 
f. 480; Gr. Oświeć. 99 f. 589; 185 f. 898; Zs. Zat 4 C 166, 198 i 820; 9 f. 659; 25 
f. 858; 28 f. 181). 

Z tych synów Krs^sztofa: 
. Piotr nabył 1608 r. od Suskich, trzymane zastawem przez jego brata Mi- 
kołaja, części ich w Suchej, Sreszawie, Błądzance, Kobylance i Januszowicach. 
W 1616 r. po tymże bracie starosta oświęcimski, 1688 r. poseł na sejm i deputat na 
Trybunał radomski, miał dwie żony, l-o v. Katarzynę Przerębską, 2-o v. Marcyan- 
nę z Ziemblic Boguszównę, rotmistnównę królewską, wspólnie z którą otrzymał 
1638 r. Ślezowice i Łęki, w zatorskiem. Umarł bezpotomny 1640 r., a wdowa po 
nim wysda 2-o v. za Jana z Leszczyn Bylinę, podstolęgo krakowskiego, a 8o y. 
za Mikirfąja Oraczewskiego, dziedzica Lebuchowej i 1665 r. już nie żyła (M. 177 
f. 165; 180 f. 185; Zap. Lub. 22 f. 526; Woł. X f. 828; Gr. Oświeć. 7 f. 2526; 59 
f. 289; Gr. Biec. 192 f. 870; 249 t 1684 i 1702). 

Aleksander, brat Piotra, a syn Krzysztofa, dziedzic Ślemienia, procesąje 
się 1609 r. z Lubomirskim, o Mikluszowice i 7,000 flor., zapisi^e 1612 r., na wy- 
padek swej śmierci, Moszczenicę z folwarkiem bratu Melchiorowi, zeznaje 1618 r. 
oblig na brata Piotra, a 1615 r. zapis wzajemnego dożywocia z żoną, Anną z Dem- 
bińskich, kasztelanką biecką. W 1618 r. sprzedaje Radziejów!, odziedziczony po 
ojcu Rychwidd nowy. W 1620 r. ustanowioną została nad nim kuratela w oso- 
bach: Anny z Dembian żony, braci. Piotra i Mikołaja i Dembińskiego, kasztelana 
wojnickiego. Głośny awanturnik, za gwałt wykonany nad Janem Stadnickim 
i Stanisławem Dembińskim, wywołany z kraju, uszedł za granicę i umarł w Rzy- 
mie. W 1680 r. żył jeszcze, ale nazwany cywilnie zmarłym. Jedyna jego córka 
Katarzyna, l-o y. Piotrowa Samuelowa Grudzińska, starościna średzka, 2- o y. Teo- 
dora Lacldego, marszałka nadwornego litewski^fo, małżonka, sprzedała 1640 r. 
Gilowice, nabyte przez jej dziada 1581 r., proboszczowi w Żywcu, przyczyniła się 
1652 r., do uposażenia szpitala Nąjśw. Panny Maryi w Krakowie, a Siemień, odzie- 
dziczony po ojcu, darowała stryjecznej swej bratance Wielopolskiej; zmarła 1675 r. 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 5 

(Gr. Kraków.; M. 166 f. 143; Zap. Lub. 20 f. 849; Gr. Oświeć. 59 f. 654 i 678; 99 
f. 559; Pasc. 77 f. 2999; Zs. Zat. 82 f. 220). 

Mikołaj, syn Krzysztofa, najstarszy z braci, dziedziczył na Żywcu. Od 
1598 — 1616 r. starosta oświęcimski, zabezpieczył 1602 r. wraz z ojcem 80,000 fl. 
Dembińskim i otrzymał od ojca, za konsensem królewskim, Barwcid, a 1614 roku 
wraz z żoną, Anną z Mirowa Myszkowską, marszałkówną wielką koronną, różne 
królewszczyzny. Rozrzutny i hulaka, oskarżony o fidszowanie pieniędzy, zrobił do 
600,000 flor. długu, w której to sumie, celem zaspokojenia wierzycieli, sprzedał 
1624 r., z prawem wykupna. Żywiec z przyległościami królowej Konstancyi, żonie 
Zygmunta III-go, przyczem. Jako porękawiczne, otrzymał starostwo nowotargskie. 
Umarł 1688 r., pozostawiwszy córki: Zofię, zamężną Pawłowę Oierałtowską i Elżbie- 
tę, oraz syna Krzysztofa, któremu, za konsensem królewskim z 1624 r., odstąpił 
posiadane przez siebie, w księstwie zatorskiem, królewszczyzny (M. 181 f. 111; 142 
f. 100; 151 f. 144; 157 f. 6; 169 f, 489; 846 f, 87; Rękop. Oss. 174 f. 51; Gr. Ośw. 
57 t 12—51; Zs. Zat. 4 f. 1100). 

Krzysztof, starosta oświęcimski i barwałdski, które to ostatnie starostwo, 
wraz z Zakrzewem, Gołucłiowicami i innemi, odstąpił mu ojciec Jeszcze 1628 r., 
miał dwie żony, l-o Katarzynę z Bnina Śmigielską, córkę Pawła, wdowę po Pa- 
wle z Ot>ór Lesnowolskim, staroście Zatorskim, dziedziczkę Witkowie i Przybradzi, 
posiadającą wraz z nim 1688 r. Jaroszowice, Chojnią, Stronie i Leśnicę; 2-o 
Marcyannę Przyłęcką, kasztelankę oświęcimską, dziedziczkę Rabki, Inwałdu i Bu- 
kowca, dla której wystani się o prawo wspólności na posiadane przez się kró- 
lewszczyzny. Zabił się 1647 r., spadłszy z konia na polowaniu, a wdowa po nim 
była 1658 r* 2-o v. za Hieronimem z Wielkiego Chrząstowa Wierzbowskim, wiel- 
korządcą krakowskim, następnie kasztelanem sieradzkim, a wreszcie wojewodą 
brzesko - kujawskim i starostą oświęcimskim, barwałdzkim i Szadkowskim; zaś 
córka Jego, z tej drugiej żony urodzona, Konstancya Krystyna, wyszła za Jana 
Wielopolskiego, ze stolnika, ostatecznie kanclerza koronnego i otrzymała 1666 r. 
konsens królewski, na wykupienie starostwa nowotargskiego z rąk swego teścia, 
kasztelana wojnickiego (M. 185 f.84; 194 f. 8; 212 f.69; Sig. Rękop. Oss. 189 f. 67; 
Zs. Warec 80 f. 40; Wyr. Piotrk. 248 f. 687; Zap. Lub. 87 f. 117; 49 f. 17; Gr. 
Krak. 266 f. 1579; Gr. Oświeć. 9 f. 896; 181 f. 821 i 898; Zs. Zat 5 f. 227; 6 f. 128, 
268, 275 i 669; 85 f. 96, 108, 467, 480, 487 i 494). 

Oprócz mą)ątku po rodzicach, dziadzie stryjecznym Piotrze i stryjecznej 
ciotce Lackiej, wniosła Konstancya mężowi prawo dziedziczenia utworzonej przez 
margrabiego Zygmunta Myszkowskiego, ordynacyi PinczowskieJ i prawo wykupna 
Żywca w 600,000 flor., w pierwszej linii Komorowskim konstytucyą 1681 roku za- 
strzeżone. Z prawa tego skorzystał Już syn kanclerza, Jan Wielopolski, o czem 
konstytucyą z 1676 r. wspomina. Ordynacya też pinczowska przeszła z czasem 
na Wielopolskich, a ordynat tytułował się margrabią Myszkowskim, hrabią Wie- 
lopolskim. 

Marcin, trzeci z rzędu syn Stanisława, był, Jak wiemy, 1444 r. z braćmi 
Piotrem i Mikołajem na Warzech. Syn Jego Piotr, Jest 1465 r. na uniwersytecie 
krakowskim. 

Jakób, według Pamiętnika, czwarty z ąynów Staniriawa, dziedziczył na 
części Komorowa i Woli Komorowskiej v. Brzozowej. Syn Jego Feliks, dziedzic 



Digitized by 



Google 



6 KOMOROWSCY. 

te) samej części, zeznał 1589 r. zapis dożywocia z ioną, Różą Kolmaszówną, dzie- 
dziczką połowy Miękkiego, wdową po Stanisławie Zamiechowskim, zabezpieczając 
jej 400 flor. posagu. Dzierżawił od Hinka Piotrowsiciego drugą połowę Miękkie- 
go, a 1558 r. sprzedał, wraz z dziećmi, część żoniną tamże Modryńskiemu, równo- 
cześnie ją od niego wydzierżawiając. Jego dzieci: Urszula, już 1558 r. za Bartło- 
miejem Ściborem, Elżbieta, zeznająca 1562 r. zapis dożywocia z mężem, Jakóbem 
Zaleskim z Czamowa, Katarzyna, 1566 r. za Janem Mogilniclcim^ Anna (czy nie 
ona to występuje 1592 r. jako żona Krysztofa Kiewlicza z kijowskiego), Wojciech, 
Andrzej, Stanisław i Jan, występujący razem 1590 r., jako synowie Feliksa, współ- 
dziedzice Komorowa i Woli Brzozowej. Trzej ostatni uregulowali, umową zawartą 
1585 r. z wszystkimi stryjecznymi, granice ich części w Komorowie i Księżosta- 
nacb (Zs. Bełs. 8 f. 1082; 4 f. 1590; 9 f. 916, 948, 991, 997 i 998; U f. 1055 i 1264; 
12 f. 144 i 148; 18 f. 921 i 928; 14 f. 86; 20 f. 417; Gr. Bełs, 155 f. 888; 170 f. 496 
i 500; Wyr. Lub. 89 f. 527; 68 f. 700). Z nich: 

Wojciech wziął 1569 r. zastawem od Marcinowskiego jego dział w Prze- 
worsku, sprzedał wraz z żoną, Urszulą Ściborówną, 1579 r. część po ojcu w Ko- 
morowie, Wozuczyńskiemu, a 1580 r. dworek w Tyszowcach, żydówce. Zostawił 
synów: Marka i Aleksandra, o których jednak w aktach bełskich żadnycli nie ma 
danycłi (Zs. Bełskie 12 f. 144; 19 f. 1249; Gr. Bełskie 17 f. 866; Rękop. Czar- 
toryjs. 1856). 

Andrzej, brat Wojciecha, występujący 1582 r. z żoną, Barbarą z Rudzkich, 
miał zostawić, według pamiętnika, Wojciecha, Bartłomieja i Jana, a według aktów 
miał Auctusa, Krzysztofa i Jana. Auctus kwitował 1604 r. stryjecznego brata Ła- 
zarza z 100 flor., które mu rodzeni jego bracia, Krzysztof i Jan, zapisali w gro- 
dzie chełmskim, a Jan, zostawszy 1598 r. pełnoletnim, zatwierdza, uwalniając ojca 
z poręki, sprzedaż części w Komorowie Wozuczyńskiemu (Zs. Bełs. 21 f. 267, 504 
i 588; 81 f. 579; Gr. Bełs. 15 f. 422; 85 f. 1191; Zap. Lub. 5 f. 589). 

Stanisław, trzeci syn Feliksa, zabezpieczył 1568 r. 700 flor. posagu i zeznał 
zapis dożywocia z żoną, Anną z Wołkowyi, córką Jana Wołkowiskiego. Z niej: 
Łazarz, Jan, Feliks, Samuel i Paweł, którzy w 1600 roku kwitują Myszkowskiego 
z 2,000 flor, a 1601 r., wyznaczają siostrom swym: Róży, Dorocie, Katarzynie i Iza- 
belli, po 150 flor. posagu (Zs. Bełs. 15 f. 240 i 241; 84 f. 796, 1157 — 1160; Gr. 
Bełs. 85 f. 1828). Z jego synów: 

Łazarz, żonaty już 1588 r. z Katarzyną Tuszowską, dziedziczką części Ru- 
sina, zabezpieczył jej 1604 r. 200 flor. posagu i zeznał z nią zapis dożywocia. Nie 
żył już 1619 r., w którym pełnoletni syn jego Łukasz, imieniem matki i nielet- 
nicti braci, Mikołaja i Stanisława, kwitige z dwócłi różnycti summ Jana z Komo- 
rowa. Ten Łukasz, dzierżawca Korzennicy, którą 1626 r. odstąpił Ramułtom, za- 
bezpieczył 1625 roku ciotce swej Izabelli, 87 flor. odsetków, od kapitału 870 flor., 
który po jej śmierci ma zwrócić jej braciom, a swym stryjom. Stanisław, brat 
Łukasza, otrzymid 1624 r. od matki 1,000 flor. i w tymże roku zeznał zapis do- 
żywocia z żoną, Barbarą z Ruszkowskich, I-o v. Paszkowską (Zs. Bełs. 89 f. 58; 
40 f. 1208; 65 f. 12, 864, 448 i 950; 66 f. 806; Zs. Przem. 89 f. 90; 95 f.858 i 861; 
97 f. 296; Gr. Przem. 84 f. 456). 

Jan, drugi syn Stanisława, kwiti^e 1599 r. Myszkowskiego z 500 florenów, 
a 1600 roku zastawionycti mu w 700 florenacłi przez Rogale dziesięciu kmieci 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 7 

w Dołobyczowie, wydzierżawia temuż Rogali (Zs. Bełs. 82 624; Qr. Bełskie 82 f. 9 
i 192 f. 1086). 

Feliks, trzeci syn Stanisława, wydzierżawia 1604 r., wraz z żoną Katarzy- 
ną, od brata Łukasza, część jego w Komorowie, a 1605 r. bierze w 800 flor. od 
Russyana połowę Worochfy zastawem, którą sumę 1627 r. syn jego Marcin odbie- 
ra, córka zaś Anna, zeznająca 1625 r. zapis dożywocia z mężem, Wojciechem Rus- 
syanem, nabywa 1628 r. od Dramińskich wójtostwo w Sterkowicacli, które, za kon- 
sensem królewskim z 1660 r., wraz z mężem, odstępi^e Podsędkowskim. Marci- 
na, z Anny Bydłowskiej, syn Jan» zeznał 1675 r. zapis dożywocia z Heleną Rudz- 
ką, córką Feliksa, z Ewy Korybskiej (Zs. Bełs. 56 f. 998; 58 f. 2121; 98 f. 103; Qr. 
Bełs, 85 f. 1848; 44 f. 465; 107 f. 577; 249 f. 1276; Qr. Busk. 16 f. 588). 

Samuel v. Piotr Samuel, zeznał 1609 r., że gdyby z wyprawy moskiew- 
skiej nie wrócił, przekazi^e swój majątek bratu Łazarzowi. W 1615 roku bierze 
wraz z żoną, Katarzyną z Samickich, część Hruszowa od Lityńskich zastawem, 
którą 1629 r. im napowrót odstępuje. Syn ich Jakób, aprob^Je 1651 r. we Lwo- 
wie spisany testament, a 1687 roku kwituje żona jego, Konstancya z Lewickich, 
1-0 V. Tomaszowa Dąbrowska, Potockiego, z 150 flor. jej mężowi, obecnie w nie- 
woli tatarskiej będącemu, z Ostrowa się należących (Gr. Bełs. 87 f. 97; 89 f. 858; 
89 f. 421; 681 f. 469; Gr. Przem. 881 f. 557; Gr. Lwows. 220 f. 942; 281 f. 159 
i 880 f. 2024). 

Paweł, najmłodszy syn Stanisława, kwitiye 1604 r. Szystowskiego, z ma- 
jątku po matce i sprzedaje swą cząstkę w Komorowie Wozuczyńskiemu. Żonaty 
już 1609 r. z Anną Russyanówną, bierze 1619 r. część Ostrowa od Rogali, a 1680 
roku część Zawałowa od Lesickiego w dzierżawę (Zs. Bełs. 59 f. 176; Gr. Bełs. 85 
f. 1827 i 1828; 40 f. 615). 

Jan, najmłodszy z synów Feliksa, zabezpieczył 1578 roku żonie, Jadwidze 
z Wasilowa, córce Antoniego Iłowskiego, 2-o v. 1595 r. MarcinoweJ Szystowskiej, 
podstarościnie grodzkiej grabowieckiej, 400 flor. posagu i zeznci z nią zapis doży- 
wocia. Trzymał zastawem Łuczyce, które 1589 r. odstąpił Heskiej, a wziął od Sa- 
porowskiego Mosty i Machnów. Zostawił Piotra, Wacława, Jana, Antoniego, o któ- 
rym po 1608 r. żadnej już niema wzmianki, Annę, Zofię, Katarzynę i Jadwigę, 
wszystkich z matką 1591 roku przez Łaszczowa pozwanych. Anna, Wojciechowa 
Muchowiecka, kwitująca 1601 r. z majątku rodzicielskiego, była już 1608 r. wdo- 
wą; Zofia, które) 1599 r. mąż Wawrzyniec Gutowski, pisarz ziemski grabowiecki, 
zabezpieczył 700 flor. posagu i oprawy, była 1610 r. 2-o v. Trąbczyóską; Katarzy- 
na, 1608 r. za Tarnawieckim, a Jadwiga Janowa Mnichowska, kwiti^e 1620 roku 
brata Piotra, z 800 flor. posagu (Zs. Bełs. 15 f. 846 i 846; 20 f. 804; 22 f. 81, 480 
i 618; 80 f. 846; 82 f. 824 i 882; 42 f. 827 i 985; 86 f. 210; Gr. Bełs. 85 1 95 i 1089; 
42 f. 91; 185 f. 67; 195 f. 1112). 

Piotr, najstarszy z synów Jana, zeznał 1609 r. z żoną, Zofią Russyanówną, 
córką Piotra, zapis dożywocia, a 1610 r. zabezpieczył jej 500 flor. posagu. Posia- 
dał 1608 r. wójtostwo Drohomyśl i Badawia, 1629 r. dzierżawił Kozminin w sta- 
rostwie chmielnickiem, a 1685 r. już nie żył, bo wdowa po nim i dzieci: Wojciecii, 
Mikołaj, Andrzej i Katarzyna, kwitują Turkowieckiego z 100 flor. Ta Katarzyna, 
w tymże roku Wojciechowa Kamieńska, kwituje Jabłońskich z 200 flor., drugiej 
zaś jego córce, przedtem wydanej, zapisał mąż, Walenty Borowski, również 1685 



Digitized by 



Google 



8 KOMOROWSCY. 

roku dożywocie, na części Komorowa i KslęzostaOi którą od Bardzikowski^^ na* 
był (Zs. Bełs. 42 f. 128 ł 661; Or. Bdts. 87 f. 84; 41 t 820 i 1026; 62 f. 148, 288 
I 809; 196 f. 1112, 1419 i 1422; Źr. Dzle). V). 

Z synów Piotra: 

Mik(^aJ, od 1641 r. niespotykany w aktach b^kich, stawia się 1681 roku 
z synem Konstantym. Ten procesq]e się 1681 r. wraz z ioną, Maryanną Suha- 
kówną, z Łaszczaroi, a 1699 r. z drugą ioną, Anną Laskowską, I-o y. Felicyano- 
wą Weiskop Białogłowską, wojszczyną przemyską, z Lubomirskimi o sumy. Po 
Rowińskim mianowany 1706 r. podczaszym mścisfatwskim, tn^mał zastawem Kło- 
nicę, a dzierżawił od ks. z Ostroga 1708 r. Piwody, zaś 1711 r. od Wąsowicza, 
starosty kiślackiego, Orzechowce i Czajków. Umarł bezpotomny, a siostry jego, 
Krystyna Wojciechowa Czerska, Maryanną Franciszkowa Celińska i Katarzyna 
Wojciechowa Chądzyńska, kwiti^ą 1727 r. Wąsowicza, egzekutora j^^ testamen- 
tu, z majątku po nim. Być może jednak, ie to były nie jego siostry, a córki (Or. 
B^. 124 r. 64 i 194; 801 f. 796; 891 f. 668 i 669; 892 f. 14; Gr. Przem. 166 f. 19 
i 21; 166 f. 881; 221 I 667; 728 f. 786; Pasc- 65 f. 187; 108 f. 187 i 886; Gr. Sa- 
noc. 72 f. 607; Pasc. 141 f. 2487). 

Wadaw, drugi syn Jana, zeznał 1619 r. zapis dożywocia z Anną Korycką, 
1-0 y. Janową Łychowską, 8-o y. Jerzową Sobieszczańską, a 4-o y. Jana Zale- 
skiego, 1638 r. prawnie zmarłego żoną. Z niej córka Barbara, za Marcinem Cham- 
cem, dziedzicem części Slatyna, której matka 1646 roku różne poczyniła za- 
pisy, o co ją 1647 roku pozwał Stanisław Łychowski, żonaty z Zofią Komorow- 
ską (Zs. Bełs. 48 f. 992; Gr. Bełs. 62 f. 246; 68 f. 11; 107 f. 19; 284 f. 86 i 208; 
612 f. 1188). 

Jan, trzeci syn Jana, dzierżawił Malice. Zabezpieczył on 1620 r. żonie, 
Dorocie z Mietelina Mruczyńskiej, l-o y. Janowej Turkowieckiej, 1,000 flor., lecz 
jnż 1622 r. nie żył, t)0 Zagrobski, w sprawie Malic, pozwał tylko wdowę po nim 
Dorotę, z córką Katarzyną, która 1640 r. jest za Walentym Skolimowskim (Zs. 
Bełs. 49 f. 18 i 896; Gr. Bełs. 108 f. 282; 111 f. 486; 207 f. 271 — 273; 226 f. 79; 
488- f. 1878 i 1878). 

Wojciech, podhig Pamiętnika, piąty z rzędu syn Stanisława, brat Piotra, 
Mikołaja, Marcina i Jakóba, zostawił Macieja, dziedzica części Komorowa i Księ- 
żostan, który w 1667 roku 700 flor. wiana i tyłeż przywianku, żonie, Annie Jako- 
bównie Podhoreckiej, zabezpieczył i zapis dożywocia z nią zeznał. Z niej Jan, 
w latach 1604 — 1608 z Stadnickim o Krzemienice się procesi^ący, Marcin, trzy- 
mający zastawem część Dołhobyczowa, Aleksander i Krzysztof. Dwaj ostatni za- 
wierają 1686 r. z wszystkimi stryjecznymi umowę, dotyczącą granic ich części 
w Komorowie i Księżostanach. 

Aleksander, także Aleksym zwany, posiadacz wójtostwa w Reklińcu, na- 
był 1604 r. od Anny, wdowy po Stanisławie Krasznickim *)i wójtostwo w Mostach 
y. Augustowie, kupuje połowę Drohiczan z Zawałowem, w chełmskiem, 1618 roku 
odstępuje za konsensem królewskim Paprockiemu, wójtostwo w Reklińcu, zaś 



O Ta Anna. w tej samej sprawie, w aktach grodzkich lwowskich 210 f. 647 nazwana 
Kraśnicką, a 359 f. 1021 Krasińską (M. D. Wąs.). 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 9 

część swą w Komorowie i Księżostanacb Cbmieleckiemu 1598 r. i umiera bezpo- 
tomnie, a majątkiem jego dzielą się 1619 r. synowie brata Krzysztofa (Zs. Bels. 5 
f. 1918 12 f. 544; 20 f. 417; 81 f. 424; Gr. Bełs. 5 f. 892 i 894; 85 f. 1807; Zs. 
Przew. 89 f. 842). 

Krzysztof, 1598 r. w wiązany do Honiatyczek, które wraz z Czerminem i Mię- 
kiszem zadzierżawił, dwie miał żony: Elżbietę ze Zwiartowskich i Annę Żulińską. 
Zostawił : Adama, Jana, Aleksandra i Stanisława, którqr 1616 r., wraz z siostrą 
Zofią, później zamężną Ourską, procesi^ą się ze Szczuką, dziedzicem części Zwiar- 
towa, zaś 1619 r. dzielą się majątkiem po stryju Aleksandrze, w ten sposób, iż 
Adam i Jan biorą Zawałów, z obowiązkiem wyposażenia siostry Zofii, ze Zwiar- 
towskiej urodzonej, a Aleksander i Stanisław — Drohiczany, z takimże ot)Owiąz- 
kiem, co do siostry Anny, z Żulińskiej urodzonej, lecz jeszcze tegoż roku dobra te 
Daniłowiczowi odprzedają. Anna występi\je 1644 r. jako Ściborowa. Trzecia ich 
siostra Katarzyna, ze Zwiartowskiej urodzona, przed 1619 r. wyposażona, l-o v. 
Marcinowa Żulińską, jest 1680 r. 2-o y. żoną Stanisława Szczawiński^o, wojskie- 
go lubaczowskiego, który 1648 r. z miłości dla niej, jej synowi Krzysztofowi Żu- 
linskiemu, 8,000 flor. zapisał, a testamentem z 1651 r. jej 15,000 flor. ze sw^o 
majątku przeznaczył (Gr. Bełs. 1 f. 894 i 897; 60 f. 896; 68 f. 429; 207 f. 2; Zs. 
Bełs. 48 f. 299 i 746; 67 f. 222; 108 f. 26; 169 f. 1115). 

Adam, z podsędka, 1686 r. sędzia ziemski bełski, kwiti^je 1615 roku, wraz 
z bratem Aleksandrem, Oleśnickiego, z summ po ojcu, bierze 1628 r. od Wapow- 
skich zastawem Wołostków i Stojańce, 1617 r. zeznaje zapis dożywocia z żoną, 
Katarzyną z Suchorabskicb, dziedziczką części Drohiczan i Zawałowa i zabezpie- 
cza jej 4,000 flor. posagu, 1629 roku żeni się po raz drugi z Agnieszką z Żałego 
Żelską, l-o v. Andrzejewa Ołtarzewską, a 1689 r. zeznaje zapis dożywocia z trze- 
cią żoną, Anną z Łysakowa, l-o y. Fryderykową Siestrzewitowską, która w 1648 
roku, już jako wdowa po nim, odstąpiła zapis części w Komorowie i Księżosta- 
nacb jego synowi Krzysztofowi. Z Suchorabskiej, córka jego Anna, jest 1640 r. 
żoną Jana Łysakowskiego. Nie żyła już 1648 r., w którym sędzia, imieniem syna 
Krzysztofa i córek, kwiti^e Łysakowskiego, ze zwrotu posagu i zapisanego jej 
pr^ywianku, razem 10,000 flor. Druga córka Teofila, l-o y. Abrahamowa Siestrze- 
witowską, kwitiye 1651 r. brata Krzysztofa z 4,000 flor. posagu i z spadku, po ro- 
dzonej siostrze Łysakowskiej, odstępi^e m^wi, za jego część w Starogrodzie, 
swą część w Myszowie, a 1655 r. jest 2-o v. żoną Daniela Skarbka, 1668 r. obla- 
tiye swój testament, a 1675 r. pozywa bliski jej krewny, Podhorecki, tegoż Skarb- 
ka, iż po wyłudzeniu od niej testamentowego zapisu, stał się przez pobicie, bez- 
pośrednim jej zal)ójcą. Trzecia córka, z Żelskiej urodzona, Dorota, 1651 r. Janowa 
Ołtarzewska, podstolina czemiechowska, jest 1659 r. 2-o y. za Andrzejem Czarno- 
łuskim (Gr. Sanoc. 88 f. 276; Gr. Przem. 847 f. 266; Gr. Lwów. 219 f. 612; Gr. 
Busk. 50 f. 879; Gr. Bełs. 40 f. 68, 218, 222, 224 i 242; 46 I 276; 47 f. 887; 55 
478; 56 t 418; 57 f. 756-765; 65 f. 105; 68 f. 22, 28, 25, 182 i 478; 72 f. 748 i 798; 
114 f. 148; 119 f. 97; 258 f. 1424; Zs. Bełs. 44 f. 680; 48 f. 9 i 781; 62 f. 1288; 65 
f. 412; Zap. Lub. 44 f. 82; 47 f. 602; Sig. 8 f. 97). 

Krzysztof v. Krzysztof Kazimierz, urodzony z Żelskiej, po ojcu dziedzic czę- 
ści w Komorowie, Księżostanacb, Myszowie, Starogrodzie, Sielcu i Dzierążni, kwi- 

Herbarz T. XI. 2 



Digitized by 



Google 



10 KOMOROWSCY. 

taje 1651 r. stryja Aleksandra z opieki, zeznaje zapis dożywocia z ioną, Maryan- 
ną z Telefusów, l-o y. Janową Stadnicką, zapisiye jej 5,000 ftor. i puszcza zasta- 
wem Dzierąźnią i Sielec w 10,000 flor. Wraz z nią odstępuje 1664 r. Duninowi 
8,000 flor. na Ulinowie zabezpieczonych, podpisiye, z województwem bakiem, 
obiór króla Michla, a 1674 r. wydaje córkę Zofię, dziedziczkę Dzierąłni, za Zyg- 
munta Węgliński^o. W 1682 r. występuje z drugą ioną, Anną z Brodowskich, 
a 1705 r. już nie żyje, a wdowa po nim jest 1710 r. 2-o v. Pawłowa Kapuścińską 
(Zs. Bełs. 116 f. 184—188; Qr. Bełs. 70 f. 828; 88 f. 568; 88 f. 61—66; 100 f. 842; 
113 f. 110; 271 f. 119: 275 f. 905; 292 f. 2; 297 f. 881; 800 f. 577 i 920; 871 f. 262 
i 298; 542 f. 141). 

Stanisław, dziedzic po ojcu Starogrodu i innych, urodzony z Brodowskiej, 
1718 r. towarzysz chorągwi Kossakowskiego, zeznaje 1728 r. zapis dożywocia z An- 
ną z Orańskicb, l-o v. Samuelową Bełżecką, urodzoną z Justyny Komorowskiej, 
z linii Suszeńskiej, w skutek tego ciągle przez tychże Komorowskich, tak jak 
i j^o synowie, Jan i Piotr, procesowany. Po swych stryjecznych i przez zakup- 
no, posiadał Stanisław i inne dobra, jak Ordów, a po żonie Oserdów i Chłopiatyn, 
był więc z wówczas żyjących Komorowskich nąjzamożniejszym, lecz linia jego wy- 
niosła się w pc^owie XVIII-go wieku z bełskiego, a syn jego Piotr, wraz z żoną, 
Maryanną z Polanowskich, otrzymał 1767 r. konsens królewski, na wykupno z rąk 
Polano wskich połowy Kłopotowca, w latyczowskiem (Gr. Bełs. 811 f. 174 i 576; 827 
f. 1198, 1864 i 1867; 409 f. 417 i 458; 410 f. 17 i 310; 411 f. 84, 47, 80,83, 104, 148 
i 217; Pasc 5 f. 1056 i 1058; 58 f. 867, 985, 987 i wiele innych; Kancl. 82 II f. 119). 

Synem też tego Stanisława ma być Michjd, chrzczony 1742 roku w Lity- 
niu, dziedzic Michjdowiec, zmarły 1801 r., którego synowie, urodzeni z Ewy Lach- 
nickiej: Jan, ur. 1767 r., oficer b. wojsk polskich, Gabryel, ur. 1778 r., Eliasz, ur- 
1780 r., Nikodem, ur. 1787 r. i Jakób, ur. 1792 r., wszyscy jeszcze bezżenni, legi- 
tymowali się ze szlachectwa 1802 r., w gubemii podolskiej. 

Jan, syn Michała, zmarły 1848 r., zaślubił Maryę Komorowską h. Ciołek 
i z niej pozostawił syna Michała, ur. 1810 r. (metr. w Juszkowym Rohu gubernii 
kijowskiej), zmarłego 1858 r., żonatego z Karoliną Seroczyńską, z której synowie: 
Wit, ur. 1843 r., zmarły 1847 r., Bolesław Hermenegild, ur. 1844 r. w Humaniu 
i córki: Filipina, 1863 r. żona Juliana Rożniatowskiego i Kamilla, 1882 r. żona Ale- 
ksandra Stopniewicza. Bolesław Hermenegild zaślubił Klarę Lipińską i ma z niej 
córkę Helenę, ur. 1882 r. w Romanowie, powiecie słuckim, wydaną w Wilnie 1901 
roku za Jana Iwańskiego, właściciela Gardzienic, w lubelskiem. 

Jan, brat Adama, 1621 r. wojski horodelski, zeznaje 1625 r. zapis dożywo- 
cia z żoną, Katarzyną z Nieledwi Łaszczówną, odstępi\je 1626 r. różne sumy przez 
Płazę mu zapisane Brześciańskiemu, a 1686 r. nabywa od Wapowskich, trzymany 
przez brata Adama zastawem, Wołostków zStojańcami. 

Syn jego starszy Mikołaj, zawarł 1688 r. umowę z Janem, podczaszym beł- 
skim, zaś młodszy Wojciech, wzi^ 1661 r. Czarnów zastawem od Ubysza, 1665 r. 
sprzedjd, wraz z stryjecznym bratem Krzysztofem, Dutków Domańskiemu, nabył 
1675 r. wraz z żoną, Anną Krupianką, dwór we Lwowie, ale już 1678 r. odprze- 
dał go Witowskim, poczem ślady po obu braciach giną. Helena, zamężna Popła- 
wska, mająca 1700 r. sprawy z Stanisławem Komorowskim i windykijąca Dołho- 
byczów, będzie zapewne córką Wojciecha, jeżeli to nie Helena, córka Aleksandra, 
1-0 V. Bieniecka, 2-o v. Grabina (Gr. Sanoc. 89 f. 481; Gr. Bełs. 48 f. 26; 44 f. 800 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 11 

i 488; 58 f. 159; 60 f. 478; 73 f. 850; 76 f. 523; 298 f. 788; Gr. Lwow. 244 f. 357; 
246 f. 249). 

Aleksander, po bracie Janie, 1636 r. wojski horodelski, oblatował 1647 r. 
pi-zywilej na podsędka ziemskiego. Posiadsi wraz z Janem, bratem starszymi 
Dołhobyczów, a za zasługi otrzymał 1644 r. prawem kaduka, na króla spadły ru- 
cłiomy majątek, po Piotrze Koryckim. Cztery miał żony: 1) Zofię z Watlewskicht 
1-0 V. Piotrowę Kondracką 1619 r., 2) Elżbietę z Kędzierżawskich, I-o v. Janowe 
Mruczynską 1637 r., 3) Zofię z Grabiów, córkę Wojciecha, wdowę po Stadnickim* 
której 1641 r. zabezpieczył 8,000 flor, i dożywocie z nią zeznd, 4) Teofilę z Tymiń- 
skich, 1-0 V. Janowe Poniatowską, podwojewodzinę lubelską, a 8-o v. 1654 r. Pa- 
wiowe Piekarską, dożywotniczkę po pierwszym męhi na Mełgwi (Arch. Wąsów.), 
gdzie też 1651 r. testament spisał i umarł 1653 r. Córki jego: Helena, 1646 r. za 
Pawłem Bienieckim, a 1652 r. 2-ov. za Janem Grabią i druga Mary anna, w imie- 
niu których, kwituje on 1647 r. Jankowskiego, ze spadku, po ich ciotce Helenie 
z Watlewa Jankowskiej. Syn jego Adam, umarł widocznie młodo, bo raz jedyny 
1644 r. wraz z ojcem wspomniany (Gr. Bełs. 41 f. 1398; 44 f. 16 i 388; 54 f. 678; 
60 f. 677; 62 f. 695; 64 f. 718; 68 f. 81 i 548; 70 f. 1; 113 f. 147; 229 f. 1236; 230 
f. 466 i 470; 240 f. 61; 244 f. 215; 370 f. 61; 519 f. 1057; Zs. Bełs. 44 f. 630; 49 
f. 349; 62 f. 33 i 366; 68 f. 868 i 877; 70 f. 283). 

Stanisław, czwarty syn Kr^sztofa, a brat powyższych, od 1619 r., to jest 
od chwili podziału majątku po stryju Aleksandrze z braćmi, niecytowany wcale 
w aktach, syawia się napowrót 1635 r., zawierając z Płaza umowę o sumę, 1642 
roku zostaje skarbnikiem bełskim, poczem nie znąjdi^ę już o nim więcej wzmia- 
nek (Gr. Bełs. 41 f. 1748; 228 f. 326; Gr. Lwow. 222 f. 497). 

Paweł, według Pamiętnika, szósty syn Stanisława, jak to już wyżej, mó- 
wiąc o jego braciach zaznaczyłem, był prędząj jego wnukiem, niż synem. Trudno 
bowiem przypuścić, aby Paweł, zeznający akta jeszcze 1522 r., był bratem Piotra 
i Mikołaja, odgrywających już znaczną rolę w 1444 r. Paweł dziedziczył na czę- 
ści Komorowa i Księżostan, a dzierżawił Werbkowice. Żył jeszcze 1522 r., w któ- 
rym zapisy na Werbkowice odstąpił Piotrowi Ściborowi, żonatemu z jego córką 
Zofią. Druga córka, Anna Janowa Stabrowska, pozywa 1544 r. braci, Baltazara, 
Melchiora i Kaspra, o zabór jej cząstki w Komorowie. Czwarty jego syn Jakób, 
o którym później żadnych niema wzmianek, odstępuje 1528 r. swą macierzyznę, 
zabezpieczoną na Komorowie, szwagrowi Ściborowi (Zs. Bełs. 7 f. 1283; 8 f. 222, 
369 i 595). Z pozostałych jego synów: 

Baltazar, na części Komorowa i Ksi^ostan, żonaty z Piotrusia z Wierzch- 
rzeczycy, córką Walentego Słąnki, która w 1566 roku drugiemu mężowi swemu, 
Krzysztofowi Zrzebieckiemu, darowała 200 flor., zostawił: Agnieszkę, raz 1566 r. 
wspomnianą, Dorotę, 1563 r. z mężem Stanisławem Horyszowskim, dziedzicem 
części Chodywaniec, Elżbietę, 1587 r. z mężem Pawłem Piiuckim, Katarzynę, 1599 
roku z mężem Stanisławem Laskowskim, zapisy dożywocia zezni^ące; Krzysztofa, 
raz tylko 1599 r. wspomnianego; Wojciecha, którego siostra Horyszowska, już 1559 
roku z posagu pokwitowała; Ambrożego i wreszcie Mikołaja, którzy to obaj 1585 r. 
z wszystkimi stryjecznymi, granice swej części w Komorowie i Ksi^ostanach usta- 



Digitized by 



Google 



12 KOMOROWSCY. 

liii (Zs. Bełs. 2 f. 91; 18 f. 756 i 788; 14 f. 298; 20 f. 417; 21 f. 487; 82 f. 448, 
449 i 677). 

Ambroży sprzedał 1678 r. swą cząstkę w Komorowie Dramińskiemu, 1671 
roku zabezpieczył pierwszej żonie Katarzynie, córce Piotra Szwaba z Typina, 600 
flor., a 1689 roku drugiej, Zofii, córce Mikołaja Bobiatyńskiego, 260 flor. posagu. 
Z pierwszej żony zostawił Zofię, za Pawłem Leszczkowskim; Jadwigę, i-o v. Strzał- 
kowską, a 1612 r. z Wawrzyńcem Leszczyńskim, zapis dożywocia zeznającą; Am- 
brożego, dzierżawcę Zwiartowa, o którą to dzierżawę procesują się po jego śmier- 
ci 1610 r. bracia j^o, z szwagrem Leszczkowskim, Andrzeja, występującego później 
1620 r. z żoną, Barbarą z Opolska Piwówną i Zygmunta. 

O potomstwie Andrzeja wzmianek niema, Zygmunt zaś, który nabył część 
Ostrowa i Woli Wnorowskiej, żonaty z Ewą z Podhorzec Dusza Podhorecką, l-o v. 
Sobieszczańską, wziął z nią 1608 r. część Podhorzec zastawem i zostawił Toma- 
sza i Samuela. 

Tomasz, żonaty z Jadwigą Sobieszczańską, l-o y. Lutoborską 1648 r., wziął 
od Stempkowski^fo 1661 r. zastawem część Boratyna, którą, umierając 1669 r., 
przekazał bratankowi Piotrowi (Zs. Bełs. 14 f. 1072; 28 f. 981 i 982; 82 f. 881; 88 
f. 266; 48 f. 207; 166 f. 69 i 76; Gr. Bełs. 41 f. 72, 78 i 77; 42 f. 668). 

Samuel, młodszy syn Zygmunta, a brat Tomasza, żonaty również z Jadwi- 
gą Sobieszczańską, córką Jerz^^ z Anny Koryckiej, której 1648 r. zabezpieczył 
4,000 flor. posagu, nabył 1646 roku od jej przyrodniczo brata część Rusina, lecz 
wkrótce umarł, a wdowa po nim wyszła 2-o y. za Samuela Siestrzewitowskiego, 
a 8-0 y. za Baltazara Puczniowski^^, z wojska kwarcianego, zaś 1660 r. odprze- 
dsia Rusin Łychowskim. Jego szesnastoletnia córka Anna, wraz z swym opieku- 
nem, Mikołajem Sobieszczańskim, skarży 1660 r. ojczyma sw^^ Puczniowskiego, 
o zgwałcenie jej, a syn Piotr, objąwszy zastaw Boratyna, po stryju Tomaszu, ze- 
zndl 1677 r. zapis dożywocia z żoną, Katarzyną z Stępkowskich, a 1686 r. wziął 
Mozdzary zastawem (Zs. Bełs. 67 f. 196, 281 i 442; 68 f 969; 69 f. 194; Qr. Bełs. 
62 f. 466; 84 f. 166; 88 f. 621 i 628; 89 f. 109; 249 f. 182 i 218; 266 f. 226; 278 
f. 40; 878 f. 111). 

Mikdąj, brat Ambroż^^, cząstkę swą w Komorowie zastawił Połaskiemu, 
a sam trzymał część w Smoligowie, w 700 flor. posagu żony, Elżbiety z Strzał- 
kowskich, z którą zeznał 1666 r. zapis dożywocia i 700 flor. oprawy jej zat>ezpie- 
czył, zastawem. Z tęj żony: Jakób, Marcin i Seweryn, którzy ¥nraz z matką, czą- 
stkę swą w Komorowie sprzedali Borzęckiemu 1600 r. (Zs. Bds. 8 f. 71; 18 f. 749; 
14 t 266; 17 r. 1116; 19 f. 1266; 88 f. 287; 168 f. 1068). 

Marcin, posiadacz SmoUgowa, zabezpieczył 1600 r. na nim matce 200 flor. 
Żonaty z Elżbietą Ciemiemicką, która 1610 r. wzięła część Mircza zastawem, za- 
bezpieczył jej 1618 r. na swym majątku 600 flor. 

Seweryn, wwiązany do Szarpaniec 1608 r., zeznał 1606 r. zapis dożywocia 
z żoną. Kataryną z Wituchowskicłi, przyczem ona równocześnie pokwitowała 
swych opiekunów, z 6,000 flor. O potomstwie tych dwóch braci nie znąjdi^ę 
w aktach wzmianek (Zs. B^ 82 f. 461; 88 f. 842; 98 f. 121 i 128; Or. Bełs. 40 
r. 289; 196 r. 900). 

Jakób, najstarsi z synów Mikołaja i Strzałkowskiej, żonaty z Marusią Su- 
limowskąi która 1604 r. kwitowała Stanisława SuUmowskiego z qjcowizny, zosta- 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 18 

włfc Katarzynę, zamężną Strońską, Annę Tomaszowę Lipnicką, obie 1616 r. dzia- 
łające, nie żyjącego już 1635 r. Marcina, biorącego 1629 r. część w Jaśniskach za- 
stawem, od Ferenza Jaśniskiego i Jakóba, którycti dalsze losy nieznane (Zs. Bełs. 
98 f. 177; Gr. Bełs. 89 f. 270; 475 f- 1078; 477 f. 6; Gr. Lwów. 220 f. 869; Gr. 
Przem. 174 f. 142). 

Melchior, brat Baltazara, zwykle Malciirem zwany, zabezpieczył żonie, Ja- 
dwidze z Morawska, 700 flor. posagu i tyleż przywianku. Oprócz części w Komo- 
rowie i Księżostanacii, posiadał część Laszek i Oryszowa, które 1560 r. zastawił 
w 2,000 flor. Braciejowskim, lecz wkrótce je wykupił, wziął 1565 r. część Dzie- 
rążni zastawem, dzierżawił zaś od Zamoyskiego Rekliniec, Zdanów, Pniów i inne. 
Jego potomstwo : Małgorzata (Marta) zeznała zapis dożywocia 1586 r. z mężem, 
Jakóbem Hrodyłowskim, Katarzyna i Magdalena raz wspomniane, Zofia sprzeda- 
jąca 1597 r. wraz z m^em, Mikołajem Zamoyskim, Niewiarków; Mikołaj wystę- 
piłjący raz 1570 r., a następnie dopiero 1597 r. z przydomkiem Litwin, poręczają- 
cy Lipskiemu za siostrą Zofią Zamoyską, przy sprzedaży Niewiarkowa, a później 
wcale już więcej w aktacłi bełskicii niecytowany; Paweł, po którym synowie, Woj- 
ciecli i Aleksander, Piotr, 1578 r. współwłaściciel Horyszowa lacki^fo (Paw.); Jaut 
Andrzej i Jerzy, którzy wszyscy czterej pozwali 1570 r. Gdeszyńskiego, o szkody 
w Laszkach i Horyszowie, a dwaj ostatni zawarli 1585 r. z wszystkimi stryjeczny- 
mi ostateczną ugodę, o granice ich cząstek w Komorowie (Zs. Przew. 12 f. 218; 
Zs. Bełs. 19 f. 1445; 20 f. 417; 21 f. 260 i 476; 80 f. 1111; 132 f. 1174; Gr. Bełs. 6 
771; 7 f. 11; 8 I 400; 12 f. 860 i 459; 18 f. 798; 159 f. 148; Rękop. Czar- 
toryjs. 1856). 

Piotr, syn Melchiora, żonaty z Zofią Korzeńską, córką Andrzeja i Magda- 
leny z Grochowie, procesującą się 1584 r. z Boczkowskim, o sumy z Wołczyszczo- 
wic, kwiti^e 1598 r. kanclerza Zamoyski^o z 4,800 flor. na Rogoźnie mu zabez- 
pieczonych, później zaś występi^e często jako pleban w Bdzie. J^^ synowie: 
Ploryan, Paweł, Zygmunt i Stanisław Mikołaj (Rękop. Czarter. 1856), ale w aktach 
znąjdi^e wzmianki tylko o ostatnim. 

Zygmunt, którego krewna, Elżbieta Komorowska, zamężna Borowska, wy- 
stępi^e 1651 r. jako spadkobierczyni cdlego jego majątku. 

Stanisław Mikołaj zeznał 1605 r. z pierwszą żoną Olechną, wdową po Ja- 
ciu Hordyńskim, a 1618 r. z drugą, Naścią z Hościslawskich, l-o y. Jaroszową 
Tustanowską, zapisy dożywocia, lecz w lat kilka potem już nie żył, bo synami 
jego, z tej drugiej żony, Tomaszem i Maciejem, opiekuje się 1618 r. ich wi\j Łu- 
kasz Hościsławski. Obaj pozwali 1619 r. Bilińskiego, o napad na dom, rabunek 
i zabójstwo ojca, Tomasz występuje w aktach przemyskich do 1670 r., zaś Ma- 
ciej przeniósł się do Przemyśla, gdzie nabywszy posiadłość, procesije się 1677 r. 
wraz z żoną Ewą i dziećmi: Wojciechem, Łukaszem, Michałem, Aleksandrem, Sta- 
nisławem, Dorotą, Zofią i Krystyną, z Nizióskim, o napad na dom, a 1684 r. wraz 
z tą żoną kwitiye Wiśniewskiego z procesu. Od synów jego poszło kilka linii 
drobnej szlachty Komorowskich, żyjącej jeszcze w początkach XIX -go wieku, 
w przemyskiem. Wnuk jego Szymon, nabył 1780 roku od Czerneckiego folwark 
w Przemyślu i zostawił, z Anny Czerneckiej, córkę Agatę, 1757 r. za Stanisławem 
Kolankiewiczem (Zs. Bełs. 26 f. 724; Gr. Bełs. 62 f 606; 68 f. 205; Zs. Przem. 70 
f. 1215; 89 1 1828; Gr. Przem. 178 f, 1012; 800 f. 788; 821 f. 486; 880 f. 98; 690 



Digitized by 



Google 



14 KOMOROWSCY. 

f. 617; 780 f. 530 i 538; 904 f. 169; 1080 f. 287; Pasc. 6 f. 979; 98 f. 2659; 187 
f. 935; Gr. Lwows. 205 f. 786; 859 f. 208; 771 f. 324, 481 ł 541; Zs. Lwows. 82 
f. 880 i dalsze). 

Andrzej, syn Melchiora, posiadał z żoną, Zofią z Chmielka, I-o v. Wawrzyń- 
cową Brzeską, a 3-o v. Janową Szczukową, po pierwszym jej mężu, wójtostwo 
w Połonicy, o które 1584 r. procesi^je się z Lutomirskim i drugie, w Woli Brze- 
skiej. Nie żył już 1597 r., pozostawiwszy: Zofię, za Mikołajem Malickim, Piotra, 
Jana i Wawrzyńca, którzy 1612 r. puścili część swą w Komorowie i Księźostanacłi 
zastawem Koryckiemu. 

Jan kwituje 1607 roku Piotra, z nicliomości po rodzicach, 1618 roku 
wraz z Wawrzyńcem, sprzedają cz^ci swe w Komorowie i Księżostanach, 
a 1619 r. wraz z żoną, Barbarą ze Słupskich, nabywa od Tarnowskiego, za kon- 
sensem królewskim, miasteczko Wierbka, w latyczowskiem. Agnieszka Kryni- 
cka, Zuzanna Wołodyjowska, Katarzyna Remigianowa Tyrawska i Jadwiga Las- 
kowska, córki niegdy Jana, pokwitowane 1640 roku przez Bonieckiego, w sądzie 
ziemskim kamienieckim, z sumy od ich ojca mu należnej i oblatigą kwit ten we 
Lwowie. 

Wawrzyniec kwitije 1618 roku brata Piotra z sumy, należącej mu się za 
sprzedaną cząstkę Komorowa, a 1641 r. obiera jeszcze plenipotentów. 

Piotr jest 1628 r. żonaty z Krystyną z Opolska Piwówną, lecz wkrótce 
umiera, bo 1624 roku nakazige Zygmunt lÓ-ci odebrać od jego spadkobierców 
wójtostwo w Woli Brzeskiej, na rzecz królowej Konstancyi (Zs. Przew. 27 f. 154 
i 611; Pasc. 2 f. 177—195; 8 f. 1291; Zs. Bełs. 48 f. 181 i 148; Gr. Bełs. 58 f. 897; 
Gr. Lwów. 212 f. 864; 216 f. 1116; 225 f. 1860; Zs. Przem. 75 f. 1698; Gr. Przem. 
67 f. 430; 74 f. 1042; 171 f. 188; 176 f. 84; 326 f. 770 i 785; 848 f. 722; Zap. Lub. 
20 f. 105). 

Jerzy, syn Melchiora, zeznał 1582 roku zapis dożywocia z żoną, Jadwigą 
z Wierzchrzeczycy Słąnczanką i zabezpieczył jej 800 flor. posagu. Z niej : Kata- 
rzyna, żona Stanisława Stachnika Skomorowskiego, który jej 2,000 flor. na Sko- 
morochach małych zapisał; ksiądz Daniel, w zakonie 00. Bernardynów, zmarty 
w Tarnowie 1684 r., Piotr i Andrzej, bezdzietny z Katarzyną Russyanówną, córką 
Pawła. Dwaj ostatni zapisali na swej części Komorowa i Księżostan sumę Nie- 
zabitowskiemu, a ten ją odstąpił 1651 r. Rudnickiemu (Zs. Bełs. 19 (. 767 — 769; 
Gr. Lwów. 281 f. 58. Mort. Tarnów.). 

Jan, najmłodszy z synów Melchiora, żonaty z Reginą ze Ściborów, odstą- 
pił wraz z nią 1620 r. Myszkowskiemu, zapis Drohiczańskiego, na rzecz ich zezna- 
ny, a 1628 r. obieri^ jeszcze, wraz z tą żoną, plenipotentów. Z niej : Łazarz, póź- 
niej ksiądz, Samuel, Mikołaj i Andrzej, którym 1680 r. zabezpiecza Gąsiorowski, 
żonaty z Ściborówną, 250 flor. Z nich Mikołaj, zawarł 1641 roku z Piaskowskim 
umowę, o Niestychanice (?), a 1658 r. sam, bez braci, lecz z ciotecznymi braćmi 
Rogala i Gąsiorowskim, kwitowsd Rudnickiego, z spadku po widocznym bracie 
Ściborze, z czego wynikałoby, iż bracia jego już nie żyli. W 1655 roku ożeniony 
z Barbarą Rudnicką, urodzoną z Zofii Zającównej, nie żył już 1664 r. (Zs. Bełs. 6 
f. 1927; 45 f. 1094; Gr. Bełs. 41 f. 16; 45 f. 11; 46 f. 861; 47 f. 458; 50 f. 180, 188 
i 271; 58 f. 159; 70 f. 466; 72 f. 215; 75 f. 207; 449 f. 492). 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 15 

Kasper, trzeci z synów Pawła, a brat Baltazara i Melchiora, dziedzic czę- 
ści Komorowa 1 Ksi^stan, trzymał zastawem część Oryszowa, nabył 1558 r. od 
Russyanów dwie części w Gródku, a 1559 r. odstąpił Oryszów Cieciszowskiemu. 
Mianowany 1563 r. pisarzem ziemskim bełskim, umarł 1564 r. Z Zofii z Moraw- 
ska, której 200 flor. oprawy zabezpieczył, zostawił: Agnieszkę Wojewódczynę, kwi- 
tiuącą 1583 r. braci z posagu; Jadwigę, 1586 r. zamężną Morawską; Dorotę, ze- 
znającą zapis dożywocia z mężem, Janem Russyanem, zwanym Ktdyn (Kulya ?), 
Walentego, Andrzeja, Erazma, Stanisława i Mikołaja, którzy 1578 r. majątkiem 
ojca w ten sposób się podzielili, że Andrząj i Erazm wzięli części w Gródku, 
a reszta braci, części w Komorowie, z wyjątkiem zaś Stanisława, uregulowali 1585 
roku umową, zawartą z wszystkimi stryjecznymi, granice swej części w Komo- 
rowie i Księżostanach. Stanisław umarł 1585 r., a Erazm 1599 r., przed samą 
swą nominacyą na łowczego buskiego (List Radziwił. do Zamoys.)» zaś pozostali 
trzej bracia kwitigą się 1602 r. wzajemnie, z spadku po nich (Zs. Przew. 12 f. 131; 
Zs. Przem. 46 f. 1225; 166 f. 238; Zs. Bełs. 4 f. 1635; 12 f. 103; 13 f. 657; 14 f. 137 
i 1143; 20 f. 414 i 417; 38 f. 186; Gr. Bełs. 18 f. 94). 

Walenty, najstarszy z synów Kaspra, komornik ziemski i poborca b^ki, 
zal>ezpieca7ł żonie, Annie z Chmielka, córce Sebastyana Chmielecki^^, 800 flor. 
posagu i zeznał z nią zapis dożywocia 1571 r. Z niej: Katarzyna, I-o y. Wierzbi- 
cka, 2-0 y. Słąnczyna, nie żyła już 1623 r., Erazm, Waleryan i Sebastyan (Zs. Bełs. 
15 f. 577 i 578; 101 f. 143 i 190; Gr, Busk- 9 f. 1260). 

Erazm nabył 1608 r. od Mościckiego Krzemienice i zostawił Agnieszkę, za 
Orańskim, Andrzeja i Adama 1666 r. rotmistrza królewskiego (Rękop. GzarŁ 1356; 
Gr. Przem. 890 f. 915). 

Waleryan, żonaly 1605 r. z Elżbietą z Bolanowskicb, córką Rafała i Bar- 
bary z Zamłechowa, wwiązany 1610 r. do Wronowic, nabył 1619 r. od Żuliński^^, 
zapis Aleksandra Komorowskie^ na Drohiczany. Zostawił Jana, dzierżawiącego 
1642 r. Byszów, Marcina, Stefana, Rafała i Walent^^, któr^, wspólnie z matką, 
kwitowali 1634 r. Łaszczą, z 3,000 flor. 

Rafał, dzierżawiący 1668 r. Muszów, zostawił: Ewę, za Janem Balem Miedz- 
wiedzkim, dziedzicem csśęści Bobiatyna, procesująca się 1690 r. z Żulińską, o dzier- 
żawę Wolicy Komorowskiej i Jana, po którym synowie: Aleksander, wraz z żoną, 
Maryanną z Kropiwnickich, zawierający 1710 r. umowę zGiedzińskim i Józef. Po 
Marcinie poszli: Rafał, Prokop, Tomasz, Jan i Aleksander, wszyscy razem 1667 r. 
czynni w Lublinie. Rafał, z ziemią chdmską, a Prokop, z halicką, podpisali obiór 
króla Michała; Tomasz z żoną, Agnieszką z Wierzbickich, dziedziczył 1673 r. na 
części Rudnika, a Jan zostawił Józefa i Mikołaja, dziedzicząc^o na części Wyso- 
cka Wyżnego. W latach 1737 — 1740 występiją w sprawie dóbr Debany, Mi- 
chał i Maryanną, dzieci niegdy Józefa i Anny Jezierski^, dojść jednak niepodo- 
bna było, którego z powyższych dwóch Józefów byli dziećmi (Zs. Bełs. 48 f. 93; Gr. 
Bełs. 51 f. 217; 107 f. 582; 198 f. 166; 234 f. 208; 263 f. 985; Gr. Przem. 69 f. 343 
do 350; Pasc. 134 f. 2085; Gr. Lwów. 247 f. 234, 264 1 267; 252 f. 329; 685 f. 698; 
917 f. 30; Fasc. 15 f. 1953; Zap. Łub. 51 f. 251; Rękop. Czartor. 1356). 

Walenty, najmłodszy z synów Waleryana, zostawił, z Barbary Dłotowsklej: 
Krystynę, Jadwigę Gnoińską, Agnieszkę Grabinę i Michała, wspomnianych 1679 r. 
Jako dziedziców części Gródka. 



Digitized by 



Google 



16 KOMOROWSCY. 

Michał ten, chorąży dobrzyński* podpisał, z województwem bakiem, obiór 
króla Michsda, a 1679 r. pozwał imieniem swycii dzieci, z Katarzyną z Fulsztyna, 
córką Andrzeja Herburta i Magdaleny Tomickiej, spłodzonych, Stadnickł^^, o po- 
sag zony, zabezpieczony na Lesku, Zidużu i Woyskiem. Dzieci jego : ksiądz Je- 
rzy, proboszcz dobrzynowiecki, 1683 r. kanonik sandomierski, Hieronim Michał, 
Jeremim lub Michałem w aktach nazywany i Magdalena Gryzelda, 1695 r. ksieni 
Benedyktynek w Przemyślu, odstępująca 1718 r. sumy swe na Ambukowie, Te- 
ptiuchowie, Sławentynie i Gródku, Benedyktynkom lwowskim, o co później procesa 
z Komorowskimi h. Ostoja, pochodzącymi z Krystyny DłotowskieJ, siostiy Bar- 
bary (Gr. Bełs. 248 f. 697: 283 f. 239; Gr. Przem. 209 f. 366; 428 f. 2006; 714 f. 146; 
Gr. Sanoc. 108 f. 698; 373 f. 11; Gr. Lwów. 274 f. 290; Zap. Lub. 60 f. 418 i 847; 
61 f. 1021). 

Sebastyan, brat Erazma i Waleryana, zeznsi 1616 r. zapis do^wocia z żo- 
ną, Zofią z Boguszyc, 1618 r. procesige się o Warkowice, a 1626 r. nabywa od 
księżnej Poryckiej, część Chołojowa. Syn jego Michał, ur. 1616 r., zostawił Ale- 
ksandra Stanisława, ur. 1646 r. w Żołobnem, pod Korcem, posiadacza Nowosta- 
wiec i tamże zmarłego 1712 r., a pochowanego w Tajkurach. 

Ten Aleksander Stanisław, spisał 1708 roku rodzig pamiętnika herbowego 
(Rękop. Czarter. 1356), w którym wyliczył męskich cdonków rodu Korczak - Ko- 
morowskich, pochodzących od trzech braci: Jakóba, Wojciecha i Pawła z Komo- 
rowa» aż po rok 1708, w formie tablicy genealogicznej, bez podania żon i córek, 
wogóle bez jakichkolwiekbądź dopisków lub komentarzy. On to zapewne, bo Ale- 
ksander, syn Michała, zeznał już 1666 r. zapis dożywocia z żoną, Elżbietą z Okę- 
ckich, która to rodzina również i w boiskiem mieszkała. Jego dzieci: Helena Ja- 
roszowa Obuch Woszczatynska, Anna Wojciechowa Sąmpławska, Maryanna, l-o y. 
Dominikowa Hulewiczowa, 2-o v. Kazimierzowa Złotnicka, pisarzowa czerniecho- 
wska, już 1723 r. i po tym mężu wdowa, Zofia Leonowa Niepokojczycka, 1723 r. 
nie żyjąca, ksiądz Mich^ Franciszkanin, Sebastyan, żonaty 1696 r. z Teresą Kas- 
perską, ksiądz Jerzy S. J., który w wspomnianym pamiętniku ojca, datę jego 
śmierci dopisał, a 1711 r. pokwitował siostrę Woszczatyńską, z części mu przez 
ojca wyznaczonej — i Ludwik, podstoli czerniechowski, żonaty z Marcyanną z So- 
kołowskich, z której: Antoni, Franciszek, Józef, Paweł, Aleksander i Marcin obie- 
rali 1760 r. plenipotentów, a trzej pierwsi procesigą się 1768 r. z Hulewiczami 
(Gr. Busk. 46 f. 8; Gr. Bełs. 48 f . 445 ł 487; 409 f. 445; 421 f. 152; Gr. Przem. 221 
f. 127; Gr. Lwów. 917 f. 207; 920 f. 15; Perp. Czers. 13 f. 107; Zap. Lub. 18 t 37; 
22 f. 35; Ky. 1 f. 38). 

Andrzej, drugi z rzędu z żyjących synów Kaspra, dziedzic części Gródka, 
nabył 1694 roku, od Kinickiego, części w Zaszczu i Sobieczowie z przyległośclamL 
W 1689 r. z żoną, Anną zRogalów, 2-o v. Józefowa Kocięską, a 1619 r. 3-o v. Wil- 
katorską, zeznał zapis dożywocia i 1,200 fl. oprawy jej zabezpieczył. Mieszkał w jej 
majątku Stubieńcu, w przemyskiem. Z niej: Anna, iro y. Stanisławowa Russya- 
nowa, 1599 r. 2-o v. Marcinowa Żołczyńska, a 1635 r. jako 3-o v. Oparska, pro- 
cesująca się z Komiaktem; Katarzyna Dobrogostowa Żórawska, 1620 r. nie ^ją- 
ca; Zofia, za Janem Mikołajem Czarnkiem; Barbara Piotrowa Janowska; Dorota, 
zeznająca 1627 r. zapis dożywocia z mężem, Jakóbem Laskowskim; Agnieszka 
1633 r. za Stanisławem Pąchowskim; Hieronim, Tomasz i Feliks, którzy w latacli 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 17 

1625 — 1628 części swe w Stubieńcu, bądź Sobiekurskiemu, bądź szwagrom, po- 
sprzedawali i wreszcie Stanisław. O ws^stkich Łych synach Andrzeja z Roga- 
lanki, nie znąjdi^ę później wcale żadnych wzmianek, ani w przemyskich, ani 
w bełskich aktach (Zs. Bełs. 22 f. 78 i 79; 28 f. 899; 82 f. 577; Or. Bełs. 195 f. 1650; 
Zs. Przem, 97 f. 1115; 98 f. 188; 102 f. 458; 105 f. 1677; Gr. Przem. 88 f. 459; 84 
f. 1121 i 1125; 85 f. 1118; 180 f. 42; 689 I 884; 694 f. 140; 880 f. 675; 914 f. 2097; 
Pasc. 1 f. 1867; 178 f. 9). 

Mikołaj, najmłodszy z synów Kaspra pisarza, dziedzic cząstki Komorowa 
i ICsięźostan, którą 1598 r. sprzedał Borzęckiemu, trzymał Chmielek od Chmiele- 
ckiego, a 1602 roku od Mięldskiego, Krzewicę i Ostobui w 8,000 flor. zastawem. 
Z żoną Dorotą, córką Jana Thussowski^^ (Tuszowski^^) z Rusina, zeznał zapis 
do^wocia 1581 r., a 1592 r. kwituje ona brata sw^^ Jakóba, z majątku po ro- 
dzicach, zaś 1594 r. otrzymi^e od swej matki Anny, cafy jej ruchomy majątek. 
Drugą żoną jego była 1598 r. Marta y. Małgorzata z Porudna, dziedziczka aesza- 
clna, córka Gabryela Porudeńsklego, dziedzica Porudna i Porudenka, 1609 r. 2-o v. 
Dzikowa, z którą zeznał 1602 r. zapis dożywocia, a która 1604 r., już jako wdowa 
po nim, odstępije dożywocie na sumie 8,000 flon u Miękiskiego na Krzewicy, przez 
męża jej zapisane, na rzecz syna jego Jana, z Tuszowskią] urodzonego. O innych 
j^ro dzieciach wzmianki ani jednej nie ma (Zs. B^. 5 f. 1762; 18 f. 158; 25 f. 28; 
27 f. 1204; 28 f. 904; 81 f. 468; 88 f. 185; 98 f. 100; Gr. Bełs. 470 f. 1827 i 1877; 
477 f. 964; 478 f. 1166; Gr. Przem. 825 f. 8; 497 (. 2108; 498 f. 1784 i 1888). 

Jan, mówiący o sobie wyraźnie: „syn Mikołaja Kasprowicza**, nabywa od 
Kaspra na Malczu Jagodyński^^, sędziego ziemskiego bełskiego, tegoż części 
w Chyżowicach i Łuszczowie, w horodelskiem, na których było zabezpieczonych 
7,000 flor., zapisanych niegdy Jeremiaszowi Plichcie, a obciążonych dożywociem 
wdowy po nim, Doroty z Lipskich, obecnie żony Jana. Dorota, córka Świętosła- 
wa Lipskiego, wojskiego horodelskiego, l-o y. Jeremiaszowa Plichcina, w obecno- 
ści Andrzeja, podczaszego i Samuela wojskiego, bełskich, braci swych rodzonych 
Lipskich, odstępi^e wszystkie zapisy przez pierwszego męża jej poczynione, tera- 
źniejszemu m^owi swemu, Janowi Komorowskiemu, dziedzicowi Chyżowic, a on 
jej 7,000 flor. posagu zabezpiecza i zapis dożywocia z nią zeznaje 1609 r. (Zs. Bdts. 
8 f, 985 i 987; 5 f. 2197; 42 f. 478, 475 i 476). 

Jan, syn Mikdąja, wnuk Kaspra, podczaszy bełski, z żoną Dorotą, zawie- 
rają 1624 r. umowę z Andrzejem Snitkowskim, komornikiem ziemskim i poborcą 
województwa bełskiego, zaś 1627 roku ustanawia on opiekę nad tą żoną Dorotą 
i w tymże jeszcze roku zapisqje jej 10,000 flor. W 1680 r. zapisał 8,000 flor. dru- 
giej swej żonie, Barbarze z Obrowa. Taż Barbara, l-o v. Mikołajowa Łaszczowa 
Nieledewska, obecnie 2-o y. żona Jana Komorowskiego, podczasz^^ bełskiego, pod- 
starościego i sędziego grodzkiego krakowskiego, nabyła 1685 roku Sachryn, od 
spadkobierców Jarczewskiego, zaś 1640 r. ma ona sprawę z księdzem r. gr. ze 
Strzelec, o zadany gwałt i więzienie. Jan, nieżyjący już 1642 r., był w końcu pod- 
komorzym l>ełskim, bo 1648 r. Anna z Podhorzec, l-o y. Stanisławowa Drohiczyń- 
ska, 2-0 y. Władysława Ostroroga, podczaszego koronnego i starosty drobowy- 
ski^o żona^ a obecnie po trzecim mężu, Janie Komorowskim, z podczaszego, pod- 
komorzym bełskim, pozostirfa wdowa, układa się z Abrahamem Drohiczyńskim, 
bratem pierwszego męża, o zapisy przez tegoż na rzecz jej zeznano. Z pierwszej 

HerlMun. T. XT. 3 



Digitized by 



Google 



18 KOMOROWSCY. 

ioDy Lipskiej, zostawił podlcomorzy synów dwóch : Adama i Stefana *) (Zs. Bds. 
102 f. 17; Gr. Bełs. 48 f. 94; 47 f. 888; 52 f. 884; 60 f. 401 i 421; 62 f. 775; 209 
f. 69; Zap. Lub. 80 f. 881; 88 f. 69; 89 f. 241; Akta XXIII). 

Adam v. Jan Adam, ur. 1612 r., kanonik krakowski, proboszcz kruszwicki 
1643 r., sekretarz królewski 1644 r., w którym nabył Witów i Dąbrówkę od brata 
Stefana, administrator, a 1645 r. i opat wącłiocki, 1646 r. r^^nt kancelaryi mniej- 
szej koronnej, umarł 1647 n, pocliowany w Zamościu. Pomnik ma wystawiony 
w katedrze krakowskiej, przez przyjaciela sw^^, Jacka Michałowskiego (M. 189 
f. 888; 190 f. 19; Zap. Lub. 88 f 69; 89 f. 241; Zs. Bds. 68 f. 1029). 

Stefan, brat ks. Adama, burgrabia krakowski 1642 r., otrzymał 1648 roku, 
na odstąpienie tegoż burgrabstwa Szembekowi, pozwolenie króla. Jako rotmistrz 
królewski, otrzymał 1655 r. konsens królewski, wspólnie z żoną, Katarzyną z My- 
szkowskich, córką Aleksandra, starosty tyszowieckiego, którą 1648 r. zaślubił, na 
wykupno z rąk Lipskich, wójtostwa w Jedlonce. Z niąj zostawił synów: Stani- 
sława, Jana, Adama i Michała. 

Stanisław, elektor króla Michała, nie żył już 1675 r., w którym pozostali 
bracia dzielą się po raz pierwszy miyątkiem po rodzicach. 

Michał, elektor Jana III-go, 1675 r. dopiero pełnoletni, 1676 r. miecznik 
buski, wziął w dziale Niestanice z częścią Syrocka, w 70,000 flor. Żonaty z Zofią 
z Opolska Piwówną, l-o v. Janową Lipską, dziedziczką Byszowa, umarł bezpoto- 
mny 1689 r., a pozostali bracia wypędzili bratowę z dóbr jego, o co proces za- 
kończony drogo okupionem zwycięstwem wdowy, bo na koszta jego musiała swój 
Byszów sprzedać Radeckim (M. 185 f. 49; Zap. Lub. 88 f. 69; Gr. Bełs. 72 f. 87; 
82 f. 626; 86 f. 1007 i 1072; 280 f. 985; 244 f. 96; 280 f. 1012; 282 f. 756, 764 ł 782; 
288 f. 41, 68, 1487 i 1448; 284 f. 897). 

Jan, dziedzic Suszna, a później i Niestanic i nabytej Białokrynicy, elektor 
Jana III-go, rotmistrz królewski, ożenił się w Porycku 1680 r. z Katarzyną Komo- 
rowską h. Łabędź, córką Jakóba i Teresy Podniesińskiej, z której: Franciszek, Jó- 
zef Michał i Justyna. Drugą jego żoną była, zaślubiona 1692 r. Anna Kłopocka, 
córka Stanisława i Maryanny z Smogorzowa Wąsowiczównej, 2-o v. Kazlmierzo- 
wej Hołowkowej, wojskiej halickiej, z którą zezndt zapis dożywocia 1694 r., a trze- 
cią, Katarzyna z Olkowa Olkowska (także Olechowską pisana), l-o y. Pranciszko- 
wa Dembińska, układająca się 1704 roku z jego synami, o spłatę zapisanego jej 
w 14,000 flor. dożywocia, zmarła 1720 r. Sam Jan nie żył już 1701 r., bo pozo- 
stałą po nim wdowę i synów jego pozwał Rozwadowski, żonaty z Zofią Kłopocka, 
siostrą bezpotomnie zmarłej, drugiej jego żony Anny, o zwrot pobranych w posagu 



>) Złota Księga XVI f. 5B i dalsze twierdzi, ie podczaszy Jan otrzymał 1610 r. po- 
twierdzenie tytułu brabiowskiego, ^.e był synem Mikołą]a. starosty łęczyckiego i Barbary z Oia- 
rowa. a wnukiem Jana. sędziego ziemskiego bełskiego, ie miał siostry, Korycińską i Kostkową 
i że miał z Zofii Lipskiej, l-o v. BełcbackieJ, czterech synów. Potwierdzenie tytułu otrzymał 
Mikołaj, praprawnuk stryjeczny hr. Piotra z Żywca, a nie Jan, który do tej linii nie należał; 
ojciec Jego nie był starostą łęczyckim, a dziad, sędzią ziemskim bełskim. Barbara z Ożarowa 
Komorowska istniała, ale Jako druga żona Jana, z podczaszego, podkomorzego bełskiego, który 
z Doroty, l-o y. Plichciny. a nie z Zofli l-o v. BełchackieJ, Lipskiej, miał nie czterech, ale 
dwóch synów (M. O. Wąs.). 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 19 

klejnotów i summ, z domu Wąsowiczów i Kłopockich pochodzących, a paroch 
z Szarpaniec, o 800 flor. Córka jego Justyna, otrzymała w posagu zastawne za- 
pisy na Czemychrest, umarła 1710 r., a 1719 r. pozwał brat jej Michd, pozosta- 
łego jej męża, Franciszka Woynę Orańskiego, miecznika nowogrodzkiego, o nisz- 
czenie majątku jej dzieci. Syn Franciszek, zeznał 1701 r. zapis dożywocia zioną, 
Łucyą z Ochockich, I-o v. Józefowa Czopowską v. Czepowską, nie żyjącą już 1718 ^ 
roku, a umarf bezpotomny 1722 r. (Gr. Lwów. Fasc. 14 f. 709; Gr. Bełs. 86 f. 1018; 
100 f. 688; 180 f. 441; 182 f. 74; 285 f. 108; 287 f- 614; 298 f. 1428; 294 f. 74 i 822; 
801 f. 881; 807 f. 1767; 402 f. 467; 407 f. 256 i 2110; 408 f. 880 i 868; 409 f- 628; 
Fasc. 44 f. 185; Gr. Grabów. 105 f. 1105; Zs. Czemiech.). Młodszy zaś Józef Mi- 
chał, zwykle Michałem, ale czasem i Józefem piszący się, towarzysz pancerny, cze- 
śnik owrucki, następnie z owruckiego, stolnik horodelski, w końcu łowczy buski, 
nabył 1721 r. drugą częśó Suszna z zameczkiem, od dzieci stryjecznego brata Ste- 
fana, a 1742 r. część Tuczap z przy Ilościami, od Rostkowskich. Ożenił się po 
raz pierwszy z Barbarą Łopacką, podstolanką ciechanowską, z frauencymeru het- 
manowej z Łosiów Potockiej, która jej 16,000 flor. posagu wyznaczyła, o które 
hetmanowe procesował, lecz już 1719 r. sumę tę żonie przyznał i drugą taką sa- 
mą przywianku zapisał i dożywocie z nią zeznał. Drugą j^o żoną jest 1784 r. 
Helena z Rostkowskich, zeznająca z nim 1740 r. zapis dożywocia, z której Salo- 
meą, Benedyktynka we Lwowie, kwitiyąca ojca 1752 r. z 5,000 flor. posagu; Anna, 
za Kurowickim, chorążym podolskim (?), którego z tym tytułem w aktach nie spo- 
tykamy; Magdalena, 1764 r. za Franciszkiem Lubienieckim, łowczym chęcińskim, 
2-0 V. za Maciejem Kazimierzem Horochem, stolnikiem krasnostawskim; Krystyna, 
zeznająca 1768 r. zapis dożywocia z mężem, Józefem Pągowskim, miecznikiem 
włodzimierskim; Agnieszka, żona Andrzeja Orłowskiego, podczaszego halickiego 
i Mikołaj, dziedzic Wólki Suszeńskiej, 1768 r. łowczy lubaczowski; zmarły bezpo- 
tomnie 1768 r., bo w tym roku objął Wólkę w spadku po nim przyrodni brat Ja- 
kób. Z pierwszej zaś żony, miał Józef Michał: Teresę, zeznającą 1786 r. zapis do- 
żywocia z Franciszkiem Bekierskim, starostą ostrskim; Zofię, ur. 1717 r. (metr. 
w kość. sienickim), później ksienię Kanoniczek w Warszawie, której 1758 r. Ra- 
dziwiłł 20,000 flor. posagu zabezpieczył; Konstancy ę, zmartą 1794 r., której mąż 
Antoni Kobylnicki, ostatecznie chorąży wyszogrodzki, zabezpieczył 1748 r. 15,000 
flor. posagu i Jakóba (Gr. Bełs. 102 f. 1001—1005; 188 f. 225; 186 f- 79; 188 f. 174; 
189 f. 884; 141 f. 811—818; 145 f. 86; 146 f. 171; 289 f. 267; 828 f. 598; 409 f. 68 
i 497; 424 f. 147; 427 f. 584; 428 f. 82, 97 i 171; 429 f, 872). 

Jakób, z miecznika, 1750 r. łowczy lubaczowski i generał a<](jutant buła- 
wy polnej koronnej 1758 roku, zaślubił 1752 roku za usilnem staraniem księdza 
prymasa Komorowskiego, Antoninę Pawłowską, córkę Michała z Werbna, kaszte- 
lanlca biechowskiego i Maryanny z Gozdzkich, której matka oddała 1758 r. Wól- 
kę Turzy oską. Od ojca swego otrzymał 1761 r. część Suszna i Niestanic, został 
1768 r. stolnikiem horodelskim, podpisał, z województwem bełskiem, obiór Stani- 
sława Augusta. W 1765 r. sędzia ziemski buski, otrzymał 1766 r. dzierżawę nowo- 
sielską, którą wspólnie z żoną, od Potulickiego wykupił. W 1770 r. sędzia pogra- 
niczny kijowski, zrezygnował z tego urzędu 1771 r., został 1772 r. kasztelanem 
santockim, a 1774 r. kawalerem orderu Św. Stanisława. W 1780 r. otrzymał od 
Stanisława Augusta potwierdzenie tytułu hrabiowskiego, Komorowskim przez wę* 
gierski^o króla Macieja nadan^^. Umart 1781 r., pochowany u 00. Augustya- 



Digitized by 



Google 



20 KOMOROWSCY. 

nów w Witkowie, który wraz z kilkunastu wsiami, po znanym procesie, o zabój- 
stwo córki Gertrudy, od Potockich, oprócz spłaty w gotówce, otar^mał, a pozo- 
stała po nim wdowa, wwiązana t^^ roku do pałacu zwan^^ Kłopockie, przy 
ulicy Bielańskiąj w Warszawie, zapisała 1788 r. przysdemu swemu drugriemu mę- 
towi, Józefowi Szeptyckiemu, podkomorzemu królewskiemu i staroście stanisła- 
wowskiemu, 100,000 flor. ze sw^fo majątku (Qn Bełs. 144 f. 78; 424 f 248; 427 
f. 70 i 584; DW. 74 f. 1214; 86 f. 884; 95 f. 748; 97 f. 1226; Kancl. 81 II f. 99; IV 
r. 147; 82 n f. 166; 48 f. 45; 49 f. 76; M. 298 f. 1226; Zs. Bds. Fasc 2 t 881). 

Jakób zostawił, z Pawłowskiąj, cztery córki i czterecłi synów. Potomstwo 
to jego, z wyłączeniem nieżyjącej już wówczas Gertrudy, otrzymało 1708 roku 
w Austryi przyznanie tytułu hrabiowskie^, z pn^domkiem na Liptowie i Ora- 
wie. Z niego: 

1. Oertruda zaślubiona 1770 roku, w cerkiewce unicldej w Niestanicacli, 
Szczęsnemu Potockiemu, której śmierć tragiczną opisał Malczewski w poemacie 



>) Jakób Komorowski, ojciec Gertrudy Potockiej, podówczas starosta nowosielski, 
w liócie pisanym ze Lwowa 16 Lutego 1771 r., Jak się zdaje, do SzembekówneJ, ksieni 8akra- 
mentek w Warszawie, tak opisi^e porwanie córki: 

Dnia 13-go Lutego, po godzinie lO-eJ w nocy, przy stoUku, gdzie siedzieliśmy, naprze- 
ciwko samych drzwi, gdy Je otworzono raptem, w tym momencie z ręcznej strzelby dano kul- 
mi ognia. Porwałem moją ionę i starościnę bełską (żonę Szczęsnego Potockiego), przed sobą 
pchnąłem, bo ludzie zbrojni cisnęli. Lokaje moi zaczęli ich strzymywad. W tym Jeden za mną 
strzelił tak blisko, śe mi lewe ucho i włosy płomieniem opaliŁ Gdy wpadliśmy do gabinetu, 
P. Trzaskowski z lokajem Jednym zamknął drzwi, ale zaraz wybili Owóż tedy zaraz zaczęli bić 
flintami pana Trzaskowskiego i lokaja. Łóżko pawilionem zasłonione, spodziewając się, że kto 
na niem leży, flintami bili przez pawilion w łóżko. Żona moja słaba i przestraszona, padła 
pr^By ścianie na ziemię, owóż tedy z flintami do niej i gdyby p. Trzaskowski nie wstrzymał te 
razy, możeby za Jednym uderzeniem zabili. W tym spostrzegli starościnę bełską, ledwie żyją- 
cą i pytają się Jej po moskiewsku (bo wszystkich słów używali moskiewskich, wy komraty pali, 
rubi, wiaży i innych terminów). Gdy tedy postrzegli starościnę bełską, pytali Jej się, kto ty. 
Ta powiedziała, żem Jest córką. Jak się zowiesz? Gertruda— właśnie przeniknęło ten hałas. Jam 
wcale w tym mniemaniu był, że moskiewscy ludzie. Jak się dowiedzieli prędko o imieniu cór- 
ki mojej, mówił z nich Jeden; wożmi Ją z soboju, ona skaże o konfederatach. W tym momen- 
cie porwali tą pod ręce i z nią razem uciekli przez futra, tylko w robronie atłasowym. Nie 
było ich w pokojach więcej, Jak piętnastu, ale cała gubernia była opasana Kozakami i Hussa- 
rami. Ci Indzie co w pokoju byli, mieli na sobie prawie każdy Idreją, a zwierzchu opończę, 
kapiszon na głowie i twarze usmolone. P. Trzaskowskiego bardzo zbili i lokajów dwóch. Co 
z nią zrobili i gdzie Ją ponieśli, czas odkryje, Ja dotąd wyszlakowad nie mogę. Żona moja 
w tym przestrachu wypadła na ogród, uciekając, ledwie nie po szyję w śniegu, wiele razy upa- 
dła i gdyby człek na ogrodzie Jej nie znalazł, toby była zmarzła. Przyprowadzona do clu^- 
py, ubrać się kazała po chłopsku, aby w tym stroju oclironić mogła życie. Cóż gorszego na 
świecie stad się może. gdy domy własne nie są bezpieczne. Dzieci u rodziców, nawet i same 
życie. Nie mówiłbym, gdyby od nieprzyjaciela, ale od obywatela, ale od równego ponosić ten 
ucisk najcięższy. 

NB. Jeszcze przed tą akcyą, przysłano powóz z Krystynopola i koniuszy 4^1^ > kom- 
plementem od starosty l>ełskiego upraszając, żeby córka moja pojechała do niego. Tknęło mnie 
to i odpowiedziałem, przepraszając J. P. Starostę, że poty tam córka moja nie pojedzie, póki 
nie będzie wezwana od JW. wojewody. Wkrótce potem odebrałem list od wojewody, własną 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 21 

2. Hr. Józefa Kun^^nda zeznała 1776 r. zapis doiywocia z m^m, An- 
drząjem Roetworowskłm, podkomorzym królewskim, następnie starostą liwskim 
(DW. 92 f. 890; 97 f. 668; A. Lwow. Por. Nob.). 

8. Hr. Kardula Maryanna Ewa, ur. 1764 r. (metr. w katedrze lwowskiej), 
druga żona Teodora Potockiego, wojewody bdskiego, której cały, zapisany je) 
przez męża, bardzo znaczny majątek, odziedziczyli 1887 r. Komorowscy (Tab. Oal! 
Dom. 194 f. 266 i A. Lwows. Por. Nob.). 

4. Hr. Antonina Leonora, ur. 1770 r. (metr. w katedrze Iwowskiąj), zawarła 
1790 r. intercyzę przedślubną z Augustem Ilińskim, szefem pułku grenadyerów 
Rzeczpospolitą), kawalerem obu orderów polskich, a po rozwodzie z nim, była 
2-0 y. za Piotrem Litwinowem, generał - gubernatorem kamieniecko - podol- 
skim (Ibid.). 

6. Hr. Franeissek Antoni, ur. 1766 r. we Lwowie, rotmistrz kawaleryi na- 
rodową), 1792 r. kawaler orderu Św. Stanisława^ zaślubił 1794 n Teklę G^yma- 
lankę, która się 1798 r. z nim rozwiodła, 2-o y. był żonaty z siostrą generała, 
poety Kropiński^^, który śmierć jej tak czule w wierszu Emrod opisał. Umarł 
l>ezpotomny, t)0 syn j^;o, Eustachy Kazimierz, z Orzymalanki 1797 r. urodzony, 
umarł dzieckiem 1802 r. (sepult wPorycku). Widocznie jednak nie żyła już w tym- 
że roku i matka dziecka Orzymalanka, bo sąd uznał hr. Pranciszka Antoni^fo, 
jedynym spadkobiercą całego synowi zabezpieczonego mą)ątku (Ibid. i Pamiętn. 
Nakwaskic^). O rzekomem jego potomstwie podałem bliższe dane pod Komoro- 
wskimi h. Dołęga odm. 

6. Hr. Jóipef Stefan Karol Boromeusz Jan z Dukli, ur. 1767 r. (metryka 
w katedrze we Lwowie), rotmistrz kawaleryi narodową), 1792 r. kawaler orderu 
Św. Stanisława, szamł>elan austryjacki 1816 r., kawaler honorowy maltański, cdo- 
nek Stanów galicy)skich, umarł 1847 r., zostawią)ąc ze zmarłe) 1868 r. Karoliny 
hr. Drohojowskiej z Krukienic, damy krzyża gwiaździstego: 

a) Józefę, za Wincentym Ulenieckim, zmarłą we Lwowie 1898 r. 

b) Kordulę, 1846 r. żonę Peliksa Lipskiego. 

c) Antoninę, za Hipolitem Winnickim, zmartą 1842 r. 



ręką Jego cały zapisany, którym mnie zapraassał na ostatki i na akt weseia córld swoj^ s pod- 
komorzym litewsldm, zapraszał wraz z 2oną moją i córką. Napisałem exkuzi\)ąc tonę moją sła- 
bością i córkę, ie dla zabawy matki, zostać się musiała, aie sam się deklarowałem i na ten ko* 
nieć wysłałem człowieka do Krystynopola, ateby mi tam stancyą na mieście wziął, nie chcąc 
stać w pałacu. Gdym się człowieka napowrót doczekać nie mógł, wyjechałem do Krystynopo- 
la, aliści w drodze traflain się z moim człowiekiem i gdy go łaję, za co tak długo bawił, od- 
powiedział mi, że Ja nie mam tam po co Jecliać, poniewaś on miał takowy przypadek, śe wpadł 
na zasadzkę i obskoczony. pytany. Jeżeli nie miał listu Jakiego, albo biletu, do starosty l>eł- 
skiego i gdy powiedział, że nie, rozebrany do koszuli ze wszystkiego i szukano wszędzie koło 
niego. Także ludzie mi powiadali, że widzieli często przejeżdżających ludzi zbrojnych i na 
traktach stojących i pilnujących na coś. Co mnie przymusiło wyjechać z domu do starostwa, 
do Nowosielska, gdzie ta historya nastąpiła. 

List powyższy przesłany zostid Józefowi Dunin Karwickiemu. wówczas regentowi ko- 
ronnemu, żonatemu z Heleną Szembekówną. przez biskupa Krzysztofa Szembeka i znąjdąje się 
dotychczas w Mizoczu. 



Digitized by 



Google 



22 KOMOROWSCY. 

d) Hr. Edwarda, kapitana wojsk austryjacklch, zmarłego 1866 r.» Jtonate- 
go 1-0 V. z Krystyną bar. Hildprandt von und zu Ottenhausen, 2-o y. z Karoliną 
bar. Romaszkanówną, po którym z pierwszej iony: Marya, od 1870 r. za Michałem 
iir. Karnickim; hr. Karol, ur. i 838 r., szambelan austryjacki do 1879 r., rotmistrz 
ułanów austryjackich, żonaty z Olgą hr. Poletyłówną z Korczmina, z której: He- 
lena, od 1879 r, za ks. Konstantym Aleksandrowiczem Wiaziemskim; hr. 2Mzisław, 
ur. 1864 r. i hr. Józef, ur. 1866 r.; wreszcie hr. Wojciech, ur. 1889 r., zmarły 1879 
roku, porucznik wojsk austryjacklch, ożeniony 1860 r, w Jedliczu z Henryką hr. 
Mierówną. zmarłą w Szafnarowej 1887 r., z której: Marya Magdalena, ur. 1862 r., 
hr. Stefan, ur. 1868 r., porucznik d-go p. trenu wojsk austryjacklch i hr. Adam, 
ur. 1864 r., porucznik piechoty austryjackiej, od 1891 r. żonaty z Janiną zRogoy- 
skich, córką Witolda, burmistrza miasta Tamowa. 

e) Hr. Kazimierza, dziedzica Axmanic, zmarłego 1861 r., którego, z Ka- 
milli z IĆopystyóskich, strażnikówny sreber koronnych galicyjskich, syn Alfred, 
ur. 1868 r., zmarł dzieckiem. 

t) Hr. Karola (A. Lwows. Por. Nob.). 

7. Hr. Piotr Antoni Józef Kajetan Jan Walenty Adam, ur. 1769 r. w Su- 
sznie (metr. w Witkowie), kawaler maltański i rosyjskiego orderu Św. Stanisława 
I-ej klasy, członek Stanów galicyjskich, dziedzic Sądowej Wiszni, którą nabył 
1806 r., od hr. Franciszka Stadnickiego, za 888,000 flr., spisał testament 1818 roku 
i umarł tamie 1826 r., zostawiając z Konstancyi Kunegundy bar. Kamickiej: Hen- 
ryka Esterę, ur. 1811 r. (metr. w Sądowej Wiszni), żonę Liconarda Gurskic^, 
zmarłą 1898 r. i Antoninę Józefę, ur. 1812 r. (metr. w cerkwi w Popielach), żonę 
Ferdynanda hr. Bąkowskiego, zmarłą 1891 r. (A. Lwows. Fon Nob. i Tab. Gal. 
Instr. 276 f. 168). 

8. Hr. Augustyn, ur. 1771 r. (metr. w Witkowie), dziedzic Pawłowa i Nie- 
stanic, członek Stanów galicyjskich, zabezpieczył 1797 r. 2onie, Teresie z Polety- 
łów, dożywotnie dochody z Niestanic (Tab. GaL Contr. Nov. 89 f. 177). Umart 
1826 r., pozostawiając: Antoninę, l-o y. drugą żonę Bartłomieja Gołaszewskiego, 
prezesa galicyjskiego Trybunału apelacj^nego, 2-o v. za Wincentym na Zagrobeli 
Krosnowskim, zmarłą w Tryeście 1840 r.; Agnieszkę, ur. 1808 r., za Kajetanem 
hr. Pinińskim; Celestynę, ur. 1812 r., za Wilhelmem Wunder v. Wunderburg, ma- 
jorem wojsk austryjacklch; hr. Kajetana, ur. 1804 r., a 1825 r. w Niestanicach bez- 
żennie zmarłego; hr. Henryka Wiktora, po którym, z Teresy z Szubertów, córka 
Henryka, żona poety Kornela Ujejskiego, zmarła 1879 r. i hr. Ignacego, zmarł^o 
1877 r., austryjackiego szambelana, któremu tytuł hrabiowski potwierdzono w Ro- 
sy! 1848 r., żonatego I-o y. z Julią z Raciborowskich, zmarłą bezpotomnie 1828 r. 
w Kutkorzu, 2-o y. z Zuzanną z Zarembów, dziedziczką Korsowa, po którym: hr. 
Wanda, dziedziczka Biłki królewskiej, za Brochockim; hr. Kamilla, za Władysła- 
wem Szymanowskim; hr. Ksawera i hr. Stanisław, ur. 1884 r., zraariy 1891 r., rot- 
mistrz huzarów austryjacklch, z zaślubioną 1888 r. Łucyą z Łodyńskich z Milaty- 
na bezpotomny (A. Lwów. Por. Nob.). 

Adam, młodszy brat rotmistrza Jana, a syn Stefana z Myszkowskiej, wziął 
w dziale Chyżowice, części Lemieszowa i Łuszczowa. Elektor Jana lU-go, od 1676 
roku łowczy buski, ożenił się z Katarzyną Jarocką, córką Aleksandra, miecznika 
przemyskiego i Maryanny z Komorowskich (niechybnie córki podsędka Aleksan- 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 28 

dra z WaUewskieJ), procesował się z bratem Janem, o część Suszna, zostawił zaś 
księdza Józefa, w zakonie 00. Franciszkanów, który część swą Cliyżowic 1718 r. 
Sulimierskiemu sprzedał, Stefana i Jana. Wszyscy trzej, nabytą 1698 roku przez 
ojca od Fodborodeńskiej, część Ordowa, sprzedali 1701 r. Modryóskiemu (Qr. Bełs. 
180 f. 866; 266 f. 625; 286 f. 427; 298 f. 85; 807 f. 1460, Zap. Lub. 56 f. 165). 

Stefan, dziedzic połowy Suszna z zameczkiem i części Woli Suszeńskiej, 
zeznał 1695 r. zapis dożywocia, z Jadwigą z Młockicb, 2-o y. 1710 r. Józefowa 
Oedroic Matuszewiczową, skarbnikową mińską, z której: Zuzanna, l-o y. Michało- 
wa Makowiecka, podczaszy na podolska, 2-o y. 1788 r. Franciszko wa Gurowska 
i Konstancya, żona Kazimierza Orabianki, wojskiego liwskiego. Sprzedały one Su- 
szno w łatach 1721 — 1727 Michałowi, łowczemu buskiemu (Gr. Bełs. 95 f. 541; 
96 f. 54; 188 f. 29 i 59; 184 f. 52; 295 f- 717; 800 f. 42; 806 f. 1875; 411 f. 81, 172 
i 291; 415 f. 657; Perp. Czers. 28 A f. 106). 

Jan, brat Stefana, stolnik nowogrodzki, żonaty z Konstancya (Katarzyną) 
Sulimierską, siostrą Piotra, sędziego generalnego wojskowego, nabył 1700 r. od 
Wąsowicza drugą część Łuszczowa. W 1720 r. już nie żył, w którym Wojuccy 
pozwali wszystkie jego dzieci, o 1,400 flor. Dzieci te były: Teofila, ur. 1698 roku 
(metr w Kamionce Strumilowej), zmarła młodo; Aniela, żona Józefa Złockiego, 
skarbnika nurskiego, Stefan, ksiądz Adam Ignacy, Józef, Piotr, ksiądz Cypryjan 
Marek, generalny wizytator Pijarów, ksiądz Samuel, przeor 00, Karmelitów w Hus- 
sakowie, Anzelm, zmarły młodo, Ignacy i Michał Kazimierz. Ten ostatni, towa- 
rzysz pancerny, 1786 r. łowczy lubaczowski, a po bracie Józefie, 1750 r. stolnik 
bełski, umarł 1768 r. bezpotomny, a 1770 r. pozywają wszyscy żyjący wówczas 
jego bratankowie Chodźkiewicza, o i 10,000 flor., temuż Michałowi od niego należ- 
nych (Gr. Horod. Arch. Wileń. 20577 f. 199; Gr. Bełs, 818 f. 792; 408 f. 281; 421 
f. 492; Fasc. 65 f. 1448; Gr. Lwów. 609 f. 566). Z pozostidych: 

1. Stefan Aleksander Mamert, ur. 1699 r. (metr. w Kamionce Strumilo- 
wej), z adjutanta major, w końcu pułkownik artyleryi koronnej, został 1782 roku 
stolniiciem bełskim. Żonaty z Maryanną z Radeckich, kasztelanką lubaczowską, 
zabezpieczył jej 50,000 flor. posagu i tyleż wiana i zeznał z nią zapis dożywocia 
1728 roku. Posiadał Parchacz i Sielec. Umarł 1750 r., zostawiwszy: Barbarę, od 
1756 r. żonę Wojciecha Józefa Dąmbskiego, kasztelana kowalskiego; Annę. w za- 
konie Sakramentek we Lwowie Wiktoryę; Jakóba Antoniego i Jana z Dukli (Gr. 
Bełs. 106 f. 785 i 789; 185 f. 145; 414 f. 289; 428 f. 557; Gr. Lwows. 920 f. 98; 
DW. 70 f. 55). 

Jakób Antoni, opat wąchocki bez święceń, zrzekł się po śmierci stryja 
prymasa opactwa i został generał - acUutantem buławy polną) koronnej, a 1766 
roku jest cześnikiem bełskim. Nabył 1760 r. od stryja Józefa Worochtę i legity- 
mowi^ się ze szlachectwa jako dziedzic Chyżowic i Worochty, w ziemstwie beł- 
skiem, 1782 r. Wraz z żoną, Bogumiłą z Zieleniewskich, procesował się 1775 i 1777 
roku z Radeckimi, o sumy, zszedł zaś bezpotomnie przed 1791 r. ((3r. Bełs. 858 
f. 595; 426 f. 880; 485 f. 52). Dziwną pomyłką, w kilkadziesiąt lat po jego śmier- 
ci, dano mu za żonę Lel>orską i przypisano mu potomstwo, o którem patrz pod 
Komorowskimi h. Łal>ędź. 

Jan z Dukli, szambelan królewski, mianowany 1774 r. wojskim mniejszym 
sandomierskim, która to nominacya nie przyszła jednak do skutku, miecznik 



Digitized by 



Google 



24 KOMOROWSCY. 

sandomierski 1777 r., zostawił z Barbary Sdtykówną), miecznikównej sandomier- 
skiej: księdza Michała, ur. 1764 r. (metr. w Przybysławicacti), kanonika krakow- 
skiego i gnieźnieńskiego 1701 r., zmarłego 1827 r. (Korytk.), Jana i cztery córki, 
z których atoli udiAo mi się odnaleść w aktach tylko Annę, 1800 r. drugą żonę 
Daniela Błes^ńskiego z Łapszowa i Maryannę, tonę Bonawentury Paprockiego, 
cześnika dobrzyńskiego, której córka Maryanna, zamężna takie Komorowska, zgła- 
sza się 1815 r. do spadku po ks. Sdtyku, biskupie krakowskim (Gr. Bełs. 428 
f. 567; Sig. 82; Perp. Krak. 6 f. 891; 11 f. 448 i 484; 21 f. 25; A. Tr. Krak.). 

2. Adam Ignacy, ur. 1701 r. (metr. w Trzeszczanach, w chełmskiem), po- 
wróciwszy z Rzymu, gdzie głównie prawo kanoniczne studyował, został ofli^ałem 
pilickim, kanonikiem tarnowskim i plebanem w Wielkim Książu i Otwinowie. 
W 1727 r. kanonik krakowski i deputat na Trybunał koronny, którym był takłe 
1781, 1786, 1787 i 1744 r. W 1780 r. kanclerz katedralny krakowski i archidya- 
kon nowosądecki. Stronnik Augusta lII-go« został 1786 r. mianowanym przez nie- 
go proboszczem krakowskim, 1788 r. opatem lubińskim, a 1789 r. bislnipem in- 
flanckim, której nominacyi atoli nie przyj-. W 1747 r. został koa^jutorem bisku- 
pa kijowskiego, lecz nim potwierdzenie nadediano z Rzymu, umarł prymas Szem- 
bek i król zaraz 1748 r. zamianował go na jego miejsce. Był takłe opatem ty- 
nieckim i jędrzejowskim, a order Orła Białego otrzymał 1749 roku. On pierwsi 
otrzymał od papieża Benedykta XIV-go dla siebie i swoich następców, prawo no- 
szenia stroju purpurowego (kardynalskiego). Prawego charakteru, głębokiej po- 
bożności, ceniony przez ogół, umarł prymas w Skierniewicach 1759 r., pochowany 
w Łowiczu, gdzie ma pomnik. Drugi zaś pomnik wystawiła mu kapituła w ka- 
tedrze gnieźnieńskiej. Wylany dla swego rodzeństwa, zapisał mu, oprócz wszyst- 
kich ruchomości, dwie trzecie całej gotówki, poczynił także znaczne l^^ta, a mię- 
dzy nimi chciał ustanowić kanclerza dla kapituły łowicidej, którym miał być za- 
wsze kanonik gnieźnieński, z rodu Komorowskich, ale ftmdacya ta nie przyda do 
skutku, bo spadkobiercy summ zapisanych nie chcieli wypłacić, a nawet rodzona 
siotra prymasa, Złocka i jej dzieci, musieli od 1766 r. długie z nimi toczyć pro- 
cesa o część im zapisaną, jako też o spadek po ich wij^u. Piotrze Sulimierskim 
(Gr. Sandec. 72 f. 1096; Gr. Bełs. Pasc. 24 f. 1598; Sig. 26). 

8. Józef, 1784 r. podczaszy buski, 1746 r. stolnik horodelski, a 1750 r., po 
bracie Stefanie, bełski, został w tymże jeszcze roku kasztelanem bełskim i otrzy- 
mał order Orła Białego 1754 r. W 1729 r. nabył od Sulimierskiego Worochtę, 
którą 1760 r. sprzedał bratankowi Antoniemu. Żonaty l-o y. 1782 r. z Maryan- 
na dichowską (w aktach sandeckich mylnie zwana Cichocką), miał z niej synów: 
Ignacego i Jana Bapt., 1759 r. już nieżyjących; 2-o y. z Joanną ze Sługockich, 
podczaszanką chełmską, z której córka Wenera, także młodo zmarła. Umarł 1766 
roku, a wdowa po nim wyszła 2-o y. za Ignacego Aleksandra Dziewi^wskiego, 
starostę kraśnieńskiego, z którym atoli 1788 r. się rozwiodła (Gr. Sandec. 108 f. 875; 
Gr. Bełs. 820 f. 1048; 825 f. 1994; 412 f. 458; 415 f. 79; 421 f. 882 i 491; 427 f. 65; 
429 f. 178; A. Lwów. Por. Nob.). 

4. Ignacy, komornik ziemski chełmski, miecznik bradawski, skarbnik 
1788 r., miecznik 1746 r., chorąży 1750 r. i w tymże jeszcze roku podkomorzy 
chehnski, został w końcu 1756 r. kasztelanem chełmskim. Żonaty z Katarzyną 
Radecką, kasztelanką lubaczowską, wdową po Józefie Sługockim, podczaszym 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 26 

chełmskim, procesował od 1787 r. Radeckicti, o posag tony i przeprowadził 1788 
roku egzekucyę w icłi dobrach. Umarł 1760 r., zostawiając z tej tony: Anielę 
Ludwikę, żonę Mateusza Bąkowskiego, z podczaszego, stolnika halickiego, Kazi- 
mierza, zmarłego młodo i Jóeefa Joachima. 

Ten Józef, piszący się hrabią z Liptowy i Orawy, rotmistrz pancerny, pod- 
pisał, jako starosta ochocki, elekcyę Stanisława Augusta i otrzymał t^oż roku 
list przypowiedny, na chorągiew pancerną. Kasztelan lubaczowski 1782 r., został 
1788 r. ostatnim kasztelanem bełskim. W 1781 r. otrzymał order Św. Stanisława 
a 1787 r. Orła Biał^^. W 1754 r. zaślubił 13 -letnią Helenę Anielę Konkordyę 
Milewską, sierotę po Stanisławie, podczaszym zakroczymskim, z Teodory z Bąko-^ 
wskich, za którą otrzymał 850,000 flor. posagu. Wspólnie z tą toną otrzymał 
1772 r. konsens królewski, na wykupienie z rąk Bąkowskich Rudy i Rudki. Umarł 
1800 r., a żona jego 1814 r. w Cycowej. Ich dzieci: Kunegunda, autorka, dziedzi- 
czka Ujścia, wydana 1794 r. za Jana Wincentego hr. Bąkowski^^ (metr. ślubna 
w Olchowcu) i Wincenty Jóeef, tytułujący się hrabią, 1790 r. rotmistrz kawaleryi 
narodowej, 1791 r. kawaler orderu Św. Stanisława, zawarł 1790 r. umowę z Bu- 
dziszewskim, o dobra Puchały, lecz umarł młodo, pochowany u 00. Reformatów 
w Rawie Ruskiej (Gr. Bełs. 827 f. 1941; 828 f. 205; 415 f. 506; Pasc. 57 f. 1195; 
Ky. XI f. 287; Sig. 81; M. 289 f. 26; DW. 108 f. 1527; 106 f. 1812; Gr. Lub.; Kancl. 
50 U f. 254; Gr. Lwów. 609 f, 566; 860 f. 1401; 920 f. 98). 

5. Piotr, 1782 r. łowczy bracławski, żonaty z Anną z Komaniewskich, l-o v. 
Stanisławową Trzcińska, stolnikową nowogrodzką, a 3-o y. Józefowa Reklewską, 
łowczyną łęczycką, nie żył już 1748 r., a dzieci jego podzieliły się majątkiem 1772 
roku. Było ich troje: Konstancya Magdalena, żona Pawła Popiela, ostatecznie ka- 
sztelana sandomierskiego, Michał i Stefan. Ostatni, dziedzic Pacanowa, żonaty 
z Petronellą Pinińską, 1777 r. skarbnik, 1779 r. wojski mniejszy, a 1782 r. cześ- 
nik wiślicki, umarł 1785 r., w którym pozostała po nim wdowa, oblatowała w gro- 
dzie nowokorczyńskim, regestr pozostałych po nim ruchomości, a 1789 r., jako 
2-0 y. Michałowa Popielowa, starościna ulaniecka, pozwała Morsztynów o Paca- 
nów. Syn jego Wiktor umarł bezpotomnie, a spadkiem po nim podzielili się bra- 
cia stryjeczni i cioteczne siostry, dwie Stadnickie i Wąsowiczowa (Gr. Przem. Pasc. 
116 f. 1808; 117 f. 415; Gr. Sanoc. 186 f 1491; Zs. Wiślic; Gr. Krak. Oblig. 220 
A f. 757; Arch. Wąsów.). 

Michał, starszy syn łowczego Piotra, dziedzic Hawłowic i Jodłówki, zapisał 
1770 r. żonie Józefie (Zofii Katarzynie) Bohronias Jaworskiej, starościance kotelni. 
ckiej, 50,000 flor., a 1772 r. zeznał z nią zapis dożywocia. Z niej: 

1. Aniela Elżbieta Anna, ur. 1776 r., zmarła 1782 r. (metr. i sepult 
w Pruchniku). 

2. Julian Ignacy Kasper Baltazar Melchior, ur. 1774 r. (metr. w Pruchni- 
ku), dziedzic Nieznanowic, szambelan austryjacki; w latach 1818 — 1880 poseł na 
sejmy, radca stanu i członek Heroldyi Królestwa Polskiego, bezpotomny z Szczęsną 
(Felicitą) z Goraja Michałowską, l-o y. Marcinową Śląską, szambelanową królew- 
ską, 2-0 y. rozwiedzioną Michałowa Walewską, wojewodziną sieradzką. 

8. Cypryjan. Obaj bracia uzyskali 1803 r. zatwierdzenie tytułu hrabio- 
wskiego w Austrył, a 1824 i 1884 r. w Królestwie Polskiem (Tab. Gal. Oblig. Noy. 
8 f. 278; Pact Noy. 1 t 250; A. Tryb. Krak.). 

Herbarz. T. XI. 4 



Digitized by 



Google 



26 KOMOROWSCY. 

Michi^ umarł 1777 r., a wdowa po nim jest 1780 r. 2-oy. za Wojciechem 
Ommcgyc Horodyskim, ostatecznie podczaszym dźwinogrodzłdm (A. Lwów. 
Por. Nob.). 

Hr. Cypryjan, ur. 1776 r., dziedzic Konotop, zmarły we Lwowie 1868 r., 
wiellci strażnilc sreber galicyjsidcli, szambelan i ts^ny radca austryjacki, dwie 
miał żony: l-o Apolonię Horodyską, cześnikównę sochaczewską, 2-o Weroni- 
kę bar. Kamicką, po pierwszym mężu, Marcinie Stanisławie Szeptyckim, dożywot- 
niczkę na Stanimierzu. Z pierwsz^: 

1. Hr. Micliał, ur. 1808 r., dziedzic Bijawy, Icapitan b. wojsk polskich 
i kawaler krzyża Virtuti Militari 1881 r., członek Stanów galicyjskich od 1883 r., 
zmarły 1846 r., żonaty z Franciszką hr. Ciołek Komorowską, dziedziczką Łuczyc 
i Szarpaniec, z której: hr. Michalina, zmaiia 1862 r. i hr. Franciszek, ur. 1834 r., 
dziedzic Łuczyc, ożeniony 1867 r. z Eleonorą Kulikowską, córką Jana i Zofii z Suff- 
czyńskich, zmarły w Preszburgu 1890 r. Jego dzieci: 

a) Hr. Marya, od 1894 roku za Tadeuszem Rozwadowskim, szaml>elanem 
austryjackim. 

b) Hr. Michi^, ur. 1868 r. 

c) Hr. Mieczyrfaw, ur. 1860 r. w Chorobrowie, od 1890 r. żonaty z Wan- 
dą Prawdzie Zaleską, marszrfkówną dubieńską (metr. ślub. w Krakowie), z której 
hr. Jadwiga, ur. 1891 r, i hr. Władysław, ur. 1892 r. 

d) Hr. Adam, ur. 1861 r., właściciel Zabcza i Brzejowa, otrzymał pozwo- 
lenie, z powodu adoptacyi, noszenia nazwiska hr. Komorowski - Suffc^ski i uży- 
wania h. Korczak w połączeniu z Szeliga. Ożeniony 1886 r. z Maryą hr. Bnińską, 
córką hr. Romana z Wadawy Sobańskiej (metr. ślub. w Krakowie), ma z niej: 
Maryę, Wacława i Stanisława. 

2. Hr. Piotr, ur. 1808 r., dziedzic Bilinki i Siekierczyc, umarł 1881 r., zo- 
stawiwszy, z Aleksandry hr. Starzeńskiej, zmarłej 1891 r. 

a) Hr. Władysława, ur. 1886 r., szambelana austryjackiego, kawalera mal- 
tańskiego, żonat^^ od 1861 r. z Michaliną z Szeptyckich, córką Piotra z Przyłbic 
i Róży z Kosseckich, damy krzyża gwiaździstego. 

b) Hr. Juliusza, ur. 1887 r., dziedzica Bilinki i Siekierczyc, ożenionego 
1861 r. z Maryą Teofilą hr. Krasicką, damą krzyża gwiaździstego, dziedziczką Mel- 
sztyna i innych, z której: hr. Helena, od 1891 r. za Leonem Mniszkiem Tcbórzni- 
ckim; hr. Julia, od 1889 r. za Wojciechem hr. Starzeńskim; hr. Jadwiga, od 1894 
roku za Stefanem Doł^a Komorowskim; hr. Aleksander, szambelan austryjacki, 
zmarły w Berlinie 1890 r. i hr. Stefan, ur. 1868 r., ksiądz, doktór Św. teologii i filo- 
zofii, kanonik katedralny ołomuniecki, znany poseł na sejmy galicyjskie i do 
austr^^ackiej Rady państwa. 

8. Hr. Adam, ur. 1817 r., dziedzic Konotop, od 1846 r. żonaty z Matyldą 
baronówną Horochówną zMorańca, umarł 1891 r., zostawiwszy tylko córkę Aleksandrę, 
ur. 1847 r., dziedziczkę Morańca, która 1867 r. zaślubiła we Lwowie Henryka Kar- 
czewski^^. 

4. Hr. Antonina, którcy cioteczny brat Tadeusz Czaykowski, testamentem 
z 1826 r., na swych Dydiatyczach, zapisał 60,000 flor., zmarła panną 1881 r., prze- 
kazując tę sumę rodzicom i rodzeństwu (A. Lwows. For. Nob.). 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 27 

Nie dociekłem do których linii należą: Jan, sekretarz Pileckiego, Bernar- 
dyn 1494 r., gwardyan w Wilnie 1518 r., prowincyal 1520 r., autor Kroniki, zmarły 
1586 r. w Warszawie. Jadwiga, 1621 r. żona Stanisława Olszyńskiego (Qr. Lwów. 
874 f. 1086). Grzegorz v. Hrehory, wydzierżawiający 1688 r. część Wysocka wyż- 
szego Wysoczańskim, a 1647 r. procestgący się z Krukienicką, o dzierżawę Jasie- 
nicy (Zs. Przem. 106 f. 902; Gr. Przem. Pasc. 187 f. 257). Aleksandra, biorąca 
w zastaw, wraz z mężem, Andrzejem Mączyńskim, 1685 r. część Lemieszowa od 
Adama, łowczego buskiego (Gr. Bełs. 88 f. 886). Ignacy, kwitiyący 1687 r. Ozgę 
z sumy (Ibid. 125 f 278). Zoila Janowa Sokołowska, pozywająca 1698 r. Łubę, 
o napad na dwór w Byszowie (Ibid. 286 f. 506). Ms^c^alena Pawłowa Manaster- 
ska, Maryanna Mikołajewska, Katarzyna Turzyć^ka, z domu Komorowskie, proce- 
sujące się 1700 r. o Żołczów i Tysarów z Zamoyskim (Gr. Lwows. 476 f. 2849). 
Franciszka, biorąca wraz z mężem, Szymonem Olszyńskim, 1710 r. od Brodowskie- 
go zastawem Posadów (Gr. Bełs. 181 f. 255). Ewa Józefowa Krzysztoporska, pro- 
cesująca się 1718 r. z Budziszewskim, o dobra (Ibid. 808 f. 88). Helena, l-o v. 
Woroniczowa, łowczyna smoleńska, 2-o y. żona Jana Andrzeja Czechowskiego, pod- 
czaszego różańskiego, spisi^ącego 1716 roku testament (Oryg. w Arcłi. Fedor, 
w Oknie). 

Stefan z żoną, Teresą z Ledócłiowskicłi, występi^ący 1729 r. w sprawie 
Wybranówki (Gr. Lwów. Pasc. 88 f. 2089). Teresa z Olchowskich, l-o v. Słupe- 
cka, 2-0 V. Komorowska, procesująca się od 1752 — 1768 r. z Wyżyckim, o Koń- 
ską Wólkę i o nastawanie na jej życie (Gr. Lubel). Jan i Mikołaj, bracia, pro- 
cesi^ący się 1762 r. z Siestrzewitowskim (Gr. Bełs. 427 f. 858). Jacek, Jan i Mi- 
chał, procesiyący 1767 r, Wysoczańskich (Gr. Przem. Pasc. 147 f. 25). 

Krzysztof, pozywający 1770 r. Komorowską z Suszna, o sumę z Łoni (Gr. 
Lwów. Fasc. 82 f. 108). Józef z żoną Katarzyną, l-o v. Cho]ecką, procesi^ą w la- 
tach 1767 —1770 Lubomirskich, o Szarogród. Ta Katarzyna, z domu Żochowska, 
z córką Golejowską, obierały plenipotentów 1795 r. (Gr. Lwów. 789 f. 140; 742 
f. 219; A. Lwows. For. Nob.). Brygida, zamężna Rytarowska, sprzedała 1804 roku 
połowę Orzechowca Łempickiemu, przyczem świadczy hrabia Tadeusz (Tab. Gal. 
Instr. 4 f. 884). 

Marcin, żonaty z Maryanna Raysiewiczówną, zn^nowany na Podolu, wrócił 
wraz z rodzicami, Wojciechem i Maryanna z Płoskirowskich, w przemyskie i dał 
na grunt 560 flor. Umierając zostawił Jana i Katarzynę, 1776 r. w opiece Szum- 
iańskiego i Stupnickiąj, wojskiej stryjskiej, co wszystko zaświadcza tegoż roku 
szlachta koblańska (Ibid. 157 f. 497). Tekla Franciszka, córka Augustyna i Anieli 
z Koskowskich, 1770 r., a Ewa Łucya, córka Antoniego i Barbary, 1777 r. ochrzczo- 
ne (metryki w katedrze przemyskiej). Hr. Józef Jan Karol, kanonik katedralny 
i surrogator chełmski 1797 r., był proboszczem czerskim; bratanek jego Karoli 793 
roku (DW. 112 f. 608; Perp. Czers. 40 f. 452). 

Stefan Ignacy, syn Ludwika, legitymował się ze szlachectwa w Króle- 
stwie, przed 1850 r, 

O Komorowskich, wylegitymowanych ze szlachectwa h. Korczak i z tytułu 
hrabiowskiego, patrz także Komorowskich h. Dołęga odmień, i Komorowskich 
h. Łabędź (Dr. M. D. Wąs.). 



Digitized by 



Google 



28 



KOMOROWSCY. 



KOMOROWSCY h. KOTWICZ na Szląsku. Prawdopodobnie do nich nale- 
ży Fryderyk de Kumerow, podkomorzy księcia Władysława Oświęcimskiego, 1817 
roku (Kod. Mog.). 

KOMOROWSCY li. ŁABĘDŹ z Komorowa, w radomskiem. Stanisław, syn 
Pawła, na uniwersytecie krakowskim 1420 r. Mikołaj z Komorowa, dziedzic na 
Komorowie i Kamieniu, w latacli 1419 — 1440. Tomasz z Komorowa, zabezpie- 
czył 1444 T. posag żonie Katarzynie (Zs. Radom. Decr. II f. 487). Jan i Marcisz, 
dziedzice Komorowa, dzielą się 1464 r., przyczem Jan, zabezpieczając żonie Elżbie- 
cie posag, wziął Wolę Korycką, a Marcisz, zabezpieczając posag żonie Katarzynie, 
objął Komorów (Ibid. IV f. 689 i 690). Marcin, Mikołaj i Anna, dziedziczyli na 
Komorowie i Kamieniu 1608 r. (Paw.). Anna, córka Mikołaja, żona Amulfa z Pot- 
kany, 1515 r. (Zs. Radom. II f. 166). Inna zapewne Anna, 1550 roku żona Sta- 
nisława Zakrzewskiego, wojskiego sandomierskiego (Arcii. 
Wąsów.). 

Paweł zal>ezpiec^ł posag żonie, Elżbiecie Odrowążów- 
nie Białaczowskiej, 1587 r. Córka jego Anna, żona Stanisła- 
wa na Bieląjowicach i Mroczkowie Dunina Wąsowicza (Decr. 
Opoczyńs. XII f. 141). Synów jego czterech : Stanisław, 
na uniwersytecie krakowskim 1558 roku, Mikołaj, Jan 
i Paweł. 

Ten ostatni, współdziedzic Komorowa i Kamienia, a od 
1569 r. także dziedzic Dąbrówki Podlężnej (Paw.), żonaty 1558 
roku z Katarzyną Kochanowską, sędzianką ziemską sando- 
mierską, był 1568 r. komornikiem ziemskim radomskim (Zs. 
Warec. 18 f. 877; Wyr. Lub. 88 f. 77). 

Mikołaj, drugi syn Pawła, z Białaczowskiej, na 
uniwersytecie krakowskim 1557 roku, zostawił dwóch sy- 
nów: Pawła i Jana. Ten Paweł, 1625 roku podstaro6ci kny- 
szyński, 1680 roku podwojewodzy sandomierski, marszałko- 
wał sejmikowi opatowskiemu 1682 r. (Zap. Lub. 26 f. 750; 
DW. 48 f. 1049). Z Zuzanny z Ożarowa zostawił : Krystynę 
(w IX-tym tomie Herbarza str. 259, nazwaną mylnie wojewo- 
dzianką sandomierską), 1656 r. żonę Stanisława Kamickiego; Teresę, zmarłą 1655 
roku i zapisaną w „Stobnickim Calendar. Mort*' jako Komorowska seu Łubkow- 
ska; Zofię, zamężną Grabkowską, starościnę czchowską, wraz z córką Zuzanną, 
także 1655 r. zmarłą i również w Stobnicy pochowaną, oraz Jerzego, podstaroście- 
go i sędziego grodzkiego nowokorczyńskiego, zmarłego 1657 roku, pochowanego 
w Stobnicy, po którym, z Zofii Dębickiej, kalwinki, zmarłej i pochowanej u 00. 
Reformatów w Krakowie 1666 r., syn Jerzy Franciszek, również sędzia grodzki 
nowokorczyński i komornik ziemski wiślicki, elektor Jana III-go, aprobował 1678 
roku zawartą umowę przez niegdy ojca swego z Łodzińskim, o sprzedaż części 
Klempic, a 1674 r. nabył od siostry Krystyny, wdowy po Mikołaju Paszku Bzow- 
skim, dobra Zasławie, w wiślickiem, które atoli już 1677 r. Wisłockiemu sprze- 
dał (SIg. 8 f. 74; Gr. Sandec. 55 f. 1403 — 1405; Gr. Biec. 67 f. 401 i 1818; 




Herb Łabędź. 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 29 

Gr. Sanockie 75 f. 885, 889 i 848; 171 f. 2100; 187 f. 842; Zbiory d-ra Czoło- 
wskiego). 

Jan» drugi syn Mikołaja, dziedziczył na Wieniawie 1688 r. Jego to żoną 
była zapewne Eufrozyna z Łodzióskicli, l-o v. Stefanowa Goślicko, 8-o v. Hiero- 
nimowa Uwielińska, którą 1642 r. już jako 4-o v. Janową Borzysławską, pozwał 
brat jej Paweł, iż go nie chce kwitować z wypłaconego jej posagu (Zs. Sanoc. 
47 f. 57). 

Syn jego Jan Mikołaj, nabvł 1689 r. od Wąsowiczów część Jabłonicy i Za- 
wad, a 1642 r. zapisał kościołowi Św. Jana w Radomiu 200 flor. i nabył od Obor- 
skich część Giźyc-Bieniewa i Roszek. Żonaty był z Małgorzatą z Kempanowskich, 
która, wraz z siostrą swą Kocbanowsl<ą, sprzedała 1645 r. dobra Żelisławce, Pod- 
lubomierz i Kawce, po -rodzicach na nie spadłe. Drugą jego żoną była widocznie 
Katarzyna z Gołuchowskich, występująca 1666 roku jako Janowa Komorowska, 
a później długie lata, jako wdowa po Janie, w różnych aktach dotyczących Komo- 
rowskich z tej linii wspominana (Perp. Czers. 10 f. 821; Gr. Radom. 98 f. 44; 
Gr. Krakows. 50 f. 1228; 257 f. 1520; Gr. Bełskie 227 f. 687; 275 f. 1864; 
285 f. 1658). 

T^fo syn Jan Andrzej, wziął 1661 r. od Kletlińskiego w sumie wyznaczo- 
nej za głowę zabitego brata (imię tego Komorowskiego nie podane), dwóch kmie- 
ci w Omięcinie zastawem, a 1666 r., już jako podstoli bielski, sprzedał części 
w Jabłonicy i Zawadach Kłopockiemu, zaś 1669 r. pokwitował Chomętowskich 
z sumy, zabezpieczonej na Pruchniku, Żonaty z Teresą z Podlodowskich, woj- 
szczanką chęcińską, wraz z którą części w Przytyku, Lutkowie, Woli Lutkowskiej 
i Borowcu, po ojcu na nią spadłe, sprzedał 1684 r. Tarle, staroście gostyńskiemu. 
Z niej: Teresa, 1677 r. za Eustachym Słąnką; Katarzyna, l-o v. Gołuchowska, któ- 
rej 1702 r. drugi mąż, Dersław Dunin Wąsowicz, wojski chęciński, zabezpieczył 
2,000 flor. oprawy; Konstancya, 1681 r. l-o v. Michałowa Gąsecka, 2-o v. 1687 r. 
Samuelowa Kazimierzowa Wąsowska, która wraz z tym mężem otrzymała 1698 r, 
konsens królewski, cedowania wójtostwa Pohreby; Zofla, 1684 r. pierwsza żona 
Dersława na Smogorzowie Wąsowicza, wówczas cześnika łęczyckiego i syn Józef 
(Perp. Czers. 18 f. 587; 14 A f. 178 i 826; Rękop. Oss. Sig. 186 f. 50; Gr. Kra- 
kows. 286 f. 1767; Gr. Radoms. 98 f. 86 i 44; Gr. Lwows. 451 f. 108; Arch. 
Wąsów.). 

Józef, po ojcu podstoli bielski, podpisał, z województwem sandomierskiem, 
obiór Augusta II. W 1699 r. wojski chęciński, lecz albo ta nominacya nic przyszła 
do skutku, albo wkrótce umarł, bo tegoż roku mianowany tymże wojskim Wąso- 
wicz, przedtem cześnik łęczycki. W 1687 r. procesował siostrę Konstancyę, Iż niepm- 
wnle drugiemu mężowi swemu Wąsowskiemu, 600 flor. zapisała. Z Konstancy! 
z Koźuchowskich, zostawił syna Jerzego, mianowanego 1699 r. podstolim bielskim. 
Ten zeznał 1707 r. zapis dożywocia z żoną, Marcyanną z Grzegoi-zewskich. 2o v. 
Michałowa Trojanowską, córką Macieja Daniela, wojskiego i sędziego grodzkiego 
czerskiego i Maryanny Zbroskiej, z której jego synowie: Wincenty, potwierdzają- 
cy 1728 r, akt zastawny Rzucowa, Psów i Woli Kuraszowej i ksiądz Antoni, 1749 
roku gwardyan 00. Franciszkanów w Stężycy (DW. 61 f. 861; Perp. Czers, 17 
f. 281; 20 f. 24 i 90; 21 f, 108; 29 f. 21; Ręk.Oss.Sig. 186 f. 109 i 116; Gr.Lwow. 
668 Ł 18). 



Digitized by 



Google 



80 KOMOROWSCY. 

Jan, trzeci syn Pawła z Białai^sowskiej, dziedziczył 1669 r. na Wieniawie. 
Jego też synami byd musieli : Piotr, Krzysztof i Jan, wymienieni jalco dziedzice 
Wieniawy 1589 r. (Wyr. Lub. 88 f- 566). 

Krzysztof, 1598 r. dziedzic Jelnej, procesował Pieniążka z Nowejwsi, o pod- 
danych (Zs. Czchów. 80 f. 108). Obok niego żyje ksiądz Szymon, z wikarego, pro- 
boszcz w Łososinie, procesąjący się 1598—1598 r. z Rupniewskim, o pobicie, po- 
ranienie i inne krzywdy (Ibid. 29 f. 1062; 80 f. 170 i 926). 

Józefowi, jako też Jakóbowi i tegoż żonie, Teresie Podniesińskiej, cedują 1661 
roku, za pozwoleniem królewskiem, małżonkowie Lewoszyńscy, dożywocie na Nowem- 
siole (Gr. Lwów. 147 f. 810). Tenże Jakób, syn Krzysztofa, z tą żoną, zawierają 
1652 r. umowy z Janem Sobieskim 1658 r. i z Zamoyskim, 1660 r. z Potockim, o ró- 
żne dobra i sumy, a 1661 r. dąją wspomnianym Lewoszyń^kim na Urlow 8 tysię- 
cy florenów. Jakób nie żył już 1668 r., gdyż siostra jego Anna, wówczas Sulska, 
wraz z bratem stryjecznym Wacławem, jalco naturalni opielcunowie jedynej jego, 
z tejże Teresy, pozostiJęj córld Katarzyny, ochrzczonej 1665 r, (metr. w Kulilcowie), 
pozywają tęż Teresę, o trwonienie majątku ich bratanicy, zakładają na takowy 
areszty a w końcu przemocą odbierają Katarzynę, o co w tymże samym roku po- 
zywa ich taż Teresa Podniesińska, wraz z drugim swym mężem, Janem Ma^y- 
ckim. towarzyszem pancernym. Teresa, rzekomo— bo według twierdzenia drugie- 
go jej męża — przez Sulskich otruta, umarła 1672 r., a pozostałą córkę Jakóba, 
Katarzynę, wydała 1680 r. w Porycku ciotka jej Anna, już Orlikowa, za Jana Kor- 
czaka Komorowskiego, rotmistrza królewskiego, współdziedzica Suszna i innych ^) 
(Gr. Bełs. 86 f. 1018 i 1072; Zs. Lwów. 112 f. 88); Gr. Lwów. 140 f. 255, 817 i 881; 
148 f. 146 i 281; 147 f. 818 — 815 i 819; 281 f. 885; 405 f. 1822; 406 f. 489; 420 
f. 101, 102, 872, 1038, 1818 i wiele innych; Pasc. 14 f. 789). 



1) Wnuczka tej Katarzony, Zofia Korczak Komorowska, ostatecznie ksienl kanonlczek 
w Warszawie, w genealogicznym swym wywodzie z 1748 r. (oryginał, potwierdzony przez urząd 
podkanclerski, w zbioracli Jerzego hr. Dunina Borkowskiego w Gródku) podała, iż ta Jej bal>- 
ka, była córką Jakóba hr. Komorowskiego b. Łabędź i Teresy ZaszczyńskieJ, powołt^ąc się na 
akt z daty: Fradpst. Dominicam Mlsericordiae 1664 in castro Bełz., którym Jakób, syn hr. Krzy- 
sztofa Komorowskiego, zabezpieczył żonie swej, Teresie ZaszczyńskieJ, oprawy 3,000 flor. na 
Jedne) i drugie 8,000 flor. na drugiej połowie dóbr swoich i na akt z daty: Fra. 2 in vigil. na- 
tlvit. 8. Joannis Bapt. 1681 r., oblatowany w grodzie lwowskim 1709 r., którym Jan Komorow- 
ski, syn Stefana, z żoną Katarzyną, córką Jakóba Komorowskiego z Teresy ZaszczyńskieJ, zapis 
wzajemnego dożywocia zeznaje. Aktu pierwszego wcale w dochowanych aktach bełskich nie 
ma, drugi znachodzi się pod podaną datą w bełskich. Jak również i Jego oblata w lwowskich 
aktach, ale o rodzicach Katarzyny mowy w nim nie ma, a tylko wzmianka o rodzonej ciotce 
Annie Orlikowc(]. W metryce chrztu św. nazwana matka Katarzyny tylko „Teresa". Z Komo- 
rowskimi h. Łabędź są w owym czasie spokrewnieni Zachczyńscy (zapewne to samo co Zasz- 
czyńscy), Jednak co do żony Jakóba, którego córka zaślubiła 1689 r. rotmistrza Jana Komoro- 
wskiego, syna Stefana z Myszkowskiej, to począwszy od 1652 r. występąje ona kilkadziesiąt 
razy w aktach bełskich, a przedewszystkiem lwowskich, zawsze z nim razem, aż do 1667 r., ja- 
ko Teresa Podniesińska. Nieprawdopodobnem Jest również, by była ona I-o v. Zaszczyńską, 
gdyż między tylu aktami, dotyczącymi najrozmaitszych spraw majątkowych, byłaby chociaż 
raz tak nazwaną. Była więc z domu Podniesińska, co zresztą stwierdzają niezbicie akta grodz- 
kie lwowskie (420 f. 101 i 102), w których Anna Sulska, później Orlikowa, oprócz bratowej swej 
Teresy Komorowskiej, pozywa i Jej rodzonego brata, Józefa Podniesińskiego (M. D. Wąs.). 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY, 31 

Anna, siostra Jakóba, bierze 1666 r. wraz z mężem, Janem Hieronimem 
Sulskim V, Szulskim, od Zamoyskl^fo Stroniatyn z przyległościami w dzierżawę, 
1675 r. wraz z drugim mężem, Mikołajem Janem Orlikiem, procesu e Łużeckich, 
o zbiegłych z Podlisek poddanych. Jest 3-o y. Michałowa Lipską i umiera bezpo- 
tomnie, bo cały spadek po niej zabiera, imieniem swych dzieci, spłodzonych z jej 
bratanka Katarzyną, Jan Korczak Komorowski 1691 roku (Qr. Bełskie 188 
f. 584; Gr. Lwows. 151 f. 78; 647 f. 853; 648 f. 1183; 654 f. 159; 655 f. 6; 667 
f. 37 i 39). 

Wacław, brat stryjeczny Jakóba, pozwany 1648 n przez Janowskiego o po- 
ranienie, obierał jeszcze 1678 r. plenipotentów. Córkę jego, Annę Łukaszowę Wol- 
ską, pozwali 1671 r, Wyrozembscy, o rzeczy po Zarudzkiej, a drugiej — Barbarze, 
zabezpiecza mąż, Samuel Zachczyóski, 1674 r. 12,000 flor. posagu i tyleż przywian- 
ku. Żonaty był z Konstancyą Wiśniowską, 2-o v. Kazimierzową Markowską, ży- 
jącą jeszcze 1714 r,, bo syn jego Stanisław, pozywający 1678 r. wraz z żoną Kry- 
styną (nazwiska brak), Gruszeckiego, o napad na dom, wyslępige 1720 roku jako 
opiekun dzieci siostry swej nieżyjącej już z Markowskich Dmochowskiej, w któ- 
rych imieniu skarży o krzywdy i różne sumy Komorowskich z Suszna i Matusze- 
wiczową. Stanisława córką była zapewne Anna, zamężna Gamarini, której pe- 
wne pokwitowanie wystawili Zachczyńscy, przeciw czemu występiyą 1706 r. ich 
spadkobiercy Młodeccy i inni (Gr. Bełs. lOl f. 615; 133 f. 59; 270 f. 676; Gr. 
Przem. 129 f 17; Pasc. 52 1 2567; Gr. Lwów. 254 f. 291; 398 f. 2176; 486 f. 671; 
651 f, 99; 682 f. 112; 908 f. 292). 

Aleksander (Andrzej) żonie, Elżbiecie Kietlińskiej. córce Stanisława, zabez- 
pieczył 1623 r. w grodzie radomskim, 8,000 flor. oprawy (Arch. Wąsów.). Jan, 
Józef ł Stanisław podpisali, z województwem sandomierskiem, obiór króla Michała. 
Stanisława, dziedzica Kamienia, z nieżyjącej już Katarzyny Odrowążównej Kietliń- 
skiej, syn Paweł, pozywa 1684 r. o spadek po ciotce, Zofii z Kietlińskich Podlodo- 
wskiej, a córka Maryanna, zaślubiła 1684 r. Krzysztofa Brzeskiego, podwojewodze- 
go sandomierskiego (metr. ślub. w Skrzyńsku; Gr. Radom. 98 f. 41). Józefa po- 
zwały 1715 r, Witkowskie, o 2,000 flor., zapisanych im przez jego ojca Stanisława 
(Gn Oświeć- 149 f. 7). 

Franciszek, Janusz i Konstanty podpisali, z województwem sandomier- 
skiem, elekcyę Augusta II-go. 

Joanna z Kosmlna, wdowa po Aleksandrze, obrała 1701 r. w sprawie dóbr 
Kubaczowce i Janczyóce Berlińskiego plenipotentem (Gr. Biec. 422 f. 250). Jan, 
porucznik wojsk królewskich, przedkłada 1719 r. regestr pozostałych ruchomości 
po swąj żonie, Agnieszce z Jeżów, i-o v. Kazimierzowej Sząjewskiej, zmarłej 
w Chyźnem, a 1721 r. ich dzieci: Józef, Antoni, Andrzej, Teresa Mikołajowa Sko- 
powska, Magdalena, Gertruda i Anastazya, pozywają Nieborowskiego, o sumy po 
matce (Gr- Przem. 156 t 199; Pasc. 82 f 8478; Gr. Sanoc. 800 f. 98, 1142 i 1185). 

Maryanna z Suchodolskich, l-o v. Jakóbowa Łowiecka, 2-o v. Janowa Ko- 
morowska, pozywa Łowieckiego 1721 r. o wypędzenie z Błędowej, jej dożywociu 
podległej (Gr. Przem 511 f. 934). Piotra i Annę, małżonków, pozwali 1724 roku 
Płoccy, a Franciszka z Hadziewiczów Komorowska, Hadziewiczów, o majątek po 
rodzicach (Gr. Oświeć. Pasc. 87 f. 2858; Gr. Lwów. 699 f. 297). Józef, żonaty z Zo- 
fią, cioteczną siostrą księdza Jana Jastrzębskiego, w wiązaną po nim 1726 r. do 



Digitized by 



Google 



32 KOMOROWSCY. 

części w Lenczach, o co ją Mączyńscy 1781 r. procesują (Gr. Oświeć. 88 f. 768; 
90 f. 1160). 

Aleksander pozwał 1736 r. Tarłową, kuclimistrzowę koronną, o obrazę (Gr. 
Sandec. 158 f. 1276). Jan wraz z żoną, Franciszką ze Stradomia, pozwał 1740 r. 
Kąckiego, o krzywdy (Ibid. 162 f. 682). Zofia Kazimierzowa Trzecieska, podstoli- 
na smoleńska, z mężem dziedziczka połowy Gawrzyłowej, pozwana 1748 r. przez 
Czerkaskiego, w sprawie drugiej połowy tycłi dóbr (Gr. Biec; Pasc, 408 f. 1561). 
Katarzyna, wdowa po Janie z Wrocimowa Pączku, była 2-o v. pierwszą żoną Mi- 
chała Delpacego, podwojewodzego ksiąski^^, dziedzica Trzebienie, zmarłego 1748 
roku (Gr. Krak. 848 f. 92). Inna Katarzyna, żona I-o v. Mikołaja Witkowskiego, 
stolnilca smoleńskiego, 2-o v. Krzysztofa Rogowskiego, burgrabiego krakowskie- 
go, a 8-0 V. Józefa z Kozietuł Wolskiego, skarbnikiewicza rawskiego, wydała cór- 
kę Annę (Wolską), za Tomasza Łodzińskiego, zmarłego 1757 r. (Gr. Krak.). Jó- 
zef, żonaty z Izabellą ze Szczaw ińskicti, procesyje się 1758 r. z Wisłockim, o część 
w Bilinie i Sozaniu (Gr. Przem.; Pasc. 184 f. 497). Franciszek, 1759 r. przez lia- 
czyńskiego pozwany (Gr. Biec; Pasc. 412 f. 1617). Józef i Maryanna zLasockicli, 
małżonkowie, wprowadzeni 1780 r. do dworku przy ulicy Elektoralnej w Warsza- 
wie (DW. 96 f. 973). Pranciszek, 1778 r. skarbnik, a 1775 r. wojski młodszy san- 
domierski, umarł 1781 r. On to zapewne był od 1778 r. do 1781 r. sędzią grodz- 
kim sandomierskim (Kai.). 

Marcin z sandomierskiego (rodzice nie podani), wziął 1726 r. w 500 flor. 
posagu żony, Heleny ze Studzińskich, córki Kazimierza i Krystyny z Błędowa, 
część w Kraśnem od Trembeckich zastawem, a 1788 roku cząstkę (hortulaniam) 
w Siekierczynie), gdzie też 1752 r. umart (Gr. Sandec. 70 f. 871 — 874; 74 f. 286; 
212 f. 442; 218 f. 80; 802 III f. 74). Zostawił on: 1) Annę, za Adamem Rudzkim 
1748 r. (Ibid. 166 f. 121); 2) Macieja Michała, ur. 1737 r. (metr. w Kaninłe), mło- 
do zmarłego; 3) Marcina i 4) Antoniego. 

Marcin, nieżyjący już 1764 r., bo w tymże roku pozostida po nim wdowa, 
Anna z Chaleckich, córka Jana i Rozalii z Starych Zaręb, zapisuje 600 flor. przy- 
szłemu drugiemu mężowi swemu, Wojciechowi Gfłębockiemu, zostawił: Joachima, 
któremu matka 1776 r. 800 flor. u Midowicza odstąpiła; Filipa Jakóba, ur. 1757 r. 
(metr. w Kaninie), zmarłego młodo i Macieja, któremu matka odstąpiła 1777 r. 
200 flor., na Stroniach zabezpieczonych (Ibid. 102 f. 436; 105 f. 1077 i 1269). Joa- 
chima syn Józef, zmarły 1803 r., zostawił, z Anny Karpińskiej, Józefa, ur. 1800 r., 
dwa razy żonatego, l-o z N. N., z którą miał potomstwo, w aktach nie wymie- 
nione, 2-0 z Antoniną Troniarską. Umarł 1872 r., pozostawiwszy z drugiej żony: 
Helenę, ur. 1854 r.; Antoninę, ur. 1864 r., żonę Jana Strońskiego; Bronisława, ur. 
1847 r., bezdzietnego z Jadwigą z Tebinków; Stanisława, ur. 1851 r., żonatego 
z Honoratą z Kryłoszańskich, z której: Bronisław, ur. 1889 r.; Marya, ur. 1890 r.; 
Stanisława, ur. 1898 r.; Bolesław, ur. 1896 r.; Adam, ur. 1899 r. i Ignacy, ur. 1902 
roku; wreszcie Kazimierza, ur. 1862 r., który w Kaninie zaślubił 1906 r. Józefę 
z Żelechowsl(ich, córkę Kazimierza i Augusty z Marsów. 

Do linii Marcina należą jeszcze : Jan, zmarły 1853 r , którego córka Bar- 
bara, była 1860 r. za Kalitą, urzędnikiem kameralnym w Nisku; Antoni, po któ- 
rym wdowa, Aloiza z Eichlów, zamieszlcała w Gałacie, wraz z czworgiem dzieci 
i ks. Karol, proboszcz w Jeżewem (A. Tam. Por. Nob. i Sądu Kraj. we Lwowie). 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 88 

Antoni, najmłodszy z synów Nfarcina, ze Studzińskiej, od J768 r. plenipo- 
tent matiri (Qr. Sandec. 818 f. 808), zmariy 1808 r., zostawił z Antoniny Lebow- 
skiej, 2-0 V. Adama Grzymały Baranowskiego, zmarłego 1814 r. żony: 

a) Mictiała, zamieszkałego 1818 r. w Smolicacłi, po którym, z Maryanny 
z Madurów: Maryanna, ur. 1879 r. (metr. w Zwiemiku) ł Magdalena, żona Feliksa 
Szczepanowskiego, zmarłego 1827 r. (A. Lwów, Por. Nob.). 

b) Antoniego, na części Polesia Niecząjskiego, zmarłego 1818 r. (sepult. 
w Radgoszczy); po którym, z Antoniny z Laborów, 2-o v. 1819 r. Wojciechowej 
Królickiej, córka Honorata Marya Marcyanna, zaślubiona 1848 r. Leopoldowi Mar- 
cinowi Antoniemu Pierzchało (metr. ślub. w Radgoszczy). 

c) Jóeefa Kazimierza, ur. 1791 r. w Kępie Zabieckiej ad Szczucin (Akta 
Tam. Por, Nob.). Ten Józef, dzierżawca Wadowic dolnych, zostawił z Ludwiki 
Nowaczyńskiej, córki Mikołaja : Anielę, za Aleksandrem Trzecieskim; Antoniego 
Peitlynanda notra i Władysława, zamordowanego 1846 r. przez chłopów pod Tar- 
nowem (A. Tam. Por, Nob.), Z nich: 

Antoni Ferdynand Piotr, ur. 1826 r. w Wadowicach dolnych, żonaty z Wan- 
dą Koskowską, córką Michała i Emilii Łastowicckićj, dziedzic Bojanowa i Sta- 
nów, zostawił: 

a) Władysława Jakóba Józefa. 

b) Jana Piotra Joachima, ur. 1858 r. w Bojanowie (metr. w Stanach), 
dziedzica tychże Stanów, zmartego bezdzietnie. 

c) Józefa. 

Synowie Antoniego Perdynanda Piotra, wziąwssĘjr pradziada swego Anto- 
niegOy żonatego z Lebowską, za jedną osobę z Jakóbem Antonim Korczak Komo- 
rowskim, ex opatem, z czasem cześnikiem b^kim, z Zieleniewską bezpotomnym, 
dawszy temu ostatniemu za żonę Antoninę Lęborską, wywiedli się od niego i wy- 
legitymowali się ze szlachectwa w galicyjskim Wydziale Knyowym z h. Korczak. 
Z nich Józef, dziedzic Skrzypaczowic, zostawił, z Heleny Osmólskiej, córki: Janinę 
i Maryę, a Władysław, ur. 1866 r. (metr. w Stanach), dziedzic Bojanowa, zaślubił 
1890 r. Maryę Marcelinę Karolinę, córkę hr. Stanisława Dzieduszyckiego, z Karo- 
liny Darowskiej (metr. ślub. w Gwoźdzcu), z której Marya Anna Marcela, ur. 1891 
roku i Antoni Stanisław Maryan, ur. 1892 r. (metr. w Stanach). (Dr. M. D. Wąs.). 

KOMOROWSCY h. NAŁĘCZ mieli wyjść z województwa pomorskiego. 
Jan, kasztelan dobrzyński w latach 1588 — 1544 r. (M. 44 f. 606; 68 f. 260). Sta- 
nisław, pisarz grodzki i poseł województwa pomorskiego, podpisał elekcyę Jana 
Kazimierza. Michał, Paweł i Janusz Piotr, synowie Gabryela i Maryanny z Wey- 
sów, jako też Wojciech, syn Bartłomieja, w grodzie warszawskim 1697 r. (DW. 
59 f. 720 i 744). Marcin podpisał, z ziemią dobrzyńską, obiór Augusta II-go. Jan 
Karol Stanisław, syn Antoniego, legitymował się ze szlachectwa w Królestwie, przed 
1850 rokiem. 

KOMOROWSCY h. OSTOJA wyszli z Komor, w ziemi ciechanowskiej i pier- 
wotnie Komorami się zwali. Albert Komor, dziedzic na Skrodzie, w powiecie 

Herbarz. T. XI. 



Digitized by 



Google 



84 



KOMOROWSCY. 



nowogrodzkim, 1482 n» a Mikołaj Komor, nazywający się ]uż Komorowskim, 1440 
i 1448 r. obecny w Łomży. Jan Komor h. Ostoja, w Ostrołęce 1494 r., a Ścibor 
Komorowski w Łomży 1498 r. (Mil.). 

Stanisław, syn Adama z Komor, z płockiego, 1580 roku na uniwersytecie 
w Krakowie (Alb. Stud.). Barbara, żona Stanisława Mioduski^^ 1604 r. 

Rotr, przełożony nad lasami goniądzkimi 1600 r., umarł 1607 r., a leśni- 
ctwo to otrzymał Aleksander, które trzymał 1611 roku, wspólnie z żoną, Maryną 
z Piat (M. 151 f. 224; 158 f. 276). Ten Aleksander był synem Alberta i w gro- 
dzie wiskim nazwał się 1621 r. dziedzicem Komorowa. Szymon, syn Aleksandra, 
dziedziczył na Kapicach i Łazach 1640 roku. (3órki Aleksandra: Tekla, za Szy- 
monem Wilamowskim 1648 r., Eufrozyna, za Kazimierzem Mroczkiem, a Barbara, 
za Janem Bąjkowskim 1647 r. Ta ostatnia, zmarła bezdzietnie i część jej Zblu- 
towa przesda na siostrę jej Teklę, a część Łaz, Cieszym i Słomianki, na siostrę 
Eufrozynę, 1669 roku (Mil). 

Marcin, podsędek zakroczymski, umarł 1684 r. Szy- 
mon, Kazimierz i Paweł podpisali, z województwem podla- 
skiem, elekcyę Jana Kazimierza. Wojciech, syn Bernarda, 
sprzedał Komory i Kaczory Piotrowi, 1655 r. (DW. 52 f. 1128). 
Nie żjgący 1659 r. Andrzej, żonaty był z Zoflą Strzeszówną 
(Sig. 8 f. 8). Mikołaj, Wojciech i Aleksander, sędzia grodzki 
ciechanowski, z ziemią ciechanowską, a Mikołaj, z łomżyńską^ 
podpisali obiór króla Michała. 

Ten Aleksander, sędzia, żonaty z iCrystyną Dłotowską, 
siostrą Michała, miecznika i rotmistrza województwa bełskie- 
go, poległego pod Warszawą 1656 r., objął wraz z dziećmi 
drugie] siostry, Barbary z Dłotowskich Walentowej Korczak 
Komorowskiej, po nim i po również bezdzietnym jego bracie 
majątek, mianowicie sumy u Wiśniowieckicb, znaczne zasta- 
wy na Gródlni, Teptiuchowie i innych, w horodelskiem i Am- 
bukowie, w włodzimierskiem, oraz Dłutowo i Zdrojek, w pło- 
ckiem. Dzieci Aleksandra: Maryanna, za Stanisławem Romo- 
ckim, synem Franciszka i Zofli Komorowskiej, Felicyanna, 
1660 r. jeszcze panna, później żona Fabiana Skrodzkiego i Mikrfaj Wawrzyniec, 
już 1660 r. skarbnik bracławski, puścili 1669 r. Dłotowo i Zdrojek zastawem Kucz- 
borskiemu (Kapt Płock. Arch. Wileń. 20575 f. 87; Tryb, Lub. dla Woł.). 

Mikołaj Wawrzyniec, zazwyczaj tylko Mikołajem zwany, dziedzic Komor- 
Błotnych i Sońska, nie żyjący już 1707 r., miał dwie żony: Katarzynę z Kordy- 
szów, o zapisy dla której poczynione, ma sprawę w Trybunale 1686 r. i Eufrozy- 
nę Łaszczównę, siostrę Aleksandra, wojewody bełskiego. Z niej : Katarzyna, za 
Józefem Adryjanem Brzezińskim, podczaszym dobrzyńskim, 1728 r. posiadaczem 
Łopuszki, żyjącym jeszcze 1769 roku; Eufrozyna, zeznająca 1720 r. zapis doży- 
wocia z mężem, Janem Wyhowskim i procesująca się później szereg lat z Komo- 
rowskimi ze Suszna, o sumy i dobra, i Helena, żona Marcina Franciszka z Ko- 
ścielca Borowskiego, chorążego kowalskiego, pozywająca w latach 1707 — 1718 
Olszewskich i Skawińskich, o dzierżawę Gródka, Ambukowa i innych, Benedy. 
ktynki lwowskie, o sumy przez ksienię Magdalenę Korczak Komorowską, na Gród- 




Herb Ostoja. 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 85 

ku, Teptiucbowie i innych im zapisane, Lubomirsidch o 80 tysięcy flor. i Sambo- 
rzeckiego, o zabór ruchomego mą)ątku po małżonkach, Andrzeju Duchaniczu 
i Eufrozynie z Komor, Jej córka, Justyna Borowska, 1762 r. 2-o v. Gołyńska, ze- 
znała 1728 r. zapis dożywocia z pierwszym mężem, Janem Józefem Komorowskim, 
posiadaczem Woli Rozwienicidej, później stobikiem kijowskim, wraz z którym 
dziedziczyła na Rogoźnie z przyległościami, które Wąsowiczowi zastawem puściła. 
Syn tych Komorowskich, Tomasz, czynny jest w latach 1758 — 1756 w sprawie 
sprzedaży Komor-Błotnych i Sońska, wraz z Antonim Komorowskim, zapewne bra- 
tem (Gr. Bełs, 90 f. 49; 108 f. 26 i 45; 181 f. 104; 182 f. 576; 281 f. 444; 299 f. 69 
i 144; 804 f. 1286; 807 f. 80; 829 f. 1587; 840 f. 587; 788 f. 107; Gr. Przem. 168 
f. 547 i 642; 245 f. 86 i 181; 249 f, 256; 1028 f. 666; Pasc, 88 f, 818; Gr. LWOWS- 
278 f. 250; 690 f. 559; 718 f, 410; 784 f, 480; 921 f. 420 i 548; Pasc. 44 f. 2615; 
Gr. Krzem.). 

Jakób, Michał, dwóch Piotrów, Wawrzyniec, trzech Wojciechów, z których 
jeden z Komor, z ciechanowskiej, Adam, Bogusław, Stanisław, z zakroczymskiej, 
Floryan, Jakób, Jan i Michał, z wiskie], a Walenty, z łomżyńskiej ziemi, oraz 
Franciszek i Stanisław, z województwa płockiego, podpisali obiór Augusta U-go. 

Jan, bliski krewny skarbnika Mikołaga Wawrzyńca, zostawił, z Maryanny 
z Stempkowskich, Józefa, trzymającego zastawem od Szornela Brzeznę, który 1785 
roku zaślubił w Niewiarkowie Domicellę Krystynę Wężównę, 1748 r. 2-o v. Fran- 
ciszkowę Bieniedzką, stolnikowę rzeczycką, córkę Józefa na Bielanach Węża, cze- 
śnika drohickiego, z Anny Głogowskiej, kasztelanki radomskiej, dziedziczki Cza- 
śnlk i Niewiarkowa (Perp. Czers. 26 f. 22; Gn Grabów. Arch. Wąsów.). 

Mikołą), z liwską, a Józef, złom^ńską ziemią, podpisali elekcyę Stanisła- 
wa Augusta. Fabian, syn Grzegorza, nabył część wsi Komory od Wielądka, 1752 
roku (DW. 74 f. 265). Stanisław, zwany Marlowiee, także syn Grzegorza, odstą- 
pił 1765 r. połowę dóbr Komory synowi Tomaszowi. Franciszek Markoiviee, syn 
Stanisława, nabył 1791 r. część Boguszyna - Leśnik od Rognskiego i pozostawił, 
z Zofli Gronkowskiej, syna Franciszka, ur. 1765 r, (metr. u Św. Krzyża w War- 
szawie). Maciej nabył, od ojca swego Jana, część Rowisk, 1790 r. Tomasz, Franci- 
szek i Maciej, legitymowali się ze szlachectwa w Galicyi zachodniej, 1804 roku 
(Quat VI f. 118; VII f. 218; IX f. 41), a Tomasz, syn Józefa, udowodnił pochodze- 
nie swoje szlacheckie w Królestwie, przed 1850 r. 

Ten Tomasz, kawaler orderu Św. Anny, ur. 1789 r., zmart 1868 r., pozo- 
stawiwszy dzieci i wnuki. Adam, ur. 1882 r., zmarł 1867 r., pozostawiwszy, z Flo- 
rentyny z Sieroszewskich, zmarłej 1868 r., troje dziecL Julia, ur. 1887 r., zamęż- 
na Markianowiczowa, zmarta 1867 r. z żalu, za mężem zmarłym t^oż roku. 

KOMOROWSCY h. ROLA z Komorowa, w powiecie brzezińskim. Grzegorz, 
dziedzic Tobiaszowic, na sądach w Brzezinach 1399 i 1405 r., a Jan z Komorowa, 
1418 i 1419 r. (Łęcz. II). Andrzej i Stanisław dziedziczyli na tym Komorowie 
1576 r. (Paw.). Konstanty podpisał, z województwem łęczyckiem, elekcyę Augu- 
sta II-go. Balbina ze Stan^skich Komorowska, 1815 r. w brzezińskiem. 

KOMOROWSCY różnych herbów. Dziwisz Komorowski z Bobrownik pod 
Tarnowem, 1402 i 1408 r. (St Pr. P. Pom. YIII). Stanidaw, syn Pawła z Komo- 



Digitized by 



Google 



86 KOMOROWSCY. 

rowa, 1420 r., Jan, 1482 r., Wojciech, syn Dobiesława, 1458 r., Piotr, syn Marci- 
na, 1465 r., a Klemens, syn Piotra, 1477 r., na uniwersytecie kralcowskim. Z Ko- 
morowa na Rusi, pisał się w latach 1487 — 1447 Jan Siostrzeniec, a 1469 r. Piotr 
Błudniclci. Jan, syn Marcina, 1561 r., Jan, syn Macieja, 1562 r., a Andrzej, syn 
Łulcasza, 1568 r., na uniwersytecie w Krakowie (Alb. Stud.). Jan z Komorowa, 
wlatacli 1599 — 1600, na uniwersytecie w Padwie. 

Błażej i Grześko, otrzymi^ą 1600 r. termin, przystawienia ojca (nienazwa- 
nego) do sądu, a Jakim, domownik Boguskiego, przysi^^ 1624 r., ie przywiezio- 
ne ryby są własnością jego pana (Qr. Lwów. 854 f. 8852 i 876 f. 821). 

Stanisław i Filip pozwani 1684 r. o szkody poczynione w Tyrawie Lesz- 
czyńskiemu (Gr. Sanoc. 152 f. 278). Stanisław Tetko Komorowski, z żoną, wwią- 
zani 1688 r. w część Sudyłowicz, zapisaną im przez Oskierkę (Tryb. Litew. 128 
f. 520). Piotr, rotmistrz kozacki pułku hetmana Koniecpolskiego, 1646 r. Michał 
skazany na zapłacenie 8 tysiące flor. Sapieżynie, 1654 r. (Tryb. Lub. dla Wrf,). 
Stanisław, wojownik z pod Beresteczka, wojski (jaki?), zmariy 1658 r., któremu żona, 
Zofla z Rostrembowa, wystawiła pomnik w katedrze poznańskiej (ŻychL XVI f. 59). 
Ta sama Zofla z Obodowskich, 2-o y. Ignacowa Bronikowska, zmarta przed 1682 r., 
a córki jej: Maryanna z Komorowskich Janowa Jerzykowska i Teresa z Komoro- 
wskich Kowalewska, sprzedały 1672 r. Rostrembowo Mycielskim (Gr. Kcyńskie). 
Nad Stanisławem i Maryanna, dziećmi Jana i Ewy Małokleckiej, ustanowioną zo- 
stała opieka 1659 r. (Sig 8 f. 1). ICsiądz Bernard został z Obserwanta 1666 roku 
Reformatem (Rękop. Oss. 94 f. 47). Gabryel Sakowicz (?) Komorowski, podstoli 
brasławski 1606 r. (Akta XIII t 126). 

Dorota, wdowa po Krukowieckim, kwit^je 1707 r. Dzierżka, z sumy 9 ty- 
sięcy flor., danej na Rogoźno i Jeżów i procesi\je się z Krukowieckimi (Gr. Przem. 
219 f. 409; Gr. Łwow. 688 f. 807). Anna, zamężna Zawadzka, pozwana 1707 roku 
przez Kroguleckiego (Gr. Lwów.; Fasc. 18 f. 1897). Franciszek z żoną, Katarzyną 
z Kędzierskich, obierali plenipotentów 1710 r. (Gr. Przem. 1021 f. 408 i 484). Bar- 
bara z Drzewieckich, l-o v. Ludwikowa Kłeml)owska, 1728 r. po Józefle Komoro- 
wskim, oprawna wdowa, 1727 r. 8-o y. Dłuska, procesi^e się z Komorowskimi 
z Szuszna, o sumy i procenta (Gr. Bełs. 801 f. 876; 818 f. 510; 409 f. 528). Zofla 
z Nahorskich, l-o y. Joachimowiczowa* 2-o y. z Józefem Komorowskim dzierża- 
wiąca Banunin, procesi^e 1728 r. różnych, o majątek (Gr. Lwów. 702 f. 822; 880 
f. 881 i inne). 

Ludwik, 1788 r. ekonom w Tyrawie, a 1749 r. administrator Małkowic (Gr. 
Sanoc. 805 f. 01; Gr. Przemu; Fasc. 128 f. 895). Magdalena zaślubiła w Czortko- 
wie Wawrzyńca Lewandowskiego, 1749 r. Deodata z Dobrowolskich, wdowa po 
Andrzeju, procesige 1747 — 1749 r. Lubomirskich (Gr. Lwows. 719 f. 825 i 84o; 
919 f. 276). 

N., komisarz cywilno-wojskowy województwa sieradzkiego, zosti^ wojskim 
mniejszym Szadkowskim 1792 r. 

Seweryn, emigrant 1795 r., wróciwszy do kraju, zamieszkał w Żwańcu 
i 1819 r. poszuki^je matki swej Wiktoryi i rodzeństwa. Antoniego, Eufrozyny, Fran- 
ciszki i KonstancyL Piotr., 1824 r. oflcer b. wojsk polskich. Jan, rozwiedziony 
z Ludwiką Brzeską, w Dembianach w krakowskiem, 1888 r. 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY. 87 

Dezyderya z hr. Ourowskich Komorowska, umarła w Dreźnie 1826 r. (Pom. 
Mar.). Michał, syn Eliasza i Maryi Unickiej, ur. 1808 r, zaślubił 1827 r. w Za- 
błotówce Barbarę Winnicką, zmarłą 1859 r, z której córki: Julia, Marya i Para- 
szka, 1859 r. Cyrylowa Zawadzka i syn Grzegorz, żonaty 1858 r. z Magdaleną Qą* 
siorowską (metr. kość. w Czortkowie i Jagielnicy). 

Augustyn, ur. 1769 r., oficer b. wojsk polskich, potem nadleśny w Kole, 
zmarty 1842 r. i Grzegorz, syn Marcina, legitymowali się ze szlachectwa w Króle- 
stwie bez herbu, przed 1850 r. Jan Józef Walenty, 1854 r., Bronisław Antoni 
Maryan i Stanisław Mikołaj, 1860 r. 

KOMOROWSCY z Komorowa, w powiecie sierpskim, na którym dziedzi- 
czyli i Komorowscy przydomku Świnka, prawdopodobnie też i tegoż herbu. 

Andrzej 1512 r, a Wojciech 1518 r., synowie Macieja, na uniwersytecie 
krakowskim. Marcin Komorowski, wcg nieletniej Małgorzaty Zaborowskiej, córki 
Wojciecha, 1588 r. Stanisław, syn Macieja, 1589 r., a Sebastyan, syn Bonawen- 
tury, Komorowski z Komorowa, z dyecezyi płockiej, 1548 r. na uniwersytecie kra- 
kowskim. Józef z Komorowa, syn Pawła, żonaty 1544 r. z Anną z Cieszewa, cór- 
ką Jana. Benedykt, altarysta w Wniczu, 1544 r. Mikołaj Kot, Marcin, syn Gotar- 
da, Marcin, syn Mikc^ąja i Józef, syn Pawła, współdziedzice Komorowa 1578 roku 
(Paw.; Perp. Gr. Płoc. 2 f. 72; 9 f. 151 i 279). 

Wacław i Stanisław, zwani Śmnkotaie, procesi^ją się z Rzeszotarskim 1589 
roku. Dorota, ich siostra, żona Mikołaja Rzepki, zrzekła się na rzecz ich dóbr 
ojczystych 1542 r. Byli oni synami Jana i 1578 r. dziedziczył jeszcze, wraz z Ro- 
sławem, synem Stanisława i Maciejem Wierzbiętą, synem Jana Świnki, Wacław, 
syn Jana, na tym Komorowie (Paw.; Perp. Gr. Płoc. 5 f. 281; 8 f. 78). 

KOMOROWSCY z Komorowa, w ziemi warszawskiej. Grzegorz i Walenty 
z Komorowa Komorowscy, wojowie Mrokowsklch, pobili się 1492 r. z Parulami, 
na cmentarzu w Nadarzynie i sprofanowali kościół (Pom. Dz. W. Śr. XVL 1886). 
Jan, syn Grzegorza, pleban z Pustelnika, godzi się 1516 r., w imieniu ojca, z bi- 
skupem sufraganem poznańskim Albertem (Ibid. 1705). 

Mikołaj z Komorowa, sędzia ziemski ciechanowski 1496 r. i różański 1497 
roku, a cześnik warszawski 1505 r., nabył I5i l r. Slężany, w ziemi warszawskiej 
(M. 60 f. 88). Umart 1512 r., bo już 1518 r. synowie jego: Jerzy, Mikołaj, Stani- 
sław i Jan, procesi^Ją Radzimińskiego (Zs. Warec. 2 f, 232; 18 f. 425). Po Jerzym 
pozosti^a córka Elżbieta, żona Piotra Bogatki 1554 r. Jan żonaty był 1580 roku 
z Elżbietą CSołkówną. Grzegorz i Andrzej, dziedzice Slężan i Woli Śląskiej 1578 
roku. Stanisław, dziedzic Borku i Czemideł, w czerskiem, 1564 r. (Zs. Gr. Czers. 
18 f. 146; Dud. Warsz. 15 f. 881 i 1845; Paw.). W 1580 r. należał ten Komorów 
do Grz^orza, syna Stanisława, Doroty, wdowy po Janie, Aleksego i Maryny, wdo- 
wy po Piotrze Komorowskim, a żony Walent^[o Stanclewski^^. Dorota, Maryna 
i Stanisław, syn Jana, dziedziczyli też i na obok leżącym Chlel>owie, a Maryna, 
na Pęcicach (Paw.). 

Grzegorz, syn Stanisława, procesowany 1585 r., o wadium tysiąca florenów 
(Gr. Czers. 54 f. 628), żonaty z Maryną Pęcicką 1581 r., miał syna Stanisława. Ten 
zeznał 1608 r. oblig na Jeziorkowskiego, a 1686 r. zapis dożywocia z zoną^ Agnie- 



Digitized by 



Google 



88 KOMOROWSCY. 

szką z Jeziorkowsklch (Gr. Zs. Czers. 49 f. 608; DW. 86 f. 811; 49 f. 106). Zape- 
wne to siostra jego Anna, 1621 r. żona Jana Jeziorkowskiego, których synowie sprze- 
dali 1657 — 1660 r. części Komorowa Kaliszowi i innym (Qr. Warsz.). 

Mikołaj, syn Piotra, nabył 1605 r. sumę od Jarochowskiego; jego córki: 
Dorota i Barbara (DW. 82 f. 522; 86 f. 511). Zofia, 1608 r. wdowa po Andrzeju 
Wojczyńskim (Zs. Warec. 19 f. 897). 

Aleksy miał trzech synów: Jerzego, Krzysztofa i Noego. Pierwszy drugie- 
mu 1609 r., a drugi trzeciemu 1610 r., pożyczył pewną sumę. Adam, syn Jerze- 
go, oddał 1640 r. cały swój majątek żonie, Elżbiecie z Rakowskich (DW. 87 f. 712; 
49 f. 1515), ale data 1640 r. jest pewno datą obiaty aktu, bo ta Elżbieta Rako- 
wska, 1-0 V. Adamowa Komorowska, uzyskuje 1641 r., już jako 8-o v. Tomaszo- 
wa Wolanowska, wyrok na Benedykta Sienieńskiego, brata bezdzietnie zmarłego 
Jana Sienieńskiego, drugiego jej męża, o zabór ruchomości z Łoszniowa i nie- 
dopełnienie zapisów (Zs. Sanoc. 46 f. 1140). Jerzy, syn Noego, umarł 1651 roku, 
w którym testament jego wniesiony do grodu warszawskiego (DW. 86 f, 960; 
51 f. 1491). 

Stanisław, syn Wawrzyńca, wzi^ 1588 r. część Palenicy w zastaw, a 1616 
roku sprzedał Zerzeń Zawadzkiemu (Zs. Gr. Czers. 56 f. 707; DW. 45 f. 527). 
Krzysztof, syn Andrzeja, zastawił 1605 r. część Granicy Ossuchowskiemu (DW. 82 
f. 1277). Jerzy, syn Aleksandra, 1607 r. (Ibid. 84 f. 685). Grzegorz z żoną, Anną 
z Żochowskich, sprzedali wieś Raki, Janowi Podoskiemu, 1614 r. (Ibid. 112 f. 76). 
Grzegorz zeznał 1641 r. zapis dożywocia z żoną, Jadwigą ze Złotopolskich (Ibid. 
49 f. 2026). Jan, syn Macieja, sprzedał 1648 r. Obrębie Kasprowi (Ibid. 50 f. 871 
i 759). Kasper podpisał, z ziemią warszawską, elekcyę Jana Kazimierza. 

Jan Aleksy, syn Mikołaja i Anny z Bąbkiewiczów Tańskiej, zeznał 1746 r. 
zapis dożywocia z żoną, Teresą z Masterowskich, 2-ov. 1765 r. Ludwikową Eyna- 
rowiczową, córką Wojciecha i Katarzyny z Łukaszewiczów. Dzieci ich: Stanisław, 
Józefa i Teresa zawarły, wspólnie z matką, 1765 r. układ z Latoszyńskim (Ibid. 71 
f. 691; 85 f. 76). Inny Stanisław, bo syn Kazimierza, zapisał 1761 r. pewną sumę 
żonie swej, Ewie Closs'ównie, córce Samuela (Ibid. 82 f. 31). Józef, z synem Wa- 
lentym, pozwani 1798 r. przez Zbroskiego (Perp. Czers. 42 f. 517). 

KOMOROWSCY z Komorowa, w poznańskiem. Iwan z Komorowa, zasą- 
dzony 1886 r. za najazd Żydowa, zaświadczał 1405 r. w Kościanie z herbu Połurgi^ 
szlachectwo swych siostrzeńców, Junoszyców Jarosławskich. Wojciech Komorow- 
ski, 1898 r. w Poznaniu, a z bratem Jaśkiem i z Agnieszką z Komorowa, w la- 
tach 1894 — 1400 mą]ą sprawy w Kościanie (Leksz. i Ulan.). 

Zacharyasz z Komorowa, komornik sądu ziemskiego w Poznaniu, zastępca 
wojewody w latach 1480 — 1488. Ten sam pewno 1440 r. nazwany Piaskowskim. 
Jan, syn Grzegorza z Komorowa, zdyecezyi poznańskiej, 1517 r. na uniwersytecie 
krakowskim. 

Szymon i Wojciech Komorowscy podpisali, z województwem poznańskiem, 
elekcyę Augusta II-go. Walenty, regent ziemski wschowski 1767 r. Szymon, de- 
putat na Trybunał koronny, został skarbnikiem poznańsldm 1790 r. 



Digitized by 



Google 



KOMOROWSCY — KOMORSCY. 



89 



KOMOROWSCY z Komorowa, w województwie kaUskiem. Aleksandra, 
wdowa po Macieju Komorowskim, wydała 1497 roku konnego na wojnę wdoską, 
a Zuzanna Komorowska, wdowa po Broniszu Cienińskim, z dóbr swych Komorowa 
i Cienina, konnego, na wojnę turecką, 1498 r. (Si Pr. P. Pom. VII). Adam i Piotr 
Komorowscy, z województwa kaliskiego, elektorowie króla Michała. 

z KOMOROWA, w dzisiejszym powiecie babimostskim. Komes Łuder z Ko- 
morowa, z synem Pielgrzymem, za zgodą wszystkich braci, pozwala 1285 r. Cy- 
stersom z Obry, wybudować młyn w Niałku, na wodzie płynącej z jeziora Karpi- 
sko. Komes Pielgrzym z Komorowa, z bratem Grzymisławem, świadczą 1819 r. 
przy zamianie Borzysławic na Siekowo, przez komesa Macieja Zelankowicza, z opa- 
tem z Obry. W 1828 r. nazwany cześnilciem, a 1826 r. podczaszym poznańskim. 
Świętomir z Komorowa, układa się 1864 r. o młyn w Komorowie i Niałku, z opa- 
tem w Obry. Pielgrzym z Komorowa, świadczy 1884 r. w Międzyrzecu. Orzegorz 
i Niklas z Komorowa i Karpicka, synowie Pielgrzyma, w la- 
tach 1898 — 1897. Patrz Karpicey (KWP.). 

KOMOROWSKI Jan, kapitan wojsk koronnych, otrzy- 
mał szlachectwo na sejmie 1790 r. W 1792 r., w którym otrzy- 
mał dyplom, był majorem w pułku bidawy polnąj koronnej 
(Sig. 87 f. 141). 

KOMORSCY h. ŁBLIWA. Bartłomiej Janczyński, udo- 
wadniając swoje szlachectwo 1608 r. w Piotrkowie, przedsta- 
wił w liczbie świadków Adama Komdrskiego, de armis pół 
księityca rogami w girą i gwiatda w nim, i syna jego Macieja 
(Wyr. Piotr. 58 f. 1448). Czy nie będą oni potomkami niżej 
wymienionych Komorskich, pochodzących z Komorzy, w po- 
wiecie pyzdrskim. Z nich : Tomisław, obecny w Pyzdrach 
1860 r. Dzierżfiław, ŚwiętosłaM^ zwany Zachoszcz, Jan i Łut- 
ka, wdowa po Tomisławie, na sądach w Pyzdrach, w latach 
1890—1899 (Leicsz.). Mikołaj, syn Jana, 1446 r., Milcołąj, syn 
Świętosława, 1461 r. na uniwersytecie krakowskim. 

Mikołaj Komorski, altarysta katedry poznańskiej 1458 
roku. Świętosław Komorski wzi^ w zastaw 1497 r. jeden łan 
w Czemirowie (St Pr. P. Pom. VII. 66). Kasper Komorski, 
właściciel 1578 r. części Kolnie, w powiecie pyzdrskim, leżą- 
cych obok Komorzy, a Maciej Komorski z Jarocina, dziedzic 
części Ciświcy (Paw.). 

KOMORSCY h. SZRENIAWA z Komorzy Małej, w po- 
wiecie tucholskim. Baltazar Komorski i Maciej Komorsici, dzie- 
dziczyli na Komorzy, w powiecie tucholsicim, 1526 r. Baltazar, 
został sędzią ziemskim tucholsicim 1580 r.; umarł 1586 r. (M. 
40 f. 87; 42 f. 67; 45 f. 158 i 51 f. 286). W 1570 r. Jan Ko- 
morski i Jan stary Komorski, mają na Komorzy Midąj po 
Herb Ssrenlawa. SZeśĆ włók. 




Herb Ldiwa. 




Digitized by 



Google 



40 



Z KOMORZNA — KONARSCY. 



Jan Stefan, syn Jana Michida, podpisał, z wqjewództwem malborskiem, 
elekcyę Jana Kazimierza. W 1654 r. sekretarz królewski i pisarz skarbu koron- 
nego, zeznid tegoż roku zapis dofywocia z pierwszą ioną, Anną Strułbiczówną 
(DW. 52 f. 566). W 1660 r. nabył, za konsensem królewskim, starostwo jasieni- 
ckie, od Raczyńskiego i został chorążym malborskim. W 1660 r. na Klonowie, 
a 1661 r. na starostwie jasienickiem, przyznane zostało dożywocie jego żonie (Sig. 
3 f. 155 i 207; M. 200 f. 29). W 1676 r. sprzedał Milanów Krzyckiemu, a 1680 r., 
wspólnie z drugą żoną, Ewą z Krzyckich i z Anną z Baczyńskich, żoną Stanida- 
wa Komorskiego, sprzedał część Słuźewca (M. 212 f. 9 i DW. 55 f. 1416). 

Wojciech, brat Jana Stefana, rektor koUegium 00. Jezuitów w Bydgoszca^. 

Antoni, z bratankiem swoim Janem, synem Józefa i IzabelU Szczawińskiej, 
syn Jana i Teresy Czermińskiej, wnuk Kazimierza i Petronelli Chojnackiej, legi- 
tymował się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie ziemskim lwowskim. Antoni, dzie- 
dziczył na Nehrebce, której część nabył 1768 r. W 1774 r. zaślubił Barbarę Zder- 
kiewiczównę, z której zostawił: Teklę, Ewę, Jana i Józefa. Umarł 1789 r. (sepult. 
w Przemyślu). Dzieci jego dziedziczyły po zmarłym l>ezdzieb)ie 1789 roku bracie 
stryjecznym Janie, synie Józefa. 

Józef, syn Antoniego, właściciel Waniowic, ożeniony z Domicellą Zaleską, 
zmarł bezpotomnie 1808 r., zapisawszy swój majątek bratu Janowi i siostrze Te- 
kli Janowej Białoskórskiej (M. D. Wąs. z A. Łwow. For. Nob.). 

z KOMORZNA na Szląsku Górnym, Henryk h. Framberg, świadczył 1414 
roku w Sieradzu, przy wywodzie szlachectwa Mściszka ze Starzenie. Świadczył 
tamie 1417 r. i TeDdoryk Frangebarg z Komorzna (Laguna). 

KOMUNIAKA, patrz Komoniaka 

KOMUŃSGY, patrz Kamońsey. 

z KONAR pisali się Słupscy h. Rawicz 




Herb Gryf. 



KONARSCY h. GRYF, prawdopodobnie wyszli z Ko- 
nar, w powiecie ksiąskim, leżących nieopodal Brzeźnicy 
(Jędrzejowa), jednego z najdawniejszych dziedzictw Gryfltów. 
Jedna ich gałąź otrzymała tytuł hrabiowski austryjacki 1783 
roku. Część Konar w latach 1888 — 1486 była własnością 
Rokoszów z Koszczyc, Dobiesława, podsędka krakowskiego, 
i jego potomstwa. W 1882 r. pisze się Stręgoborz, 1898 roku 
Stanisław, z Konar. W latach 1897 — 1400 ma różne spra- 
wy w Krakowie Krystyna, wdowa po Tomku Litwinie z Ko- 
nar i Łagiewnik, która 1400 r. sprzedała wsi swoje, pół Iłowa 
(Gylowo), w łęczyckiem i czwartą część Zbiluni, w sieradz- 
kiem, za 200 grzyw, i część Deszna, Niemście ze Skroniowa 
(St. Pr. P. Pom. Vm). Zdaje się, że ku końcowi XV-go wie- 
ku, przeszły Konary do Chamców z Dobranowic i z tej gid^ 
Gryfitów idą już Jan i Jakób z Konar, świadczący w Proszo- 
wicach 1494 r. Barbara, wdowa po Jakóbie Konarskim, dzie- 



Digitized by 



Google 



KONARSCY. 41 

dzicu Dobranowic, procesiye o kmiecia i granice sąsiadów z Rudna, w latach 
1527 — 1580 (St Pr. P. Pom. VI. 896. 419 i 476). Rodzina ta wcześnie przyjęła 
Icalwinizm i do XIX-go wieku w nim w większości wytrwała. 

Tomasz Konarski dziedziczył 1508 r. na Korytnicy i Jaworze, w powiecie 
chęcińskim, a Jan Konarski był właścicielem Koryta, w powiecie wiślickim (Paw.). 
Wdowa po tym Janie, dziedzicu Konar i Koryta, Katarzyna z Koryta, pozwana 
1518 roku o spalenie męża do współki z kochanłdem (A. Krak.). Piotr Konarski 
z Koryta, obecny przy rozgraniczeniu Dobranowic i Poborowic 1580 r. Stanisław, 
Adam i Jan sprzedają w latach 1548—1547 części Konar Dembińskim (A. Krak.). 
Konstancya, córka Piotra, żona Justa Ludwika Deciusa, zmarłego 1570 r. 

Urszula Anna ze Smogorzowa Wąsowiczówna, córka Stanisława z Jabłoni- 
cy, żona Kaspra Konarskiego, dziedziczyła 1540 i 1579 r. na Korycie i Korytnicy. 
W tym ostatnim roku Hieronim Konarski, był właścicielem Mękarzowic i Swoszo- 
wic, w powiecie wiślickim (Paw.). W 1575 r. Anna Urszula kwitowała ojca swe- 
go Wąsowicza, z posagu (Zs. Wiśl. 9 f. 280). Hieronim, syn Hieronima, zapisał 
1598 r. do^rwocie żonie Annie, córce Macieja Krokiera (Zap. Łub. 7 f. 589). 

Jan Konarski spłacił Kożuchowskiego 1680 r., sumą nabytą od Wąsowicza 
(Gr. Radoms.). W tyniże roku został wojskim chełmskim. Synowie jego : Jan 
i Stefan, imieniem Jana, Stanisława, Franciszka, Gryzeldy i Marcyanny, dzieci nie- 
gdy Stanisława Konarskiego, brata swego rodzonego, z Elżbiety Bylinówny z Lesz- 
czyn urodzonych, kwitowali 1654 roku Daniłowiczów (Zap. Łub. 88 f. 408 
i 44 f. 654). 

Z dzieci Stanisława: Jan był instygatorem Trybunału lubelskiego 1670 r. 
(Zap. Lub. 55 f. 1555). Stanisław, major wojsk królewskich 1679 r., elektor Augu- 
sta II-go z województwa bełskiego (Ibid. 58 f. 646). Franciszek, wspólnie z żoną, 
Maryą z Przerembskich, cedował 1690 r. sumę Morsztynom. Gryzelda była za Ja- 
nem Tęgoborskim, kasztelanem żamowskim 1675 r. 

Franciszek i Jan podpisali, z wojewódz. krakowskiem, obiór króla Micha- 
ła. Franciszek nabył 1670 r. Chyczę od Branickich. Z nich też Jan, z wojewódz- 
twa sandomierskiego i Piotr, czwarty syn Jana wojskiego, z województwa bełskie- 
go, elektorowie Jana III-go. 

Stefan, najmłodszy syn Jana, wojskiego chełmskiego, żonaty był z Anną 
Arciszewską. Nad ich dziećmi, Janem i Urszulą, ustanowioną została opieka 1672 
roku (Sig. 12 f. 9). 

Jan, drugi z kolei syn Jana, wojski^o chełmskiego, właściciel Kani i Woli 
Kańskiej, w województwie niskiem, pozwany został 1675 r. przed kaptur krakow- 
ski, przez z Tarnowskich Wąsowiczową, o sumę. Z trzech żon, pozostawił kilku 
synów, z których: Aleksander, aryanin, zaślubił 1678 r. w Rudówce w Prusach 
Książęcych, Konstancyę Biberstein Kazimierską, również aryankę. 

Gabryel Hieronim, drugi syn Jana, pułkownik wojsk holenderskich, żonaty 
z Elżbietą z Korejwów (Niesiecki nazywa ją Kownonówną z Fryzlandyi), wspólnie 
z nią wziął w zastaw 1698 r. Iwaniszki od Sapiehy (Sap. III). Następnie stolnik 
mozyrski i starosta serejski, pozostawił synów: Jerzego i Jana Teodora. 

Tenże Jan Teodor, właściciel Bukcinik, Barci, Bobrowników i PyrgI, w wo- 
jewództwie trockiem, 1749 r., stolnik mozyrski, ożeniony z Wiktoryą z Estków, 

Herban. T. XŁ 6 



Digitized by 



Google 



42 KONARSCY. 

miał synów: Stanidawa, Konstant^^, Jakóba, Jerzego, Stefana i Rafała Krzyszto- 
fa, którzy w 1764 roku dop^ili działu dóbr powyższych, po ojcu pozosta- 
łych. Z nich: 

Konstanty, kapitan wojsk królewskich, pozostawił córki: Ogrodzińską 
i Wąsowiczową. 

Jerzy, podpułkownik w wojsku koronnem, wzi^ 1788 r. dymisyę w randze 
pułkownika. Dziedzic Klepaczy, sędzia pokoju kalwaryjski 1809 r., miał syna Sta- 
nisława, którego syn Szymon, emisariusz, rozstrzelany w Wilnie 1889 r, 

Rafał Krzysztof, ur. 1749 roku (metr. w Serejach), szambelan Stanisława 
Augusta, został asesorem sądów zadwornych koronnych 1785 roku (Kancl. 79). 
W 1804 r. legitymował się ze szlachectwa w Galicyi zachodniej (Quat. VII f. 176). 
Ożeniony w Russocką, przeniósł się w województwo sandomierskie, gdzie nabył 
Przeuszyn, Rosochy i Podole, i pozostawił córki : Ludwikę Zabierzewską, zmarłą 
bezdzietnie i Wiktoryę Stanisławowe Goniewską, oraz synów : Adama, Andrzeja 
i Aleksandra, który poległ w 1812 r. 

Adam, radca komitetu Towarz Kredyt. Ziems., radca konsystorza kalwiń- 
skiego, zmarł 1885 r., pozostawiwszy z żony, Ludwiki v. Hartych, syna Konstante- 
go, ur. 1810 r., zmarłego 1882 r., wylegitymowanego ze szlachectwa w Królestwie, 
przed 1850 r., po którym, z Aleksandry Jasieńskiej, ośmioro dzieci wyznania ka- 
tolicki^o: l) Paulina, za Adamem Piaseckim; 2) Helena, za Władysławem Świe- 
żyńskim; 8) Zofia, za Ludwikiem Bukowieckim; 4) Marya, za Henrykiem Rogu- 
skim; 5) Natalia, za Antonim Marczewskim; 6) Adam, ur. 1840 r., zmarły 1900 r., 
dziedzic Kluczewska, ożeniony z Stefanią Turską, z której córki: Aleksandra Igna- 
cowa Kruszewska, Stefania Kołaczkowska i synowie : Adam, ożeniony z Kosicką, 
Maksymilian i Szymon; 7) Szymon, ur. 1851 r., ożeniony z Joanną z Kosseckich, 
1-0 y. Kiniorską, z której: Jan, Kazimierz i Zofia Zembrzuska; 8) Aleksander, ur. 
1855 roku, żonaty z Wiktoryą Świdówną, z której : Wacław, Aleksander, Szy- 
mon i Wanda. 

Andrzej, drugi syn Rafała, legionista, odbył wszystkie kampanie Napoleoń- 
skie, następnie i oficer b. wojsk polskich- 1881 r., ożeniony z Ewą Kossecką, dhi- 
goletni radca Dyrekcyi szczegółowej i głównej Towarz. Kred. Ziems., zmarły w Ra- 
domiu 1864 r., pozostawił córki: Ludwikę Ostachiewiczową, Karolinę Ostachiewi- 
czową i synów: Władysława, Stanisława, zmarłych bezżennie, Edwarda, wylegity- 
mowanego ze szlachectwa w Królestwie, ożenionego z bratanka swą Maryą; Ra- 
fała, ur. 1820 r., zmarłego 1891 r., po którym z żony, Eleonory z Piaseckich, zmar- 
łej 1889 r. w Radomiu, dzieci wyznania katolickiego : Marya, za stryjem Edwar- 
dem, Aleksandra, Zofia Romanowa, Bronisław, którego, z Anieli Wieniawskiej, 
dzieci: Tadeusz i Aniela Marczewska; Tadeusz, proboszcz w Dąbrowie i Mieczy- 
sław, ożeniony z Michaliną Jabłońską, z której: Stefan, Jadwiga i Janina. 

Jerzy, syn Jana, a brat Gabryela, urodzony z Grekówny, właściciel Żar- 
czyc i Borczyna, miecznik inowrocławski 1689 r., elektor Jana III-go i Augusta 
II-go, zapisał 1686 r. dożywocie żonie swej, Helenie z Czermińskich, córce Łuka- 
sza, kasztelana zawichostskiego i Zofii z Tarłów (Gr. Chęcińs.). Z niej miid 
jedynaścoro dzieci, wychowanych w wierze katolickiej, do której sam, zdaje 
się, wrócił. 

1. Zofię, ur. 1685 r., mniszkę w Chęcinach, pod imieniem Natalii. 



Digitized by 



Google 



KONARSCY. 48 

2. Joannę, nr. 1686 r., żonę Wojciecha Odrowąża Kietlińskiego, wojskie- 
go sandomiersldego. 

8. Bogusława, ur. 1689 r. 

4. Mikołaja, ur. 1691 r., zmarłego bezdzietnie. 

5. Bartłomieja, ur. 1692 r. (metr. w Złotnikach), zmarłego bezpotomnie. 

6. Michała, ur. 1698 r. (metr. tamże). 

7. Jana Franciszka, ur. 1694 r. (metr. w Małogoszczu), zmarłego młodo. 

8. Stanisława Karola, ur. 1696 r. (metr. w Złotnikach), pod imieniem Igna- 
cego, prowincyała Pyarów w Królestwie. W 1746 r. odstąpił mu Potocki prawa 
prezenty do kościoła w Opolu. W 1759 r. jako ex-prowincyał, układa się zLubo- 
mirskim (M. 227 f. 865 i 282 f. 15). 

9. Władysława Wojciecha, ur. 1698 r. (metr. w Złotnikach), Pyara pod 
imieniem Antoniego. 

10. Stefana Pelicyana, ur. 1699 r. (metryka tamże). 

11. Hieronima Franciszka, ur. 1700 r. (metr. tamże). Pijara pod imieniem 
Stanisława, znakomitego reformatora szkolnictwa naszego, założyciela Collegium 
nobilium (1740 r.), zmarłego w Warszawie 1778 r. 

Bogusław, Michał i Stefan dopełnili 1724 r. działu dóbr po rodzicach po- 
zostałych, z mocy którego Żarczyce Większe wziął Stefan, Mniejsze Michał, a Wy- 
gnanów Bogusław (Gr. Chęć. Inscr.). Michał odstąpił wkrótce Żarczyce Mniejsze 
Bogusławowi. Z nich: 

A) Bogusław, cześnik parnawski, zaślubił Justynę z Nadola Łącką, 2-o v. 
Krassowską i z niej pozostawił córki : Maryannę, za Bonawenturą Oraczewskim 
i Joannę, za Stanisławem Sariuszem Wolskim. 

B) Michał, dziedzic Bogorii, starosta bachtyński 1719 r., deputat na Try- 
bunał koronny 1780 r., kasztelan wiślicki 1781 r., a sandomierski 1740 r., rezy- 
gnował z tego ostatniego urzędu 1746 r. Stronnik Leszczyńskiego, podpisał 1788 
roku konfederacyę generalną warszawską (Oblig. Warsz. 49 f. 422). Ożeniony z Te- 
resą Lipską, za którą wziął Chrewt, Wetlinę, Rogoźno i inne, wyjednał dla niej 
dożywocie, 1719 r., na starostwie bachtyńskiem (Sig. 19) i otrzymał, wspólnie z nią 
1729 r., konsens królewski, na odstąpienie tego starostwa (Sig. 22). Córka jego 
Ewa, zeznała 1752 r. zapis dożywocia z mężem. Antonim Drohojowskim, mieczni- 
kiem przemyskim (Gr. Przem. 251 f. 882), a synowie : Stefan Ludwik i Adam, 
otrzymali 1788 r. od cesarza Józefa II-go, tytuł dziedziczny hrabiowski. Z nich: 

a) Hr. Stefan Ludwika stolnik chęciński 1748 r., z którego urzędu rezy- 
gnował 1765 r., starosta przyłuski, cdonek Stanów galicyjskich, zaślubił Konstan- 
cyę Bielską, chorążankę lwowską, córkę Bogusława i Anny z Szeptyckich, z któ- 
rą zeznał zapis dożywocia 1750 r. Dziedzic Rogoźna, umarł tamże 1788 r., pozo- 
stawiwss^ synów: Stanisława, Marcelego, Michała, Leona i Józefa, oraz córki: Ju- 
liannę, żonę stryja swego hr. Adama, Franciszkę, zmarłą panną 1810 r. w Kuli- 
kowie i Maryannę, drugą żonę hr. Aloizego Baworowskiego. Sprzedał! oni 1790 r 
Rogoźno hr. Róży Rozwadowskiej, starościance ostrskiej, przyszłej żonie hr. Mar- 
celego Konarskiego (Oal. Tab.). Z synów hr. Ludwika: 

Hr. Stanidaw, właścicieł Dołhego, Humenowa i Niegowic, zmarły 1808 r., 
zaślubił Konstancyę Bielską, chorążankę lwowską, córkę Adama i Katarzyny z Mie- 
rząjewskicli, z którą zezni^, 1784 r., intercyzę przedślubną i zapis dożywocia (Tab. 



Digitized by 



Google 



44 KONARSCY. 

Gal. Pact Nov. 5 f. l i 6 f. l). Z niej pozostawił synów: Adama od 1817 r. i Win- 
centego od 1883 r. członków Stanów galicyjskich, bezżennych, oraz córkę Domi- 
cellę, żonę hr. Seweryna Fredry, pułkownika wojsk napoleońskich. 

Hr. Marceli, dziedzic Rogoźna i Boniewie, kawaler orderu Św. Stanisława 
1791 r., zaślubił hr. Różę Rozwadowską. Z nią bezdzietny. 

Hr. Micłiał, dziedzic Wietliny, bezdzietny z Maryą z Łobarzewskich, zmarłą 
we Lwowie 1865 r. 

Hr. Leon, ksiądz, proboszcz w Czyszkach i Kulikowie, kanonik katedralny 
przemyski, zmarł 1844 r. 

Hr. Józef, właściciel Chrewtu i Olchowca, pułkownik b. wojsk polskich, od 
1817 r. członek Stanów galicyjskich, zmarły 1849 r. w Chrewcie, zaślubił 1804 r. 
Teklę z Górskich, sędziankę ziemską przemyską, zmarłą w Chrewcie 1869 roku, 
z której córka Honorata, ur. 1815 r., za Franciszkiem Ziętarskim zRabbego i syn 
Franciszek Ksawery, ur. 1814 r., zmarły 1866 r. w Krakowie, dziedzic Chrewtu, 
Wetliny, Olchowca i innych. 

Hr. Franciszek Ksawery, zaślubił 1851 r. Aleksandrę Katarzynę Teofilę hr. 
Krasicką, ur. w Dubiecku 1881 r., właścicielkę Dubiecka, córkę hr. Aleksandra 
i Henryki z Męcińskicti i pozostawił dwóch synów: Stanisława i Henryka. 

1. Hr. Stanisław, ur. 1852 r. w Dubiecku, właściciel Dubiecka i Ruszel- 
czyc, zaślubił 1875 r. we Lwowie łir. Cecylię Tarnowską, córkę hr. Jana z Kra- 
snobrodu i Izabelli z Prażmowskich i ma z niej syna Stanisława Aleksandra, ur. 
1877 roku w Bereźcach i córki : Maryę Joanną, wydaną we Lwowie 1902 r. za 
Mścisława Zakrzewskiego z Wiktorowa, Maryę Elżbietę, Maryę Jadwigę, Maryę 
Anuncyałę i Maryę Aleksandrę, wszystkie urodzone w Dubiecku. 

2. Hr. Henryk, ur. 1855 r. w Dubiecku, właściciel Chrewtu, zaślubił 1882 
roku w Trzcianie, bar. Helenę Christiani-Kronwald, właścicielkę Grochowiec, zmar- 
łą 1894 r. we Lwowie, córkę bar. Teodora i Ludgardy z Zagórskicłi i z niej ma 
syna Jerzego, ur. 1884 roku w Wiedniu i córkę Annę, ur. w Grochowcacłi 
(M. D. Wąs.). 

b) Hr. Adam, właściciel Bogorii i Tomaszowic, żonaty ze swą bratanka 
hr. Julianną Konarską, miał z niej córkę Felicytę, żonę hr. Jana Lubienieckiego 
i syna Ignacego, członka Stanów galicyjskich 1817 r., zmarłego 1851 r. w Bali- 
cach, bezdzietnego z hr. Katarzyną z Wodzickich. 

C) Stefan, syn Jerzego, dziedzic Żarczyc Większych, miecznik ctięciński 
1786 roku, zmarły 1756 roku, zaślubił Maryannę Duninównę Wąsowiczównę, 
której zabezpieczył posag na Żarczycacłi 1732 r. (Gr. Chęć. 22 f. 115). Z niej córki: 
Tekla, zmarła panną, Katarzyna, za Stanisławem Laskowskim i synowie: Józef, 
Jan i Stanisław. Jan odstąpił 1776 r. część swoją na Żarczycach bratu Józefowi, 
a Józef i Stanisław sprzedali liczne dobra 1775 r., po babce Czermińskiej odzie- 
dziczone (Herb. Król.). 

Józef, porucznik wojsk austryjackicb 1765 r., kapitan regimentu pieszego, 
buławy pohiej koronnej (M. P.), zaślubił Teklę Laskowską i z niej miii trzecti sy- 
nów: Feliksa Antoniego, ur. 1782 r., Rajmunda Joachima, ur. 1788 r. i Tomasza, 
ur. 1794 r. (metryki w Złotnikacłi), wylegitymowanych ze szlachectwa w Galicyi 
zachodniej, 1804 r. (Quat. VI f. 201 i 202). 



Digitized by 



Google 



KONARSCY. 



46 



Tomasz, podpułkownik artyleryi b. wojsk polskich 1829 r., kawaler krzyża 
złotego polskiego i Legii Honorowej. 

Feliks, z zaślubionej Maryanny Laskowslciej, skarbnikówny chęcińskiej, po- 
zostawił: Kornela, Aleksandra, Teklę, za Wiktorem Zawadyńskim, Ludwikę, Ma- 
ryannę i Florentynę, którym ich ciotka, Józefa Laskowska, odstąpiła 1881 r. spa- 
dek po Wąsowiczu (Tryb. Radom ; A. Lwów. Por. Nob.). 

Dorota, córka Jana Jerzego, zmarłego w rejencyi Białostockiej, zamężna 
Koncewiczowa. 

W Królestwie legitymowali się ze szlachectwa przed 1850 r.: Andrzej, syn 
Stefana, Stanisław, syn Jerzego, Piotr Paweł, syn Ignacego, Jakób Aleksy, syn 
Wincentego, Helena, córka Tomasza, Ignacy Jan, syn Marcina i Józef Kasper, syn 
Ignacego Jana. 



KONARSCY h. HABDANK wzięli nazwisko od wsi Konary, w powiecie 
kościańskim, gdzie Jan Konarski, biskup krakowski, miał wznieść nowy kościół 
murowany. Pisali się często z Kobylina, który im wnioda Agnieszlca Kobylińska. 
Wraz z Kołaczkowskimi Habdańcami, pochodzą od Dupińskich (obacz D). Czterej 
bracia: Szczcdrzyk, Przybek, Ubisław i Marcin z Dupina, dali początek tym dwom 
domom. Szczedrzyk i Przybysław piszą się już w latach 1893 — 1400 Konarski- 
mi, a Marcin i Ubisław, Kdaczkowskimi. Część w Konarach trzymał w zastawie 
Pielgrzym Kopaszka i z nich się czasem pisał 1400 r. (Leksz.). Mikołaj, pleban 

w Czermnie, 1459 r. Małgorzata, żona Jana Redeckiego 1502 

roku (Pom. Dz. W. Śr. XVI. 555 i 768). 

1^^%^ Żyjący w połowie XV-go wieku Przybysław z Konar, 

^P^sP^ z Małgorzaty z Brzostowa, miał trzech synów: Jana, Andrzeja 

i Stanisława. 

1. Jan, ur. 1447 r., przyjaciel i towarzysz Św. Kazi- 
mierza Jagiellończyka, a po śmierci jego, Fryderyka, później- 
szego kardynała, 1497 r. proboszcz krakowski i kanonik gnie- 
źnieński, 1499 r. i kanonik poznański, po śmierci kardynała 
Fryderyka, został 1503 r. biskupem krakowskim. Wzorowy 
ten kapłan, myślący o podniesieniu swej dyecezyi pod wzglę- 
dem morabym i materyalnym, zakończył życie 1525 r. Po- 
chowany w katedrze krakowskiej, gdzie ma pomnik wy- 
stawiony. 

2. Andrzej, brat biskupa krakowskiego, starosta ko- 
niński 1505 r., miał ti*zech synów: Jana, Piotra i Jerzego. Jan 
i Piotr, odstąpili 1518 r. część swoją na Konarach, bratu Je- 
rzemu (M. 33 f. 58). 

Jan, kantor sandomierski, kanonik krakowski 1518 r., został kanonikiem 
poznańskim 1515 r, a świadkowie zeznali, że jest synem Andrzeja, urodzonym ze 
Strzeleckiej, h. Doliwa (Pis. Dz. Pol. IX). Następnie archidyakon krakowski, zo- 
stał 1519 r. kanonikiem gnieźnieńskim. Był i sekretarzem królewskim. Wielkiego 
rozumu i zacności prałat, wysłany został przez króla Zygmunta do Baru, celem 
załatwienia tranzakcyi przedślubnych z księżniczką Boną. Umarł w młodym wie- 




Herb Habdank. 



Digitized by 



Google 



46 KONARSCY. 

ku 1622 r., pochowany w katedrze krakowskiej, gdzie mu stryj biskup wzniósł 
pomnik. 

Piotr był kustoszem krakowskim, w latach 1518—1624. 

Jerzy, kasztelan rozpirski 1640 r., kasztelan międzyrzecki 1648 r., kaszte- 
lan kaliski 1552 r., umarł wojewodą kaliskim. Żonaty z Agnieszką Kobylińską 
h. Łodzią (Pis. Dz. Pol. IX), pozostawił córki: Katarzynę, za Janem Rosnowskim 
i Helenę, za Wojciechem Chqjeńskim, wojskim poznańskim (Pis. Dz. Pol. IX) 
i dwóch synów: Adama i Jana. 

Adam, sekretarz królewski, został l6-go Marca 1561 r. podkomorzym po- 
znańskim. Jednocześnie ojciec odstąpił mu Konary, Oczkowice, Wolę i Domasław- 
ki, w powiecie kościańskim. Adam, w tymże jeszcze roku rezygnował z podkomorstwa 
i został księdzem. Otrzymał probostwo poznańskie, a do kapituły wstąpił 8-go 
Lut^fo 1562 r. (M. 79 f. 440; 80 f. 13 i 90; Pis. Dz. Pol. IX). W 1662 r. miano- 
wany biskupem chełmskim, został zaraz w tymże roku biskupem poznańskim 
(Thejner). Umarł w Ciążyniu, jadąc na konwokacyę do Warszawy 1574 r. Jeździł 
jako poseł królewski do Papieży Pawła IV-go i Piusa IV-go, z oddaniem posłu- 
szeństwa stolicy apostolskiej, a następnie do Filipa, króla hiszpańskiego, w spra- 
wie ruchomości pozostałych po królowej Bonie. Po obiorze Henryka Walezyusza, 
jeździł wraz z drugimi do Francyi, zapraszając go do korony. Henryka przyjmo- 
wał w Bukowie i Poznaniu. 

Jan, brat Adama, piszący się z Kobylina, po rezygnacyi brata, podkomo- 
rzy poznański 1551 r., z tymże tytułem podpisał Unię Litwy z Koroną. Następnie 
kasztelan międzyrzecki 1670 r., kasztelan kaliski 1674 r., umarł 1599 r. Był dzie- 
dzicem Baszkowa, Bestwina, Rudy Bestwińskiej, Rogozewa, Siedlca, Dzierżanowa, 
Zalesia i Starogrodu. w pyzdrskiem, 1578 r. (Paw.). Żonaty z Katarzyną Grudziń- 
ską, zeznał z nią zapis dożywocia 1588 r. (M. 134 f. 206). (Tórka jego Katarzyna, 
1-0 y. za Janem Zborowskim, kasztelanem gnieźnieńskim, z którym zeznała zapis 
dożywocia 1693 t^ a 2-o v. za Dadźbogiem Kamkowsklm 1608 r. (M. 188 f. 826 
i Gr. Kalis.). Matka procesowała ją 1600 r., o zapisy na Kobylinie (Pr. Przed. 
48 f. 578). 

3. Stanisław z Góry, brat Jana biskupa i Andrzeja starosty, był żonatym 
z Zofią Łanckorońską. Z niej córki: Anna, żona Marcina Zborowskiego, kasztela- 
na krakowskiego, zmarła 1666 r., której pomnik znajdował się w Zborowie i Zo- 
fia, oraz synowie: Jan, Stanisław, Piotr i Feliks, którym stryj biskup Jan oddał 
1521 roku dobra Zaborowo i Sroczewo, w powiecie szredzkim (M. 35 f. 260 
i 808). Z nich: 

Piotr, został cześnikiem kaliskim 1661 r. Ożeniony z Elżbietą Kiełbasian- 
ką Gosławską, miał syna Jana, proboszcza kościoła Św. Marcina w Krakowie i ka- 
nonika poznańskiego 1566 r. i córkę Elżbietę, za Zygmuntem Bnińskim 1566 r. 

Stanisław, kanonik krakowski, napadnięty i zbity nocą na ulicy w Krako- 
wie, umarł 1546 r. 

Jan, kanonik krakowski 1521 r. i proboszcz u Św. Michała na zamku kra- 
kowskim 1537 r., umarł 1588 r. (Łęt.). 

Andrzej, kanonik poznańsici 1624 r., przy wywodzie szlachectwa podał, że 
matka jego była z rodu Łodziów, może to zatem trzeci syn Jerzego, wojewody 
kaliskiego. 



Digitized by 



Google 



KONARSCY. 



47 



Mikołaj podpisał 1587 r., ustawy ąjazdu Pokrzywnickiego. Anna z Konar, 
wdowa po Marcinie Pigłowskim 1606 r. Jan, z województwa poznańskiego, ele- 
ktor Augusta II-go. Ludwik, porucznik b. wojsk polskich, został 1807 r. leśni- 
czym w Kole. 

Paweł Krzysztof nabył 1710 r. Gnuszyno, w powiecie poznańskim, a poto- 
mek jego, Marcin Stanisław Józef, syn Ludwika, legitymował się ze szlacłiectwa 
w Królestwie, przed 1850 r. 



KONARSCY h. JASTRZĘBIEC z Konar, w powiecie płockim, należą do 
rodu Boleściców, łierb ich więc winien przedstawiać podkowę barkiem do góry. 
Przywilej księcia Ziemowita Mazowieckiego z 1408 r., wydany Boleścicom, wymie- 
nia Mikołaja, Franka, Pawła i Michała z Konar. 

Mikołaj Kustra y. RuśJca Konarski z Żukowa, prokurator biskupa płockie- 
go 1582 r., miał córkę Katarzynę, za Maciejem Krajkowskim z Myślakowa, 1542 
roku i synów: Feliksa, Jana, Wawrzyńca i Stanisława. Feliks obwiniony 1541 r. 
o zadanie ran. Jan sprzedał 1548 r. część swoją na Konarach i Żukowie, bratu 
stryjecznemu Maciejowi, synowi Stanisława Chrapka z Konar. Wawrzyniec i żona 
jego Barbara, procesowali 1539 r. Stanisława z Witkowa. Stanisław żył jeszcze 
1578 r. i regestra poborowe wykaziyą go, jako współwłaści- 
ciela Konar (Qr. Płoc. Perp. l f. 298; 5 f. 805; 6 f. 808; 7 
f. 168 i 8 f. 246). 

Stanisław Chrapek Konarski, oprócz już wymienionego 
syna Macieja, podstarościego płockiego 1554 r., po którym po- 
została wdowa, dziedziczyła 1578 r. na Konarach, miał jeszcze 
dwóch synów: Jana i Szymona. Jan procesąje się z Ooślickim 
1587 r., a Szymon, obwiniony 1548 r. o zadanie ran (Ibid. 4 
f. 284 i 8 f. 855). Dadźbog, drugi brat 
Mikołaja, misi trzech synów: Wolfgangat 
Piotra i Jana. 

Z nich Wolfgang, zwany Far- 
kasch, zeznał 1588 r. oblig, na rzecz Mi- 
kołaja (Ibid. 2 f. 92 i 142). 

Jan Konarski, syn Stanisława z Ko- 
nar, kwitował 1582 r. brata swego Zyg- 
munta, dziedzica na Machcinie i Ogorze- 
licach. Zygmunt miał córkę Katarzynę, 
żonę Stanisława Jeżewskiego 1589 roku i czterech synów: Stanisława, Mikołaja, 
Jana i Michała. Stanisław na Machcinie, obwiniony 1586 r. o zadanie ran Gfośli- 
ckiemu. Mikołaja obrał brat Jan plenipotentem 1589 r. Michał pozwany 1540 n 
o zadanie ran (Ibid. 1 f. 844; 8 f. 286 i 880; 4 f. 145 i 220; 5 f. 142 i 280; 
6 f. 182). 

Andrzej posiadał 1564 część Wielkiego, a wspólnie z braćmi, Walentym 
i Jakóbem, część Złychwód, w ziemi dobrzyńskiej. Piotr, dziedzic części Złych- 
wód, a Paweł Chrapek, syn Stanisława, z braćmi i Andrzej, współdziedzice Konar 
1578 r. (Paw.). Feliks, żonaty z Anną Świnkówną Zielińską 1597 r. Petronella, 
wdowa po Marcinie Karskim 1580 r. 





Hdrb 
Jastrzębiec 



Znak 
Boleściców. 



Digitized by 



Google 



48 KONARSCY. 

Stanisław Konarski, ionaty l-oy. 1609 r. z Małgorzatą Czyszkowską, 2-oy. 1616 
roku z Anną Karczewską, pozostawił córkę Maryannę, żonę Olbracłita Rybickiego 
1646 r. (Perp. Czers, l B f . 867; 5 f. 190 i 10 t 729). Walenty, podstaroścl i po- 
borca płocki 1601 r., a sędzia ziemski i pos^ na rokosz pod Sandomierz 1606 r. 

Piotr, syn Jana, zeznid 1611 roku oblig na Jana Konarskiego (DW. 
89 f. 842). 

Tomasz, syn Jana, podpisał, z ziemią warszawską, elekcyę Jana Kazimie- 
rza (DW. 51 f. 558 i 1986). 

Adam, stolnik wyszogrodzki 1679 r. Aleksander i żona jego, Anna z Cie- 
chanowMeh (?), sprzedali Orzymkowice Białe Zaleskiemu, 1690 r. (DW. 57 f. 1007 
i 1858). Będzie to pewnie Aleksander, łowczy inflancki, zmarły 1700 r., którego 
żona, Anna Czekanowska, zmarła 1701 r. Byli oni dobrodziejami Paulinów war- 
szawskich i w ich kościele pochowanL 

Paweł, żonaty z Jadwigą Rostkowską, sprzedał 1724 r. dworek w Rzyśce 
synowi Piotrowi, który nabył część te) wsi, od brata Jana, 1782 r. Piotr, ożenio- 
ny z Anną Łubianką, pozostawił syna Macieja i córkę Jadwigę, żonę Józefa Czar- 
nowskiego. Sprzedali oni częśó swą na Rzyśce, Młockiemu, 1745 r. (DW. 65 f. 529; 
68 f. 614; 71 f. 468 i 480). 

Jacek, syn Andrzeja i Teodory Zielińskiej, wnuk Jerzego i Heleny Kuła- 
kowskiej, legitymował się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodzkim trembowel- 
skim (M. D. Wąs.). 

KONARSCY h. KOLCZYK, (który Niesiecki nazywa OSSORJĄ). Przedsta- 
wia on, w polu czerwonem, srebrne dzwono od woza, z dwiema szprychami i czę- 
ścią piasty, barkiem do góry. W szczycie hełmu ręka zbrojna z mieczem (Ostr. 
1888). Wyszli 2 Konarzyn, w powiecie człuchowskim. 

Myśhbor Malowy z Chojnic i Stanoch Malowy, obaj z Konarzyn, rozgrani- 
czają 1275 r. dobra Augustyanów w Swornigaciacb. Mirosław z Konarzyn i Są- 
polna, z braćmi i siostrami otrzymali 1826 r. poświadczenie W. Mistrza, że te do- 
bra z dawna były w posiadaniu ich przodków (Perlbach; Sł. Geogr.). Dawid, 
pleban z Chojnic 1509 r. (Pom. Dz. W. Sr. XVI. 745). 

W 1526 r. Michał, Maciej, Mikołaj, Jan, Feliks, Marcin i Krzysztof^ bracia 
Konarscy, dziedziczyli na pdowie Konarzyn i Konarczynie, w powiecie człuchow- 
skim (M. 42 f. 88). Z nich : Mikołaj, Jan i Feliks, otrzymali 1544 r. nieosiadłą 
wieś, w powiecie człuchowskim, prawem lennem (M. 66 f. 56). Krzysztof, Mikdąj 
i Feliks, posiadali 1551 r. Hamersztyn, w którym ustanowione zostały jarmarki 
(M. 80 f. 51 i 89). Feliks i Mikołaj utracili 1576 roku starostwa hamersztyóskie 
i baldenburgskie, ponieważ nie przyłączyli się do króla (M. 114 f. 98). Mikołaj był 
dworzaninem królewskim i 1567 roku otrzymał pensyi 200 talarów. Krzysztof 
był starostą jurborgskim 1570 r.; poseł na sejm 1589 r., ożeniony z Kataryną Lo- 
kówną, z której córki : Gertruda Dymitrowa Weiberowa, kasztelanowa gdańska 
i N. Łukaszowa Konopacka. Michał, sędzia ziemski człuchowski, nie ^ł już 1576 
roku. Syn jego Augustyn (M. 100 f. 867; 108 f. 859; 114 f. 98 i 220). 

Po jednym z nich szedł Samuel, chorąży pomorski 1588 r. i Kngrsztof, sę- 
dzia ziemski człuchowski, zmarły I6ll r. (M. 184 f. 259 i 154 f. 76). 



Digitized by 



Google 



KONARSCY. 49 

Feliks Konarski, starosta hamersztyński i baldcnburgski, otrzymał 1557 r. 
pozwolenie królewskie, na zabezpieczenie na tych starostwach posagu żony, Bar- 
bary z Żelisławskich, córki Michała, a 1567 roku przyznane zostało dożywocie na 
tychże starostwach i żonie Feliksa (M. 89 f. 886 i 100 f. 868). Synów (M. 121 
f. 140 i 124 f. 40) pozostawił czterech: Michała, Stanisława, Dawida i Feliksa, córek 
także kilka, z których znane są: Justyna, żona Mikołaja Kossa, zmarła 1681 r., 
pochowana w Oliwie i Barbara, Cysterka w Żukowie, zmarła 1610 r. 

Stanisław, syn Feliksa, dworzanin królewski, starosta mitawski i kapitan 
gwardyi królewskiej 1605 r. (DW. 82 f. 194 i 224), następnie rotmistrz Zygmunta 
m-go, kasztelan gdański 1609 r. i starosta malborski 1G18 r., został 1618 r. woje- 
wodą malborskim. Trzyraid i starostwo kirszporskie, umarf 1625 r. W 1609 r. 
otrzymał Propendorff, a 1621 r* konsens królewski, na odstąpienie starostwa mi- 
tawskiego, bratankowi swemu Michałowi. Żonaty z Lukrecyą z Bystrzca So- 
kołowską, nie pozostawił potomstwa (M. 154 f. 29; Gr. Przed. 60 f. 7; M. 166 
f. 461 i 462). 

Dawid, syn Feliksa, ur. 1564 r., z kanonika krakowskiego i warmińskie- 
go, opat oliwski 1589 r., umarł 1616 r., pochowany w Oliwie. 

Feliks, syn Feliksa, miid córkę Annę, żonę Jerzego Konopackiego, staro- 
sty mitawskiego i syna Michała, któremu stryj Stanisław, wojewoda malborski, 
odstąpił starostwo mitawskie, za konsensem królewskim z 1621 r. 

Michd pozwał 1627 r., wraz ze swoim bratem stryjecznym Stanisławem 
Kazimierzemi Weihera, o należną im rentę (Tr. Piotr.). W 1680 r. otrzymał kon- 
sens królewski, na odstąpienie starostwa mitawskiego i wsi Klonówki, szwagrowi 
swemu Jerzemu Konopackiemu (M. 178 f. 117). Następnie opat oliwski, umarł 
1641 roku. 

Michał, najstarszy syn Feliksa z Żelisławskiej, kasztelan chełmiński i sta- 
rosta hamei'sztyński 1607 r., wojewoda pomorski 1612 r., umarli w tymże roku. 
W 1611 r., w którym otrzymał starostwo grudziądzkie, był marszi^kiem dworu 
królewicza Władysława. Za konsensem królewskim z 1607 r., wykupił starostwo 
kiszewskie, z rąk sukcesorów Jana Szorca (M. 151 f. 194; 158 f. 829; 154 f. 84 
i 155 f. 52). Żonaty z Dorotą Rembowską, miał z niej córki: Teresę (na nagrob- 
ku Erdmunda), żonę Reinholda Heidenszteina, sekretarza królewskiego, głośnego 
historyka (M. 180 f. 866 i 199 f. 57); Helenę, żonę Andrzeja Łaszewskiego i Kata- 
rzynę, żonę Andrzeja Zaleskiego, miecznika ziem pruskich, oraz trzech synów: 
Mirosława, Samuela i Stanisława Kazimierza. Ten ostatni, ze stryjecznym bratem 
swoim Michałem, synem Fehksa, pozwał Weihera 1627 r. (Tr. Piotrk.). Po śmier- 
ci wojewody, pozostała po nim wdowa trzymała starostwo hamersztyńskie, a cór- 
ka Helena z mężem, starostwo baldenburgskie (M. 170 f. 814 i 822). Katarzynie 
i jej mężowi, matka oddała Domesław, ze starostwa hamersztyńskiego, za konsen- 
sem królewskim z 1621 r. (M. 166 f. 488). 

Mirosław, wojewodzie pomorski, chorąży pomorski 1629 r., a podkomorzy 
malborski 1680 r., żonaty l-o y. z Zofią Konopacką, córką Jerzego, z której córki: 
N. Czapska i Teofila Kosobudzka, 2-o y. z Dorotą Żalińską, wojewodzianką mal- 
borską, z której syn Mirosław. Podkomorzy sprzedał Konarzyn, a nabył Taszewo, 
które po nim odziedziczył syn Mirosław, ożeniony z Dąbską, z której syn Franci- 

Herban. T. XL 7 



Digitized by 



Google 



60 KONARSCY. 

szek Słanidaw, rotmistrz królewski, został kasztelanem kowalskim 1701 r., a umarł 
1704 r. Brał udział w wyprawie wiedeńskiej, na której silnie raniony. Sprzedał 
Pawłowskiemu 1684 r. Taszewo, odziedziczone po ojcu. Z Doleckiej miał dwócłi 
synów: Adama, młodo zmarłego i Stanisława, podkomorzego pomorskiego 1788 r., 
kasztelana chełmińskiego 1788 r., zmarłego 1757 r. Stronnik Stanisława Leszczyń- 
skiego, poseł powiatu tczewskiego, podpisał 1788 r. konfederacyę generalną war- 
szawską (Oblig. Warsz. 49 f. 422). Z Joanny Oralewskiej, miai córki: Helenę 
Dąmbską, Teresę Trzcińska i Annę Trzcińska, oraz syna Ignacego, żonatego I-o y. 
ze Stanisławską, z której córka Helena, po rozwiedzeniu się z Bystramem, wyszła 
za Dominika Piwnickiego, 2-o y. z Partheinówną, 8-o y. z Kretkowską. Z temi 
dwiema bezpotonmy. 

Samuel, drugi syn Michała, wojewody pomorskiego, po ojcu starosta kisze- 
wski, jako dworzanin królewski i wojewodzie pomorski, otrzymał 1615 r. konsens 
królewski, na odstąpienie starostwa kiszewskiego Bąkowslcim (M. 158 f. 145). 

Inny Samuel, idący po jednym z braci Feliksa, chorąży pomorski 1588 r., 
zmarły 1608 r., dziedzic Topolna, gdzie wzniósł 1588 r. kościół, w którym, wspól- 
nie z żoną, Heleną z Mirakowa Konopacką, pochowany został, pozostawił syna Sa- 
muela, po ojcu chorąż^o pomorskiego i dziedzica Topolna, które za zezwoleniem 
królewskiem z 1685 r., zamienił na miasto. W 1628 r. kasztelan gdański, 1626 r. 
wojewoda pomorski, a 1629 r. wojewoda malborski i starosta kirszporski, umarł 
1641 r., w którym jego testament wniesiony do grodu Przedeckiego (Gr. Przed. 71 
f. 872). Żonaty I-o y. z Zofią Osieczkowską, 2-o y. 1624 r. z Dorotą Żalińską, 
wdową po Janie Bąkowskim, staroście kiszewskim, 8-o y. 1680 r. z Izabellą Kam- 
kowską, wojewodzianką płocką (M. 182 f. 49). Starostwo kiszewskie, które kre- 
wny jego Samuel, wojewodzie pomorski, odstąpił Janowi i Dorocie z Żałińskich, 
małżonkom Bąkowskim, 1615 r., po zaślubieniu przez niego wdowy, pozostałej po 
Janie Bąkowskim, wróciło w dom Konarskich. Otrzymał dożywocie na niem 1624 
roku. W 1685 roku otrzymał, wspólnie z trzecią żoną Kamkowską, starostwo to 
prawem emflteutycznem, na lat dwadzieścia i dwa (M. 169 f. 504; 178 f. 188; 180 
r. 558). W 1628 r. z sejmu wybrany komisarzem do traktowania ze Szwedami 
o pokój. Konstytucya sejmowa z 1688 r., potwierdziła nadanie przez niego części 
Cieleżynka, na uposażenie kościoła w Topolnie. Z trzeciej żony, Kamkowskięj, 
1-0 y. Garwaskiej. 2-o y. Kiełczewskiej (Gr. Przed. 70 f. 469 i 519), pozostawił 
wojewoda dwie córki: Helenę, żonę l-o y. Jakóba Sumińskiego, kasztelana rypiń- 
skiego, 2-0 y. Krzysztofa Koryckiego, starosty nieszawskiego i podkomorzego cheł- 
miński^o (Sig. 8 f. 100) i Zofię, oraz sześciu synów: Mikołaja, Jana, Andrzeja, 
Adama, Michała i Samuela. W 1647 r. ustanowioną została nad nimi opieka (M. 
189 f. 581). Michał i Samuel zmarli młodo, a za konsensem królewskim z 1648 
roku, dozwolonem zostało wdowie po wojewodzie, przelać służące jej prawa do 
starostwa kiszewskiego na Mikołaja, do Łuskowa, w województwie pomorskiem, 
na Adama, do Sopanina tamże, na Jana, a do Tuczna, w powiecie inowrocławskim, 
na Andrzeja (M. 185 f. 498, 494 i 495). 

Mikołaj, wojewodzie malborski, elektor Jana Kazimierza, z cesyi matki 
starosta kiszewski, umarł bezdzietny 1656 roku, w którym potwierdził testament. 
W testamencie swym wspomina o siostrze, starościnie nieszawskiej i wyznaczył 
nim egzekutorami takowego, stryja swego Mirosława, podkomorzego malborskiego. 



Digitized by 



Google 



KONARSCY. 



51 



Adama Przeworskie o, sędziego mirachowskiego, brata stryjeczne - rodzonego Sa- 
muela i braci rodzonych: Jana, Adama i Andrzeja. Czyim był synem ów Samuel, 
brat stryjeczny, nie jest wiadomem (M. 199 f. 88). 

Adam y. Adam Zygmunt, wojewodzie małborski, kanonik płocki 1668 r., 
proboszcz warmiński i sekretarz królewski 1682 r. (Qr. Przed. 60 f. 446), fundo- 
wał, z bratem Andrzejem, Paulinów w Topolnie, 1682 r. 

Jan, wojewodzie małborski, sprzedał 1666 r. Raczyńskiemu, część odziedzi- 
czoną po bracie Mikołaju na Szewnie, w powiecie świeckim (M. 200 f. 78). Żo- 
naty z Rozalią Kuczborską 1660 r., nie żył 1678 r., w którym Niewieściński otrzy- 
muj przywilej, na dzierżawione przez niego dobra (Sig. 8 f. 188 i DW. 65 f. 706). 
Córka jego Konstancya, l-o v. za Fabianem Niewieścińskim 1657 r., 2-o v. za An- 
drzejem Smoszewskim, starostą bobrownickim, 1682 r. (Zap. Lub. 60 t 446). 

Andrzej, wojewodzie małborski, poseł 1668 r., podpisał, z województwem 
chełmińskiem, elekcyę Jana III-go. W 1651 r. zapisał na Olszówce sumę Pawli- 
kowskiej (Qr. Przed. 73 f. 255). W 1665 r. zawarł intercyzę przedślubną z Zyg- 
muntem Walewskim, podkomorzym łęczyckim, o zaślubienie córki jego Elżbiety, 
urodzonej z Zofii Radzewskiej. Ślub odbył się 12-go Lutego tegoż roku (Or. Przed. 
76 f. 277). W 1681 r., W którym zeznał zapis na kościół w Topolnie, był podko- 
morzym pomorskim, z urzędu tego rezygnował 1686 r. i umarf 1688 roku (Sig. 14). 
Córka jego za Kretkowskim, a synów miał trzech: Michała, Zygmunta i Stanisława. 
Michał i Zygmunt, synowie podkomorzego, nabyli 1689 r. Żalno, w powiecie tu- 
cholskim, od Radziwifiowej, a Stanisław kwitował brata Zygmunta 1700 r. (M. 219 
f. 616 i Qr. Przed. 81 f, 459). 

Zygmunt, otrzymane w dziale z bratem Stanisławem Topolno, Cieleszyno, 
Góry i Topolinko, sprzedał 1697 r. Stanisławowi Konarskiemu, bratu swemu stry- 
jecznemu, synowi Mirosława, podkomorzy ca malborskiego. W 1700 r. żonaty był 
z Zofią z Urbanie Urbańską (Gr. Przed. 81 f. 280 i 427; 87 f. l). 

Stanisław, podkomorzyc pomorski, z Teofili Gembartówny, miał syna An- 
drzeja, żyjącego 1726 r., dziedzica Umienia, w łęczyckiem (Gr. Przed. 85 f. 138 
i 148). Drugą jego żoną była Teofila Przyłuska, l-o v. Pran- 
ciszkowa Zielonczyna, wdowa po nim 1719 r. (Woł. X f. 802). 
Magdalena, za Kazimierzem Szczepańskim 1668 roku. 
Michał podpisał, z województwem chełmińskiem, elekcyę Jana 
III-go. Teresa, 1759 r. żona Antoniego Kczewskiego. Ale- 
ksander zKonarzyna Konarski, obrany 1769 r. w Koninie kon- 
syliarzem konfederacyi wielkopolskiej. W 1784 r. był szam- 
l>elanem Stanisława Augusta, ożeniony z Maryą z Szeibów. 

KONARSCY h. LEWART jednego domu z Firlejami, 
dziedzicami Bejsc, pisali się też Firlejami Konarskimi, wziąw- 
szy nazwisko z Konar, w powiecie radomskim, wsi leżącej nie- 
opodal innych majętności Firlejów. Poprzedni dziedzice Konar, 
zdaje się, że nie należeli do t^^ rodu, jak Piotr z Konar, zwa- 
ny Cięciwą, procesi^ący się w latach 1412 — 1414 w Rado- 
miu i Jan, rozgraniczający Konary, od Domaniowa, 1424 roku 
Herb Lewart. (A. Radoms.). 




Digitized by 



Google 



52 KONARSCY. 

Andi-zeJ, Dersław i OsŁasz, dziedzice Konar, synowie Jana z Bejsc, kaszte- 
lana żamowskiego 1440 r., dziedzica Zakrzewa, Markuszowie i innych dóbr, pro- 
cesowali 1461 r. Podlodowskich. Z nich Dersław, zabezpieczył 1478 n posag żo- 
nie Katarzynie. Urszula, córka Dersława, 1499 r. żona Mikołaja Missopada. Pe- 
wnie synami tegoż Dersława byli : Marcin i Jan, dziedzice Konar i cz^ci Bejsc, 
którzy 1499 r. dopełnili dziahi dóbr. Marcin wzi^ Konary, Głogów, Zadąbrowie 
i Kaleń, w powiecie radomskim, a Jan— Bejsce, w powiecie wiślickim (Rad. Inscr. 
Decr. V f. 115; VI f. 201; VII f. 746). 

Marcin, piszący się z Bejsc, nabył 1499 r. część Bejsc, należącą do brata 
stryjecznego, Jana z Bejsc (Zap. Zs. Wiśl. l f. 616). ów Marcin zwał się już Ko- 
narskim i jako taki, zapisany w regestrach poborowych z 1508 roku, dziedzicem 
Bejsc (Paw.). Konary, Kalcń, (łłogów i Zadąbrowie, trzymała w tymże roku Ka- 
tarzyna Konarska, prawdopodobnie wdowa po Dersławie, a matka Marcina. Mar- 
cin, z żony Małgorzaty, pozostawił dwie córki: Annę. żonę Hieronima Podlodow- 
skiego 1519 r. i Małgorzatę, żonę Stanisława Gulińskiego 1522 r., oraz dwóch sy- 
nów: Stanisława i Jana, którzy dopełnili działu dóbr 1582 r. (Rad. Inscr. Decr. IX 
f. 314; Rad. Inscr. II f. 810 i IV f. 28) i Jan częśd swoją, to jest Konary i połowę 
Zadąbrowia, Kalcni i Głogowa, sprzedał 1540 r. Piotrowi Kochanowskiemu, za część 
Strykowie z dopłatą, tak, że 1569 r. Floryan Konarski (pewnie syn Stanisława), 
wspólnie z Piotrem Kochanowskim, dziedziczy na Zadąbrowiu, Kaleniu i Głogowie, 
gdy właścicielem Konar jest już wyłącznie Kochanowski (Zs. Rad.). 

Po Flory anie, z żony Anny, pozostali synowie: Zygmunt, Stanisław, Sera- 
fin, Kasper i Marcin. Dziedziczyli oni na Młodnicy 1589 r. (Wyr. Lub. 88 f. 80). 
Marcin, żonaty z Urszulą z Leżenicy 1615 r. (Zap. Lub. 21 f. 787). 

Dorota z Konar, żona Jakóba Skotnickiego 1490 r.; wdowa po nim 1494 r. 
(M. 14 f. 885 i 17 f. 104). Anna z Konar, wdowa po Piotrze Jeżu z Kosowa i sio- 
stra jej Elżbieta, wdowa po Stanisławie Chłochole z Brudnowa, przyjęły 1518 roku 
w Radomiu trzecią regułę Św. Franciszka. 

Jan ze Strykowie Konarski, z podsędka, sędzia ziemski sandomierski 
1556 r. Synowie jego: Krzysztof i Jan, kwitowali Firleja w Lublinie 1580 r. (Zap. 
Lub. 2 f. 299). Krzysztof, pleban (bez święceń) w Jarosławicach 1570 r. 

Piotr, żonaty 1589 r. z Urszulą Trojanowską (Wyr. Lub. 38 f. 486), 

Jan Firlej Konarski, pisarz grodzki nowokorczyński 1685 r., a podstarości 
i sędzia grodzki 1690 r. Anna z Madejowa, żona l-o v. Melchiora Borka, 2-o v. 
Jacka Firleja Konarskiego, nieżyjącego już 1675 r. (Gr. Chęć.). Synem ich był 
Kazimierz, wojski wiślicki 1691 r. (Zap. Lub. 67 f. 144). Ten Kazimierz, żonaty 
z Teresą Rogowską, nabył 1679 r. Gumienice od Roxickiego, które wkrótce sprze- 
dał Chomentowskiemu. 

Jan Firlej Konarski, żonaty z Katarzyną z Obie Jawoniicką, miał syna Je- 
rzego, Reformata i córki: Małgorzatę Mikołajowe Michalczewską, Annę Władysła- 
wowę Piegłowską, Krystynę i Katarzynę. Sprzedały one 1730 r. majątki odziedzi- 
czone po Jawornickich Krasińskiemu, kasztelanowi wiślickiemu (Teka W. Ruliko- 
wskiego). 

Czy niżej wymienieni Konarscy do tego domu należą, pewności nie mam: 
Antoni Bonawentura, instygator Trybunału lubelskiego, został 1690 r. podpisarzem 



Digitized by 



Google 



KONARSCY. 



63 



województwa wołyń8kiego, TrybuDału lubelskiego, a 1720 r. był cześnikiem czer* 
niechowskim (Zap. Lub. 66 f. 1080; DW. 68 f. 627; WoŁ IX f. 1026), Adam Ka- 
rol, łowczy czerniecbowski 1687 r., Jerzy, łowczy czemiechowski, zmarły 1701 r. 
Elżbieta, żona Jerzego Niemirycza 1660 r. (Ky. VI E f. 47 i VIII f. 240). Andrzej, 
żonaty 1678 r. z Anną z Zielonków, a Jan 1719 roku z Anną Strzałkowską (Qr. 
Sanoc. 76 f. 796 i 299 f. 799). 

Franciszek Firlej Konarski, syn Józefa, tytułowanego podstolim krakow- 
skim i N. Wilkońsldej, wojski oświęcimski 1728 r., kasztelan biecki 1786 r., zmarły 
1744 r.. kawaler orderu Orła Białego 1742 r., zaślubił Barbarę z Cellarych i z niej 
miał synów: Tomasza, Józefa i Antoniego, oraz córkę Teresę. 

Tomasz, dziedzic Janowszczyzny w Drohomirczanach i Wawrowic (DW. 76 
f. 688), wylegitymowany ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodzkim halickim, ka- 
waler orderu Św. Stanisława 1792 r., wraz z żoną, Krystyną z Potockich, zabez- 
piec^ł 1797 roku sumę Dominice ze Starzyńskich, l-o v. Ignacowej Konarskiej, 
2-0 V. Wykowskiej. 

Józef, żonaty z Zofią Dębińską, miał synów: Leona, właściciela Szczyrze- 
cza, zmarłego 1812 r., wyl^itymowanego ze szlachectwa 1788 r., w sądzie ziem- 
skim pilznieńskim, żonatego 1784 r. z Teresą Wybranowską, chorążanką lubelską, 
1-0 y. Pawłowa Starzyńską, generałową wojsk koronnych (Tab. Gal PacŁ Nov. 
U f. 887). 

Antoni, 1781 r. major, 1788 r. podpułkownik, następnie pułkownik artyle- 
ryi koronnej, kawaler orderu Św. Stanisława 1788 r., żonaty z Anną Piotrowską, 
córką Stanisława, podstol^fo przemyskiego i Anny ze Zbierzchowskich, z którą 
zeznsi zapis dożywocia 1788 r. Teresa, żona Aleksandra Romiszowskiego, której 
córce Zofii, żonie Ignacego Hilar^o Ńfoszyńskiego, zapisał Leon swój majątek, 
1804 roku. 

Kazimierz, dziedzic Łutc^, syn Floiyana i Maryanny 
z Oszczypowskich, wnuk Antoniego, legitymował się ze szla- 
chectwa 1782 r., w sądzie ziemskim pilznieńskim (M. D. Wąs. 
z A. Lwów. Por. Nob.; DW. 97 f. 898; 104 f. 879 i 1404). 



KONARSCY h. ŁZAWA, właściwie CZEWOJA, mieli 
być w województwie niskiem, podhig Niesieckiego. Mikołaj 
Konarski, burgrabia sanocki 1487 r., a podstarości i podsędek 
grodzki 1489 r. (AOZ. XVI). Stanisław, 1498 r. na sądach 
w Przemyślu. Mikołaj, podstarości przemyski, dostał od kró- 
la wójtostwo w Szechyni pod Medyką. Mikołaj 1608 r., a Se- 
bastyan, pisarz sanocki, i Stanisław 1589 r., dziedzice Rako* 
wej, w ziemi sanockiej (Paw.). 

Sebastyan, pisarz ziemski sanocki 1580 r., umarł 1599 
roku. Stanisław, wojski stryjski 1615 r., deputat na Trybu- 
nał koronny 1628 r. Józef, wojski sanocki 1784 r. 




Herb 
Łsawa v. Czewoja. 



KONARSCY h. ROLA z Konar, w powiecie orłowskim. Akta łęczyckie 
z lat 1886—1399 wspominają o Janie, Marcinie, Mikołaju i Włodzimierzu z Konar 



Digitized by 



Google 



54 



KONARSCY. 



Konarskich. Stanisław z Konar w Orłowie 1898 r. Jan, poborca łęczycki 1&05 r. 
(T. Paw.). Marcin, Stanisław, Walenty, Kasper i Andrzej dziedziczyli na Kona- 
racłi 1576 r. (Paw.). Marcin był synem Jana (Qr. Przed. 27 f. 886) i z żony, Mał- 
gorzaty SypińskieJ, pozostawił syna Stanisława (Ibid. 69 f. 788). Stanisław, na- 
był 1681 r. sumę na Wolf Sypieńskiej, a Andrzej wziął tam- 
że 1628 r. w zastaw ogród. Małgorzata, żona l-o v. Wójcie- 
cha Rzekieckiego 1622 roku, a 2-o v. Wojciecha Zadzimskie- 
go 1688 roku (Akta Sieradzkie). 

Stanisław, żonaty 1611 r. z Jadwigą Szumowską, wdo- 
wą po Tarnowskim (M. 154 f. 270). Agnieszka za Dzierzbi- 
ckim 1624 r. Maciej, żonaty 1592 r. z Dorotą z Owsianych, 
córką Mikołaja (Gr. Przed. 40 f. 420). Ksiądz Jan, Marcin, 
Stanisław, Wojciech i Andrzej, synowie Marcina, procesi^ą 
się 1618 r. z Maciejem Konarskim (Ibid. 64 f. 145). Krzysztof 
i żona jego, Anna de Capie (?), potwierdzają 1620 r. układ za- 
warty z Umińskim (Ibid 66 f. 4). 

Stanisław, posesor Krzyżanowic 1704 r., zmarł bezdziet- 
ny, a spadkobierca jego Maryan, sumy na Krzyżanowicach 
i Pawłowicach przelewa 1715 r. na Łukasza Wolskiego (Gr. 
Herb Bola. Gostyń, i Łęczyc). 




KONARSCY h. SZELIGA. Franciszek Łazarz Konarski, archidyakon ka- 
mieniecki, proboszcz w Trembowli 1756 r. (Gr. Tremb. Pasc. 8 f. 604; M. D. Wąs.). 

KONARSCY h. TORÓR mieli być w województwie kaliskiem. Maciek Ko- 
narski ma sprawę z Polickimi w Koninie przed 1450 r. Stanisław, wyprawiony 
1474 r. na wojnę czeską (St. Pr. P. Pom. VII. 687). 

Barbara, żona Jakóba Bilanowski^o y, Rzeszkowskiego, matka k nonika 
poznańskiego 1555 r. (Pis. Dz. Pol. IX). Bernard podpisał, z województwem kali- 
skiem, elekcyę Augusta II-go. 

KONARSCY różni. Dominik, syn Świętosława z Konar, 1419 r., Marcin, 
syn Stanisława, 1424 r., Błażej, syn Marcina, 1449 r., na uniwersytecie krakow- 
skim. Jakusz z Konar, pod Tarnowem, 1408 r., a Mikołaj, 1418 r., świadczą w Tar- 
nowie. Leonard i Piotr 1427 r. w Pilznie. Piotr sprzedał 1441 r. wójtostwo w Dem- 
bicy, za 800 grzyw. Janowi z Podgrodzia. Mikołaj nabył 1461 r. część Przybysła- 
wic, w pilznieńskiem, za 890 grzyw. (KMP. IV; Zs. Pilz. 20 f. 108; 22 f. 804). Anna 
z Konar, żona Stanisława Lipskiego 1444 r. 

Baltazar Konarski dziedziczył na Konarach, w powiecie szczyrzyckim, 1681 
roku. Córki jego, sukcesorkł nieżyjących Tomasza Dziewulskiego i Anny Miko- 
łajówny Konarskiej, sprzedały 1601 r. części swe spadku Andrzejowi Lipskiemu 
1601 r. (Zap. Krak. 170 f. 1419). 

Jan Konarski, właściciel Konar, w powiecie inowrocławskim, 1580 r. Sta- 
nisław Konarski, współdziedzic Studzienia i Gęsiej Woli, w powiecie gostyńskim, 
1579 r. (Paw.). Bartosz i żona jego, Aleksandra Pieliasówna, sprzedali 1584 roku 
Nibry, w powiecie kowieńskim (Akta XIV). 



Digitized by 



Google 



z KONARSKIEGO — KONARZEWSCY. 55 

Wojciech otrzymał 1628 r. konsens królewski, na nabycie starostwa rze- 
czyckiego (M. 176 f. 245). Żonaty z Anną Gołębiowską, trzymane przez siebie do- 
bra w Inflantach, odstąpił Wiesiołowskiemu 1618 r. (DW. 46 f. 246). Tomasz Mi- 
chał, zwolniony od wyprawy 1670 r. Dzierżawca starostwa piotrkowski^o, oże- 
niony z Jadwigą Bielską 1670 r. Katarzyna, wdowa po Aleksandrze Kobierskim, 
1699 r. (DW. 54 f. 1844 i A. Piotrk.). 

Jan i żona jego, Barbara z Klimczyckich, 1679 r. dziedzice Ozierszczyzny, 
w województwie kijowskiem (Arch. I. Z. Ros. VII. 1). Stanisław upoważnił 1711 
roku synów swoich, Ignacego i Pelicyana, do odbioru sumy (Op. Kij. 28). Michał, 
dworzanin skarbowy 1716 r. (AGZ. X. 6788). 

Jan, cześnik k\jowski, z Anny Strzałkowskiej, pozostawił córki: Ewę, za 
Ignacym Pieścioroskim, stolnikiem smoleńskim; Wiktoryę. za Pawłem Przeczko- 
wskim, cześnikiem wiskim i Teresę, za Michałem Wrzeszczem, łowczym Winni- 
ckim, które spadek swój po Karolu Janickim w Birczy, sprzedały Przeczkowskie- 
mu 1748 r. (Gr. Sanoc. 125 f. 1229). O. Sylwester Konarski, ihumen monasteru 
Markowskiego 1718 r., zmarł przed 1719 r. (IsŁ Jur. Mat. XXI i XXV). 

Stanisław, z powiatem starodubowskim, a Stefan, z województwem smo- 
leńskiem, podpisali elekcyę Stanisława Augusta. 

Ignacy, zmarły w Warszawie przed 1868 r., pozostawił z żony, Eleonory 
Gołaszewskiej, Franciszka i Józefa, pełnoletnich i Teofila, Wincentego i Wiktoryę 
nieletnich^ Z nich Franciszek zmarł 1865 r., pozostawiając wdowę Krystynę z Ma- 
kowieckich i dzieci: Józefa, Zofię, Emilię i Władysławę. Wincenty zaślubił 1865 
roku w Warszawie, Anastazyę Szpotańską. 

z KONARSKIEGO Maciej, syn Pawła, 1426 r., a Wojciech, syn Jana, 1465 
roku na uniwersytecie krakowskim. Andrzejko, za usługi oddane Wincentemu 
arcybiskupowi, otrzymał od kapituły gnieźnieńskiej 10 gr., 1448 r. 

KONARZEWSCY h. JASTRZĘBIEC, prawdopodobnie z Konarzewa-Bolesty, 
w ziemi ciechanowskiej. Nazwa tej wsi pokazi^e, iż Konarzewscy do rodu Bole- 
ściców należeli. Krzysztof Konarzewski, z ziemi ciechanowskiej, h. Jastrzębiec, 
świadczył w Warszawie 1612 r., przy wywodzie szlachectwa Wojciecha Mieczko- 
wskiego, którego urodziła Konarzewska (DW. 40 f. 1968). 

Być może, że w liczbie Konarzewskich, wymienionych pod Pobożanami, tak- 
że pochodzącymi z Konarzewa, w ziemi ciechanowskiej, nie jeden Boleścic się 
znąjdige. 

KONARZEWSCY h. ŁODZIĄ. Niesiecki podaje, że widział pieczęć Piotra 
Konarzewskiego, sędziego ziemskiego kaliskiego, z 1518 r., herb Łodzią przedsta- 
wiającą, ów Piotr umarł 1586 r. (M. 62 f. 4). W 1525 r. świadczył Oorzeńskie- 
mu, kanonikowi gnieźnieńskiemu (Pis. Dz. Pol. K), a w 1529 r., mając lat 60, 
zeznawał w konsystorzu poznańskim, o pokrewieństwie Jakóba i Anny Chłapo- 
wskich, mianowicie, że N. Konarzewski zaślubił Jadwigę Kondratowską, siostrze- 
nicę Mikołaja Grobi, z której urodzona Katarzyna Konarzewska, wyszła za Chła- 
powskiego i była matką Jakóba, ożenionego z Anną Bieganowską, pochodzącą od 
tegoż Mikołaja Grobi (Pom. Dz. W. Śr. XVL 1816). 



Digitized by 



Google 



56 KONARZEWSCY. 

Andrzej Konarzewski prowadził własny orszak 1496 r., na wojnę turecką 
(St. Pr. P. Pom. VII. 577). 

KONARZEWSCY h. NOWINA, z Konarzewa, w powiecie łęczyckim. Bo- 
guta i Jan, 1886 r, a Andrzej 1892 r., mają sprawy w Łęczycy (Paw.). Boguta 
z Konarzewa, nabył 1897 r. Biesiekierz, za 800 kóp groszy prags., od Świętochny, 
wdowy po Janie z Wituni (Łęcz. I. 4124 i II. 5589). Sukcesorowie Łukasza, i Re- 
gina, wdowa po Tomaszu, dziedziczyli na Konarzewie 1576 r. Wdową po Łuka- 
kaszu, była Anna Oporowska, dziedziczka części na Oporowskiej wsi, w powiecie 
orłowskim (Paw.). 

Jednym z synów Łukasza był Tomasz Konarzewski, procesiyący się ze 
Siatkowskim 1584 r. (Gr. Przed. 82 f. 858). Anna z Konarzewskich, wdowa po 
Erazmie Oporowskim, była 1576 r. współwłaścicielką Kurowa, w powiecie orłow- 
skim (Paw.)* 

Stanisław, syn Mikirfąja, wprowadzony 1596 r. do wsi Łąkie - Zwiastowe, 
żonaty z Zofią Arciszewską, miał z niej trzech synów: Piotra, Tomasza i Marka. 
Piotrowi matka odstąpiła 1612 r. częśd swoją na Arciszewie. Piotr i Tomasz wpro- 
wadzeni zostali 1624 r. do Woli Parysowej, a Marek cedował 1625 r. sumę Pie- 
karskiemu. Piotr zabezpieczył 1612 r. sumę pierwszej swej żonie, Wietrzychow- 
skiej, a z drugą żoną, Heleną z Bierzyńsicich, kwitował 1682 roku jej brata (Gr. 
Przed. 80 f. 867, 44 f. 112; 49 f. 809; 59 f. 266 i 1612; 68 f. 842 i 441; 69 f. 283; 
78 f. 882). 

KONARZEWSCY h. POBÓG z Konarzewa, w ziemi ciechanowskiej, której 
to nazwy jest wsi kilka. Stanisław, dziedzic Konarzewa, nabył 1416 r. w Gecba- 
nowie dziesięć włók pod Nowogrodem. Piotr Konarzewski, w Łomży 1475 r. Ja- 
kób z Konarzewa, miernik księcia Jana Mazowieckiego 1479 r. Prawdopodobnie 
od niego powstała nazwa Konarzewo-Mierniki. 

Jakób z Konarzewa, syn Gosława, otrzymał 1478 r. prawo niemieckie dla 
wsi Zielony Grunta w ziemi warszawskiej (M. 9 f. 21). Jan z Konarzewa, kanonik 
płocki 1502 r. Dorota, żona Milewskiego, babka kanonika gnieźnieńskiego Łem- 
pickiego, urodzonego 1558 r. (Kor.). Małgorzata, córka Wojciecha Konarzewskie- 
go, sprzedała 1559 r. część swoją na Konarzewie-Skurach Pawłowi Konarzewskie- 
mu, synowi Feliksa (M. 95 f. 280). 

Stanisław Konarzewski, syn Pawła z Konarzewa- Wiellciego, żonaty I586r. 
z Katarzyną Lichowską, córką Stanisława, wnuka Bartłomieja (Zs. Gz. Czers. 54 
f. 1055). Szymon Konarzewski dziedziczył na Młodzianowie, w powiecie makow- 
skim, 1582 r. (Paw.). Jan i żona jego, Jadwiga z Ramultów, otrzymali 1603 r. 
konsens królewski, na nabycie wójtostwa w Ossówce (M. 148 f. 122). Zbożny 
(Auctus) Konarzewski, o którym konstytucya z 1626 r. wspomina. Walenty, żo- 
naty 1681 roku z Maryną z Suffczyńskich. Mikołaj, syn Grzegorza, zeznał 1627 
roku zapis dożywocia z żoną, Barbarą ze Staniszewskich (Perp. Czers. 7 f. 426 
i 8 f. 585). 

Mikołaj, z ziemi ciechanowskiej, elektor Władysława lV-go. Walenty, 
z ziemią różańską, inny Walenty, z ziemią nurską, a Jan i Wojciech, z wojewódz- 
twem rusklem, podpisali elekcyę Jana Kazimierza. Jan, żonaty l-o v. z Bielską, 



Digitized by 



Google 



KONARZEWSCY. 57 

z której syn Rafał, 2-o y. z Barbarą Korycińską, córką Mikołaja, z której córki: 
Elżbieta, l-o v. Andrzejowa Przedborowa, 2-o v. Mikołajowa Gruszecka i Krysty- 
na Skowieska, oraz synowie: Jakób, Hieronim, Łukasz, Stanisław, Wojciecłi 
i Jan. Z nich: 

Hieronim, sędzia grodzki 1626 r., podstarości i poborca kamieniecki 1685 
roku, rewizor z sejmu twierdzy H(^oskowskiej tegoż roku (V. L.), podsędek 1649 r., 
w końcu sędzia ziemski podolski 1657 r., bezdzietny z Anną z Zakliczyna Jorda- 
nówną, wdową po Andrzeju Morawcu, rotmistrzu królewskim (Zs. Kamień. 8685), 
z którą zeznał zapis dożywocia 1656 r. Pozostała po nim wdowa jest już 1661 r. 
żoną Gabryela Siinickiego, kasztelana kamienieckiego. 

Wojciech zeznał 1656 r. zapis dożywocia z żoną, Anną z Wyleżyńskich 
(Gr. Kamień.). Inny Wojciech, z Anny Dzierżanowskiej, córki Wojciecha, miał 
1661 r. Michała, Gryzeldę i Konstancyę (Gr. Żydacz. i Lubels.). 

Walenty, z ziemi różańskiej, elektor króla Michała, już jako wojski różań- 
ski, podpisał elekcyę Jana III-go. Umarł 1694 r. 

W liczbie elektorów Augusta II-go spotykamy : Stanisława, Stefana, Ale- 
ksandra, Kazimierza, Mateusza, drugi^o Stanisława i Wojciecha, z ziemi ciecha- 
nowskiej, a Wawrzyńca, Kazimierza i Walentego, z ziemi nurskiej. 

Aleksander, z Anny Smoleńskiej, miał córki: Teresę, 1702 r. żonę Kazimie- 
rza Rola Janickiego (Gr. Sandec.), Barbarę, za Krzysztofem Goworkiem i synów: 
Franciszka, po którym, z Katarzyny Sieprawskiej, syn Sebastyan, umarł w szko- 
łach w Pińczowie; Antoniego, po którym, z Kierlingówiiy, dzieci: Franciszek, Woj- 
ciech i Maryanna, i Wojciecha, tngrkrotnie żonatego, z Domagalską, z której dzie- 
ci: Wojciech, Urszula i Eufro^na, l-o v. Telikowska, 2-o v. Bodzańska; z Buko- 
wską, zmarłą bezdzietnie i z Anną Biedermanówną, 2-o v. Józefowa Duninowa 
Wąsowiczową, łowczy ną żytomierską 1746 r., z której syn Jan i córka Salomeą, 
klaryska u Św. Andrzeja w Krakowie (Gr. Nowokorcz. i Wiśl.). 

Wiktor, miecznik różański 1695 r., zmarły 1705 r., pozostawił, z Agaty 
z Glinków, córkę Antoninę, żonę Wojciecha Zawadzkiego 1780 r. (DW. 67 f. 1020). 
Konstanty, porucznik wojsk koronnych, wspóhiie z żoną, Franciszką z Gniewoszów, 
nabyli 1716 r. od Szeliskiego, część Mystkowic (DW. 62 f. 1187). Anna, wdowa 
po Franciszku Zakrzewskim, 1716 r. (Perp. Czers. 14 D f. 181). Antoni i Andrzej, 
1714 roku w drohickiem. N., rotmistrz chorągwi kozackiej 1718 roku (Ist Jur. 
Mat XXI). 

Sebastyan, zmarły przed 1729 r., zostawił z Zofli Slcrobockiej, 2-o y. Mi- 
chałowej Terleckiej, Mikołaja i Józefa, pozwanych przez Woronicza, o różne Icrzy- 
wdy (Gr. Latycz.). Józefa i Katarzyny córka Rozidia, ur. w Gzortkowie 1751 r. 

Jan, żonaty z Jadwigą Łuszczewską, miał dwóch synów: Krzysztofa i Ja- 
na. Krzysztof zeznał 1710 r. zapis dożywocia z żoną, Konstancyą z Kruszewskich. 
Z niej córka Eleonora i synowie : Ludwik i Jan, zawarli układ z Narewskim 
1788 roku. 

Jan, syn Jana i Łuszczewskiej, sprzedał 1788 r. bratankowi swemu Ludwi- 
kowi, część Szczypioma, odziedziczoną po wi\ju Łuszczewskim (Perp. Czers. 17 
f. 167; 18 f. 289; 24 f. 824; DW. 68 f. 865). 

Herban. T. XI. 8 



Digitized by 



Google 



58 KONARZEWSCY. 

Franciszek i Kazimierz, synowie Walentego, nabyli 1738 r. od Dionizego 
Jana Miłoszewskiego, syna Tomasza i Elżbiety z Konarzewskich, część Konarze- 
wa-Sławki i Święchy (DW. 68 f. 786). Ignacy, wojski grabowiecki 1756 r. N. Ła- 
zowska, wdowa po Antonim Konarzewskim, sprzedała 1762 roku Szydłowskiemu, 
część swoją na Golędzinowie (DW. 82 f. 385). Józef podpisał, z województwem 
płockiem, elekcyę Stanisława Augusta. 

Ignacy, pułkownik wojsk koronnych 1775 r. (MP.). Wiktorya z Horody- 
skich, żona Jakóba, zapisała mu umierając 1776 r., dożywocie na całym swoim 
majątku (Qr. Halic). Jakób z żoną, Zofią Karbowską, córką Andrzeja i Anny 
z Wodzińskich, obierał 1780 r. plenipotentów (Gr. Lwows.). 

Antoni, wojski buski 1778 r. (DW. 94 f. 212). Franciszek, żonaty 1779 r. 
z Maryanną Chuchrowską (M. 295 f. 120). Felicyan, syn Stanisława i Agnieszki 
z Wyrzykowskich, sprzedał 1790 r. Radzickiemu część swoją na Wyrzykach (DW. 
106 f. 1024). 

Filip Jakób Konarzewski, komornik graniczny łomżyński, syn Kazimierza 
i drugiej jego żony, Katarzyny z Gogolewskich, wnuk Marcina, prawnuk Wojcie- 
cha, a praprawnuk Jana, legitymował się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodz- 
kim halickim (M. D. Wąs.). 

Andrzej, dziedzic Ciemniewka, w przasnyskiem, 1808 r. Walenty Jaszew- 
ko Konarzewski, współdziedzic Uher, ożeniony z Franciszką Bąkowską, 1885 roku. 
Wojciech, syn Wincentego, rejent sądu pokoju bielskiego 1868 r. 

W Królestwie legitymowali się ze szlachectwa przed 1850 r.r Mikołaj, syn 
Michała; Wojciech, Konstanty i Franciszek, synowie Konstantego; Jan, syn Miko- 
łaja; Piotr Paweł, syn Ignacego i Witold Andrzej i Julian, synowie Dominika, 
a 1859 r. Paulin, Dionizy i Szymon. 

Czy nie do tychże Konarzewskich należą : Rafał, ławnik sądu leński^o 
w Kołaczycach, dzierżawca sołtystwa w Krajewicach, w pilznieńskiem, w latach 
1544 — 1546. N., sołtys wsi królewskich Wola Ranizowstaoi, Wola Lipnica i Dzi- 
kowiec, w sandomierskiem, 1578 r. (Paw.). Eugeniusz, opat Koprzywnicki, zmarły 
1766 r. Jan, nabywcą Janina, w powiecie drysieńskim, po którym zostało dwóch 
synów: Bazyli i Krzysztof, dziedziców Janina 1669 r. Bazylego, z Barbary Limon- 
tówny, syn Andrzej, sprzedał Szczyttowi Janin 1698 r. 

Paweł, elektor Jana III-go, w księstwie żmudzkiem. Ignacy, podstoli smo- 
leński 1788 r. 

KONARZEWSCY h. PORAJ z Konarzewa, w powiecie poznańskim. Mają 
sprawy w Poznaniu w latach 1886 — 1897 : Hanka, dziedziczka Konarzewa, Mi- 
kołaj i Janusz, synowie Praczka Zdbika, Mfkołąj Owieczka z Konarzewa, Jasiek 
Konarzewski i Jakób i Zawisza Konarzewscy (Leksz.). Wojciech, syn Stefana, 
1429 r., a Andrzej, syn Mikołaja, 1481 r. na uniwersytecie krakowskim. N., pod- 
wojewodzy bracławski 1767 r. 

Jan Mleczko, dziedzic Konarzewa, ma 1468 r. sprawę z Stanisławem, ple- 
banem z Konarzewa- Jan, dziekan szredzki 1481 r. (Pom. Dz. W. Śr. XVI. 1816 
i 1481). Piotr, Benedyktyn w Lubiniu, zmarł 1515 r. 

Piotr Konarzewski świadczył 1502 r. Strzeszewskiemu, kanonikowi poznań- 
skiemu. Tenże Piotr i Wojciech, dziedzice Konarzewa, świadczyli 1504 r. Grocho- 



Digitized by 



Google 



KONARZEWSCY. 59 

wickiemu, także kanonikowi poznańskiemu (Pis. Dł Pol. IX.), Piotr Konarzewski, 
podwojewodzy poznański 1510 r., podsędek poznański 1515 r., umarł 1518 r. Ma- 
ciej, kanonik gnieźnieński i poznański, I5dl r., pozwał 1520 r. Ryszewski^o, 
o przejęcie listu jego, pisanego z Padwy do ojca i wyśmiewanie go (Pom. Dz. W 
Śr. XVL 1814). Dorota Konarzewska, właścicielka Konarzewa, Bytynia i Roście- 
gnłewic, 1580 r. (Paw.). 

Jakób 1667 r. w poznańskiem. Andrzej i Mikołaj podpisali, z wojewódz- 
twem poznańskiem, elekcyę Jana III-go. Andrzej i żona jego, Zofia z Zakrzew- 
skich, 2-0 V. Adamowa Lipska, zmarli przed 1715 r. 

Piotr, pisarz poznański, syn Stanisława i Barbary Lipskiej, z Doroty Bro- 
niszówny, miał córkę Barbarę, żonę l-o v. Stanisława Wysockiego, 2-o v. Piotra 
Koszutskiego, zmarłą 1690 r. (Łuk.) i syna Piotra, ożenionego z Barbarą Młodzie- 
jowską. Tych syn, Floryan, nabył 1706 r. część Chraplewa, na której zabezpieczył 
8,000 flor. żonie swej, Maryi z Radzyńsklch (Inscr. Posn. f. 71 — 74). W 1781 r. 
był pisarzem grodzkim kcyńskim. Z niej miał synów: Józefa, pisarza grodzkiego 
wschowskiego, deputata na Trybunał koronny 1730 r. i Macieja, w zakonie Cy- 
stersów Michała, oraz córkę Ludwikę, żonę l-o v. Józefa Kierskiego, 2-o v. 1748 
roku Józefa Kęszyckiego (Inscr. Posn.). Z drugiej żony. Koszutskiej, Ploryana syn 
Rafał, starosta stawiszyński. otrzymał 1757 roku, wspólnie z żoną, Heleną z Ra- 
dońskich, konsens królewski, na odstąpienie starostwa stawiszyńskiego Łubie 
(Sig. 29). 

Zygmunt Marcin Konarzewski, syn Michała, legitymował się ze szlache- 
ctwa w Królestwie, przed 1850 r. 

KONARZEWSCY h. TUMIGRAŁA z Konarzewa pod Rawiczem. Heraldycy 
nasi nazywają ten herb Wrąby, gdyż przedstawia w polu czerwonem, pod sześcio- 
promienną gwiazdą złotą, trzy pasy prawo ukośne. W szczycie hełmu trzy pióra 
strusie (Ostr. 1415). 

Melchior Konarzewski dziedziczył 1580 r. na części Zymlina i Sierakowa, 
w powiecie kościańskim i części Srok, Siedlca i Krzekotowic, w powiecie pyzdr- 
skim (Paw.). Synów jego trzech: Jan, Mikołaj i Andrzej. Z nich: 

Mikołaj miał córkę Dorotę, za Władysławem Manieckim, w połowie XVII-go 
wieku i synów: Stanisława, dłużnika Mycielskich 1615 r. i podobno Hieronima 
(Żychl.), po którym syn Andrzej umarł 1684 r. 

Andrzej świadczył 1622 r. w Kościanie, przy wywodzie szlachectwa Krzy- 
sztofa Arciszewski^o i zeznał, że jest synem Melchiora h. Tumigrala i że niegdy 
Sabina, siostra ojca jego, żona Wojciecha Zakrzewskiego, była matką Heleny Za- 
krzewskiej, matki Krzysztofa Arciszewskiego. Andrzej umarł 1657 r., pochowany 
w Pempowie, gdzie mu bratanek Albert pomnik wystawił. 

Jan, z Anny Chwalibowskiej, miał syna Melchiora, a z Katarzyny Oułtow- 
skiej, syna Alberta, zmarłego 1668 r., którego nagrobek miał się znajdować w ko- 
ściele Karmelitów w Poznaniu. 

Melchior, dziedzic Skoraszewic, gdzie po spaleniu starego, wystawił nowy 
kościół, umarł 1650 r., a stryj Andrzej i brat Albrycht, pomnik mu wystawili. 
Z Urszuli Pogorzelskiej, pozostawił syna jedynego Adama, ur. 1640 r., dziedzica 



Digitized by 



Google 



60 KONASZEWICZOWIE — KONCEWICZOWIR 

Oostynia, gdzie 1675 r. rozpocząć budowę kościoła i klasztoru dla Filipinów, któ- 
rych tam sprowadził w 1668 n Spisał testament w Tuliszkowie 1676 r. i t^foż 
roku umarł, a rozpoczęte przez niego dzieło, ukończyła żona Jego, Zofia z Opaliń- 
skicti, 2-0 y. Wacławowa Leszczyńska, 8-o v. Łukaszowa Opalińska. Z niej troje 
dzieci zmarło młodo, Teresa była żoną Jana Franciszka Opalińskiego, starosty 
szremskiego 1698 r. i zmarła bezdzietnie, a syn Filip, starosta koniński, podpisał, 
z województwem kaliskiem, elekcyę Augusta II-go. W 1695 r. uzyskał przyzna- 
nie do^ocia na temie starostwie dla 2ony, Teofili z Leszczyńskich, wojewodzian- 
ki podlaskiej (Sig. 15), która, po jego śmierci, wyszła za księcia Janusza Wiśnio- 
wiecki^fo, kasztelana krakowski^fo (Wał. XI f. 1441), a w końcu została Domi- 
nikanką 1758 r. (Gr. Kościan.) i zmarła 1757 roku. Filip umarł l-go Stycznia 
1708 roku. 

Syn ich Dymitr, ur. 1696 r., po ojcu stai-osta koniński, otrzymał 1718 r. 
konsens królewski, na wykupienie z rąk księcia Janusza Wiśniowieckiego, staro- 
stwa krzemieniecki^fo (Sig. 18). Nie wykupił takowego i umarł. Siostry jego: 
Joanna, Dominikanka we Lwowie i Weronika, ur. 1699 r., zmarła 1762 r., żona 
Macieja Mycielskiego, kasztelana poznańskiego. Weronika odziedziczyła po rodzi- 
cach i bracie olbrzymi majątek, który wniosła w dom Mycielskich. Spełniając 
wolę dziada swego, zamieszczoną w testamencie, zapisała 1751 roku 82,000 flor. 
na Błażejowie i innych majątkach, Filipinom w Gostyniu (Inscr. Posn. VI f. 7). 

KONASZEWICZOWIE. Anna z Konaszewiczów, Grzegorzewa Bobrykowi- 
czowa, pozwała 1627 r. Dąbrowskiego, o zwrot rzeczy pozostałych po bracie jęj 
Wojciechu, zmarłym w Zwiniaczu, u księcia Jerz^o Zasławskiego i o 25,000 flor. 
zasług, u tegoż księcia zebranych (Woł. V A f . 109). 

KONASZEWSCY v. KONASZOWSCY. Jan Konaszewski podpisał, z po- 
wiatem grodzieńskim, elekcyę Jana III-go. Adam Konaszewski został podczaszym 
bracławskim, 1727 r. (Sig. 20). 

Dionizy Konaszewski z synami: Adolfem i Wiktorem, syn Kajetana, wnuk 
Antoniego, legitymował się ze szlachectwa 1842 r., w gubemii podolskiej. Syn 
iego Eustachy Wacław, wylegitymowany 1848 r. (Spis.). 

KONCEREWICZ Antoni, w powiecie wiłkomierskim, 1764 r. (V. L.). 

KONCEWICZOWIE v. KONCZEWICZOWIE herbu' ŁABĘDŹ, przydomku 
Oinngd. Stanisław Szczepanowicz Koncewicz, chorąży rudomiński w latach 1541 
— 1550. Filip Koncewicz, bojar królewski 1549 r. (ML. 65). Teodor Koncewicz, 
chorąży grodzieński 1578 r. Jakób Koncewicz, chorąży grodzieński 1618 r. Sa- 
muel Koncewicz, sędzia ziemski lidzki, a Jakób, starosta koniawski i dubicki i pi- 
sarz ziemski lidzki, 1686 r. Jakób Koncewicz, podkomorzy lidzki 1652 r. Jerzy 
Koncewicz, oskarżony o zabicie Jana Starosielskiego, o czem konstytucya sejmo- 
wa z 1775 r. wspomina (f. 507). N., oboźny wiłkomierski 1798 r. Józef Koncze- 
wicz, w powiecie lidzkim, 1764 r. (V. L.), Józef, poseł województwa nowogrodz- 
kiego i Stefan Koncewiczowie, podpisali, z województwem nowogrodzkiem, elekcyę 
Stanisława Augusta. 



Digitized by 



Google 



KONCEWICZOWIE - KOŃCZOWIE. 61 

Barbara Koncewiczówna 1618 r. za Janem Kimbarem Chrzanowskim (K^. 
in A f. 46). 

Marcin Oieynet Konczewicz, miecznik halicki (?), ionaty z PetroneHą ze 
Stawiskich, zawarł 1741 r. umowę z Insykiewiczem (Or. Hal.). Ksiądz Czesław, 
od 1789 r. wikary w Konstantynowie. 

Dymitr Oinnejd Konczewicz, zmarły 1816 r., syn Simeona, legitymował się 
ze szlachectwa 1782 r., w sądzie ziemskim lwowskim, a 1788 r., w Wydziale Sta- 
nów galicyjskich. Z Zofii Gołębskiej, miał synów : Jana, Piotra i Józefata Win- 
centego. Patrz Kuncewiei. 

KONCEWICZOWIE v. KUNCEWICZOWE. Ksiądz Jan, gr.-kat. paroch 
w Torchowie i Macbnówce, zmarły 1808 r., z Agrypiny zostawił: Tacyannę Pran- 
ciszkowę Hormańską, Parascewię Janowe Teślukową, Eudoksyę, Teodora, Babie- 
go i Piotra. Anna Niemczakowska, Jan Antoni i Aleksander, gr. - kat. paroch 
w Żukowie, rodzeństwo. Ksiądz Aleksander, zmarły 1818 r, z Tekli Balkównej, 
pozostawił córkę Juliannę. Klemens, 1828 r. wyznaczony opiekunem dzieci swą) 
siostry, Apolonii Pawiową) KruszelnickieJ. Druga jego siostra Maryanna, za księ- 
dzem gr.-kat Pantaleonem Tarasiewiczem (NL D. Wąs. z A. Lwów. For. Nob.). 

KONCZACKI T. KONCZECSKI v. KONIECZACKI z Bhidnik Mikołaj, woj- 
ski halicki 1618 r. i podsędek 1525 r. (M. 80 f. 215 i St Pr. P. Pom. VI. 889). 
Patrz Biudnieey. 

KOŃCZAKOWSCY. Michałowi zabezpieczyli sumę Trypolscy 1662 r. (Gr. 
Owruc). Michał Michałkiewicz Konczakowski, namiestnik podstarostwa owruckie- 
go, w latach 1664 — 1694 (Zap. Lub. 48 f. 526 i Arch. 1. Z. Ros. HL 2). 

KONCZEWSCY h. JASIEŃCZYK. Jan Konczewski pozosUwał 1668 roku 
w niewoli w Moskwie (IsŁ Jur. Mat. XXV). Aleksander, sekretarz królewski i pi- 
sarz wileński 1750 r. (Akta IX), pozostawił trzech synów: Antoniego Franciszka 
Michała, Leonarda Ignacego Józefa i Jana Michała, wylegitymowanych ze szlache- 
ctwa 1804 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską. Jan zostid 1780 r. sekreta- 
rzem królewskim (MP.). 

KOŃCZOWIE (KOŃCZĄ) h. POWAŁA (OGOŃCZYK) z tą odmianą, te 
strzała przekrżyiowana ieleźcem. 

Szczepan Kończą otrzymał od Aleksandra Jag. przywilej, na targi i kar- 
czmy w miasteczku Szatach, w majętności Narmojń. Szczepana synów czterech: 
Stanidaw, Filip, Jan i Jakób. Dzieciom tychłe, a mianowicie: Mikirfąjowi, Ka- 
sprowi i Hrehoremu, ąynom Stanisława, Michałowi, synowi Filipa, Jakóbowi, sy- 
nowi Jana i Józefowi, Janowi i Halszce, dzieciom Jakóba, król Zygmunt August 
potwierdził 1562 r. przywilej Alekzandra Jag., dany ich dziadowi, na targi i kar- 
czmy w Szatach. W potwierdzeniu tem nie wymieniona córka Stanidawa, Elżbie- 
ta, iona Hieronima Bekczańskiego. 

Mikołaj, poseł powiatu wiłkomierski^fo, podpisał 1569 r. unię Utwy z Ko- 
roną. Córek nńił dwie: Helenę, za Piotrem Szuksztą, podstolim kowieńskim 



Digitized by 



Google 



62 Z KOŃCZYC. 

i Rainę, żonę Jana Koziełły. Po śmierci bezdzietnej Elżbiety Belcczańskiej, dobra 
Jej Soieczniki, leżące w powiecie lidzkim i oszmiańskim, spadły na braci jej, Hre- 
łiorcgo i Kaspra i na córki pozostałe po Mikołaju. Hrełiory 1602 r. (A. Tr. Lit.)* 
Kasper 1603 r. (Zs. Lidz.), a Helena, żona Piotra Szukszty, 1595 i 1596 roku (Gr. 
Wiłk.), sprzedali części swoje na Solecznikacłi Kainie Koziełłowej. 

Andrzej Kończą, pisarz grodzki wiłkomierski 1596 r. (Gr. Wiłk.). N., pod- 
czaszy wiłkomlerski 1766 r. Adam, podczaszy wiłkomierski 1774 r. Micłiał, syn 
Jakóba, skarbnika wiłkomierskiego i Zofii z Hazlerów, asesor sądów zadwornych 
asesorskich, W. Ks. Litew., w latach 1779 — 1787, zeznał 1779 r. zapis dożywocia 
z żoną, Anną z Dzierźańskich, córką Antoniego i Małgorzaty z Borkowskich. Oboje 
zamordowani w czasie rzezi Pragi, urządzonej przez Suworowa, 1794 roku (DW. 
95 f. 166 i 108 f. 478). 

Ignacy, regent konfederacyi generalnej W. Ks. Litewskiego 1767 r. (Akta 
XIII), sędzia grodzki wileński 1778 r., pisarz ziemski wileński 1788 r., ożeniony 
z Rozalią Sołłohubówną, pozostawił syna Fortunata, ur. 1778 r., pułkownika b. 
wojsk polskich, żonatego z Joanną Arcichowską, z której córka Wiktorya, zmarła 
1887 r., żona N. Puchały, właściciela Zaborówka, w powiecie grójeckim. 

Michał Kończą, dziedzic dóbr Żejmy, w powiecie kowieńskim, 1705 r., ho- 
rodniczy kowieński 1717 r., z Szorcówny miał córkę Elżbietę, za Józefem Mey- 
sztowiczem z Pojościa, sędzią ziemskim kowieńskim, oraz trzech synów: Adama, 
podczaszego wiłkomierskiego. Piotra i Józefa. Ten ostatni, skarbnik kowieński 
1765 r., ożeniony z CJecylią Ciszkiewiczówną, mijJ z niej córkę Gertrudę, żonę 
Adama Kazimierza Kossalcowskiego, generała wojsk litewskich i syna Medarda, 
sędziego grodzkiego wiłkomierski^o, żonatego l-o y. z Konstancyą Brońcówną, 
2-0 V. z Rozalią Dowgiałłówną, córką Kazimierza, horodniczego wiłkomierskiego 
i Maryanny z Hoppenów. Z pierwszej żony syn Józef, kawaler maltański, zmarły 
bezpotonmie w Warszawie, z drugiej — syn Medard, wr. 1808 r. w Szeszolkach, 
właściciel Łukini, zmarły w Siesikach 1899 r., marszałek szlachty powiatu wiłko- 
mierskiego, legitymował się ze szlachectwa i herbu Powala 1885 r., przed Depu- 
tacyą Wywodową wileńską. 

W 1887 r. zaślubił Paulinę Białłozorównę, córkę Józefa, brygadiera wojsk 
litewskich i Józefy Chlewińskiej. Z niej synowie : Paweł, Medard i Franciszek, 
oraz córki : Paulina, żona Antoniego Weyssenhoffa, Anna, żona Władysława Ko- 
mara z Bejsagoły, Eleonora, żona hrabiego Franciszka Kossakowskiego i Zofia, 
zakonnica. 

Paweł, właściciel Szeszolek, jeden z dyrektorów banku ziemskiego wileń- 
skiego, zaślubił 1872 r. hr. Gabryelę Mielżyńską, córkę hr. Macieja i hr. Konstan- 
cyi Mielżyńskiej. Z niej syn Maciej (u hr. Kossakowskiego Jan) i córki : Marya 
i Paulina. 

Medard, powstaniec z 1868 r., emigrant, umarł 1868 r. w Paryżu. 

Franciszek, właściciel Łukini, ożeniony I-o y. z Maryą Monkiewiczówną, 
z której syn Medard i córka Teodora, zaślubił 2-o y. 1892 r. w Pojościu Izę Mey- 
sztowiczównę, córkę Edwarda i Maryi z Szyrynów, z której syn Edward. 

z KOŃCZYC V. z KUŃCZYC, w powiecie radomskim. Leonard i Racibor 
z żoną Świętochną, mą)ą 1411 r. sprawy w Radomiu. Racibor z dziećmi: Piotrem, 



Digitized by 



Google 



z KOŃCZYC - KONDRACCY. 68 

Pachną, Elżbietą, Mikc^ąjem, Jakóbcm i innemi, nabył częśćKuńczyc od Andrzeja, 
1419 r. Świętosław, oskarżony przez Racibora, oc^ścił się z zarzutu 1419 r. (A. 
Radom.). Wojciech ma sprawę z kmieciem o drzewo, 1460 r. Mikołaj, komornik 
graniczny radomski 1490 r. 

z KOŃCZYC Klemens, w sporze o Kościerzyn, w tczewskiem, z Przecła- 
wem z Kłopocina, chorążym rawskim, zgadza się na spłatę 1220 grzywien pru- 
skich 1472 roku. 

KOŃCZ YCCY h. OSTOJA. Agnieszka za Jakóbem Batowskim 1800 roku. 
Antoni z żoną Teklą, procesują 1794 roku masę spadkową Błażowskich (A. Tryb. 
Galie). Antoni Kończycki, umarł w Rosochaczu 1827 roku (M. Zaw. z metr, 
w Jagielnicy). 

KONCZYŃSKl h. ŚLBPOWRON Maciej Michał, syn Wojciecha i Wiktoryi 
z Pałkiewiczów, legitymowi^ się ze szlachectwa 1783 r., w sądzie ziemskim 
przemyskim (M. D. Wąs.). 

z KOŃCZYSK, w powiecie sądeckim. Wieś ta, z kilku okolicznemi wsia- 
mi, należała do rodu Strzemieńczyków. Andrzej, syn Jana, obecny 1892 r. w Tyń- 
cu. Gniewosz ma 1899 r. sprawy w Czchowie, z Andrzejem z Ludawic. Syn jego 
Piotr, świadczy Chronowskiemu 1416 r. Gniewek, z synowcem Janem Kotłem 
i Piotr DyU^, rozgraniczyli 1461 r. swoje Kończyska, od Zdani i Opatkowic, opata 
Tynieckiego (KMP.; St Pr. P. Pom. VIII). 

KONDARATY Michał i Jan, otrzymali szlachectwo na sejmie 1676 r. 

KONDERBWICZOWIE h. ŁABĘDŹ. Wydane świadectwo przez Deputa- 
cyę Wywodową kijowską w 1882 r. przekonywa, że Kazimierz Konderewicz, syn 
Jakóba, wnuk Bazyl^;o Andrzeja, a także Andrzej, Gabryel, Szymon i Jan Kon- 
derewiczowie, synowie Grzegorza, wnukowie Jacka, prawnulcowie Babiego, legi- 
tymowali się ze szlachectwa 1805 r. 

Do tej rodziny przypisani zostali 1882 r., Michał z synem Zacharyaszem, 
urodzonym 1809 r., Aleksander i Eliasz Konderewiczowie, synowie Józefa, wnuko- 
wie Andrząja, jako stryjeczni bracia wymienionego Kazimierza. 

KONDERSCY h. WŁASNEGO. Józef i Adam Konderscy, bracia, neofici, 
otrzymali 1764 r. szlachectwo i herb, przedstawiający w polu srebmem pas lewo 
ukośny czerwony, na nim trzy pięciolistne róże srebrne. Nad koroną pięć piór 
strusich (Ostr. 1416). 

Józef Konderski, komornik graniczny sochaczewski, wprowadzony do dóbr 
Groty 1784 r. Siostra jego, Wiktorya Barbara Staniszewska, sprzedała 1792 roku 
dom przy ulicy Gęsiąj w Warszawie, Jankowskiej (DW. 100 f. 60 i 108 f,. 762). 
Córki Józefa: Maryanna Szawiowska i Józefa Michałowa Ratowska 1814 r. 

KONDRACCY v. KONRACCY h. KAŁUSZOWSKl z tą odmianą, że sza- 
ble stoją rzędem, nic związane, a w szczycie hełmu szabla na piórach strusich 
lewo ukośnie położona (Ostr. 1418). 



Digitized by 



Google 



64 KONDRADZCY. 

Jan, mąjor gwardyi królewskiej i żona jego, Katarzyna z Porwanieckicb, 
za konsensem królewskim z 1680 r., wykupili Niemojewice z rąk Załuskich (Perp. 
Czers. 18 f. 664 i DW.58 f. 874). Jan Kondradzki, wojski krzemieniecki 1701 r. 
Józef, 1788 r. w Krzemieńcu. Fabian Kondracki, skarbnik orszański 1740 r. 
Jan, łowczy smoleński 1754 roku, syn Jana i Aleksandry z Żabokrzyckich (Czer- 
niech. f. 1552). 

Józef, sędzia grodzki nowogrodzki - siewierski, w latach 1766 — 1778, zo* 
stał miecznikiem nowogrodzkim 1769 r. i w Łymie jeszcze roku, wojskim większym 
czerniechowskim. Jan, podstarości krzemieniecki i wojski większy czemiechow- 
ski, został cześnikiem łuckim 1785 r. Umarł 1789 r. Paweł Hilary, yicesgerent 
sądowy buski 1767 r., komornik graniczny owrucki 1779 r., pisarz grodzki nowo- 
grodzki-siewierski 1782 r. Leon, regent grodzki krzemienieckiw latach 1789—1798. 
Paweł, ożeniony z Teresą Hołowińską, pozostawił dzieci: Józefa, Nikodema, Anto- 
ninę i Maryę, I-o y. Zaborowską, 2*o t. Tłuchowską, występi^ących 1785 roku 
w sprawie spadku po Woroniczach. Sebastyan, 1802 r. na Podolu. 

Jakób Kondracki, syn Wawrzyńca i Zuzanny z Bełdowskich, wnuk Stefa- 
na i Barbary z Nowakowskich, udowodnił pochodzenie swoje szlacheckie 1788 r., 
w Wydziale Stanów galicyjskich. 

KONDRADZCY v. KONRADZCY h. OSSORYA i OSTOJA, prawdopodobnie 
z Kondradźca szlacheckiego, v. Konradźca, w powiecie płońskim, z którego w XV 
wieku pisali się Dłużniewscy h. Dołęga. 

Jakób z Konradźca, student uniwersytetu krakowskiego 1412 r. Jakób, 
dworzanin królewski 1502 r. (Teka Paw.). Ksiądz Jakób z Kondradźca, mansio- 
narz, 1548 r. Stanisław i Małgorzata, wdowa po Bartłomieju z Konradźca, proce- 
si\ją się z Mdzewskim 1548 r. Szymon Konradzki z Konradźca, zamienia 1548 r. 
części swe na Malinie i Wierzbin, w ziemi gostyńskiej, na częśó w Rycharcicach. 
Piotr, brat Małgorzaty, żony Marcina z Grochowarska, 1544 r. Szymon, ustanowił 
1548 r. syna swego Pawła, plenipotentem (Gr. Płoc. Wiecz. 8 f. 151, 157 i 871; 9 
f. 98 i 111). Wawrzyniec, syn Pawła, 1571 r. (M. llO f. 857). Piotr, Stanisław, 
Kasper, syn Pawła, Bartłomiej i Tomasz, dziedziczyli na Konradźcu szlacheckim 
1578 r. (Paw.). Piotr, żonaty był z Zofią z Watlewa, 1622 r., 2-o v. żoną Aleksan- 
dra Komorowskiego (Gr. Bełs. 41 f. 1241). 

Paweł Kondracki, syn Piotra, sprzedał 1688 r. część swoją na Kondradźcu 
Bolesławowi (DW. 49 f. 1065). Wojciech 1574 r., a Andrzej 1577 r., w ziemi chełm- 
skiej (Akta XIX). Stanisław, dziedzic części Kotuszowa, w opoczyńskieni, 1577 r. 
(Paw.), obecny w Sulejowie 1581 r. przy obiorze opata. 

Jerzy podpisał, z województwem płockiem, elekcyę Jana Kazimierza. Jan, 
rotmistrz królewski, sprzedał 1650 r. schedę swoją bratu Grzegorzowi (DW. 51 
f. 778). Maciej, pisarz kancelaryi wielkiej koronnej, otrzymał 1666 r. wójtostwo 
w Gnieździskach, w powiecie chęcińskim (Ręk. Oss. Sig. 189 f. 82). 

Jan, z województwem sandomierskiem i Jan, z księstwem żmudzkiem, 
podpisali elekcyę króla Michała. Krystyna Jeziorkowska, wdowa po Janie Kon- 
radzkim, pułkowniku wojsk królewskich, otrzymrfa 1654 r. konsens królewski, na 
odstąpienie Jerzemu Kozar, w województwie k^jowskiem (M. 196 f. 84 i DW. 52 



Digitized by 



Google 



KONDRATOWICZ — KONDRATOWICZOWIB. 



66 



f. 880). Andrzej, żonaty 1678 r. z Anną Turowską (Perp. Ozers. 18 f. 461). Jan 
Kondracki podpisał, z województwem płockiem, elekcyę Stanisława Augusta. 

Andrząj Mikołaj Kondracki łi. Oskja, syn Stefana, legitymował się ze szla- 
chectwa w Królestwie, przed 1860 r. 

Władysław Kondracld h. Ossorya, dziedzic 1700 r. dóbr Korklłn, w powie- 
cie lidzkim, miał syna Michała, którego synowie: Hipolit, Piotr i Zygmunt, udo- 
wodnili pochodzenie swoje szlacheckie 1800 roku, przed Deputacyą Wywodową 
wileńską. 

Józef Konradzki, syn Antoniego i Ewy ze Zbroch, kwitował 1790 r. z su- 
my z Kondradźca brata swego przyrodniego Norberta Antoniego, syna t^oi An- 
toniego i Teodozyi z Kangowskich, I-o t. Oostomskiej (DW. 106 f. 461). 

Wincenty Ignacy Kondradzki, syn Norberta Antoni^fo, wraz z Norbertem 
Antonim, synem Marcina, Szymonem, synem Norberta i Janem Orz^^rzem, sy- 
nem Antoniego, h. Ossorya, legitymowali się ze szlachectwa w Królestwie, przed 
1860 rokiem. 

KONDRATOWICZ Mikita, za położone zashigi wojenne, otrzymał od Zy- 
gmunta Augusta 1667 r. szlachectwo i herb Jodłę (derewo Jel), a także wieś Ma- 
kanowicze, w powiecie rzeczyckim (ML. 114 f. 181). 

KONDRATOWICZOWIB h. SYROKOMLA. Książę Michał Olelkowicz na- 
dał pewne grunta w powiecie kopylskim Kondratowi, którego wnukowie, Łukasz 
i Jerzy Michajłowicze Kondratowicze, sprzedali księciu Jerzemu Słuckiemu. 
Sprzedaż tę potwierdził król Zygmunt 1680 i 1688 r. (ML. 24). Po Łukaszu pozo- 
stał syn Wojciech, bojar powiatu wileńskiego, procesujący się 
z Montowtem 1646 r. (ML. 68). 

Jerzy Michąjłowicz, dworzanin królewski 1487 r. (Arch. 
Sang.), żonaty z Elżbietą (ML. 0), miał pięciu synów, z któ- 
rych Symeon, sprzedał dwór Gieranojny Gasztołdowi 1626 r., 
a Stanidaw, Wc^ciecb, Juchno i Mikołą), sprzedali część swo- 
ją na Solecznikach, temuż Gasztołdowi (ML. 2). 

Mikołaj Kondratowicz, dziedzic Rymwidowicz 1618 r., 
miał syna Łukasza, który się procesował 1646 r. z Gasztoł- 
dem, o Kondraciszići i Jakunie. 

Sebastyan, syn Łukasza, zeznał 1696 roku testament, 
w którym wspomina brata swego Eliasza i synów jego: Józe- 
fa i Jana. Mijątkiem zaś swoim rozporządził w ten sposób, 
że Polesie przeznaczył synowi Samuelowi, Zubilewicze synowi 
Mikołajowi, sumę na Swojatyczach miał wziąść syn Piotr, 
a najmłodszy z synów Krzysztof, miał dostać Połowkowicze. 
Ten ostatni pozostawił trzech synów : Eliasza bezpotomnego, 
Jakóba i Tomasza (Zs. Nowogr. z 1672 r.). 
A). Jakób, syn Krzysztofa, właściciel KuHkówki, w województwie nowo- 
grodzkiem, którą wspóhiie z żoną, Teodorą z Tołkaczów, zastawił 1701 r. Zabiel- 
łom, miał dwóch synów: Andrzeja i Władysława. 

Herban T. XI o 




Herb Syrokomla. 



Digitized by 



Google 



66 KONDRATOWICZOWIE. 

Andrzej, testamentem z 1726 roku, sumy zabezpieczone na Kulikówee, do 
brata Jego Władysława należącej, zapisał synom swoim, Karolowi i Micliałowi, uro- 
dzonym z Reiny z Nejgiertów, wrazie zaś ich przedwczesnego zgonu, bratankom 
swoim, Antoniemu i Michałowi, synom A^adyi^awa. 

Karol, rotmistrz Słonimski, ożeniony z Barbarą Stryłewską, wspólnie z dzie- 
ćmi : Ignacym, kanonikiem smoleńskim, Michałem, Jakóbem, Mikołajem, Teresą 
Miechowską, Różą i Zofią, dobra Hałasowszcagrznę, w powiecie dcmimskim, na- 
byte przez siebie i żonę 1761 roku od Stryżewskicb, sprzedał Zi^ikowiccom 
(Zs. Słonim.). 

Michał, ąyn Karola, ożeniony z Maryanną Turską, miał trzech ąynów: Ada- 
ma, ur. 1786 r., majora pułku huzarskiego wojsk rosyjskich, Leona, ur. 1787 r., 
ożenionego z Markowską i Antoniego, zmarł^fo przed 1886 r^ wspólnie z którymi 
legitymował się ze szlachectwa 1820 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską, 
przed którą legitymowali się również t€^ż roku i synowie brata Jego Mikołaja, 
Eliasz, Marchi i Tomasz* 

Nad wymienionymi synami Mikołaja i córką Jego Teofilą, ustanowioną zo- 
stała opieka 1808 r., w sądzie powiatowym lidzkim, w osol>ach stryja ich MichiUa 
i księcia Ksawerego Lubeckiego. Eliasz, ur. 1796 r. w Szczuczynku (metr. w Szczu- 
czynie) i Tomasz, nie mieli potomstwa, Marcin zaś, ur. 1808 i". w Szczuczynie 
(metr. tamże), ożeniony z Elżbietą Stankiowiczówną, pozostawił czterech synów: 
Eliasza Andrzeja, ur. 1888 r., Marcina, ur. 1886 r., Michała Mikołaja, ur. 1888 r. 
i Adama Jana, ur. 1848 r. (metryki w Szczuczynie). 

Władysław, drugi syn Jakóba, miał dwóch synów : Michała i Antoniego, 
dziedziczących na Kulikówce. 

Antoni zastawił część swoją tamże w 800-tu dukatach bratu Michałowi, 
ożenionemu z Weroniką Matuszewiczówną, których syn Józef, ur. 1747 r. (metr. 
w Krowach), otrzymawszy 1789 r. zrzeczenie się braci stryjecznych do własności 
Kulikówki i wykupiwszy od Zabidłów, zastawioną im część takowej, stał się wy- 
łącznym właścicielem tego majątku (Zs. Nowogr. z 1789 r.). 

Józef, rotmistrz lidzki, z synami: Aleksandrem Kajetanem, ur. w Łewkisz- 
kach 1788 r. (metr. w Naczy), KaroIcYn i Hilarym, legitymował się ze szlachectwa 
1820 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską. 

Aleksandra Kajetana, regenta powiatu zawilejskiego, z Wiktoryi Złotkow- 
skiej, syn Ludwik Franciszek Władysław, ur. 12-go Września 1828 r. w Smolko- 
wie (metr. w Urzeczu), nieśmiertelny limik wioskowy litewski, piszący pod pseu- 
donimem Władysława Syrokomli, ożeniony z Paulina Mitraszewską. 

Karola, sztal>s lekarza astrachańskiego pułku grenadyerów, z żony, Ale- 
ksandry Piotrówny, synowie: Aleksander, ur. 1828 r. w Wołok(rfamsku, gubemii 
moskiewskiej i Mikołaj, ur. 1680 r. 

Hilary, brat poprzednich, profesor matematyki w Wilnie. 

Antoni, brat Michała, żonaty z Franciszką Czarkowską, miał dwóch sy- 
nów: Józefa, ur. 1766 r. i Andrzeja, ur. 1767 r. (metr. w Slucku). Zrzekli się oni 
1789 r. współwłasności Kulikówki, na rzecz brata swego strj^jecznego Józefa (Zs. 
Nowogr.). 

Józef, ożeniony z Barbarą Kleczkowską, miał czterech synów: Jana, ur. 
1797 r. (metr. w Słucku), Tomasza Adama, ur. 1800 r. (metr. w Dukorach), 



Digitized by 



Google 



KONDRATOWICZOWIE. 67 

Izydora Wincent^o, ur. 1806 r. (metr. tamie) i Antoniego, który wspólnie z nimi 
ł^tymował się ze szlachectwa 1820 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską. 
Z nich : Tomasz Adam, był komornikiem nowogrodzkim 1820 r., a Izydor Win- 
centy, ożeniony z Ewą Hrehorowiczówną, pozostawił trzech synów: Tadeusza, Zenona 
Antoniego, ur. 1848 r., Władysława Stefana Karola, ur. 1850 r. i Stanisława An- 
toniego Marka, ur. 1863 r., wylegitymowanych ze szlachectwa w gubemii mińskiej 
1865 roku. 

Stanisław Antoni Marek, ożeniony z Olgą Kalikstą Józefą Dyszlewską, ma 
synów: Wincentego Jana Marka, ur. 1881 r. i Ludwika Tadeusza Marka, ur. 1885 
roku (metryki w Słucku). 

Bj. Tomasz, najmłodszy syn Krzysztofa, właściciel Połowkowicz, Horki 
i Osipówki, rotmistrz królewski, z Katarzyny Anny Iliniczówny Zubrówny, pozo- 
stawił pięciu synów : Kazimierza Władysława, Konstantego Kazimierza, Stanisła- 
wa, Aleksandra Hilarego i Kr^sztofa Michała. Zrzekli się oni 1609 r. summ należ- 
nych im z Kulikówki, po stryju Eliaszu na nich spadłych, na rzecz stryja Jakóba 
(Gr. Lidzkie z 1797 r.). Z nich: 

1. Kazimierz Władysław, towarzysz chorągwi petyhorskiej, miecznik no- 
wogrodzki, podpisał, z województwem nowogrodzkiem, elekcyę Augusta II-go. 
Ożeniony z Anną Sienkiewiczówną, wspólnie z nią nabył 1700 r., Smolicze i Łeo- 
nowicze. Po ojcu był właścicielem Horki i Osipówki. 

2. Konstanty, sekretarz królewski, zrzekł się 1697 r. P(^owkowicz, na naj- 
młodszego brata Burego. 

8. Stanisław, miecznik mos^rski, zrzekł się 1699 r. również Połowkowicz, 
na nąjndodszego brata sytego. Z województwem nowogrodzkiem podpisał elekcyę 
Augusta II-go. 

4. Aleksander Hilary, ożeniony 1699 roku z Anną Mogilnicką, pozostawił 
syna Bartłomieja, po którym, z Teresy Łuszczykówny, synowie: Jan i Józef. 

5. Krzysztof Michał, właściciel Połowkowicz, strażnik nowogrodzki 1700 r., 
sędzia grodzki i podwojewodzy nowogrodzki do 1727 r., miecznik 1710 r., a stol- 
nik nowogrodzki 1724 r., umarł 1784 r. Żonaty l-o y. z Maryanną z Troszków, 
z której syn Piotr, 2-o y. 1728 r. z Anną Woyniłłowiczówną, sędzianką ziemską 
nowogrodzką, z której syn Adam. 

Piotr, z mocy testamentu ojcowski^fo z 1784 r. (Zs. Nowogr.), otrzymał 
Połowkowicze, które synowie jego, Stanisław i Onufry, urodzeni z Felicyanny Wol- 
skiej, sprzedali 1772 r. Janowi Kondratowiczowi. Córek miał dwie: Antoninę i Wil- 
gofortissę (Zs. Nowogr.). W 1768 r. zeznał w grodzie nowogrodzkim powyższą 
relacyę o swej rodzinie. 

Adam, młodszy syn stolnika nowogrodzkiego, ur. 1781 r. (metr. w Turgiel- 
skim kościele), kwitował 1757 r. brata swego Piotra, z odbioru 15,000 flor, zapi- 
sanych mu przez ojca. Z Dominiki Szylańskiej, miał synów dwóch : Onufrego 
Antoniego i Dominika Jana. 

Onufiy Antoni, ur. 1791 r. (metr. w kość. Woynutskim), ożeniony z Anną 
Pukielówną, pozostawił trzech synów: Jana Antoniego, ur. wJurborgu 1821 roku, 
Władysława, ur. tamże 1825 r., dziedzica Meszkiel i Konstantego Jana, ur. w Me- 
szkielach 1828 r. (metr. w kość. Wekszmiańskim). 



Digitized by 



Google 



68 KONDRATOWICZOWIB. 

Dominik Jan, ur. 1797 r. (metr. w kość Nowomiejskim), ionaty z Ewą 
z Olechnowiczów, miał syna Wiktora Jana, ur. w Jurborgu 1826 roku (Teka B. 
W. Rummla). 

Szymon Kmdratowicz, cześnik pdocki, pozostawił dobra Usomno, w woje- 
wództwie pdocldem, do których wprowadzony został qm Jego Jakób, 1701 roku 
(Zs. Połoc.). 

Jakób dobra te odstąpił 1740 r. synowi swemu Stefanowi (Or. Witebs.)» 
który testamentem z 1769 r. zapisał Usumno synowi starszemu Antoniemu, kapi- 
tanowi wojsk królewskich, młodszemu zaś, Adamowi i synowi Antoniego, a swo- 
jemu wnukowi, Janowi, urodzonemu z Anny CiapińskieJ, pewne summy (Zs. 
Witebskie). 

Jan, ur. 1765 r. (metr. w Czasnikach), po śmierci macochy swąj, Agaty 
z Siodłowsicich, która miała zapisane doi^wocie na Usomnie, sprzedał te dobra 
1782 r. Korsakowi (A. Sąd. pow. Połoc). Jan, z iony Anny, pozostawił synów: 
Ludwika, ur. 1810 r. i Alberta, ur. 1812 r. (metr. w kość. Aglońskim). 

Wymieniony wyiąj Antoni, kapitan wojsk królewskich, syn jego Jan i brat 
Adam, legitymowali się ze szlachectwa 1774 r., w sądzie ziemskim witebskim. 
Ludwik i Albert zamieszkiwali powiat rzec^cki 1842 r., a szlachectwo mieli za- 
twierdzone w Osarstwie 1848 r. (Teka B. W. Rummla). 

Tadeusz Kondratowicz z synami: Kajetanem, Adamem i Piotrem Pawłem, 
syn Kazimierza Jana, wnuk Jerz^fo, prawnuk Jana, a praprawnuk Michała, dzie- 
dzica Doguci, w księstwie imudzkiem, legitymowid się ze szlachectwa 1887 r., 
przed Deputacyą Wywodową wileńską. 

Michał, Ignacy, Wincenty, Jan i Kasper, synowie Bartłomicija, który pod- 
pisz 1764 r. konfederacyę ziemi orszańskiej, wnukowie Kazimierza, potomkowie 
Jana, właściciela 1685 r. dóbr Wasiewskie-Nowiańskie, legitymowali si^ ze szla- 
chectwa 1799 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską. 

Aleksander Jag. potwierdził 1606 r. Marynie StanishiwoweJ Kondratowi- 
czowej, zapis dworu Ettawiłtowa, uczyniony Jc^j przez męła (ML. 6). Zofla Juriew- 
na Narbutowiczówna, łona Piotra Kondratowicza, zeznała 1646 r. zapis na rzecz 
syna swego, Staniriawa Piotrowicza (ML. 62). Stanisław Pietraszkowicz K(mdra- 
towicz, dworzanin królewski 1641 r. (ML. 81 i 66). 

Mikdąj Bogusław i Piotr podpisali, z wcjewództwem nowogrodzkiem, elek- 
cyę Jana Kazimierza. Piotr przejeidłid 1649 r. przez Padwę. Adam Ant<mi i Jó- 
zef, miecznikowicz nowogrodzki, z województwa nowogrodzkiego, elektorowie Augu- 
sta II-go. Andrzej na sejmiku brasławskim 1700 r. Michał, skarbnik nowogrodz- 
ki, na jeździe w Lublinie 1707 r. Antoni, stronnik Augusta m-go, głosował za 
nim 1788 r. (Obłig. Warsz. 49 f. 607). 

Antoni, Ignacy i Kazimierz, w województwie nowogrodzkiem, 1766 r. (Akta 
XIII). Jan, na sejmiku brasławskim 1764 r. Daniel, malarz, ur. na Żmudzi 1766 
roku, umarł w Warszawie 1846 r. Syn Jego Franciszek, urzędnik w Warszawie 
1860 r. Konstanty legitymował się ze szlachectwa w Królestwie 1869 r. 

Stanidaw, doktór medycyny, ur. w Warszawie 1860 r., umarł w Mona- 
diium 1898 roku. 

Do tego herbu zaliczają się i Kondratowiczowie w województwie ruskiem, 
gdzie Jan i syn Jego Teodor, otr^mali od Jana III-go 1688 r. popostwo w Zawi- 



Digitized by 



Google 



KONDRATOWSCY - KONECCY. 



69 



dowicach (A6Z. X. 5886). Ksienia Glińska, Bazylią Michał i ksiądz Teodor, gr.- 
kat paroch w Rozdzałowie i dziekan tartakowski, rodzeństwo. Teodor umarł 1818 
roku, pozostawiając, z Katarzyny KuryłowiczówneJ: Barbarę, za księdzem Jakól>em 
Lisikiewiczem, 2-o y. za Tomaszem Jankowskim, Maryannę, Teklę, księdza Jana, 
Onufrego i księdza Gabryela. Ten ostatni prowadził 1827 r. z żoną, Teresą z Ba- 
ranowskicłi, proces separacyjny. Z niej, syn Antoni i córka Katarzyna (M. D. Wąs. 
z A. Lwów. Por. Nob.). 

KONDRATOWSCY w województwie poznańskiem, w p<^owie XV-go wie- 
ku. N. Kondratowski, z Jadwig Grabianki, miał córkę Jadwigę, za Konarzew- 
skim (Pom. Dz. W. Śr. XXVI. 1816). Patrz KunratowM. 

KONDRATTOWIE stanowią prawdopodobnie Jedną rodzinę z Kondratowi- 
czami, gdyż i lierb icli Jest ten sam, tylko że w miąjsce zwyczajnego, kładą na 
Habdanku krzyż kawalerski. Zwą też swój lierb Eabdankiem z krzyżem. 

Maciej Kondratt» syn Szymona, właściciel 1668 r. Kopnujewa, w powiecie 
rosieńskim, pozostawtt syna S:^mona, którego syn Piotr, miał syna Andrzeja, dzie- 
dziczącego na Kopni^ewie 1718 r. Mateusz, syn Andrzeja, żyjący 1776 r., pozo- 
stawtt ęyna Tomasza, którego syn Franciszek Krzysztof, ur. 1807 r. Rodzina ta 
legitymowała się ze szlachectwa w Wilnie 1799 i 1882 r. 



KONECCY iL JASIEŃCZYiC, czy nie z Konic, dawniej Kaniec, w woje- 
wództwie brzeskiem, na którycłi dziedziczyli, w latach 1418 — 1424, JaUi Święto- 
sław i Katarzyna Boguszowa (A. Brzeskie; Teka Paw. YII). Piotr Konecki, komor- 
nik poznański, udowodnił 1460 r., że Jest synem Andrzeja, 
h. Joiieniee ad inriar clavis i Dobrochny Ciołkówny (Rs. 
Dz. Pol. IX). 

W XVI-m i XVlI-m wieku spotykamy ich w powie- 
cie przedeckim, gdzie posiadali wieś Struże. Jan i Andrzej, 
dziedzice tej wsi 1546 r. Po Janie pozostało trzech synów: 
Maciej, Baltazar i Stanisław, z^ których ostatni, z żony Anny, 
miid dwóch synów : Adama i Jana. Adam sprzedid 1616 r. 
Struże Kretkowskiemu (Qr. Przed. 5 f. 146; 27 f. 68; 29 f. 889; 
59 f. 778; 60 f. 512; 62 f. 852 i 871). 

Andrzej, Wojciech, Jakób i Małgorzata, dzieci Miko- 
łaja, zawarli 1625 r. ugodę z matką Anną. Wojciech, współ- 
dziedzic Struży, zobowiązał się 1548 r. wypłacić Wojciechowi 
Grodzińskiemu posag, za siostrą swą Barbarą (Ibid 1 f. 88; 
4 f. 12 i 18). 

Jan, syn Tomasza, tamże 1682 r. (Ibid. 80 f. 47). 

Pewnie do tychże Koneckich należy Mikdą), 1579 r. 
dziedzic części Skaszewa, w województwie kaliskiem (Paw.). 
Sebastyan, kanonik ki\}awski 1649 r. (Zap. Lub. 42 f. 217), Jest na uni- 
wersytecie w Padwie 1686 roku. 




Herb 
Jadeńcsyk. 



Digitized by 



Google 



70 KONECCY - KONIECCY. 

KONECCY h. ODROWĄŻ, patrz Konieeey. 

z KONECKA V. KONIECKA, dawniej Konojecka, w powiecie brzeskim, 
h. ŁABĘDŹ. Krzesław sprzedał był biskupowi włocławskiemu za 60 grzyw, wsie 
swoje, Cieles?yce i Sędziszowa Niwę, na wykup swój z niewoli Synowcowie 
jego, dziedzice Konecka, Mieczsław, Stanisław z synem Dersławem i Adam, pro* 
cesowali biskupa o te wsie. Biskup dopłacił im 1326 r. odczepnego 80 grzy- 
wien (KWP.). 

Mieczsław, stolnik brzeski 1889 r., świadczy w procesie przeciwko Krzyża- 
kom (Lites.). Mieczsław, ten sam może, kasztelan kowalski 1847 r. (Pom. Dz. W. 
Śr. XVI). W latach 1418 — 1424 dziedzicami Konojecka są: Jadwiga, wdowa po 
Mikołaju i dzieci jej, Zygmunt i Małgorzata. Jadwiga ma także zapisane wiano 
na sąsiednim Kamieńcu, którego dziedzic Mieczsław, sukcesor podkanclerz^;o Du- 
nina, pozwany 1418 r. o dług przez Dobka z Unienia. 

Andrzej z Konojecka, podkomorzy ki\jawski 1488 r. jest Andrzejem Duni- 
nem z Modliszowic. W 1444 r. Konecko i Chromąwolę po bracie Pawle, bierze 
dziidem Mikołaj Zbożeńskl Teodor, syn Mikdaja z Koniecka, 1446 r. na uniwer- 
sytecie krakowskim. Stanisław Konojecki, kanonik włocławski 1489 r. 

KONECZNY. Anna z Kowalskich, wdowa po Antonim Konecznym, z sy- 
nem Wincentym, kwitowali Lubomirskich w Łucku 1764 r. (Qr. Łuc. 2968 f. 642, 
z Not L. Białkowskiego). 

KONEWNIK Iwan, chorąży raduński, umart przed 28-m Kwietnia 1642 
roku (ML. 89). 

KONGLANEŃSKI Piotr, przezwany Frankiem, pochodzący z rodziny wło- 
skiej, któr^fo herb przedstawiał gryflą nogę złotą, geometra, otrzymał 1682 roku 
szlachectwo polskie i nazwisko Konglaneński, a do herbu jego pierwotnego dodid 
mu król dwie włócznie, za zezwoleniem kanclerza Zamoyskiego, tak, że herb jego 
przedstawia w polu czerwonem, dwie srebrne kopie, żeleżcami do góry, uko- 
śnie skr^żowane, a w szczycie hełmu gryfią złotą nogę, odwróconą stopą do 
góry (Ostr. 800). 

KONIATOWSCY h. NIECZUJA. Franciszek Edward, syn Antoniego i Ma- 
ryi Szponarskiej, wnuk Jana i Maryi Iwienieckiej, legitymował się ze szlachectwa 
w Krowie, 1808 r. (Not L. Białkowskiego). 

KONIECCY V. KUNIECCY v. KUNCZYCCY herbu KOWNIA, z Kończyc 
y. Kuńczyc, w powiecie krakowskim. Otto z Kończyc ma sprawę w Krakowie 
1889 r., z Mikołajem z Olellna, a 1899 r. proces o karczmę, zastawioną przez jego 
ojca, z Mikołajem i bratem jego Janem z Kończyc. W 1402 r. dzielą się tą kar- 
czmą. Otto i Stanii^w Dołęga z Kuńczyc, z rodu Kowiniów, świadczyli 1416 r. 
w Krakowie, przy wywodzie szlachectwa Mikołaja z Trunowic. 

Mikdaj, syn Doł^, pozwał o dług Andrzeja z Karniewa 1409 r., a z żoną 
Elżbietą darowali 1427 r. część Swoszowic kościołowi Bożego Ciała w Krakowie. 



Digitized by 



Google 



K0NIECC5Y. 71 

Ten sam lub inny Mikdą) z Końezjc Koniecki, prowadzi 1448 n sprawę granicz- 
ną z kolegiatą Św. Floryana, a 1446 r., wraz z ioną Katarzyną, córką Filipa z Chrob- 
rza, podsidka krakowskiego, sprzedał cz^ Chrobrza Janowi z Tenczyna, za 860 
gr^w., 12 łokci sukna mechlińskiego, htóg pszenicy i bróg żyta. Mikołą) li. Ko- 
winia, świadczył 1460 r. w Krakowie. Był on dziedzicem Wygnanowic i zastaw- 
nym posiadaczem Nieznanowic, Świdnówki i Jaroszówlci, 1488 r. (St Pr. P. Pom. 
YIU; Hele. II; Dług.; Lib. Benef. I f. 69). 

KONIBCCY h. LEW. Jan Koniecki Ton Enden, za zasługi wojenne, otrzy- 
mid 1690 r. od Zygmunta m-go szlachectwo i herb Lew, przedstawiający na tar- 
czy ściętij, w polach górnem czerwonem i dolnem srebmem, wspiętego lwa, z za- 
dartym ogonem, paszczą rozwartą i wywieszonym ozorem. W szczycie hełmu pół 
lwa (ObL Qr. Krak. 86 f. 1248). 

W 1610 r. Piotr i Franciszek von Enden, wnieśli do akt lubelskich przy- 
wilej cesarza Fryderyka, wydany w Bnikselli 1486 r., którym Piotr de Enden, 
syn Piotra, magister sztuk wyzwolonych, dworzanin pałacu lateraneńskiego, cdo- 
nek konsystorza cesarskiego, otrzymid szlachectwo i herb wyiej opisany. Wnieśli 
Jednocześnie do tychże aktów nadanie szlachectwa polskiego Janowi von Enden, 
tutaj w kraju nazwanemu Konieckim, na sejmie w Warszawie 1690 roku (Zap. 
Lub. 18 f. 886). 

KONIECCY V. KONECCY h. ODROWĄŻ, z Końskich, w powiecie opo- 
czyńskim. Końskie od najdawniejszych czasów należało do Odrowążów. W 1146 r. 
dziedzicem Końskich Jest komes sieiul, dobrodziej klasztoru trzemeszeńskiego (RM.), 
a 1222 r. syn Jego, biskup krakowski Iwo, który w zamian Przecina i trzech in- 
nych wsi, oddał w tymże roku stryjecznemu bratu swemu Wl^awowi, ftindatoro- 
wi Cystersów w Prędocinie i synowi Jego Dobiesławowi, Końskie, Stary Odrowąż, 
Gosań, Nieśwień, Modliszowice, Kazanów, Popów i Dzibiutowo. Dobiesław umarł 
bezdzietnie 1289 r., a Końskie przeszły na stryjecznego Jego brata Sanda (K. Mog.). 

W 1807 r. dziedzicem Końskich Jest Strasz, syn Dobiesława Sandowicza, 
który, za kr^rwdy wyrządzone kościołowi krakowskiemu, zastawił biskupowi 
w tymże roku Goleniowy i Hebdzie (KKKr.). W 1867 i 1869 r. Krzesław z Koń- 
skich, wraz z synami, Dobiesławem i Jakuszem i wnukami, Imramem i Janem, 
synami trzeciego swego syna Jana, zeznał, że rozgraniczył się ze stryjecznym bra- 
tem swoim Straszem, dziedzicem Modliszowic i synami Jego, przyznając im prawo 
polowania w całym okręgu koneckim, to Jest w Końskich, Niekłani, Gosani, Ro- 
gowie i Bębnowie (KDM. III; M. 67 f. 168 i 164). Ojciec Krzesława dzieląc się 
z ojcem Straszą, otrzymał Końskie. 

Pechna, córka Krzesława, żona I-o v. Mikołaja, wójta w Tarczku, 2-o v. 
Jana z Krzeczkowic, sprzedała 1890 r. wójtostwo w Tarczku, biskupowi krakow- 
skiemu, a spadkobiercą swoim ustanowiła swego stryjecznego (patruelis) Dobiesława, 
syna Dobie^wa z Końskich (KKKr.). Dobiesława, syna Krzesławowego, żona 
Krystyna, wraz z siostrami, sprzedała 1864 r. Stanisławice nad Rabą, Rafałowi 
z Tamowa. Syn ich Dobiesław, w latach 1889—1400 miał częste sprawy w Kra- 
kowie. Pisał się często z Małoszowa i Buska, a był też dziedzicem części 
Stempocic (St Pr. P. Pom. YIII). 



Digitized by 



Google 



72 KONIECCY. 

Dobiesław, syn Kizesława, nie łył 1418 r., w którym pozostała po nim 
wdowa Fenna (Eufemia) i synowie Jej : Piotr, Jan i Krzedaw, rozgraniczali się 
z Dzibałtowem (Rad. Inscr. Decr. n Ł 86). Z synów Dobiesława: 

Piotr z Końskich zapisał 1424 r. dwieście grzywien łonie Dorocie (Rad. 
Inscr. I f 68). 

Jan, na mocy działów sporządzonych z braómi 1421 r. w Opocznie, otrzy- 
mał Bębnów, Nieśwień i Niekłań i dał początek domom Bębnowskich i Nieśwień- 
skich (Mil. f. 202). 

Krzesław, dziedzic Końskich, zapisid 1425 r. sto grzywien żonie Elżbiecie 
(Rad. Inscr. I f. 69). 

Wojciech, syn Jana, 1448 r., Stanisław, syn Krzcsława, 1444 r., a Piotr, 
syn innego Jana, 1417 r. na uniwersytecie krakowskim. 

W drugiej połowie XV-go wieku, Krzesław był dziedzicem Gk)sani i wspól- 
nie z Tobiaszem, był właścicielem Końskich. Tobiasz był także dziedzicem R(^o- 
wa i ^je Jeszcze 1608 r. (Lib. Ben. i Paw.). Krzesława synów siedmiu : Stani- 
sław, Jakób, Mikołaj, Jan, Piotr, Hieronim i Dobiesław. Kwiti^je ich 1472 roku 
Elżbieta, żona Dobiesława (Rad. Inscr. Decr. VI f. 146). 

Mikołaj z Końskich zabezpieczył 1470 r. posag żonie, Elżbiecie z Trojanor 
wic (Rad. Inscr. Decr. VI f. 11). Hieronim był żonaty z Jadwigą z Orońska, któ- 
ra już jako wdowa po nim, z dziećmi: Janem, Jakóbem i Anną, sprzedała 1507 r. 
Szydłowieckiemu, część swoją na Orońsku (Rad. Inscr. II f. 21). Dobiesław za- 
bezpieczył 1470 r. posag żonie Elżbiecie (Rad. Inscr. I f. 499). 

Krzesław Koniecki i Mikołaj Krąpek, współdziedzice Końskich 1608 roku 
(Paw.). Adam Koniecki i Jakób Bębnowski, dziedzice części Końskich 1521 roku 
(Kor.). Andrzej, scholastyk w Końskich, Jan, pleban tamże i Iwo, bracia, współ- 
dziedzice Końskich, zawarli układ z Podlodowskim 1524 r. (M. 37 f. 526 i Rad. 
Inscr. Decr. IX f. 395). Ci sami trzej bracia, Stanisław, Andrzej i Jan Konieccy, 
wraz z Bębnowskim, powołani 1523 r. przed sąd duchowny do Rzymu, w sprawie 
patronatu i prezentowania kościda w Końskich (St. Pr. P. Pom. VI. 255). Stani- 
sław i Iwo, to jedna osoba, a wdowa po tym Stanisławie Iwonie dziedziczyła jesz- 
cze 1577 roku, wraz z Adamem Konieckim, na WoU Iwowej, pod Końskie- 
mi (Paw.). 

Żyjący 1532 r. Prandota Konecki z Końskich i Oorzan, żonaty był z nie- 
gdy Katarzyną, córką Wincentego z Oozdu (Rad. Inscr. IV f. 20). 

Stanisław, łożniczy królewski 1567 r. (Zs. Qr. Czers. 35 f. 627). Hieronim 
Koniecki, syn Przecława, dziedzic Końskich, umarł 1564 r. Pochowany w Koń- 
skich, gdzie mu syn Jan, dworzanin królewski, pomnik wystawił (Star.). Prawdo- 
podobnie tenże sam Jan, dworzanin i podskarbi Anny Jagiellonki; otrzymał 1565 
roku Miastków, ze starostwa łomżyńskiego (M. 100 f. 53). W 1569 r. był staro- 
stą nurskim, w 1570 r. został wojskim łomżyńskim. W 1574 r. i starosta ostrow- 
ski, a 1576 r. i łomżyński. Ochmistrz dworu Anny Jagiellonki, późniejszej kró- 
lowej, od 1574 r. W 1576 r. przestał być wojskim łomżyńskim. Dziedzic Pamiąt- 
kowa, Radzimia i Baworowa, w poznańskiem (Paw.). Żonaty był l-o v. 1568 r. 
z Barbarą Taszycką, pisarzówną ziemską krakowską, 2-oy. z Anną Przerembską, 
kasztelanką rozpierską, wspólnie z którą oti*zymał 1574 r. Kazom i Grocholę, ze 



Digitized by 



Google 



KONIECCY. 78 

starostwa zakroczymskiego, 8-0 v. z Katarzyną Łeszc^ńską, starościanką radzie- 
jowską. Umarł I68O r., nie pozostawiwszy potomstwa. Pierwsze dwie jego zony 
pochowane w Łomży. 

Brat jego Kasper, proboszcz w Końskicli, dziedzic Kornicy 1577 r. (M. 101 
f. 228 i 899; 105 f. 105; 107 f. 605; 112 f. 97; 114 f. 18: 128 f. 866; Conv. Warsz. 
2 f. 29; Paw.). 

Anna Przecławowa Koniecka, dziedziczka Gosani, Anna, wdowa po Miko- 
łaju Konieckim i Albert Koniecki, dziedziczyli 1577 roku na Końskich. Jan i Ka- 
sper, właściciel Kuźnic żelaznych w Końskich, a Albert, dziedzic Mokrego i Wą- 
soszów tegoż 1677 r. (Paw.). 

Mikołaj i Wojciech, synowie niegdy Mikołaja z Końskich, 1578 r. Z nich 
Wojciech dziedziczył na Końskich, Modliszowicach, Mokrem i Kucicach (M. 120 
f. 7 i 127 f. 268). 

Jan, Paweł, Mikołaj, Wojciech i Krzysztof, synowie Wojciecha, dziedzice 
na Końskich I Wąsoszach 1590 r. (Wyr. Lub. 41 f. 337). Czy to nie Mikołaj, brat 
Wojciecha, żonatym był z Katarzyną Korzeńską, 1584 roku (Gr. Przem. 800 
f. 786 i 788). 

Paweł, Jan, Gabryel i Wojciech, synowie Mikołaja, 1593 r. Katarzyna, cór- 
ka Pawła, żona l-o v. 1617 r. Stanisława Dąbrowskiego, a 2-0 v. 1621 r. Plorya- 
na Staniszewskiego (Wyr. Lub. 54 f. 468 i Perp. Czers. 6 f. 835 i 6 f. 800). Mar- 
cin otrzymał 1581 r., od Herburta, ogród we Lwowie (AGZ. X. 2143). Tenże Mar- 
cin, z synem Mikołajem, pozwał 1606 r. Drohojowskich, o 6,600 flor. (Zs. Przem. 
71 f. 104). Mikdąj wprowadzony do Ruszelczyc i Skopowa 1607 r. (Gr. Przem. 
823 f. 287). Zofia z mężem, Mikołajem Wróblewskim, posiadają sołtystwo w Mi- 
kołajowie 1631 r. (AGZ. V. 3636). Aleksander, obecny 1635 r. przy sprzedaży Ja- 
downik mokrych (Gr. Krak.). Jan, posiadacz wójtostwa w Woyczynio 1586 roku 
(M. 132 f. 90). 

Stanisław z Końskich, podstarości latyczowski w latach 1599 — 1609 (Zs. 
Kamień. 3619 i 8623). Marcin naznaczony 1615 r. przez króla komisarzem, do 
ustanowienia granic (DW. 43 f. 1090). Jan, rotmistrz królewski, nie żył 1603 r. 
Wdowa po nim, Elżbieta Grzywianka (Zap. Lub. 14 f. 67). Anna, za Andrzejem 
Ustrzyckim 1621 roku. Maryanna, wdowa po Janie Przedworskim 1655 r. (Perp. 
Czers. 11 1 728). 

Jan Aleksander, posesor Grąziowej, żonaty z Barbarą z Chyżowa Rome- 
równą, miał z niej: Jerzego Dominika, ur. 1675 r., Konstancyę. ur. 1677 r., Klarę 
Juliannę, ur. 1678 r.. Antoniego Pawła, ur. 1679 r. i Floryana, ur. 1682 r. (metr. 
w Rybotyczach). Teresa, siostra Aleksandra, zaślubiła w Grąziowej Piotra Jasie- 
nieckiego (M. Zawadź.). 

Szymon, chorąży nowogrodzki, żonaty 1685 r. z Konstancyą Dobromirską 
(Zap. Lub. 61 f. 880). Władysław, syn Jerzego i Eufrozyny z Domańskich, zabez- 
pieczył 1688 r. posag żonie swej, Annie Górskiej, córce Samuela i Teresy z Kicł- 
cżewskich, a 1688 r. otrzymał od teścia, za konsensem królewskim, Wiktorów (Gr. 
Halic). Piotr i Maryanna, dzieci Piotra, odstąpiły 1693 r. przysługującą im pen- 
syę dożywotnią (M. 384 f. 12). 

Herbarz. T. XI. 10 



Digitized by 



Google 



74 



KONIBCPOLSCY. 



Eufrozyna z Konieckicb, wdowa po Konstantym Steckim, wojskim iyte. 
mierskim, 1718 r. (Woł. X f. 261 i 270). Rozalia, nieżyjąca 1722 r., była ioną 
Jacka Iwanickiego, skarbnika nowogrodzkiego. Antoni Koniecki w tymłe roku 
(KU. X f. 1146). 

Aleksander, towarzysz pancerny 1740 r., łowczy łukowski, w latach 1766— 
1761, żonaty z Kunegundą Grochowską, burgrabianką sanocką, l-o v. Józefowa 
Osiecką, podczaszy ną sanocką. Józef nabył 1766 r. Kiełczawę, od Bala (Akta Sa- 
nockie). Synowie jego: Stanisław, Leon, ożeniony z Teresą Sobolewską, córką Lu- 
dwika Piętki i Tomasz, żonaty z Jej siostrą, Teklą Sobolewską, legitymowali się 
ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodzldm sanockim, a 1787 r. objęli Kiełczawę 
po ojcu (A. Lwów. Por. Nob.). 

Tomasz i Stanisław i siostry ich, Justyna Kunegundą Jackowa Bartowa, 
Józefa V. Katarzyna, l-o v. Przestrzelska 1790 r., 2-o y. Janowa Rzeplińska i Te- 
kla, żona Marcelego z Wawryłowa Wiśniowskiego, proccsi^ą 1798 r. Kotowskie* 
go, o Rolów (Arch. Fedor. M. D. Wąs.). 

Po Feliksie Konieckim pozostały dzieci: Lubin, Adam, Weronika, Wincen- 
ty i Franciszka, nad któremi sprawował opiekę 1886 r. Menard Koniecki. 

Julian, urodzony z Sabiny BalówneJ, umari 1896 r. Siostra Jego N., była 
za Feliksem Podolskim, właścicielem Spryni, w samborskiem (Mich. Zaw.). 

Do innego rodu należała wieś Końskie Małe, w powiecie opoczyńskim le- 
żąca, ale Już po za granicami dóbr Odrowążowskich, w parafii Błogie, których 
dziedzice Paweł i Marcin, sprzedali 1471 r. część swoją tamże bratu Mikołajoiiii 
(Rad. Inscr. Decr. VI f. 76). Z tych Końskich mógł iść Łukasz Koniecki, dziedzic 
Wielkich Kunic 1677 r.. Jeżeli to nie Jest Kunicki h. Bończa z Kunic (Paw.). 



KONIECPOLSCY h. POBÓG z Koniecpola, w powiecie radomskowskim. 
Jakób V. Jakusz z Koniecpola i z Januszowie, syn lub wnuk pewno Przedbora, 
starosty kujawskiego, w latach 1348 — 1366, od 1386 r. często w aktach krakow- 
skich wspominany, wojewoda sieradzki 1894 r., starosta brzeski ki^awski w la- 
tach 1416 — 1418, ochmistrz królowej 1426 r., zmarły 1430 
roku, stawał z własną chorągwią pod Grtinwaldem. W 1899 r. 
<S\fi^ nabył za 1,000 grzyw. Witów i Nakło, w lelowskiem, a 1416 

^\ i 1426 r. świadcasył z rodu Pobogów, przy wywodach szlache- 

'^_ __ ctwa w Krakowie. Żona Jego Konstancya, czyli Kochna, była 

wychowawczynią królewiczów, Władysława i Kazimierza, 
a 1427 r. zaprzysięgła niewinność posądzonej królowej Zofii. 
Za Jej usługi i trudy przy wychowywaniu królewiczów, otrzy- 
mali synowie Jej, Jan zwany Taszka i Przedbor, 1428 r. sta- 
rostwo lelowskie, w dożywotni zastaw, za 400 grzyw. (SŁ Pr. 
P. Pom. VII i VIII; Hele. II; KMR IV; Inv. Arch. Kor.). Obaj 
synowie podpisali 1438 r. konfederacyę korczyńską. 

Z zapiski w aktach krakowskich z 1436 r. (Hecl. II. 

2682), zdawaćby się mogło, że był i trzeci syn wojewody, po 

którym został syn Jakób, kanonik krakowski, nazwany sy- 

Herb Pobóg. uowcem i pupilem Jana kanclerza. Mógł to być Jakób, syn 




Digitized by 



Google 



KONIECPOLSCY. 75 

Przedbora, zostający chwilowo pod opieką stryja, mimo, że ojciec jego iył jeszcze 
długo potem, a który porzucił karyerę duchowną. Ale pr^zej zapiska ta odnosi 
się do Jakóba z Sienna, szesnastoletniego kanonika krakowskiego. 

O kanonii Koniecpolskiego nie ma śladu w aktach, a trudno także przy- 
puścić, żeby i o ojcu jego śladu żadnego w aktach się nie znalazło. Córka woje- 
wody była za Pieniążkiem z Iwanowic, bo Jan Pieniążek nazwany 1458 r. siostrzeń- 
cem Przedbora (Hele. II). 

Jan, zwany Taszka, kanclerz koronny i tutor Królestwa 1484 r. i starosta 
sieradzki 1448 r., jeździł 1484 r. z Janem z Oleśnicy, marszałkiem koronnym, 
w poselstwie do cesarza Zygmunta, w celu zawarcia pokoju i małżeństwa króle- 
wskiego, z arcyksięiniczką rakuską. W 1486 r. w Kezmarku, na zjeździe z pa- 
nami węgierskimi, pokój zawarł. W 1440 r. odprowadzał króla Władysława na 
tron węgierski, po śmierci którego, jeździł kilkakrotnie na Litwę, do Kazimierza 
Jag., zapraszając go na tron polski. W 1447 r. na sjeździe w Wieluniu, między 
Szląskiem i Wielkopolską pokój na lat dziesięó ułożył, a w roku następnym ode- 
brał w Chocimiu, przysięgę homagialną od Piotra, hospodara wołoskiego. W 1454 
roku brał czynny udział, w sprawie poddania się szlachty pruskiej i miast tame- 
cznych królowi Kazimierzowi. 

Wplątany w proces królowej, uciekł z kraju 1427 r. (Dług.), alejuż w na- 
stępnym roku, wraz z bratem za zasługi matki, otrzymali starostwo lelowskie. 
W 1481 r. otrzymał Kulików, Zboiska, Milatyn i Międzychorce, a 1442 r., za za- 
shigl i wydatki na Węgrzech, 400 grzyw, na Bortatynie, w gródeckim powiecie, 
a 1441 r. znów dom i plac na zamku krakowskim. 

Sprawując urząd kanclerza za trzech królów, umaił 1455 r., pochowany 
w Wielgomłynach. Ożeniony z Dorotą z Sienna, wojewodzianką sandomierską, 
pozostawił trzech synów: Przedbora, Jana i Jakóba, zmarłych bezdzietnie, trzyma- 
jących do śmierci starostwo sieradzkie po ojcu, którym Konstancya Szafrańcowa, 
odstąpiła 1464 r., zapisy swoje na Olesznie, Cieszyńskiej Woli i Lasocinie, w po- 
wiecie chęcińskim (Hele. II. 8750). Matka ich z bratem i z nimi, fundowda 
w latach 1468 — 1476 Paulinów w Wielgomłynach, jeździła 1475 r. do Bawaryi 
z Jadwigą Jagiellonką, ofiarowała 1498 r. z cła włocławskiego 100 grzyw, na do- 
kończenie grobu Św. Wojciecha w Gnieźnie, dobrodziejka wielu kościdów i kla- 
sztorów, żyła jeszcze w połowie 1494 r. Z synów: 

Jan, starosta sieradzki, umarł 1471 r., pochowany w Wielgomłynach, a bra- 
cia jego sprzedali 1475 r. Wolę Chełmską i część Przegorzid pod Krakowem Za- 
rogowskiemu, za 2,000 grzyw. (Hele. IL 4186). 

Przedbor, starosta sieradzki, dworzanin królewski i starosta Szadkowski 
1472 r., zabezpieczył w tymże roku posag żonie swej, Annie z Kutna, córce Mi- 
kołaja, wojewody łęczyckiego (M. 12 f. 105 i AGZ. VI). Umarł 1475 r., pochowa- 
ny w Wielgomłynach. 

Jakób, starosta sieradzki, stara się 1452 r., o probostwo Św. Floryana 
w Krakowie, którego mu Oleśnicki biskup, dać nie chce, dla młodego wieku, jest 
nim już jednak 1454 r., zapisany jako taki na uniwersytecie krakowskim. Kano- 
nik krakowski, a także gnieźnieński 1458 r., po bracie swoim Przedborze i staro- 
sta Szadkowski, następnie także starosta wartski i ratneński, rezygnował ze sta- 



Digitized by 



Google 



76 KONIECPOLSCY. 

rosŁwa sieradzkiego i ratneńslciego 1479 r., w którym ostatnie są o nim wzmian- 
ki. W 1466 r. sprzedał Wolę Chełmską i Przegorzały, matce swej Dorocie, a 1477 
roku Andrzejowi z Sienna. Widać, ie ta ostatnia sprzedaż tycli majątków przy- 
szła dopiero do skutku, bo 1498 r. Nawoyka z Koniecpola, wdowa po Maciąju 
z Bnina Mos^skim, wojewodzie poznańskim, synowica stiyjeczna Jakóba, upo- 
mina się u Andrz€)ja z Sienna ich zwrotu, jako nieprawnie mu sprzedanych (M. 
11 f. 79; Hele. U. 4184). W 1470 r. dał Dobiedawowi Kmicic Rządczynę, Tuligło- 
wy i Zagórze, w ziemi przemyskiej, za Karnlowice, w ziemi krakowskiej, a 1477 
roku dom ojcowski na zamku w Krakowie, sprzedał kapitule krakowskiej, która 
ma obowiązek odprawiania nabożeństw za duszę ojca jego Jana, kanclerza, za mat- 
kę Dorotę z Sienna, braci jego, Przedbora i Jana i jego samego (Hele. U. 8997 
i 4185). Umarł w Lipcu 1481 r. 

Przedbor, wojewodzie sieradzki, obecny na sądach w Krakowie 1429 roku 
(Hele II. 2259), kasztelan rozpirski 1484 r. i starosta przemyski 1440 r., w końcu 
kasztelan sandomierski 1442 r., ^ł jeszcze 1459 r. W 1450 r. był hetmanem, wraz 
z Piotrem Odrowążem, na wyprawie przeciwko wo^ochom, których rozbił. Żonaty 
1-0 V. z N. N., z której córka Kochna 1441 r., 2-o v. z Elżbietą ze Szteml>ergu, 
córką Olbrachta, której 1442 r. zabezpieczył 1,000 grzyw, na Nakle, Oiertmańskim 
młynie, Witowie, Wożnikach, Białej i Radzimiu (Hele. II. 3089). Z tęj drugiej 
żony miał synów: Jakóba i Mikołaja, którzy obaj trzymają po ojcu starostwo prze- 
myskie, a za usługi oddane w wojnie pruskiej, otr^rmali 1462 r. na własność Te- 
ratyn ze wsiami pr^ległemi, w ziemi chełmskiej, który ojciec ich posiadid w za- 
stawie (AGZ. V). 

Mikołaj, kasztelanie sandomierski (Hele U. 8266), słuchacz uniwersytetu 
krakowskiego 1450 r., starosta przemyski 1461 r., a podkomorzy 1468 r, umarł 
1464 r. (AGZ. XIII). Z Doroty Zarembianki z Kalinowy, córki Wawrzyńca, woje- 
wody sieradzkiego, której zabezpieczył posag 1468 r., córka j^:o Nawoyka^ wy- 
szła za Macieja z Bnina Moszyńskiego, wojewodę poznańskiego i starostę lelow- 
skłego (M. U f. 662; 25 f. 69 i 266; St Pr. P. Pom. VI. 498 i 505). 

Na mocy działu sporządzonego 1480 r. w aktach przemyskich, ze stryjem 
swoim Jakóbem, otrzymała Nawoyka miasto przemyskie z jedynastu wsiami, sta- 
rostwo leiowskie, Kościelec i Przekop. 

Jakób, starszy brat Mikołaja, kasztelanie sandomierski (Hele. II. 8880, 85 
i 86), starosta przemyski 1461 r., sprawował pierwszy raz sądy w Przemyślu jako 
starosta, 1464 r. (AOZ. Xin). Podkomorzy przemyski 1477 r., kasztelan przemy- 
ski 1478 r., umarł 1480 r. Liczne jego dobra wymienia Długosz w Łib. Benef. 
W 1472 r. nabył Siedliska w powiecie pilznieńskim (M. 12 f. 75). Na mocy dzia- 
łu, sporządzonego 1480 r., z bratanka swoją Nawoyka, otrzymid Drohobycz z dzie- 
więciu wsiami, Teratyn z przyległościaroi, Dobrków, również z przyległościami. 
Mościska z jedynastu wsiami, Niezankowice, Osko i dwie kamienice. Żonaty z Bar- 
barą z Tęczyna, kasztelanką krakowską (M. 15 f. 182), pozostawił córkę Zofię, za 
Dymitrem z Chodorostawu, która nabyła 1496 r., od brata Przedbora, wójtostwo 
w Nieżankowicach, za 1,600 zł. w^. (AGZ. XVn) i dwóch synów: Przedbora i Sta- 
nisława, którzy 1490 r. układali się z siostrą stryjeczną Nawojką, 1502 r. kwito- 
wani byli wspólnie z matką, a 1507 r. zawarli z nią układ. Wyrok z 1487 roku. 



Digitized by 



Google 



KONIECPOLSCY. 77 

wydany w sprawie Nawojki z Lanckorońskim, również o nich wspomina (M. 14 
f. 886; 15 f. 182; 17 f. 826; 22 f. 185; 28 f. 98 i Helc. II. 4321). 

W latacli 1494 — 1495, bracia dopełnili działu dóbr ojczystych na Rusi 
i w sandomierskiem. Przedbór wziął Chodnowice i wójtostwo Nieżankowice 
w przemyskiem, Kiebłów i Szczukomłoty w sandomierskiem i 300 grzyw, dopłaty. 
Stanisław wziął Dobrków, Parkosz, Łabusie, Mokrzec, Złotorję, Jaworze w pil- 
znieńskiem, Lubisko, Karsy w wislickiem i Rossochy, w sandomierskiem (AOZ. 
XVIII. 2452). Obaj, wspólnie z Nawojką, trzymali starostwo przemyskie do 1490 r. 
W działach z 1489 r. wymienione i Mościska z przyległościami, które wziął Przed- 
bór. Widocznie przed ostatecznemi dziidami, zostały wykupione przez króla 
(Ibid. 1888). 

Przedbór nie wziął udzidu w wyprawie wołoskie) 1497 r., za co mu Jan 
Olbracht zabrał części jego na Karniewie, Łuczycach, Desznie i Waszlinie i na- 
dał je 1498 r. Stanisławowi, który się w tejże wyprawie odznaczył (AOZ. IX). 

Stanisław, dworzanin królewski, zabezpieczył 1498 r. posag żonie swej, Ka- 
tarzynie Heltównie, córce rajcy poznańskiego (M. 15 1 58). Z niej miał córki: Sta- 
nisławowe Przerembską, kasztelanowę sieradzką, Dąbrowską, Życieńską, Zbierz- 
chowską i Pągowską i dwóch synów: Mikołaja Przedbora i Stanisława Ptzedbora, 
dziedziczących wspólnie na Dobrkowie z przyległościami, Koniecpolu i Chrząsto- 
wic, 1540 r. (Paw.). W 1532 r., wspólnie z matką Katan^ną, sprzedali dom w Kra- 
kowie, królowi Zygmuntowi (Inw. Arch. Kor.). Z nich: 

I. Mikołaj Przedbór, heretyk, kasztelan rozpirski 1578 r., dziedzic Dobr- 
kowa z przyległościami, podpisał 1569 r. unią Litwy z Koroną. Z Anny Czyżow- 
skiej, miał córki: Katarzynę, zmarłą panną i Zofię, wydaną 1574 roku za Feliksa 
Czerskiego, sędziego ziemskiego krakowskiego, któremu wniosła 4,500 flor. posa- 
gu, zmartą 1584 r. w Krakowie i tamże pochowaną, oraz czterech synów : Jana, 
Andrzeja, Mikołaja i Adama, zmarłego bezdzietnie. Trzej pierwsi pokwitowani 
z 60 grzyw. 1591 r. w Lublinie (Zap. Lub. 6 f. 416). Z nich: 

Jan, kasztelanie rozpirski, sędzia ziemski lubelski 1505 r., deputat na Try- 
bunał 1596 r., dziedzic Motycza, w lubelskiem, gdzie i umarł bezżennym (Wyr. 
Lub. 67 f. 576). 

Andrzej, kasztelanie rozpirski, był kasztelanem połanieckim 1598 r. Żo- 
naty 1580 r. z Anną Ligęzianką z Bobrku, córką Stefana, dziedziczką Przecławia 
(M. 121 f. 165), otrzymał 1582 r. przywilej, na odprawianie tamże jarmarków (M. 
129 f. 183). Umarł w Przecławiu, tamże pochowany. Córki jego: Elżbieta Andrze- 
jewa Chlewicka i Zofia Stefanowa Dydyńska, podstolina sanocka, oraz synowie: 
Aleksander i Stefan. 

Aleksander zmarły bezżennie w Warszawie, pochowany w Przecławiu (M. 
152 f. 166 i Zap. Lub. 18 f. 269). 

Stefan odznaczył się chlubnie pod Chocimem. Jest jego nominacya 
z 1621 r. na kasztelana pdanieckiego, ale widocznie nie doszła do skutku. Puł- 
kownik wojsk królewskich, umarł 1629 r., a żona jego 1646 r. Pochowani w Prze- 
cławiu. Z Maryanny Daniłowiczówny, wojewodzianki ruskiej, synów pozostawił 
trzecłi: Andrzeja, Aleksandra i Stanisława Franciszka, oraz córkę, zmartą młodo. 

Andrzej, kapitan w regimencie stryja hetmana, pisarz polny koronny 1648 
roku, podpisał, z województwem niskiem, elekcyę Jana Kazimierza. W 1647 roku 



Digitized by 



Google 



78 KONIECPOLSCY. 

zapisał 2,000 flor. na Olesku, bractwu różańcowemu w Brodach (AGZ. X). Umarł 
1649 r., pochowany w kość. Św. Trójcy w Krakowie. Z Wiktoryi Potockiej, cór- 
ki hetmana wielkiego koronnego, pozostawił syna Mikołaja, małe dziecko, 1651 r. 
(Zap. Lub. 48 f. 1166 i 44 f. 872). 

Aleksander, zmarły 1651 r., z Brzechwianki, podkomorzanki wendeńskiej, 
nie miał potomstwa. 

Stanisław Franciszek, dziedzic Przecławia, zaślubił, l-o v. 1647 r. w Hol- 
landyj, Maryę Mechtyldę de Bokop, lecz małżeństwo to szczęśliwem nie było. Wy- 
wiózł 1655 r. żonę do Hollandyi ł tam ją pozostawił, a wróciwszy do kraju, zaślu- 
bił 2-0 V. Duninowę Borkowską. Pierwsza żona wytoczyła mu proces o bigamię 
1660 r. i zyskała wyrok banicyi 1668 r., lecz wkrótce zdaje się umarła. W 1670 
roku kwituje go z pretensyi Stanisław Borkowski, kasztelan połaniecki. Ten sam 
pewno Stanisław, został potem kasztelanem bracławskim i jego synem był Leo- 
nard Jozafat, urodzony z trzeciej żony, Teresy Hoszowskiej, ożeniony z Joanną Ba- 
ranowską, podczaszanką lwowską, 2-o v. Jełowicką, zmartą bezdzietnie (Bracł. 
XV f. 1878). 

Mikołaj, kasztelanie rozpirski, zaślubił Zofię Przerembską, kasztelankę roz- 
pirską, córkę Wincentego i Elżbiety Woźnickiąj, za którą 1580 r. działem wziął 
Żychlin i Ortów i z niej pozostawił córki : Zofię Krzysztofowę Duninowa i Kata- 
rzynę, 1-0 V. Pukarzewską, 2-o v. Mayową, oraz synów: Andrzeja, Mikołaja, Ada- 
ma i Zygmunta Stefana. Z nich: 

Andrzej, starosta szczerczowski, żonaty 1606 r, z Anną Jarzynianką, 2-o v. 
Wilkanowską, córką Piotra z Trębaczewa, podkomorzego rawskiego (M. 151 f. 29), 
pozostawił syna Andrzeja i córkę Zofię, żonę Stanisława Widawskiego 1651 roku- 
Andrzej, starosta, pochowany w Koniecpolu. 

Mikołaj, proboszcz przecławski i kanonik gnieźnieński 1684 r., odstąpił ka- 
nonii Olszowskiemu 1644 r. 

Adam, umarf bezżenny, pochowany w Koniecpolu. 

Zygmunt Stefan, ur. 1588 r., w wojsku polskiem 1604 r., starosta szczer- 
czowski i surrogator grodzki wieluński 1628 r. (V. L.), sędzia ziemski sieradzki 
1626 r. i starosta będziński 1647 r., podpisał, z województwem sieradzkiem, elek- 
cyę Jana Kazimierza. W 1614 r., wspólnie z bratem Mikołajem, spadek po bra- 
cie Adamie w Koniecpolu sprzedał Mikołajowi, sędziemu sieradzkiemu (Gr. Piotr.). 
Dziedzic Świątkowie, zaślubił l-ov. 1610 r. Barbarę Kłomnicką, zmartą 1640 roku 
w Wieluniu i tamże pochowaną, z której synowie: Adam, Teodor i Ludwik, oraz 
córki : Zofia Anna, l-o v. Stanisławowa Lasocka, 2-o v. Będlińska i Aleksandra, 
żona Jana Gomolińskiego, 2-o v. 1642 r. Dorotę Orzelską, kasztelankę rogozińską, 
1-0 y. Popowską, 2-o y. Oosławską, starościnę będzińską, z którą otrzymał staro- 
stwo będzińskie. W 1651 r. ułożył dokładny rodowód rodziny, poczynając od Sta- 
nisława, kasztelana sieradzkiego i Mikdąja, kasztelana rozpirskiego, dla wnuka swe- 
go, Karola Będlińskiego i dla Stanisława Koniecpolskiego, wojewodzica sandomier- 
skiego. Z synów sędziego sieradzkiego: 

Adam v. Adam Przedbor, dzielny wojak, zaślubił 1642 r. księżniczkę Pe- 
tronellę Czetwertyńską, podkomorzankę bracławską, której zapisał dożywocie 1645 
roku (Zap. Lub. 40 f. 888, M. 191 f. 24). Od ojca otrzymał starostwo szczerczow- 



Digitized by 



Google 



KONIECPOLSCY. 79 

skie. Umarł, nie pozostawiwszy potomstwa, a starostwo przeszło na pozosti^ą po 
nim wdowę, która je wniosła drugiemu mężowi, Janowi Kaszowskiemu. 

Teodor i Ludwik, zmarli dziećmi. 

II. Stanisław Przedbor, młodszy syn Stanisława, dworzanina królewskie- 
go, z Heltówny, jako dziedzic Teratyna, na sądach w Chełmie 1539 r. (Akta XIX). 
Starosta wieluński 1557 r, wspólnie z bratem Mikołajem, rozgraniczał Kaszowice 
od Szczerczowa (M. 89 f. 427). W 1558 r. nabył Łagiewniki od Łukasza Skórko- 
wsklego. Trzymał i starostwo radomskowskie. Umarł kasztelanem sieradzkim 
1588 r. Z Elżbiety Ligęzianki, miał pięciu synów: Stanisława, Mikołaja, Zygmun- 
ta, Krzysztofa i Aleksandra i tyleż córek : Zofię, l-o v. Jordanowa, 2-o v. Wierz- 
bięcinę, Annę, l-o v. za Adamem Ocieskim, podkomorzym krakowskim, zmarłym 
1560 r., pochowanym w Wojniczu, a 2-o v. za Zygmuntem Czyżowskim, później- 
szym kasztelanem bełskim, z którym zeznda zapis dożywocia 1574 r., Barbarę, 
żonę Jakóba Bełchackiego, Elżbietę, żonę Jana Ossowskiego, późniejszego kaszte- 
lana zawichostskiego i Krystynę, zmarłą w panieństwie w Krakowie (M. 118 f. 46; 
140 f. 289; Zap. Lub. 5 f. 744). 

Synowie kasztelana sieradzkiego, Mikołaj, Aleksander i Zygmunt i wnuko- 
wie po synu Stanisławie, Samuel i Aleksander, dopełnili 1595 roku w Koniecpolu 
działu dóbr ojczystych (Oblat, w Gr. Piotrk. z 1595 r.). Wymienieni wnukowie 
biorą Teratyn, Raciborowice i siedm wsi w chełmskiem, część Moniatycz, Moysła- 
wic i Zaniża w bełskiem, z czego spłacą stryjowi Zygmuntowi 15,000 flor. Miko- 
łaj bierze Rakolupy, Wolicę, Grodzisko w chełmskiem, Kaszowice, Żdżary, pół 
Siedlisk i Wielkiej Wsi w piotrkowskiem i pół kamienicy w Krakowie przy uli- 
cy Brackiej. Aleksander, najmłodszy, starosta wieluński i żarnowiecki, bierze po- 
łowę dóbr Koniecpolskich z pięciu wsiami, pół Siedlisk, Chrząstowa, Wąsoszy, 
Kuźnicy i Łagiewniki, które już miał za życia ojca. Zygmunt bierze spłatę od 
synowców 15,000 flor., od Aleksandra 2,922 flor. i pół kamienicy w Krakowie, Sio- 
strze Krystynie wypłacą, w razie wyjścia za mąż, posag i wyprawę, według testa- 
mentu ojca. Z tych braci: 

Mikołaj, kasztelanie sieradzki, kleryk dyecezyi gnieźnieńskiej, proboszcz 
w Chrząstowic i archidyakon pomorski, został 1572 r. kanonikiem poznańskim 
(Pis. Dz. Pol. IX). Porzucił jednak stan duchowny, bo był 1609 r. sędzią ziem- 
skim sieradzkim. W 1590 r. otrzymał zapis od siostry swej Czyżowskiej (Zap. 
Lub. 5 f. 744). W 1596 r. bratanek jego Aleksander, odstąpił mu częśd ICościel- 
ca, Pogorzyc i Płazy, odziedziczoną po stryjence Bełchackiej (M. 140 f. 289). 
W 1621 r. otrzymał kilka wsi ze starostwa sokolnickiego w dożywocie, lub do 
czasu powrotu z niewoli hetmana Koniecpolskiego (M. 165 f. 257). Umarł bezpo- 
tomnie w Gorzędowie, pochowany w Wielgomłynach, a bratankowie podzielili się 
spadkiem po nim 1626 r. 

Zygmunt i Krzysztof, kasztelanicowie sieradzcy, umarli bezpotomnie. Pier- 
wszy 1620 r. w Kruszynie, drugi na wojnie z Moskwą, przy królu Stefanie, pocho- 
wany w Wilnie. 

Stanisław, kasztelanie sieradzki, heretyk, sekretarz i dworzanin królewski, 
mianowany 1566 r. podkomorzym sieradzkim, po rezygnacyi Lutomirskiego, a przy- 
wilej dany poprzednio na ten urząd Palęckiemu, skasowany (Oblat, w Gr. Sieradz 
z 1566 r.), z Osmólskiej, wdowy po Drohiczyńskim, miał dwóch synów : Samuela 



Digitized by 



Google 



80 KONIECPOLSCY. 

i Aleksandra, oraz córkę Elżbietę, za Adamem Walewskim, kasztelanem sieradz- 
kim. Opiekunami ich byli 1594 roku, Aleksander i Mikołaj, stryjowie ich rodzeni 
(Wyr. Lub. 62 f. 141 i Zap. Lub. 7 f. 821). Obaj bracia dopełnili dzłahi dóbr oj- 
czystych w Ruścu 1606 r. Matka ich, jadąc ze zboru pod Zamościem do domu, 
poniesiona przez konie, przestraszone widokiem wielbłądów, wyskoczyła z karety 
i na miejscu się zabiła. 

Samuel, podkomorzyc sieradzki, katolik, dzielny rotmistrz 1595 r. w Mul- 
tanach, 1601 r. w Inflantach, starosta grabowiecki 1616 r., kasztelan chełmski 
1621 r., sprzedał 1607 r. część Mojsławic Stanisławowi, a wspólnie z bratem Ale- 
ksandrem, Kruszynę i Borówno 1621 r. Denhoffowi (DW. 84 f. 797 i (Zap. Lub. 
24 f. 1008). Starostwo grabowieckie odstąpił, za konsensem królewskim z 1622 r., 
Leszczkowskiemu. Po stryju wzi^ 1626 r. Wielgomłyny i Gorzkowice. Umarł 
1641 r. Okdo, lub 1621 r. zaślubił Aleksandrę Herburtównę, córkę Jana Szczę- 
snego na Dobromilu, z księżniczki Zasławslsiej, i z niej pozostawił syna Stanisła- 
wa, oraz córki: Katarzynę, ochrzczoną w Dobromilu 1627 r., zakonnicę w Wielu- 
niu, Elżbietę, żonę I-o v. Michała Stanisławskiego, 2-o v. Samuela Konstantego 
Szczawińskiego i Zuzannę, żonę Wojciecha Krasińskiego, z czasem wojewody ma- 
zowieckiego. 

Stanisław, kasztelanie chełmski (Zap. Lub. 43 1 464), chrzczony w Dobro- 
milu 1625 r., zmarty tamże 1660 r., pułkownik J. Kr. Mości 1651 r., został kaszte- 
lanem lubaczowskim 1653 roku. Żonaty z Izabellą Daniłowiczówną, córką Sta- 
nisława, starosty czorwonogrodzkiego, nie miał potomstwa (Bracł. XIV f. 24 
i XV f. 1416). 

Aleksander, podkomorzyc sieradzki, częśó Kościelca i innych wsi odziedzi- 
czonych po stryjence Bełchackiej, odstąpił 1596 r. stiyjowi swemu Mikołajowi (M. 
140 f. 239), a po śmierci tegoż stryja, bierze w dziale tenże Kościelec, Płazę i Po- 
gorzycc 1626 r. Żonaty l-o v. z Zioflą Barbarą, 2-o v. z Dorotą, siostrami Dcm- 
bińskiemi, podkomorzankami mielnickiemi, które porwał z klasztoru Św. Agniesz- 
ki w Krakowie 1612 r., za co popadł w infamię, zdjętą dopiero z niego na sejmie 
1625 r. Z pierwszej żony miał syna Jana Przedbora, a z drugiej — Jakóba, Stani- 
sława, Aleksandrę i Dorotę, nad klóremi opieka została ustanowiona 1681 r. w oso- 
bach, Stanisława, wojewody sandomierskiego i Samuela, kasztelana chełmskiego, 
Koniecpolskich (Zap. Lub. 83 f. 1145). Imiona córek w akcie tym mylnie poda- 
ne, bo występują one bardzo często w aktach 1 stale są nazywane Zofią i Barbarą. 
Barbara zmarła panną, a Zofia, wyszła l-o v. za Gabryela Stempkowskiego, ka- 
sztelana bracławskiego 1642 r., a 2-o v. za Maryusza Stanisława Jaskólskiego 1662 
roku, z czasem wojewodę czcrniechowskiego (A. Krak.; Gr. Piotrk. i Sieradz.; Woł. 
Vni A. f. 528 i IX f. 80). Synowie podzielili się majątkiem rodzicielskim w War- 
szawie 1642 r. Z nich: 

Jan Przedbor był 1654 r. dworzaninem królewskim (Ibid. 44 f. 581). Dzie- 
dzic Piotrkowic, Zakrzewa i Strzeszkowic, w krakowskiem, żonaty l-o y. z Zofią 
Troszyńską, 2-o y. z Barbarą Hellerówną, mieszczką krakowską, z którą zeznał 
zapis dożywocia 1651 r, pozostawił z pierwszej żony Stanisława, a z drugiej — 
Jana, bezpotomnych i Aleksandra, który żył jeszcze 1702 r. na opiece i przy dwo- 
i*ze Jana Aleksandra, wojewody sieradzkiego i córki: Apolonię i Annę, zakonnice 



Digitized by 



Google 



KONIECPOLSCY. 81 

u Św. Ji^zefa w Krakowie, które spadek swój po ojcu, braciach i dziadzie Samuelu, 
odstąpiły 1725 r. Władysławowi Walewskiemu (Qr. Oświęcim.). 

Jakób i Stanisław zginęli na Kudaku, gdzie byli kapitanami, z ręki koza- 
ków, 1649 r. Stanisław spisał testament w Perejasławiu 1649 r. 

Aleksander, kasztelanie sieradzki, starosta wieluński 1584 r., które to sta- 
rostwo od ojca otrzymał, dalej żarnowiecki 1592 r. i brzeźnlckl, poseł na sejmy 
1587, 1591 i 1601 r., z nich naznaczany do różnych czynności, 1594 r. deputat na 
Trybunał koronny, 1603 r. kasztelan biecki i jeszcze w tymże roku wojewoda po- 
dolski, spisał testament 5-go Listopada 1609 r. i lO-go Kwietnia 1610 r. umarł 
w Ruścu wojewodą sieradzkim, pochowany w Koniecpolu. Fundował zakonnice 
w Wieluniu i wybudował zamek w Koniecpolu. Ożeniony z Anną z Koźmic Sro- 
czycką, córką wojskiego kamienieckiego, za którą liczne dobra pod Kamieńcem 
otrzymał (Wyr. Lub. 46 f. 449), pozostawił synów : Stanisława, Przedbora, Remi- 
giana, Krzysztofa i Jana, oraz córki: Aleksandrę, zmarłą 1651 r., żonę Kaspra 
Denhoffa, ivojewody sieradzkiego, Leonardę, Barbarę zakonnicę i Eufrozynę, żonę 
1-0 V. Jana Bykowskiego, starosty sieradzkiego, 2-o v. Jana Wężyka, także staro- 
sty sieradzkiego i wartskiego. Bracia wymienieni, za wyłączeniem Przedbora, 
wówczas już nieżyjącego, dopełnili w Oorządowle 1626 r. działu dóbr, po stryju 
Mikołaju pozostałych (Pam. o Koniecp.), a działy po ojcu sporządzili 1618 r. w gro- 
dzie warszawskim (DW. 46 f. 282). 

1. Stanisław, wojewodzie sieradzki, po ojcu starosta wieluński już 1607 r., 
a po bracie Przedborze, starosta żarnowiecki 1615 r., w^ tym ostatnim roku został 
podstolim koronnym. W 1610 r. jest już hetmanem polnym koronnym, 1625 r. 
wojewodą sandomierskim, 1682 r. hetmanem wielkim koronnym, w końcu 1 ka- 
sztelanem krakowskim 1683 r. Umarł w Brodach 1646 r., nabytych w grodzie 
buskim 1629 r., od Łukasza Żółkiewskiego. 

W 1617 r. otrzymał starostwa, płoskirowskie i babimostskie i dzierżawę 
białyńską (M. 161 f. 7 i 9). Miał także starostwo radomskowskie, które mu mat- 
ka odstąpiła, za konsensem królewskim z 1616 r. (M. 158 f. 286). W 1621 roku 
otrzymał konsens królewski, na odstąpienie starostw, wieluńskiego i żarnowieckie- 
go (M. 165 f. 178 i 179). w 1628 r. jest i starostą barskim, a 1624 r. stryjskim 
i kowelskim. Na odstąpienie starostwa stryjskiego bratu Krzysztofowi, otrzymał 
konsens 1624 r. (M. 171 f. 150). W 1688 r. i starosta buski, w 1684 r. otrzymał 
spuściznę po Mironie Bemawskim i starostwo mukarowskie (M. 180 f. 299 i 868). 
W 1686 r. otrzymid starostwo perejasławskie, a 1687 r. dobra Mirohród, Jabłonów, 
Czumbak, Połtawa, Krasnopol, Zygmuntów i inne na Ukrainie (M. 182 f. 190). S^o- 
stwo perejasławskie odstąpił synowi Aleksandrowi, za konsensem królewskim 
z 1687 r. (M. 182 f. 271). W 1688 r. i starosta bytomski, otrzymał 1640 r. kon- 
sens królewski, na odstąpienie tego starostwa Weiherowi (M. 186 t 185). W 1642 
roku sprzedid Horodyszcze i Rososzę^ w powiecie mielnickim, dzieciom Aleksandra 
Koniecpolskiego, z Zofii i Doroty Dembińskich (M. 185 f. 658). 

Odznaczył się pod Smoleńskiem 1611 r. W nieszczęśliwej wyprawie pod 
Cecora dostał się do niewoli, w której lat cztery pozostawał. Powróciwszy z niej, 
potężnie rozgromił Tatarów 1624 r. pod Satanowem i Dżwinogrodem, a 1626 roku 
pod Martynowem. Następnie pobił Szwedów pod Hamersztynom 1627 r, gdzie im 

Herbarz. T. XI. 11 



Digitized by 



Google 



82 KONIECPOLSCY. 

zabrał 87 chorągwi. Turków i Tatarów, ciągnących na Kamieniec, zwyciężył i od- 
parf. Ostatnie jego zwycięztwo było pod Ochmatowem 1644 r., gdzie 40,000 Tata- 
rów rozbił. 

Żonaty l-o v. z Katarzyną Żółkiewską, córką Stanisława, hetmana i kan- 
clerza, która zmarła, wydając na świat syna Andrzeja, także zaraz zmarłego, po- 
chowana w Koniecpolu, 2-o v. 1619 r. z Krystyną Lubomirską, kasztelanką woj- 
nicką, zaślubioną w Krakowie, zmarłą 1644 r., d-o v. 1646 r. z Zofią Opalińską, 
wojewodzianką poznańską, następnie ks. Samuelową Korecką 1651 r., z drugiej 
żony pozostawił syna Aleksandra, urodzonego 1620 r. w czasie jego niewoli. 

Aleksander, kasztelanie krakowski, otrzymał od ojca starostwo perejasław- 
skie, za konsensem królewskim z 1637 r. (M. 182 f. 271). W tymże roku otrzy- 
mał, od cesarza Ferdynanda III-go, na którego dworze bawił, tytuł książęcy. 
W 1641 r. został chorążym wielkim koronnym, w 1666 r. był wojewodą sando- 
mierskim. W 1646 r. był i starostą korsuńskim, a starostwo płoskirowskie od- 
stąpił mu Lubomirski, za konsensem królewskim z tegoż roku. Był i starostą do- 
lińskim. W 1650 r. sprzedał Wielopolskiemu Obory, Opacz, Koło, Ciszyce i Pru- 
chnią, w ziemi czerskiej, a Skolimów, w ziemi warszawskiej (M. 190 f. 867 i 191 
f. 205). Umarł 80-go Marca 1659 r. w Podhorcach. Pod Pilawcami wzięty został 
do niewoli. Przy najściu Szwedów, choć do nich przeszedł, ale jeden z pierwszych 
ich odstąpił. Z Joanny Barbary Zamoyskiej, córki Tomasza, kanclerza koronne- 
go, zaślubionej w Zamościu 9-go Listopada 1642 r., zmarłej 1658 r., pochowanej 
w Koniecpolu (Ky. V f. 267), pozostawił synów: Samuela i Stanisławą. 

Samuel był dziedzicem po ojcu Leszniewa i pozwany został 1661 r. przez 
Zaborowskiego, o zbiegłych poddanych (Woł. VII C f. 87). Musiał wkrótce umrzyć, 
bo więcej wiadomości o nim nie znalazłem. 

Stanisław, po ojcu starosta doliński, otrzymał 1(578 r. starostwo bełskie. 
W 1676 r. oboźny koronny, wojewoda podolski 1679 r., został 1682 r. kasztelanem 
krakowskim, po teściu swoim Wiśniowieckim. Podanie niesie, że za Brody, które 
ofiarował królowej Sobieskiej, kasztelanię tę otrzymał i rzeczywiście w tyniże ro- 
ku zeznał donacyę tego majątku na Jakóba Sobieskiego (Zap. Lub. 48 f. 996; 5 i 
f. 66; 56 f. 897; 57 f. 225; M. 288 f. 82; 206 f. 506; 202 f. 70). W 1666 r. zawarł 
W Zbarażu intercyzę przedślubną z ks. Dymitrem Wiśniowieckim, późniejszym 
kasztelanem krakowskim, o zaślubienie córki jego, Katarzyny Eugenii. Ślub od- 
był się 1667 r. w Załoścach. Umari Stanisław 1682 roku bezdzietnie, spisawszy 
w tymże roku testament w Bieszczy, zeznawszy darowiznę całego olbrzymiego 
majątku stryjowi Janowi Aleksandrowie staroście balińskiemu i wniósłszy mani- 
fest w sprawie zapisów zeznanych na rzecz żony, która też po jego śmierci za- 
warła zaraz układ z Janem Koniecpolskim (Zs. Lwows. z 1682 r.; M. 288 f. 26; 
29 i 82). 

2. Przedbor, wojewodzie sieradzki, starosta żarnowiecki, dworzanin poko- 
jowy królewski, przy zdobyciu Smoleńska 1611 r. postrzelony i murem przygnie- 
ciony, umarł wkrótce w Jacynie, pochowany w Koniecpolu. 

8. Remłgian, wojewodzie sieradzki, sekretarz królewski, opat andrzejow- 
skł, został biskupem chehnskim 1626 r., umarł 1640 r. W 1620 r. wspólnie z bra- 
tem Krzysztofem, sprzedał dobra Kruszyńskie Denhoflfowi, a 1621 r. Koźmice i Sro- 
czyce Jordanowi (DW. 46 f. 885 i 1809). 



Digitized by 



Google 



KONIECPOLSCY. 88 

4. Krzysztof, wojewodzie sieradzki, dworzanin królewski, za konsensem 
królewskim z 1624 r., otrzymał, od brata Stanisława, starostwo stryjskie (M. 171 
f. 150). W 1629 r. był i dzierżawcą balińskim (Źr. Dz, V). Z cliorąiego koron- 
nego, został wojewodą bełskim 1641 r., w którym posłował do Prancyi. Umarł 
1660 r. Od matki swej otrzymał Ćwikłowce, ze starosta kamienieckiego, za kon- 
sensem królewskim z 1614 r. (M. 157 f. 9). Żonaty I-o v. z Zofią księżniczką Po- 
rycką, z której córka Angela Pebronia, wyszła za Jana Wielopolski^o, z czasem 
kanclerza koronnego, 2-o v. z Konstancyą Stanisławską, kasztelanką halicką, z któ- 
rej syn Jan Aleksander i córki: Aleksandra, Zofia, Eleonora, Euzebia i Anna, zmar- 
ły zakonnicami, podług Pamiętnika, w testamencie jednak swoim Jan Aleksander 
wspomina o siostrze swej Zofii, I-o v. Olszowskiej, 2-o v. Załuskiej. 

Baliński w Starożytnej Polsce pisze, że Krzysztof, z ks. Poryckiej, miał 
córkę Helenę, wydaną za Andrzeja Zaliorowski^o, podsędka łuckiego, która wnio- 
sła w dom mężowski Poryck. Rodowód jednak spisany 1651 r. przez Zygmunta 
Stefana, wspomina tylko o jednej córce Krzysztofa z Poryckiej, a tą była Wie- 
lopolska. W 1655 r. król przyznał dożywocie na różne królewszczyzny żonie Krzy- 
sztofa Stanisławskiej (M. 196 f. 100), która wyszła 2-o v. 1661 r. za Grudzińskiego. 

Krzysztof otrzymał 1657 r. dobra po Micliale Stanisławskim, zdrajcy (Zs. 
Kamień. 8685) i konsens królewski, na odstąpienie starostwa stryjskiego Janowi 
Wielopolskiemu, lecz nie odstąpiwszy takowego umart i starostwo otrzymał Sobie- 
ski. W 1665 r. ustanowioną została opieka nad Janem Aleksandrem i Zofią, dzie- 
ćmi Krzysztofa, z Stanisławskiej (Sig. 9 f. 76; Zap. Lub. 47 f. 190). 

Jan Aleksander, wojewodzie bełski, starosta baliński 1682 r., w 1685 r., 
w chwili spisywania intercyzy przedślubnej w Warszawie, z Heleną (Elżbietą Pe- 
bronia Heleną) Rzewuską, podskarbianką nadworną koronną, był tylko rotmisti'zem 
królewskim. W 1692 r. został koniuszym koronnym i jest starostą sieradzkim. 
W 1708 r. otrzymał list przypowiedny na chorągiew pancerną (Sig. 16). W 1704 
roku został wojewodą bracławskim, a 1710 r. wojewodą sieradzkim. Pod Wiedeń 
poprowadził liczne chorogwie husarskie i pancerne, a będąc wyznaczonym komi- 
sarzem 1699 r., do rozgraniczenia Polski od Turcyi, własnym kosztem komisyę tę 
odprawił. Po Stanisławie, kasztelanie krakowskim, odziedziczył cały jego olbrzy- 
mi majątek, który, po jego bezpotonmej śmierci, zaszłej w Rakołupach 1719 r., 
przeszedł przeważnie do Walewskich. Jan Aleksander zeznał dwa testamenty, 
jeden 1702 r. pisany w Rakołupach, drugi, niedokończony, pisany przez jego spo- 
wiednika w Kryłowie 1719 r. Pierwszym naznacza spadkobiercą swoim Leonarda 
Koniecpolskiego, kasztelanica bracławskiego i zapisane 60,000 flor. córkom siostry 
swej Zofii, żony l-ov. Andrzeja Olszowskiego, chorążego gostyńskiego, 2-ov. Ale- 
ksandra Załuskiego, wojewody rawskiego. Czyim był synem Leonard Koniecpol- 
ski, dojść trudno, bo w spisie kasztelanów bracławskich, nie mam żadnego Ko- 
niecpolskiego. Być może, że był synem Stanisława Franciszka z Przecławia, o którym 
było wyżej. Zapis 60,000 flor. córkom Zofii, l-o v. Olszowskiej, 2-o v. Załuskiej, 
przekonywa, że nie wszystkie siostry Jana Aleksandra zmarły zakonnicami Te- 
stament ten wspomina o jednej tylko siostrze zakonnicy. Karmelitance w Lubli- 
nie, dla której zapis 18,000 flor. 

5. Jan, wojewodzie sieradzki, rotmistrz królewski 1610 r., wzięty do nie- 
woli pod Cecora 1620 r., z kasztelana sieradzkiego, wojewoda sieradzki, umarł 



Digitized by 



Google 



84 KONIECZNY — KÓNIGSECK. 

1661 r. Żonaty I-o v. z Elżbietą Sarnowską, zmarłą 1642 r., 2-o y. z Katarzyną 
z Nicborowskichi wdową po Wawrzyńcu Stamirowskim, staroście kowalskim, któ- 
ra spisała testament 1659 r. w Łańcucie i zmarła 1660 r. Z pierwszej żony po- 
zostawił syna Stanisława i córkę Annę 1651 r. (Zap. Lub. 44 f. 667). 

Stanisław, dziedzic kluczów: Tamowa, Oorzendowa, Stróży, Ruśca, Kaszo- 
wic z 80-stu wsiami, Chotkowa i Czerni, został 1660 roku wojewodą pamawskim, 
a 1661 r. otrzymał Sobaków, w województwie sieradzkiem (Słg. 8 f. 201). Oże- 
niony 1-0 Y. z Zofią Kuropatwianką, wdową po Stanisławie Kochanowskim 1654 
roku, a 2-o y. z Zofią Anną Oleśnicką, pozostawił z pierwszej żony córkę Elżbietę, 
za Franciszkiem Korycińskim, kasztelanem bracławskim 1672 r., z drugiej zaś— 
syna Jana i córki : Joannę, za Marcinem Cieńskim, chorążym sieradzkim 1678 r. 
i Maryannę, za Adamem Walewskim, kasztelanem rozpierskim. 

Jan, wojewodzie parnawski, zastawił 1674 r. Gorzendów Zamoyskiemu. Oże- 
niony 1675 r. z Maryanną Dąmbską, 2-o y. Stefanową Zamoyską, 8-o y. Madejo- 
wą Pstrokońską, zmarł bezdzietnie. Gdy siostra jego Cieńska i trzej synowie Ko- 
rycińskiej, także zmarli bezdzietnie, cała olbrzymia fortuna Koniecpolskich, prze- 
szła na Walewskich. 

Nie wiem czyją mogła byó córką Katarzyna Koniecpolska, o której akta 
nowokorczyńskie wspominają, że była I-o y. za Tomaszem Pacanowskim, 2-o y. 
za Aleksandrem Ossowskim, a 8-o y. 1674 r, za Aleksandrem Duninem. Była to 
pewno Przedborówna, pisząca się z Koniecpola. 

KONIECZNY Jan dziedziczył na Pisarach, w powiecie proszowskim, 1581 
roku (Paw.). 

KONIEŃSCY h. NIECZUJA mieli być, według Niesicckiego, w wojewódz- 
twie sandomierskiem. 

KÓNIGPELS Y. KOENIGSPELDT. Piotr, major wojsk królewskich, z żo- 
ną Katarzyną Heleną, otrzymali 1756 r. w dożywocie Świcrkowce na Podolu, od 
Stanisława Poniatowskiego, kasztelana krakowskiego (DW. 77 f. 451). Tenże Piotr, 
ale już pułkownik 1765 r. (MP.), otrzymał indygenat na sejmie 1768 roku. Córki 
jego: Amelia Dorota, żona Adama Bystrama, porucznika gwardyi litewskiej i Iza- 
bella, żona Franciszka Przeuskiego, szambelana Stanisława Augusta, zeznały 1780 
roku z mężami zapisy wspólnego dożywocia (DW. 96 f. 704 i 1149). 

Yon KÓNIGSECK Henryk, starosta łeckl 1628 r., miał siostry: N., za Dio- 
nizym Yon Olsen Żcleśnickim, starostą szczycicńskim i Zofię, żonę 1-oy. Samuela 
łjaskiego, sekretarza królewskiego, starosty szynwałdzkiego w latach 1590—1609, 
a 2-0 Y. Ottona Medema, podkomorzego parnawski^o 1617 r. Obie zmarły przed 
1628 rokiem. 

Fabian Otto i żona jego, Justyna z Gumowskich, posiadali Janów w po- 
wiecie łomżyńskim, 1668 r. (Sig. 7 f. 84). Tenże Fabian Otto, dworzanin i pułko- 
wnik królewski, otrzymał 1666 roku konsens królewski, na cesyę Janowa synowi 
Ottonowi (Ręk. Oss. Sig. 189 f. 119), a 1678 r. oblatował w grodzie sanockim no- 
mlnacyę, na pułkownika, otrzymaną od Sobieskiego (Gr. Sanoc. 186 f. 1851). 



Digitized by 



Google 



KONIŃSCY. 



85 



KONIŃSCY h. JUNOSZA mieli być, podług Niesieckiego, w województwie 
bełskiem. 

KONIŃSCY h. LELIWA mieli być w ziemi różańskiej, z których Woj- 
ciech Koniński, podstarości różański, był naznaczony poborcą z sejmu 1629 
roku (V. L.). 

KONIŃSCY V. KUNIŃSCY DUNINOWIE h. ŁABĘDŹ z Konina (dziś Ku- 
nin), w powiecie sandomierskim. Jan, zwany Boruta z Konina, dworzanin królo- 
wej w latach 1898 — 1894 (Rej. Podsk.), obecny w Opatowie 1899 r., kuchmistrz 
królowej 1418 r. i wojski 1419 r., a podisędek sandomierski 1484 r., przyłożył swoją 
pieczęć z h. Łabędź, do przywileju jedlińskiego 1480 r., ręczył 1418 r. Zbc^eńskie- 
mu za Duninem, otrzymał 1415 r. od króla 50 grzyw, na Głębokiej, w bieckiem, 
nabył 1418 r. za 200 grzyw, częśó Sokolnik Mokrych, od Elżbiety Janowej z Ostro- 
wa, zawart 1429 r. układ ze Stanisławem z Koprzywnicy, o młyn i wody między 
jego Włochami, a Koprzywnicą (KMP. IV; Rad. Inscr. Dccr. II f. 59; Rad. Zs. Perp. 
1 f. 28). Miał on kilku synów, z których BarUomiej, student uniwersytetu kra- 
kowskiego 1418 r., kanclerz królowej Zofii w latach 1481 — 
1487 i ziemi dobrzyńskiej 1486 r., Stanisław, zwany Cwikla 
z Konina i Jan, zwany Missopad, dworzanie królowej Zofii 
1484 roku. 

Jan Missopad, dziedzic Włoch, dał początek rodzinie 
Missopadów. 

Stanisław Ćwikła, podstarości krakowski 1489 r., pod- 
pisał 1488 r. konfederacyę korcs^ską przy królu, a 1489 r. 
konfederacyę Spytka z Melsztyna. Wdowa po nim Dorota, 
wyszła 2-0 V. za Macieja Odrowąża ze Sprowy, wojskiego sam- 
borski^o, a syn jego Stanisław, zmarł bezdzietny przed 
1469 rokiem. 

Piotr, syn Jana z Konina, oprawił 1411 r. posag żonie 
Jadwidze, córce Jakusza (ze Skrzynna), ale umarł bezdzietny 
i ojciec jego zabezpiecza 1424 r. synowej, wdowie, 800 grzyw, 
na Sokolnikach Suchych i Woli, za co ona zrzeka się wszel- 
kich dawniejszych zapisów (Rad. Ter. Inscr. 1 f . 6 i 68). 

Daniel i Stanisław z Konina, dziedzice Konina, Sko- 
szyna i części Podleszan, pod Słupią nową, 1508 r. 
Feliks Koniński, dziedzic części Konina, umarł przed 1578 r. (Paw.). 
Piotr, syn Bartłomieja, zastawił 1582 r. Konin Poniatowskiemu (Zap. Lub. 
8 f. 84). Piotr Koniński, namiestnik bielski królowej Bony 1549 r. 

Piotr Missopad Kuniński nabył Naczę i Daniewo, w powiecie lepelskim. 
Piotr, syn Piotra, zapisał 1600 r. żonie Ozierie i Daniewo, córce Maruchnie 400 
kóp groszy» synowi Stanisławowi Wietrzyn, Piotrowi Naczę, a Andrzejowi Żołod- 
kówkę. Jadwiga, córka Aleksandra, wniosła Naczę w dom męża swego, Michała 
Szpakowskiego, 1668 r. (Ist. Jur. Mat XXV; Sł. Geogr.). 

Andrzej Dunin Koniński, poseł połocki 1688 r., deputat na Trybunał skar- 
bowy wileński. Zofia, wdowa Konińska, żona 2-o v. Szipiłły, 8-o v. Swołyńskiego 




Herb Łabędź. 



Digitized by 



Google 



86 



KONIŃSCY. 



1668 r., dziedziczyła na Naczy i Biedrzycach (Ibid ). Barbara, iona Kazimierza 
Łodziaty 1667 r., dziedziczka Wiercina, Bykowszczyzny i Puciłowa, nabytych od 
Jana i Maryanny Konińskich abid. XXVI). 

W drugiej pcrfowie XVII-go wieku Paweł Koniński, sędzia pograniczny po- 
łocki, żonaty był z Eleonorą Hrebnicką, wojszczanką połocką (Teka J. Wolffa). 
Paweł Mikołaj Dunin Koniński, 1716 r. w połockiem flst Jur. Mat XXII). Ten sam 
pewno Paweł, sędzia pograniczny połocki, wójt newelski 1716 roku (Ibid. XXIII). 
Karol Dunin Koniński, brat Antoniego, sprzedał 1759 r. de Lavalowi Bołotnicę* 
w województwie pdockiem (Qr. Pdoc.). 

Ignacy Koniński, starosta jaźnieński, podpisał, z województwem pdockiem, 
elekcyę Stanisława Augusta. W 1778 r. został obrany sędzią ziemskim powiatu 
newelskiego (Ist Jur. Mat. XXI). Paweł, 1766 r. starosta jaźnieński, ziemianin 
newelski (Ibid. XXIX). 

KONIŃSCY h, RAWICZ wyszli, zdaje się, z tego Konina co i Łabędzio- 

wie, a pisali się następnie z założonej na gruntach wsi Witowie, Konińskiej Woli 

(dzisiaj Końsko Wola), w województwie lubelskiem. Prandota z Konina, rycerz* 

obecny 1878 r. w Opatowie. Mancina z Konina, wojewoda grodzki, czyli burgra- 

bia, lwowski w latach 1894 — 1899. Jan z rodu Rawiczów, 

pleban w Skrzyńsku, świadczy w Radomiu 1418 roku. Piotr 

z Konina, 1412 r. w Krakowie. Paweł Koniński, 1445 r. we 

Lwowie, a Jerzy, 1448 r. w Haliczu. 

Jan z Włostowic h. Rawa w latach 1482 — 1489, ten 
sam pewno Jan Włostowski, łowczy lubelski, w latach 1489— 
1442 r., Dhigosz nazywa go Janem Konińskim, dziedzicem 
Włostowic, Woli Konińskiej, alias Witowskiej, Młynka i Ru- 
dek. Jakób Koniński, dziedzic Jakubowic, cz^i Łucki i Kra- 
sienina, ma częste sprawy w Lublinie, wiatach 1447—1477. 
Prandota Koniński z Ząjączkowic, świadczy 1449 r. w sando- 
mierskiem, 1456 r. w orszaku królowej, 1467 r. sprzedał bur- 
grabstwo krakowskie, za 100 grzyw, i 12 bałwanów soli, Ja- 
kóbowi z Dębna, jest dziedzicem Czechowa pod Lublinem, 
Odęchowa, Odęchowca, Niedarczowa, Dąbrowy i Zawady, w san- 
domierskiem. 

Piotr i Jan Konińscy, Marcin z Osin i Jakób z Jaku- 
bowic, świadczą w Lublinie 1477 r. Piotr jest dziedzicem Wi- 
towie, Chrząchowa i Chrzącbówka, a Marcin, Osin i Pożoga pod Końskowolą (Lib. 
Ben.). Marcin z Osin, komornik graniczny lubelski 1496 r. Obszerne dobra Koń- 
skowolskie wniosły w dom Tenczyńskich siostry, zapewne z Konińskiej Woli, 
Anna, żona Gabryela Tenczyńskiego, wdowa od 1497 r. i Barbara, żona Jana Ral>- 
sztyńskiego z Tenczyna, kasztelana wiślickiego 1485 r., żyjąca wdową jeszcze 1508 r. 

KONIŃSCY. Piotr z Konina, za zgodą synów i wnuków, darował 1260 r. 
las swój z dwoma jeziorami, zwany Linie, Cystersom w Paradyzie (KWP.). Jan 
Koniński, dziedzic 1508 roku Konina, w powiecie poznańskim, parafii Lwówek. 
Dobrogost Koniski (?), Kuniński, współwłaściciel Koninka tamże, w parafii Pniew- 
skiej i Nojewa, w parafii Zajączkowskiej. Marcin Koniński, dziedzic Małych Sie- 
kierek i współdziedzic Siekierek parafialnych, tamże 1580 r. (Paw.). 




Herb Rawicz. 



Digitized by 



Google 



KONIUSCY - KONKOWSCY. 87 

KONIUSCY. N. Koniuski, współdziedzic Konluch i Świdników, w powie- 
cie grabowieckim, 1578 r. (Paw.). Konstanty Koniuski dziedziczył na Godlewie, 
w ziemi nurskiej, 1678 r. (Paw.). 

KONIUSCY z Koniucli v. Koniuszek, w ziemi przemyskiej. Iwaszko z Ko- 
niuch 1405 r. Andrzej Czertkowicz z Koniucb, brat Wojciecha z Gniewszyna, 
wieś swą Koniuchy y. Koniuszki zostawił żonie, Barbarze z Romanowa, która ją 
wniosła drugiemu m^owi swemu Daszkowi i ten pisze się 1440 roku Konińskim 
z Koniuch. O tę wieś prowadzą z nimi proces Kierdejowie z Pomorzan, w latach 
1440 — 1448. Barbara jest 1448 r. żoną Ścibora z Wasiczyna. Syn jej zatem, lub 
rozwiedziony mąż. Dach Koniuski, obecny 1444 roku przy rozgraniczeniu Słupna 
(AGZ. Xin i XIV). 

KONIUSCY z Koniuch na Wołyniu. Bartosz i Mikołaj Stanisławowicze Ko- 
nińscy, ziemianie wołyńscy, sprzedali przed 1514 r. Koniuchy, za 150 kóp gr. cze- 
skich, Wasilowi Chreptowiczowi (Arch. Sang.). Księga łucka z 1575 r. wspomina 
o Bohdanie Szaszko-Koniuskim (DW. 2049 f. 48). 

KONIUSZECCY, czasem mylnie KONIUSZEWSCY z Koniuszek, w ziemi 
przemyskiej. Mikołaj Koniuszecki zabezpieczył 1448 r. Jurkowi Działoszy, 80 grzy- 
wien na Zagórzu, inaczej Borsukach, w przemyskiem, w latach 1445—1447 zasta- 
wił tę wieś w posagu i długu Jakól)owi z Małuszy, z czego sądzić można, że Na- 
stazya z Cząjkowic, l-o y. Piotrowa Działoszyna, a 2-o v. żona tego Jakóba, była 
siostrą Mikołaja. W 1447 r. zapisał 120 kóp groszy posagu i wlana żonie Annie, 
na połowie Koniuszek; 1471 r. z synem Janem procesiye Chłopeckich, a Jan, z żo- 
ną Weroniką, 1469 r. Burzyńskich. W 1477 r. obaj zastawili Michałowi z Lubień- 
ca Koniuszki, które Jan, za zgodą ojca, wykupił 1481 r. Jan żył jeszcze 1498 r. 
Synowie j^o: Paweł, student uniwersytetu krakowskiego 1486 r., pisarz królew- 
ski i archidyakon przemyski 1499 r., Mikołaj i Piotr, niepodzielni dziedzice Ko- 
niuszek i Zagórza, 1502 r. 

Mikdąj oprawił 1506 r. żonie Helenie, córce Stefana Jaryczowskiego, sę- 
dziego ziemsiciego lwowskiego, 600 grzyw, posagu i wiana, na połowie tych wsi, 
za zgodą brata Pawła, który drugą połowę rezerwuje dla młodszego brata Piotra. 
Mikołaj, wojski przemyski 1507 r., został wojskim gródeckim 1531 r., odstąpiwszy 
wójstwo przemyskie Herburtowi (AGZ. X, XIII, XIV, XVII i XVIII). 

KONIUSZEWSKI Stefan podpisał, z województwem brzeskiem-litewskiem, 
elekcyę Augusta II-go. 

KONKOWSCY h. TRĄBY. Ludwik i Waleryan Karol, synowie Aleksan- 
dra Karola, i Bronisław i Helena, dzieci Józefa, legitymowali się ze szlachectwa 
w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku. 

Ludwik, budowniczy gubernialny radomski, ożeniony z Kunegundą Targo- 
wską, umarł w Radomiu 1860 r. Inny Ludwik, urzędnik Dyrekcyi Szczegółowej 
Tow. Kred. Ziems. w Radomiu, umarł tamże 1876 r. 

Nie wiem, czy tego herbu Konkowscy, legitymowali się ze szlachectwa 
w gubemii wołyńskiej: Adam z synami: Wincentym, Antonim Erazmem, Józefem 
Antonim, Ignacym Teofilem i Maryanem Dominikiem i Franciszek, synowie Se- 



Digitized by 



Google 



88 KONOJACC Y — KONONO WICZO WIE - SIEMIONOWICZO WIE. 

bastyana, wnukowie Adama, prawnukowie Jana, praprawaukowie Miki^ja, 1889 
roku, a synowie Franciszka : Mikołaj Józef i Hieronim, 1866 r., Julian z synami: 
Piotrem i Józefem, 1877 r. i Dominik Kalikst z synami : Leonidem i Antonim, 
1902 r.| wnuk zaś Franciszka, po synie j^^ Nikodemie Józefie, Stanisław, 1867 r. 

KONOJACCY V. KONOJADZCY li. PRAWDZIC z Konojad, w powiecie 
brodnickim. Hoyko z Konojad, kleryk dyecezyi cliełmińskiej 1893 r., proboszcz 
brodnicki, słucliał na uniwersytecie w Pradze prawa kanonicznego i zapisał siQ 
do „tia/fo Polonorum'^. w latach 1899 — 1402. Otto z Konojadu, w orszaku W. 
Mistrza 1401 r. Hanusz z Konojad, brat Tymka, 1408 r. Wojciech, syn Jana, 
1487 r., Jeronim, syn Wojciecha, 1441 r. i Wojciech, syn Michała, 1462 r. na uni- 
wersytecie krakowskim. 

Pietrasz z Konojad, zwolennik Zakonu, w latach 1465 — 1487. Rodzina 
ta widocznie wygasła, skoro połowa Konojad przeszła do Plemięckich, a 1467 r. 
osiadł tam Jakób Sękowski h. Prawdzie i prawdopodobnie, że od niego poszli Ko- 
nojaccy Prawdzice (Kętrz.). 

Mikołaj otrzymał 1666 r. działem Sadhiki, w województwie malborskiem 
(Kętrz.). Mikcrfą), sekretarz królewski 1669 t. (V. L.). Piotr, syn Mikołaja i Ma- 
ryi Pierzchównej, kanonik chełmiński i gnieźnieński 1688 r., deputat na Trybu- 
nał koronny (Zap. Lub. 60 f. 106), umarł w Gnieźnie 1702 r. (Kor.). Jan został 
sędzią ziemskim chełmińskim 1726 r.; umarł 1788 r. Jego to zoną musiała być 
Maryanna Dembowska, po śmierci której otrzymd 1766 r. Wilczewski Czarny Las, 
w województwie pomorskiem (MP.). 

KONONOWICZOWIE - SIEMIONOWICZOWIE h. RADWAN z odmianą, 
przysługującą Siemionowiczom, to jest w polu czerwonem chorągiew srebrna 
o dwóch polach, między któremi gwiazda sześciopromienna srebrna. Na drzewcu 
krzyż srebrny. W szczycie hełmu trzy pióra strusie. 

Pochodzą od Siemionowiczów, z których Wojciech, dziedzic Uzumendzi na 
Żmudzi, miał syna Adama. Ten, testamentem sporządzonym 1640 r., zapisał Uzu- 
mendzie synom: Andrzejowi, Kazimierzowi i Kononowi. Po tym ostatnim idą Ko- 
nonowiczowie. Eustachy, syn Konona, służąc biskupowi wileńskiemu, otrzymał od 
niego dworek w Wilnie i doży^^ocie na Warliszkach. 

Z tej rodziny pochodzący Kononowiczowie zamieszkiwali i województwo 
witebskie, gdzie legitymowali się ze szlachectwa, w końcu XVIlI-go wieku. 

W powiecie oszmiańskim żył Samuel Teodor, skarbnik brasławski, zmarły 
przed 1788 r., po którym pozostali synowie, Dominik i Jan, byli właścicielami 
1788 r. dóbr Baranowsko - Jakóbowskie (Gr. Oszm.). 

Niesiecki wymienia współczesnych mu Bogusława i Kazimierza, Jezuitę, 
braci Kononowiczów. Widocznie utracili szlachectwo, lub dowieść go nie mogli 
i trzej bracia, ksiądz Franciszek, kanonik smoleński, Bogusław i Szymon Antoni, 
zostali nobilitowani na sejmie 1768 r. i otrzymali tenże herb, wyżąj opisany (ML. 
220 A f. 76). Dyplom wydano im 1776 r., a Bogusław za siebie i braci wykonał 
przysi^ę homagialną, 1776 r. (ML. 220 A f, 18 i 76)- 

Franciszek, Tomasz Franciszek, Felicyan i Ignacy, synowie Adama i Jó- 
zef, syn Franciszka, Kononowiczowie- Siomionowiczowie, legitymowali się ze szla- 
chectwa w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku. 



Digitized by 



Google 



KONONOWICZOWIE — KONOPACCY. 89 

Wacław, urzędnik w Kaliszu, syn Aleksego i Maryi z Muszyńskich, zaślu- 
bił 1904 r. w Dębem Zofię Brudnicką, córkę Marcina i Franciszki z Wodzińskicłi. 

KONONOWICZOWIE posiadali prawem wieczystem ziemię Obymowską, 
w starostwie lubeckiem, z nadania Zygmunta Augusta (Źr. Dz. V). Pewnie z tej 
rodziny pochodził Sawa Kononowicz, wódz kozacki, po którym pozostała wdowa, 
Maryanna, wyszła za Wojciecha Księskiego i pozwaną została 1640 r. przez miesz- 
czan perejasławskich, o zabranie majątku pierwszego swego męża (K^. IV B f. 108). 

KONOPACCY V. KONOPATSCY h. KONOPACKI v. GRZYMAŁA, zKono- 
patu, w powiecie świeckim. Herb ich przedstawia w polu srebrnem mur czerwo- 
ny, o trzech blankach. W szczycie hełmu chorągiew prawo ukośnie na drzewcu, 
w części zwieszona. 

Mikołaj z Konopatu miał sobie powierzoną po śmierci Kazimierza Wiel- 
kiego straż, nad zamkiem pogranicznym Kamieniem. Lorko, sędzia świecki 
w XV-tym wieku (Kętrz.). Maciej, chorąży pomorski (świecki) 1495 r., a podko- 
morzy chełmiński 1498 r. Synów jego dwóch: Jan i Jei^zy. 

Jan, student uniwersytetu krakowskiego 1489 r., sekretarz królewski 1496 
roku, poseł na sejm 1508 r., z podskarbiego ziem pruskich, obrawszy sobie stan 
duchowny, został proboszczem malborskim, a następnie biskupem chełmińskim. 
Umarł 1580 r., pochowany w Lubawie. 

Jerzy na Konopacie (M. 40 f. 9), podkomorzy malborski 1512 r., następnie 
podkomorzy pomorski, został 1516 r. kasztelanem gdańskim, a wojewodą pomor- 
skim i starostą świeckim był 1519 r. Nie żył w Styczniu 1544 r. Król Zygmunt 
dał mu 1582 r., prawem dziedzicznem, wieś Łopaty, w powiecie radzyńskim (M. 
47 f. 188). Z Anny Pękówny (Peckaw) córek mid dwie: Katarzynę, za Krzyszto- 
fem Kostką 1557 r. i N., za Jerzym Oleskim, a synów czterech: Łukasza, Rafała, 
Jana ! Jerz^o. Z nich: 

1. Łukasz, zmarty 1570 r., ożeniony z Heleną Cemówną, córką Achacego, 
wojewody pomorskiego, miał z niej córki: Helenę, żonę Samuela Konarskiego, cho- 
rążego pomorskiego i Katarzynę, za Andrzejem Kretkowskim, wojewodą brzeskim, 
oraz synów trzech: 

a) Łukasza, dziedzica Mirako^a, zmarłego 1627 r., pochowanego u Domi- 
nikanów w Toruniu, którego, z Konarsiciej, synowie: Adam i Krzysztof bezpoto- 
mni. Jego też córkami były: Justyna i Zofia, które 1607 r. wstąpity do klasztoru 
Benedyktynek w Toruniu. 

b) Jerzego, dziedzica na Kuczwałach, bezżennego. 

c) Fabiana, kanonika poznańskiego 1601 r., dziekana warmińskiego 1604 
roku, kanonika gnieźnieński^^ i chełmińskiego 1608 r., administratora biskup- 
stwa chełmińskiego 1618 i 1614 r., podkomorzego Papieży: Klemensa VIII, Leona 
XI i Pawła V. Kandydat na biskupstwo warmińskie, umarł we Prauenburgu 1619 r. 

2. Rafał zmarł bezpotomny. Zaczął karyerę duchowną i był 1587 r. ka- 
nonikiem warmińskim, lecz porzuciwszy stan duchowny, został kasztelanem el- 
bląngskim 1552 r. (M. 191 f. 887). 

8. Jan, kanonik warmiński, umarł 28-go Grudnia 1585 r. 
4. Jerzy, jako wojewodzie pomorski, otrzymał 1540 r. ekspektatywę na 
starostwo świeckie (M. 57 f 261). Starostwo to otrzymał dopiero 1549 r. W tym- 
Herbarz. T. XI. 12 



Digitized by 



Google 



90 KONOPACCY. 

że roku^ z kasztelana gdańskiego, został kasztelanem elbląngskim i surrogatorem 
wojewody, w przewodniczeniu na sądach (M. 76 f. 275). W 1551 r. został kaszte- 
lanem cliełmińskim. Żył jeszcze 1566 r , w którym otrzymał w dożywocie dobra 
Rauden, w województwie cliełmińskiem (M. 99 f. 488). W 1554 r, otrzymał kon- 
sens królewski, na odstąpienie starostwa świeckiego żonie, lub najstarszemu syno- 
wi, a w 1557 roku starostwo to zastawione zostało jemu, żonie jego i dzieciom, 
w 5,691 talarach (M. 84 f. 468 i 89 f. 851). Żonaty z Anną Kostczanką, wojewo- 
dzianką chełmińską, która po jego śmierci trzymała starostwo świeckie (M. 128 
f. 159 i 128 f. 875), oprócz dwóch córek, Trzebińsidąj i Tomickiej, pozostawił sze- 
ściu synów: Jana, Stanisława, Krzysztofa, Rafała, Jerz^^ i Macieja. Z nich: 

a) Jan, kanonik chełmiński, umarł 1601 r., pochowany w Chełmży. 

b) Stanisław, 1599 r. w Padwie, trzymał zastawem Gentyliszki na Litwie 
od Radziwiłłów. Umarł 1648 r. (czy nie 1608 r. ?), pochowany w Nowem u 00. 
Bernardynów. 

c) Krzysztof umarł bezżennym. W 1607 r. brat Maciej odstąpił mu róż- 
ne królewszczyzny (M. 151 f. 96). 

d) Rafał, zmarty 1589 r. w Dżwierznie, który wziął za żoną swą, Barbarą 
Rokusówną, miał wprawdzie syna Andrzeja, ale ten zmarł bezpotomnie. 

e) Jerzy, jako dworzanin królewski, otrzymd 1568 r. w dożywocie Rudno 
i Lichnowe, ze starostwa gniewskiego. W 1571 r. był stolnikiem królewskim. 
Umarł kasztelanem chełmińskim 1605 roku (M. 101 f. 151; lio f. 189; 127 f. 46). 
Z Elżbiety Dąbrowskiej, miał córki : Annę, za Ernestem Krokowskim, Zofię, za 
Mirosławem Konarsicim, Maryannę, l-o t. Janowe Przyłubską, 2 o v. Breńską, 
Katarzynę, zakonnicę i Elżbietę, oraz synów: Jana, zmarłego 1594 r. w Gdańsicu, 
tamże pochowanego, Krzysztofa, Rafała i Jerz^o, wszystkich bezpotomnych. 

Jerzy, żonaty z Anną Konarską, wspólnie z nią trzymał 1682 r. Klonów- 
kę, ze starostwa tczewskiego. W 1680 r. otrzymał konsens królewski, na wyku- 
pienie z rąk Konarskiego starostwa mitawskiego (M. 178 f. 481 i 117). 

f) Maciej, sekretarz królewski 1582 r. (M. 128 f. 875 i 127 f. 5), podko- 
morzy chełmiński 1588 r., otrzymał 1608 r. starostwo grudziądzkie (M. 148 f. 216). 
W 1606 r. jest już wojewodą chełmińskim, a po śmierci żony, zostawszy księ- 
dzem, został biskupem chełmińskim 1610 roku (Pam. do pan. Zygm. UL Wójc). 
Umarł w 1618 r. Żonaty z Elżbietą Dulska, podskarbianką koronną (Zap. Lub. 8 
f. 585), miał z niąj córki : Zofię, Katarzynę i Elżbietę, z których dwie pierwsze 
były zakonnicami w Toruniu, a trzecia miała być żoną Zygmunta Grudzińskie^, 
kasztelana nakielskiego, oraz sześciu synów: Jana, Piotra, Gabryela, Andrzeja, 
Władysława i Jakóba Oktawiana (DW. 89 f. 782). Z nich: 

1. Jan, T. Jan Karol, otrzymał od ojca różne królewszczyzny, za konsen- 
sem królewskim z 1606 r. (M. 158 f. 11). Jako Jan, hrabia z Konopatu, wojewo- 
dzie chełmiński, złożył 1616 r. ofiarę w Padwie. W 1619 r. sprzedał Władysła- 
wowi Bruchnal z przyległościami (DW. 46 f. 594). W 1621 r. otrzymał starostwo 
dybowskie i był naznaczony do dworu królowej (M. 166 f. 422 i DW. 46 f. 1540). 
Zostawszy księdzem, był kanonikiem warmińskim 1682 r., opatem wąchockim 
i tynieckim i nawet został mianowany biskupem warmińskim, lecz zanim ekspe- 
dycya nadeszła z Rzymu, umarł 1648 r. Trzymał Pulkowice, w powiecie malborskim, 
które po nim otrzymał 1682 r. brat j ego, Jakób Oktawian (M. 178 f. 497). Starostwo 
dybowskie odstąpił Padniewskiemu, za konsensem królewskim z 1627 r. (M. 176 f. 9). 



Digitized by 



Google 



KONOPACCY. 91 

2. Piotr umart 1689 r., pochowany w Malborgu. 

8) Gabryel cedował 1611 r. w Lublinie różne sumy Żółkiewskiemu (Zap. 
Lub. 19 f. 289). Zapisany na uniwersytet w Padwie 1616 r., umarł 1617 r., pocho- 
wany w Toruniu. 

4. Andrzej, kanonilc chełmiński i warmiński, umarł 1622 r., pochowany 
w Chełmży. 

5. Władysław otrzymał od brata swego Jana, Bruchnal 1619 r. 

6. Jakób Oktawian, chorąży pomorski, posiadacz Pulkowlc 1682 roku, po 
bracie Janie (M. 178 f. 497), kasztelan elbląngski 1659 r., był i podskarbim ziem 
pruskich, z którego to ui*zędu rezygnował 1661 r. Nie żył w 1667 r. Żonaty l-o v. 
z Zofią Heldenszteinówną (M. 186 f. 887), siostrą kasztelana gdańskiego, 2-o t. 
z Barbarą Kostczanką, miał dwie córki: Magdalenę, żonę l-ov. Wincentego Gosie- 
wskiego, podskarbiego wielkiego litewskiego, 2-o v. Księcia Jana Karola Czartory- 
skiego, podkomorzego krakowskiego (M. 209 f. 9) i Teresę, za Ferdynandem Ga- 
bryelem Szczepańskim, starostą mirachowskim, oraz czterech synów: Jerzego, Ja- 
na. Andrzeja i Stanisława (M. 201 f 842). 

Jerzy, elektor króla Michała, otrzymał w tymże 1669 r. starostwo wieliskie. 
Czy to nie on, bo Jerzy, dostał 1660 r. starostwo jasienickie (Sig. 2). W 1668 r. 
był pułkownikiem królewskim (Zap. Lub. 48 f. 177). W 1674 r. podpisał elekcyę 
Jana III-go, jako poseł województwa pomorskiego. Żonaty z Heleną Rosputówną, 
nie pozostawił potomstwa. 

O Janie i Andrzeju, oprócz wzmianki pod 1659 r., że byli synami Jakóba 
Oktawiana, nic więcej w aktach nie znalazłem. 

Stanisław, miecznik ziem pruskich 1685 r., podkomorzy pomorski 1688 r., 
kasztelan chełmiński 1699 r., elektor Jana III-go, starosta nowski, które to staro- 
stwo, wspólnie z żoną Kryszpinówną, nabył od Butlerów, za konsensem królew- 
skim z 1700 r. (Sig. 15) i plotelski, umarł 1710 r. Żonaty l-o v. z Katarzyną Lu- 
krecyą Guldenszternówną, kasztelanką gdańską, wdową po Janie Kazimierzu Kret- 
kowskim, 2-o v. z Barbarą Kryszpinówną, podskarbianką litewską, wdową po Ale- 
ksandrze Wołłowiczu, staroście plotelskim, za którą otrzymał to starostwo, pozo- 
stawił same córki, Teresę Waleryanowę Kruszyńską, kasztelanowę gdańską, Teo- 
filę Ignacowę Czapską, miecznikowę ziem pruskich i Ludwikę Jakóbowę Zboiń- 
ską, kasztelanowę elbląngską. W 1710 r. otrzymał konsens królewski, na odstą- 
pienie starostwa newskiego Zbohiskim (Sig. 17). 

Zofia, kasztelanka chełmińska, l-o v. Tomaszowa Wilkowska, chorążyna 
mielnicka, 2-o v. ksi^na Konstantowa Szi^ska, pisarzowa litewska, umarła przed 
1686 r. (Sap. III). Michał, żonaty z Anną Dulska 1689 r. (M. 184 f. 60). 

Heraldycy nasi utr/ymi^ją, że na Stanisławie, kasztelanie chełmińskim, dom 
ten wygasł. Tymczasem, przed Deputacyą Wywodową wileńską legitymował się 
1804 r. ze szlachectwa i herbu Konopacki, Józef Konopacki z synami: Mikołajem 
Piotrem, Kazimierzem Sebastyanem i Wincentym Jakóbem, syn Kazimierza, oraz 
Antoni i Józef Konopaccy, synowie Bogusława, wszyscy trzej wnukowie Józefa, 
prawnukowie Kazimierza, dziedzica 1676 r. dóbr Abramowszczyzna, Kasperyszki 
i Giedroicie, w województwie wileńskiem. 

Zychliński znów w T. Vll-m .Złotej Ksi^* wywodzi wszystkich dziś ży- 
jących Konopackich, w różnych stronach krąJu osiadłych, od Jerzego, starosty mi- 



Digitized by 



Google 



92 KONOPACCY. 

tawski^o, żonatego z Anną Konarską. Wywód ten, nie Jest usprawiedliwiony, 
tern więcej, źe wielu z tych, których on do tej rodziny zalicza, Ic^tymowało się 
ze szlachectwa w Galicyi z h. Trzaska i Ja też ich pod tym herbem zamieszczam. 
Tych, o których nie mam wiadomości, Jakiego herbu używali, tutaj wymieniam. 

Mikołaj, syn Olbrachta i Anny KomarnickieJ, żonaty z Judytą Wilczopol- 
ską, z której syn Anastazy, podczaszy smoleński 1768 r., zaślubił l-o v. Piotrow- 
ską, 2-0 y. Hulewiczównę i z nich miał synów : Wojciecha i Miclii^ bezpotom- 
nych i Ignacego, który, ze Steckiej, pozostawił: Wojciecha i Józefa. 

Wojciech, właściciel Kamieniuch, Woronek i innych, z dwóch żon: Żm^o- 
wskiej i Klotyldy Moszyńskiej, zostawił : Celinę Terajewiczową, Klementynę Kle- 
czyńską, Onuftynę Kwirynowę Haślakiewiczową, Leopoldę Gustawowę Konopacką, 
Narcyza i Maryana, bezdzietnych i Stanisława, zmarłego 1884 r. we Lwowie, któ- 
rego, z Dąbrowskiej, córki: Anna i Matya. 

Józef, z Bandyniówny, miał dwóch synów : Ludwika i Józefa, zmarłego 
1825 roku. 

Bratem Mikołaja, a synem Olbrachta, miał byó, podług Żychlińskłego, Jan, 
ale że ten Jan pisał się z Półkowa, a tak się pisali Konopaccy h. Trzaska* przeto 
jego, Jako też i J^o potomstwo, pod h. Trzaską zamieszczam. 

Do tychże Konopackich, zalicza również Żychliński potomków Marcina, 
który miał byó bratem Olbrachta. Z nich Samuel, syn Marcina, miał syna Mi- 
chała, a ten Jana, ożenionego z Apolonią Wierzbicką, z której synowie : Antoni 
Bonawentura i Sebastyan. 

Antoni Bonawentura, towarzysz hussarski 1770 r., dziedzic dóbr Topory, 
Werbówka i Nowosielica na Ukrainie, z Dominiki ZawadyńskieJ, nie pozostawił 
potomstwa. Czy to nie on, bo Antoni, został skarbnikiem kijowskim 1788 roku, 
a wojskim mniejszym żytomierskim 1787 r. W końcu był marszałkiem powiatu 
skwirskiego. 

Sebastyan odziedziczył posiadane dobra przez brata, a zaślubiwszy Helenę 
Niesiołowską, miał z nią dwóch synów: Aleksego i Józefa. Obaj pozostawili po- 
tomstwo. 

W końcu Żychliński zalicza do tego domu Konopackich, potomków An- 
drzeja, który miał byó również bratem Olbrachta. Że Jednak ci Konopaccy, któ- 
rych on uważa za potomków Andrzeja, legitymując się ze szlachectwa w Oalicyi 
zachodniej, przedstawili, że są h. Trzaska, pod tym więc herbem ich zamieszczam. 

W gubemii wołyńskiej legitymowali się ze szlachectwa niżej wymienieni 
Konopaccy, Jakiego fednak herbu, nie Jest mi wiadomem : Seweryn Antoni, syn 
Wojciecha Seweryna, Wojciech z synami: Ignacym Julianem Maryanem i Ludwi- 
kiem Bartłomiejem, Cyryl z synami : Leopoldem Józefem Ignacym i Apolinarym 
Ludwikiem Franciszkiem i Zenon, synowie Ignacego Jana, wszyscy czterej wnu- 
kowie Atanazego, prawnukowie Jana, 1848 r. i Jakób i Hilary, synowie Ignacego, 
wnukowie Joachima, prawnukowie Antoniego, praprawnukowie Michała, 1865 i 1866 
roku. W tymże samym czasie legitymowali się i Kazimierz Ignacy i Przemysław 
Aleksy, synowie Aleksego, wnukowie Józefa, prawnukowie Ludwika, praprawnu- 
kowie Jana, syna Michała. 

KONOPACCY h. NOWINA. Józef Konopacki z synami: Józefem i Macie- 
Jem i Tomasz z synem Feliksem synowie Jana, wnukowie Jakóba, prawnukowie 



Digitized by 



Google 



KONOPACCY. 



93 



Jana, właściciela 1669 r. dóbr Powersocze, w powiecie lidzkim, legitymowali się 
ze szlachectwa 1819 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską, a Romuald Broni- 
sław i Józef Zygmunt 1858 r. w Królestwie. 

KONOPACCY h. TRZASKA pisali się z Półkowa v. Polikowa. Adam, dzie- 
dzic Nawry, ma sprawę z Wolskimi, w latach 1633 — 1640 (A. Tryb Piotrk.). 
Andrzej nabył 1634 roku sumę od Drohojowskiej (Gr. Sanoc. 60 f. 502). Mikołaj 
z Półkowa nabył od Dunina 1686 r. połowę Wólki Boryszowskiej, inaczej Żórawie 
błoto, w księsldem (Gr. Krak. 306 f. 898). Anna z Bieniakowej, I-o v. Francisz- 
kowa Konopacka, 2-o v. Adamowa Komorowska, 3-ov. Teodorowa Grodzicka, od- 
stąpiła 1681 r. sumę, Michałowi Konopackiemu (Gr. Sanoc. 78 f. 213) Kazimierz 
kwitował Komorowską 1670 r. (Gr. Sanoc lOi f. 145). 

Jan z Półkowa, syn Wojciecha, podstoli trembowelski 1703 r., w imieniu 

swojem 1 żony, Judyty z Wilczopolskich, wystawił plenipotencyę w Lublinie 1710 

roku (Kij. VIII f. 1190 i 1192; Woł. XI f. 976). Pierwszą jego żoną była Regina 

z Kaszowskich, księżna Stefanowa Czetwertyńska. Dzieci 

jego: Dominik, Adam, Józef i Judyta (Woł. XII f. 256 i Braci 

XVI f. 1041). 

Dominik z Półkowa procesuje Stempkowskiego 1731 
roku, a 1736 r., otrzymał od Krasickich, połowę HołuziiiWól- 
ki Hołuzyjskiej (Woł. XII f. 522). Żonaty 1736 r. z Maryanną 
Rohozińską (Bracł. XVI f. 475), pozostawił dwóch synów: Ada- 
ma i Józefa Leona. 




Adam, z województwa wołyńskiego, elektor Stanisła- 
wa Augusta, z wojskiego mniejszego, został miecznikiem krze- 
mienieckim 1774 r., a po niedojściu do skutku tej nominacyi, 
został wojskim większym krzemienieckim 1776 roku. Umarł 
-1782 r. Z Portunaty Boguszewskiej, syn jego Ignacy Ploryan, 
umarł bezpotomnie. 

Józef Leon, dziedzic Hołuzil, starosta głuchowski, ele- 
Herb Trzaska. ktor Stanisława Augusta, żonaty I-o v. z Antoniną Peretyat- 

kowiczówną, 2-o v. z wdową ze Stempkowskich Rohozińską, 
pozostawił synów: Prokopa Ignacego i Mateusza. 
A). Prokop Ignacy zaślubił Ludwikę Grabowską i z niej miał synów: Anto- 
niego, Szymona Ewarysta i Pranciszka Joachima Kaliksta. 

1). Antoni, ożeniony z Ksawerą Teleżyńską, pozostawił córki: Kassyldę Leo- 
nowę Konopacką, Aleksandrę i Apolonię Cielecką, oraz syna Józefa G4ii?/au;a Rocha, 
dziedzica Woronek, żonatego l-ov. z Antoniną Cieszkowską, 2-ov. z Leopoldą Ko- 
nopacką, którego z pierwszej żony córka Walerya, za Karolem Zaleskim, a z dru- 
giej — synowie: Wojciech Antoni i Gustaw Karol, wylegitymowani ze szlachectwa 
na Wołyniu 1891 r. 

2). Szymon Ewaryst, ur. 1790 r., właściciel Lawrynowiec, gdzie umarł 1884 r., 
literat i poeta, podsędek, następnie podkomorzy zwiahelski, był 1844 r. prezesem 
Izby cywilnej wołyńskiej. W 1826 r. zaślubił Klementynę Łaznińską, podkomorzankę 
ostrogską, z której córki : Otolia, l-o v. Lasotowa, 2-o v. Będzyńska, Stanisława 
Czarnołaska i Zofia, l-o v. Lasotowa, 2-o v. Pilchrowska, oraz synowie: 



Digitized by 



Google 



94 KONOPACCY. 

1. Wiktor Szymon, otoniony z Kamillą Zwolską, z której synowie: Witold 
Paulin Franciszek, 2onaŁy z Dubiecką i Kazimierz Hipolit. 

2. Prokop Wincenty Szymon, ionaty zOlizarówną, ma z niej syna Antoniego. 
8. Józef Szymon, z Kadłubskiej, ma syna Ignacego, ocenionego z Podgo- 

rodnikówną. 

4. Łukasz Henryk Szymon. 

8). Franciszek Joachim Kalikst, trzeci syn Prokopa Ignac^ifo, ur 1799 r., 
właściciel Itmatek i Gisowszczyzny, zaślubił Zofię Przyłuską, z której synowie: 

1. Konstanty Maryan, ur. 1881 r*. z Aleksandryny SienickieJ, ma córkę Maryę. 

2. Władysław, ur. 1888 r. i 

8. Jerzy Szymon Modest, ur. 1836 r., osiedli w Dreźnie, gdzie otrzymali 
1875 r. przyznanie tytułu hrabiowskiego. 

B). Mateusz, młodszy syn Józefa Leona, starosty głuchowskiego, dziedzic Ho* 
łuzii, ionaty l-o y. z Teklą Faszczewską, 2-o v. z Teklą Wilczopolską, z tej osta- 
tniej miał dwóch synów: Leona Prokopa i Ludwika, oraz córkę Ksawerę, I-o v. 
Rakowską, 2-o y. Kuwiczyńską. 

Leon Prokop, dziedzic Hohizii, zaślubił Kassyldę Konopacką z której synowie: 

i. Jan Maciej Prtemyriaw, ożeniony z Maryą Duninówną, ma z niej: Boh- 
dana, Wandę i Maryę; i 2. Włodzimierz Tadeusz Wincenty, którego potomstwo: 
Jan, Marya Zofia, Bolesław i Kazimierz. 

Ludwik, dziedzic Wólki HołuzyjskieJ, ożeniony z Felicyą Zaleską, dziedziczką 
Boguszówki, z której: Kazimierz Aleksander, dziedzic Boguszówki i Zygmunt, dzie- 
dzic Wólki HołuzyjskieJ. 

Tych Konopackich wylegitymowanych ze szlachectwa w gubemii wołyń- 
skiej, podaje Żychli6ski, Jako należących do Konopackich z Konopatu, herbu 
Konopacki, Jak również i tych, o których niżej mówimy. Andrzej Konopacki, 
z Barbary Podolskiej, miał syna Grzegorza Stanisława, żonatego z Anną Dzwonko- 
wską, z której syn Jan zaślubił Jadwigę Wasilkowską i z niąj pozostawił dwóch 
synów: Stefana i Andrzeja. 

1. Stefan, ożeniony z Maryanną Brzozowską, z której synowie: ksiądz Maciej, 
pleban uherecki, Michał, zastawny posiadacz Wierzchnikowiec, Ploryan i Szymon, 
dziedzice Daszówki i Ignacy, wyl^tymowani ze szlachectwa i h. Trzaska 1782 r., 
w sądzie grodzkim sanockim. Z wymienionych synów Stefana, Michał, miał, z Bal- 
biny GrużewskieJ: 

a) Macieja, ożenionego z Klementyną Ostrowską, córką Klemensa i Tekli, 
z której syn Miec^sław Hipolit Tytus. 

b) Jana Karola, którego syn Ludwik, porucznik wojsk austryjackich, 
urodzony z Konstancyi Czarkowskiej, dowiódł szlachectwa 1868 r., w galicyjskim 
Wydziale Krajowym. 

W 1778 r. Andrzej stryj, Michał bratanek i Wiktorya z Witwickich, wdo- 
wa po Stefanie, cześniku żydaczowskim, pozwali Szawłowskiego, o dzierżawę 
Wołkowie (A. Tryb. Galie). Pozew ten pozwala przypuszczać, że Stefan miał dru- 
gą żonę Witwicką. 

Szymon, dziedzic Daszówki, pozostawił: Macieja, Kazimierza, Wiktoryę 
Andrzejowę Krajewską i Joannę. Ignacy, ożeniony z Brygidą Pruską, zmarł i8l4 
roku w Chorosznicy, pozostawiwszy: Andrzeja, Katarzynę, Marcelę i Maryannę. 

2. Andrzej, brat Stefana, ożeniony z Ewą z Pełków, któr^fo syn Jan» 



Digitized by 



Google 



KONOPIŃSCY. 96 

l^tymował się ze szlachectwa w sądzie ziemslcim lwowskim 1782 r, a z Baii>ary 
Chądzyńsidej, pozostawił: 

a) Jana Piotra Alelcsandryjsldego Jana Nepomucena, wylegitymowanego 
ze sdaehectwa 1841 r. wraz z synami: Julianem i Aleksandrem Robertem, z Mi- 
chaliny Burzyński^ zrodzonymi. 

b) Pawła Cyryla Witalisa, ołenionego z Petronellą Makarewiczówną, któ- 
rych syn Leopold, podporucznik wojsk austryjackich, legitymował się ze szlache- 
ctwa 1858 r., w Wydziale Stanów galicyjskich. 

Mikołaj Andrzej, brat Orz^forza Stanisława, towarzysz hussarski, miano- 
wany 1698 r. podstolim nowogrodzkim, nabył 1700 r. Sufc^nę^ od Grochowskich 
(Qr. Przem.). Z Zofli z Gzeberak (Orzeszkówncj), miał trzech synów: Antoni^^, 
Jana Franciszka i Wojciecha. 

Antoni, podstolic nowogrodzki 1728 r., współopiekun Fedorowiczów, ko- 
mornik ziemski przemyski 1742 r., skarbnik przemyski 1752 r., żonatym był z Ma- 
ryanną z Tłokin Nowicką (Or. Przem. i Sanoc.). Mianowany 1757 r. łowczym 
przemyskim, ale nominacya nie doszła do skutku. Córka jego, zdaje się, była 
Antonina, żona Kr^sztofa Ścibora Rylskiego 1765 n (Or. Sanoc. 82 f. 754). 

Antoni, w sądzie grodzkim przemyskim, a Kazimierz, ożeniony z Teresą 
Wybranowską, w sądzie grodzkim lwowskim, legitymowali się ze szlachectwa 1882 
roku (M. D. Wąs.). 

Andrzej, dzierżawca Rudki, zmarł 1824 r., mając lat 88. Jego dzieci : Te. 
kia Ignacowa Wltosławska, zroarta 1817 roku, Salomeą Strzałkowska, Anna 
Youngowa, Ignacy i Adam, zmarły wdowcem w Pniowie 1826 r. (M. D. Wąs.). 

Do które) z wymienionych rodzin Konopackich należą niżcjj wymienieni, 
nie jest mi wiadomem. Iwan Konopacki 1586 r. N., żonaty z Barbarą Świacką, 
2-0 T. Tobiaszową Starosielską, w połockiem (Ist Jur. Mat XXV i XXVI). Augu- 
styn podpisał, z województwem nowogrodzkiem, elekcyę Augusta II-go, a Kazi- 
mierz, z województwem niskiem, obiór Stanisława Augusta. N. mianowany pod- 
czass^m bracławskim 1720 roku. Jan, stronnik Augusta III-go, głosował za nim 
1788 r. (Oblig. Or. Warsz. 49 f. 605). Jan, miecznik żytomierski 1746 r. Jan, 
podstoli smoleński 1788 r. Antoni, chorą^ malborski 1779 r. Andrzej, skarbnik 
krzemieniecki 1792 r. Michał, chorą^ buski 1792 r. Ignacy, yicesgerent sądowy 
łucki 1790 r., wojski większy kowelski 1794 r. 

Maksymilian, Konstanty, Aleksander i Franciszka, dzieci nieżyjących Ale- 
ksego i Eleonory z Hadziewiczów, 1797 r. małoletni, na opiece ks. Czartoryskie- 
go z Puław. 

Jadwiga, córka nieżyjącego Justyna i Józefy Wędziagolskiej, zaślubiła 1907 
roku Stani^wa Rzewuski^^. Kazimierza, z N. Wachsztąjńskiej, dzieci: Stani- 
sław, ur. 1885 r., Gzesław i Marya. Leon umarł w Radomiu 1885 r. 

KONOPIŃSCY z Konopnicy, w rawskiem, Jerzy, Hieronim Andrzejkowicz, 
Stanisław i Jan He\)a8Z0wicze Konopińscy i Samson, dziedzice Konopnicy i Woli 
Konopińskiej, w rawskiem, 1579 r. (Paw.). Wojciech (mylnie odczytany Kono- 
pierski) podpisał, z województwem rawskiem, elekcyę Jana Kazimierza. 

KONOPIŃSCY h. SŁOŃCE z KRZYŻEM, w W. Ks. litewskiem. Zygmunt 
August uznał 1555 r., że Piotr Mikołąjewicz Konopiński i syn j^;o Bartłomiąj, 



Digitized by 



Google 



96 KONOPKO - KONOPKOWIE. 

są szlachtą, używającą herbu Słońca z krzyżem. Akt ten potwierdził Władysław 
IV-ty 1685 r., Grzegorzowi, Zacharyaszowi, Mikołajowi i Janowi Konopińskim, sy- 
nom powyższego Bartłomieja. 

Kazimierz Konopiński podpisał, z województwem wileńskiem, elekcyę Augu- 
sta II-go. Piotr, syn Wawrzyńca i Katarzyny z Missiowicz, odstąpił 1791 r. bratu 
swemu Ignacemu, schedę swoją w Rynszczynie i Prokuratowszczyznie, w ziemi 
biekkiej (DW. 107 f. 1112). 

KONOPKO Tadeusz podpisał, z powiatem oi*szańskim, elekcyę Stanisła- 
wa Augusta. 

KONOPKOWIE z Konopek, w ziemi łomżyńskiej, której to nazwy jest wsi 
kilka, a na których dziedziczyła szlachta, do różnych rodów należąca i przeróżnych 
przydomków używająca. 

W ,,Herbarzu'' Milewskiego znajdujemy, żo 1445 r. Konrad, książę mazo- 
wiecki, nałożył w Wiznic zakład w rodzie Bielinów, a mianowicie między Macie- 
jem, Stanisławem i Mikołajem z Konopek, braćmi rodzonymi. Wymienieni bra- 
cia, byli synami Konrada, który 1442 i 1443 r. występuje w aktach ziemskich 
łomżyńskich. Z nich: 

Maciej, za odstąpienie księciu Władysławowi 10 włók na założenie miasta 
Radziłowa, otrzymał od niego inne 10 włók, nad rzeką Kubrą, na których po- 
wstały Konopl(i, leżące w ziemi wiskiej. Zamianę tę potwierdzili książęta: Kon- 
rad, Kazimierz, Bolesław i Jan 1470 r. Tenże Maciej nabył 1482 r, od Ninognie- 
wa z Kryska, za 430 grzywien, Krzewo i Grodzanowo, w ziemi wiskiej. 

W tymże 1482 r. na sądzie w Wiznie, bracia, Jan i Mikołaj z Konopek. 
Piotr Konopka, burgrabia wiski 1484 r. Jan Konopka, pleban słucki i radziłow- 
ski 1618 r. 

Kilka znów razy Milewski przytacza, że herb Konopków zwał się Bielieny 
vel Konopki. W 1471 roku w Łomży, Adam, Jan, Albert i Jakób Konopkowie 
de armis Bielizny, poręczyli zakład ustanowiony przez księcia Janusza, na cały 
ich ród. 

Akta ziemskie łomżyńskie z 1473 r., wspominają Racibora Konopkę, de 
armis Bielizny, a z 1496 r. Zygmunta z Konopek, ex armis Konopki. W tychże 
aktach, podług Laguny, Mikołaj Ołowa z Konopek, był de armis Bydusny 1462 r. 
Ja znów znąjdi^ję z Metryce mazowieckiej 3-ej f. 14, wywód szlachectwa w 1404 
roku Mikołaja z Konopek h. Bieliny {Beliny). Tegoż herbu Bieliny czy Bielizny 
byli występujący w aktach łomżyńskich: Piotr i Gotard 1421 r., Klimasz 1431 r., 
Daóbog 1432 r., Jan 1438 r., Wielebor, Piotr, Wszebor i Maciej 1439 r., Rosłan 
i Rumko 1443 r., Paweł 1446 r.. Bernard, Wszebor, Mikołaj i Wacław 1449 r., 
Racibor i Piotr, bracia, 1454 r. Mikołaj, Albert, Borzym i Jakób, synowie Wsze- 
bora, 1465 r., Mikołaj, syn Włodka i Mikołaj, syn Rosłana, 1470 r. 

Konopkowie musieli się łączyć z Junoszami, bo imiona tych ostatnich 
u nich spotykamy. W 1486 i 1504 r. zawierają układ, Ziemosław alias Ziemak, 
Stanisław, Zygmunt, Jiinosza, Wawrzyniec, Maciej i Michał, synowie Piotra, Ste- 
fan, Jan i Mikołaj, synowie Racibora, Bartłomiej i Piotr, synowie Marcina i inni 
jeszcze Konopkowie. 



Digitized by 



Google 



KONOPKOWIE. 97 

Oprócz tych Konopków, dziedziczyli na Konopkach starych i młodych, 
i Konopkach - Koprzywnicy i Konopkowie h. Nomna^ o których niżej. Byli tam 
i Konopkowie h. Jasirgębiec^ gdyż 1608 r. świadczył w Warszawie przy wywodzie 
szlachectwa Kozikowskiego, Bartłomiej Konopka, syn Macieja, herbu Podkowa 
z krzyżem (DW. 36 f. 559). Byli tam i Konopkowie h. Lubici, skoro legitymo- 
wał się ze szlachectwa w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku, Mate- 
usz Nikodem Konopka, tego herbu, syn Idziego. Byli i Konopkowie h. Jasieńczyi, 
z których Szymon był 1564 r. urzędnikiem zamku olsztyńskiego i Konopkowie h. Lis, 
z których Maryan opłacał 1589 r. pobór ze wsi Dębowa, w powiecie bieckim (Wittyg). 

Oprócz Konopków h. Lubicz, znani sa dzisiaj tylko Konopkowie h. Nowi- 
na i Złotogoleńczyk, co na jedno wychodzi. Że jednak trudno ściśle oznaczyć, do 
którego rodu pojawiający się w aktach należą, zwłaszcza, że Konopka, jako prze- 
zwisko, pojawia się z dawna w różnych okolicach kraju, tutaj tych wszystkich 
innych zamieszczam. 

Dersław Konopka pojawia się już w końcu XlV-go wieku. W latach 
1391 — 1405 podpisany na przywilejach Władysława Jagiełły, a w tym ostatnim 
roku tytułowany wojewodą czerwonogrodzkim (co znaczyło, że był burgrabią). 
W 1404 r. Hryćko Kierdejowicz, starosta podolski, obowiązał się w obec króla, że 
wyda Kamieniec, wraz z innymi zamkami ziemi podolskiej, temuż Konopce (Stad. 
Syn. Gedym.). Pisał się ten Konopka z Kożuchowa, w powiecie pilznieńskim. 
W 1899 r. żył Stanisław Konopka z Borzykowej i syn jego Klemens, który się 
pisał także z Wolwramowego miasta (St. Pr. P. Pom. VIII). 

Jan Konopka, pasierb Jana Hermanowskiego, 1466 r. w przemyskiem, do- 
mownik Kmitów 1481 r. (AGZ. X i XIII). Niczel Konopka świadczy 1383 roku 
w Wronkach, a Jan Konopka z Bukowca, w Chycinach 1390 r. (KWP.). Piecz 
Konopczyc 1396 r. w Poznaniu. Abraham z Łatowic i Stanisław z Jelitowa, mają 
sprawy w Kaliszu 1411 r. Jan Konopka dziedziczył 1581 r. na Kosiczynie i Chla- 
stawie, w powiecie kościańskim (Paw.). Andrzej podpisał, z ziemią wiską, elek- 
cyę króla Michała i Jana III-go. Marcinowi Konopce i innym zlecił król 1687 r., 
pochwycić łotnyące kupy w starostwie drohowyskiem (AGZ. X. 5987), 

Andrzej i Józef, z Konopek-Jałbrzykowego-Stoku z województwem niskiem, 
a Grzegorz, Jakób, Maciej, dwóch Marcinów, Stanisław, Tomasz i Walenty, z zie- 
mią łomżyńską, pisali się na obiór Augusta II-go. 

Maryanna, córka Jana, dziedzica na Konopkach, żona Jana Dańkowskiego 
1750 r. Jan otrzymał 1704 r. konsens królewski, na cesyę Czudzin, w rzeczy- 
ckiem, Kuczukowi (Spisy WolflFa). Jakób, miecznik połocki 1765 r., żonaty z Eleonorą 
Bujnicką (Gr. Orsz. z 1772 r.). Michał, żonaty z Konstancyąz Opęchowskich, pozostawił 
syna Jakóba, tctóry spadek po bracie stryjecznym matki, Józefle Opęchowskim, 
sprzedał jej krewnemu 1780 r. (Gr. Łomż. i Przem.). 

Stanisław, burgrabią 1784 r., a komornik ziemski zambrowski 1787 r. Ma- 
ciej i żona jego, Józefa z Krzewińskich, nabyli 1784 r. od Kwiatkowskiego, grunt 
Lubartowski w Wolborzu (DW. 100 f. 270). Jan i Antoni, kwitowani w Warsza- 
wie 1788 r., przez Gackich (DW. 104 f. 1609). Łukasz, proboszcz komornicki 1788 
roku (Gr. Pozn.). Hetman Ogiński wydał 1798 r. konsens Franciszkowi i Annie 
Konopkom, na wykupienie Wielanowa, z rąk sukcesorów z Sdłohubów Ogiń- 
skiej (DW. 112 f. 961). Syn ich Jan, ur. 1775 r. w slonimskiem, major jazdy pol- 
skiej, ranny 1807 r. pod Friedlandem, został tegoż roku pułkownikiem 4-go pułku 

Uerbanu T. Xl. 13 



Digitized by 



Google 



98 



KONOPKOWIEL 



konn^^, legii polsico - włoskiej. W końcu generał brygady, umarł 1815 r. Ale- 
ksander, major b. wojsk polskicłi 1829 r. 



KONOPKO WIE h. NOWINA dziedziczyli na Konopkach starych i młodych, 
w ziemi łomżyńskiej, a także na Konopkach - Koprzywnicy, w ziemi wiskiej. 
W pierwszej połowie XV-go wieku żyło trzech braci: Sandek, Klemens i Jakób. 
Z nich Sandek otrzymał 1421 r., od księcia Janusza starsz^^, dziesięć włók, zwa- 
nych Koprzywnicą, a wspólnie z bratem Klemensem, drugie dziesięć, 1422 r. i od 
ks. Bolesława jeszcze raz dziesięć włók, 1489 r. 

W 1496 i 1498 roku Adam, Mikołaj, Wojciech, Jan i Stanisław, synowie 
Sandka, zawarli układ z Leonardem i Marcinem, synami Klemensa, dotyczący Ko- 
nopek, alias Koprzywnicy. W 1509 i 1515 r. żyli następqjący dziedzice Konopek- 
Koprzywnicy: Jan i Łukasz, synowie Adama, Augustyn, Stefan, Piotr, Józef, Zyg- 
munt, Samson, Marek i Trojan, synowie Mikołaja, Maciej, Piotr, Mikołaj, Stani- 
sław i Feliks, synowie Wojciecha, Grzegorz, Jakób, Maciąj i Marek, synowie Ja- 
na, Dobrogost i Daćbóg, synowie Stanisława, Jakób, Maciej, Marcin i Klemens, 
synowie Leonarda, Sandek, Mikołaj, Jan, Stefan i Wacław, sy- 
nowie Piotra i wielu jeszcze innych, których już trudno połą- 
czyć z braćmi, Sandkiem i Klemensem. W 1540 r. dziedzi- 
czą jeszcze na tąj wsi: Mikołaj, Jakób, Joachim, Trojan i Am- 
broży, synowie Samsona, Wojciech i Niemierza, synowie Ja- 
kóba i Serafin i Augustyn, synowie Mikołi^a (Mil.). 

Gabryel, syn Jerzego, współdziedzic Konopek Chudych 
pod Jedwabnem. Cherubin, syn Jana, współdziedzic Konopek 
pod Wąsoszem, w ziemi wiskiej, 1577 r. (Paw.). 

Feliks posiadał 1549 r. Rulikowo, w województwie 
bełskiem (M. 77 f. 45). Michał i żona jego Anna, posiadali 
1577 r. kopalnie żelazne, w starostwie olsztyńskiem (M. 115 
f. 157). Tomasz, syn Walentego, kwitował 1608 r. urzędni- 
ków magistratu warszawskiego (DW. 85 f. 240). Maciej i Grze- 
gorz Konopkowie, synowie Bartłomieja i Anny z Konopków, 
wnukowie Walentego, dowiedli szlachectwa i h. Nowina 1629 
roku w Warszawie, a świadkami ich byli Konopkowie tegoż 
herbu, niżej wymienieni: Maciej, syn Stefana Konopki, brat 
stryjeczno-rodzony Bartłomieja, ojca wywodzących się, Jakób, syn Walentego, tak- 
że brat stryjeczny Bartłomieja, Bartłomiej, syn Sebastyana, brat ze stryjecznych 
Bartiomieja, Jan ze Starych Konopek, syn Michała, wnuk Jakóba, # brata ze stry- 
jecznych Walentego, dziada wywodzących się, Tomasz z Młodych Konopek, syn 
Trojana, brat ze stryjecznych Anny, matki wywodzących się i Piotr, syn Mar- 
cina, wnuk Andrzeja, brat ze stryjecznych dziada wywodzących się (DW. 
47 f. 2617). 

Jan, żonaty 1645 r. z Ewą Głuchowską (Perp. Czers. 10 f. 589). Wojciech, 
podwojewodzy łomżyński 1691 r. (Gr. Liws.). Stanisław kwitował 1659 r. Osso- 
lińskich (Gr. Droh.). Błażej z żoną, Anną z Olbieńskich, oblatował w Bełzie 1680 
roku przywilej na grunta w Kamionce Wołoskiej (Gr. Bełs. 278 f. 2870). Zmarły 
przed 1720 r. Tomasz, żonaty był z Heleną Nowomiejską, 2-o v. Madejową Przy- 




Herb Nowina. 



Digitized by 



Google 



KONOPKOWIB. 99 

łuską, z którą miał synów: Antoniego i Józefa. Krzysztof, chorały cliorągwi pan- 
cerne), żonaty 1740 r. z Rozalią z Sarnowskich, córką Hilarego i Cecylii z Fre- 
dyanich (Perp. Czers. 19 f. 87; 25 f. 188; DW. 70 f. 1288). Józef, skarbnik łom- 
żyński 1772 roku. Aleksander, żonaty z Katarzyną Szaniawską 1791 roku (Perp. 
Czers. 40 f. 885). 

Piotr zaślubił w Jagielnicy starej 1771 r. Annę Wileńską i mii^ z niej 
syna Serafina, ur. tamże 1771 r. (M. Zawadź.). 

Walenty, z Franciszki z Bogatków, miał syna Józefa, żonatego l-o v. 
z Józefą Głuską, z której syn Dominik Ignacy, 2-o v. z Anielą Stępkowską, z któ- 
rej syn Wincenty. Obaj wylegitymowani ze szlachectwa w grodzie Łrembowel- 
skim, 1782 r. 

Kajetan Adalbert, ur. 1757 r. w parafii Chełm, syn Adalberta i Agnieszki, 
legitymował się ze szlachectwa w Oalłcyi zachodniej 1804 r. Ojciec Jego dziedzi- 
czył na Pokr^wnicy (vel Koprzywnicy) Konopkach, gdzie część swoją sprzedał 
1779 r. bratu Maciejowi (Quat. VII f. 175). 

Sukcesorowie Kajetana : Antonina Marcinowa Dejowska, Honorata, Nepo- 
mucena, Jan i Jakób małoletni, 1818 r. Stani^aw, ożeniony z Maryą Morawską 
1794 r., dziedzic części Konopek, w łomżyńskiem, 1810 r. Teodor, ożeniony z An- 
toniną Suchorzewską, zmarłą 1824 r. Syn J^^ Artur, urzędnik 1850 r., w go- 
styńskiem. 

Liczni Konopkowie legitymowali się ze szlachectwa w Królestwie, w pierw- 
szej pcriowie XIX-go wieku : Jan Klaudyusz, Maciej i Stanika w Anastasey* syno- 
wie Antoni^^, Nikodem, syn Andrzeja, Ignacy, syn Antoniego, Daniel, syn Ja- 
kóba, Łukasz, syn Józefa, Michd Wadaw, syn Antoniego, Mateusz Paweł i Ma- 
ciej Romuald, synowie Wincentego, Ignacy Piotr i Antoni Onufry, synowie Józefa, Ja- 
kób, syn Jana, Józef Mateusz, syn Nikodema, Konstanty Leopold i Michał, syno- 
wie Tomasza, Wincenty Tomasz, syn Józefa, Józef, syn Jakóba, Antoni, syn Woj- 
ciecha, Franciszek Piotr, syn Józefa, Piotr, syn Stanisława, Władysław, syn An- 
drzeja, Paweł Dominik i Stanidaw Kajetan, ąynowie Antoniego, Franciszek i Jan, 
synowie Mateusza, Stanisław, syn Franciszka, Kleofas Ludwik, syn Szymona, Mi- 
kołaj, syn Jana i Szymon, syn Wojciecha. 

W 1854 r. legitymowali się ze szlachectwa Stanisław, Jan i Józef, a 1856 
roku Błażej. 

Józef Konopka z Konopek-Jałbrzykow^^-stoku podpisał, z województwem 
niskiem, elekcyę Augusta II-go. Adam z Jałbrzykowego stoku, tytułowany 1754 
roku skarbnikiem łomżyńskim i żona Jego, Barbara z Zapolskich, dzierżawili od 
Wąsowicza Bachórz i Laskówkę (Gr. Sanoc.). Adam miał byó synem Marcina 
i Maryi GdaszewskieJ, wnukiem Piotra i Anny JałbrzykowskieJ, prawnukiem Woj- 
ciecha. Ich dzieci: ksiądz Marcin, kanonik przemyski, zmarły 1788 r. w Jarosła- 
wiu, Antoni, właściciel Rustweczka, zmarły 1797 r., Franciszka Konstancya, żona 
Józefa Chmieleckiego, zmarła 1798 r., Jan Ludwik, Kazimierz Adam i Wojciech 
J6nef. Ten ostatni, łowczy sanocki 1780 r., wylegitymowany ze szlachectwa 1804 
roku, w Galicyi zachodniej (Quat VI f. 188), dziedzic Modlnicy i Mogilan, zmarły 
1811 r., zaślubił Teresę Skotnicką, córkę Ignacego i Barbary z Borowskich i miał 
z niej synów: Michała, Tadeusza i Stanisława. Z nich: 



Digitized by 



Google 



100 KONOPKOWIE. 

1. Michał, ur. 1781 r., zmarły 1838 r., właściciel Zaleszan, członek Sta- 
nów galicyjskich 1828 r., oficer legionów polskich, żonaty z Balbiną Białobrzeską, 
pozostawił syna Franciszka Ksawerego, un 1828 r., właściciela po ojcu Zaleszan, 
który wspólnie z synem Michałem Kalikstem, ur. 1856 r. z bar. Maryi Horochów- 
nej, córki bar. Tytusa i Krystyny z Duninów-Brzezińskich, legitymował się ze szla- 
chectwa 1888 r., w galicyjskim Wydziale Krajowym. Michał zaślubił 1883 roku 
Julię Fihauserównę, córkę Konrada i Eugenii hr. Stadnickiej. 

2. Tadeusz, ur. 1782 r., zmarły 1864 r., dziedzic Modlnicy i Tomaszowic, 
z Antoniny z Podlewskich, pozostawił: Romana, ur. 1813 r.. właściciela Tomaszo- 
wic, Juliana, ur. 1814 r, właściciela Modlnicy wielkiej, Antoninę Maryę, zmarłą 
1905 r. i Józefa, ur. 1817 r., zmarłego 1880 r., właściciela Mogilan i Głogoczewa, 
ożenionego 1843 r. ze stryjeczną siostrą Stefanią z Konopków, córką Stanisława 
i Zofii z Kraińskich, z której siedmioro dsdeci zmarło młodo, a pozostsio 
dwanaście: 

a) Tadeusz, ur. 1844 r., zmarły 1903 r., dziedzic Tomaszowic, ożeniony 
1884 r. w Kretkowie z Jadwigą SkórzeWską, córką Hipolita i Maryi z Szulców, 
pozostawił: Józefa, ur. 1884 r., Romana, un 1888 r., Hipolita, ur. 1894 r., Antonie- 
go, ur. 1898 r., Joannę i Maryę. 

b) Adam, ur. 1851 r., dziedzic Modlnicy, zaślubił 1876 r. Kazimierę Ja- 
strzębiec Kamieńską, z której ma synów: Adama, ur. 1876 r, ożenionego z Mal- 
winą Czermińską, z której Adam, ur. 1905 r. i Marya i Zygmunta, ur. 1885 r. i cór- 
ki : Jadwigę, Różę i Maryę, poślubioną 1907 roku w Modlnicy Feliksowi Druż- 
backiemu. 

c) Stefan, ur. 1861 r., ożeniony z Maryą Pinkówną, dziedzic Głogoczewa, 
ma dzieci: Juliana, ur. 1891 r., Ryszarda, ur. 1893 r., Maryana, ur. 1896 r., Stani- 
sława, ur. 1899 r., Zbigniewa, ur. 1903 r., Jacka, ur. 1905 r. i Stefanię. 

d) Stanisław, ur. 1866 r., dziedzic Mogilan, zaślubił 1896 r. Julię Jaro- 
szyńską, z której ma: Tadeusza, ur. 1898 r., Ignacego, ur. 1899 r., Edwar- 
da i Olgę. 

e) Marya, zaślubiona ks. Władysławowi Massalskiemu, zmarła 1903 r. 

f ) Romualda, żona l-o v. Stanisława Grzybowskiego, 2-o v. 1893 r. bar. 
Adama Lewartowskiego. 

g) Józefa wyszła 1883 r. za Kazimierza Kościeszę Ożegalskiego. 
h) Teresa zaślubiona 1885 r. Stanisławowi Żurowskiemu. 

i) Justyna. 

j) Michalina zaślubiona 1895 r. Aleksandrowi Iwaszkiewiczowi, oficerowi 
wojsk austryjackich. 

k) Seweryna, za Feliksem Grzybowskim, konsulem austryjackim 
w Jassach. 

1) Klementyna, za Wincentym Schmidtem z Krzywaczki. 

3. Stanisław, ur. 1786 r., zmarły 1850 r., dziedzic Rustweczka i Mogilan, 
członek Stanów galicyjskich, zaślubił Zofię Kraińską. córkę Mateusza i Teresy 
z Wisłockich i z niej pozostawił: Eustachego i Władysława bezdzietnych, Julię, 
za Gabryelem Załęskim z Iskań, Stefanię, za stryjecznym bratem Józefem Konop- 
ką, Amelię, za Hipolitem Bohdanem, prezesem rady nadzorczej banku krajowego 
galicyjskiego i Zofię, zmarłą panną. 



Digitized by 



Google 



KONOPKOWIE. 



101 



Kasper, żyjący w połowie XVII-go wieku, miał dwóch synów: Krzysztofa 
i Wojciecha. 

Krzysztof podpisał, z województwem kaliskiem, elekcyę Augusta II-go. Czy 
to nie on był miecznikiem chełmińskim, co nabył 1718 r. wójtostwo w Skotni- 
kach, w województwie sandomierskiem, od Rychłowskiego (M. 247 f. 27). Krzy- 
sztofa, ale tytułowanego cześnikiem dobrzyńskim, z Teresy Przeuskiej, synów 
dwóch: Łukasz i Jan. 

Łukasz, cześnik bracławski, nabył 1762 r. Bronisze, Piotrkówek większy 
i mniejszy, w ziemi warszawskiej, a żonaty już 1742 r. z Zuzanną Ołtaraewską. 
córką Władysława, skarbnika sieradzkiego (DW. 70 f. 551; 77 f. 403; 83 f. 1375 
i 85 f. 1), wdową po Baltazarze Duninie Wąsowiczu (Zap. Piotr. 53 f. 234). Łu- 
kasz znany jest z zatargów z miastem Toruniem i z potyczek staczanych z mili- 
cyą tego miasta, w jednej z których zgin^ brat jego Jan. Toruńscy mieszcza- 
nie skazani zostali na zapłacenie dzieciom Jana 5,000 grzywien, czyli 8,000 flor., 
którą to sumą dzielą się 1757 r. jego synowie, Franciszek i Andrzej, z matką swą, 
Barbarą z Popławskich, I-o v. Jarzynową (M. 230 f. 478). Franciszek v. Franci- 
szek Antoni, komornik ziemski gnieźnieński 1775 r. (DW. 92 f. 123 i V. L. 
VIII f. 824). 

Wojciech, brat Krzysztofa, podpisał, z województwem sandomier- 
skiem, elekcyę Augusta II-go. Syn 
jego Józef osiadł pod Wieliczką, a za- 
ślubiwszy Annę Moszczeńską, wspól- 
nie z jej bratem, a swoim szwagrem, 
wziął w dzierżawę żupy solne w Wie- 
liczce i Bochni. Córki ich: Teresa, 
za Józefem Pieruskim, zmarła przed 
I760r. i Katarzyna Brigantowa. Sy- 
nów także dwóch, Jan i Piotr, któ- 
rzy otrzymali 1782 r. godność rycer- 
ską w Galicyi i 1791 r. tytuł barono- 
wski, od cesarza Leopolda II-go. 

I. Baron Jan, ur. 1732 r., zmar- 
ły w Bmiu 1804 roku, nabył od ks, 
Czartoryskiego klucz Breński, a zaślu- 
biwszy Juliannę z Przychodzkich, 
córkę bar. Jana Nepomucena, miał 
z niej córki: Katarzynę, za Józefem 
Kotwic Geppertem z Ziempniowa 
i Teklę, za Aleksandrem baron, k 
Schoenwett Haytterem, oraz synów: 
Franciszka Mateusza i Stanisława. 
A) Baron Franeiseek Mateusz, ur. 1768 r., zmarły w Brniu 1841 r., wła- 
ściciel Brnia z przyległościami i Gorzyc, członek Stanów galicyjskich 1817 r., za- 
ślubił 1794 r. w Żołkowie (metr. w Jaśle), Brygidę Jordan - Stojowską, córkę Jó* 
zefa i Teresy z Drohojowskich, z której córki: Amelia, za Janem Kantym Jordan- 
Stojowskim, Julia, za Konstantym z M^aczowa Pihauserem i Anna, za Ruckim, 
oraz synowie: Peiilcs, Leon i Prosper. 




Herb baronów Konopków. 



Digitized by 



Google 



102 KONOPKOWIB. 

a) Baron Feliks, ur. w Oorzycach 1709 r., właściciel tego mą|ąŁku, a po 
śmierci brata Prospera, od 1846 r. dożywotni posiadacz fldeicomisu Breń - Konop- 
ka, Wietrzychowice etc., umarł w Gorzycacłi 1872 r. 

b) Baron Leon Karol Marcin, ur. w Gorzycacłi 1801 r., zmarły w Tarno- 
wie 1880 r., właściciel Dyamentn, 1881 r. podporucznik pułku jazdy poznańskiej, 
zaślubił 1850 r. w Kielanowicacb Ewą Annę Antoninę Salomee Woyciechowską, 
córkę Leonarda Andrzeja i Anny z Górskich. Z niej córka bar. Jiatya Zofia Inno- 
centia, un w Dyamencie, zaślubiona tamże 1876 r. Mieczysławowi Jordan-Stojow- 
skiemu, właścicielowi Dembowiec i syn bar. Jan Franciszek Stanisław, ur. w Tar- 
nowie 1855 r., właściciel klucza Breń - Konopka i innych, cesarsko - austryjacki 
szambelan, ożeniony w Krakowie 1879 r. z Anną Krystyną Leontyną hr. Bobrow- 
ską, córką hr. Wincentego i Ludwiki z Trzecieskich. Ich potomstwo: Feliks Igna- 
cy Leon, ur. w Bmiu 1888 r., Jan Marya Leon, ur. tamże 1889 r. i Jadwiga, da- 
ma krzyża gwiaździstego, zaślubiła 1901 r. w Krakowie bar. Karola Dlaukowes- 
kiego-Langendorf, szambelana i porucznika ułanów, syna feldmarszałka porucz- 
nika Karola i Gabryeli z Wisłockich. 

c) Baron Prosper Napoleon, ur. wBrniu 1809 r., porucznik pułku ułanów 
legii nadwiślańskiej 1881 r., kawaler krzyża Virtuti Militari, członek Stanów gali- 
cyjskich, zamordowany w Gruszowie wielkim 1846 r., w czasie rzezi galicyjskiej, 
pochowany na cmentarzu w Tarnowie. 

B). Baron Stanidaw, ur. 1774 r., dziedzic Głogoczewa, członek Stanów ga- 
licyjskich 1817 r., zaślubił 1798 r. Magdalenę Skrzyńską, córkę Franciszka Bor- 
giasza z Bonowa i Józefy z Jakubowskich. Z niej synowie : Wincenty, Ignacy, 
Ludwik, Jan i Antoni, oraz córki: Aniela, za Kajetanem Erazmem Zarembą Skrzyń- 
skim z Wielopola i Kunegunda, za Karolem Kotarskim z Brzyska. Z synów bar. 
Stanisława: 

a) Bar. Wincenty, doktór Św. Teologii, kanonik ołomuniecki kapituły Św. 
Anny 1883 r., inftiłat i rektor tamże 1866 r., umarł w Ołomuńcu 1891 r., gdzie 
i pochowany. W 1884 roku otrzymał indygenat morawski, z tą odmianą w her- 
bie, że cz^ poprzeczna lewa rękojeści miecza otłuczona, leży poniżej na polu 
tarczy. 

b) Bar. Ignacy, oficer ułanów austryjackich, umarł bezdzietnie w Gre- 
fenbergu. 

c) Bar. Ludwik, oficer b. wojsk polskich 1881 r., właściciel Pogórskiej 
Woli, umarł bezdzietnie w Tarnowie. 

d) Bar. Jan, oficer dragonów austryjackich, właściciel Bmika, umarł 1845 
roku bezdzietny w Podgórzu pod Krakowem. 

e) Bar. Antoni, właściciel Wiewiórki, Bmika i innych, zmarły 1848 r., 
ze zmarłej 1889 r. Stefanii Grocholskiej, córki Ludwika z Hrycowa i Maryi z hr. 
Baworowskich, pozostawił jedynego syna Stanisława, ur. 1840 r. w Nagon^nie, 
zamieszkiuącego Hryców. 

U. Baron Piotr, brat młodszy Jana, a syn Józefa, dziedzic Mikuliniec, Bo- 
bowszczyzny i innych, ożeniony l-o v. z Siodełkiewiczówną, a 2-o y. z Salomeą 
Hubicką, córką Michała i Katarzyny Popielówny, pozostawił z drugiej żony córki: 
Maryannę, zmarłą panną i Teresę, żonę bar. Jana Czechowicza, oraz synów: Jana 
i Antonino. Z nich: 



Digitized by 



Google 



KONOPKOWIE — KONOPLA. 108 

A) Baron Jan, właściciel Mitcnliniec, ożeniony z Józefą Miączyńską* cór- 
ką Józefa, generała a^jutanta królewskiego i Maryanny baronównej Schenck, z nią 
b^poŁomny. 

B) Baron Antoni, zmarły 1850 r., dziedzic Biskupic, a po bracie Mikuli- 
nioc, żonaty z Emilią Maryanną Karoliną Zaremba Skrzyńską, córką Augusta 
i Julianny z Lewieckich, pozostawił z niej synów: Henryka i Kazimierza. 

a) Baron Henryk, ur. 1821 r., właściciel Wrząsowic, poseł na sejmy gali- 
cyjskie i do rady państwa w Wiedniu, marszałek powiatu wielicki^o, zmart 1892 
roku w Wrząsowicach, pocliowany w Wróblowicach. 

b) Baron Kazimierz, ur. 1825 r., zmarły 1884 r., właściciel Mikuliniec i Bi- 
skupic, żonaty z Stefanią Miączyńską, córką Stanisława, majora adjutanta wojsk 
Księstwa warszawskiego i Aleksandry z Kunstetterów de Podiebrad, pozostawił 
córkę Stefanię, właścicielkę Mikuliniec, zaślubioną 1870 r. Mieczysławowi hr. Re- 
yowi z Przecławia. 

KONOPKOWIE h. ZŁOTOGOLEŃCZYK. W^ojciech Konopkn, syn Kazimie- 
rza i Teofili Skrodzkiej, Ic^tymował się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie ziem- 
skim lwowskim. 

KONOPLA książęta, pochodzą od księcia Fedora Fedorowicza Druckiego- 
Sokolińskiego, który nosił przydomek Konopla, Ów ks. Fedor nie żył 1475 r. Żo- 
naty z Maryą, córką Seńka Iwanowicza, a bratanka Misąjły, władyki smoleńskie- 
go, pozostawił syna Fedora i córkę Pedkę, żonę Bohdana Sapiehy 1475 r. M. 

Ks. Fedor Fedorowicz, żeniąc się 1495 r. z Oleną, córką Michała Hrehoro- 
wicza Wahanowskiego, koniuszego wileńskiego, zapisał jej tysiąc kóp wiana. 
Drugą jego żoną była córka ks. Bazylego Łukomskiogo, a ti-zeeią pani Michało- 
wa, koniuszyna wileńska (zapewne macocha pierwszej żony), z którą zbiegł do 
Moskwy i Łam umarł. Z pierwszej żony miał synów: Iwana i Konstantego, oraz 
córki: Opranie, żonę l-o v. Fedora Szwogira, 2-o v. Michda Kuźnicza i Marynę, 
żonę Bohdana Jackowicza Jurahy. Z drugiej żony miał książę Fedor dwóch 
synów: Lwa i Fedora, młodo zmarłych, oraz dwie córki: N., młodo zmarłą i Elżbie- 
tę (Halszkę), żonę Fedora Władyki. 

Ks. Iwan zmarł, powracając z niewoli tatarskiej, do której był wzięty 
ż bratem i siostrą Oprania. 

Ks. Konstanty zabity został przez bojara królewskiej, Mikołaja Juriewi- 
cza, którego król, na skutek skargi ks. Nastazyi Juriewny (Tołoczyńskiej), Kon- 
stantowej Konoplinejt skazał 1584 r. na zapłacenie księżnej stu kóp. Ks. Konstan- 
ty pozostawił córkę Bogdanę, żonę l-ov. 1546 r. ks. Piotra Romanowicza Łukom- 
skiogo, a 2-0 V. 1548 r. Iwana Sapiehy. Pozostała po ks. Konstantym wdowa, wy- 
szła za Romana Harasimowicza. 



>) Rok ten Jest zawczesny, w obec aktu z 1450 r., w którym Marya Sertkówna Jest 
Jeszcze dzieckiem, pod opieką ciotki swej ks. AndrzeJoweJ WłodzimierzowIczowcJ Olgierdowiczo- 
wej. Widocznie data pomylona, luii mylnie rozwiązana. 



Digitized by 



Google 



104 



KONOPLANSCY — KONOPNICCY. 



Ks. Lew zeznał 1550 r. zapis na monaster Pieczerski i umarł 1552 r. bez- 
potomnie i na nim wygasła gałęź książąt Sokolińskich, przydomku Konopla 
(J. Wolflf). 



KONOPLANSCY h. NOWINA w W. Ks. Litewskicm. Franciszek Kono- 
plański, komornik witebski 1764 r., a komornik brasiawski 1775 r., z sejmu wy- 
znaczony komisarzem, do rozsądzenia sprawy Rodziewicza ze Steckiewiczem (V. L. 
VIII f. 756). 

Michał, skarbnik brasławski 1753 r., miał syna Jana, a ten Franciszka, 
który wspólnie z synami swoimi: Janem, Jakóbem i Mikołajem, urodzonymi z Wi- 
ktoryi Walenty nowiczównej, legitymował się ze szlachectwa 1816 r, przed Deputa- 
cyą Wywodową wileńską. 

Jan, syn Franciszka, ur. 1773 r., zmarły 1847 r., właściciel Nizina, v. Ja- 
kubielewszczyzny, z Konstancyi Rahdenówny, miał córki : Karolinę, za Józefem 
Dębskim i Różę, oraz czterech synów : Krystyana Jakóba Dominika, ur. 1807 r., 
zmarłego 1890 r., Adolfa Franciszka Michała, ur. 1810 r., Apolinarego Franciszka 
Augustyna, ur. 1818 r., zmarłego 1890 r. i Michała Jana Franciszka, ur. 1821 r, 
zmarłego 1882 r. Z nich: 

Krystyan Jakób Dominik zaślubił Felicyę Pohoską, z której syn Adam, 
ożeniony 1878 r. z Elżbietą Konoplańską, ma z niej: Stanisława, Teodora, Roma- 
na, Leokadyę i Jadwigę. 

Michał Jan Franciszek, żonaty z Heleną Załęską, miał z niej syna Michała. 
Jakób, syn Franciszka, właściciel Zaborza, z Józefy Oi-zeszkowskiej, pozo- 
stawił: Karolinę Stanisławowe Dowmontową. Konstancyę Wincentowę Mopułiewi- 
czową, Monikę Józefowę Wasilewską, Maryę, l-o v. Romanowiczową, 2-o v. Ru- 
dolfowę Minkiewiczową, Henryka, Plorentego, Franciszka, Juliana, Aleksandra, 
Teodora, Jana i Edwarda. Z nich: Henryk umarł bezźenny. Florenty, dziedzic Ko- 
marowa, z Zofii Fiedorowiczównej, miał: Henryka, Teodora, Elżbietę, za Adamem 
Konoplańskim, Wandę, za Bronisławem Żabą, Kamillę i Jadwigę Władysławowę 
Rydzyńską. Franciszek, asesor Izby cywilnej wileńskiej, z Emilii Szedównej, miał 
synów: Żelisława i Bolesława, oraz córki: Waleryę i Izabellę. 
Julian, generał wojsk rosyjskich, z Barbary Szebiyewny, m\9A 
syna Jakóba i córkę Barbarę. Aleksander, żonaty z Aleksan- 
drą Steckiewiczówną. Teodor, generał wojsk rosyjskich, po- 
zostawił, z Maryi Jakiewiczówny, syna Konstantego i córkę 
Maryę. Jan, porucznik wojsk rosyjskich, zabity na Kaukazie. 
Edward, pułkownik wojsk rosyjskich, z Niny Zubatowówny, po- 
zostawił: Wilhelma, Władysława, Józefę, Julię i Ninę. 

Mikołaj, trzeci syn Franciszka, z Walentynowlczówny 
nie miał potomstwa.(Teka hr. Kossak.). 

KONOPNICCY h. JASTRZĘBIEC z Konopnicy, w zic- 

mi wieluńskiej, pisali się z Kroczowa. Konopnica z okoticznc- 

mi wsiami, należała z dawna do rodu Okszyców, dopiero Jan 

Herb Kroczowski, w końcu XV-go wieku, poskupywał różne części 

Jastrzębiec tej wsi i dał początek Konopnickim Jastrzębczykom. Mając 




Digitized by 



Google 



KONOPMCCY. 105 

już część znaczną Konopnicy w zastawie, nabył 1507 r. za 870 grzyw, połowę Ko- 
nopnicy, Bębnowa i Wólki Konopnickiej, od Mikołaja Barabasza Konopnickiego 
(Qr. Wieluń. 1499 — 1510). W 1502 r., po śmierci żony, Doroty Podłęskiej, zwra- 
ca posag bratu jej Tomaszowi. 

Andrzej Konopnicki, v. Kroczewski z Konopnicy, wojski wieluński 1510 r. 
Wojciech mianowany podsędkiem wieluńskim 1550 r. Andrzej, Jakób i Jan otrzy- 
mali 1550 r. prawem lennem Bieniec, w ziemi wieluńskiej (M. 78 f. 68). Andrzej 
i Jakób dziedziczyli 1552 r. na Konopnicy, Bębnowie, Woli Konopnickiej, Walko- 
wie i Bieńcu (Paw.). Jakób był 1579 r. cześnikiem sieradzkim, a następnie sę- 
dzią. Stanisław, proboszcz błoński 1580 r. Aleksy, podsędek wieluński 1590 r., 
z Anny Czajowskiej, miał synów: Jana i Samuela, oraz córki: Agnieszkę i Annę. 
Umarł 1598 r., a po nim podsędkiem został Jan, zmarły 1602 r. 

Hieronim, wojski sieradzki 1615 r., z chorążego sieradzkiego, kasztelan spi- 
cimirski 1618 r., żonaty I-o y. z Barbarą Karśnicką, wspólnie z którą otrzymał 
w dożywocie Bieniec 1605 r., 2-o v. z Jadwigą z Turzca 1613 r., wdową po Janio 
Pstrokońskim, kasztelanie wieluńskim, wspólnie z którą otrzymał 1615 r. konsens 
królewski, na odstąpienie Bieńca (M. 150 f. 114; 155 f. 161 i 156 f. 425). Ten Hie- 
ronim pisał się z Kroczowa, fundował Paulinów w Konopnicy, umarł i9-go Paź- 
dziernika 1641 r. Magdalena, wdowa po Andrzeju Kobierzyckim 1629 r. Wojciech, 
miecznik kaliski 1685 r. 

Łukasz, z województwem brzeskiem-litewskiem, a Stanisław, z wojewódz- 
twem poznańskiem, podpisali elekcyę Jana Kazimierza. Stanisław, siostrzeniec 
Jana Kobierzycki^o 1654 r., mianowany podczaszym kaliskim 1665 r., ale nomi- 
nacya nie przyszła do skutku i został 1670 r. wojskim wschowskim. Wojciech, 
wierzyciel Kobierzyckich 1658 r. (Gr. Sier.). Andrzej, Jakób i Paweł, z ziemią wie- 
luńską, a trzech Stanisławów, z województwem poznańskiem, pisało się na obiór 
króla Michała. 

W liczbie elektorów króla Jana, spotykamy Stanisława, z ziemi wieluń- 
skiej i Stanisława, z województwa kaliskiego. Paweł, z Zofii Skrzyńskiej, miał 
córkę Jadwigę, za Andrzejem Stobieckim 1688 r. Stanisław, w powiecie przede- 
ckim 1698 r. (Gr. Przed. 81 f. 261). Franciszek, z województwem bracławskiem 
i Franciszek, z województwem krakowskiem, podpisali elekcyę Augusta II-go. 

Aleksander był kapitanem w wojsku koronnem, 1612 r. (Perp. Czers. 17 
f. 821). Aleksander otrzymał 1734 r. list przypowiedny, na chorągiew pancerną 
(Sig. 24). Aleksanderi z ziemi wieluńskiej, elektor Stanisława Augusta. Maurycy, 
z żoną Eonstancyą KieUicz Rayską, nabył 1765 r. od szwagra Perzowice, w sie- 
wierskiem. 

Maciej, 1788 r.* burgrabia grodzki koniński. Prawdopodobnie inny Maciej, 
1792 r. komisarz cywilno-wojskowy ziemi warszawskiej (DW. 108 f. 26). 

Piotr, właściciel Milejowa, w województwie sieradzkiem, 1787 r. Potomek 
jego Wawrzyniec, syn Ignacego i Tekli z Potockich z Horbulewa, córki Maksy- 
miliana, sędziego granicznego kijowskiego, legitymował się ze szlachectwa w Kró- 
lestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku. 

Wawrzyńca, dziedzica Bronowa i Katarzyny z Pągowskich, córka Amelia 
Helena, wyszła za hr. Seweryna Jaraczewskiego, zmarłego 1892 r. Maksymiliana, 

Herbarz T. Xl. U 



Digitized by 



Google 



106 KONOPNICCY. 

właściciela Morsie i Emilii z Mierzyńsicich, córlca Józefa, za Miec^dawem Świe- 
żyńskim 1868 r. Eugenia, żona Leopolda Podczaski^^. 

Marya z Wasiłowsicich Konopnicka, utalentowana poetka, współczesna. 
Córka jej Zofia, l-o v. Królikowska, zaślubiła 2-o y. 1904 r. Adama Mickiewicza. 

Jakób i Tomasz, synowie Aleksandra i Apolonii Jaroszewiczównąj, wnu- 
kowie Andrzeja i Maryanny Łenginównej, legitymowali się ze szlachectwa 1782 r., 
w sądzie grodzkim trembowelskim, bez wskazania lierbu. 

Po Jakóbie, z żony jego Heleny, pozostali : Antoni, który utracił szlache- 
ctwo 1817 r. i Jan Aleksander, którego, z Elżbiety Oborskiej, synowie: Jan, Ma- 
teusz, Józef i Faustyn. 

Tomasza zaś, brata Jakóba, z Agnieszki Przejmowej, syn Maciej, z Ma- 
ryanny Oborskiej, pozostawił syna Ludwika, wyl^tymowanc^ ze szlachectwa, 
wspólnie z braómi stryjecznymi, 1849 roku, w Wydziale Stanów galicyjskich 
(M. D. Wąs.). 

KONOPNICCY h. OKSZA z Konopnicy, w ziemi wieluóskiąj, która prze- 
szła w posiadanie Jastrzębczyków. Tomasz i Mikołaj z Konopnicy, tcgoi herbu, 
świadczą przy wywodach szlachectwa, w sądzie ziemskim sieradzkim, w latach 
1440 — 1454. 

Paweł, syn Jana z Konopnicy, 1416 r., a Łukasz, syn Stanisława, 1440 r. 
na uniwersytecie krakowskim. 

Agnieszka, wdowa po Dziersławie, 2-o y. S^dziwojowa Skrzyńska, sprzedała 
1502 r. cz^ swą po pierwszym mężu w Konopnicy i Bębnowie, Janowi Kroczo- 
wskiemu. Bartiomiej, syn ni^y Mikołaja, sprzedał 1498 r. cdą część swoją Ko- 
nopnicy, Woli i Bębnowa, za 200 grzyw., stryjecznemu bratu swemu Mik(^owi, 
którego żona Anna, odstąpiła mu zapisy posagowe na Rzekcie. Ten Mikołaj, zwa- 
ny Barahasi, miał siostrę Dorotę, za Mikołajem Wrońskim 1509 r. i brata Stani- 
sława, zwanego Nitra. Stryjeczna ich siostra Elżbieta z Grabówki Grabowska, 
była za Mikołajem Hanczlem z Mokrska 1509 r. 

Stanisław Nitra zapisał 1497 r. wiana 200 grzyw, na Konopnicy, Bębno- 
wie i Grabówce, żonie swąj Katarzynie, córce Jana z Wierzchlasu, której siostra, 
zapewne Anna, była żoną jego brata, Mikołaja Barabasza. Obaj bracia od dzie- 
dzictwa żon, piszą się często Wierzchlejskimi. Stanisław pozostawił córkę Mał- 
gorzatę, za Piotrem Tokarskim 1509 r. 

Mikołaj sprzedał 1507 r. swoją połowę Konopnicy z Wolą i Bębnowa za 
870 grzyw., Janowi Kroczowskiemu, od którego poszli Konopniccy Jastrzębczy- 
kowie. Anna, żona Mikołaja, nabyła za 164 grzyw, część Wierzchlasu, od stryja 
swego Sędziwoja Skrzyńskiego, 1507 roku. Mikołaj wybierał się 1509 r. na wojnę 
i asystuje żonie przy pożyczce 70 grzywien od Bartłomieja Konopnickiego 
z Sieradza, a przyjmiye darowiznę Łukowa, od ciotecznego brata Stanisława 
Ossowskiego. 

Jan Konopnicki, Fift, kwitował 1508 r. z posagu Marcina Radoszowskiego 
(Gr. Wieluń.). Mikołaj, proboszcz chrząstowskl w latach 1528 — 1527 (St. Pr. P. 
Pom. VI. 270 i 885). Tutaj należy zapewnie Jan, rajca i burmistrz krakowski, 
w tatach 1522 — 1587, poseł na sejm piotrkowski 1588 r. Marcin z Konopnicy 
zawarł 1577 r. układ z Dembińskim z Kossocic, o kopanie soli w Kossocicach (Gr. 



Digitized by 



Google 



KONOTOPSCY — KOŃSCY. 107 

Krak. 112 f. 1097). Piotr, wierzyciel Morsztyna, bachmistrza wielickiego, 1684 
roku (Gr. Krakowa.). 

KONOTOPSCY. Okuniowie dziedzicząc na Konotopłe, w ziemi warszaw- 
skiej, w XV-m wieku, tak się pisali, Patrz Okuniowie 

KONRAD zapisał 1256 r. Wielką Wkrę katedrze płockiej, zactiowąjąc do- 
żywocie sobie i żonie Bogusławie. 

KONRAD, kasztelan na Krośnie 1282—1234 r. (KWP. I). Konrad, biskup 
lubuski w latach 1286 — 1296. Konrad (ksiąię oleśnicki), biskup włocławski 
1417 r. Konrad, starosta wiski 1488 r. Konrad, komornik sądu ziemskiego kra- 
kowskiego, wiatach 1866 — 1378. Konrad, burgrabia zamku Ojcowskiego 1409 r. 
Konrad, pisarz wielkiego ks. Witolda 1406 r. 

de KONRADB (CONRADE) Karol Ludwik, otrzymał indygenat na sejmie 
1676 r. (V. L. V f. 899). 

z KONRADOWA Jakób. chorąiy płocki 1606 roku, otrzymd, od króla Ale- 
ksandra w 1,000 zŁ w^., las Dybtę, w ziemi wiskią}, na granicy Litwy i zaraz 
tegoł roku zamienił ten las z Jakóbem z Glinek, starostą wiskim, na Brzeźno, 
w ostrołęckiem i wzi^ dopłatę 1,100 złoŁ węg. (Arch. Sang.). To jest Jakób 
g Konradiea. 

KONRADY (CONRADY) Fryderyk, kapitan regimentu pieszego królowej, 
otrzymał szlachectwo na sc^jmie 1768 r. (V. L. VII f. 808). 

KONRADZCY, patrz Kondradsey. 

KONRADZKI Koryda Tomasz otrzymał szlachectwo na sejmie 1678 roku 
(V. L. V f . 180). 

KONRATOWICZOWIE. Hieronim, Mikołaj i Piotr podpisaU, z wojewódz- 
twem nowogrodzkiem, elekcyę Jana Kazimierza, to Kondratowiezowie. 

KONRATOWSCY h. SYROKOMLA, o których wspomina Paprocki. Seba- 
styan, wojując z rotmistrzem Sołłohul>em, odznaczył się przy zdobyciu Uły. 

KOŃSCY, pierwotnie zwali się Kontskimi, Kątskimi i Końskimi. Mikołaj 
zaślubił 1762 r. Maryannę Wojciechowską i miał z niej: 

1. Katarzynę, ur. 1762 r. w Białobóżnicy, zaślubioną 1772 r. Jnnowi Be- 
rezowskiemu z Czerkawszczyzny. 2 Zofię, ur. 1768 r. 8. Annę, ur. 1768 r. i 4. 
Tomasza, un w Bidobóżnicy 1760 r., zmarłego w Wygnance 1881 r., ożenionego 
1800 r. w Czortkowie z Agnieszką Nowicką, z której pozostawił: a) Michała, ur* 
1808 r., ożenionego 1826 r. z Maryą Sawicką; b) Sebastyana, ur. 1806 r.; c) Ro- 
zalię, ur. 1808 r.; d) Ignacego, ur. 1810 r.; e) Józefa, ur. 181 1 r., ożenionego w Czort- 
kowie 1882 r. z Apolonią Dąbrowską, z której córka Maryanna, ur. 1886 r., wy- 
szła 1869 r. w Czortkowie za Józefa von der Aue, kapitana wojsk austryjackich; 
f) Annę, ur. 1816 r., zmarłą 1848 r.; g) Wincentego, ur. 1822 r, h) Bartłomieja, 



Digitized by 



Google 



108 KONSTANTYNOWICZOWIE - KONTRYMOWIR 

ur. 1827 r, zmarłego 1888 r. i i) Maryannę, zaślubioną 1833 r. Józefowi Piworow- 
skiemu (M. Zawadź, z metryk w Czortkowie). 

KONSTANTYNOWICZOWIE h. LIS. Stefan, z województwa wileńskiego, 
a Piotr, z województwa mścisławskiego, elektorowie króla Michała. Augustyn 
Pohozy V. Pokoz Konstantynowicz, pisarz grodzki mścisławski, podpisał, z woje- 
wództwem mścisławskiem, elekcyę Jana III-go, a jako pisarz ziemski, obiór Augu- 
sta II-go. Tę ostatnią elekcyę podpisali z temże województwem, Adam i Krzysz- 
tof Pohozy Konstanty nowiczowie. Jeden z nich był żonaty z Krystyną Hołyńską, 
2-0 V. żoną Hurki, podstolego witebskiego 1722 roku (Ist Jur. Mat. XXVII). 
Antoni Konstantynowicz podpisał manifest drugi szlachty litewskiej 1763 
roku (V. L.). 

KONTKOWSCY v. KĄTKOWSCY. Stanisław, pisarz grodzki sieradzki 
1627 r. Feliks podpisał, z województwem ruskiem, elekcyę Władysława IV-go, 
a Franciszek, z temże województwem, elekcyę Augusta II-go. 

"KONTOWTOWIB v. KONTOWTOWICZOWIE. Stryjkowski, Bychowiec 
i Narbutt, w swoich Kronikach podają, że Żmudzini, wypędziwszy Kieżgąjłę, 
starostę żmudzkiego, obrali w jego miejsce żmudzina Kontowta. Mnie by się 
zdawało, że prawdopodobniej Monłoict był owym wybranym starostą, gdyż był 
żmudzinem i spotykam go starostą 1438 r., jeżelim mylnie jego nazwiska nie od- 
czytał (ML. 19). 

Stanisław Wencławowicz Kontowt, w ziemstwie rosieńskiem 1587 r. Sta- 
nisław Mikołajewicz Kontowt, tamże 1589 r. Ezof Bartłomiejowicz Kontowt ma 
1590 r. sprawę o pobicie, z Woynatem. Wojciech Juchnowicz i Stanisław Jurie- 
wicz Kontowtowiczowie, zawarli 1589 r. układ z Maciejowiczem. Bartłomiej Bud- 
kiewicz Kontowt sprzedał 1589 r. grunt w Dojnach. Szczepan Maciejewicz Kon- 
towtowicz sporządził 1591 r. testament, którym zeznał zapisy żonie Dorocie, sy- 
nowi Ambrożemu i córkom: Hannie Jakóbowej Gedgoydowiczowej i Elżbiecie 
(Zs. Rosień.). 

Ludwik Kontowt podpisał, z województwem wileńskiem, elekcyę Stanisła- 
wa Augusta. Jakób, w powiecie wiłkomierskim, 1764 r. (V. L.). Ignacy, łowczy 
rzeczycki 1764 roku. 

KONTRYMOWICZOWIE. Lenart Kontrymowicz, wspólnie z synem Janem, 
sprzedał 1528 r. poddanego, w powiecie upickim, Zawiszy. Jan, w powiecie wił- 
komierskim 1764 roku (V. L.). Ignacy i Justyn, dobra Pelisze v. Łaniewszczyznę, 
odziedziczone po ojcu Janie i stryju Józefie, po dziadzie Jerzym i pradziadach, 
Mikołi^u i Halszce z Łaniewskich, sprzedali 1791 r. Dąbrowskiemu. Mieli jeszcze 
stryjów, Michała i Mateusza (Zs. Wiłkomiers.). Franciszek, oficer b. wojsk pol- 
skich 1829 r. Antonina z Pomianowskich, żona oficera b. wojsk polskich, zmarta 
1881 r. w Radomiu. 

KONTR YMOWm h. KONOPACKI (Hr. Ostrowski daje im trochę odmienny 
herb, patrz h. Odwaga IV 2886). Król Zygmunt potwierdził 1529 r. braciom: Ja- 



Digitized by 



Google 



KONTRYMOWIE. 109 

nowi, Juszkowi, Piotrowi i Petkowi Kontrymom, nadanie różnych ziem, przez wiel- 
kich książąt litewskich, ich przodkom, w powiecie telszewskim, które od ich na- 
zwiska nazwane zostały Kontrymy v. Kontrymaycie. Z nich, Piotr Kontrym miał 
syna Pawła, a ten Razmusa. Paweł, syn Piotra, zeznał 1597 r. darowiznę na syna 
Razmusa, połowy Kontrymayć (Zs. Rosieńs. z 1598 r.). Jan, syn Razmusa, sprze- 
dał 1649 r. Bortulłszki Wambutowi (Ibid. z 1650 r). Pozostawił on pięciu synów: 
Józefa, Krzysztofa, Kazimierza, Jerzego i Hrehorego, których kwitowała 1649 roku 
siostra ich Halszka, żona Matyasza Lewgowda (Zs. Żmudź.). 

Jerzy, syn Jana, z Anny Tarwidówny, miał dwóch synów: Stanisława 
i Abrahama, o czem testament tejże Tarwidówny z 1679 r. przekonywa (Zs. Ros- 
sieńs. z 1681 r.). Abraham miał syna Dawida, który nabył 1712 r. Miemaycie, 
w powiecie telszewskim. Syn tego ostatniego, Jerey Dominik, z powodu spalenia 
się wszystkich ich dokumentów w Miemayciach, wniósł, w imieniu ojca, odpowie- 
dni manifest do grodu głównego żmudzkiego 1718 r. 

Jerzy nabył 1759 r. Łowmiów, Progulbiów i Narwoyszyszki. w powiecie 
telszewskim, od Jerzego Antoniego Kontryma, skarbnika żmudzkiego (Zs. Rossień. 
z 1765 r.), a testamentem z 1762 r. zapisał dobra te synom swoim, Tomaszowi 
i Szymonowi (Gr. Telsz.), którzy część ich, zwaną Przyałgowo, odstąpili 1777 r. 
siostrze swej Reginie i jej mężowi, Janowi Mikicie (Zs. Rossieńs.). Czy Tomasz 
pozostawił potomstwo, nie jest mi wiadomem. Szymon zaś, ożeniony z Heleną Ja- 
nówną Tyszkówną, miał z niej czterech synów: Lucyana, ur. 1767 r., Łukasza, ur. 
1770 r., Kazimierza, ur. 1775 r. (metr. w Szatach) i Jerzego, wylegitymowanych 
ze szlachectwa 1817 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską. 

Szymon majątki swoje odstąpił synowi Łukaszowi 1798 roku (Zs. Telsz. 
z 1808 r). Jerzy, syn Szymona, nabył 1800 r., od Leona Jerzego i Gabryela, sy- 
nów Jerzego Kontryma, Ełkę, Jamontyszki i Ostejkiszki, w powiecie telszewskim 
(Zs. Rossieńs. z 1800 r.). Łukasz miid synów: Piotra i Feliksa, a Jerzy, syna Fe- 
liksa, ur. 1797 r. (metr. z kość. Iłocklego i Gr. Telsz. z 1808 r.). 

Dawid, syn Abrahama, mid drugiego syna Antoniego, ur. 1705 r. (metr. 
z kość. Połongowskiego). W 1782 r. Icwitowała Antoniego, siostra Mikicina (Gr. 
Telsz. z 1787 r.). Antoniego synów dwóch: Jerzy (metr. z kość. Szatskiego z 1740 
roku) i Ignacy (metr. z kość. Płotelskiego z 1762 r.). 

Jerzy miał czterech synów: Benedykta ur. 1769 r., Józefata Kleofasa, ur. 
1775 r., Michi^a Jana, ur. 1777 r. i Edmunda, ur. 1780 r. 

Po Benedykcie pozostało czterech synów: Kajetan Hipolit, ur. 1818 r., Ka- 
zimierz, ur. 1819 r., Józef Tomasz, ur. 1821 r. i Benedykt Kasper, ur. 1825 r. 

Po Józefie Kleofasie zostało dwóch synów : Ignacy, ur. 1808 r. i Antoni, 
ur. 1804 roku. 

Michał Jan miał syna Feliksa Michała, ur. 1809 r. 

Edmund miał syna Leona, ur. 1818 r. Wszyscy oni legitymowali się ze 
szlachectwa w Cesarstwie 1884 r. 

Ignacy, brat Jerzego, miał dwóch synów: Augustyna Michała, ur. 1794 r., 
po którym pozostał syn Michał Józef, ur. 1821 r. i Wincentego Bartłomieja, ur. 
1821 r. (Teka M. E. Brenszteina). 



Digitized by 



Google 



110 KON w A - KOPACZOWia 

Leon, syn Ignac^^ i Wandy Kozakowslriej, ur. 1847 r., wiceprezes To- 
warzystwa Rolniczego Rosieńskiego, zmarty 1006 r., zaślubił 1869 r. Urszulę Bil- 
lewiczownę. 

Jarosz Kontrym podpisał, z powiatem lidzkim, elekcyę Jana lll-go. Jan, 
horodniczy mścisławski 1788 r. Ferdynand, cześnlk witebski 1789 r., a łowczy 
wileński 1792 r., kawaler orderu Św. Stanisława 1798 r. Czy to nie tego Ferdy- 
nanda córka Karolina, urodzona z Bogumiły Szadurskiej, żona Ambrożego Janko- 
wskiego, zmarłego w Polanach 1828 r. Ignacy Kontrym, kanonik inflancki 1788 
roku (Kancl. 88 f. 27). 

KONWA h. STRZEMIĘ. Bartek z Trątnowic, zmarły 1398 r.. z żony Bea- 
ty, miał córki: N., za Wirzchosławem z Cianowic i Małgorzatę Rafałowę z Żydo- 
wa i syna Marcina, zwanego Konwą z Żydowa, który dowiódł 1898 r. szlacłiectwa 
i łierbu Lawszowa, a dwukrotnie żonaty, z Macłiną z Boturzyna 1887 r. i z Han- 
ką 1889 r., pozostawił synów: Piotra i Mikołija Konwów, piszącycłi się zSierosła- 
wic, którzy dowodzili szlachectwa swego 1480 i 1481 r., a 1487 r. spłacili z Bobi- 
na sumę macierzystą, Małgorzacie ParysoweJ z Cząjęczyc (St Pr. P. Pom. VIII. 
i Hele. ii). Synem Jednego z nich był Jan, współdziedzic Bobina, Jankowie i Zbi- 
lutowic, w drugiej pcrfowie XV-go wieku (Dhig.). 

Piotr Konwa z Bobina, który, za zgodą siostry Anny, sprzedał 1489 r. częśd 
Cząjęczyc, a 1492 r. cały swój Bobin Smolikowi. Mateusz Konwa, syn Stanisła- 
wa i Barbary, zmarłej 1692 r.. Cysters w Jędrzejowie, zmarł 1677 r. 

Akta łęczyckie wzmiankują o Konwi Zkaliczu 1898 r. 

KONWICCY h. KOWNIA z odmianą. Piotr Franciszek Konwicki, zmarły 
przed 1766 rokiem, posiadał wójtostwo w Przybysławiu, w województwie lubel- 
skiem (MP.). 

Tadeusz Szymon, Gracyan Władysław, Franciszek Ksawery, Stanidaw Ko- 
stka i Wiktoryn Maciej, synowie Izydora, legitymowali się ze szlachectwa w Kró- 
lestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku. 

KOPACKI Tomasz, szlachcic ziemi warszawskiej 1652 r. (DW. 51 f. 1772). 

KOPACZEWICZ. Kopacz otrzymał 1416 r. Dereczyn, w powiecie Słonim- 
skim, od wielkiego księcia Witolda, za usługi oddane mu u cesarza i Papieża. 
Kazimierz Jag. nadał tenże mąjątelc Bazylemu Kopaczewiczowi, które to nadanie 
potwierdził Aleksander Jag. 1498 r. synowi Jego, Jackowi Bazylewiczowi Kopacze- 
wiczowi, dworzaninowi swemu. W 1501 r. Jacek Już nie żył, a Dereczyn otrzy- 
mała siostra Jego, ks. Anna Michałowa Sanguszkowa (ML. d i Arch. Sang.). 

W aktach rozgraniczenia Dereczyna z 1468 r. wspomniano, że Kopacz trzy- 
mał także Słonim, a z 1478 r., że miał brata Mentorta (Arch. Sang.). 

KOPACZOWIE. Zawołania herbow^^ Kopacz (mylnie Topacz), u^ało 
wielu członków tego rodu, w XlV-tym 1 XV-tym wieku za nazwisko, zarzuciwsa^ 
Je następnie, po przybraniu nazwiska od wsi dziedzicznych. 



Digitized by 



Google 



KOPACZYŃSCY - KOPAŃSCY. Ul 

Dzieriek Kopacz, starosta dobrzyński 1862 r. i płocki 1370 r.» wojewoda 
płocki 1869 r. Kopacz z Dmosina, podkomorzy mazowiecki, którego wdowa, Ka- 
tarzyna, ma częste sprawy w Łęczycy, w latach 1887 — 1898 r. Synem icli był, 
zdaje się, Jasiek Kopacz, sędzia gostyński 1892 r., dziedzic Śniatowej 1894 roku 
(Łęcz I. 8467). Kopacz z Kalenia 1417 r. w Brzezinach (Łęcz. II. 2941). Jan Ko- 
pacz z Lubowidzy, sędzia ziemski rawski 1449—1452 r. 

Hanek Kopacz zamienił 1361 r. wieś swą Paniówkę, w bytomskiem, na 
część Moniakowic, w krakowsiciem. Jurek Kopacz otrzymid 1894 r. pięć grzyw, 
od króla (Rej. Podsk.). 

Kopacz, współwłaściciel Nowosielec, w powiecie żydaczowskim, 1578 
roku (Paw.). 

KOPACZYŃSCY. Franciszka Kopaczyńska, córka Jakóba, współdziedzica 
Sielca, żona księdza Onufrego Lewickiego, gr.-kat. proboszcza w Czcmiclowie, 
zmarła w Sielcu 1829 r. (A. Lwów. Por. Nob.). 

z KOPANICY komes Tomasz, zmarły 1249 r., dał klasztorowi Lubińskie- 
mu, za duszę swoją i syna, komesa Jarosława, część swoją w Popieniu. Pozostała po 
nim wdowa Gregoiya i dwaj synowie, profesi Cystersów w Lubinie, zapisani jako 
dobrodzieje w nekrologu klasztornym. Wojciech Kopanicki świadczył 1500 r. 
w Poznaniu (Pis. Dz. Pol. IX.). 

KOPAŃSCY h. JASTRZĘBIEC. Antoni Jastrzębiec Kopański, rotmistrz 
królewski, zapisał 1728 r. Wólkę na W(^niu synowi Teodorowi (Gr. Kamień.). 

KOPAŃSCY h. ŁADA z Kopany, w ziemi warszawskiej. Paweł z Kopany, 
zwany Komosza, w Czersku 1416 r. Małgorzata, żona Bogusława z Kopany 1419 r. 
Magdalena z Rzyśk, iona Andrzeja z Kopany, porucza 1419 r. różne sprayry mę- 
żowi i Falęckiemu (Kr. Czers.). Marcin, pleban w Gk>szczynie, 1497 r. Stanisław, 
syn Jakóba, 1453 roku, a Urban, syn Andrzeja, 1447 roku na uniwersytecie 
krakowskim. 

Michał, syn Andrzeja z Kopany, otrzymał 1471 r. zapis, od Mikołaja i sy- 
na jego, Tomasza z Kopany (M. 9 f. 82). Tenże Michał z Kopany i Reml>ertowa, 
podpisarz czerski 1446 r. (Zs. i Gr. Czers. 1 B f. 20 i Zs. Orój. 2 f. 202), skarbnik 
warszawski 1478 r., a cześnik 1474 r., w którym zeznał oblig na brata swego Ur- 
bana, plebana w Boglewicach (Zs. Grój. 8 f. 145). Żył jeszcze 1496 r., a z Marty 
ze Słonczyna, córki Jana, pozostawił kilku synów: Z nich Łazarz, Gum bert, Urban, 
Jan i Eustachy, zapisani 1478 r. na uniwersytet krakowski. Na rzecz Zygmunta 
i Gumberta, dziedziców Kopany i Walisk, zrzekła się 1491 r. majątku rodziciel- 
skiego ich siostra Katarzyna, żona Piotra Chojeckiego (Zs. Gr. Czers. 1 B f . 677 
i M. 888 f. 82). 

Jakób z Kopany, syn Bartłomieja, w Czersku 1481 r. (Zs. Gr. Czers. 2 f. 297). 
Jan Brwinowski, sędzia ziemski warszawski, pisał się 1512 r. Janem Kopańskim 
z Brwinowa, chociaż do innego rodu należid (Zs. Gr. Czers. 4 f. lio). Andrzej 
i Grzegorz, synowie Mikołaja i Jadwigi z Czarnolasu, córki Mikołaja, procesi^ją się 
o Czarnolas w XVI-m wieku (Ibid. 52 f. 571). 



Digitized by 



Google 



112 KOPAŃSCY - z KOPASZYC. 

Walenty KopaDski, syn Andrzeja i Jadwigi Czarnoleskiej, 2-o v. iony Mi- 
kołaja Kopańskiego i Prokop Kopański, syn niegdy Grzegorza Mikołąjewicza, bra- 
cia stryjeczni, sprzedali 1571 r. Raciborskiemurczęść po Jadwidze Czarnoleskiej, na 
wsiach, Czarnolesiu i Woli Czarnolaskiej (Ibid. 89 f. 851). Jerzy Kopański, syn 
Walentego i Prokop, syn Grzegorza, dziedziczyli na Kopany 1580 r. (Paw. i Zs. 
Gr. Czers. 47 f. 59). Anna, wdowa po Stanisławie Kopańskim, kwitowała Obor- 
skiego 1575 r. (ibid. 44 f. 455). 

W pierwszej połowie XVI-go wieku żyło dwóch braci, Andrzej i Bryk- 
cyusz. Ten ostatni pozostał w Kopany, a Andrzej przeniósł się na Żmudź i miał 
syna Jarosza. Stanisław, syn Jarosza, udowodnił pochodzenie swoje szlacheckie 
w Warszawie 1610 r., a świadkami jego byli, bracia jego ze stryjeczno-rodzonych, 
Jerzy, syn Walentego i Mikołaj, syn Prokopa, wnukowie Brykcyusza. Zeznali oni, 
że Stanisław jest ich bratem ze stryjecznych, szlachcicem h. Ładtie (DW. 88 
f. 1761 i 89 f. 1587). 

Prawdopodobnie potomkami tego Andrzeja, co na Żmudzi osiadł, będą, 
Piotr, z powiatu upickiego, elektor Jana Kazimierza, Aleksander, z województwa 
smoleńskiego, elektor Jana III-go, N., oboźny starodubowski 1765 r., Józef, oboźny 
1781 r., a mostowniczy i sędzia grodzki starodubowski 1787 r. i Michał, mostow- 
niczy starodubowski 1781 r. 

Katarzyna, żona Wojciecha Brzu mińskiego 1625 r. Paweł, syn Jerzego, 
zeznał 1612 r. zapis żonie swej, Dorocie z Uwielińskich. Synów jego czterech: 
Maksymilian, Bartłomiej, Jan i Stanisław, którzy w latach 1652 — 1678 sprzedali 
część swoją Kopany. Jan, żonaty 1651 r. z Zofią Mirowską, a Stanisław, 1678 r. 
z Apolonią Brzumińską (Perp. Czerś. 7 f. 260; 4 f. 184; 11 f. 429; 14 A f. 6; DW. 
50 f. 1249 i 1268; 51 f. 1871; 52 f. 42 i 651; 55 f. 742 i 745). 

Wojciech podpisał, z ziemią warszawską, elckcyę Augusta II-go. Córki 
jego: Małgorzata, za Andrzejem Jaroszewskim i Zofla, za Wojciechem Rusieckim 
1758 r. (V. L. i DW. 74 f. 1221). 

KOPARZEWSKI Piotr, marszałek biskupa płockiego 1584 roku (Płoc. Gr. 
Wiecz. 2 f. 191). Pewno KopoMewsU. 

KOPASINA Budziwój, 1290 r. w orszaku ks. Henryka szląskiego. Wit, 
zwany Kopassiną z Polski, na uniwersytecie w Bononil 1288 r. 

KOPASIŃSCY h. KOPASINA mieli być, podług Niesieckiego. 

KOPASZEWSCY prawdopodobnie Łodgiee, bo dzieci Jakóba Kopaszewskie- 
go są bratankami Wawrzyńca Łódzkiego 1898 r., a Jakób pisze się też Łódzkim 
z Kopaszewa (Leksz.). Hanka, wdowa po Jakóbie Kopaszewskim, wyszła 2-o v. za 
Cypka Pradla z Koronowa i od szwagra Wawrzyńca Łódzkiego, ma przyznaną 
1898 i 1899 r. częśd Kopaszewa, w 200 grzyw, posagu (Leksz.). Piotr Kopaczow- 
ski(?) h. Łodgia, kanonik poznański 1520 r. (Pis. Dz. Pols. IX). 

z KOPASZYC Maciej Kopaski w latach 1889 — 1894 w Pyzdrach (Leksz.). 
Anna Kopaszycka z Przebendowa, ma sprawę 1475 r. z Janem z Krzesina, w kon- 
systorzu poznańskim (Pom. Dz, W. Sr. XVI. 1885 i 1886). 



Digitized by 



Google 



z KOPASZYNA — KOPCIOWIE. 118 

z KOPASZYNA Stefan, sprzedd arcybiskupowi gnieźnieńskiemu 1810 r., 
wieś Szczytniki (KWP.). 

KOPCIEŃSCY V. KOPCIŃSCY v. KOPCZYŃSCY h. SAS. Michał Kop- 
cieński, właściciel Podleszan, członek Stanów galicyjskich, syn Jakóba i Heleny 
z Trojanowskich, wnuk Jana i Zuzanny z Ostrowskich, legitymował się ze szla- 
chectwa 1782 r., w ziemstwie Iwowskiem, a Bazyli Kopczyński, dzierżawca Lesz- 
czan, bez procedencyi, w ziemstwie sanockiem. Syn jego Józef, Ąrł 1882 r. (M. D. 
Wąs. z A. Lwów. Por. Nob.). 

KOPCIEWICZ Dadzibóg podpisał, z województwem witebskiem, elekcyę 
Augusta II-go. 

KOPCIBWSCY V. KOPCIOWSCY. Mateusz Kopciowski, syn Michała i He- 
leny Rusieckiej, burgrabia grodzki warszawski, wiatach 1726 — 1749 r., współ- 
właściciel Żabieńca, Ruśca i Starej wsi, 1781 r., z Katarzyny Drozdalewiczówny, 
pozostawił córkę Petronellę i synów : Stanisława, Ignacego i Jana Kopciewskich. 
Z nich Stanisław, zeznał 1790 r. zapis dożywocia z ioną, Dorotą z Pruskich, cór- 
ką Adama i Teresy z Grottów (DW. 67 f. 688; 68 f. 160; 78 f. 188; 94 f. 170 
i 106 f. 1102). 

KOPCIOWIE (KOPEĆ) h. KROJE z tą odmianą, że na jednym kroju, z lewej 
strony tarczy, krzyżyk kładą. Tak pisze Kojałowicz. 

Kopeć V. Kopot, pisarz Kazimierza Jag. w latach 1447 — 1452. Rodzina 
Kopciów rozdzieliła się już w XV-m wieku na dwie gałęzie. Jedna z nich prze- 
mieszkiwała w granicach późniejszego województwa smoleńskiego, dniga— wi- 
tebskiego. 

Kazimierz Jag. nadał wieś Szumiatycze v. Szumiatyno, w powiecie smo- 
leńskim, Wasilowi Iwanowiczowi i bratu jego, Iwanowi. Nadanie to potwierdził 
Aleksander Jag. w 1501 r. bojarowi smoleńskiemu. Kopciowi Wasilewiczowi. Wa- 
sil i Iwan Iwanowicze dziedziczyli na wsiach Rosławskoje i Orchoczynskoje v. Or- 
goszczyńskoje (ML. 5). Wasil Iwanowicz był dworzaninem królewskim 1511 roku 
(Akta III f. 245). 

Iwan Iwanowicz pozostawił dwóch synów: Juriego i Michajła, którym król 
Zygmunt nadał w 1514 roku 80-tu ludzi i 8 nieosiadłych wsi, w powiecie brasław- 
skim (ML. 7). 

Michaił Kopot, smolanin (smoleńszczanin), obowiązany był dostarczać, na 
ekspedycye wojenne, w początkach XVI-go wieku 8, a w 1528 roku 88 koni 
(ML. 8 i 21). 

Po jednym z nich musiał iśd Borys Koped, zmarły przed 1558 r., żonaty 
z Maryną Iwanówną Stetkiewiczówną, z której pozostawił córki: Hannę, żonę l-o v. 
Jana Wołłowicza, marszałka królewskiego, starosty grodzieńskiego, 2-o v. Lwa 
Sapiehy 1586 r. i Zofię, żonę Andrzeja Tryzny 1560 r., oraz syna Bogusza, rotmi- 
strza królewskiego 1564 r., pisarza ziemskiego brasławskiego 1578 r. i poborcę 
1580 r., podkomorzego 1590 r., w końcu marszałlca brasławskiego 1597 r., zmarłe- 

Herbarz. T. XI. 15 



Digitized by 



Google 



114 KOPCIOWIR 

go 1611 r., ożenionego 1564 r., z Hanną Pieikiewicsówną^ córicą Malesa, cześnika 
litewski^^. 

Michaił Wasilewicz y. Kopot Wasilewicz, w 1506 r. pisarz % w 1510 r. 
namiestnik ^morski, od 1516 r. namiestnik przewalski i zarazem od 1522 roku 
marszałek Icrólewski. Ostatnią o nim wzmiankę znąjdąjemy w 1580 r., w którym 
jest Jeszcze marszałkiem i pisarzem, dzierżawcą miednickim i przewalskim. 

Aleksander Jag. potwierdził mu w 1501 r. nadanie Szumiatycz, ojcu Jego 
i stryjowi, dzid dóbr Rosławskoje i Orchoczyńskoje, zeznany przez nicli i akt na- 
bycia Peremosny, od wdowy po Szymonie Kopciu. W 1526 roku nabył Opole od 
Światos^ (Teka J. Wolffa). 

Wyrok króla Zygmunta, wydany w 1541 r., w procesie Iwana Połubińskie- 
go ze szwagrem, Fedorom Kopciem, o dobra Opole i Rusiły, wspomina, że Kopot 
Wasilewicz, niegdy marszałek i pisarz, miał z żony Maryi synów: Timofleja i Fe- 
dora, oraz córki, nie wymienione z imienia, z których najstarszą, Fedkę, poślubił 
1588 r. książę Iwan Wasilewicz Połubiński (ML. 29 i Arch. Sang. III). W akcie 
zaś króla Zygmunta z 1581 r., zapewniającym wdowie po księciu Konstantym Kro- 
s^yóskim, posiadanie dworu Dubieńskiego, powiedziano, że książę Konstanty po- 
zostawił same córki, z których najstarsza jest wdową po marszałku i pisarzu Kop- 
ciu Wasilewiczu (ML. 41). Żoną więc Jego była księhiiczka Kroszyńska i oprócz 
wymienionego wyżej potomstwa, młd z niej Jeszcze dwóch synów : Iwana i Wa- 
sila. CkSrką też Jego była Hanna, żona Iwana Bohuszewicza Bohowityna. Od 
1546 r. żona ks. Iwana Połubińskiego, stale nazywana Rainą (ML. 62). 

W 1546 r. wytoczyli, Iwan, komornik królowej Bony i brat Jego, Wasil, 
Koptiewicze, sprawę Michąjłowi Kopciowi i Dymitrowi Berwencowi, o zabranie 
skarbów, pozostałych po ich ojcu, marszałku i pisarzu. Kopciu Wasilewiczu 
(ML. 48). 

Fedor, dworzanin królewski 1550 r , umarł 1567 roku. Żona jego, Fedora 
Iwanówna. 

Iwan Kopot, dworzanin królewski 1541 r., ożenił się z N. Iwaszencowiczó- 
wną; córką Bohdana. W 1541 r. zaskarżył swoją teściowę, o niszczenie dóbr, któ- 
re miały pra^paść Jej córce, a Jego żonie (ML. 81 i 82). Drugą żoną Iwana była 
ks. Maryna Lwówna Połubińska 1558 r. Iwan spisał testament 1568 r. i w tym- 
że roku umarł, a wdowa po nim wyszła za Stanisława Pawłowicza Naruszewicza 
(Teka J. Wolffa). 

Jednocześnie z powyższymi żył Kopot (AndreJ), koniuszy witebski 1480 r. 
W akcie z 1588 r., dotyczącym bc^jara witebskiego, Toczyckiego, występi^ją Jako 
świadkowie, Wasil i Bohdan Koptewiczc (ML. 27). Bohdan Andrejewicz Kopte- 
wicz, bojar witebski, został koniuszym witebskim w 1526 r. W latach 1580—1688 
piastował godność tę brat Jego, Wasil; lecz w latach 1588 — • 1547 znąjdi^Jemy na 
tym urzędzie znowu Bohdana. Bohdan, ożeniony z Hanną Tołkaczówną, nie miał 



O w źródłach, które nam były dostępne, występuje on Jako pisarz dopiero w induk- 
cyi XI, to Jest w 1508 roku. Rok 1506, zamieszczony w tekście, wzięty Jest z katalogu p 
J. Wolffa). 



Digitized by 



Google 



KOPCIOWIB. 116 

potomstwa. W 1647 r. adoptował Maruchnę, córkę niejakiego Michąjla Wasilewi- 
cza, urzędnika Radziwiłła i zeznał dla niej zapis (ML. 46). 

W Poczcie Rodów zamieściłem, że Wasil, brat Bolidana, koniuszy witebski 1680 r. 
był żonatym z Polonią Wołłowiczówną i z niej miał synów: Łukasza, Filona i Wa- 
silą. J. Wolff utrzymiye. że Wołłowiczówną była żoną nie tego Wasila, a Wasila, 
syna Kopcia Wasilewicza, marszałka i pisarza. Ponieważ ojcowie tych Wasilów 
pisali się zwykle tylko Kopciami, trudno Jest stanowczo orzec, po którym Wasilu 
idą ci trzej synowie. Że jednak Opole nabyte przez Kopcia Wasilewicza, posia- 
dało potomstwo tych trzech braci i że Maryna Dembińska, córka Jednego z Iwa- 
nów, pozwała 1675 r. Radziwiłła, o klejnoty i srebra po ciotce swej Reginie ks. 
Janowej PołubińskieJ, twierdzenie Wolffa zdaje się być siuszniejszem. 

Iwan, syn Kopcia Wasilewicza, pozostawił syna Jana, ur. 1668 r.. Już po 
śmierci ojca i córkę Marynę, żonę Kaspra Dębińskiego, podkomorzego mielnickie- 
go; w 1676 r. odstąpiła mężowi miasto Rososze ze wsiami przyległemi (MK. 114 
f. 270 i 882; 186 f. 668). 

Wasil Kopot pozostawił z żony. Polonii WoUowiczówny, córkę Annę, za 
Andrzejem Woyną, krąjczym litewskim, zmarłą 6-go Grudnia 1616 r. w Świsło- 
czy, pochowaną w Wysokiem 1617 r. i synów: Łukasza, Filona i Wasila. Polonia 
Wołłowiczówną, wdowa po Wasilu Kopciu, ma sprawę z małżonkami Dębińskimi 
o napad, 1677 r. (AIcta T. III). Proces ten długo się ciągnął, gdyż dopiero w 1684 
roku zapadł dekret króla Stefana, skazujący Dębińskich na wygnanie z kraju 
i zapłacenie Polonii WołłowiczówneJ, podówczas żonie Sol<oła Woyny, 18,000 kóp 
gr. litews. (Akta T. I). Łukasz, dworzanin i nieletni Jego bracia : Pilon i Wasil 
Wasilewicze Kopce, mieli sprawę z Romanem Sanguszką 1690 roku, a z Sapiehą 
1697 r. (Akta T. II i IV). Z tych trzech braci: 

1. Łukasz Wasilewicz, z dworzanina królewskiego, podkomorzy brzeski 
1610 r., a kasztelan brzeski 1616 r., zmarły 1621 r., zaślubił l4-go Lutego 1610 r. 
Katarzynę Pirlejównę, wojewodzłankę krakowską (V. L; Zap. Lub. 11 f. 686; 19 
f. 444 i 28 f. 186). Z niej miał syna Aleksandra, dziedzica Opola i nabytego przez 
ojca Chmielowa, kasztelana brzeskiego 1648 r., zmarłego 1661 r., elektora Jana Kazi- 
mierzai ożenionego l-o y. z Teofilą hr. z Tęczyna, wojewodzianką lubelską, zmarłą 
1686 r., 2-0 y. z Anną Noskowską, podkomorzanką lubelską (Perp. Czers. 82 f. 21; 
Zap. Lub. 80 f. 288; 40 f. 968; 42 f. 408; M. 288 f. 162). Pozostawił on córkę Ka- 
tarzynę, za Abrahamem Goluchowskim, podkoniuszym litewskim i syna Francisz- 
ka Aleksandra, dziedzica Opola i Lubiczyna, ożenionego 1600 r. z Katarzyną Stet- 
kiewiczówną, podkomorzanką orszańską (Akta III i XIII; Bracł. XV f. 1606; Zap. 
Lub. 66 f. 861), z której syn Hrehory i córka Fmnciszka. 

Hrehory, dziedzic Opola, rotmistrz i dworzanin królewski 1708 r., generii 
major wojsk litewskich 1720 r., umarł nie pozostawiwszy potomstwa z żony, Teo- 
fili Wapowsklej, córki Zeflryna i Teresy ze Stawiskich, 2-o v. RosnowskieJ, 8-o v. 
Pranciszkowcj Załuskiej, 4-o v. Mikołajowej Podoskiej (Teka J. Wolffa). 

Siostra jego Franciszka, żona l-o y. księcia Szymona Druckiego Lubeckie- 
go, kasztelana mińskiego, zmarłego 1710 r., 2-o y. Karola Zi^uskiego, kuchmi- 
strza litewskiego, zmarłego 1786 r., fundatorka klasztoru Bazylianów w Lubawi- 
czach, w powiecie orszańskim, 1760 r. (Akta XII), po której śmierci, zaszłej lo-go 



Digitized by 



Google 



116 KOPCIOWIE. 

Listopada 1756 r., odziedziczone po bracie Opole przeszły do Józefa Sierakowskie- 
go, strażnika wielkiego koronnego. 

2. Filon Wasilewicz, ur. 1574 r., marszałek lidzki 1612 r., umarł 1623 r. 
Z Heleny Chreptowiczównej, córki Adama, podkomorzego nowogrodzkiego, zaślu- 
bionej w Siennie 4-go Lut^o 1603 r., pozostawił dzieci: Hannę, ur. 1605 r., Krzy- 
sztofa, ur. 1606 r., Zofię, ur. 1607 r., Adama, ur. 1608 r., Łukasza, ur. 1609 r., Mi- 
kołaja, ur. 1614 r., Katarzynę, ur. 1616 r. i Jerzego, ur. 1617 r. Z nicli: Anna, 
żona księcia Hrehorego Horskiego, kasztelana mścisławskiego, zmarła 1642 
roku, Zofia, za Aleksandrem Haraburdą 1632 roku, Katarzyna, za Sebastyanem 
Kęsztortem. 

Adam, kanonik wileński, proboszcz wasiliski. Mikołaj w zakonie 00. Je- 
zuitów, zmariy 1659 r. 

Krzysztof, dworzanin królewski 1632 r., żonaty z Anną Scypionówną, cór- 
ką Jerzego, podkomorzego grodzieńskiego, dziedzic Dziebrowa, pozostawił syna 
Kazimierza Jana, żonatego z Katarzyną Tyzenhauzówną. 

Jerzy, działem po ojcu wziął Stabiczki, w grodzieńskłem, 1640 r. Synami 
także Pilona mieli być, Bazyli zabity 1655 r., ożeniony z Izabellą Wielżyńską, 2-o v. 
Horbowską i Tomasz 1641 r. 

3. Wasil Wasilewicz, ur. 1575 r., student uniwersytetu w Padwie 1593 r., 
podkomorzy brzeski po bracie Łukaszu 1615 r., starosta ożski i przełomskł 1610 
roku, kasztelan nowogrodzki 1626 r., umarł 1636 r. Żonaty I-o v. z ks. Dolską, 
zmarłą 24-go Września 1617 r., a 2-o v. z Barbarą Chodkiewiczówną, kasztelanką 
wileńską, pozostawił córkę Annę, za Pawłem Sapiehą 1661 r. i synów: Jana Ka- 
rola i Kazimierza Bazylego, zmarłego 1645 r. 

Jan Karol, dworzanin pokojowy królewski, student w l^adwie 1641 r., po- 
seł województwa brzeskiego, podpisał elekcyę Jana Kazimierza. W 1652 r. sta- 
rosta brzeski, cześnik 1656 r., a podstoli litewski 1658 r., został w tym ostatnim 
roku wojewodą połockim, a 1670 r. kasztelanem trockim. Umarł 1680 r. W 1661 
roku był oprócz tego starostą jurborgskim, wierabołowskim i nowowolskim, admi- 
nistratorem ekonomii grodzieńskiej i dzieraawcą bielskim i horodyskira. W 1666 r. 
otrzymał dzierżawę kowieńską, a odstąpił starostwo braeskie Sapieże. W 1667 r. 
był i starostą dryskim. 

Z Maryi Lukrecyi margrabianki de Strozzi, wdowy po księciu Aleksan- 
drze Ludwiku Radziwille, marszałku wielkim litewskim, córki Pompejusza i Ele- 
onory Guerrieri, pozostawił Jan Karol dwie córki : Franciszkę, za Władysławem 
Sapiehą, kasztelanem trockim i Annę, lo v. za Stanisławem Łużeckim, wojewo- 
dą podolskim, 2-o v. za księciem Konstantym Szujskim, pisarzem wielkim litew- 
skim, które dopełniły działu dóbr 1694 r. (Teka J. Wolfifa). 

Oprócz wymienionych, spotykamy następujących Kopciów, w aktach poje- 
dynczo występujących: Wańko Koptewicz, ziemianin wołyński 1528 r. Semen Ko- 
peć 1552 r. w Połocku. Nastazya Koptewna, dziedziczka Litowszczyzny i Peredo- 
łu, w połockiem, żona Piotra Oleszy, dostawia 1552 r. z swych dóbr 4 konie. Teo- 
dor Sidorowicz Kopeć pozwał 1561 r. ks. Weryżynę Massalską, o dług jej męża. 
Andrzej Kopot Perżurowski, z żoną Maryną, sprzedali 1562 r. Brody i Maksymowi- 
cze ks. Wiśniowieckim (Kniaź.). Olena, żona w latach 1564 — 1586 Jana Zóra- 



Digitized by 



Google 



KOPCIOWIE. 117 

wnickiego, wojskiego łuckiego. Inna widocznie Olena, żona ks. Sołtana Sokolskie- 
go, zmartego 1544 r. 

Wasil Filipowicz Kopeć, pisarz Chodkiewicza, kasztelana wileńskiego, 1570 
roku (Akta XXII). Ten sam pewno Wasil Kopot, namiestnik zasławski 1575 r. 
(Op. Łuc. 2049 f. 8, 28 i 41). Fedora, wdowa po Józefie Chaleckim, marszałku 
hospodarskim 1562 r. Donimilra, 1582 r. za Marcinem Strawińskim, marszałkiem 
królewskim, z czasem kasztelanem witebskim. 

Hrehory, syn Fedora, właściciel Uhły, w powiecie dziśnieńskim 1592 roku, 
którą po ojcu swoim odziedziczył. Lew otrzymał 1591 r. jezioro w starostwie ko- 
niawskiem. Paweł mianowany 1589 r. stolnikiem brasławskim, poborca mści- 
sławski 1601 r., z podstolego mścisławskiego, został stolnikiem 1616 r. Żonaty 
z Bohdaną Szczołkanówną. 

Piotr, rajca wileński 1699 r.; syn jego Fedor. Bazyli, w łuckiem 1591 r. 
Owdotia, żona Seweryna Sudymontowicza Kropiwnickiego, pisarza ziemskiego bra- 
sławskiego 1582 r. Bohdan Murynowicz Kopeć, w województwie kijowskiera. Sio- 
stra jego Katarzyna, za Bazylim Jeniczem Bystrzyckim 1598 r. Maryanna, z mę- 
żem Stanisławem Steckiewiczem, sprzedali 1592 r. Percświt Rudominie. Anna 
z Pietkiewiczów Bohuszowa Kopciowa, marszałkowa brasławska, sprzedała 1605 r. 
w ziemstwie brasławskiem, dobra Żołwicze, Sapieże (Arch. Wileńs. 15387 f. 454). 
Regina Dużanka, I-o v. Janowa Kopciowa, 2-o v. Mikołajowa Siewrukowa, po- 
zwała Jana i Nastazyę z Kopciów Golańskich, o zabranie jej szat, sreber, etc, 
z dworka w Dorohobużu, 1627 r. (Woł. V A f . 86). Jan, deputat mozyrski na 
Trybunał litewski, 1635 r. Sylwester, sędzia grodzki mścisławski 1632 r. Ale- 
ksander, elektor Jana Kazimierza. 

Mikołaj dochodził 1633 r. dóbr Oknisty, w powiecie wiłkomierskim, które 
król Zygmunt nadał prawem lennem jego przodkowi, Hryniowi Oleksiejewiczowi 
Kopciowi. Jan, z województwa wileńskiego, elektor Jana Kazimierza. Mikołaj 
Kazimierz, rotmistrz 1674 r. Władysław, miecznik mścisławski 1679 r. W latach 
1688—1690 tytułowany miecznikiem brasławskim (Zap. Lub. 58 f. 566 i 67 f. 879; 
Op. Kij. 4). Katarzyna, żona 1679 r. Mikołaja Franciszka Ogińskiego, marszałka 
wołkowyskiego, w końcu kasztelana trockiego. Hieronim, z powiatu wiłkomier- 
skiego, elektor Augusta II-go, będąc oboźnym trockim, otrzymał 1699 r. Pupańce 
i Buhańce, w powiecie wiłkomierskim. 

Kazimierz, starosta okołowski 1700 r., ma syna Mikołaja. Pewnie, tenże 
Mikołaj, sędzia grodzki brasławski i stolnik wiłkomierski 1726 r., zmarty 1735 r., 
żonaty z Konstancyą Mirska, z której synowie : Michał i Jozafat Sebastyan, ur. 
1711 r., zmarły 1757 r., ożeniony z Zuzanną Wawrzecką. Z niej: Wincenty, elektor 
Stanisława Augusta i Małgorzata, za Ludwikiem Narwoynem. 

Michał V. Michał Antoni, patron trybunalski 1701 r., oboźny piński 1703 r., 
podczaszy oszmiański 17 li r., został 1720 r. skarbnym, a 1726 r. pisarzem wiel- 
kim litewskim. Umarł 1727 r. Ze zmarłej 1739 r. Anny Naramowsklej, jego cór- 
ki: Maryanna, za Stanisławem Antonim Burzyńskim, kasztelanem smoleńskim, 
Anna, za Hilarym Chomińskim, chorążym oszmiańskim, Konstancyą, za Francisz- 
kiem Kościałkowskim, podkomorzym witebskim, Teresa Horainowa, wojska i pod- 
komoTzyna wileńska, Kolumbina w zakonie i Barbara, za Mikołajem Łopacińskim, 
podczaszym mścisławski m. 



Digitized by 



Google 



118 KOPCIOWIE — KOPCZYŃSCY. 

Tadeusz, Aodrzc;), Jerzy i Karol, w powiecie wiłkomierskim 1764 r. (V. L.). 
Antonia 1764 r. na Bejmiku brasławskim. Konstancya, za Franciszkiem Święci- 
ckim, rotmistrzem mścisławskim 1768 r. Jan, Kazimierz, Bartłomiej i Jerzy, bra- 
cia, nabyli 1768 roku Sokolszczyznę. w województwie mińskiem, które to do- 
bra Stefania Kopciówna, córka Bogusława, wniosła m^wi Feikerzambowi (Te- 
ka J. WoMTa). 

Heraldycy nasi utrzymiyą, że Kopciowie zamieszki^jący powiat piński, są 
h. Lubicz, tymczasem pocliodzący z pińskiego: Józef, brygadier, Michd, mą)or b. 
wojslc polskict), Adam i Antoni, synowie Stanisława, wnukowie Samuela, prawnu- 
kowie Łukasza, praprawnukowie Piotra, właściciela Kucliar, w powiecie pińskim, 
legitymowali się ze szlachectwa i z łi. Kroje 1806 r., przed Deputacyą )Vywodo- 
wą wileńską. 

Józef, brygadier, urodzony w Wilnie 1759 r., odznaczył się w walkacli 
1794 r., a pod Maciejowicami wzięty do niewoli, kilka lat przepędził na Kamczat- 
ce. CeasiTZ Aleksander I-szy nadał 1817 r. jemu i potomstwu jego Luszniew na 
lat 50. Józef umarł w Luszniewie i tamże pochowany. Z Anieli Szmyderównąj, 
syn jego Józef, zmarty w Luszniewie 1859 r., zaślubił Zofię Łopacińską, z której 
synowie: Józef, Gustaw, zmarły 1876 r., Stanisław i Aleksander, oraz córka Marya, 
za Władysławem Pietkiewiczem 1869 r. (Teka br. Kossak.). 

Wiktor Karol, wylegitymowany ze szlacłiectwa w Królestwie 1854 r. Leo- 
nard, syn Kajetana, od 1882 — 1870 r. w służbie sądowej w Królestwie. 

KOPCIOWIE. Jan i Marcin, synowie Jadwigi z Gorlic Kopciowej, sprze- 
dali 1517 i 1518 r. część swoją w mieście Gorlicach i wsiach, Rychwddzie i Ko- 
picy (St Pr. P. Pom VL 218). 

KOPCZEWSCY V. KOPCZOWSCY. Mikołaj z Kopczowic v. z Kopciowie, 
w oświecimskiem, oczyszcza się z zarzutów w Krakowie 1445 r. Za czasów Dłu- 
gosza siedziało czterech szlachty w Kopciowicach. Michał Kopczowski, we Lwo- 
wie 1454 r. (AGZ. XIV. 8810). Marcin, syn Piotra i Stefan, syn Cyriaka, Kop- 
czewscyi pokwitowani przez Gałęzowskiego 1619 r. (Zap. Lub. 24 f. 175). Stefana 
córki: Zofia, l-o v. Wojciechowa Drewnowska, 2-o v. Władysławowa C^osnowska 
i Anna Stanisławowa Zerzyńska, sprzedały 1670 r. Harachwosty, Kopce, Juncewi- 
cze, Mszany i inne Radlińskiemu, a siostra ich Justyna, swoją część Orzeszkom 
(Gr. Łuc). Józef Kopczewski został wojskim bielskim 1746 r. 

KOPCZYŃSCY h. ŚLEPOWRON. Jan, syn Stanisława, w imieniu swojem 
i Konstantego i Zofii Kopczyńskich, urodzonych z Reginy Curkowskiej, dziedziczki 
Demidowiec, kwitował 1686 roku Poryckiego (Woł. VI B. f. 886). Jan Kudewicz 
Kopczyński, sędzia grodzki włodzimierski 1661 r., żonaty z Anną z Bokszyckich, 
pozostawił: Jakóba, Kazimierza, Sebastyana, Joachima, Zygmunta, Stanisława, Ma- 
ryannę, Katarzynę, Helenę i Joannę. W 1680 r. mąją sprawę o Nowosiółki (Woł. 
IX f. 74). Jerzy, żonaty 1680 r. z Eufrozyną Żytyńską, mid z niej córkę Barba- 
rę, 1-0 V. Janowe Sikorską, 2-o v. Konstantowę Komarową (Gr. Kamień.). Joa- 
chim i Sylwester podpisali, z województwem bracławskiem, elekcyę Augu- 
sta II-go. 



Digitized by 



Google 



KOPECCY - KOPERSCY. 119 

Stanisław, towarzysz chorągwi pancernej, umarł 1711 r. (AGZ. X. 6682). 
Jan Feliks, subdelegat £^zki Winnicki 1768 r. (Bracł. XVII f. 1987). Tadeusz, 
komornik sn^aniczny bracławski 1784 roku. Ludwik, regent ziemski bracławski 
1788 roku. 

Na Podolu legitymowali się ze szlachectwa 1848 r.: Waleryan i Antoni, 
z synem Marcinem, synowie Feliksa, wnukowie Sylwestra, prawnukowie Jana Kop- 
czyńskiego. Czy są tego herbu, nie Jest mi wiadomem. 

Maryanna, córka Benedykta i Heleny Domaradzkiej, żona l-o y. Tomasza 
Łukomski^^, 2-o y. Antoniego Nieczi\^a Dembińskiego 1767 roku (Gr. Krak. 880 
f. 146 i 762). 

Franciszek, syn Józefa, wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie, przed 
1850 r., z Kamilli Suchodolskiej, pozostawił : Kornelię, Maryę, Maurycego Franci- 
szka, Sewerynę, Józefa Tomasza i Edmunda Celestyna. Wdowa po Jakóbie, Wa- 
lerya ze Szweycerów, 1867 r. Dzieci ich: Jakób Mścisław i Marya Walerya. Wi- 
ktor, syn Bernarda i Franciszek i Ignacy, synowie Kazimierza, żyli 1860 r. 

Bonawentura Józef Aleksander i Jozafat Micliał, wylegitymowani ze szla- 
chectwa w Królestwie 1864 r. 

Czy nie do tych Kopczyńskich należą: Józefa, zamieszkała w Zalesiu 1720 
roku. Antoni, skarbnik oświęcimski, którego dzieci, z żony Magdaleny: Wincenty 
Józef, ur. 1767 r., Maryanna Róża, ur. 1768 r., Józefa, ur. 1769 r., 2k)fla, ur. 1770 r, 
Anna i Piotr Paweł Ignacy, ur. 1773 r. (M. Zawadź, z metryk w Jagielnicy i Czort- 
kowie). Leon, komisarz starostwa w Czortkowie, ożeniony z Henryką Lenczew- 
ską, zmarł 1871 roku. 

KOPECCY b. SAS. Antoni, w ziemi czerskiej, żonaty 1762 r. z Ewą z Ro- 
ieckich, wprowadzoną do Lasek te^^ż roku. Syn ich Józef, otrzymii od matki 
1781 r. sumę na Laskach zabezpieczoną (Perp. Czers. 81 f. 820 i 86 f. 188 i 889). 

Stanisław Kopecki, syn Ploryana, zwanego Smótka, właściciela części Ho- 
rodyszcza i Ewy z.Monasterskich, legitymował się ze szlachectwa 1782 r., w są- 
dzie grodzkim przemyskim (M. D. Wąs.). 

Protoplastą ich zapewne był Protazy z Kopców, sędzia ziemski buski 1470 
roku (AGZ.). 

KOPELOWSCY V. KOPELEWSCY. Marcin Kopelowski i Marcin de Ko- 
pele Kopelewski podpisali, z ziemią ciechanowską, elekcyę Augusta II-go. 

KOPERNICCY. Wyroki lubelskie z 1696 r. wspominają o Mateuszu Ko- 
pemickim (Ks. 63 f. 402). Józef został chorążym w kawaicryi 1778 r. (MP.). 

KOPERSCY. Józef Koperski i żona jego, Zofia z Kruszewicy, trzymali wój- 
tostwo w Przybysławicach, w województwie lubelskiem, które po nich otrzymał 
1767 r. Łącki (Kancl. 82 II f. 130). Pewnie po nich idą: Włodzimierz Julian, Sta- 
nisław Wojciech, Walerya, żona Wiktora Andrychiewicza 1864 r. i Nepomucena, 
dzieci Jana Nepomucena i Eleonory z Czemskich, wylegitymowani ze szlachectwa 
w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku. 



Digitized by 



Google 



120 KOPIANSKI - KOPIŃSCY. 

KOPIANSKI Jan, łucznik królewski 1502 r. (Paw. I). 

KOPIATYCKI Adam, dziedzic Kopiatycz v. Kupiatycz 1608 roku, w ziemi 
przemysldcg (Paw.). Patrz Kupialyehi. 

KOPICKI Szczęsny podpisał, z województwem malborskiem, elekcyę Jana 
Kazimierza. 

KOPIEJNICKI Piotr, ziemianin podolski, dostawia na popis Jednego ko- 
nia, 1528 roku. 

KOPIJOWSCY V. KOPIJEWSCY v. KOPIEWSCY z Kopycwa y. Koptyli- 
nieć, w województwie bracławskiem. Jacek Kopijowski, żyjący w drugiej poło- 
wie XVI-go wieku, mid dwóch synów: Teodora (Fedora) i Bohdana, którym prze- 
kaziJ Kopijówkę i inne majątki 1587 r. 

Teodor, wyznaczony z sejmu 1616 r. do rewizyi ksiąg bracławskich, żona- 
ty z Marusza Mikulinską, 2-o v, żoną księcia Teodora Czetwertyńskiego, zabity 
przez bratanka swego Mikołaja 1621 r., pozostawił syna Włodzimierza, zmarłego 
bezpotomnie. 

Bohdan, skarbnik bracławski 1616 r., pozostawił syna Mikołaja i córkę 
Reginę, żonę I-o v. Mikołaja Kamienieckiego, 2-o v* Stanisława Skarżyńskiego. 
Sprzedała ona 1642 r. część swoją na Kuńczynie i Kozińcach. 

Mikołaj, człowiek burzliwego charakteru, zabójca stryja, urządzał najazd 
na ziemie wołoskie, o co pozwany zostid 1625 r. przez instygatora koronnego, ja- 
ko zakłucąjący pokój publiczny. Umarł bezpotomny (Bracł. IV f. 919 i 1136; XVI 
f. 873; Woł. VI A f. 591 i VI C f. 69; Kij. V f. 814 i VI C f. 314). 

Stanisław, Ignacy i Jan, bracia Kopyowscy, sprzedali 1798 r. części swoje 
na Starej wsi, Ruścu i Uraucie Sobolewskiemu (DW. 112 f. 808). 

Agnieszka z Kopijowskich, 1826 roku wdowa po Michale Sobotkiewiczu, 
współwłaścicielu Zawadówki (A. Lwów. For. Nob.). 

[KOPIŁOWSKI Jerzy, wójt w Horodle 1505 r. (M. 21 f. 141).] 

KOPIŃSCY V. KOPIEŃSCY h. LUBICZ z Kopiny, w ziemi łukowskiej. 
Jan z Kopiny, Adam i Paweł Kopińscy, obywatele podlascy, na zjeździe w Parcze- 
wie 1575 r. Wyroki lubelskie wspominają o Jakóbie Kopieńskim, żonatym z He- 
leną 1586 r. i o Stanisławie, żonatym z Reginą, 1589 r. (Ks. 30 f. 634; 81 f. 865 
i 35 f. 855). N. dziedziczył 1578 r. na Szepinie, w ziemi bełskiej (Paw.), Tomasz, 
pisarz dworu biskupa poznańskiego 1580 roku. Jan posiadał cząstkę Rosochacza. 
Córka jego Maryanna, ur. 1743 r. (metr. w Jagielnicy). 

Żyjący w połowie XVlII-go wieku Szymon, pozostawił dwóch synów: Ka- 
zimierza i Franciszka. 

Kazimierz odstąpił 1775 r. bratu Franciszkowi część dóbr Łazy. Kazimie- 
rza synów dwóch : Krzysztof i Dominik. Krzysztof odstąpił 1783 r. część dóbr 
Niewęgłosz - Lichty Niewęgłowskiemu. Dominik sprzedał Wierzchowiny Tchorzni- 



Digitized by 



Google 



KOPLBWSCY — KOPORSCY. 121 

ckiemu 1779 roku. Synowie jego, z Brygidy Domańskiej, Krzysztof Michał, 
un 1767 r. w parafii Ułan i Andrzej Mikołaj, ur. 1781 r. w parafii łukowskiej. 

Franciszek zaślubił Maryannę Kuczapską i miał z niąj synów: Błażeja, ur. 
1770 r. i Wojciecłia, ur. 1774 roku, w parafii parczewskiej (Akta Legit Gal. 801 
i Quat. I f. 115 i V f. 67). 

Jakóbowi FraneiszJcom de Maje-Dyziewicze i żonie jego Katarzynie, zabez- 
pieczył 1698 r. Trzebuchowski na Kalniku 3,500 flor. (Gr. Przem.). Ten Franci- 
szek, żonaty l-o v. z Katarzyną Wnorowską, 2-o v. z Zofią Zborzyńską, 8-o v. 
z Magdaleną Niedzielską, z pierwszej żony pozostawił córkę Teresę, za Fabianem 
Majewskim, procesiyącą 1740 r. brata przyrodniego Klemensa, o migątek macie- 
rzysty (Ibid.), z drugiej -Józefa, Wawrzyńca i Aleksandra, a z trzeciej— Klemensa. 
Józef pisał się Dysiewiczem. Z Agnieszki Nowakowskiej, 2-o y. 1754 r. Aleksan- 
drowej Hordyńskiej, pozostawił Jana i Konstancyę, imieniem których, matka icli 
pozwała tegoż roku Benoego, o sumę. 

Aleksander, z Anny Ostrowskiej, mid syna Ludwika Antoniego, wylegity- 
mowanego ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodzkim przemyskim. 

Proces prowadzony 1706 r., o sumę na Kalniku, wszystkich ich wymienia 
(Arch. Fedor, w Oknie). 

Benedykt Kopiński umarł we Lwowie 1828 r., pozostawiając, z Elżbiety 
Donsóe: Teodozyę, Teresę i Emerykę (A. Lwows. For. Nob.). 

Nie wiem, czy z tych Kopińskich pochodzi Izajasz, metropolita dyzunicki 
kijowski 1681 r. (A. Zap. Ros.). 

Jan i Piotr, ale Kopyńsey, synowie Macieja, otrzymali 1598 r. Wilczopole, 
od Brygidy Wilczopolskiej. Stanisław, także Kopyński, syn Krzysztofa, zabezpie- 
czył 1686 r. posag żonie swej, Justynie z Grabskich (Zap. Lub. 85 f. 741). 

KOPLEWSCY h. HABDANK, w powiecie wiłkomierskim. Jan Koplewski, 
podstoli wiłkomierski 1602 r. Stefan, 1684 r. dziedzic części Medekszan, w kowień- 
skiem. Ignacy, Józef Stanisław, łowczy wiłkomierski, Stanisław i Antoni, w po- 
wiecie wiłkomierskim 1764 r. (V. L.). 

KOPORSCY h. HABDANK. Karol Koperski, syn Józefa, urodzony 1751 
roku, zaślubił Reginę Buczyńską i miii z niej trzech synów : Ignacego, Lucya- 
na i Tomasza. 

Ignacy, syn Karola, ur. 1808 r., wylegitymowany ze szlachectwa w Króle- 
stwie 1857 r., ożeniony z Maryą lir. Platerówną, pozostawił syna Andrzcjja, żona- 
tego z Dominiką Kozieł-Poklewską i trzy córki: Maryę, za Józefem Nowickim, sy- 
nem Józefa, cdonka Senatu warszawskie^, Paulinę, żonę Kazimierza Kuszla 
i Natalię. 

Lucyan, syn Karola, ur. 1800 r., emigrant z 1881 r., miał trzy córki, z któ- 
rych Łucya, za Sewerynem ChobrsEyńskim. 

Tomasz, ur. 1810 r., zaślubił Maryę Nieókiewiczównę i mid z niej syna 
Władysława i córkę Anastazyę. Władysław, ur. 1841 r., żonaty z Ksawerą Lu- 

Herbare T. XI. 16 



Digitized by 



Google 



122 KOPROWSCY — z KOPRZYWNICY. 

bicz Nowicką, ma syna Bronisława, ur. 1877 r. i córki: Annę Helenę, Maryę Sta- 
nisławę, za doktorem Wacławem Hłaską i Zofię Cezarynę. 

Józef i żona jego, Zofia z Krusiemiczów, dzieitawili 1760 r. Pankraczowi- 
ce (Or. Lubels.). 

KOPROWSCY h. ALABANDA. Stanisław Koprowski i żona jego Regina, 
otrzymali 1666 roku konsens królewski, na odstąpienie Torczyna Kamienieckiemu 
(Ręk. Oss. Sig. 189 f. 88). Jakób Koprowski z Zalesia, zaślubił 1746 r. Katarzynę 
Brzezińską, córkę Marcina i miał z niej : Teresę, ur. 1748 r., Józefa, ur. 1751 r, 
Wiktoryę, ur. 1754 r. i Wawrzyńca, ur. 1757 r. (metr. w Jagielnłcy). 

Oprócz wymienionych, miał jeszcze Jakób syna Franciszka, który brał 1785 
sukcesyę po wuju swoim, Janie Brzezińskim, kanoniku kamienieckim (A. Lwows. 
For. Nob.). 

Franciszek, ale Koperowski, syn Antoniego i Reginy, ur. 1717 r. w Biało- 
bożnicy (metr. w Czortkowie). 

Józef, syn Teodora, w pierwszej połowie XIX go wieku, a Robert, syn Woj- 
ciecha, 1850 roku i Józef Kalasanty 1859 roku, legitymowali się ze szlacłiectwa 
w Królestwie. 

KOPRZYCKI Wojciech podpisał, z ziemią nurską, elekcyę Augusta II-go. 

z KOPRZYWNA (dziś Pokrzywno) Arnold i Jakób, bracia, posiadali zamek 
drahimski 1422 r. (Racz. KW.). Stanisław, syn Sędziwoja, 1474 roku na uniwer- 
sytecie krakowskim. 

z KOPRZYWNEJ Pakosław, obecny w Rawie 1870 r. 

KOPRZYWNICCY, patrz Pohreywnieey. 

z KOPRZYWNICY, w powiecie ł^yckim, dzisiaj Pokrzywnicy, h. Clisa 
(Kliza czyli Włócznia). Dziwisz (Dionizy) z Koprzywnicy, tegoż herbu (Pis. Dz. 
Pol. IX. Potk.)f kasztelan spicimirski 1884 r, miał dwócłi synów: Klemensa, cho- 
rążego mniejszego 1886 r., a wielkiego łęczyckiego 1898 r. i Tomisława (Ks. Łęcz.). 
Oo do tego Klemensa, chorążego, jest kwestya. Że był synem Dziwisza, nie ulega 
wątpliwości, tymczasem przy wywodzie szlachectwa Jaktora z Dzierzewa 1402 r., 
znąjdii^emy, w liczbie świadków, Klemensa, chorążego, h. Rola, tak przynajmniej 
podał Laguna i wydrukował PiekosińskL Jeżeli tak jest rzeczywiście, to należa- 
łoby przypuścić, że obaj chorążowie i wielki i mniejszy, byli różnymi Klemensa- 
mi, jeden h. Rola, a drugi h. Kliza. Prawdopodobniej jednak zaszła pomyłka w na- 
zwie herbu. W XVI-m wieku Kopr^wnica zwała się Pokrzywnicą i dziedziczyli 
na niej Pokrzywniccy. 

z KOPRZYWNICY Junosza, podkomorzy zakroczymski 1877 r. i starosta 
rawski 1886 r., został sędzią ziemskim ciechanowskim, zakroczymskim i wyszo- 
grodzkim. Jest nim 1398 r. Fundowid kościół parafialny w Koprzywnicy 1877 r. 
Na pieczęci z 1400 r. nazwany Junoszą z Zaborowa. Imię jego wskazige, do któ- 
rego rodu należał. 



Digitized by 



Google 



KOPYCCY — KOPYCINSCY. 



128 



Ksiądz Andrzej, Stefan i Jakób, ^nowie Mikołaja, Piotr i Maciej, synowie 
inn^^ Milcołąja, Alelcsy i Milcdąj, synowie Jalcóba, i Marek i Jakób, dziedzice 
Koprzywnicy, mają zatwierdzony 1689 r. przywilej księcia Władysława Mazowie- 
cki^^ z 1444 r., wydany w Mławie, którym Jakób z Koprzywnicy zamienił się na 
dobra z Olszewskimi (M. 60 f. 69). 

Mikołaj i Wojciech, synowie Stanisława z Koprzywnicy, mają 1544 r. spra- 
wę, o zabójstwo Zdzisława ze Zdziaty (Gr, Płoc. Wiecz. 9 f. 882). 

KOPYCCY łi. WŁASNEGO, przedstawiającego snop liktorski z dwoma 
ostrzami od oszczepów, u góry ukośnie na boki sterczącemi. W szczycie hełmu 
trzy pióra strusie (Ostr. 1488). 

Nazwisko wzięli od wsi Kopytkowa, w powiecie newskim, którą Mestwin 
Il-gi, książę pomorski, darował wieczyście 1290 r. braciom, Żywanowi i Pr^by- 
sławowi (Perlbach.). Patrz Kopyłkowsqf. 

Szczęsny, z województwem chełmifiskiem, a Michał, z województwem po- 
morskiem, podpisali elekcyę Jana Kazimierza. Michał, stolnik piński 1764 roku. 
Zofia z KłodnicUch Kopycka 1727 r. (Wol Xn f. 86). 

Tomasz Kopycki z synami: Janem, Justynom, Mikdąjem, Bohdanem i Ka- 
zimierzem, syn Antoniego, wnuk Piotra, a takłe Bogusław, syn Stefana, wnuk 
Jana, a obaj prawnukowie Taciusza, syna Dawida, wnuka Jana, legi^mowali się 
ze szlachectwa 1828 n, przed Deputacyą Wywodową wileńską. 

KOPYCINSCY V. KOPYCZYŃSCY v. KOPYCIEŃSCY h. KOPACZ (mylnie 
TOP ACZ), pisali się z Bestwiny, w ośwlecimskiem, a nazwisko wzięli od wsi Ko- 
pyczyńce y. Kopeczyńce, w trembowelskiem, zdoionej zapewne przez nich, a na- 
zwanej od herbu. Prandota Kopycieński 1878 i 1401 roku 
świadczy w Buczaczu. S^mon z Kopyczyniec, z pierwszej żo- 
ny miał syna Stanisława, z drugiej, Offki z Orzka, syna Ja- 
kóba i kilka córek, Ictóngr wraz z matką kwitowali 1444 r. 
wi^jów Orzęcldch. 

Brat Szymka, Jan Zerwanicki, pozwał 1448 r. bratan- 
ka swego Jakóba, o część Kopyczyniec, dowodząc, ie nie do- 
pełnił działu z Jego ojcem. Stanidaw pozwał tegoi roku bra- 
ta Jakóba, o 200 grzyw, posagu matkC zapisanego na Kopy- 
czyacach. Jakób z matką fundował kościół w Kopycziyńcach^ 
1448 r. Z żony Eufemii, miał syna Jakóba, ożenion^^ z Ka- 
tarzyną Fredrówną 1497 r., siostrą Piotrowa) Błudnickiąj, któ- 
rego synom: Mikołajowi, Jerzemu i Stanidawowi, babka Eufe- 
mia ustąpiła 1602 r. z oprawy na dobrach ojczystych, zacho- 
wiejąc sobie ich zarząd, tytułem opieki, nad tymi wnukami 
(AOZ. XIV, XVU i XVm; M. 16 f. 127). Dziedzic^U oni po 
matce na części Sanoczan i Ozeszek, w przemyskiem, 1616 
roku (Paw.). 
Stanisław otrzymał prawem lennem 1661 r. Adynkowce i Orykowce (Ha- 
dynkowce i Or^szkowce), w powiecie trembowelskim (M. 80 f. 1). Mikołą] z sy- 
nami: Stanisławem i Eustachym, posiadali 1668 r. połowę Nowosiółki, w powiecie 




Horb 
Kopacz y. Topacs. 



Digitized by 



Google 



124 KOPYCIŃSCY. 

halickim (M. 90 f. 441). Ten sam, zdaje się, Mikołaj Kopycinski, w latach 1530— 
1552 prowadzi sprawy Rejowi, a 1560 r. nazwany Kopycińskim, alias Błudnickim, 
wsp(Hsukcesorem Piotra Bhidnickiego, sędziego halickiego i współdziedzicem 
Bhidnik. 

Mikołaj, dziedzic Kopyczyniec, żonaty 1525 r. z Anną, córką Andrzeja Sie- 
ciecha, dziedziczką na Chodorowcach (Zs. Kamień.), oprócz tych dwóch synów, 
miał córki: Katarzynę, żonę Macieja Siekierzyńskiego, pisarza ziemskiego kamie- 
nieckiego 1550 r., Annę, za Andrzejem Krempskim 1554 r. i Barbarę, nieletnią 
1550 roku (Zs. Kamień. 3600). Barbara wyszła za Mikołaja Ludzickiego (Wyr. 
Lub. 46 f. 75). Stanisław i Eustachy dopehiili dziahi dóbr 1562 r. Pierwszy wziął 
Kociubińce, a drugi, Kopyczyńce (Gr. Tremb. l f. 49). 

Stanisław z Bestwiny, dziedzic i Żórawnik, Krogulca i Podnieszyniec, sę- 
dzia ziemski halicki 1586 r. i poseł 1589 r., zapisał 1594 r. pewną sumę żonie 
swej, Annie z Oorąja. Nie żył już 1595 r., w którym syn jego Jan, kwitował Słu- 
peckiego. Katarzyna, córka Stanisława, żona Stanisława Gorąjskiego 1590 r. (Zap. 
Lub. 6 f. 661; 8 f. 207; 7 f. 297). 

Jan, ożeniony z Zofią Aleksandrą z Matynia Matyńską, 2-o v. Janową Pre- 
drową 1617 r. (Gr. Lwów. 371 f. 117). 

Eustachy, dziedzic Kopyczyniec, części Niżniowa i Oknian 1578 r. (Paw.), 
mid dwóch synów: Mikołaja i Szymona, którzy 1607 r. pozwali Gąjowzkiego (Zap. 
Lub. 16 f. 715 i 21 f. 284). 

Mikołaj, podsędek halicki 1614 r., poseł na sejm 1616 r. i deputat do kwar- 
ty Rawskiej, otrzymał w tymże roku wójtostwo halickie (M. 158 f. 258). Pozo- 
stiJa po nim wdowa, Katarzyna z Ossy Oźdżanka, otrzymała 1680 r. konsens kró- 
lewski, na odstąpienie Wodnik Narajowskim (M. 178 f. 54). 

Szymon, rotmistrz chorągwi usarskiej 1611 r., starosta petrykowski, otrzy- 
mał 1625 T. konsens królewski, na odstąpienie tego starostwa Zamoyskim (M. 173 
f. 145; DW. 39 f. 1863). W 1628 r. nabył sumę na Niżniowie od Wąsowiczowej, 
nie żył już 1631 r. (Zs. Halic. 82 f. 1038). Synów jego dwóch, urodzonych z Zofii 
z Małych Skotnik, Aleksander i Piotr i tyleż córek, Zofia, niezamężna 1640 roku, 
następnie l-o v. Romerowa, 2-o v. Iwańska, 3- o v. Adamowa Porczyńska i Bar- 
bara, żona 1-0 y. Andrzeja Kalinowskiego, 2-o y. Jana Makowieckiego, zabitego 
przez szwagra Aleksandra 1640 r. i 3-o y. Mikdąja Baworcwskiego 1647 r. (Zap. 
Lub. 37 f. 452; Gr. Tremb. 117 f. 568; 327 f. 1283; Zs. Halic. 32 f. 1028; Gr. Halic. 
22 f. 956). 

Aleksander, zabiwszy szwagra Makowieckiego 1640 r., w jego własnym 
domu, sprzedd Niżnłów, Olesczów, Kutyszcze, Bratyszów, Nowosiółki i Okniany 
i ukiył się, z obawy przed procesem. Po nagodzeniu sprawy, zeznał 1642 r. za- 
pis dożywocia z żoną, Elżbietą z Drohojowskich (Gr. Halic. 30 f. 810). Zabity przez 
kozaków w Paniowcach, gdzie i zrabowano wszystkie przywileje. Siostiy jego 
złożyły w grodzie trembowelskim 1660 r. sumariusz tych dokumentów, sporzij^o- 
ny 1639 roku. 

Piotr roborowd 1641 r. w Trembowli intercyzę ślubną z Janem Jacimier- 
skim (zapewne o zaślubienie jego córki lub siostry), a z żony, Zofii Broniewskiej, 
miał córkę Barbarę, która, jako wdowa po Marku Siekierzyńskim, sprzedała 1693 
roku Niżniów Jabłonowskiemu (Gr. Halic. 102 f. 2). 



Digitized by 



Google 



KOPYDŁOWSCY - KOPYSTYNSCY. 



125 



Jan Nepomucen Topacz Kopyciński, yicegerent grodzki nowokorczyński, 
nabył 1787 r. część Borzykowa i legitymował się ze szlachectwa 1803 r., w Galicyi 
zacłiodniej (Quat. IV f. 126). W latacli 1787 — 1793 był pisarzem grodzkim no- 
wokorczyńskim. 

Syn jego Franciszek, ur. 1800 r., zmarły bezdzietnie 1857 r., dziedzic Zbro- 
dzic i Krzywicy, sędzia pokoju, legitymował się ze szlachectwa w Królestwie, 
w pierwszej połowie XIX-go wieku. Wincenty, kapitan b. wojsk polskich, 1824 r. 



KOPYDŁOWSCY h. DRYA z Kopydłowa, w powiecie konińskim. Andrzej 
Kopydłowicz, archidyakon pomorski 1299 r. Andrzej, dziedzic Kopydłowa, świa- 
dek w Koninie 1390 r. Mikołaj, na sądach w Gnieźnie 1391 — 1399 r. (Leksz.). 
Ambroży Kopydłowski, dziedzic Kopydłowa 1579 r. (Paw.). Syn jego, Marcin, ze- 
znał 1609 r. zapis dożywocia z żoną Anną (Gr. Przed. 56 f. 428). Przedpełk z Ko- 
pydłowa, podstoli kaliski 1414 r., kasztelan lendzki 1434 r., dziedzic Blizanowa 
(Pis. Dz. Pol. IX), odznaczył się pod Grunwaldem. Spisał testament 1449 r. w kon- 
systorzu gnieźnieńskim, a 1450 r. w konsystorzu poznańskim. W tym ostatnim 
zapisd dobra Bliżanowo, Dąbrowę, Śleszyno, Kopydłowo, Wolę, Dzierznicę, myta 
w Koninie i Śleszynie i ws^stkie ruchomości, wnukowi rodzonemu (albo synow- 
cowi nepoti), Jakóbowi z Tarnowa, prawo patronatu trzech ołtarzy w Gnieźnie 
i dwóch w Koninie, dożywotnio temu Jakóbowi, a po nim seniorowi, dziedzicowi 
Kopydłowa, Janowi z Kopydłowa 50 flor. i Maciejowi z Kalisek 50 łlor., dwie su- 
my na kościdy i szpitale różne (Pom. Dz. Śr. W. XVI.). 

KOPYSTYNSCY v. KOPYSTEŃSCY v. KOPESTYŃSCY h. LELIWA, 
z Kopystna, w ziemi przemyskiej. Chan z Kopystna, w latach 1438 — 1443, ma 
sprawy w Przemyślu z Malukiem i synem jego; Andrzejem z Kopystna. Maluk, 
oprócz Andrzeja, miał synów: Sieńka i Onaczka. Sieńka za- 
bili Teszkowscy i dla córki jego Doroty, składają 30 grzyw, 
na ręce stryjów, 1462 r. Andrzej, cały dział swój w Kopyst- 
nie, sprzedał 1462 r. bratowej, Marusi Onaczkowej i jest wój- 
tem w Sanoczanach 1465 r. 

Onaczko, z żony, Marusi z Pacławia, pozostawił córki: 
Fedkę, za Andrzejem z Małych Nowosiedlec i Annę, za Zań- 
kiem z Zabłociec, które mają 1493 r. sprawę działową z sio- 
strą stryjeczną, Dorotą Sieńkówną, żoną Bartosza z Przemy- 
śla. Fienna sprzedała 1448 r. dział swój ojczysty, za 50 grzy- 
wien, Iwanowi i Hryćkowi popowi z Kopystna, a ci znów za- 
stawili tegoż roku część Onsławowi (?) i Balkowi, z okr^^u 
halickiego. 

Maniek z Kopystna, zięć Fiedka z Melnowa, 1474 roku. 
Kostek 1472 r. Mońka, żona Marka z Myszczy wy (?) 1479 r. 

Trudno dociec, czyimi synami byli żyjący wtedy czte- 
rej bracia: Paszek, Józef, Kuźma i N., którego córka Fiemka 
Jankowa, zastawiła 1495 r. część stryjowi Kuźmie, a część 
sprzedda 1500 r. stryjecznemu bratu Lewkowi. Po Pawle czyli Paszku 1472 r., 
została córka Marusza, spłacona 1491 r. przez Kużmę. Kuźma, żonaty l-o v. z Ma- 







Herb Łeliwa. 



Digitized by 



Google 



126 KOPYSTYNSCY. 

szką, czyli Martą» córką Piotra z Zamościa 1490 roku, zmarłą bezdzietnie przed 
1501 r., a 2-0 y. z Fiedką, córką Iwana Balickiego, z okręgu j^daczowskiego, 
1602 r. Dziedzic Kopystna 1608 r, (Paw.)- 

Józef, procesi^ący 8ię z Onaczkiem 1468 r., pozostawił córkę Motrunę, czyli 
Monikę, za Iwaszkiem Prokopem Pacławskim 1499 r. i syna Lewka, który za zgo- 
dą ojca, oprawił 1491 r. żonie Fiedce, córce Zańka z Zabłociec, posag i wiano na 
Kopystnie (AGZ. XIII. XVn i XVni). 

Łazarz i Iwan dzielą się Kopystnem 1678 roku (Or. Przem.). Michał, na 
chrzcie Mateusz, siostrzeniec Stefana Brylińskiego, władyki przemyskiego, oskarżo- 
ny 1681 r. wraz z ojcem i braćmi, o zabicie krewnego, Łukasza Kopystyński^^. 
Biskup przemyski i Samborski 1692 r., umarł 1610 r. Przystąpił do Unii 1696 r. 
W 1696 r. wyklęty został na synodzie brzeskim, za usunięcie się od obrad i nie- 
posłuszeństwo metropolicie (AGZ. X. 2772). Tenże Micbd, wraz z Tomaszem i sy- 
nem swoim Teodorem, sprzedali 1600 r. części swe w Kopystnie, Drohojowskiemu 
(Zs. Przem. 65 f. 177, 182 i 766). 

Aleksander, syn Fedka, ma 1619 r. sumę u Wolskiego (Zap. Lub. 24 f. 180). 
Aleksander i Bazyli, bracia, pozwali 1606 r. Drohojowskich, o zabranie im części 
Kopystna (Zs. Przem. 807 f. 688 i 808 f. 140). Seńko świadczy 1608 r. przeciwko 
Drohojowskłm. Paweł, vicesgerent grodzki przemyski 1607 r. (Gr. Przenu 819 
f. 808 i 828 f. 66). Jan, podstarości kamionacki 1604 r. (Akta XXIII). Jan, po- 
borca przemyski 1607 i 1611 r. Bazyli, syn Jana, rotmistrz królewski 1649 roku, 
cedował 1642 roku sumę Bieleckiemu (Zap. Lub. 88 f. 282 i 42 f. 149). Teodor 
skazany 1626 r. na infamię, za najazd na Bortniki (Ky. III G f. 286). Aleksander, 
Jan, Michał i Roman Kopestyńscy, podpisali, z ziemią przemyską, elekcyę króla 
Michała. 

Aleksander zapisał 1686 r. na Popielach 8,000 flor. kościołowi w Felszty- 
nie. Synowie jego : Bazyli i Mikołaj, dziedziczyli 1692 r. na Popielach i Kotowie 
(Zap. Lub. 66 f. 480 i 646; 68 f. 684). 

Bazyli, łowczy latyczowski, pozostawtt, z Teresy Szepelewskiej: Jana, mie- 
cznika liwskiego, żonatego z Lubieniecką, 1764 r. juł nie żyjącego, Antoni^^, 
skarbnika wiskiego, Anielę, za Antonim Ciołkiem Poniatowskim, cześnikiem ży- 
tomierskim i Elżbietę, I-o y. żonę Jana Szaszkiewicza, 2-o y. Aleksandra Mackie- 
go, pozwaną 1764 r. przez rodzinę, o zapisanie swego posagu Mackiemu (Kij. XII 
f. 1849). Być może, że tegoż samego Bazylego, pierwszą żoną była Katarzyna 
Stempkowska, którą 1668 roku Jan Wyleżyński nazywa swą matką (Woł. VIII 
A f. 622). 

Mikołaj, tytułowany podczass^ym bracławskim, żonaty l-o y. z Anną Na- 
hąjowską, 2-o y. z Aloizą Bielską, wdową Bekierską, a następnie Tomaszowa 
Wyszpolską, pozostawił, z pierwszej żony, synów : Jana i Jakóba, tytułowanych 
podczaszymi bracławskimi, którzy 1781 r. zapisali macosze 20,000 flor. Z nich: 

Jakób, żonaty z Katarzyną Zielonkówną, 2-oy. Turkułową, pozostawił cór- 
ki: Annę, za Michałem Wieniawskim, Antoninę, 1764 r. żonę 1-oy. Dominika Dro- 
hojowskiego, 2-o y. 1777 r. Teodora Górskiego, miecznika bielskiego i Małgorzatę, 
za Józefem Łosiem, które się 1772 r. dzieliły majątkiem rodzicielskim (Gr. Przem.). 
Jakóba też synem miał być Jan, ożeniony l-o y. 1761 roku z Katarzyną Jarocką 
(metr. w Czukwi), a 2-o y. z Aoielą Manasterską, zmarły 1792 roku, po którym, 



Digitized by 



Google 



KOPYSTYŃSCY. 127 

z pierwszej żony, Salomeą, I-o y. Michałowa Manastersica, 2-o y. Adamowa Beł- 
cłiacka, zmarła 1818 r. w Rolowie, Julia Andrzejewa Jaworska, Maryanna i Józef, 
a z drugiej żony— Tekla. Jan, Bazyli, Ctiryzostom i Piotr. 

Jan, syn Jana, dziedzica części KopystneJ i Heleny Krynickiej, wnuk Ro- 
mana, prawnuk Łukasza, od Lesia (Aleksego), dziedzica Kopystna pochodzący, 
z Maryanny HorodyńskieJ, pozostawił: Jana i Jacka. 

Jan, ożeniony z Zofią Popielówną, miii synów: Jana Chryzostoma, dziedzi- 
ca części Horodyszcza i Mikołaja, żonatego z Anną Soza6ską, którzy, wspólnie 
z Andrzejem, synem Jacka i Heleny Makowskiej, dowiedli szlachectwa 1782 r., 
w sądzie ziemskim przemyskim. Mateusz zaś, syn Jana Chryzostoma i pierwszej 
Jego żony, Maryi BłażowskieJ, ur. 1809 r. (metr. w Dublanach), legitymował się 
ze szlachectwa 1884 r., w Wydziale Stanów galicyjskich. 

Jan Chryzostom, z drugiej żony, Maryi Kowalskiej, mid syna Prydryka, 
ur. 1827 r. (metr. w Dublanach), ożenionego z Antoniną Ortyńską, którego syn 
Teofil, z Józefy Makowieckiej, ma córkę Helenę, ur. 1877 r. (metr. tamże). 

Antoni I Mikołaj, synowie Józefa, tytułowanego 1759 r. miecznikiem sano- 
ckim, a następnie podstolim malborskim i Anieli Łozińskiej, wnukowie Antonie- 
go i Joanny ChronowskieJ, legitymowali się ze szlachectwa 1782 roku, w sądzie 
grodzlcim halickim, zaś Antoni, syn Mikołaja z Krystyny Kudelskiej, 1825 roku, 
a Dominik, porucznik piechoty auslryjackiej, syn Antoniego, z Teresy Piątkow- 
skiej, a wnuk Józefa, wraz z synem swoim Albinem, urodzonym z Eleonory Hol- 
szteinówny, 1881 r., w Wydziale Stanów galicyjskich. 

Antoni, syn Józefa, żonaty był i-o y. z Bogumiłą Ślubowską, z której miał 
syna Józefa i córkę Teklę, za Janem Urbańskim 1796 r. Z drugiej zaś żony, Te- 
resy z Piątkowskich, oprócz Dominika, miał Jeszcze syna Wincentego i córkę 
Eleonorę (A. Lwów. For. Nob.). Siostrami togo Antoniego były: Katarzyna, Anna, 
Helena, za Józefem Tatomirem, Barbara, za Tomaszem Witkowskim i Joanna, za 
Tadeuszem Wąsowiczem. 

Kazimierz, syn Andrzeja i Zofii LesiowskieJ, dziedziców na Topolnicy, po- 
zostawił z Anny GołkowskieJ: 

1. Jana, żonatego z Ewą Zielonkówną, z której syn Wojciech, zmarty 
w Topolnicy 1787 r., z Maryanny z Młyńskich, pozostawił: Wincentego, Apolonię, 
Juliannę, Salomee, Konstantego, Piotra i Jana. Jan nabył 1792 r. od stryja swe- 
go Stanisława, cz^ć Topolnicy. Żonaty z Maryanna Młyńską, miał z niej syna 
Józefa i córkę Maryannę. Umarł 1817 r. 

2. Szymona, wprowadzonego 1789 r. do Topolnicy (Qr. Przem.), którego, 
z Maryanny Brzostowskiej, synowie: Bazyli, Kazimierz i Stanisław, wylegitymowa- 
ni ze szlachectwa wraz z Wojciechem, 1782 r. Stanisław miał dzieci: Rozalię 
Dąbrowską, Wiktoryę Zdanowiczową, Antoniego, dziedzica Wojniłowa i Wincen- 
tego, dziedzica Steciowy i Rusowa, strażnika sreber koronnych i członka Stanów 
galicyjskich, wylegitymowanego ze szlachectwa 1817 r., w Wydziale Stanów ga- 
licyjskich, zmarłego 1839 r, żonatego i-ov. z Trzcińska. 2-ov. z Amelią hr. Kar- 
śnicką, z której: Henryk, Julia, Walerya, Kamilla i Apolonia. 

Po Szymonie wnukowie, urodzeni z Anny Unickiej: Magdalena Popielowa, 
Bartłomiej i Piotr, zmarły 1842 r. w Tustanowicach, po którym, z Anny Toporo- 
wskiej, syn Paweł. 



Digitized by 



Google 



128 KOPYSTYNSCY. 

8. Andrzeja, ożenioDego z AntoniDą Szybińską, którego wnukowie : Jan 
i Józef, po synie jego Ignacym, ożenionym z Maryanną Kapuścińską, legitymo- 
wali się ze szlachectwa 1782 r., wsadzie ziemskim lwowskim. 

Andrzej, zmarły 1800 r. w Tarbanowicacli, z Elżbiety z Filipeckich, pozo- 
stawił: Tekię, Adama i Filipa. 

Ksiądz Orz^orz, paroch w Kupnie, syn Bazylego i Maryanny z Rewkie- 
wiczów, wnuk Teodora i Apolonii z Unickich, legitymował się ze szlachectwa 1782 
roku, w sądzie ziemskim przemyskim. 

Syn jego, ksiądz Szymon, paroch w Chirzyńcach, zostawił, z Anny Wito- 
szyóskiej, Tryfona, ożenionego z Apolonią Kilarska, którego synowie: August i Ma- 
ksymilian Piotr, otrzymali potwierdzenie szlachectwa 1869 r., w Wydziale Krajo- 
wym galicyjskim. 

Ksiądz Onufry, gr.-kat. paroch w Tyniowicach, syn księdza Teodora, pa- 
rocha w Wiercę i Maryi z Tuczapskich, umarł 1822 r., zostawiwszy tylko córkę 
Annę, I-o v. za Ignacym Mironowiczem, 2-o v. za Jakóbem Oryzieckim, 8-o v. za 
Zającem (M. D. Wąs. z A. Łwow. For. Nob.). Katarzyna za Demetrym Ustrzy- 
ckim, 1621 r. 

Zacharyasz Kopysteński został archimandrytą pieczerskiej ła¥rry w Kro- 
wie, 1626 r. Umarł 1627 r. (M. 172 f. 116 i 176 f. 116). Maryanną Kopystyńska, 
wdowa po Stefanie Czarnieckim, 1640 r. żona Mikołaja Węża. Aleksandra, za Ka- 
zimierzem Turskim, 1641 r. 

Aleksander i Jan, synowie Teodora, 1668 roku (Sig. 10 f. 72). Stanisław 
mianowany podczaszym owruckim, 1701 r. Eustachy, podczaszy bracławski, umarł 
1781 r. Jan, cześnik inflancki 1768 r. Karolowi spłaciła 1724 r. Jabłonowska, 
chorążyna koronna, sumę z Ulhowiec. 

Prawdopodobnie wylegitymowani ze szlachectwa na Podolu Kopystyńscy, 
do tegoż rodu należą: Ignacy Kopystyński z synami: Oktawianem, Janem Józefem, 
Onufrym Janem, Amadeuszem Cezarym i Witalisem, syn Leopolda, wnuk Anto- 
niego, prawnuk Karola Bazylego, praprawnuk Aleksandra Karola, 1868 i 1866 r., 
a Adam Franciszek, Teodor i Wincenty Tadeusz, synowie Jana Józefa, 1886 roku 
i Julian Donat, Witold i Ignacy, synowie Witalisa, 1890 r. 

Jan Kopestyński (?) z synami : Karolem, którego syn Teodor i Stefanem, 
Jerzy Wojciech z synami : Mikołajem i Janem Michciem i Mikołi\j z synem Ja- 
nem, synowie Mikołaja, wnukowie Bogusława Andrzeja, prawnukowie Aleksandra 
Karola, 1862 r., a Andrzej, syn Jana, z synem Mikołajem, Grzegorz, Jan i Kon- 
stanty, synowie Mikołaja, a wnukowie Jerzego Wojciecha, 1872 r. i Jan, Marya, 
Aleksander, Olga, Ksienia i Mikołaj, dzieci Grzegorza, wnucy Mikołaja, w latach 
1878 — 1896. 

Romuald, Włodzimierz Jan i Karol Kopystyńscy, synowie Pawła, wnuko- 
wie Andrzeja, wylegitymowanie ze szlachectwa 1782 r., w sądzie ziemskim prze- 
myskim, prawnukowie Jacentego, praprawnukowie Jana, 186J r., a Teodor Feliks, 
z synem Mironem, syn Włodzimierza Jana, 1888 r. (Spis.). 

KOPYSTYŃSCY h. SAS. Michał i Jan, dziedzice cz^i Baczyna, synowie 
Piotra i Maryanny Sozańskiej, wnukowie Grzegorza i Magdaleny Jaworskiąj, 



Digitized by 



Google 



KOPYTKOWSCY — KORAB. 129 

legitymowali się ze szlachectwa 1782 roku, w sądzie ziemskim przemyskim 
(M. D. Wąs.). 

KOPYTKOWSCY. Lanczko z Kopytkowa, w powiecie newskim, żył ok<rfo 
1485 r. Szwagier jego, Staszko z Kopytkowa (Kętrz ). Obaj obdarowali opactwo 
w Pelplinie, gdzie w nekrologu dzień icli śmierci zapisany. Patrz Kopyeey. 

Stanisław Kopytkowski, domownik podkomorzego Wąsowicza, 1701 roku 
(Gr. Radoms.). 

KOPYTO. Przezwisko to musiał nosić Włodzimierz, wojewoda krakowski, 
poległy 1241 r. w walce z Tatarami pod Chmielnikiem, prawnuk Piotra Włosto- 
wicza, bo noszą ęo dwaj jego synowie, Włodzimierz 1288 r. i Zdzisław Kopyto 
1248 r. i wnuk, Swiętosław Kopyto, 1307 r. 

KOPYTOWSCY h. KOŚCIESZA z Kopytowa, w ziemi warszawskiej, myl- 
nie nazwani przez Niesieckiego Kopytkowskimi. Krystyn z Kopytowa, miał dwie 
córki: Barbarę, żonę Grzegorza Ulenieckiego i Annę, ionę Andrzeja Radzikowskie- 
go, oraz trzech synów: Jana, Piotra i Stanisława. Na dwócli z nich, Piotra 
i Jana, siostry zrzekły się 1521 roku majątku rodzicielskiego (M. 82 f. 06 
i 60 f. 108). 

Jan był 1521 roku księdzem. Stanisław, również ksiądz, kanonik war- 
szawski, otrzymał w 1522 roku prezentę na probostwo w Żukowie (Bibl. 
Kras. Dypl.). 

Piotr, podkomorzy wyszogrodzki 1517 r., podkomorzy czerski 1518 r. i sta- 
rosta wyszogrodzki 1524 r., został kasztelanem warszawskim 1525 r. Umarł w 1548 
roku. W 1522 i 1528 r. był marszałkiem mazowieckim. Książęta Stanidaw i Ja- 
nusz, zapisali mu na Ksiązenicach, pewną sumę, 1528 r. (Inw. Arch. Kor.). Z Mał- 
gorzaty z Zaborowa, córka j^o Anna, żona Amulfa Uchańskiego 1545 r. (M. 70 
f. 182), wniosła w dom jego liczne włości, bo Telatyn z trzema folwarkami, w wo- 
jewództwie bełskiem, a na Mazowszu Kopytowe, Trojanowo, Dębsko, Witki, Ko- 
złowo, Brzozowo, Oorzewo, Januszowo, Zaborów i Książenice. 

KOPYTOWSCY h. DRYA z Kopytowej, w Iwowskiem. Piotr Drya z Ko- 
pytowej, pisarz grodzki lwowski w latach 1465 — 1477. Córka jego Katarzyna, 
za Filipem z Podussowa, 1476 roku. Jan z Kopytowej, pewno syn Piotra, oże- 
niony z Anną Bielecką z Wierzbowa, wdową po Mikdąju Streptowskim, 1477 
roku (AGZ.). 

KOPYTOWSCY, w województwie brzeskiem-litewskiem. Jan Kopytowski, 
ziemianin brzeski, otrzymał 1511 r. gąjewnictwo podlaskie. Stanisław Fedkowicz, 
dworzanin królewski, sprzedał 1512 r. Sapieźe połowę Kopytowa, należącą do nie- 
go, gdy druga połowa należała do brata jego Jana (ML. 11). 

KORAB SUnisław, na sądach w Kaliszu 1410 r. (Pis. Dz. Pol. IX). 
Heriwn. T. XL 17 



Digitized by 



Google 



130 



KORABATAKI — KORABIEWSCY. 



KORABATAKI Konstanty otr^mci szlachectwo na sejmie 1676 r. (V. Ł;). 

KORABCZOWSCY» patrz Kwraheeewscy. 

KORABIEWSCY v. KORABIOWSCY h. RADWAN, z Korabłewic v. Kora- 
biowic, w ziemi rawskiej. Ootard Korabiewski, podczaszy rawski, zabezpieczył 
posag żonie Annie, 1489 r. (M. 14 f. 341). Pisał się z Przewodowie. Córka jego 
Dorota, dziedziczka Cielądza, wyszła za Feliksa Gostyńskiego, wójta dziedzicznego 
rawskiego. Bakałarz z Korabiowic, podczaszy socliaczewski 1492 r. Jan Korabie- 
wski z Przewodowie, 1555 r. (Qr. Raws.). Jan dziedziczył na Cielądzu 1579 roku 
(Paw.). Aleksander, żonaty z Elżbietą Wolską 1644 roku (NI. 189 f. 169). On to 
prawdopodobnie fundowd szpital w Leżajsku, co potwierdziła konstytucya 
sejmowa z 1667 roku. 

Adam, Jan, Andrzej, Marcin i Mikołaj podpisali, z ziemią rawską, elekcyę 
króla Micliała. Helena, za Jakóbem Braneckim, około 1671 r. W 1680 r. Sewe- 
ryn, Walenty, syn Samuela, żonatego z' Anną Grzegorzewską, Ludwik i Katarzy- 
na, zeznawali akta w grodzie warszawskim. Seweryn zeznał 
1684 r. zapis dożywocia z żoną, Łucyą z Miroszewskicli (DW. 
55 f. 1181, 1207 i 1445; 56 f. 1285). Jan, miecznik łęc^cki 
1690 roku. 

Maciej i Andrzej, synowie Mikołaja i Katarzyny z Bie- 
niewskicli, kwitowali się z Wojczynskimi 1722 r. Jacenty 
i żona jego, Zofia z Zidęskicli, kwitowani przez Lutoszewskie- 
go 1700 r. Córki ich: Anna, za Wojciechem Bonieckim 1734 
roku i Katarzyna, za Benedyktem Paplińskim (Perp. Czers. 19 
f. 286; 28 A f. 281 i 25 f. 210). Petronella z Potrykowskich, 
tona Ignac^o, sprzedała Potrykozy 1702 r. (Ibid. 16 B f. 218). 
Jerzy, towarzysz chorągwi Potockiego 1721 r. (Ibid. 19 f. 168). 
Andrzejowi odstąpił 1781 r. królewicz Jakób Sobieski, dwa 
dworzyszcza w Hułakowcach (AGZ. X. 6944). 

Piotr, syn Adama, elektor Jana Kazimierza, pozosta- 
wił, z Krystyny Marchockiej, czterech synów. 

1. Stanisława, poległego 1688 r. pod Wiedniem. 

2. Kazimierza, bezdzietnego z Barbarą Kośmińską. 
W sprawie spadku po niej, pozwani przez Kośmińskich, wymienieni niżej potom- 
kowie Łukasza i sukcesorowie Heleny z Korabiewskich Dzianottowej i Maryanny 
Piętrowej Wisłockiej (Qr. Żydacz. Tryb. Lwów. 1780 r.). 

8. Michda, ożenionego z Anną Kędzierzyńską, któr^o córki: Helenę Sta- 
rzyńską i Annę Sczubielską, jako przedślubne. Trybunał lubelski odsądził 1718 r. 
od spadku ojcowskiego. 

4. Łukasza, stolnika gostyński^o 1695 r., zmarł^o 1709 r., ożenion^o 
1-0 V. z Jadwigą z Przyl)orowia Górską, 2-o v. z Zofią Zl)orowską. Z pierwszej 
żony córka Maryanna Madejowa Ustrzycka i synowie: Tomasz i Jerzy, z drugiej, 
synowie: Melchior i Wawrzyniec. Z nich: 

Jerzy, tytułowany podczaszym liwskim (Or. i Zs. Przem.). z Barbary Chmie- 
leckiej, miecznikównej przemyskiej, miał syna Andrząja, dziedzica Piątkowej, 




Herb Radwan. 



Digitized by 



Google 



KORABIEWSKI. 181 

Tarnawki i Ruselczyc, członka Stanów galicyjskich, wylegitymowanego ze szlache- 
ctwa 1782 r.» w sądzie ziemskim przemyskim, którego, z Petronelli Wierzchow- 
skiej, syn Ignacy, zmarły młodo i córki: Osanna, żona Grzegorza Jaworskiego, pi- 
sarza ziemskiego przemyskiego, z którym zeznała zapis dożywocia 1776 roku (Zs. 
Przem. 85 f 168) i Justyna Gumowska (A. Lwows. Por. Nob. z 1798 r.). Jerzy 
musiał mieó jednak więcej dzieci, skoro w aktach ziemskich przemyskich z 1776 
roku, występiye Antoni, syn Jacka, bratanek wyżej wzmiankowanego Andrzeja, 
a zatem wnuk Jerzego, dopełniający rachunku z Maryanną z Korabiewskich 
Ustrzycką. 

Wincenty Ignacy, syn Antoniego, legitymował się ze szlachectwa w Króle- 
stwie, w pierwszej pdowie XIX-go wieku. 

Melchior, ożeniony z Maryanną Wiszniewską, pozostawił: Rozalię za Fran- 
ciszkiem Smarzewskim, Katarzynę, za Wojciechem Sulatyckim, Tomasza, tytuło- 
wanie 1762 r. łowczym nurskim, Mikołaja, dziedzica Czołhan, tytułowanego stol- 
nikiem gostyńskim, ożenionego z Julianną Hoszowską i Dominika, tytułowanego 
podczaszym chęcińskim 1775 r. (Perp. Czers. 85 f. 50). Dwaj ostatni legitymowali 
się ze szlachectwa 1787 r., w Wydziale Stanów galicyjskich. 

Wawrzyniec, podstoli bracławski, zmariy 1729 r., z Katarzyny z Szembe- 
ków, miał syna Józefa, ożenionego z Teresą Kochanowską, z której synowie: Sta- 
nisław, Karol i Jan, sprzedali 1765 roku Rzuchowskiemu, Chwałowice i Borków, 
w powiecie wiślickim (Akta Legit. Galie. 295). 

Karol zaślubił Helenę Hoszowską i z niej miał synów: Ignac^o, ur. 1769 
roku i Hipolita, wyl^itymowanego ze szlachectwa 1882 roku. Tego ostatniego, 
z Kseni Kopko, syn Hipolit, wraz z synami, Hipolitem Maryanem, Wacławem Ta- 
deuszem i Stanisławem Mikołajem, urodzonymi z Maryi Heleny GorazdowskieJ, 
dowiódł szlachectwa 1882 r., w Wydziale Krajowym galicyjskim (M. D. Wąs.). 

KORABIEWSKI v. KORABIOWSKI, czasem KORABSKI herbu OSSORYA 
z Korabiewic, w ziemi rawskiej. Właściwie herbem ich jest Ratold, czyli Szarża, a nie 
Ossorya i taki znak jest na pieczęci z 1488 r., ale już Długosz nazywa ich Osso- 
i7ami. Wyszli ze Skrzydlnej, w szczyrzyckiem, która wraz z okolicznemi wsia- 
mi, z dawna była w rodzie Szarzów (patrz Ratold). 

Andrzej, zwany Rudica, ze Sicrzydlnej i z Korabiewic, marszałek mazo- 
wiecki księcia Ziemowita 1874 r. i podkomorzy rawski i sochaczewski, 1877 roku 
(data dokumentu KW. 1868 r. mylna, akt może pochodzić z 1878 r.), a podkomorzy 
płocki, czyli mazowiecki, 1888 r., ma częste sprawy w końcu XIV-go wieku w Kra- 
kowie, a między innemi 1400 roku, o połowę Topoli i Szczeg^ów z Suchodolskim 
(St. Pr. P. Pom. VIII). Synów miał kilku, jako to : Jana, Andrzeja, Stanisława, 
Marka i Mikołaja. Jego też prawdopodobnie synami (a może synowcami), byli: 
Ratold ze Skrzydlnej i Sławiec z Topoli i Skrzydlnej, o których pod Ratoldami. 

Jan, kanclerz kujawski, kanonik krakowski i pleban w Wojniczu, w imie- 
niu ojca i nie wymienionych braci, sprzedał 1880 r. pole pod Wieliczką, rajcom 
wielickim, a wziął w zastaw Strzelce od Wątróbki. W 1898 r. odebrano mu probostwo 
wojnickie, bo nie uzyskał w oznaczonym czasie święceń kapłańskich. Proces prze- 
grał w Rzymie 1896 r. i wtedy widocznie przyjął święcenia, bo od 1897 r. jest 
znów plebanem w Wojniczu. W 1403 r. dziedzic Zbyszkówki (dziś Zbyszówka) 



Digitized by 



Google 



182 KORABLBWSCY — KORACZOWIE - GRZMUCCY. 

pod Wieliczką, pozwany przez Spytka z Lednicy, o zaparcie braterstwa klejnotne- 
go. Za poręczeniem brata Mikołaja z Korabiewic, wydzierżawił 1405 r. dochody 
swych prebend, za 50 grzyw., Klemensowi z Turska. 

Mikołaj, 1424 r. naganił w Krakowie Prawdzica z Zysnowa. 

Andrzej, syn Andrzeja z Korabiewic, obecny 1404 r. w orszaku ks. Janu- 
sza Mazowieckiego. Konsens, na wykupienie od niego, a może jeszcze od jego 
ojca, Nowego Targu z 6-ma wsiami, za 400 grzyw., dany Andrzejowi Liebentalo- 
wi z Krakowa, 1409 r. (KMP. IV). Wykup nie nastąpił, bo Nowytarg jest nadal 
w ręku Ratoldów. 

Stanisław ma sprawę z ojcem 1899 r. 

Marek v. Markusz, z Janem, ręczy dług za ojca 1398 r., podkomorzy go- 
styński 1424 r., pokwitowany z opieki przez Annę (Duninównę z Modliszewic), 
Krystynowę ze Szreńska (Brzeskie 8828), kasztelan rawski 1435 r., pisał się z Ko- 
rabiewic, Popienia, następnie ze Złotnik, które wraz z Kawcem wziął 1487 r. za- 
mianą, za wójtostwo w Jaśle, od Pieniążków (Hele. U i Bart). Córki jego: Kata- 
rzyna z Popienia i ze Złotnik, za Jakóbem Ciołkiem z Drzewicy i Offka z Kora- 
biowic, za Stanisławem z Wielkiego Lubrańca 1458 r. Synem jego był pewno wy- 
mieniony w Lib. Ben. Długosza, Jakób Złotnicki ze Zbyszkówki h. Ossorya, wsp^- 
dziedzic Sierakowa i Dziekanowic pod Wieliczką, a wnukiem mógł być Jerzy, syn 
Stanisława ze Zbyszkówki, student uniwersytetu krakowskiego 1489 n Konfede- 
racyę korczyńską podpisał 1488 r. Ratold ze Skrzydlnej, a konfederacyę Spytka 
z Melsztyna 1489 r. Ratold ze Skrzydlnej i Ratold z Korabiewic. Jeżeli to nie je- 
dna osoba, podpisana dwa razy, dla powiększenia liczby sprzysiężonych, to był to 
pewno syn i synowiec, lub syn i wouk Andrzeja, marszałka. 

KORABLBWSCY z Korablewa, w województwie sieradzkiem. Piotr Kora- 
blewski, sprzedawszy Korablew 1459 r. Mikołajowi z Orabna, zapisał 1460 r. w Sie- 
radzu 200 grzyw, żonie swej Barbarze, na Bałuczu. Pisci się on 1446 i 1458 r. 
Piotrem z Korablewa Otockim i Stanisława Otoekiego nazywa bratem rodzonym. 
W 1494 r. jako Piotr Korablewski, sprzedał w Szadku Bałucz córce Małgorzacie, 
żonie I-o v. Wojciecha z Ogorzelina 1471 r., a 2-o v. Marcina Wroniawskiego. 
Barbara Korablewska, 1499 r. żona Jana Borzewickiego. 

Jan Korablowski, dziedzic części Bartkowie, w radomskiem - sieradzkiem, 
1552 roku (Paw.). 

KORACZOWIE GRZMUCCY h. WĄZ z Grzmucina, w powiecie radomskim. 
Piotr z Grzmucina ma 1418 r. sprawę w Radomiu z bratem, Janem z Klonowa. 
Klemens z Turska wwiązany 1419 r. w Grzmucin. Mikołaj Koracz z Grzmucina, 
w latach 1424 — 1426 obecny w Radomiu i Radoszycach. Ten sam Mikołaj Ko- 
racz z Oświęcina? (pewno mylnie odczytane zamiast z Grzmucina), naganił Mikla- 
sza, kucharza królewskiego, 1484 r. w Krakowie (St. Pr. P. Pom. VII). 

Mikołaj, syn Stanisława z Grzmucina, 1450 r. na uniwersytecie krakow- 
skim. Mikołaj z Grzmucina w latach 1454 — 1455 na sądach we Lwowie. Ja- 
kób Koracz, 1471 roku jeden z roąjemców między proboszczem i miastem Ska- 
ryszewem. 



Digitized by 



Google 



KORALEWICZOWIE — KORAWOWIE. 188 

Stefan Koracz z Kozłowa wziął 1476 r. w zastaw, od Jakóba z Dębna, Sie- 
dlec z Twierdzą i Pogonią. Dziedzicem Pogoni nazywa go Długosz w Lib. Benef., 
wymieniając też Jana, Stanisława, Milcołąja i Andrzeja Koraczów, dziedziców Grzmu- 
cina. Jan Koracz, pleban w Brudzewlcach, 1487 r. Jakób, dziedzic Grzmucina 
1508 r. (Paw,). Jan i Stanisław Grzmuccy i Walenty Jaszowski, zastawili przed 
1647 r. Grzmucłn Kochanowskiemu. Stanisław Koracz z Grzmucina procesiye 
1558 r. Kochanowską, o zbiega (A. Radoms.). 

Anna Koraczowa, dziedziczka 1569 r. Klonowic-Koracz i części Grzmucina, 
w powiecie radomskim, Stanisław Koracz dziedziczył na Grzmucinie i Klonowej, 
a Stefan, podstarości zwoleński, trzymał przedmieście zwoleńskie. Albert Koracz, 
współdziedzic Drohoszowa i Kłodna, w ziemi lwowskiej, 1578 r. (Paw.). 

Wojciech i Zbigniew Koraczowie, bracia rodzeni, bratanek ich Jan i Zbi- 
gniew, wnuk brata ich rodzonego, z imienia nie podan^o, przyjęli 1588 r. do 
herbu sw^ Skrzyński^o, nobilitowanego przez Zygmunta III-go. Andrzej, syn 
Zbigniewa, a bratanek i spadkobierca Jana, zostaje 1687 r. pod opieką wyją swe- 
go, Jerzego Piotrowskiego (M. D, Wąs. z Gr. Lwów. Ks. 62 f. 515). Mikołaj pod- 
pisał, z województwem sandomierskiem, elekcyę Augusta II-go. 

KORALEWICZOWIE Marcin, Feliks. Michał, Witalis i Eligiusz, synowie 
Jana i Maryanny z Więcławsklch, wnukowie Mikołaja, dowiedli szlachectwa 1808 
roku, w Wydziale Stanów galicyjskich (M. D. Wąs.). 

KORALEWSCY Franciszek i Piotr podpisali, z województwem rawskiem, 
elekcyę Jana Kazimierza. 

KORASZEWKI Jacek podpisał, z ziemią czerską, elekcyę Augusta II-go. 

KORAWOWIE z Rapczyc, w ziemi przemyskiej. Klemens Korawa 1412 r. 
we Lwowie. Syn j^o, zapewne Marcisz Korawa v. Korawicz, czasem Korewtcz, 
dziedzic Rapczyc, Michciowic, Słońska, Dołh^o, w latach 1487 — 1476, którego 
siostra Anna, żona Piotra Karasia z Kruszatycz 1441 r., kwitowała 1472 r. z ojco- 
wizny i macierzyzny. Marcisz miał dwie żony : pierwszą Barbarę, siostrę Pawła 
Jurkowskiego z Malechowa, a drugą— Annę. Z pierwszej żony miał córkę Annę, 
za Piotrem Myślatyckim 1475 r. i synów: Mikołaja, dziidąjącego z ojcem 1460 r., 
burgrabi^o przemyskiego 1478 r., nieżyjącego już 1475 r, i Prokopa; z drugiej— 
syna Marcisza i córkę także Annę, żonę Mikołaja z Kodrębia, 1478 r. 

Marcisz oddd 1475 r. dzieciom z pierwszej żony, Prokopowi i Annie, w 100 
grzywnach posagn ich matki wieś Dołhe, a 1476 r. oprawę drugiej żony Anny, 
200 grzyw., przenosi z Rapczyc na Michałowice, w drohobyckiem i darowi^e trze- 
cią część Rapczyc, Słońska, Michałowic i Dołhego, synowi Marciszowi, zastawia- 
jąc mu w długu 800 grzyw., dwie trzecie Rapczyc i Słońska i zachowując sobie 
dożywocie na wszystkiem. Po śmierci ojca, Marcisz spłacił 1478 r. siostrę Ko- 
drębską, wylcupił Dołhe od rodzeństwa pr^rodniego, oprawił 600 grzyw, posagu 
i wiana żonie Zofli, córce Mikołaja Róży z Górki, za którą dostał 200 grzyw, go- 
tówką i 100 grzyw, złotem, srebrem i perłami i dopetoił dzii^ dóbr ojczystych 
z Prokopem, który wziął Słońsko, a przy nim zostały Rapczyce z dworem, Dołhe 



Digitized by 



Google 



184 



KORB — KORBUTOWIR 



i Michałowice. W 1479 r. nabył Słońsko od Prokopa, a 1480 r., za zgodą matki, 
sprzedał Michałowice Thedaldiemu, za 800 grzyw. Umarł bezdzietny, a wdowa wy- 
szła 2-0 V. za Stanisława Jasieńskiego i żyła jeszcze 1500 r., trzymając w opra- 
wie Rapczyce i Opary. 

Prokop, w ostatecznym dziale po wqju Jurkowskim, wziął 1484 r. Małe- 
chów, Klekotów, Juszkowce i 160 grzyw, dopłaty od Dymitra Daniłowicza, sprze- 
del 1488 Malechów i Klekotów szpitalowi Św. Ducha we Lwowie, ale ta sprzedaż 
do skutku nie doszła i sprzedał te wsie 1490 n Dymitrowi Chodorowskiemu, sio- 
strze zaś, Myślatyckiej, oddał 1491 r. Juszkowce (AOZ. Xni, XVII i XVIII). 

KORB Henryk nabył 1599 roku, od Szymona Preiberga, dobra Femen, za 
20,000 marek rygskich (Ist Jur. MaŁ XXVII). 

KORBACZEWSKI Jan podpisał, z powiatem rzeczyckim, elekcyę Stanisła- 
wa Augusta. To Horbaeeetvshi. 

KORBECCY h. PORAJ. Jan Kanty i Kilian, synowie Marcina i Barbary 
ze Słąnków, wnukowie Andrzeja i Maryanny z Nowakowskich, Ic^tymowali się ze 
szlachectwa 1782 r., w sądzie ziemskim czchowskim. 

Jan Kanty, dziedzic Szczyg^owa i części Trąbek, wraz z drugą łona, Sa- 
lomeą z Dzięciołowskich, mianował plenipotenta do spraw swych córek z pierw- 
szej żony, 1796 roku (M. D. Wąs.). Jan Korbecki został podporucznikiem w arty- 
leryi 1777 roku. 

KORBEL Jadwiga, wdowa po Macieju Korbelu, kwitowała 1602 roku 
we Lwowie Wysockiego, z długu należnego jej pierwszemu mężowi Jurdze 
(AGZ. XVn. 8897). 

KORBOWSKl Przecław, pisarz grodzki brzeski litewski, poborca z sejmu 
1596 r. (V. L.), to Harbowshi. 




Herb Korczak. 



KORBUŁTOWSCY v. KOBUŁTOWSCY v. KORBU- 
TOWSCY łi. KORCZAK. Jerzy umarł 1698 r., a dzierżawę 
Karpowiecką i wójtostwo w Trembowli, nadci król Chamco- 
wi. Wdowa po nim Helena, otrzymała 1699 r. konsens króle- 
wski, na odstąpienie wójtostwa trembowelskiego, raz Cliam- 
cowi, a drugi raz, Więckowskim (Ręk. Oss. Sig. 186 f. 78; 
262 f. 7 i 18). 

KORBUTOWIE v. KORYBUTOWIB h. KORCZAK, 
dziedziczyli na Siedliszczu, w ziemi chełmskiej, skąd się też pi- 
sali. Piotr Korybut, sekretarz mazowiecki 1514 r. (ML. 60 
f. 147). Mikołaj Korybut z Siedliszcza, asesor sądowy w Ctieł- 
mie, w latach 1512 — 1582 (Akta XIX). Pewnie tenże sam 
Mikołaj Korybut, został 1585 r. podsędkiem, a 1586 r. sędzią 
ziemskim chełmskim. Tomasz i Mikołaj Korybutowle z Sie- 
dliszcza otrzymali 1548 r. przywiląj, na erekcyę miasta Tomi- 



Digitized by 



Google 



KORCZ - KORCZAKOWm. 186 

sławią (M. 74 f. 71). Tomasz KorybuŁ, szlachcic ziemi chamskiej, 1551 r. Pan 
Korbut, młodszy, brał udńdi w pospolitem ruszeniu 1577 r. (Akta XIX). Stani- 
sław Korbut z Siedliszcza, syn Mikołaja, wzi^ w zastaw 1580 r. czterech podda- 
nych, od Jahodyńskiego. 

Marcin Korbut z Siedliszcza, syn Stanisława, sprzedał 1591 r. Tulnik i Wo- 
lę Tulnicką Branickiemu (Zap. Lub. 5 f. 400 i 6 f. 580). Samuel Korbut nabył 
1685 r. Rudziany, w wiłkomierskiem, od Fiedorowicza (Arch. Wileńs. Ks. 18602). 

Macin Ploryan Karaffa Korbut, strażnik starodubowski 1701 r., a cześnik 
orszański i sekretarz królewski 1708 r., komisarz tegoż roku z sejmu do odbiera- 
nia skarbu koronnego (V. Ł.). Antoni Karaffa Korbut, cześnik liwski, komisarz 
z sejmu 1708 r. do rozgraniczenia Mazowsza, od księstwa pruskiego (V. L.). An- 
toni Teodor, żonaty z Praksedą Łochowską, 1706 r. (Perp. Czers. 17 f. 26; 18 f. 268 
i 855; DW. 62 f. 978). Leon, strażnik smoleński 1764 r. Michał procesował się 
1775 r. z Cbomióskimi (V. L. VIII f. 804). Józef Karaffa Korbut, ziemianin ne- 
welski, łacinnik, podpisał 1776 r. podanie, o zatwierdzenie fundacyi misyi Jezuic- 
kiej (Ist. Jur. Mat XXIX), a 1768 r. manifest szlachty litewskiej. W 1785 roku 
był cześnikiem nowogrodzkim. Marcin, Jezuita, przeszedł z Witebska do Orszy, 
na rok 1787 r. (Ist. Jur. Mat. XXI). 

Jan Karaffa Korbut, syn Marcina, miał synów: Szymona, żonatego z Ma- 
ryanną Zamańską i Aleksandra. 

Antoni, syn Szymona i Szymon i Michał, ur. 1790 r. (metr. w Białejcer- 
kwi), synowie Jana, oficera b. wojsk polskich 1786 roku i Apolonii Studzińskiej, 
a wnukowie Aleksandra, dowiedli szlachectwa h. Korczak w Kijowie 1817 roku, 
a wśród innych dowodów, przedstawili nadanie Piotrowi Korbutowskiemu (sic), zie- 
mianinowi Słonimskiemu, ziemi Bykowskiej, 1582 r. i ziemi RozowskieJ nadUszą, 
1588 r. (Z not. Ł. Białkowskiego). 

Salomeą, córka Michała, kapitana b. wojsk polskich i Zofii Slizieniówny, 
ur. 1881 r., zmarła 1907 r. w Warszawie. 

KORCZ Mikołaj, wojewoda (burgrabia?) lwowski 1427 r. (AOZ. IX. 28). 

KORCZ Świętosław, świadek w Łęczycy 1400 r. (Łęcz. II. 6501). 

KORCZ Jakób, major w wojsku koronnym, otrzymał szlachectwo na sej- 
mie 1685 roku. 

KORGLAK Mikołaj, pisarz grodzki krakowski, wiatach 1421 — 1425. 

KORCiZAKOWIE h. GRZYMAŁA, mają iść, podług Milewskiego, od Strę- 
kowskich, w ziemi łomżyńskiej. Z polecenia księcia Jana Mazowieckiego, staro- 
sta łomżyński Kisielnicki, nałożył zakład 1475 r. między rodem Targońskich h. 
Ostoja, a Bartłomiejem, Michałem i Janem Korczakiem, h. Oreymala. Ten Jan 
Korczak, ze Strękowa, występąje w aktach łomtyńskich 1485 r. 

Jakób, syn Alberta, zwanego Korcedk, ze Strękowa-Niemocząc, zeznał 1602 r. 
zapisy z żoną, Katarzyną Dobn^Jidowską, córką Bartłomieja. Stanisław, syn Ja- 
kóba Korczaka Strękowskiego, w Wiznie 1604 r., a córka Katan^na. żona l-o v. 



Digitized by 



Google 



186 KORCZAKOWIE - KORCZEWSCY. 

Piotra Czochański^o, 2-0 v. Jakóba Sikorskiego, 1604 r. Perpetua, druga córka 
Jakóba, za Hieronimem Strękowskim 1606 r. (Mil.). Bazyli Korczak, chorąży mo- 
zyrski, 1680 r. 

Józef Korczak, stolnik malborski, z Agnieszki Rylskiej, miał córkę Kata- 
rzynę, za Józefem Gutowskim, cześnikiem siewierskim 1762 r. (Qr. Siew. 6 f. 450 
i Qr. Krak. Obi. 211 f. 2587). 

KORCZAKOWIE h. KORCZAK na Rusi halickiej. Marcin Korczak z Bru- 
mowa i Lipie, 14 li r. we Lwowie, 1420 r. w kołomyjskiem, pozostawił wdowę 
Dorotę, której przyznano Rzeplin w procesie z Próchuickimi 1487 r. i trzy córki: 
Małgorzatę, żonę I-o v. Ramsza z Cieszacina, 2-0 v. Jana Mzurowskiego 1487 r., 
Jadwigę, żonę Andrzeja Hleba z Romanowa i Dorotę, żonę Goworka z Zdziechowa, 
podstolego lubelskiego, które w latach 1487 — 1448 dzielą się dobrami dziedzicz- 
nemi: Rzeplinem, Siołką, Kozłowem, Stawęcinem, Garnkiem, Rożniatowem i wielu 
innemi (AGZ. XIII). W 1469 r. w imieniu Jadwigi, żony Korczaka, okazał przy 
lustracyi królewszczyzn Świercz listy królewskie, na Ostrów, w halicklem i Pisko- 
rzów (Paw.; Jabl). 

KORCZAKOWSCY h. KORCZAK, z Korczak, w ziemi łomżyńskiej. Mikołaj 
Korczakowski posiadał 1628 roku część Chodowie, w starostwie kowelskiem (Żr. 
Dziej. V). Jan, żonaty 1646 r. z Heleną Porwaniecką, wdową po Wacławie Rzy- 
szczewskim (Ki). IV D f. 144). Jan podpisał, z ziemią różańską, elekcyę Jana 
Kazimierza, Kasper, z ziemią przemyską, elekcyę króla Michała, a Maciej, z zie- 
mią łomżyńską, obiór Stanisława Augusta. 

Ploryan otrzymał 1685 r. cztery włóki w Hormuszczach, w starostwie ko- 
welskiem (M. 854 f. 65). Franciszek, w księstwie siewierskiem, żonaty z Maryan- 
ną Myszkowską 1751 r. Cyrynowie, synowie Konstantego i Anny z Korczakow- 
skich, procesują się 1750 r. z Janem Korczakowskim. Maciej, syn Jana Józefa, 
procesuje się z Cyrynami 1765 r. (Bracł. XVII f. 1719 i 1871). 

Adam, Wojciech i Kajetan, synowie Teodora, legitymowali się ze szlache- 
ctwa w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku. 

KORCZEWSCY z Korczewa, w sieradzkiem. Jan Korczowski, współdzie- 
dzic Stęszyc, pod Korczewem. 1489 r. (Pom. Dz. W. Śr. XVI. 682). 

KORCZEWSCY v. KORCZOWSCY h. ŚWIENCZYC, w województwie kyo- 
wskiem, z Korczewa v. Korczewa, przezwanego następnie Beżowem, w powiecie 
żytomierskim. Rewizya zamku żytomierskiego z 1545 r., wspomina, o Bohdanie, 
Waśku i bratanku ich, Waśku, Korczewskich, dziedzicach Korczewa i Minikowiec 
(Arch. I. Z. Ros. VIII. l). Wasil Bohdanowicz Korczowski, ziemianin kijowski 
1582 r. (Op. Żyt. 8). Iwan Bohdanowicz Korczowski procesi^e się 1605 r. z Ja- 
nem Wasilewiczem (Ibid. 10). Mikołaj, Siemion, Iwan, Jan, Aleksander i Fedor 
Bohdanowicze Korczewscy, procesiyą się 1600 r. z Mikołajem Wasilewiczem Kor- 
czewskim i z wdową po Iwanie Korczewskim, Fedorą Czeczelówną, wówczas żoną 
Leona Wereszczaki i jej córkami: Marusza, Nastazyą i Katarzyną Korczewskiemi, 
o podzid dóbr ojczystych: Minikowiec, Korczewa, przezwanego Beżowem, Sielca 



Digitized by 



Google 



KORCZEWSCY. 187 

i ziemi Epanczyńskiej. Wasil, brat Botidana, miał dopełnić z nim dzieiu Łych dóbr, 
czemu powodowie zaprzeczają (Ky. l D f . 170). Jan, Jezuita, 1628 r. Stecko 
i Mikołfi^, synowie Hniewosza, 1552 r. (Arch. I. Z. Ros. VIII. i). 

Uła8, Iwan, Lew i Artem, właściciele ziemi Chomczyńskiej 1600 rolni 
abid. IV. i). 

Potomek jednego z nich, Grzegorz Korczewski, oddał 1715 r, Podowszczy- 
znę i Oubarowszczyznę, w ziemi chomczyńskiej, synom swoim. Danielowi i Jano- 
wi (Op. Ky. 27). 

Bazyli Semenowicz, ziemianin k\)owski, 1559 r. (Arch. 1. Z. Ros. VII. 1). 
Krystyna, córka Mikołaja i Żdanny Szaszkiewiczówny, za Piotrem Wielhorskim, 
1612 roku (Bracł. III f. 1870). Marusza, córka Jana i Eudoksyi Staweckiej, była 
w XVII-tym wieku żoną Macieja Trzeciaka (M. 297 f. 289). Stefan Korczewski 
podpisał, z województwem kijowskiem, elekcyę Jana III-go. 

Stefan i Iwan, synowie Fedora, nazwani ziemianami owruckimi, 1715 roku 
(Arch. I. Z. Ros. IV. 1). Aleksander, poborca w kijowskiem, 1678 roku (Bracł. 
XIV f. 281). 

Andrzej, Jan i Maryanna, dzieci niegdy Adama, mają 1698 r. sprawę, 
o najazd, na wieś Kozak, z Kazimierzem Bilińskim i jego toną, Heleną z Korcze- 
wskich (Ibid. f. 759). 

Jan, skarbnik k^owski, 1702 r. Józef na Korczewie tegoż roku (Arch. 
I. Z. Ros. HL 2). 

Adam, skarbnik kijowski, 1705 roku. Kazimierz i Antoni, bracia, pozwani 
1726 r. o Dubnik przez Ziółkowskiego. Kazimierza, z Joanny Brześciańskiej, syno- 
wie: Łukasz i Marcin, których opiekunem był 1768 r. Łukasz Bohdanowicz (Woł. 
Xffl D f. 5). 

Legitymowali się ze szlacliectwa w gubemii podolskiej, Stefan Paweł z sy- 
nami: Janem Kantym, Teofilem i Joachimem, syn Jakóba, wnuk Michała, 1849 
roku, i Stanisław Serafin i Bronidaw Augustyn, synowie Joachima, 1866 
roku (Spis.). 

Stanisław, ur. 1790 r., zmarł 1828 r. w Kopestyn^nie, pozostawiwszy, z Łu- 
cyi Różyckiej, 2-o v. Bartłomiąjowej Białkowskiej, Kaliksta, Augustynę i Inocen- 
tego, zmarł^o 1880 r. 

Teodor, syn Teodora, wnuk Macieja, prawnuk Grzegorza, praprawnuk Ba- 
zylego; Wincenty z synami : Tytusem Leopoldem, Romanem Ignacym i Andrze- 
jem, Walenty z synem Romualdem, Feliks z synami: Zacharyaszem i Gabryelem 
Bazylim i Andrzej, synowie Andrzeja, Jakób, Teodor, Aleksander, Jan i Piotr, sy- 
nowie Michała, Jan i Antoni, synowie Jana, wnuki Teodora, prawnuki Maciąja* 
praprawnuki Grzegorza, prapraprawnuki Bazylego, legitymowali się ze szlachectwa 
1841 roku, w gubemii wołyńskiej. Czy są jednak powyisz^o herbu, nie jest 
mi wiadomem. 

KORCZEWSCY z Korczewa, w województwie podlaskiem. Ploryan, syn Bar- 
tłomieja, 1486 r., a Piotr, syn Mikc^ąja z Korczewa, 1448 roku, na uniwersytecie 

Herban T. XI. 18 



Digitized by 



Google 



188 



KORCZMINSCY — KORCZYCOWIE. 



krakowskim. Bartłomiej z Korczowa 1469 roku, w ziemi betekiej. Zofia Kor- 
czewska, żona l-o v. Stanisława Hlebowicza, wojewody połockiego, 2-o y. 1522 
roku Mikołaja Rafała z Czapli (Sap. I f. 17), wnieść musiała Korczew 
w dom Hlebowiczów, gdyż wnuk jej Amoif, pisał się często Hlebowiczem Kor- 
czewskim. 



KORCZMINSCY h. KORCZAK z Korczmina, w województwie bełskiem, 
gdzie w 1581 r. dziedziczyli na Mirczacłi i Chody waniu (Paw.). Piotr i Melchior 
dziedziczyli 1578 r. na Nowosiółkach, w ziemi bełskiej, a Gozdziowa była dziedzi- 
czką Korczmina (Paw.). Piotr był żonatym z Zofią Dziuszanką, zmaiią bezdzietnie, 
przed 1595 r. (Woł. I f. 99). 

Żyjący w XVI-tym wieku inny Piotr KorczmińskI, miał syna Andrzeja 
i córkę Annę, żonę Mikołaja Pieczyhoyskiego, podczaszego bełski^o. Anna sprze- 
dida 1620 r., wspólnie z dziećmi, część swoją w Korczminie Bełżeckiemu (Qr. 
Bete. 204 f. 822). 

Stanisław, syn Andrzeia, sprzedając 1612 r. Ostrów i Boratyn Stempkow- 
skim, wymienił w akcie ojca i dziada swego (Zap. Lub. 19 f. 628). Stanisław, 
z podstolego wołyńskiego, sędzia ziemski włodzimierski, 1687 r., elektor Jana Ka- 
zimierza, zmarły 1662 r., żonaty l-o y. z księżniczką Bohdanną Sokolską 1620 r., 
2-0 V. z Krystyną Czechowską 1627 r., 8-o v. z Elżbietą z Podhorodna, wdową po 
Pilonie Jdowickim, 1651 r. (Woł. IV f. 209, 645 i 646; V A f. 174; Zap. Lub. 48 
f. 141), z drugiej żony, pozostawił córkę Zofię Agnieszkę, żonę l-o y. Franciszka 
Bełżecki^o 1640 r., 2-o v. Mikołaja Oembarta 1655 r., 8-o v. Jana Zaborowskie- 
go, sędzino ziemskiego włodzimierskiego (Qr. Bełz.). Wdowa po Stanisławie 
wyszła 8-0 v. za Wojciecha Stanisława Czermińskiego, podczaszego wołyń- 
skiego, 1659 roku. 

KORCZYCOWIE h. BROCHWICZ Il-gi. Piotr Kor- 
czyc, miecznik Słonimski, podpisał elekcyę Jana III-go. Stefan, 
miecznik Słonimski, elektor Augusta II-go. Pewno tenże 
sam miecznik (N, Korczyc), wyznaczony 1707 roku ze gazdu 
lubelskiego, do boku hetmana litewskiego. Ploryan Dominik, 
na sejmiku witebskim 1722 r. (Ist Jur. Mat XXVII). Piotr, 
w województwie brześciańskiem 1726 roku (Akia IV). Tenże 
sam, czy też inny Piotr, krąjczy Słonimski 1750 r. 

Andrzej, zastawny posiadacz części Dziewiątkowic, od 
Duninowdj Borkowskiej, 1742 r. (Qr. SłoninL). Maciej podpi- 
sał, z powiatem Słonimskim, elekcyę Stanisława Augusta. To- 
masz, cześnik Słonimski, z sejmu 1775 r. komisarz, do rozsą- 
dzenia sprawy Szemiota z Krupowiczem (V. L. Vni f. 748). 
W 1778 r. był podczaszym. Stanisław i Franciszek, w powie- 
cie Słonimskim, 1764 r. (V. L.). Z nich Franciszek, horodni- 
Herb ^^sy Słonimski 1765 r. Prawdopodobnie inny Franciszek, re- 

rjrochwicz ii-gi. gent grodzki i rotmistrz Słonimski 1770 r. 




Digitized by 



Google 



KORCZYŃSCY. 



189 



KORCZYŃSCY h. LELIWA. Paweł Korczyński, urzędnik klucza Mości- 
ckie^ 1571 r., pewnie z Korczyna, w powiecie ctięcińskim (Wittyg ^). 



KORCZYŃSCY h. SAS, z Korczyna, w powiecie stryjskim, licznie w XVII 
wieku rozrodzeni, brali różne przydomki, dla odróżnienia się między sobą. 

W połowie XV-go wieku żyło trzech braci, dziedziców Korczyna: Iwa- 
szko, Kalenik i Hryćko. 

Iwaszko Korczyński, zmarły przed 1465 r., pozostawił synów: Fedka i Iwa- 
szka, nazywających się Krynickimi i córki: Fedkę, za Proczem z Rudnik 1471 r., 
Hanuśkę, za Łukaszem Mielnowskim 1469 r., N., za Hryćkiem z Kruszelnicy i Ma- 
rusie, żonę Jurka z Hoszowa, który wziąwszy za żoną część Korczyna i Tuchli, 
pisał się Już 1469 r. Korczyńskim. W 1474 r. skonfiskowano mu te dobra, za to, 
że nie poszedł na wojnę przeciwko W^^m na Szląsk, a on odkupił je 1475 n, 
za dOO grzyw., od obdarowanego niemi Jana, lycerza z Młodo- 
wic i 1481 n dokupił część Korczyna od siostry źoninej Anny. 

♦ Córce jego Annie, oprawił 1501 r. mąż. Iwan Bieleński zKor- 
nelowic, 100 grzyw, posagu i wiana, ona zaś kwitowała brata 
swego, Iwaszka Korczyńskiego Jurkowicza. Tenże Iwaszko za- 
bezpieczył żonie Marusi, córce Ihnata Tustanowskiego, 160 
grzyw, posagu i wiana, 1501 r. Wymieniają go regestra po- 
borowe z 1508 r., jako dziedzica części Tuchli. 
Kalenik zastawił 1489 r. cz^ Korczyna synowcom. 

Piotrowi i Mieleniowi i umarł bezdzietny. 

Hryćko, brat Iwaszka i Kalenika, pozostawił synów: 
Piotra, Mielenia, Zańka, Fiedka i Hermana, z których Piotr 
i Herman, zmarli przed 1494 r., a dzieci ich, wraz z stryjami, 
występiyą w sprawie spadku po Kaleniku. 

Piotr pisał się często z Podhorodziec, które trzymał 
zastawem. Andrzej i Olechno, synowie niegdy Fiedka, Her- 
man i Mieleń, pozwani przez Marusię, wdowę Jerzową Kor- 
czyńską, o spadek po stryju Kaleniku, proces wygrali 1505 r. 
(AGZ. Xni i XVII). 
Olechno, dziedzic części Korczyna 1508 r. (Paw.). Iwaszko z Hoszowskim 
i z Kruszelnickim, współdziedzice Tuchli, Skoli i innych, procesiyą 1526 i 1527 r. 
Paniowskiego, starostę żydaczowsklego, o zajęcie 600 świń z lasów (AGZ. X. 878; 
St. Pr. P. Pom. VI. 861). Korczyńska, współdziedziczka Narąjowa, w ziemi lwow- 
skiej, 1578 r. N. współdziedzic Podszumlaniec i Kniehinina, w halickiem, 1578 r. 
Wojciech i Jakób, dziedzice Matyjowiec, w kołomyjskiem, 1579 r. Piotr i Waśko 
Hermanowięta, dziedzice części Korczyna i Podhorodziec, 1589 r. 

Piotr Jackowicz Oleskowięta, Iwan i Ihnat Andrzej kowicze. Misko i bracia 
Stachowięta, Klim, Fedko Hawryłow i Iwan Miskowięta, współdziedzice Korczyna 
1589 roku (Paw.). 




Herb Sas. 



>) Wittyg znaczy •Nieznana szlachta polska i Jej herby* 
Kralców 1908 r. 



Wydał Wiktor Wittyg, 



Digitized by 



Google 



140 KORCZYŃSCY. 

Błażej, Orz^orz, Michał i Teodor, w ziemi przemyskiej, elektorowie kró- 
la Michała. 

Michd Bibik Korczyński, w powiecie Winnickim, 1797 r. (Qr. Ant. f. 160). 
Tego przydomku używali: Jan, ożeniony z Franciszką Lubieniecką, z której syno- 
wie: Tomasz i Antoni. Po Tomaszu, z żony Katarzyny, pozostali: Jan, drugi Jan 
i Paweł. Antoniego, z Teresy Kruszelnickiej, syn Andrzej. Inny pewnie Jan, bo 
z Katarzyny Łubienieckiej, pozostawił: Grzegorza, Pawła, żonatego z Maryanną 
Manasterską, z której syn Teodor i Jana, po którym, z Anastazyi Podhorodeckiej, 
synowie: Michał i Jan. Wszyscy oni legitymowali się ze szlachectwa 1782 roku, 
w sądzie ziemskim lwowskim. 

Piotr i Waśko Hermanoun^a Korczyńscy, dziedzice Korczyna 1689 r. (Paw.). 
Po nich idący brali przydomek Hermanowici. Z nich: Jakób, syn Bazylego i Zo- 
ili z Krasickich, wnuk Teodora i Anastazyi z Podhorodeckich, dowiódł pochodze- 
nia swego szlacheckiego 1782 roku, w sądzie grodzkim trembowelskim (Prot. 
801 f. 76). 

Używali przydomku Jaekotvier. Mikołaj, który, z Maryanny z Podhorode- 
ckich, zostawił: 

a) Grzegorza, ożenionego z Anastazyą z Korczyńskich, z którcjj: 1) Ste- 
fan, a tego syn Andrzej; 2) Jan, ożeniony z Anną z Tyczyńskich, z której Michał, 
drugi Michid, ożeniony z Katarzyną z Korczyńskich, z której Bazyli i Jan i 8) Ja- 
cek, wszyscy wylegitymowani ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodzkim lwow- 
skim, a tego Jacka wnuk Jan, wraz z synem Bazylim, w Wydziale Stanów gali- 
cyjskich, 1841 r. 

b) Bazylego, ożenion^o z Maryanną z Pohoreckich. Ten misi Teodora, 
a ten, z Petronelii z Oolańskich, Michała i Bazylego, po którym, z Maryanny Do- 
rosiewiczównej Podhorodeckiej, synowie: Jan, Jacek, Stefan i Bas^li. Wspomniany 
Bazyli, brat Grzegorza, mid albo jeszcze brata Bazylego, albo też sam miał drugą 
żonę, Maryannę z Borysławskich, z której: 1) Michał, ożeniony z Maryanną z Ja- 
worskich, a z nicjj Bazyli i Dymitr, 2) Jan, po którym, z Anny z Tustanowskich 
(Toustanowskich), Grzegorz i Piotr, a z Anastazyi Lepeszowiczównej Kruszelni- 
ckiąj, Siemion, wszyscy wylegitymowani ze szlachectwa w sądzie ziemskim lwow- 
skim, 1782 r. 

Z tych Grzegorz miał, z Anny z Łazarowiczów Kruszelnickich, Jana, a ten, 
z Ewy z L^oskich, Tomasza, Jana i Teodora, 1884 roku, a Siemion: 1) To- 
masza, a ten, z Katarzyny z Podhorodeckich, Konstantego i 2) Michała, którego, 
z Eudoksyi Jewki z Senkowiczów Korczyńskich, Grzegorz, 1845 r. wylegitymowa- 
ni ze szlachectwa w Wydziale Stanów galicyjskich. 

Z przydomkiem Łopotyee: Jacek miał, z Katarzyny Tryzowiczównej: a) Ja- 
na, a ten, z Maiyanny z Dymideckich, Jacka; b) Grzegorza, ożenionego z Kata- 
rzyną z Korczyńskich, po którym Jan zostawił, z Ew7 Łazarowiczównej Kruszel- 
nickiej, Michfiia, Jana i Grzegorza, wraz z wspomnianym Jackiem, wylegitymo- 
wanych ze szlachectwa 1782 r., w sądzie ziemskim lwowskim. 

Z przydomkiem Sienhiefoieg v. Seńkawicg. Paweł, z Maryanny z Kruszelni- 
ckich miał: i) Grzegorza, po którym, z Maryanny z Chomickich, także Grzegorz 
i 2) Jana, ożenionego z Rozalią z Witwickich, z której Andrzej, po którym, z Ma- 



Digitized by 



Google 



KORCZYŃSCY. 141 

ryanny z Kniszelnickich, Jan i Michał, również wylegitymowani ze szlachectwa 
1782 r., w sądzie ziemskim lwowskim. 

BeM prtydomku, Andrzej i Prokop, synowie Tomasza i Bazyli, syn Michała, 
wszyscy trzej wnukowie Waśka, udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie 1782 r., 
w sądzie grodzkim trembowelskim. 

Jan, syn Bazylego, z Konstancyi Tauszównej, zostawił Andrzeja i Wojcie- 
cha, a ten ostatni, Macieja i Wincentego z Ferrary, wyl^itymowanych ze szlache- 
ctwa 1824 r., w Wydziale Stanów galicyjskich. 

Andrzej, syn Jana i Katarzyny z Berezowskich, wnuk Jerzego i Teodory 
ze Strutyńskich, prawnuk Hrehorego i Anny ze Strutyńskich, a praprawnuk Ste- 
fana i Katarzyny z Żywaczyóskich, zostawił z Zofii z Łosiatyńskich: Józefa, Si- 
mona, Piotra, Stefana i Michcia, z synem Janem, wylegitymowanych ze szlachectwa 
1782 r., w sądach ziemskich halickim i lwowskim. 

Z nich Józef, m\dk z Antoniną z Malickich: Ksawerego i Józefa Francisz- 
ka, ożenionego z Barbarą z Chołodeckich. Z niej : Dionizy Ferdynand, ożeniony 
z Sydonią Leopoldyną z Sypniewskich, z której syn Stanisław Józef Tadeusz, udo- 
wodnił pochodzenie swoje szlacheckie, w galicyjskim Wydziale Krajowym. 

Andrzej, syn Jana i Anny z Kruszelnickich, zostawił z Anny z Ledócho- 
wskich: Bazylego, legitymowanego ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodzkim trem- 
bowelskim, Jerzego i Dymitra. Z Pelagii Gzaykowskiej, synowie Bazylego : Dy- 
mitr, Michał, Tadeusz, Grzegorz i Jan, dowiedli swego pochodzenia szlacheckiego 
1807 i 1847 r., w Wydziale Stanów galicyjskich. 

Z nich Dymitr zostawił : a) z Dominiki Łuckiej, Aleksandra, po którym, 
z Walentyny z Burzyńskich, LudmU 1889 r.; b) z Anny z Kulczyckich, Jana, pro- 
fesora gimnazyum. którego, z Jadwigi Ignacyi Czerwińskiej, syn Maryan Dymitr 
Kazimierz, 1878 roku, wylc^tymowani ze szlachectwa w galicyjskim Wydziale 
Krajowym. 

Po Dymitrze, synie Andrzeja, pozostał, z Anny z Dobrowolskich, Jan, oże- 
niony z Domicellą z Opalińskich, z której, Józef, ur. w Byczkowicach 1814 r., Ale- 
ksander, Stanisław i Antoni. Tego ostatniego, z Elżbiety Karbachównej, syn 
Edward Jan Boży, doktór i profesor medycyny w uniwersytecie krakowskim. Je- 
mu i wspomnianym stryjom, Aleksandrowi i Stanidawowi, zatwierdził staropol- 
skie szlachectwo 1880 r., cesarz austryjacki Franciszek Józef. Z Emilii Franciszki 
z Pareńskich, synowie doktora Edwarda : Edward Antoni Fabian, Antoni Izydor, 
Tadeusz Wojciech, Edmund Eugeniusz i Kazimierz, wpisani zostali do galicyjskich 
ksiąg majestatycznych 1898 r. (M. D. Wąs. z A. Lwów. For. Nob.). 

Stefan, żonaty z Anną z Dobieckich, l-o v. Adamową Pillerową, niedopu- 
szczony 1778 r. do tradycyi Horożanki (Qr. Gal). 

Jan, przysięgły mierniczy, syn Michała i Anny Swatkównej, wnuk Andrzeja 
i Zofii Łosiatyńskiąj, umarł 1801 r., zostawiwszy, z Urszuli z Kamińskich, 2-o y. 
Bleyzowej, syna Jana. 

Józef, dziedzic części Żurak i Staruni, umarł w Faszczówce 1804 r. Z pier- 
wszej (nienazwanej w aktach) żony, zostawił: Franciszka Ksawerego, konsyliarza 
Trybunału apelacyjnego, zmarłego 1804 r., po którym, zJóze^ z l^lców: Franci- 
szek Ksawery, zmarły młodo i Stanidaw, pogrobowiec; Mikdąja, kancelistę sądu 



Digitized by 



Google 



142 KORCZYŃSCY, 

szlacheckiego w Krakowie; Józefa, dzieiławcę Nowosiółek; Ignacego; Rozalię; Bry- 
gidę; Julię, 1806 r. za Zawadzkim i Elżbietę, za Bazylim Stebleckim; z drugiej żony, 
Maryanny z Baranowskich, l-o y. ShigockieJ, nie miał potomstwa. 

Maryanna, córka Ambrożego, druga żona Ignacego yon Jerin, zmarłego 
1881 r. w Janowie (M. D. Wąs. z A. Lwów. Por. Nob.). 

Kazimierz i Stefan Korczyńscy podpisali, z województwem niskiem, elek- 
cyę Augusta II-go. Franciszek z Głęboczka zaślubił 1764 r. w Zabłotówce, Tere- 
sę Sielecką. Piotra, z żony Maiyanny, potomstwo: Konstancya i Macie}, bliźnięta* 
urodzone w Nagórzance 1785 r. i Bartłomiej, ur. 1788 r. Domlcella, ur. 1778 r., 
zaślubiła w Nagórzance 1789 r. Jerzego Kruszelnickiego. Orz^orz zaślubił w Za- 
błotówce 1789 r. Magdalenę Sielecką, zmarłą 1888 r. w Nagórzance i miał z nią 
syna Jana, ur. 1796 r., ożenion^o 1817 r. w Nagórzance, z Anną Podhorodecką, 
zmarłą 1848 r. i był ojcem Maryanny, ur. 1819 r., zmarłej 1888 r. i Wawrzyńca, 
ur. 1822 r. w Nagórzance. Wawrzyniec zaślubił 1845 r Maryę Lipińską i miał 
z niąj, prócz innych, syna Antoniego, ur. 1846 r. 

Jan, ur. 1780 r., zaślubił w Salówce 1800 r. Franciszkę Pedorowiczównę, 
zmarłą 1819 r. i miał z niej: 

1. Annę, zaślubioną Piotrowi Korca^ńskiemu, synowi Tomasza. 2. Ma- 
ryannę« zaślubioną 1826 r. Jakóbowi Łubienieckiemu, zmarłą 1854 r. 8. Pranci- 
szka, ur. 1812 r. i 4. Józefa, ur. 1807 r., ożenion^o l-o v. w Saiówce 1888 roku 
z Anną Piasecką, zmarłą 1885 r., a 2-o y. tamże 1887 r. z Anną Ziobrowską, wdo- 
wą Bilińską, z którąj miał syna Ignacego, ur. 1888 r., ożenionego 1868 r. w Sa- 
lówce, z Maryą Bagińską. 

Maryanna, córka Prokopa, żona Wojciecha Lipińskiego z Nagórzanki 1806 
roku. Anna, córka Jakóba, zmarła w Salówce 1807 r. Anna, córka Bazylego i Ma- 
ryanny, żona Józefa Pedorowicza, w Salówce 1854 r. Tomasz, z Anastazyi Boja- 
nowskiąj, miał syna Piotra, ożenionej w Salówce 1844 r. z Anną Korczyńską 
i Stefana, ożenion^^o w Nagórzance 1826 r. z Rozalią Ziobrowską, zmarłą 1844 r. 
i miał z niąj córki: Maryę i Teresę. By<5 może, że tenże sam Stefan, zaślubił na- 
stępnie Elżbietę Zawalnicką i miał córkę Anastazyę, za Józefem Fedorowiczem, 
w Nagórzance 1876 r. 

Aleksander, syn Onufr^o i Maryanny SorokowskieJ, miał z Maiyi Bagiń- 
skiej, córkę Pranciszkę, ur. 1860 r. w Wygnance. Antoni, ur. 1728 r. i Jan, ur. 
1781 r., synowie Wojciecha i Maryanny z Białego Potoka. Andizę}, syn Kazimie- 
rza i Aleksandry, ur. 1744 r. w Białym Potoku. Maciej umarł 1708 r. w Czort- 
kowie. Michfii umarł 1796 r. w Wygnance. Stefan, syn Jana i Maryanny, miał 
z Reginy Siwak, syna Wojciecha, ur. 1845 r. w Wygnance. Prakseda z Wolań- 
skich, wdowa, zmarła w Białej 1799 r. Karol, ze zmarłej w Czortkowie 1887 r. 
PauUny z Niedżwieckicb, mid córkę Julię Józefę Teresę, zaślubioną w Czortko- 
wie 1872 r. Karolowi Wróblewskiemu. Antoni zaślubił w Dobromilu 1806 roku 
Maryannę Dobrowolską. Michał Tomasz, ur. 1784 r., od 1884 r. biskup przemyski, 
umarł 1889 r. Erazma, zmarła we Lwowie 1908 r., była żoną Ludwika barona 
Kanne, zmaiiego 1891 roku, yiceprezydenta wyższego sądu krajowego we Lwowie 
(Z not. Mich. Zawadzkiego). 

Epifaniusz Stefan Antoni z dziećmi: Peliksem Maciejem, Mikołajem, Anto- 
nim Hipolitem, Maiyą Eweliną i Antoniną i brat Jego Grzegorz Wincenty 



Digitized by 



Google 



KORDASZBWSCY - KORDECCY. 148 

z dziećmi: Julianem i Maryann% synowie Jana« wnuki Stefana, prawnuld Andrzeja, 
legitymowali się ze szlachectwa w gubernii podolsldej, 1848, 1864 i 1866 r. 

Tamie również legitymowali się ze szlachectwa: Mikołaj z synem Micha- 
łem, syn Jana, wnuk Teodora, prawnuk Antoniego, 1844 r. i Jan i Antoni, synowie 
Bazylego, wnuki Mikołaja, Dominik z synami : Danielem Janem i Franciszkiem, 
syn Orz^;orza Ludwika, wnuk Jana, a ws^scy trząj prawnukowie Ba^grlego, pra- 
prawnukowie Jana Adama, 1860 roku, a Gabryel z synem Maksymom, syn Jana 
i Andrzcij, syn Prochora, a wnuk Jana, 1891 i 1894 r. Konstanty i Michał, syno- 
wie Antoniego, 1860 r. i Klemens, syn Daniela Jana, 1862 r. (Spis.). 

Hr. J. Ostrowski podaje w Księdze Herbowej, herb innej rodziny Korczyń- 
skich, przedstaiiiąjący serce, z którego wykwiti^ą tr^jr rółe na giJązkach z lińó- 
mi, między dwiema polnemi liliami, na strony zwieszonemi — prz^ite na krzyż 
ukośnie do dohi dwiema strziiami. W szczycie hefanu w koronie krzyż, którego 
trzy końce górne różą przykryte (Nr. 1461). 

Być może, że z tej rodziny pochodził Marcin, zamieszki^ący województwo 
sieradzkie, elektor króla Michała. Jest też Korczyn w ziemi bdskicjj, którego 
dziedzicami 1681 r. byli: Mleczko, Anna, Łaszcz i Miękiski, a N. Korczyński był 
dziedzicem Nowosielce, w bełskiem, także 1681 r. (Paw.). 

Korczyn w bełskiem w XV-tym wieku, należał do rodziny pn^byłcjj z Ma* 
zowsza, a noszącej przezwisko Chrapków. Z czterech brad: Marcina, Andrzeja, 
Mikdąja i Jana, miał Marcin Chrapek córkę Agnieszkę, za Janem z Oryszowa 
Krynickim 1490 r., Jan zaś, córkę Barbarę 1494 r. Mikołaj Chrapek ożenił się 
z Jadwigą, córką Jakóba z Leszczkowa i oprawił Jęj 200 grzyw, posagu i wiana 
na Korczynie, Witkowie, Łicwczach, Żdzarze, Ołtarzewie i Szczytku 1469 r. Miko- 
łaj umarł bezdzietnie, ^ a wdowa wyszła 2-o v. za Stanisława z Uniemina, który 
skupił Korczyn 1490 r. i pisał się Korczyńskim (AOZ.XDC). 

KORDASZEWSCY h. ZAGŁOBA. Ignacy Józef Stanisław Kordaszewski, 
ąyn Stanisława, legitymował się ze szlachectwa w Królest¥rie, w pierwsząj poło- 
wie XIX-go wieku. 

KORDASZBWSCY. Stanisław Kordaszewski, syn Mikołaja i Anny Brzy- 
skiej, z chęciński^o, legitymowii się ze szlachectwa 1782 r., w Wydziale Stanów 
galicyjskich. Umarł 1801 r., pozostawiwszy, z Małgorzaty Wiszniewskicij, Adama, 
Józefa, Barbarę, Petronellę i Katarynę, za Błazowskim. Józef, zmar^ 1806 r., 
z Róły Łuczyńskiej, pozostawił: Maryannę, Teresę, Faustynę, Agnieszkę i Błaięja 
(M. D. Wąs. z A. Lwów. Por. Nob.). 

KORDECCY h. ŚLBPOWRON. Józef Kordecki, pułkownik wojsk koron- 
nych, wziął 1762 roku w zastaw Białobrz^ od Sapiehy (DW. 82 f. 464 i M. 285 
f. 608). Jan, syn Stanisława i Heleny z Łepkowskich, wnuk Marcina i Maiyanny 
z Borkowskich, legitymował się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodzkim hali- 
ckim, a syn Jego Jakób, urodzony z Czerkawskięj, 1810 r., w Wydziale Stanów 
galicyjskich. 

Jakób, zmarły 1828 r., zaślubił Magdalenę Witwicką i miał z niej : Jana, 
Józefa, Mikołaja, Wojciecha, Tomasza, Kaspra, Adama Ambrożego, Stefana i Annę, 



Digitized by 



Google 



144 KORDES — KORDYSZOWIE. 

1881 r. ioną Jakóba Żędzianowskiego (metr. ślub. w Konkolnikach). Jan, ionaty 
z Teklą Skibicką, miał syna Karola, wylegitymowanego ze szlachectwa 1849 r., 
w Wydziale Stanów galicyjskich (M. D. Wąs.). 

Być bardzo może, że z tej rodziny, wówczas zamieszkałej w miasteczku 
Iwanowicach, w kaliskiem, pochodził głośny obrońca Częstochowy, ksiądz Augu- 
styn (Klemens) Kordecki, syn Marcina i Doroty, chrzczony w Iwanowicach 1608 r., 
zmarły w Wieruszowie 1678 r. 

KORDES Aleksander Jan, deputat oszmiański na Trybunał litewski 1670 
roku (Teka B. W. Rummla). 

KORDOŃSKI Jan podpisał, z ziemią chefanską, elekcyę Augusta II-go. 

KORDOWSCY prawdopodobnie wyszli z Kordowa, pod Ostrołęką. W 1682 
roku dziedziczyli na Załęiu-Ponikiewku, w ziemi różańskiej (Paw.). Jan Kordow- 
ski został 1628 r. podsędkiem różańskim. Grzegorz, Adam i Maciej podpisali, 
z ziemią różańską, elekcyę króla Michała. 

KORDYMIER Jakób, mą)or wojsk litewskich, otrzymał indygenat na sej- 
mie 1678 roku (V. L.). 

KORDYNOWICaOWIE. Jan Kordynowicz, ksiądz Józef, rzym.-kat pro- 
boszcz w Toporowie i ksiądz Bazyli, gr.-kat proboszcz w Sokołówce, bracia. Ten 
ostatni, zmarły 1828 r., z Maryanny z Tarnawskich, pozostawił: Jana, Michi^a, 
Maryannę, Annę, Helenę, Ksawerę i Teklę (M. D. Wąs. z A. Lwows. Por. Nob.). 

KORDYSZBWSCY, czy nie to samo co KORDASZEWSCY. Maciej zKor- 
dziszewa Kordyszewski, syn Sebastyana, wspólnie z synem Marcinem, zeznał oblig 
1596 r. (Zap. Lub. 8 f. 656). 

KORDYSZOWIE h. WŁASNEGO, przedstawiającego w polu czerwonem, 
pod półkolem srebmem, barkiem do góry, zakończonem z obu stron żeleźcem, 
strziię opierzoną na dół, w środku prawo - ukośnie przekrzyźowaną. W szczycie 
hełmu trzy pióra strusie. 

Wyszli z Kordyszowa na Wołyniu, a dziedziczyli z czasem na Kordyszów- 
ce, w województwie bracławskiem, prawdopodobnie przez siebie założonej. 

Fedor Kordysz, 1588 r. w Winnicy (Arch. Sang.). Kordysz Skobejkowicz, 
ziemianin Winnicki 1545 r. (Rew. Z. Winn.). Onyszko i Filon Skobięjkowicze Kor- 
dysze, 1571 r. dziedzice Rzyszczowa i Chodorowa. Oryna Aleksiejówna Fedorowa 
(c^ nie Filonowa?) Kordyszowa, sprzedała pół R^szczowa i Chodorów z Ostrowem 
nad Dnieprem, po bracie Hrydku, Andrzejowi Chaleckiemu, I586r. 

Filon Kordysz, dworzanin królewski 1565 r. (Op. Łuc. 2098 f. 5). Regina 
Filonówna, l-o v. Brańska 1595 r., 2-o v. Ba^lowa Okdowa 1597 r. (WoŁ l f. 127 
i 848). Iwan procesiye Olizara 1616 r., a Olena (Aleksandra) Bąjbuzianka, iona 
Ba^l^;o Kordysza, 1622 r. Zbaraskich (Brad. IV f. 1014 i V f. 1186). Taż Olena, 
już wdowa po Bazylim i synowie jcg: Krzysztof, Mikołaj i Sebastyan Kordyszowie^ 



Digitized by 



Google 



KORDZIUKOWIE. 146 

procesowani 1645 r. przez Chojecklch, o zwrot zabranych kosztowności i rucho- 
mości, pozostałych po Katarzynie z Bajbuzów, l-o v. Chojeckiej, 2-o v. KordyszoweJ 
(Ibid. XI f. 162 I Xni f. 770). Z nich: 

Kn^sztof, cześnik bracławski 1648 r., elektor Jana Kazimierza, króla Mi- 
chiAa i Jana III-go, podczaszy bracławski 1658 r., deputat na Trybuni^ 1652 r. 
(Zap. Lub. 43 r. 582), poseł bracławski 1669 r. i sędzia grodzid hicld 1672 r., zo- 
stał w końcu sędzią ziemskim bracławskim, tak przynajmniej dwie zapiski sądo- 
we o nim głoszą (Zap. Lub. 62 f. 200 i WoŁ IX f. 908). Kochowski wspomina, te 
Kordysz, tylko że daje mu imię Jana, podczaszy bracławski, wspólnie z Zabokrzy- 
cklm, sejm zerwał 1670 r. Z Anny Potockiej, córki Floryana i Kataryny z Jan- 
kowskich, pozostawił Krzysztof syna Michała, vel Michała Hieronima, oraz córki: 
Zuzannę Kazimierzowę Leszczyńską i Katarzynę, Mikołajowe Wawrzyńcowę Ko- 
morowską (Woł. IX r. 587 i 908). 

Michał y. Michał Hieronim, podczaszy bracławski 1688 roku, elektor Jana 
III-go i Augusta II-go, deputat na Trybunał koronny 1695 r., został w tym ostat- 
nim roku sędzią ziemskim bracławskim, ale widocznie nominacya nie dosda do 
skutku, skoro Jako podczaszy, podpisał elekcyę Augusta II-go. W 1702 roku był 
i podstarościm Winnickim. Żonaty z Anną Wolińską, l-o y. Stefanową Wkryń- 
ską (Woł. IX r. 445), miał syna Antoniego (Bracł. XV t 1176), skarbnika bracła- 
wskiego 1712 r., ożenionego z 2k>flą z Denisków. W 1748 r. ów Antoni tytułowa- 
ny miecznikiem owruckim (Czemiech. f. 870 i 1127. Bracł. XVI f.. 517 i 956). 

Józef, wójt dziedziczny łucki i Jan Antoni podpisali, z województwem bra- 
dawskiem, elekcyę Augusta II-go. Zofia, za Stanisławem Dzikiem, miecznikiem 
bracławskim, a Katarzyna, l-o y. Rokszycka, 2*o y. za Mikdąjem Bałabanem, mie- 
cznikiem nowogrodzkim, 1751 r. (Woł. XIV f. 798 i Bracł. XVI f. 817). 

Stanisław, dziedzic Kordyszówki, Dubowca i innych (Bracł. XVI f. 956), 
skarbnik bracławski 1748 r., cześnik Winnicki 1764 r., podstoli bracławski 1771 r., 
podczaszy 1772 r., stolnik bracławski 1774 r., chorąży Winnicki 1778 r., w końcu 
chorąży bracławski 1780 r., poseł 1782 r. (DW. 98 f. 1066). Żonaty z Justyną Gro- 
cholską, pozostawił syna Ignacego i córkę Franciszkę, za Józefem Ursynem Pru- 
szyńskim (Bracł. XVII f. 1284 i DW. 100 f. 1875). Synem Jego miał być także 
Libery, szambelan Stanisława Augusta, ożeniony z Magdaleną Pruszyńską, nie 
żyjący Już 1788 r. (DW. 104 f. 726), a córkami: Maryanna, 1788 r. żona Mikołaja 
Jaroszyńskiego, stolnika dźwinogrodzkiego, Katarzyna, za Ignacym Jełowickim 
(DW. 104 f. 724) i N. Kamieńska z Tuszebina. 

Ignacy, wojski większy 1769 r., łowczy 1772 r., w końcu pisarz ziemski 
bracławski 1778 r., sędzia sejmowy 1777 r., poseł 1780 r. (DW. 96 f. 1178), w 1785 
roku był kandydatem do kasztelanii owruckięj (MP.). W 1776 r. żonaty z Kata- 
rzyną Głębocką, która rozwiódłszy się z nim, wyszła za Stanisława Umińskiego 
1787 r., a następnie za Ignacego Trypolski^o, a 2-o y. z Anną Rakowską (Or. 
Winnic, i DW. 107 f. 1855). Umarł 1788 r. ostatnim z rodu, a wdowa wyszła 
2-0 V. za Bystr^o. 

KORDZIUKOWIE h. BAWOLA GŁOWA, w województwie wileńskiem. 
Stanisław Kordziuk, dziedzic 1487 r. Oiełwan i Kongicdzi, w powiecie wileńskim, 

Hcrban. T. XI. 19 



Digitized by 



Google 



146 KORECCY. 

mili syna Mikołą}a, którego syn także Mikołaj, pozostawił syna Jana, a ten znów 
Mikołaja. Po Mikołaju szedł syn Gabryel, a po nim Samuel, którego syn Bene- 
dykta mili syna Michała, podkomorzego Stanisława Augusta 1783 r. (MR), rotmi- 
strza wileńskiego, 1786 r., który wspólnie z synami: Benedyktem, regentem ziem- 
skim wiłkomierskim i Ignacym, legitymował się ze szlacliectwa 1800 r., przed 
Deputacyą Wywodową wileńską. 

KORECCY książęta, lierbu POGONIĄ, podług Kojałowicza i Niesieckiego, 
pieczęć jednak przyłożona 1546 r., przez księcia Botiusza Fedorowicza Koreckiego, 
na zaświadczeniu danem księciu Kuźmie Zasławskiemu, o chorobie umydowej Je- 
go stryja, przedstawia rydwan o dwócli kidach, do którego zaprzęgniętych dwoje 
zwierząt^ ksztdtem zbliżonych do łasicy (Arch. Sang. IV f. 461). 

Wywodzą ich od księcia Aleksandra, syna Patrycego Narymuntowicza, Icsię- 
cia starodubowskiego, który 1406 r., podczas wojny Witolda z wielkim księciem 
Moskiewskim, okazał chęć zdrady, za co przez Witolda uwięzionym został i cho- 
ciaż po pewnym czasie odzyskał swobodę, do Staroduba nie wrócił, w zamian 
którego otrzymał Korzec i dał początek książętom Koreckim (Kniaź.). Jeżeli tak 
jest w rzeczywistości, to Koreccy musieli pieczętować się Pogonią, a pieczęć księ- 
cia Bohusza, należy uważać za fantazyjną. 

Posiadanie to Korca przez ksi^ia Aleksandra Patrykiewicza, w początkach 
XV-go wieku, podaje w wątpliwość akt, jeżeli jest autentyczny, którym królewicz 
Kazimierz Jag. 1448 r., czy 1444 r., prosi ks. Bazylego Ostrogskiego, o przyłącze- 
nie jego ojcowizny Korca, do Krzemieńca, na czas, dopóki nie zostanie starostą 
łuckim, a gdy to nastąpi, otrzyma napowrót wwiązanie, w swoją ojcowiznę (Arch. 
Sang. III). Jeżeli więc Korzec był w posiadaniu ojca ks. Bazylego Ostrogskic^, 
nie mogli go wówczas posiadać już Koreccy. 

Tymczasem, książę Świdrygiełło nakazuje 1448 roku bojarom i ziemianom, 
z okolicy Korca, służyć księciu Bazylemu (Koreckiemu) tak, jak służyli ojcu jego, 
księciu Aleksandrowi (Okolski nakaz ten przytacza). Widocznie jeden z tych aktów 
musi być podrobiony, a prawdopodobnie odnoszący się do książąt Ostrogskich. Ks. 
Aleksander miał mieć drugiego syna Siemona^ który osiadł w Moskwie i miał 
dwóch synów: Daniła i Wołocha, bezdzietnego. Danił miał syna Bohdana, 
a ten Iwana, młodo zmartego, na którym wygasła linia książąt Koreckich 
w Moskwie. 

Książę Bazyli Aleksandrowicz miał dwóch synów: Bohusza i Iwana. Książę 
Bohusz świadczył 1488 r. przy zapisie wiana żonie, przez ks. Siemiona Juriewicza 
(Arch. Sang.). 

Książę Iwan Bazylewicz Korecki, namiestnik krasnosielski, ma sprawę 
w 1492 r. z Hostskim, klucznikiem łuckim, o podwody z Korca (ML. 6). Żonaty 
zWasilisą, córką ks. Hleba Lizinosowicza, po śmierci którego otrzymał 1493 r. do- 
bra po nim pozostałe (J. Wolff). Miał synów: Fedora, Bazylego, Lwa i Aleksan- 
dra, wspólnie z którymi, matka ich zapisuje 1512 r. Perekały, córce swej, a ich 
siostrze Hannie i mężowi jej, Michałowi Zbrochowiczowi (Arch. Sang III). Miał ks. 
Iwan jeszcze syna Iwana, o którym wzmianka w akcie z 1493 r., którym matka 
potwierdziła zeznano przez synów działy (J. Wolff.). 



Digitized by 



Google 



KORECCY. 147 

Z synów ks. Iwana Bazylewicza, Bazyli, Lew i Aleksander, zginęli pod 
Sokalem 1619 r., a ks. Iwan i iona jego, Fedka, sprzedali Czartoryskiemu wieś 
Susko, 1617 r. (ML. 86). 

Król Zygmunt nadał w 1611 roku dworzanom swoim, książętom Fedorowi 
i Iwanowi Iwanowiczom Koreckim, dwór Targowicę, w powiecie łuckim, ze ¥rsia- 
mi: Rudlewem, Bdobokiem i Bełymbereliem (ML. 11). 

Jedyna córka Iwana, księżniczka Hanna, wyszła za ks. Iwana Wasilewi- 
cza Massalskiego. Król Zygmunt pozwolił w 1682. r., jej mężowi i jej samej, sprze- 
dać należącą do niej połowę Korca. Drugą połowę Korca posiadał brat jej stry- 
jeczny, ks. Bohusz Fedorowicz Korecki (ML. 24). 

Książę Fedor Iwanowicz Korecki otrzymał w 1608 r., od króla Zygmunta, 
Suszczany, w powiecie kijowskim, po Glińskim (ML. 8). Żonaty był z księżnicz- 
ką Hanną MichiAówną Źyzemską, wdową po Niemirze, która zgin^a gwiAtowną 
śmiercią, niewiadomo z czyjej ręki. O przyczynienie się do jej śmierci oskar^li bra- 
cia jej w 1682 r. własnego jej syna, ks. Bohusza Fedorowicza Koreckiego (MU 22). 

Ks. Bohusz Fedorowicz Korecki, w latach 1689 — 1646 starosta żytomier- 
ski, w 1660 r. starosta bracławski i Winnicki, został w 1660 r. starostą łuckim, 
a w 1672 r. wojewodą w(^skim. Umart w 1676 r., pochowany w Pieczerskiej 
ławrze w Kyowie. W 1669 r. podpisał akt wcielenia Wołynia do Korony. W 1676 
roku spisał testament, którym zeznał zapisy na rzecz żony i przekazie majątki 
synowi Joachimowi (J. Wolflf). Drugi syn jego Jerzy, umarł młodo. Właściciel 
połowy Korca, Międzyrzeca, Kulikowa, Targowicy i Jaruni, zaślubił l-o v. księ- 
żniczkę Hannę Sanguszkównę, córkę ks. Andrzeja, z którą się rozwiódł 1546 roku. 
W tymże roku zrzekł się wszelkich pretensyi do skarbów i pieniędzy, w jej rę- 
kach będących (Arch. Sang. IV). Drugą jego żoną była Maryanna Ozaplicówna, 
córka Bazylego, która w 1691 roku procesowała się z Krasieńskimi, o popełnione 
rzekomo przez nich grabieże. Wspomina też o niej wyrok, dotyczący dóbr Bure- 
mieć, wydany w 1620 r. z powództwa Bałabana, archimandryty żydyczyńskiego, 
przeciwico jej wnukowi, ks. Samuelowi Joachimowiczowi Koreckiemu (Arch. I. Z. 
Ros. I. 1 i Woł. IV f. 666). 

Ks. Joachim Bohuszcwicz Korecki i żona jego, Anna Chodkiewiczówna, 
kasztelanka wileńska, mają w 1600 r. sprawę z Bohurymskim o wsie Daniczów 
i Żeleżnicę (Woł. I f. 2, 8, 4 i 6). Ks. Joachim, współsukcesor ks. Bohdana Wo- 
łodimirowicza Putywelskiego-Borowskiego, zagarnąwszy po nim ctdy majątek, po- 
zwany został o to w 1691 r. przez Micutów (Kij. 1 f. 6). W 1691 r. ma ks. Joa- 
chim sprawę z Niemiryczem o sumę, wypożyczoną od jego ojca, ks. Bohusza Fe- 
dorowicza i o najazd dóbr Czernichowa. W 1696 r. nabył, wspólnie z żoną Anną, 
Beliłowce. Dziedzic Targowicy, ma sprawę w 1608 r. z Piaseczyńskim, o podda- 
nych. W 1610 r., zapisał żonie dożywocie na dobrach międzyrzeckich (Woł. z 1691, 
1696, 1608 i 1610 r.; Ky. z 1691 r.). 

Ks. Joachim umarł w 1612 lub 1618 roku. W 1614 r. pozosti^a po nim 
wdowa, wraz z synami: Samuelem i Karolem, pozwaną została przez Branickiego, 
o poddanych zbiegach z Borotyna (Woł. III f. 4). Oprócz tych dwóch synów, po- 
zostawił ks. Joachim, z Anny Chodkiewiczówny, pięć córek: Marcebellę Annę, żo- 
nę 1-0 y. Mikcdąja Hlebowicza, kasztelana wileńskiego, 2-o y. Jana Rakowskiego, 
wojewody witebskiego, Lewinie y. Leonillę, żonę Jana Olbiychta Radziwiłła, Iza- 



Digitized by 



Google 



148 KORECCY. 

bellę, żonę ks. Mikołaja Czartoryskiego, Helenę, ionę Marcina Kalinowskiego, wo- 
jewody czemiechowskiego i Serafinę, przeoryszę monasŁeru Św. Bazylego ritus 
graeci w Korcu. Wszystkie pięć córek ks. Joachima i brat ich, Karol Samuel, 
mają sprawę w 1628 r. z Siliczem i Jerliczem (WoŁ V B f. 186 i 617). 

Mikołaj Hlebowicz, podstoli wielkiego ks. litewskiego i iona jego, Marce- 
bella Korecka, córka ks. Joachima, przyznali pewną sumę Warszyckiemu 1609 r. 
(MK. 154 f. 228). 

Jerzy Hlebowicz sprzedał w 1642 r. dobra Rusanowskie, które odziedzi- 
czył po matce swej, MarcebelU, l-o v. Mikołajowej Hlebowiczowej, kasztelanowej) 
wileńskiej, 2-o y. Janowej Rakowskiej, wojewodzinie witebskiej (MK. 187 f. 125). 

Książę Samuel Korecki, syn Joachima, miiA w 1620 r. sprawę z Bohowi- 
Łynem, o Wojnicę i poddanych z Rudlewa i BiiAoboków, a razem z bratem Karo- 
lem procesował się w tymże roku z Bałabanem, archimandrytą iydyczyńskim, 
o zabicie ludzi w Targowicy i zabranie koni (Woł. IV f. 572 i 628). Samuel zgi- 
n^ w Stambule 1622 r., pozostawiając z żony, Katarzyny Mohilanki, hospodarów- 
ny Mołdawskiej, jedynaczkę Annę, ur. 1618 r., żonę Andrząja Leszczyńskiego, wo- 
jewody derpskiego, który zapisał jej 1687 r. na dobrach Koreckich, Międzyrzec- 
kich, Ukraińskich i Uścickich 2,181,000 flor. posagu i nabył od Czartoryskiego 
Targowicę, za 195,000 flor* (Bracł. IX f. 562 i 570). Stryj jej i opiekun, ks. Karol 
Samuel Korecki, pożyczył od Zborowskiego 30,000 flor., na zaspokojenie wien^- 
cieli jej ojca i oddał mu w zastaw Targowicę 1625 r. (Ky. HL C f. 26 i Woł. V 
B r. 114). Anna umarta 80-go Maja 1689 r,, pochowana w Ozartorysku (Star. 
Mon. f. 825). 

Książę Karol y. Karol Samuel, drugi syn Joachima, elektor Jana Kazimie- 
rza, otrzymi^ od matki swej w 1625 r. dobra międzyrzeckie, w powiecie łuckim, 
na których miiAa zapisane dożywocie i zabezpieczone sumy posagowe (Kij. III C 
f. 8 i 9). Ks. Karol został w 1622 r. starostą Winnickim, a w 1628 r. kasztelanem 
wołyńskim. Umarł 4-go Maja 1688 r. (w Star. Mon. f. 504, mylnie wydrukowano 
1628 rok). W 1628 r. otrzymał konsens na ustąpienie Potockim, ze starostwa trem- 
bowelskłego, wsi Adynkowce i Oryszkowce (MK. 170 f. 417). 

Ks. Karol pojął za żonę Annę Potocką, kasztelankę kamieniecką, wdowę 
po Stanisławie Golskim i po księciu Konstantynie Zasławskim, która wraz z mę- 
żem procesowała się 1622 r. z książętami Zasławskimi, o wyrzucenie jej z dóbr 
Żwiniaczy, Holatyna i Nowegostawu, oraz o zabranie inwentarzy i ruchomości. 
Anna z Potockich zmarła 1628 r., pochowana w Korcu, a mąż jej, wraz z dziećmi 
swemi: Samuelem Karolem i Eufrozyną, książętami Koreckimi, prowadzi dalej tę 
sprawę (Brach VI f. 654). Ks. Karol Samuel i syn jego, Samuel Karol, procesiyą 
się 1628 r. z Trypolskim, o Białohorodek, a 1681 r. z Firlejem, o rozgraniczenie 
Olszanki od Obuchowa i Hermanówki (Woł. V B f. 558 i VI B f. 49; Kij. z 1681 r.). Sa- 
muel Karol i Eufrozyną, dzieci niegdy ks. Karola Koreckiego, mają sprawę 1686 
roku z Olizarem, a 1640 r. z Firlejem, o rozgraniczenie dóbr (Wd. VI B f. 244; 
Ky. VI B f. 95). Eufrozyną wyszła w Styczniu 1647 roku za Daniela Stemp- 
kowski^o, starostę włodzimierskiego i umarła tegoż roku w Październiku bez- 
dzietnie. 

Ks. Samuel Karol, ostatni potomek domu Koreckich, nie pozostawił z dwóch 
żon: Maryanny Łigęzianki, podskarbianki koronnej, wdowy po Tarle i z Zofii Opa- 



Digitized by 



Google 



KORECCY - KOREYWA. 149 

lińskiej, wojewodzianlci poznańsldej, wdowy po Koniecpolskim, żadnego potom- 
stwa. Umarł w 1661 r., w sześć dni po poślubieniu Opalińskiej (Rudawski). 

Na zapisie księżnej Kobryńskiej z 1465 r. na rzecz jej sługi, Judy, ducho- 
wnie cerkwi ŚŚ. Apostołów Piotra i Pawła w Kobryniu, wymieniony jest w licz- 
bie świadków Eliokim, kniaź Korecki, bojaryn (Akta III). Józef Wolff, który ten 
akt wypisał z Metryki litewskiej, utrzymuje, że w nim być powinno .Eliokim lenia- 
m Koreekaho bojaryn^. Prawdopodobnie tak byó powinno, rzecz jednak dziwna, 
że w obu kopiach, tak w tej, która się znajdiye w Metryce litewskiej, jako 
też i w tej, którą z oryginału sporządzono i do akt brzeskich wciągnięto, po- 
myłka ta się zni^dige. 

(Patrz Rodowód książąt Koreckich, strona następna). 

KORECCY h. OGOŃCZYK. Hilary i Feliks, synowie Daniela, legitymowali 
się ze szlachectwa w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku. 

Czy nie tego herbu byli: Bartosz Korecki, którego żona Anna, zeznała te- 
stament we Lwowie 1572 r. (AQZ. X. 1688), Stefan, student u Pijarów wChdmie 
1678 r. (Akta XXIII) i Maciej, syn Daniela i Maryanny Jurkowskiej, wnuk Józefa 
i Zofii z Dydyków (3rabowieckich, prawnuk Antoniego, wylegitymowany ze szla- 
chectwa 1808 r., w Wydziale Stanów galicyjskich. 

KOREWICCY to KOROWICCY. Daniel Korewlcki, podczaszy drohicki, 
podpisał z województwem podlaskiem, elekcyę Jana III-go. 

KOREYWA V. KOREWA herbu DĘBNO, z województwa wileńskiego, 
Koreywa, w 1890 roku starosta miednicki, przyjął na zjeździe horodelskim 
herb Dębno. Protas Korowa znajduje się w liczbie książąt i l>ojarów, którzy rę- 
czyli królowi Władysławowi Jagielle 1431 r., za Jeńcami litewskimi (Cod. Epist. 
s. XV). Iwaszko Korejwicz podpisał przymierze Swidrygidły z Krzyżakami, 1482 
roku (A. Rus. Liw.). Jan Korejwa Jadygowicz, sprzedał w 1451 r. pewne grunta 
Maciejowi, biskupowi wileńskiemu (Arch. I. Z. Ros. II). Bohdan Korejwicz, w 1499 
roku namiestnik mcdodeczeński. Szymko Korewicz, w 1615 r. dworzanin królew- 
ski (ML. 11). Król Zygmunt potwierdził w 1586 r. dworzaninowi swemu, Micha- 
łowi Szymkowiczowi Korewiczowi, przywilej, którym król Aleksander nadał był 
ojcu jego, Szymkowi, lO-iu służebnych ludzi z ziemią, w rudomińskiej włości 
(ML. 28). 

W 1520 r. rozsądził król Zygmunt spór między bojarami wiłkomierskimi 
Mordasem i Towtyłem, braćmi Koreywiczami, a Staśkiem Mackiewiczem i Janu- 
szem Bernatowiczem Koreywiczami. Maciek i Bernat sprzedali swoją ojcowiznę 
synowcom swoim : Mordasowi i Towtyle, Stasiek i Janusz chcieli im ją odebrać. 
Król odsądził tych ostatnich od posiadania tych dóbr (ML. 14). 

Juchno i Bohdan Korewicze, bojarowie królewscy wołkowyscy, mają spra- 
wę z Tryzną, w 1528 roku (ML. 19). Wojciech Nanowicz (czy nie Janowicz) 
Korejewicz, dworzanin królewski, ma sprawę z Aleksandrowiczem w 1548 roku 
(ML. 48). Ostapko Korewa, syn Michała, ziemianin Słonimski 1570 r. (Akta XXII). 



Digitized by 



Google 



150 



KORECCY. 



Rodowód książąt Koreckich. 



Patrycy 

Narymutowicz 



Alefctaaitr 



I 



Butyli 
I 



8le»iM 



DaiHI Weltck 



BoNtz 

1483 r. 



Iwaa 

nainiostnik 

krasnosiclski 

1492 r. 



Feder 

1608 r. 

ż. ks. Hanna 

Żyzemska 



Bekasz 

woJewcNla 
wołyński 
1572 r. 
la) ks. Han- 
na Sangusz- 

kówna 
b) Maryanna 
Czaplicówna 



Jeackfn 

A. Anna 

Cbodkiewl 

czówna 

1590 r. 



Bazyli 

t 1519 r. 



Lew 

1519 1 



Iwaa 

ź. Fedka 

1518 r. 



Haaaa 

m. ks. Iwan 
Massalski 



Alektaader 

V 1519 r. 



Haaaa Bekdaa 

Zbrochowl- 
czowa 
1512 r. 



Saaiaei 

-J- 1622 r. 

ż. Katarzyna 

Mohilanka 



Kareł Saaiael 

kasztelan 

wołyński 

t 1633 r.. 

i. Anna 

Potocka 



Maroebella Lesallla Izabella Heleaa Serallaa 

m. a) Mikołaj m. Jan Oibrycht m. ks. Mikołaj m. Marcin przeorysza 

Hlebowicz Radziwiłł Czartoryski Kalinowski . monasteru 

b) Jan Raków- Św. Bazylego 

ski w Korcu 



Aaaa 

Dl. Andrzej 
Leszczyński 



Saaiael Kareł 

t 1651 r.. 

ź. a} Maryanna 

Ligęzianka 

b) Zofia 

Opalińska 



Eafrezyaa 

m. Daniel 

Stempkowski 

1047 r. 



Digitized by 



Google 



KOREYWA — KORPPOWIR 



161 




Herb Dębno. 



Stanisław Koreywa, sędzia grodzlci 1618 r., podsędek 1620 r., a sędzia ziemski 
oszmiański 1680 r. Krzysztof, podstarości upicki 1687 r. Aleksander y. Jan Ale- 
ksander, s^ia grodzki oszmiański 1667 r. Mikołaj podpisii, z województwem 
nowogrodzkiem, elekcyę Augusta II-go. 

Samuel Franciszek, w powiecie oszmiańskim 1699 r. Katarzyna z Woł- 
ków Korewina 1661 r. Eleonora Korej wianka, iona Tomasza Kruplenicza, podcza- 
szego smoleńskiego 1721 r. (Ist Jur. Mat XXVI). Helena, za 
Władysławem Micliałem Łuczką, pisarzem grodzkim wiłko- 
mierskim 1700 r. Stefan, miecznik Słonimski, 1707 r. na 2yeź- 
dzie lubelskim. 

Rafał Koreywa 1769 r., a Aleksander z Dębna Korey- 
wa 1786 r., na sejmiku imudzkim. Franciszek Korewa y. Ko- 
reywa, ziemianin oszmiański, komornik smoleński 1788 roku, 
a komornik ziemski oszmiański 1786 r. Ludwik Koreywa, sę- 
dzia grodzki kowieński 1776 r. Aleksander Korewa, regent 
ziemski kowieński 1784 r. Kasper Korewa, urzędnik skarbo- 
wy 1792 r. (DW. 108 f. 889). 

Żyjący 1664 r. Matys Korewa, dziedzic Koreywiszek, 
w województwie wileńskiem, miał syna Adama, a ten Michała, 
po którym pozostał się syn Felicyan. Tego ostatniego synów 
dwócłi, Józef i Ludwik. 

Józef syn Józefa, z synami: Wiktorem, Floryanem Sta- 
nisławem i Tomaszem i wnukami: Rudolfem Sabą, Jarosławem 
Ferdynandem i Wiktorem Maksymem, również Ludwik, syn 
Józefa, z synem Antonim, legitymowali się ze szlachectwa 1884 r., przed Deputa- 
cyą Wywodową wileńską. 

Ludwik, drugi syn Felicyana, miał syna Aleksandra, a ten Jana Ksawe- 
rogo, który z synem swoim. Antonim Narymondem, legitymował się ze szlachectwa 
tamże, tegoż roku. 

Aleksander Maciej Bonifacy, syn Macieja, legitymował się ze szlachectwa 
w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku, a Leonard 1854 r. 

Michał, syn Samuela, cześnik oszmiański 1722 r., miał syna Leopolda, ho- 
rodniczego upickie^^o, zmarłego 1758 r., żonatego z Katarzyną Niepokojczycką, 
z której synowie: Józef Kazimierz, Antoni, Tadeusz i Anzelm (Teka W. Rulik.). 

Antoni Koreywa, syn Ksawerego, kapitan sztabu generalnego rossyjskiego 
1859 r. Hieronim, syn Józefa, w wileńskiem 1859 r. (Teka hr St. Kossak.). 

KOREYWA h. KUSZA, który przedstawia w polu czerwonem kuszę sre- 
brną napiętą bez strzały (Ostr. Nr. 1694). W szczycie hełmu trzy pióra strusie. 
Kojałowicz pisze, że herb ten służy Koreywom-Burnakom. 

KORPPOWIE h. WŁASNEGO, który przedstawia w polu czerwonem lilię 
podwójną złotą. W szczycie hełmu między dwiema syrenami i pod trzema gwia- 
zdami sześciopromiennemi złotemi, lilia złota (Ostr. Nr. 1454). 

Rodzina Korffów pochodzi z Westfalii i osiadła w Inflantach i Kurlandyi, 
już w XV-m wieku. Z nich Maciej, otrzymał od cesarza Leopolda tytuł barona 
państwa rzymskiego, a Klemens August tytuł hrabiowski 1816 r., od króla pru- 
skiego, Fryderyka Wilhelma II-go. Tytuł baronowski potwierdzony w cesarstwie 



Digitized by 



Google 



162 KORPPOWIE. 

rosyjskiem 1868 roku, a tytuł hrabiowski przyznany baronowi Modestowi, synowi 
Andrzeja, członkowi rady państwa, kawalerowi orderu Św. Andrzeja, 1872 r. 

Piotr Korff posiadło 1490 r. w Inflantacli Schadenhof, który syn jego, Fry- 
deryk, sprzedid 1686 r. Ottonowi von dem Berge (Stryk.). 

Mikołaj Korff, rotmistrz królewski, za położone zasługi w walkacli z Mo- 
skwą, otrzymał 1688 r. prawem lennem Jurienburg w Inflantach (M. 127 f. 227). 
Otrzymał on również Kreutzburg i Preecul, które to dobra przesdy na jego syna 
Mikołaja, także rotmistrza królewskiego. Ten drugi Mikołaj nabył 1620 r. dobra 
Noreten i Dreneken (M. 166 f. 64), a będąc dowódcą konnicy, otrzymał 1628 r. 
Kreutzburg na własność (M. 170 f. 182) i 1684 r. pensyi 8,000 flor. (M. 180 f. 272). 
W 1648 r. podpisid elekcyę Jana Kazimierza. 

Aleksander otrzymał od księcia kurłandzkiego starostwo mitawskie. Na* 
danie to potwierdził mu król Władysław IV-ty 1686 r. Żoną ]ego była Zofia Beor 
(M. 180 r. 467 i 469). Wilhelm otrzymał 1684 r. konsens królewski, na wykupie- 
nie starostwa orleńskiego, z rąk Sapiehy i dobra pozostałe po Erneście Korffie, 
który zginął w wyprawie moskiewskiej (M. 180 f. 284, 826 i 607). W 1648 roku, 
będąc posłem Inflant, podpisał elekcyę Jana Kazimierza. Pewnie tenże sam Wil- 
helm, bo starosta orleński, został obcrburgrabią księstwa kurłandzkiego i pułko- 
wnikiem Jego KróL Mości. Żoną j(^o była Maiyanna z Borchów, córka Fabiana 
i Magdaleny z Krydnerów. 

Brat jego Mikołaj, poseł na konwokacyę 1682 r., został 1686 r. kasztela- 
nem wendeńskim i otrzymi^ konsens królewski, na wykupienie z rąk Rudominy 
starostwa kokenhauskic^o (M. 180 f. 476). W 1643 r. wojewoda wendeński, umarł 
1669 r. W 1664 r. był i starostą wobolnickim (V. L.). 

Syn jego Walter, ur. 1621 roku, ciwun trocki 1667 roku, zaślubił księż- 
niczkę R^inę Ogińską. Umarł bezpotomnie, a wdowa wyszła 2-o y. za Leonar- 
da Pocieja. 

Drugi jego syn, Ernest Jan, ur. 1622 r. wKreuzburgu, zmarły 1680 r., ge- 
nerd major wojsk królewskich 1678 r. (Sig. 12 f. 46), zeznał testament 1680 r. 
w Ruklach, którym zapisał swój majątek drugiej żonie, Konstancyi ze Skorulskich, 
córce Rafała, marszałka kowieńskiego i Maryanny Rymońskicj i córce swej, Ame- 
lii Annie, z nią spłodzonej, odsuwając od sukcesyi syna i córkę z pierwszego mał- 
żeństwa (Akta XII f. 612). 

Henryk Korff, kapitan wojsk koronnych, dziedzic dóbr Trecken i Santen, 
żonaty IrO y. z Katarzyną Elżbietą von Brincken, 2-o y. z Gertrudą von Rummel, 
z drugiej żony pozostawił: Małgorzatę Annę, ur. 1686 r., żonę Gotarda Jana von 
Schroeder, Henryka, ur. 1687 r., Annę Katarzynę, ur. 1639 r., za Janem Brincke- 
nem, Elżbietę, ur. 1642 r., Dorotę Weronikę, ur. 1648 r., za Magnusem von But- 
lar, Mikołaja, ur. 1645 r., Wilhelma, ur. 1646 r., żonatego z Anną Zoflą von Butlar, 
Jana Didricha, ur. 1647 r., żonatego z Katarzyną von der Osten - Sacken, Gertru- 
dę, ur. 1649 r., za Fryderykiem von Brackel, Katarzynę Agnieszkę, ur. 1650 r., 
Krystynę Zuzannę, ur. 1651 r, za Janem Didrichem yon Schoppingkiem, Reinhol- 
da Fryderyka, ur. 1652 r.. Katarzynę, ur. 1653 r. i Agnieszkę, ur. 1656 r. 

Jan, z Osten-Sackówny, pozostawił : Henryka Willielma, Gotarda Frydery- 
ka, Annę Sybillę i Zofię Elżbietę, żonę Karola Teodora von Neyhoff Leja. 



Digitized by 



Google 



KORGOW — KORIATOWICZa lU 

Gerhard otrzymał 1662 r. konsens królewski, aa odstąpienie dóbr lennych 
Altorff, w powiecie amboteńskim, Gerhardowi Korffowi, podsędkowi ziemsldemu 
piltyńskiemu (M. l»2 f. 265). 

Fryderyk Henryk Korff został pułkownikiem królewskim 1668 r. (Sig. 1) 
i w ^mże roku otr^mał list przypowiedny na 200 koni (Sig. l f. 136). 

Fryderyk, wojski inflancki, umarł 1698 r. Gerhard Fryderyk, dzierżawca 
weldeński, zawarł umowę z Sakinem 1699 r. (Ręk. Oss. Sig. 186 f. 86 i 146). 

Mikołaj, rotmistrz królewski, podpisał, z księstwem imudzkiem, elekcyę 
Jana III-go. Mikołaj, z dworzanina królewskiego, skarbnik inflancki 1677 roku. 
Mikołaj, skarbnik inflancki, otr^mał 1701 r. konsens królewski, na cesyę staro- 
stwa rze^yckiego N. Korflówi (Ręk. Oss. Sig. 262 f. 84). Mikdąj, podstoli brasła- 
wski, tonaty 1680 r. z bratanka Teofila Radeckiego, marszałka lidzkiego (Akta 
XII f. 698). 

Jakób, strałnik inflancki i Gedeon, oboiny inflancki, świadkowie na testa- 
mencie Borcha 1682 r. 

Mikołaj, chorąi^ kowieński 1696 r., poseł na sejm koronacyjny, z kowień- 
skiego, 1696 r. (V. Ł ). Mikołaj, starosta komiałowski, podpisał, z województwem 
trockiem, elekcyę Augusta II-go. Mikdąj otrzymał 1786 r. prąrznanie do^ocia 
na starostwie rze^yckiem dla tony, Urszuli Konstancyi de Wahlen (M. 226 f. 160). 
Konstancya de Wahlen Korflbwa, nabyła 1766 r. dobra Bsmar w Inflantach (Kancl. 
29 f. 1074). Starostwo rzei^ckie po śmierci Mikdąja, otrzymał syn jego Zygmunt, 
na którem, tonie jego, Katarzynie Juliannie z Kloppmannów, przyznane zostało do- 
żywocie 1764 r. (M. 229 r. 969). 

Fryderyk Korff trzymał starostwo rzełyckie 1786 r. (Ist Jur. Mai XXVII). 
Heniyk, starosta frauenburski 1717 r. Bmesi został podkomor^rm nadwornym 
1766 r. Mikołaj Wilheim, z linii Kreuzburgskięj i iona jego, Elżbieta Sefreis, 
otrzymali 1768 r. konsens królewski, na wykupienie starostwa tolkmickiego z rąk 
Golczów (Sig. 29). Tenże Wilhelm podpisał, z województwem pomorskiem, elek- 
cyę Stanisława Augusta. Maciej na scjjmiku brasławskiem 1764 r. Jan, strażnik 
kowieński 1766 r. Jei^ został 1778 r. porucznikiem artyleiyi litewskiąj (Rękop. 
Oss. 2608 r. 179). Aleksander nabył 1794 roku Gilwicze, w powiecie berżańskim 
(Zs. Rosieńs.). 

Katarzyna, córka hr. Karola Skawrońskiego, brata cesarzowej Katarzyny 
I-€|j, zmarła 1767 r., była żoną N. Korffa. Baron Mikołaj, syn Andrzeja, generał 
en chef wojsk rosyjskich, kawaler orderu Św. Andrzcija, umarł 1766 r. Bar. Jan 
Albert, prezes Petersburgskic^j Akademii Nauk, umarł 1766 r. Bar. Mikołaj, syn 
Jana, inspektor artyleryi rosyjskiej 1798 r. Bar. Teodor, syn Karola, umarł 1828 
roku. Baron Mikołaj, syn Mikołaja, właściciel 1866 r. majoratu Preekuln (Herb. 
hr. Bobryńskiego). Bar. Mikołaj, ożeniony z Maryanną Krassowską, córką Józefa 
i Ludwiki z Zaborowskich. 

KORCłOW Tomasz, w powiecie wiłkomierskim 1764 r. (V. L.). 

KORIATOWIGZB ksiąifeęta. Koriat, ąyn Gedymina, ochrzczony pod imie- 
niem Michała, dzierżył Nowogródek, synowie jego, wyrugowani z dzielnicy ojca, 
HertMA T. XI. 20 



Digitized by 



Google 



164 KORKOCKI — KORKOZBWICZOWIE. 

otrzymali Podole. Synów przypisują mu kroniki czterech: Jerzego, Aleksandra, 
Konstantego i Teodora. 

Ks. Jerzy Koriatowicz, obok drugich książąt, podpisał traktat z królem Ka- 
zimierzem 1866 r. W 1374 r. występi^je Jako hospodar ziemi mcMawskiej. Został 
zabitym przez poddanych, prawdopodobnie w tymże roku. 

Ks. Aleksander Koriatowicz zawarł, wspókiie z innymi książętami, 1866 r. 
traktat z królem Kazimierzem. W tymże roku król Kazimierz, zdobywszy ziemię 
włodzimierską na Łubarcie, powierzył mu zarząd takowej. Po bracie Jerzym objął 
zarząd Podola i 1875 r. wyd^ąc w Smotryczu przywileje, pisze się kniaziem i ho- 
spodarem podolskiej ziemi. Zginął w potyczce z Tatarami. 

Ks. Konstanty Koriatowicz, móg^ objąd Podole po bracie Aleksandrze. Z ty- 
tułem księcia podolskiego, wydał 1385 roku mieszczanom krakowskim przywileje 
wolnego handlu, a 1888 r. nadał Bakotę Niemirze. 

Ks. Fedor Koriatowicz, po śmierci braci. Jest kniaziem i hospodarem ziemi 
podolskiej 1892 r. Ściągnąwszy na siebie gniew Witolda, utracił Podole i udał 
się na Węgry, gdzie objął Munkacz, trzymany Już dawniej przez niego, z ramie- 
nia króla Ludwika. W 1408 r. Fedor, książę podolski, pan na Munkaczu, składa 
hołd królowi Władysławowi i królestwu. Zył jeszcze 1408 roku. W 1416 r. król 
Zygmunt węgierski wyznac^ł Jego córkom, Annie i Maryi, roczną dotacyę. 

Mógł Koriat mieć więcej synów, gdyż, obok wyżej wymienionych, wystę- 
pąją Jeszcze, ks. Lew Koriatowicz, który zgin^ nad Worsklą 1899 r., ks. Bazyli 
Koriatowicz, przyrzekający wierność królowi i koronie polskiej 1408 r. i ks. Dy- 
mitri, żonaty 1856 roku z córką wielkiego księcia moskiewskiego, Iwana Iwa- 
nowicza. 

Książęta Kurcewicze, uważając się za potomków Koriata, używają przydom- 
ku Koriatomcr, śladu Jednak tego ich pochodzenia nie ma (Stadn.; J. Wolff). 

KORKOCKI Jerzy podpisid, z ziemią chełmską, clekcyę Augusta II-go. 

KORKODYN książęta. Ks. Juri Korkodyn, syn Iwana, a wnuk ks. Hleba 
Światodawicza Smoleński^o, wymieniony Jest w spisie kniaziów i bojarów smo- 
leńskich, w końcu XV-go wieku. Syn Jego ks. Iwan, otrzymał kilkakrotnie w la- 
tach 1482 — 1487, nadania z myt Smoleńskich i Mińskich. Po zdobyciu Smoleń- 
ska 1514 r., poddał się ks. Iwan Korkodyn Moskwie, gdzie potomkowie J^;o, knia- 
ziowie Korkodiuy, wygaśli w końcu X\^I-go wieku. 

KORKOSZOWIB Stanisław i Bazyli, bracia, wraz z Michałem, synem Ba- 
biego, pozwani 1726 roku przez Moczulskiego, o przywłaszczenie sobie gruntów 
(Akta Tryb. Lubels.). 

KORKOWSKl Wojciech, pisarz cehiy komory dybowskięj, 1688 roku (Zap. 
Łub. 84 f. 82). 

KORKOZEWICZOWIE v. KORKUZEWICZOWIB. Jei^, dzierżawca kio- 
wski (?), w powiecie orszańskim, 1776 r. (Akta VII). Leon, urodzony ze Słotwiń* 



Digitized by 



Google 



KORKUCIOWIE — KORMANICCY. 



166 



skiąj, oieniony z Poklewską Kozidłówną 1899 r. Michalina, żona Franciszka Dow- 
monta, w końcu XIX-go wieku. 

KORKUCIOWIB li. NAIiĘCZ, w powiecie lidzkim, gdzie leżą Korkuciany. 
Jan Samuel Korkuć, horodnic^ lidzki i Jerzy Korkuć podpisali, z województwem 
wileńskiem, elekcyę Augusta II-go. Józef, pisarz grodzki lidzki i poseł 1712 r. 

Antoni Korkuć z synem Marcinem i wnukami: Wincentym Antonim, Ro- 
manem Kazimierzem i Apolinaiym Pawłemy syn Macieja, wnuk Antoniego, pra- 
wnuk Eliasza Eliaszewicza Korkucia, dziedzica 1694 r. dóbr Jacowskie, w powie- 
cie lidzkim, legitymowali się ze szlachectwa 1812 r., przed Deputacyą Wywodo- 
wą wileńską. 

KORLEŃSKI N. podpisał, z województwem łęc^ckiem, elekcyę Augu- 
sta II-go. 

KORMANICCY h. JUNOSZA z Kormanic. w ziemi przemyskiej. Janusz 
Nasięgniewowicz, pozwany 1428 r. przez Eliasza, władykę przemyskiego, o jedno 
dwor^szcze w Kormanicacb, twierdzi, ie otr^mał je razem z wsią cidą od kró- 
la, ale dyplom ma w przechowaniu u stryja na Szląsku. Ponieważ w oznaczonym 
terminie dyplomu nie okazał, został więc 1424 r. odsądzony od t^ cząstki Kor- 
manic Braómi jego być musieli, Jurga Nasięgniew ze kląska, prawi^ący się 
1447 r. we Lwowie z Rosustem i Piotr Nasięgniewowicz z Cnijkowic, który prze- 
grał 1431 r. sprawę o część Cząjkowic ze Steczkiem. Piotr 
z Cząjkowic sprzedał 1487 r. częóć Kormanic, za 260 gr^rw.. 
Piotrowi z Orochowiec. 

Synem jednego z nich był Ramsz z Oleszyc i Manasty- 
rza, którego łona, Katarzyna, pozwija 1428 r. Pakosza z Strze- 
iowa, o sfałszowanie prsgrwileju. Ten Ramsz, w latach 1486— 
1448 ma liczne sprawy w Przemyślu, a 1447 roku w procesie 
z Mikc^em z Kosiny, o Manastyrz, nazwany Stanisławem 
Ramszem. W 1448 r. sprzedał Manastyrz za 800 grzyw., Ja- 
nowi z Pilczy i odtąd pisze się już tylko z Oleszyc. W aktach 
lwowskich z 1468 r., nazwany raz kasztelanem bełskim, mu- 
siała tu jednak zajść pomyłka, bo występi^e dość często po- 
tem do 1466 r. we Lwowie, a 1468 r. w Przeworsku, l>ez ty- 
tułu. On teł pewno Stani^w Nasięgniew, inaczej Rampsz 
z Oleszyc, pozwał 1460 roku Próchnickich i Jana z Bierczy. 
Wśród dzieci i wnuków jego, jedni pisali się stale Ramsza- 
mi, jak Adam i Jan (obacz Ramsz), inni od dóbr Kormanice 
nazwali się Kormanickimi. 
Ramsz z Kormanic, bez dodanego imienia, występi^e wiatach 1477—1498 
w Przemyślu i Lwowie. Stanidaw i Rafał, bracia, już stale piszą się Kormani- 
ckimi, dodając jeszcze czasem przydomek Ramsz. 

Stanisław, oieniony z Anną z Tarnawy 1486 r., której bracia zabezpieca^li 
268 gr^rw. na Płonie, 1488 r. Do 1606 r., wspólnie z niepodzielonym bratem Ra- 
fałem, zawierają liczne tranzakcye, o nabycie i zastawy dóbr (AQZ. Xin— XVIII). 




Herb Jnnossa. 



Digitized by 



Google 



156 KORMANICCY — KORNACCY. 

Rafał musiał umrzeć przed 1508 r., bo regestra poborowe z tego roku, wy- 
mieniają tylko Stanisława, jako dziedzica Kormanic, Woli, Rybotycz, Borosławki, 
Jamny i Trojczy, do których 1515 r. przybyły Gozdziec, Łodzinka, Trzcieniec, Wojt- 
kowa Wola, Oroziowa i Łomna (Paw.). Stanisław został 1609 r. podsędkiem prze- 
myskim. Córka jego Katarzyna, za Mikołajem Fredrą 1507 r. (M. 23 f. 88). An- 
drzej, żonaty 1552 r. z Zofią Borowską (M. 80 f. 186). Józef, dziedzic Trzcieńca 
1582 r. Elżbieta, wdowa po Józefie Kormanickim, przyznała 1542 r. sumęDroho- 
jowskłej (Zs. Przem. 18 f. 1089). 

Marcin, Andrzej, Stanisław, Auktus i Jan, dziedzice Rybotycz i Posady. 
1542 r. (AGZ. XIX). Małgorzata, urodzona z Fredrówny, żona Aleksandra Łaszczą, 
starosty chełmskiego, kasztelana czerskiego, matka arcłiidyakona gnieźnieńskiego 
1576 r. (Kor.). 

Zbożny (Auctus), kasztelan czchowski 1576 r., zmarły 1579 r., dziedzic Ko- 
pek i Łętowni, w powiecie sandomierskim (Paw.), żonaty z Anną z Wielkiej Ka- 
zimierzy, yel z Lipnika, zmarłą 1591 r. w mieście swojem Rudniku, pozostawił 
dwie córki: Jadwigę, żonę Hieronima Mieleckiego i Elżbietę, żonę Adama Rzeszo- 
wskiego 1580 r. Ta ostatnia wyszła 2-o y. za Mikołaja Spytka Lig^ę, w końcu 
kasztelana sandomierskiego (M. 114 f. 264; 119 f. 121 i 229; 128 f. 245; Wyr. Lub. 
38 f. 15; Zap. Lub. 6 f. 208). Wdowa po kasztelanie, szczególniejsza dobrodziej- 
ka 00. Jezuitów w Krakowie, którym darowała Stempocice i Przecławkę. Zbi- 
gniew, dziedzic części Borui, w sandomierskiem, 1578 r. (Paw.). 

Paprocki wspomina współczesnycli sobie synowców kasztelana, Jana z Ry- 
botycz i Jerzego z Kormanic i siostry ich. Wojciecli, pisarz kancelaryi mniejszej 
koronnej 161 1 r., dziedzic Czernina (M. 384 f. li; DW. 39 f. 2080 i 43 f. 1167). 

KORMANICCY h. SAMSON. Zbożny Kormanicki tego lierbu, opłacał 1566 
roku pobór ze wsi Wojciechowa, w powiecie lubelskim (Wittyg). 

KORMANOWSKl Jan najechał i zrabował Rohoznę Popielów, o co spra- 
wa 1628 r. Żona jego, Katarzyna Frydrychówna, l-o v. Danielowa Borzechowsica 
(Wol V B f. 884). 

KORMAŃSCY. Trojan i Jan, synowie Ambrożego, odstąpili 1603 r. Rokoto- 
wo Białyńskiemu (Zap. Lub. 14 f. 364). Jan podpisał, z ziemią chełmską, elekcyę 
Augusta II-go. Walenty potwierdził 1778 r. umowę zawartą z Turowskim, doty- 
czącą nabycia dóbr Janki, w ziemi nurskiej (M. 283 f. 62). 

Jan, żonaty z Wiktoryą Leszczyńską, l-ov. Józefowa Malicką, zmarłą 1791 
roku, miał córkę Teklę Kunegundę, ur. 1788 r. (A. Lwows. Por. Nob.). 

KORMSKl Antoni, komornik ziemski brzeski 1787 r. 

[KORN Fryderyk, mianowany konsyliarzem Stanisława Augusta 1778 r. 
Jest nim jeszcze 1798 roku, w którym kwitował Lachnickłego (DW. 109 f. 938 
i 112 f. 1168).l 

KORNACCY h. PRAWDZIC. Wojciech Kornacki, syn Wojciecha Franci- 
szlca i Eufrozyny z Rąjeckich, wnuk Grzegorza i Jadwigi z Błędowskich, le- 



Digitized by 



Google 



KORNACKI - KORNELOWSCY, 157 

gitymował się ze szlachectwa 1782 roku, w sądzie grodzkim halickim (M. 
D. Wąs.). 

Tomasz wniósł 1768 r. pewien akt do Metryki koronnej (M. 279 f. 45). 
Dominik i Jakób, z województwa płockiego, elektorowie Stanisława Augusta. Ja- 
kób, żonaty z Małgorzatą Dziewulską i Andrzej, bracia, sprzedali 1790 r. dworek 
w Warszawie (DW. 106 f. 858). 

KORNACKI herbu WŁASNEGO Gabryel, regent sandecki 1553 roku 
(Wittyg f. 147). 

KORNALEWSKI Stanisław, wspólnik Żaby w najeździe 1721 r. (Ist. Jur. 
Mat XXVII). Patrz Kornehwsey. 

KORNASZBWICZOWIE. Andrzej Kornaszewicz otrzymał 1728 r., wspól- 
nie z żoną, Anną z Wołczyńskicb, wójtostwo w Bliznem od Szembeka, a 1727 r. 
jest subdelegatem i regentem grodzkim sanockim (Gr. Sanoc. 120 f. 1428 i 126 
f. 811 i 868). ich dzieci : Konstanty, Rozalia, Paulina, Barbara za Kokowskim 
i Anastazya, za Broniewskim, podzieliły się ojcowizną w Bliznem 1746 roku 
(Gr. Sanoc.). 

KORNASZBWSCY h. KORNICZ, Feliks Kornaszewski, syn Feliksa, zapi- 
sąje 1786 r. posiadłość w Górze żonie swej, Maryannie ze Smoleńskich (Deb. Czers. 
2 f. 12). Jan Aleksander, syn Jana, legitymował się ze szlachectwa w Królestwie, 
przed 1850 r. 

Franciszek, syn Feliksa, profesor gimnazium w Siedlcach 1850 roku, syn 
jego Bronisław, 1866 r. 

KORNELOWSCY v. KORNIELOWSCY, czasem KORNALOWSCY herbu 
BYBEL z Komelowic (dziś Komalowice), w powiecie Samborskim. Herb ich przed- 
stawia kosy, półksi^yc i krzyż. 

Iwan Kornelewski z Kornielewic świadczy w Samborze w latach 1418 — 
1422. Syn jego Zanko sprzedał 1441 i 1444 r. części swe w Dobrzanach, za 841 
grzyw, i kobyłę, bratu rodzonemu Hryćkowi. Obaj bracia, Hriczko (mylnie odczy- 
tany Tuczko) i Zanko Kornelowscy, herbu Kosy, księżyc i krzyż, zawołania Bybef, 
zaświadczają 1480 r. w praemyślu szlachectwo (Czyżowskiego. 

Bryczko Kornialowski 1449 r. we Lwowie, przy wywodzie ze szlachectwa Bi- 
lińskiego, nazwał swój herb Boragnica. Żonaty zFedką 1487 r., nabył część Sand- 
kowic 1439 r. 

Zanko jest sędzią grodzkim Samborskim, 1457 r. 

Michno czyli Mikołaj z Komelawic, zabezpieczył 146(> r. żonie Marusi 60 
grzyw, posagu i wiana. Siostrę miał za Czajkowskim 1468 r., a syn jego Iwan, 
inaczej Iwachuo, zastawił swój dział 1492 r. Piotrowi z Ortynic. 

Jaczko Kornelowski 1457 r., miał córkę Fedkę, nazwaną 1468 r. siostrą 
przez Iwana Buchowskiego, który jej wydziela część maciei-zystą w Buchowicach. 
Taż Fedka, nazwana Elżbietą, dziedziczka części Buchowic, jest żoną Leonarda 
z Kłodnicy 1485 r. Wasil, inaczej Waśko Kornalowski z Sozań, ożeniony z Jusz- 



Digitized by 



Google 



168 KORNIAKTOWIE. 

ką 1478 r.y pozwolił synowi Iwanowi, oprawić posag żony, Oluchny Unickiej, 40 
flor. na połowie działu. 

Iwaszko Komielowski, przy rewizyi królewszczyzn na Rusi 1469 r., razem 
z Kostkiem z Radyłowic, okazali potwierdzenie przez star^^ króla listu ks. Wła- 
dysława Opolskiego, na wsi Stupnicę, Huhwicze, Radyłowice i Komelowice, pra- 
wem lennem, wieczystem i akt kupna tych wsi (Paw.; Jabł.), w 1471 r. zapisał 
żonie Solon^ji (Salomei) 200 grzyw, posagu i ¥riana. (Mrki ich: Mfligorzata, żona 
Piotra Chłopczyckiego 1489 r,, zmarła bezdzietnie 1502 r. i Anasta^a Zofia, żona 
Ihnata Zamojskiego 1501 r. Synowie: Ihnat, Iwaszko i Jurga, w latach 1489 — 
1491 r. Od 1494 r. z tych trzech braci, spotykamy w aktach tylko Iwaszka, któ- 
rego regestra poborowe z 1508 r. wymieniają, jako dziedzica Komalowic (AOZ. 
XIII — XVni; Paw). W sprawie Komalewskiej z Kulikowską, król wyznaczył 
komisarzy 1582 r. (AGZ. X. 508). 

Stefan Komelowski, z województwa bełski^^, elektor Augusta II-go. Jan 
i Demian Tyszewicze Komelowscy, sukcesorowie Bazylego Komelowskiego, miecz- 
nika płockiego, wygrali 1768 roku sprawę z Jastrzębskim (Woł. XIII D f. 38). 
Michał, stolnik ciechanowski i Antoni, podczaszy żydaczowski, bracia, 1778 roku 
(DW. 94 f. 145). 

KORNIAKTOWIE h. KRUCINI (w polu czerwonom— pod krzyżem kawaler- 
skim złotym, srebrna gwiazda (Ostr. 1651). Herb ich zupełnie inaczej przedstawia 
Wittyg f. 147). 

Nazwisko ich właściwe było Komeadi, z czego zrobiono Karniał, w koń- 
cu Komiakt. Z Kandyi pi-zybyło ich do Lwowa dwóch, Michał i Konstanty, z któ- 
rych ostatni na handlu winami, dorabia się olbrzymiej fortuny. W 1566 r. do- 
zwala mu król sprzedawać wina, po zwykłej cenie, bez względu na cenę nciożoną 
przez wojewodę ruskiego. W 1569 r. uwolnił go król od ceł i poborów, a 1571 r. 
od wszelkich myt W tymże 1571 r., zostaje celnikiem ziem ruskich i zostaje 
pi*zy puszczonym do swobód szlacheckich. W 1574 r. wzi^ w dzierżawę od króla 
Henryka, wszelkie podatki ziem ruskich i znów został przypuszczonym do swobód 
stanu rycerskiego. W 1582 r. zlecił mu król oddać administracyę podatków na 
Rusi Urowieckiemu i Orzechowskiemu, a nowi dzierżawcy, którzy mają objąć tę 
dzierżawę 1588 r., mają mu wypłacić, przed objęciem takowej, 15,000 flor. W 1578 
roku był już właścicielem Krzywczyc, Przcdrzymicch, Hrebienic, Bi\jańca, Dzibu- 
lek i kilku jeszcze innych wsi (Paw.). W 1579 r. nabył od Boratyńskiego Hussa- 
ków z 7-ma wsiami, a 1598 roku jest dziedzicem i Odnowa i Kulikowa (AGZ. X. 
1828, 1882, 1459, 1642, 1654 — 7, 1676 i 7, 1718, 1751 i 2, 1875, 1969, 2021, 22 
i 28, 2059, 2195, 2224 i 2880). Nabył też Białoboki, z których się Korniaktowie 
pisali, Sośnicę, Żórawicę i Kosinę. Ożeniony z Anną Dzieduszycką, zmarłą 1616 
roku, pozostawił dwóch synów: Konstantego, dziedziczącego na Sośnicy i Z2oczko- 
wicach i Aleksandra, dziedzica Odnowa i Białoboków (Zap. Lub. 15 f. 512 i 682; 
Zs. Przem. 807 f. 915). Był i trzeci syn, bo trzech panów Komiaktów jest 1598 r. 
na uniwersytecie w Padwie, ale widocznie umarł młodo. Miał też trzy córki, które 
wyszły za pierwszych panów polskich. Anna była żoną Jana Tarnowskiego, ka- 
sztelana żamowskiego, Zofia, Abrahama Herburta, a Katarzyna, l-o v. Aleksan- 
dra Chodkiewicza, wojewody trockiego 1616 roku, 2-o v. księcia Konstantego Wi- 
śniowieckiego, wojewody ruskiego. 



Digitized by 



Google 



KORNIATT - KÓRNICCY. 169 

Aleksander, fundator Karmelitów w Hussakowle, zmarł bezdzietny. 

Konstanty, syn Konstantego, pod Zamoyskim odbył wyprawę inflancką. 
W Białymkamieniu trzy lata dowodził. Na Wołoszczyznę chorągiew zbrojną przy- 
wiódł, a na wzmocnienie fortyflkacyi lwowskich, potrzebny fimdusz oflarowi^. 
Umarł 1624 r., pocłiowany w Przemyślu, gdzie ma pomnik wzniesiony. Z Elżbiety 
z Tęczyna Ossolińskiej, wojewodzianki sandomierskiej, zaślubionej 1611 r., pozo- 
stawił córkę Annę, żonę Mikołaja Ossolińskiego, starosty knyszyńskiego, oraz sy- 
nów: Aleksandra Zbigniewa i Karola Franciszka. Pierwszy obrał 1628 r. w Lubli- 
nie, pdnomocnikiem drugiego (Zap. Łub. dl f. 165). 

Aleksander Zbigniew, ur. 1612 r., na Hussakowie, Sośnicy i Białobokach, 
dworzanin królewski, umarł 1689 r., pochowany w Przemyślu. Z Doroty Kamko- 
wskiiąj, córka jego Elżbieta, wyszła za Marcina Krasickiego, kasztelana przemy- 
ski^^. W 1688 r., wspólnie z żoną, otrzymi^ konsens królewski, na odstąpienie 
Maćkowie aeklińskiemu (M. 185 f. 109). 

Karol Franciszek na Białobokach, rotmistrz ziemi przemyskiej (Zap. Lub. 
42 f. 57), w 1648 r. Przemyśl od Kozaków i Tatarów obronił, zawiesiwszy zdobytą 
na Kozakach chorągiew w katedrze. W 1672 r., nacierając na Tatarów pod Zbo- 
rowem, poległ, pochowany w Przemyślu. W 1647 r. Boguski kwitowi^ go i jego 
bratankę Elżbietę, córkę Aleksandra z Sośnicy (M. 190 f. 288). Ożeniony z Kata- 
rzyną B^ecką, wojewodzianką podolską, 2-o y. żoną Stanisława Antoniego Fre- 
dry, kasztelana czemiechowskiego, pozostawił córki: Katarzynę i Franciszkę, oraz 
synów: Antoni^^ Karola i Michała, zmarłych bezdzietnie (Zs. Przem. z 1681 r.). 
Franciszka była 1689 r. żoną Jana Oniewosza (DW. 57 f. 648). 

Antoni Karol, na Żórawicy i Białobokach, potwierdził 1688 r. układ, za- 
warty z Zamoyskim (M. 240 t 47), a 1698 r. otrzymał pozwolenie, na zamianę wsi 
Żórawicy, na miasto Augustów (Ręlc Oss. Sig. 186 f. 92). 

KORNIATT V. KORNIC N., mostowniczy innancki, umarł 1765 roku 
(Sig. 80). 

KÓRNICCY h. KORNICZ. Dwie rodziny było Kórnickich. Jedna pocho- 
dziła z Komicy, w ziemi łukowskiej, której właścicielem był 1662 r. Maciej Kór- 
nicki, druga, z Komicy na Wołyniu, według heraldyków, mii^a być herbu Kor- 
nicz, chociaż herb Kunasza Komickiego z 1547 r., na dokumencie w Komicy wy- 
sta¥rionym, przedstawia krzyż zwyczajny u dołu grotem zakończony (Arch. Sang.). 
Herb pierwszej nie jest mi znanym. 

Fedor Promczejkowicz Kórnicki żył 1540 r. (Arch. Sang. IV). Patrz Prom- 
czykome. Sydor Kórnicki, właściciel 1570 r. Sielca i pięciu wsi, w powiecie krze- 
mienieckim (Jabł. f. 18). Jerzy i żona jego, Eudoksya Andrzejówna z Rudeckich, 
sprzedali 1575 r. część Rudki Rudecklemu (Op. Łuc. 2049 f. 41 i 42). Regina Mi- 
chałowa Krajewska, podsędkowa Icrzemienieclca i Pelagia Dominikowa Chorzowska. 
1595 r. Eudoksya, siostra ich, żona Dominika Andrusldego, nie żyła już w tym 
roku (Woł. I f. 152). 

Iwan, Bohdan, dziedzic Komicy i Marcin, synowie Pawła i Maryny, 1680 
rolcu. Stanisław, Ewa i Regina, dzieci Bohdana i Anny, zawarli ugodę z Droże- 
ckimi 1594 r. (Wyr. Lub. 7 f. 844 i 1122; 42 f. 295; Zap. Lub. 7 f. 528). 



Digitized by 



Google 



160 KORNICZOWIE — KORNIOWIE. 

Lew tx>hwinowicz Kórnicki z synami : Andrzejem i Kirykiem, pozwani 
1609 r. przez Oąsiorowskiego, o udowodnienie swego szlachectwa (Bracł. II f. 1539 
i ni f. 1140). Żoną Lwa była siostra Hreliorego i Michała Proskurów Suszczań- 
skich (Ky. n A f. 105). Marcelemu zabezpieczył 1686 r. sumę Łoziński, a An- 
drzejowi odstąpiła 1642 r. sumę Błędowska (Qr. Kamień.). Jan, ionaty z Marusza 
Krasnosielską, 1647 r. (Kij. VI C f. 120). Jan, domownik Sieniawskich, dziedzi- 
czył 1648 r. na Załuiu i Pererosłem (Zs. Lwows.). 

KORNICZOWIE h. KORNICZ. Mikołaj Siestrzeniec Kornicz, burgrabia 
będziński, dopuszczał się grabieży po śmierci Władysława Jag. 1484 r. (Dług.). 
W 1437 r. był burgrabia rabsztyńsicim (K\viatk.). Patrz Sieitirgeniec. 

KORNIBLOWSCY, patrz Komdowsey. 

KORNIEWICZ Szymon z ioną, Anastazyą Chomiakówną, pozwani przez 
Borszewskich, zwolnieni z procesu 1610 r. (Woł. II f. 472). 

KORNIEWSKI Jan, podpisał eiekcyę Augusta II-go, z ziemią ciechanow- 
ską. Iwan z Komiewa 1552 r. w Połocku. 

KORNIŁOWICZ h. KORNIC Matwiej, ziemianin kyowski, w początkach 
XVII-go wieku (Wittyg f. 147). 

KORNIOWIE (KORŃ) h. WŁASNEGO, przedstawiającego w polu błękit- 
uem, pod trzema sześciopromiennemi złotem! gwiazdami, trzy takież pszenne kło- 
sy, z zielonego pagórka wyrastające. W szczycie hełmu trzy kłosy (Ostr. 1455). 

Rodzina niemiecka, w Inflantach polskich osiadła, z której Otto Korń von 
Zegiert, miał otrzymać indygenat polski 1684 r., od Władyrfawa IV-go. Otto, wła- 
ściciel Witkopowszczyzny, w powiecie lucyńskim, z Gertrudy Wissunówny, miał 
dwóch synów. Jakóba i Andrzeja. 

Jakób, syn Ottona, z Obiyckiej, miał ośmiu synów, z których tylko Krzy- 
sztof, skarbnik inflancki, ożeniony z Tyzenhauzówną, miał dwóch synów: Stefana 
i Ludwika. 

Stefan, skarbnikiewicz inflancki, został skarbnikiem inflanckim 1767 rolcu, 
umarł 1775 r. (Sig. 80 i 32). Żonaty z Rozalią Rykówną, miał z nią pięciu sy- 
nów: Tadeusza i Ignacego, kanoników inflanckich, Józefa, zakonnika. Piotra i Ma- 
cieja, Bazylianina, opata grodzieńskiego. Siostra ich Katarzyna, za Waldenem. 
Piotr, z Wiktoryi Benisławskiej, pozostawił: Feliksa, Ksawerę i Joannę. 

Ludwik, brat Stefana, skarbnika, budowniczy inflancki 1769 r., z Aleksan- 
dry Hłaskówny, miał czterech synów: Benedykta, Tomasza sędziego prezydiyące- 
go powiatu lucyńskiego, Michała, sędziego powiatu lucyńskiego i Mikołaja, oraz 
trzy córki: Rozalię Szantyrową, Maryannę Waldenową i Katarzynę. 

Mikołaj, z Katarzyny Łosowskiej, pozostawił: Ludwika i Jana. 

Andrzej, drugi syn Ottona, żonaty l-o v. z Minsterówną (Munster), 2-o v. 
z Rykówną, miał trzech synów: Jana, Michała i Andrzeja. MichiU, z Szadui*skiej, 
miał córkę Rodziewiczową i syna Jakóba, po którym szedł syn Franciszek. 



Digitized by 



Google 



KORNOCH — KOROLKIEWICZOWIE. 161 

Andrzej, brat Michała, ożeniony i-o v. z Rykówną, 2-o v. z Sołtanówną, 
pozostawił synów trzecti: Józefa, Ignacego i Jana. 

Józef, syn Andrzeja, z Wołosowskiej, miał syna Benedykta, rotmistrza In- 
łlanckiego 1766 r., którego, z Benisławskiej, synów czterech: Nikodem, Józef, sę- 
dzia powiatowy rzeczycki, Jan, asesor lucyński i Dominik. 

Ignacy, syn Andrzeja, strażnik inflancki, zaślubił Joannę Salomonowiczó- 
wnę i z niej miał syna Jana, sądziego rzeczyckiego, ożenionego z Woydzbunówną 
i córki: Katarzynę Ketlerową, Zofię Marynowską i Petronellę, żonę Wojciecha Wie- 
lądka. Opiekunem tej ostatniej był Borch, podkanclerzy koronny, który zawarł 
z Wielądkiem umowę przedślubną 1770 r. (M. 236 f. 284). 

Jan, syn Andrzeja, budowniczy inflancki 1746 r., zmarły 1757 r., z Mitel- 
fortównej, miał syna Józefa. 

Jeden z Janów, strażnik parnawski, podpisał 1766 roku uchwałę sejmiku 
inflanckiego. 

KORNOCH Samuel, pisarz grodzki rawski 1611 roku (V. L.). Patrz 
Kumoch, 

KOROBIEC Józef, podpisał manifest szlachty litewskiej 1768 r. (V. L.). 

KOROBKA Mikołaj, w województwie brzeskiem-litewskiem, 1607 r. (Akta 
IV). Iwan Korobczyc, bojar nowogrodzki, 1550 (ML. 66). 

KOROBOWICZ Tadeusz, rotmistrz miński 1786 r. (Kai). Nikifor Korobo- 
wicz, bojar połocki, w iatacłi 1508 — 1510 (ML. 8). 

KOROCZYCKI Mikołaj, w województwie nowogrodzkiem, 1764 r. (V. L.). 

KOROC!ZYŃSKI Łukasz, syn Jana, dzierżawił dobra królewskie 1584 roku 
(Wyr. Lub. 22 f. 1404). 

KOROLKIEWICZOWIE li. DĄBROWA, w województwie mińskiem. Jerzy 
Korolkiewicz, dziedzic Małaszkowszczyzny, w województwie mińskiem, zapisał te 
dobra, testamentem z 1694 r., synom swoim: Piotrowi, Franciszkowi i Antoniemu, 
którzy też do nich wprowadzeni zostali 1782 r. Miał on jeszcze czwartego syna 
Kazimierza, który wspólnie z bra<5mi. Piotrem i Antonim, protestował 1783 roku 
przeciwko bratu Franciszkowi, że nie spłaciwszy części długów ojcowskich, na 
niego przypadłej, sprzedał swoją część tycłi dóbr Wołodkiewiczowi. 

Ignacy, syn Piotra, z żoną, Franciszką z Pozaryskich; Jan, syn Kazimie- 
rza i żona jego, Krystyna z Zylewiczów i Marcin vel Maciej, syn Franciszka 
i żona jego, Anastazya Hranicka, sprzedali Małaszkowszczyznę Czortowiczom, 
1769 roku. 

Piotr, syn Jerz^^, oprócz Ignacego, miał jeszcze synów: Hipolita i Anto- 
niego. Ignacy pozostawił: Józefa, nr. 1772 r., Tadeusza, ur. 1778 r. i Pelicyana. 

Herbarz. T. XI. 21 



Digitized by 



Google 



162 KOROLKO — KOROPLANSKL 

Józef, ionaty I-o y, z Joanną ze Zdanowiczów, 2-o y. z Barbarą z Abra- 
mowiczów, miał z pierwsze) żony syna Ploryana, ur. 1804 roku. Testament spi- 
sał 1818 roku. 

Tadeusz, ionaty l-o y. z Anielą Żarowską, 2-o y. z Franciszką Walicką, 
pozostawił z pierwszej żony synów : Piotra, ur. 1808 r., Franciszka, ur. 1812 r., 
Bernarda Łaurentego, ur. 1818 r., Stefana Jana, ur. 1820 r. i Jana Pawła, ur. 1823 
roku. Z drugiej żony syn Floryan, ur. 1831 r. 

Kazimierz, syn Jerzego, misi syna Jana, ożenionego z Antoniną Pietrasz- 
kiewiczówną, z której synowie : Kazimierz, ur. 1787 r., Michał, Justyn i Ignacy. 
Po Michale pozosti^a córka Rozalia. 

Franciszek, syn Jerzego, miał syna Marcina yel Macieja, ur. 1767 r., żona- 
t^o z Petronellą z Szymkiewiczów, z której: Ignacy Dominik, ur. 1787 r., Karol, 
ur. 1791 r., Jan, ur. 1709 r. i Bogumiła. Ignacy Dominik, ożeniony z Maryanną 
z Odyńców, pozostawił: Michała, ur. 1816 r., Wincentego, ur. 1818 r., Jana Fran- 
ciszka i Jana. Karol, ożeniony z Katarzyną Iwanowską, miał: Jana Franciszka, 
ur. 1832 r., Wiktora i Ludwika, żonatego z Szymańską, z której syn Michci. Po- 
tomstwo Jana Franciszka, ze Stefanii z Czechowiczów : Malwina, Wadaw, ur. 
1866 r., Edward, Stanisław, ur. 1872 r., Wiktor, ur. 1874 r., Aleksandra, Emilia, 
Alicya, Stefania i Józefa, ur. 1882 r. Wacław zaślubił Maryę Pawłowską, z któ- 
rej syn Łucyan. Stanisław, ożeniony z Leokadyą Grigilewiczówną, z której Jani- 
na i Alicya. Wiktor, żonaty z Zofią Kamińska, ma syna Czesława. Aleksander, 
porucznik artyleryi pieszej wojsk rosyjskich. Rodzina ta legitymowcia się ze szla- 
chectwa, w gubernii mińskiej, 1810 i 1832 r. 

KOROLKO Stefan, z województwa mścisławskiego, elektor Jana III-go. 

KORONA. Salomeą z Koronów, żona Michała Eliasza Hłaski, rotmistrza po- 
łockiego, 1764 r. (Ist Jur. Mat.). 

KORONAGKI Adam, z ziemi ciechanowskiej, elektor Augusta II-go. 

KORONOWSCY v. KURANOWSCY z Koronowa v. Kuranowa, w kośclań- 
skiem. Gybek y. Cypek (Gypryjan?) Pradel z Kuranowa Kuranowski, ożeniony 
z Hanką, wdową po Jakóbie Łódzkim z Kopaszowa, ma częste sprawy w Kościa- 
nie, w latach 1396 — 1400. Bratem j^fo zapewne był Gttnter Pradel z Bojano- 
wa, podstarości kościański, w latach 1391 — 1897. Ci może należeli do Junoszy- 
ców. Borzydaw z Kuranowa 1393 r., a Jan 1894 r. w Kościanie (Leksz.). Święto- 
sław, syn Wawrzyńca z Koronowa, 1430 r., Kasper, syn Jakóba z Koronowa, 1441 
roku, a Andrzej, syn Mikołaja z Kuranowa, 1457 r., studenci uniwersytetu kra- 
kowski^^. 

KORONOWSCY h. ŁADA. Jan Koronowski, dworzanin prymasa Uchań- 
skie^ 1562 r. (Kor.). Tomasz, podczaszy bracławski 1709 r., otrzymał 1699 roku 
konsens królewski, na cesyę Czamokoniec (Ręk. Oss. Sig. 136 f. 112). 

KOROPLAŃSKI Aleksander, podpisał manifest szlachty litewskiej, 1763 r. 
Cs7 to nie będzie KtmoplańM, 



Digitized by 



Google 



KOROSONDOWICZOWJE — KOROTKIEWICZOWIE. 



163 



KOROSONDOWICZOWIE v. KUROSONDOWICZOWIE. Mikołaj i Piotr, 
synowie Józefa i Anastazyi Popielównej, wnukowie Jana, z Maryanny ze Szcza- 
wińskich, legitymowali się ze szlachectwa 1782 roku, w sądzie ziemskim buskim 
(M. D. Wąs.). 

KOROSTEŃSCY. Mikołaj, gr.-kat. paroch w Małnowej, zmarł 1809 roku, 
pozostawiając z Kenofy z Chomczyńskich, 2-o v. Mieleszkowej: Maryannę, za księ- 
dzem Wincentym Lewickim, Katarzynę, za księdzem Janem Czapelskim, Teklę 
i Jana. Jego siostry: Anna Kaczkowska, Anastazya Henikowa i Eufrozyna Choy- 
nacka (M. D. Wąs. z A. Lwów. Por. Nob.). 

KOROSTYŃSCY v. KOROSTEŃSCY, pisali się z Krościenka (po rusku Ko- 
rostno). Sebastyan Korostyński dzierżawił 1609 r. część Lisowszczyzny, w woje- 
wództwie kijowskiem (KU* III B f. 71). Michał i Mikcrfąj z Krościenka Korostyń- 
scy, synowie Andrzeja i Euf rozyny z Smolnickich i Michd, Teodor i Jan, synowie 
Jakóba i Antoniny z Ustyanowskich, wszyscy zaś wnukowie Szczepana i Maryan- 
ny z Nanowskich, prawnukowie Jana i Maryanny z Dobrzańskich, legitymowali 
się ze szlachectwa 1782 r., w ziemstwie przemyskiem, a Jan i Andrzej, synowie 
księdza Bazyl^^, gr.-kat proboszcza w Strwiążku, legitymowali się ze szlachectwa 
t^^ź roku, w grodzie przemyskim. 

Z nich Jan, proboszcz gr.-kat w Wołoszczynowie, miał z Katarzyną Iząj- 
ską Atanazego, a Andrzej, z żony, Maryanny N., Jana, ur. 1768 roku, oienion^^ 
z S^flą Świebodowską, z której: Stanisław, ur. 1806 r. i Marcin, ur. 1794 r., dzier- 
żawca Nagórzan. Ten ostatni, z Zofii z Kowalskich, właścicielki części Biliny 
wielkiej, pozostawił: Zygmunta Jana Henryka, ur. 1887 r. i Władysława Michała, 
ur. 1848 r., komisarza powiatu grybowskiego (M. D. Wąs.). 

KOROTKIEWICZOWIE h. KORWIN z Korotek, w województwie mińskiem. 

liawryło v. Gabryel i Daniło Korotkiewiczowie, otrzymali za wojenne zasługi 1546 r. 

od Zygmunta Augusta Romanowszczyznę i Latowszczyznę, w powiecie rzeczyckim, 
które to majątki nazwane Korotkami, przeszły na Daniela, 
syna Hawryły, a po nim otrzymał je syn j^fo Troflm Andn^. 
W 1626 r. Hieronim Judycki wyjednał sobie przywilej na te 
dobra, ale wyrokiem Trybunciu litewskiego z 1627 r., przy- 
wilej ten został skasowany i dobra pngr Korotkiewiczach po- 
zostały. 

Troflm Andrgęj miał dwóch synów : Sylwestra i Ha- 
wryła Marcina. Temu ostatniemu Władysław IV-ty potwier- 
dził 1641 r., pierwotne nadanie powyższych majątków. Synów 
Hawiyła było dwóch: Teodor i Jan. 

Teodor, na mocy uchwały sejmowej z 1667 r., opłacał 
podatki z tych majątków. Miał on ąynów dwóch: Tymoteu- 
sza i Pawła. Po Tymoteuszu szedł syn Soflroniusz Orz^^rz, 
który pozostawił syna Marcina, wylegitymowanego ze szli^he- 
cŁwa 1809 r. Marcin, właściciel Korotek, zaślubił Maryannę 
Herb Korwin. Zendziąjównę, z którQ) córka Aleksandra. 




Digitized by 



Google 



164 KOROTKIEWICZOWIE. 

Jan, młodszy syn Hawryła Marcina, miał dwócli synów: Samuela i Bazy- 
lego. Samuel, rotmistrz cliorągwi kozackiej, pozostawił syna Michała, po którym 
szli synowie: Bazyli i Jerzy. Bazyli, ożeniony z Praksedą Malinowską, miał syna 
Szymona i córki: Barbarę i Daryę, a Jerzy, ożeniony z Teodorą Malinowską, pozo- 
stawił synów: Jana i Stefana, oraz córkę Anastazyę. Bazyli, brat Samuela, miał 
syna Jana, którego syn Teodor, wraz z braćmi stryjecznymi, Bazylim i Jerzym 
i icłi synami: Szymonem, Janem i Stefanem, legitymował się ze szlachectwa w Mo- 
hilewie 1809 r. 

Daniło, drugi z obdarowanych przez króla Zygmunta Augusta, miał synów: 
Wasila, Onikieja, Gabryela, po którym: Daniel, Hordziej i Andrzej, i Piotra, któ- 
remu 1627 r. król Zygmunt lll-ci, pierwotny przywilej na Korotkł v. Korotkiewi- 
cze zatwierdził. Synami tego Piotra byli : Moysłej, Tymoszko i Noson (Nestor). 
Syn ostatniego, Kazimierz, występujący w aktach rzeczyckich 1678 r., zostawił 
Pawła i Eliasza. Syn Pawła, Kuźma, po którym Jan i Gabryel, a po Gabryelu, 
Miron, żyjący 1805 r. Eliasz, młodszy syn Kazimierza, zostawił z Reginy Woynił- 
łowiczównej, Wawrzyńca, ur. 1726 r., a ten z Teodory Bogusławskiej: 

1. Wiktora, żonatego z Felicyanną Siemkowską. 

2. Apolinarego, komornika ziemslciego rzeczyckiego. 

8. Jerzego, ożenionego z Scholastyką Nowicką, z której córka Placyda. 

4. Aleksandra. Wszyscy czterej, wylegitymowani ze szlachectwa, wraz 
z wzmiankowanym wyżej Mironem, w gubernii mohylewskiej, 1806 r. 

Z nich ostatni, Aleksander, ur. 1771 r., chorąży petyhorski w brygadzie 
Kopcia, ranny pod Maciejowicami, przeniósł się do Galicyi, gdzie wydzierżawił Je- 
ziorne i 1800 r. zaślubił Eleonorę Mitraszewską, podczaszankę owrucką. Umarł 
1840 r. (A. Stanisł. Por. Nob.). Jego dzieci : Krystyna, za Teofilem Rechberger- 
Rechkronem; Józefa, za Ryszardem Hermanem z Rzepniowa; ksiądz Piotr, prowin- 
cyał 00. Dominikanów galicyjskich, zmarfy 1872 r. (sepulŁ we Lwowie); Aleksan- 
der, żonaty z Olimpią Gołębiowską, z której : Walerya, za Karolem Słabkowskim 
i Marya za Stefanem Piachem, których córkę Olimpię, szwagier Słabkowski ado- 
ptował (patrz niżej) i wreszcie Apolinary, ur. 1805 r., żołnierz 1831 r., zmarły 
1866 r., dziedzic Wygnanki i dzierżawca Białej i Martynowa, żonaty z Felicyą 
z Szuwalskich, córką Ksawerego z Starzyńskiej. Z niej: 

A) Ksawery, ur. w Białej 1887 r. (metr. w Czortkowie), zmarły 1900 r., 
zostawił z pierwszej żony, Józefy z Gołębiowskich: Jana i Wandę, już nieżyjących, 
a z drugiej— Celiny z Delinowskich: 

a) Maryę Witolda, ur. 1871 r. (metr. w Toustem), sędziego powiatow^o 
w Galicyi, żonatego z Olimpią Flach-Słabkowską, z której: Marya Zofia, ur. 1900 
roku I Marya Tadeusz Józef, ur. 1904 r. (metryki w Dukli). 

b) Feliksa, ur. 1878 r. (metr. w Tarnopolu), pocztmistrza w Kulikowie, 
żonatego z Aleksandrą Delinowską, z której : Józef Bogusław Marya, ur. 1900 r. 
i Kazimiera Celina Marya, ur. 1906 r. (metr. w Kulikowie). 

B) Zenon, ur. 1847 r. (metr. w Martynowie), doktór praw, austryjacki 
radca dworu i dyrektor policyl w Krakowie, kawaler austryjackich i rosyjskich 
wysokich orderów, zmarły 1904 r. (sepult. w Krakowie), zostawił, ze Stanisławy 
Dąbrowa - Morawskiej, bratanicy lwowskiego rzymsko - katolickiego arcybiskupa- 
metropolity ks. Seweryna: Pelicyę, za doktorem Rękiewiczem; Maryę, za doktorem 



Digitized by 



Google 



KOROTKOWJE — KOROWICCY. l«5 

Józefem Gryf-Zanietowskim; Celinę i Marcina Zenona, ur. 1880 r. (metr. we Lwo- 
wie), prawnika (M. D. Wąs). 

KOROTKOWIE. Pan Korotki, świadczył w Bracławiu 1510 r. (Arch. Sang.). 
Fedor Korotkowicz z bratem, występują 1545 r. przy popisie zamku bracławskie- 
go. Olecbno Korotka, złożył 15C9 r. w Bracławiu przysięgę wierności, po prayłą- 
czeniu Wołynia do Korony. Hrehory Olechnowicz Korotka, z matką Bohdaną 
z Szandorowskich, darowali połowę Michałówki Soszczeńskiemu, 1594 r., a następ- 
nego roku sprzedał Hrehory ks. Zbaraskiemu, za 200 kóp groszy, wsi Bohusze, Mi- 
chałkowce, Strelatyniec i inno (Żr. Dziej. VI, XV i XXI). Korotko trzymał 1565 
roku królewszczyznę Horbowce na Podolu. 

Według Rulikowskiego, Bohusz Korotka, brat Olcchna, pozostawił córki: 
Maruszę, za Romanem Żytyńskim i Duchnę, za Juchnem Krasnosielskim. 

KOROWAJ Andrzej, ziemianin wołyński, stawia na popis 1528 r. jednego 
konia. W 1540 r. był dworzaninem królewskim (ML. 8). Ostaf dziedziczył 1583 r. na Siel- 
czu i Hruszowoj, w powiecie łuckim, a Andrzej, na części Sielcza (Jabł.). Teodora 
z Radowickich, wdowa po Ostaftm, pozwana 1620 r. (Woł. IV f. 259). W 1446 
i 1447 r. na sądach we Lwowie, staje Koroway i Proczewlcz de Sczkło, występu- 
jący już 1411 r. (AGZ. XIV). 

KOROWCZYŃSKI Bazyli Uszakowicz, w Witebsku 1664 r. 

KOROWICCY V. KUROWICCY v. KUROWIECCY, raadko KOREWICCY 
h. PRUS I-szy i PRUS lll-ci, z Korowic, vel Kurowic, w województwie i)odla- 
skicm. Wszystko przemawia, że to jedna rodzina, chociaż dwoma odmiennymi 
herbami pieczętowała się. 

Krzysztof Korowicki, żonaty 1590 r. z Katarzyną, Andrzej Korowicki, syn 
Andrzeja, dziedzic na Korowicach 1594 r. Andrzej ł Jan Kurowiccy, dziedziczyli 
na Korowicach 1594 r. (Wyr. Lub. 41 f. 489; 67 f. 849 i 1166). Po Jakóbie Kuro- 
wickim trzyma Wacławkę, Pojezierze i Bildynki Łoknicki, chorąży bielski, 1684 
roku (Wolff.). 

Bogusław Jakób i Jan Władysław Korowiccy, z województwa podlaskie- 
go, podpisali elekcyę Jana Kazimierza. Samuel Korowicki, został podczaszym 
drohickim 1646 r. Jakób i Samuel Korowiccy, synowie Mikołaja, zeznawali akta 
w Lublinie 1668 r. (Zap. Lub. 48 f. 512). 

Wadaw i Benedykt Korowiccy, w województwie brzeskiem - litewskiem, 
1671 r. (Akta IV). Hilary Korowicki, podstarości grodzki drohicki, miał syna Sta- 
nisława, zeznającego akta w Lublinie 1682 r. (Zap. Lub. 60 f. 759). Daniel Ko- 
rowicki vel Kurowicki, podczaszy drohicki, 1666 r. i burgrabia drohicki, 1685 r., 
podpisał się jako Korowicki, na elekcyi Jana III-go. Benedykt, ożeniony z Anną 
Świderską, został 1666 r. opiekunem sieroty, Anny Świderskiej (Ręk. Oss. Sig. 189 
f. 85 i 108). 

Józef Korowicki, podczaszyc drohicki 1720 r., prawdopodobnie syn Daniela 
(DW. 63 f. 526). Mikołaj Korowicki, kanonik kijowski i proboszcz siennicki 1706 
roku (Pcrp. Czers. 17 f. 28). N. Korowicki, chorąży nowogrodzki, zamieszkiwał 



Digitized by 



Google 



166 KOROZA — KORSAKOWIE. 

ziemię drohicką, gdzie umart 1781 r. (Pam. Kucińskiego). Leon, wojski mielni- 
cki 1788 r.t ożeniony z Antoniną Oarwaską, l-o y. Franciszkową Tarkowską, ma 
sprawy z Kuczyńskim, w latacli 1727 — 1789 (Gr. Drohic). Franciszek, 1789 r. 
w drohickiem. N., wójt i namiestnik ekonomiczny łomaski, 1766 r. na sejmiku 
brzeskim, omal ie nie uduszony (Matusz.). 

Maurycy Korowicki, chorąży podlaski 1769 r. Józef Korowicki, chorąży 
liwski, otrzymał 1769 r., prawem kaduka, majątek po Michalskich (M. 281 f. 871). 
Jan Korowicki, zosti^ 1766 r. chorążym w wojsku koronnym (MP.). 

Antoni, łowczy czemiechowski i sędzia kapturowy województwa brzeskie- 
go-litewskiego, 1788 r. (Akta IV). Anna Kurowicka, żona Stefana Iwanickiego, 
chorążego nowogrodzkiego, 1726 r. 

Andrzej Prus Korowicki, syn Stanisława, z żoną, Anną z Ratyńskich, cór- 
ką Jana, odstąpili 1711 r. synowi Antoniemu, część Korowic. Piotr, syn Antonie* 
go, imieniem ojca swego, wniósł protest 1742 r. w sprawie poddanych z Korowic. 

Drugim synem Antoniego był Józef, który 1764 r. kwitował Stanisława 
i Joachima Korowickich, synów Piotra, z odbioru sumy. Ów Joachim Korowicki, 
syn Piotra i Franciszki z Toczyskich, ur. 1766 r. (metr. w Zambrowie),, legitymo- 
wał się ze szlachectwa i h. Prus w Oalicyi zachodniej (Akta Oalic. 297). 

Jan i Mateusz, bracia rodzeni. Ostatni dziedzic Szczercgrka 1844 r., zmarły 
1846 r. (sepult w Kopyczyńcach), z Julianny Gurskiej, miał syna Józefa, zmarłe- 
go przed ojcem i córkę Eligię Łeokadyę Korytyńską (A. Lwów. For. Nob.). 

Józef Kazimierz Korowicki, syn Ignacego, legitymował się ze szlachectwa 
w Królestwie z h. Prus I-szy, w pierwszej połowie XIX-go wieku. 

Maciej Kurowicki, syn Jana, sprzedał 1682 r. część Kurowic Puchalskie- 
mu (DW. 48 f. 1068). Maciej Kurowicki, podczaszy drohicki, został wojskim 1646 
roku. Syn j^o Jan, potwierdził w tymże roku sprzedaż dóbr Runowo - Zawady 
(DW. 60 f. 1442). Marcin Kurowicki, syn Stanisława i Antoniuy z Pogorzelskich, 
ur. 1782 r., a brat j^^ Walenty, 1788 r. (metr. w S^mbrowie). Ten ostatni le- 
gitymował się ze szlachectwa w Galicyi zachodniej z herbem Prus Ill-ci (Akta 
Oalic. 297). 

Michfli Kurowiecki żonaty 1789 r., z Agnieszką, w parafii drzewickiej. 

KOROZA Jerzy, w powiecie grodzieńskim, 1764 r. (Akta VII). 

KORSAKOWIE h. LIS odm., gdyż w szea^cie hełmu kotwicę kładą, z przy- 
domkiem Sowa V. Sowiez, w W. Ks. Łitewskiem. 

Korsak inymBi Uzdę, w województwie mińskiemt którą król zwrócił 1460 
roku Michałowi, Waśkowi i Iwaszkowi Korsakowiczom. 

Michał otrzymfli 1449 r. Sojkutyszki, ziemię Łukianową i Żukowszcigrznę. 
W 1468 r. był namiestnikiem markowskim. 

Wasil Korsakowicz miał być starostą połockim, w latach 1487—1462, chociaż 
również dobrze mógł nim byó Wasil Korsakowicz tu własnego, w tymże czasie żyją- 
cy. Pozostawi! on córkę Nastazyę, za Hlebem Ostaflejewiczem Korsakiem i syna 
Andrzeja, żonatego z Fedią (Thalecką, zmarł^^ 1494 r., po którym syn Roman, 
zmarł bezpotomnie 1688 r. Wdowa po Andrzeju, wyszła 2-o y. za Boiysa Seme- 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIE. 167 

nowicza, okolnicz^^ smoleńskiego, a d-o v. za Wasila Korsaka Udzlelskiego 
i odbiera 1494 r. spłatę ^iana, od siostry męża Nastazyi, której król potwierdził 
w tymże samym roku posiadanie Uzdy. 

Trzeci brat Iwaszko, pozostawił syna Iwaszka, przydomku Sowa v. Sowicz. 
W 1498 r. przytrzymano Annę Iwanowę Sowinę, uctiodzącą z Litwy do Moskwy. 
Tutaj zacliodzi wątpliwość, którego Iwaszka żoną mogła być owa Anna, Prawdo- 
podobnie była drugą żoną Iwaszka pierwszego, który już w podeszłym wieku mu- 
siał ją zaślubić i ślad o niej po tymże 1493 r. ginie. 

Iwaszko zaś, Sowicz, syn Iwaszka, według zdania J. Wolffa, zaślubił Bołi- 
danę Sołtanównę, córkę Andrzeja Aleksandrowicza, podskarbiego wielkiego litew- 
skiego, a dzieciom jego i wnukom zapisał szwagier jego, Iwan Andrzejowicz, pod- 
skarbi dworny litewski, testamentem spisanym 1554 roku, dobra Poczapowskie 
ł inne. Iwaszko Sowicz, brat strjjeczny Andrzeja Wasilewicza, pozw^ Nastazyę 
Hlebową i Borysa Semenowicza, o trzecią część Uzdy, twierdząc, że mu ją brat 
Andrzej umierając zapisał, ale sprawę 1495 r. prz^n^ał. W 1502 r. pani Iwanowa 
Korsakowiczowa, z synem Iwaszkiem, sprzedała Mańkowi, pisarzowi królewskie- 
mu, Winniki i Kalusów na Wołyniu, nadane przodkom jej m^, przez wiel ks. 
Witolda i Świdryglełłę, 

Córek miał Iwan dwie: Nastazyę i Hannę i synów trzech: Iwaszka, o któ- 
rym było wyżej, Siemiona i Micbcia. 

Iwaszko był żonaty z córką Hleba Korsaka i umarł młodo, a wdowa po 
nim, wyszła za Jucbnę Woronę. Pewnie to on był chorążym dwornym litewskim, 
lecz data j^o urzędowania nie znana. 

Siemion nie żył już 1554 r., a pozostawił trzech synów: Dymitra Korsaka 
Sowę V. Sowicza, żonatego l-o v. z Nastazyą Ostaflejewną Jacyniczówną 1554 r., 
a 2-0 y. z Anną Andrzejówną Sopoćkówną 1558 r., którego syn Michał; Bazylego, 
którego dzieci wspomniane w testamencie podskarbiego z 1654 r. i Iwana. 

Pani Dymitrowa i pani Iwanowa z dziećmi, dostały 1568 r. Strubiszcze 
i Zabłocić. Córką też Siemiona miała być Bogumiła, żona Feliksa We\jamina 
z Ruty, matka metropolity. 

Michał, brat Siemiona, starosta ostrski, także już nie żył 1554 r. Z Ahren- 
ki Posiakowieckiej, syn jego Tichno (Tymoteusz) Sowa Korsak, chorąży miński, 
wspólnie z matką, zastawił 1575 roku Posiahwę Myszce Warkowskiemu (Op. Łuc. 
2049 f. 15). Żonaty z Bohdaną Ostaflejewną Tyszkiewiczówną, pozostawił synów: 
Samuela, żonat^^ z Heleną Szukałówną, który otrzymał 1620 r. przywilej na za- 
mek Siebieski, Andrzeja i Hrehorego 1590 r. Ten ostatni, pewno Grzc^rz v. Je- 
rzy, miał syna Stanisława, po którym z Anny Oolińskiej, syn Piotr, 1674 r. 

Samuela ąynami mieli być, Adam i Marcin Sowicze Korsakowie. 

Adam, dziedzic Uszy, chorąży miński 1681 r., ożeniony z Eufemią Droczy- 
łowską, dzierżawił w latach 1688 — 1642 dobra Usiaż metropolity k\}owskiego. 
Miał on córkę Katarynę, niezamężną 1642 r. 

Marcin, posiadacz Poczapowa, z żony, Aleksandry Czarkowskiej, miał sy- 
nów: Stanisława, Jarosza, Jana, Eliasza, Krzysztofa i Romana. Stanisław, w imie- 
niu metropolity Rutskiego i rodziców swoich, wniósł 1688 r. do grodu kijowskie- 
go protest, przeciwko Piotrowi Mobile, o gwałty i grabież, a 1687 ndcu Stanisław, 



Digitized by 



Google 



168 KORSAKOWIE. 

Jarosz, Jan i Eliasz z matką, pozwali tegoi Mohiłę, o wypędzenie ich z dóbr, Bu- 
gajówki i Starostowicz. Z synów Marcina: 

Roman, ożeniony z Zofią Moszyńską, nie żył już 1665 r. (Akta XV). 

Jan y. Jan Samuel, podsędek nowogrodzki 1658 r., a sędzia ziemski 1670 
roku, żonaty z Eleonorą Itiersnowską, siostrą wojewody nowogrodzkiego, miał cór- 
kę Zofię, żonę I-o v. Aleksandra Wojny Jasienieckiego, horodniczego nowogrodz- 
kiego 1666 r., 2-0 V. Samuela Grocholskiego, wojskiego nowogrodzkiego, 3-o v. Ju- 
dyckiego, wojskiego rzeczyckiego, 4-o v. Kazimierza Podbereskiego, wojewodzica 
smoleńskiego i synów: Jana, Samuela, Stanisława Jerzego, Adama Michała i Ale- 
ksandra. Z nich: 

Jan podpisał, z województwem trockiem, obiór Augusta II-go. 

Samuel, cześnik nowogrodzki 1674 r., elektor Jana III-go, mianowany 1676 
roku na nowo utworzony urząd horodniczego nowogrodzkiego (V. L. V f. 216). 
W 1697 roku, w którym był i podwojcwodzym nowogrodzkim, podpisid clekcyę 
Augusta II-go. 

Stanisław Jerzy, cześnik nowogrodzki, elektor Augusta II-go, następnie sę- 
dzia grodzki, chorąży i rotmistrz nowogrodzki, otrzymał 1717 r. konsens królew- 
ski, na kupno starostwa homelskiego i propojskiego, od Krasińskiego. Z Katarzy- 
ny Raessówny, nawróconej z kalwinizmu, córki Henryka, podczaszego witebskiego 
i Maryanny z Brzostowskich, wspólnie z m^m pochowanej w kościele Jezuitów 
w Nowogródku, misi dwóch synów : Henryka i Samuela, cześnika nowogrodzkie- 
go, zmarłego bezpotomnie przed 1787 r., pochowanego w Nowogródku, oraz dwie 
córki: Mar^fannę, żonę l-o y. Hieronima Żaby, podkomorzego nowogrodzkiego, 2-o y. 
Antoniego Woyniłłowicza, wojskiejgo nowogrodzkiego i Zofię, za Aleksandrem Bia- 
łozorem, stolnikiem upickim. 

Adam Michał miał być podstolim rzeczyckim. 

Aleksander, jako sędzia nowogrodzki, podpisał elekcyę Jana III-go. Po 
bracie Stanisławie, cześnik nowogrodzki, otrzymał 1715 r. konsens królewski, na 
odstąpienie t^^ urzędu synowi Janowi Antoniemu, który z cześnika, został 1729 r. woj- 
skim nowogrodzkim i był starostą drzewieckim 1715 r., apodeml724 r. W 1718 n 
wydał rodowód Korsaków z portretami. Nie umarł 1726 r., Jak to piszą, bo jeszcze 

1788 roku, wraz z synem Kazimierzem Ignacym, podpisał manifest za królem 
Augustem Ill-m. 

Kazimierz Ignacy, pisarz grodzki nowogrodzki i starosta jesmanowski 1748 
roku, oboźny i sędzia grodzki 1756 r., łowczy 1762 r., poseł 1764 r., w końcu pi- 
sarz ziemski nowogrodzki 1765 r., ożeniony z Franciszką Woyniłłowiczówną, 2-oy. 
Orzeszkową, miał synów: Samuela, Joachima, obu elektorów Stanisława Augusta, 
Jana, Tadeusza i córki : Justynę Jesmanową, koniuszycowę nowogrodzką 1762 r., 
Katarzynę Tuhanowską i Barbarę Bernowiczową. Z synów: 

Samuel, pułkownik hussarski wojsk litewskich, członek komisyi skarbu 
obojga narodów, poseł na sejm 1778 r., gdzie wspólnie z Rejtanem wsławił się 
zacną opozycyą przeciwko gwałtom i rozbiorowi, kawaler orderu Św. Stanisława 

1789 r., członek Rady najwyższej rządowej W. Ks. Litewskiego, zginął na Pradze 
1794 r., nie pozostawiwszy potomstwa z żony, Brygidy N., wdowy Klimańskiej, 
podkomorzy ny grodzieńskiej. 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIE. 169 

Joachim, rotmistrz mozyrski 176.') r., chorąży petyhorski wojsk litewskich, 
pisarz nowogrodzki 1780 r., stolnik witebski 1792 r., z bratem Samuelem wysta- 
wili 1780 r. w Warszawie kwit na Dąbrowskiego (DW. 96 f. 973). Ożeniony I-o v. 
z Komorowską, zmarłą 1788 r., a 2-o v. z Eleonorą Sowłcz-Korsakówną, miał sy- 
nów: Hipolita, Kazimierza i Floryana. 

Hipolit, ur. 1776 r., ożeniony z Maryą Sowicz-Kórsakówną, stryjeczną sio- 
strą macochy, miał syna Samuela Wiktora Żelisława, meti7kanta przy senacie 
w Petersburgu, którego czterej synowie: Wiktor Napoleon, Józef, Jan i Adolf, wy- 
legitymowali się ze szlachectwa w gubemii podolskiej, 1874 r. Z nich Wiktor 
Napoleon, zaślubił 1859 r. Maryę Orłowską, córkę Seweryna z Serblnowiec i Ma- 
ryi Zofii Stale, 2-o v. Antoniową Sokołowską i pozostawU z niej syna Wiktora, ur. 
1861 r., dziedzica Serbinowiec, którego, z zaślubionej 1895 r. w Odesie Teofili Za- 
nickiej, dzieci: Rajmund, ur. 1896 r., Witold, ur. 1897 r., Olgierd, ur. 1901 r. i Ja- 
nina, ur. 1904 r. 

Krzysztofa, syna Marcina, miał być synem Aleksander Michał, namiestnik 
roty pancernej Spinka 1648 r., wojski mścisławski 1674 r., elektor Jana III-go, 
starosta borecki 1676 r., w końcu podkomorzy nowogrodzki i starosta mielnicki, 
ożeniony l-o v. z Zofią Szemiotówną 1668 r., 2-o v. z Maryą Bakanowską 1670 r., 
(A. Krak. z 1676 r.), zaślubił 8-o v. 1679 r. ks. Euflrozynę Połubińską, córkę ks. 
Dymitra, wojewody nowogrodzkiego i Petronelli z Tyszkiewiczów. Trzecia żona 
go przeżyła i wyszła za Teofila Olędzkiego, marszidka wołkowyskiego. Dzieci 
Aleksandra Michała: z pierwszej żony córka N., za Przecławskim, z drugiąj żony 
Marcella, ur. 1675 r., za Chaleckim, z trzeciej— córka Teressa, ur. 1680 r., za Mi- 
kołi^em Szemiotem, stolnikiem orszańskim 1708 r., w końcu kasztelanem poło- 
ckim i synowie: Flotr Józef, ur. 1682 r., Antoni, ur. 1684 r. i Aleksander Piotr, 
ur. 1686 r. 

IMotr Józef, chorąży nowogrodzki, otrzymał 1720 r. wójtostwo czerejkow- 
skie i nowogrodzkie. Jako chorąży i pułkownik województwa nowogrodzkiego, 
podpisał elekcyę Augusta III-go (Oblig. Warsz. 49 f. 607). Żona j^o, ks. Anna 
Drucka Horska, podkomorzanka mińska. On też pewno Piotr, choć nazwany tyl- 
ko starościcem mielnickim, nabył 1721 roku Polesie i Orewo, w orszańskiem, od 
ks. Horskiego. 

Antoni, elektor Augusta III-go 1788 r. (Oblig. Warsz. 49 f. 607), według 
wywodu z 1820 r., miał zostawić synów: Jana i Bartłomieja. 

Maciej z synem Ludwikiem, Wincenty z synami: Józefem i Ksawerym, 
Bonifacy i Jan z synem Jerzym, synowie Jana, a Sylwester, ksiądz Józef, Domi- 
nik, Antoni i Bonifacy, synowie Bartłomieja, wywiedli się ze szlachectwa 1820 
roku, bez przydomku Sowicz i z herbem Korsak, przed Deputacyą Wywodową 
wileńską. 

Ksiądz Józef, ten sam pewno 1826 r. kanonik miński i inflancki, dziekan 
rzeczycki i proboszcz ostrohladowicki. 

Aleksander IMotr, najmłodszy syn Aleksandra Michała, podstoli nowogrodz- 
ki 1718 r. i pisarz grodzki, ekonom i wójt nowogrodzki 1726 r., elektor Augusta 
III-go 1783 r. i podwojewodzy nowogrodzki 1740 r., kilkakrotny poseł na sejmy 
i deputat na Trybunał, był 1729 r. surrogatorem województwa nowogrodzkiego, 

Herbarz. T. XL 22 



Digitized by 



Google 



170 KORSAKOWIE. 

umari 1748 r. DwukrotDie żonaty » pozostawił z pierwszej żony, Haraburdziankit 
córkę Maryannę, un 17L6 r., za Mogrlnicklm, z drugiej — Eleonory Rdułtowskiej, 
córki Jana, s^ziego ziemsldego nowogrodzkiego i Heleny z Wańkowiczów, synów: 
Leona, ur. 1717 r., Jana, ur. 1719 r., Hipolita, ur. 1728 r., Józefa, ur. 1726 r., po- 
sła województwa nowogrodzkiego 1764 r. i elektora Stanisława Augusta, Aleksan- 
dra, ur. 1727 r. i Antoniego, ur. 1728 r. Z nich: 

Hipolit, starosta wielatycki 1745 r., podstoli nowogrodzki 1765 r., a stolnik 
1766 r., dziedzic Żukowszczyzny, w słonimskiem i Merecza, w oszmiańskiem, zmarł 
1787 r., pozostawiwszy z dwóch ion, N. S^rmianki i hr. Jadwigi Oiinth^wny, 
córki : Eleonorę, l-o y. za Joachimem Sowiczem Korsakiem, 2-o y. za Sidorowi- 
czem i Anielę Chodakowską, oraz synów czterech: 

a) Rajmunda, ur. 1768 r, regenta komisyi skarbowej w Grodnie, super- 
intendenta ceł żmudzkich 1792 r., pułkownika b. wojsk polskich 1794 r., dziedzi- 
ca Brzostowa i Wojciechowszczyzny, poetę, zmarłego 9-go Listopada 1817 r., po 
którym, z Justyny Sosnowskiej, l-o y. Wolańskicj, dziedziczki Babczyniec i Tro- 
ściańca, dzieci: Juliusz i Cecylia. 

b) Leona, chorąi^fo b. wojsk polskich. 

c) Melitona, porucznika b. wojsk polskich. 

d) Jana, szambelana dworu polskiego 1788 r., po którym, z Karoliny Or- 
dzianki: Konstancya Samborowa, Emilia, za Romanem Korsakiem Zaleskim i Ju- 
lian, dziedzic Strzały, poeta, ur. 1807 r., zmart 1855 r. bezdzietnie z Józefą Mach- 
cewiczówną, córką Krysztofa i Krystyny z Łopacińskich. 

Antoni, regent ziemski i poseł nowogrodzki 1764 r., a oboźny 1780 r., z żo- 
ny, Wiktoryi Bęklewskiej, pozostawił córki: Faustynę Madżarską, Maryę, za Hipo- 
litem Sowiczem Korsakiem, Antoninę Mierzejewską i synów : Józefa, Dominika, 
Ludwika i Wincentego. 

Wincenty, ur. 1769 r., wicemarszałek oszmiański, nabył Żukowszczyznę od 
stryjecznego brata Rajmunda. Żonaty z Maryą Moniuszkówną, pozostawił córkę 
Albinę, ur. 1812 r., za Karolem Moniuszką i synów : Aleksandra i Edmunda, ur. 
1816 r., dziedzica Żukowszczyzny, żonatego z Anną Wołk-Łaniewską z Łazdun. 

Bazyli, w województwie mińskiem, 1590 r., Daniel, deputat z nowogrodz- 
kiego 1604 r., a Floryan i Adam, z trockiego 1609 r., na Trybunci litewski. Adam, 
sędzia grodzki nowogrodzki 1617 r. Halszka Orocholska, wdowa po Fedorze 1598 
roku. Helena, za Stefanem Woyniłłowiczem i609 r. Jarosz, poborca nowogrodzki 
1590 r. Iwan, 1599 r. dziedzic Michnowskiego, w województwie mińskiem. Ale- 
ksander, elektor Władydawa IV-go, z powiatu pińskiego, został 1686 r. mieczni- 
kiem pińskim. Teodor, z piński^^, podpisał tąż elekcyę. Władysław, stolnik 
wendeński, w latach 1667 — 1674 (Pam. Matusz.}, podpisał, z województwem no- 
wogrodzkiem, obiór Jana III-go. 

Marcin, chorąży nowogrodzki i Stanisław 1738 roku, elektorowie Augusta 
III-go (Oblig. Warsz. 49 f. 607). Ten Marcin był prędzej chorążycem, bo chorą- 
żym był wtedy Piotr. Stanisław, strażnik nowogrodzki 1780 r. Marcin, rotmistrz 
województwa nowogrodzkiego 1756 r. (Akta XIII). Marek, regent ziemski 1770 r. 
Michał, sędzia grodzki 1774 r. Mikołaj, sędzia grodzki, w latach 1765 — I769| 
a Mikołaj, pisarz grodzki, nowogrodzcy, w latach 1770—1778. 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWDS- 



171 



KORSAKOWIE h. WŁASNEGO, który Kojałowicz zwie Kotwicą, a Bielski 
Jdeem, w W. Ks. Litewskiem, przeważnie w województwie połockiem. Jaschko 
Korsakowicz podpisci 1481 r. w Hohibicach (Colobicze?), ugodę Świdrygiefiy z Ja- 
giełłą. Ostafl, syn Wasila, otrzymał 1452 r. od króla Kazimierza Jag. sześciu lu- 
dzi na Toii (7), a Wasil Korsak, również sześciu ludzi, dostarczających 80 pudów 
miodu (J. W.). Czy to ten Wasil, czy Wasil Korsakowicz h. Lis odm., był sta- 
rostą połockim w latach 1487—1452, nie jest wiadomem. 

Żyjący w drugiej połowie XV-go wieku bracia Ostafl (Eustachy) i Zenowiej 
(Zenobiusz) Korsakowicze, pozostawili bardzo liczne potomstwo, które od dóbr 
dziedziczonych przybrało z czasem prs^domki, pisząc się Korsakami H(^bickimi, 
Bobynickimi, Zaleskimi, Udzielskimi i Głębockimi. 

L Ostafl Korsakowicz otrzymał 1475 r. człowieka na Jaźnie, w powiecie 
połockim. Synowie j^^, bojarowie połoccy, Bohdan i Hleb Ostaflejewicze, dzie- 
dzice Popowie, oskarieni 1492 r. o grabież dóbr Wielkoksiążęcych, w 1499 r., wraz 
z stryjecznymi braćmi, Michałem, Iwaszkiem i innymi Zieno- 
wiewiczami, wygrali sprawę o budowanie horodni w Połocku. 
Od Bohdana poszli Korsakowie Głęboccy, 
a od Hleba, Korsakowie Udzielscy i Za- 
lescy. 

A). Korsakowie Olęboeey. Bohdan 
Ostaflejewicz Korsakowicz otrzymci 1498 r. 
przywilej, na ziemię Prosełkową i Martyń- 
cową, w powiecie p(^ockim. Syn jego 
Dymitr, dworzanin królewski 1522 r., mo- 
stowniczy połocki 1582 r., dostarczał 1528 
roku, z dóbr swoich, 88 konie na potrze- 
by wojenne. Rewizya zamku połocki^^ 
z 1552 roku wspomina, że był dziedzicem 
Berezwecza, Plissy, Peredołu, Bolszewicy, 
Jazna, Popowie, Zalesia, Ostrówna i wie- 
lu innych dóbr. W 1552 r. otrzymid przy- 
wilej, na założenie miasta w Plissie, a 
1540 roku żonie swej, księżniczce Fedyi Matflejewnie Mikityniczównie (Hołow- 
czyńskiej), która mu wniosła posagu dwa tysiące kóp groszy litewskich, za- 
pisał trzecią częśó dóbr swoich. Córka ich Hanna, wysda za Józefa Michałowi- 
cza Chaleckiego, dzierżawcę owrucki^^, a syn Piotr, dworzanin królewski 1557 
roku, starosta bychowski i orszański 1559 roku, nabył częśó Morzkowa od 
ks. Ózierecldego. Wzięty do niewoli moskiewskiej 1560 roku, przebywał w niej 
jeszcze w końcu 1568 r., a w czasie tym starostwo orszańskie oddane 1562 r. ks. 
Odyńcewiczowi. Z żony, Oleny Iwanówny Homostąjówny, wojewodzianki nowo- 
grodzkiej, zostawił Piotr synów dwóch: Józefa, o którym wzmianka 1576 r. i Lwa. 
Ten ostatni umarł przed 1596 r., pozostawiając, z Maryanny Podbipięcianki, 2-o v. 
Marcinowej Przyłuskicy, córkę Teodorę, za ks. Pawłem Łukomskim i 596 roku 
i syna Józefa. 

Józef Lwowicz, dziedzic Ołęboki^^, Przedołu, Łastowicy, Swiłły, Berezwe- 
cza, które już pradziad jego Dymitr posiadał, zezwolił 1596 r. matce i ojczymowi. 





Pieczęć Korsaków 
z 1573 r. 



Herb 
Korsaków. 



Digitized by 



Google 



172 KORSAKOWIE. 

wydać siostrę za ks. Łukomskiego i dad jej czwartą część majątków. W 1688 r. 
ftindował Bazylianów w Berezweczu i zapisał im Berezwecz, Wierzbilas i sześć 
wsi. W 1689 r. wzniósł i opatrzył kościół w Udziale, w latach 1640 — 1642 fun- 
dował kościół i klasztor Karmelitom i parafię w Ołębokiem (Akta IX i IsŁ Jur. 
Mat. XXII). W 1616 r. starosta dzisieóski, otrzymał w tymże roku konsens kró- 
lewski, na wykupienie starostwa kuryłowskiego od Sapiehy (Sap.), a 1628 r. sta- 
rostwa filipowskiego od Morsztyna. W 1626 r., za zasługi wojenne, otrzymci pra- 
wem lennem Antonowo, w powiecie mozyrskim. W 1689 r. starosta mścidawski 
i 1682 r. radomiski, odstąpił 1681 roku starostwa filipowskiego Bukowieckiemu. 
W 1684 T. pierwszy landwójt mścisławski, został 1689 r. wojewodą mścisławskim. 
Umarł bezźenny 1648 roku, rozdzieliwszy ogromną fortunę między koście^ 
i krewnych. 

B). Hleb Ostaflejewicz, brat Bohdana, ionaty z Nastazyą, córką Bazylego 
Korsakowicza, a siostrą stryjeczną Korsakowicza Sowy, chorążego nadwornego 
litewskiego, otrzymał za nią dobra Uzdę, Hatowo i Zakrewie, spadłe na nią po 
bezdzietnej śmierci brata jej, Andrzeja Korsakowicza. W 1494 roku otrzymał po- 
twierdzenie nadania tych dóbr (ML. 6), mimo czego 1495 r., i jeszcze 1511 r. pro- 
cesowali ich o te dobra Korsakowie Sowicze. Hleb sam był dziedzicem Zalesia- 
Ostrówna, Udziału, Zaborza, Litowszczyzny, Ozierców, Przedołu i innych wielu 
dóbr. Synowie ich: Iwan, Ostafl, Jan, Siemion, Andrzej i Bazyli v. Korsak. Wszyst- 
kich ich wymienia rewi^a zamku połockiego z 1552 r. Siostra ich N., była l-o y. 
za Iwanem Sowiczem, a 2-o v. za Juchnem Woroną 1588 r. 

1. Iwan Hlebowicz wzi^ w działach z braćmi Zalesie-Ostrówno. W 1529 
roku sprzedał dwór w Wilnie, darowany mu przez matkę, 1540 n dokonał dziahi 
puszcz z braćmi, 1541 r. otrzymał przywilej na założenie miasta w Zalesiu-Ostró- 
wnie, a 1542 r. dopełnił z Kmicicem rozgraniczenia litwy z Inflantami (Ptasz.). Był 
też dziedzicem Borkołabowa i otrzymid 1547 r. Kuszlikowice, od Zygmunta Augusta. 
W 1528 r. dworzanin królewski, 1588 r. horodniczy połocki, umarł 1552 r. Żona 
jego, Maryna, wziętą została do niewoli moskiewskiej, przy zdobyciu Połocka i znaj- 
dowała się w Moskwie, w latach 1568 — 1566. 

Syn ich jedyny Borkołab, dziedzic Zalesia, Psui, Orechówna, Borkołabowa, 
podstarości mohilewski 1555 r., poseł do Moskwy 1562 r., następnie starosta świ- 
słocki i rotmistrz królewski, otrzymał 1566 r. starostwo dzisieńskie, z jurgieltem 
rocznym 800 kóp. W 1562 r. otrzymał monaster połocki (A. Zap. Ros. HI); 1564 
roku zezni^ zapis żonie, ks. Polonii Bas^lównie Kroszyńskiej. Umarł 1576 roku. 
Jedyna córka jego Ewa, wyszła l-o v. za ks. Janusza Czartoryskiego, 2-o v. za 
ks. Bohdana Sołomereckiego, starostę krzyczewskiego. 

2. Ostafii (Eustachy) Hlebowicz, dziedzic Zaborza, w którym założył 1552 
roku miasto. Żona jego otrzymała 1568 r. Woyniłłowicze, w mohilewskiem. Córka 
ich Maryanna, l-o y. za Kossowem, 2-o v. za Mikołajem Kamieńskim; syn zaś 
Jarosz, dopełnił 1577 r. działu z braćmi stryjecznymi, pozostałego majątku po bra- 
cie sti^ecznym Konstantym, synu Siemiona i wziął Przed(rfy, a był dzi^icem 
Zaborza, Litowszczyzny i Kałowszczyzny. Rotmistrz królewski, został 1599 r. sę- 
dzią ziemskim połockim. Synowie jego : Józef, stolnik połocki, dziedzic Zaborza, 
otrzymał 1628 r. Nowosady, w ciwuństwie gondyńskiem, Adam i Siemion. Dwaj 
ostatni sprzedali 1627 roku część Zaborza, zwaną Hatowszczyzną, Tyszkiewiczom 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIE. 178 

(Ist. Jur. Mai XXV). Siemion, z Urszuli Wołodkowiczownej, pozostawił córkę N., 
za Iwanem Skrendowskim y. Skrzendziewskim. 

3. Jan Hlebowicz, dziedzic Zalesia, bojar królewski połocki 1508 r. (Akta 
XIII f. 11), był następnie podwojewodzym połockim. Synowie jego: Dymitr, Stefan, 
Gabryel (Hawryło) i Józef, dopełnili działu dóbr 1555 roku (Arcłi. Zbór. Dok. X). 
Z nich zmarli bezdzietnie: Dymitr, Stefan i Józef. Ten ostatni, dziedzic Latow- 
szczyzny, wojski połocki 1570 r, został sędzią ziemskim połockim 1586 r., kaszte- 
lanem mińskim w Sierpniu, a połockim, w Październiku 1597 r. Umarł około 
1618 r. Pierwszą jego żoną była 1576 r. Bogumiła, córka Adama Pritulisa, a dru- 
gą — Teodora Łukaszówna Haraburdzianka, wdowa po Stefanie Korsaku Ho- 
łubickim. 

Gabryel, wspólnie z braćmi, dziedziczył na Hawryłowszczyzńie, której, po 
icłi śmierci, był wyłącznym właścicielem, a po nim odziedziczyli ją, córka jego 
Maryanna i synowie : Krzysztof, Jan i Stanisław, którzy sprzedali 1618 i 1619 r. 
te dobra za 1,800 kóp groszy Krzysztofowi Romanowi Korsakowi. Dzieci te miały 
być urodzone ze Steckiewiczównej. Maryanna żyła jeszcze 1642 r. Krystyna, cór- 
ka Stanisława, wyszła za Wincentego Kisarzewski^o (Akta XII f. 278). 

4. Siemion Hlebowicz, dziedzic Litowszczyzny i Przedołów, zostawił syna 
Kotecłinę (Konstantego), po którego bezdzietnej śmierci, dzielą się 1577 r. Litow- 
szczyzną wszyscy jego stryjeczni bracia. Córką Siemiona miała być Anna, żona 
Piotra Karskiego. 

5. Korsakowie Zalescy. Andrzej, piąty syn Hleba, wziął działem Zalesie 
i Ozierce, nie żył już 1583 roku. Syn jego Onłkiej, dziedzic dworów, Oziereckłego 
i Horskiego 1552 r., dworzanin królewski 1568 r., a rotmistra 1566 r., podkomorzy 
połocki 1577 r., umarł 1587 r. Był i starostą lepelskim 1566 r. Fundował i upo- 
sażył cerkiew w Zalesiu 1571 r. Żonaty l-o v. z Maryną Pawłówną Sapieżanką, 
wojewodzianką nowogrodzką, która mu zapisała 1555 r. posag swój, 600 kóp gro- 
szy litew. wynoszący, miał z niej córkę Teodorę, 2-o v. z Teodorą Hrełiorówną 
Ti^rznianką, z której synowie : Jan i Aleksander bezdzietni i Krzysztof Roman. 
T^ora otrzymała od ojca Dorze, majątek jej macierzysty. 

Jan V. Jan Mikołaj, pisarz ziemski oszmiański 1598 r., sekretarz królew- 
ski 1594 r., deputat na Trybunał litewski 1594 i 16L8 r., poseł na sejm 1598 r. 
Pisarz skarbowy litewski 1608 r. i sędzia ziemski oszmiański 1618 r., dopełnił 
1606 r. działu dóbr z bratem Krzysztofem Romanem, na mocy którego otrzymał 
Litowszczyznę i puszczę Zaleską. W 1597 r. nabył Klewice, w oszmiańskiem, od 
Bułłiaków, a zaślubiwszy Helenę Gnoińską, wzif^ za nią Ostrowiec tamże 1600 r. 
Umarł bezdzietny, a testamentem spisanym 8-go Maja 1616 r., uftindował w Wil- 
nie Bursę Korsakowską, na 20-stu studentów, z którycli lO-u ma być Korsaków, 
na co przeznaczył dom w Wilnie, dobra Jaszew i 800 kóp gr. lii Inne majątki 
obj^ po nim brat Krzysztof Roman. 

Krzysztof Roman, z mocy działów 1606 r., wziął Ozierce i puszczę Zabor- 
ską, po siostrze wzi^ Dorze, a po bracie, Ostrowiec i Zalesie, którego resztę sku- 
pił 1618 i 1619 r., od synów Gabryela Korsaka. W 1611 r. stolnik połocki, 1615 r. 
i strukczaszy królewski, 1621 r. podkomorzy połocki, zaślubił Szczęsne Rudomi- 
niankę Dusiatską, córkę Jana, wojskiego brasławskiego z Tołłoczkównej, z której 
synowie: Kazimierz Władysław, Hieronim, Marcin i Władysław Jan, któiym 



Digitized by 



Google 



174 KORSAKOWIE. 

testamentem, sporządzonym 1642 r., zapisał swoje majątki. Córka J^;o Elżbieta, 
za ks. Michałem Połubińskim, sędzią ziemsldm Słonimskim 1640 r. Z synów pod- 
komorzego: Kazimierz i Władysław poprowadzili dalej linię Korsaków Zaleskich; 
Marcin był Dominikaninemi a Hieronim, dziedzic Ozierców i pc^owy Silesia, pod- 
wojewodzy połocki 1648 r., zaślubił ks. Annę Kantakuzenównę, córkę ks. ^na- 
nuela i Maryanny z Sielawów, 2-o y. 1657 r. ionę Olbrychta Ciechanowiecki^;0| 
oboźnego litewskiego, a 8-o y. Samuela Kmicica, strażnika litewskiego. Z niej 
byli synowie: Waleryan, gwardyan Franciszkanów udzielskich i Antoni, pleban ku- 
piski, którzy sprzedali 1689 r. dziedzictwo swe Ozierce i Zalesie Ciechanowieckim. 
Sprzedaż ta dała powód do procesu Korsaków z Ciechanowieckimi, ciągnąc^fo się 
przez cały wiek XVin-l7. 

Kazimierz Władysław, najstarsi syn Krzysztofa Romana, z testamentu 
ojca dziedzic Dorż i Ostrowca 1642 r., nabył Ewtuszkiewicze 1662 r. od W<rfłowi- 
czów. Miecznik pdiocki i posd 1648 r., marszc^ek mozyrski 1660 r., umarł 1667 r., 
pozostawiws^, z Krystyny' Pociejównej, córki Piotra, pisarza ziemskiego brzeskiego, 
synów: Krzysztofa i Hieronima, bezdzietnego, obu elektorów Jana III-go, z oezmian- 
skiego i córkę N., za Stefanem Kurzenieckim, podstolim bielskim. Jego też cór- 
kami hjły: Teodora (Wolff ją zwie kasztelanką pdocką), żona ks. Karola Szymo- 
na Ogińskiego, podkomorzego witebskiego i N., Karolewa Unichowskai chorążyco- 
wa iidńska. 

Kngrsztof był w 1674 r. wojskim mozyrskim, a 1680 r. deputatem na Try- 
bunał litewski Umarł 1699 r., pozostawiwszy, z żony Kurczównej, synów: Jana, 
zmarłego bezdzietnie przed 1716 rokiem, Stefana i Michała. Dwaj ostatni dopełnili 
działu dóbr ojczystych w tym ostatnim roku. 

Stefan, skarbnik połocki i sędzia grodzki maqrrski, dziedzic Ewtuszkie- 
wicz, z żony Borowskiej, miał trzech synów > Ludwika, Stanisława i Antoniego, 
którzy podzielili się 1789 r. EwtuszkiewiczamL Z nich: 

A) Ludwik, deputat na Trybunał litewski 1768, 1764 i 1772 roku, sędzia 
ziemski mozyrski 1766 r., ożeniony z siostrą Jerzego Skoryny, skarbnika rzeczy- 
cki^fo, miał córki: Maryannę i Annę i ośmiu synów, któr^ z potomstwem swo- 
jem legitymowali się ze szlachectwa w gubemii mińskiej, w latach 1802, 1819 
i 1827, a w Heroldyi w Petersburgu 1829 r. Z nich: 

1. Joachim, rotmistrz mozyrski 1764 r., a sędzia ziemski 1781 r., miał sy- 
nów: Józefa i Mikdtąja. 

2. Placyd, 1802 r. nie żonaty. 

8. Józef, chorąży b. "wcisk polskich 1798 r., dziedzic Antenowa i Łasto- 
wicz, z żony Bułhakównej, miał 1802 r. synów : Bmeryka, Ferdynanda, Romana, 
Ignacego, Rafała i Ambrożego. Z nich Roman, ożeniony z Emilią Sowiczówną 
Korsakówną ze Strzały, pozostawił córki: Ludwikę Peliksowę Maciejewską, zmarłą 
1871 r. w Radomiu, Karolinę Oerardowę Korsakową, Izabellę Buttowt Andrzejko- 
wiczową, Helenę Makowską i Emilię Jahc^owską, oraz synów: Władyshiwa, ur. 
1888 r., którego, z Konstancyi Ordzianki, córki : Łeontyna za Ordą i Jadwiga, za 
Wisłouchem i Jana, ur. 1848 r., którego, z Celiny Buttowt- Andrz^kowiczówny, cór- 
ki: Marya i Nina Dziekońska z Annopola. 

4. Rafał, podstarości borysowski 1798 r., prowadził 1802 r. w imieniu ro- 
dziny 8wę| wywód szlachectwa. Miał $yna Adolfa i córkę Nimfę 1802 r. 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWia 176 

5. Anzelm, regent grodzki 1778 r. i koniuszy rzeczycki 1787 r., miał sy- 
nów : Apolinarego i Antoniego 1802 r. i podobno córkę za Horwatem, któremu 
wnioria fiwtuszkiewicze. Po Apolinarym i Antonim zostc^o dziesięciu synów. An- 
toni, syn Antoniego, ur. 1880 r. w Matusowie, żył jeszcze w 1905 r. na Ukrainie, 
łonaty i dzietny. Nie wiem, czy tego Antoniego takie syn Kajetan, dziedzic Za- 
dobrocia, miał, z Emilii Korsakówny z Daniowa, córkę Bronisławę, małoletnią 

1870 roku. 

6. Jan, porucznik b. wojsk polskich, dziedzic trzeciej części Ewtuszkie- 
wicz 1708 r., miał synów sześciu: 

a) Serafina, ur. 1797 r., sędziego granicznego pińskiego, dziedzica Stoszan, 
po którym, z Franciszki Chrzanowskiej, synowie: Gerard, ur. 1818 r., ożeniony 
z Karoliną Korsakówną Zaleską, córką Romana, pozostawił Bronisława, ożenionego 

1871 r. z Kamillą Korsakówną z Treskowic, l-o y. Mikołajową Łopactńską, Ed- 
mund, ur. 1825 r., żonaty z Kuncewiczówną i Otto Anzelm, ur. 1827 r., żonaty 
także z Kuncewiczówną, któr^o synowie: Władysław, Olgierd, Zygmunt i Edmund. 

b) Seweryna Tadeusza, dziedzica Starowoli, ur. 1801 r. 

c) Karola. 

d) Erazma. 

e) Edwarda Kaliksta, ur. 1808 r., oficera wojsk rosyjskich 1827 r. 

f) Ludwika, ur. 1810 r., dziedzica Zalesia, ożenionego z Leonardą Hrynie- 
wiecką, zmarłą 1899 r., z której dzieci: Marya, Jadwiga, Kazimierz, dziedzic Ru- 
dzienka i Edward, dziedzic Woli Lubieszowskiej, żonaty z Skirmunttówną z Po- 
rzecza, dziedziczką dóbr Kletna, ma z niej córki: R^^ę, Wacławę i Romanę. 

7. Kasper, major b. wojsk polskich 1798 roku, żonaty z Konstancyą Top- 
licką, 2-0 y. Stanidawową Sołtanową. 

8. Apolinary, chorąży b. wojsk polskich 1798 r., z Anny Korsakównej Za- 
leskiej, stolnikównej połochie], miał córkę Ludwikę, za Floryanem Korkozowiczem 
i. syna Damazego, zmarłego przed 1827 r. 

B). Stanisław, drugi syn Stefana, a brat Ludwika, rotmistrz mo^yrski 
1772 r., miał trzech synów: Piotra, chorążego orszańskiego 1786 r., który sprzedał 
cz^ Ewtuszkiewicz Janowi, Mik^ąja, oficera b. wojsk polskich, zmarłych bez- 
dzietnie i Aleksandra, rotmistrza mozyrski^;o, który miał synów: Edwarda i Igna- 
cego 1802 r. Ten ostatni, z dwóch żon, N. Daniłowówny, córki wic^^bematora 
wileńskiego i Tekli Malewiczównej, pozostawił Bohdana, marszałka szlachty po- 
wiatu jeleckiego, Kazimierza i Adolfa Maryana, żyjącego 1901 r. w Warszawie, 
któr^;o, z Leokadyi N., syn Julian. 

O. Antoni, trzeci syn Stefana, miał synów : Jana, porucznika b. wojsk 
polskich i Ignacego, zmarłych bezdzietnie przed 1819 r., i Floryana, porucznika b. 
wojsk polskich, ożenionego zMaryą Oskierczanką, któr^^o syn Józef, wylegitymo- 
wany ze szlachectwa z całą rodziną 1802 n 

Michał, syn Krzysztofa, a brat Stefana, starosta kosiałowski, marszałek 
upicki 1724 r. i poseł 1788 r., podpisał konfederacyę generalną warszawską (ObL 
Warsz. 49 f. 422). Syn jego, Marcyan Zaleski Korsak 1751 r., pozostawił Adama 
Ignacego, który z dwoma synami, Michałem i Ambrożym, legitymowii się ze szla- 
chectwa 1798 r. w Wilnie. 



Digitized by 



Google 



176 KORSAKOWIE. 

Adam Ignacy, miecznik upicki 1785 r., sędzia prezydujący oszmiański 1794 
roku, dziedzic Dorż, gdzie wspólnie z żoną, Jadwigą z Koziełłów, wystawił kościół 
1786 r. W 1784 r. sprzedał Ostrowiec Adamowiczom. Synów miał pięciu. Z nich: 
Micliał, sędzia graniczny oszmiański 1830 r., dziedzic Dorż, żonaty z Aloizą R5me- 
równą; Ambroży, mąjor b. wojsk polskich, chorąży oszmiański, żonaty z Joanną 
RSmerówną, siostrą bratowej; Ludwik, żonaty z Olimpią Żabianką, córką Antonie- 
go i Kąjetany z Wołków; Adam, dziedzic Graużyszek, zmarły 1867 r. i Józef, któ- 
rego córka za Kossobudzkim. 

Władysław v. Jan Władysław, najmłodszy syn podkomorzego Krzysztofa 
Romana, a brat Kazimierza, wziął po ojcu połowę Zalesia i Litowszczyznę. Z wo- 
jewództwem połockiem, podpisał obiór Jana Kazimierza, podczaszy połocki 1657 r., 
jako chorąj^, podpisał elekcyę króla Michała. W 1675 r. sprzedał swoją połowę 
Zalesia Ciechanowieckim. Ożeniony z Barbarą, córką Mikołaja Puciaty, sekreta- 
rza królewskiego i ks. Cecylii Gedrojciównej, 2-o y. ks. Andrząjowej Kurbskiej Ja- 
rosławskiej, pozostawił córkę Cecylię Karężynę i synów : Adryjana Bazylianina 
i Jana Kazimierza, któremu zapisał 1688 r. Litowszczyznę. 

Jan Kazimierz, stolnik smoleński 1683 r., został po ojcu chorążym poło- 
ckim. W 1690 r. był posłem. Z Anny Konstancji Czernickiej z Czernic, 2-o y. 
Mikdąjowąj Tyzenhauzowej, jego synowie: Jan y. Janusz, Tomasz ksiądz, Antoni 
i Benedykt 

Jan y. Janusz, dziedzic Litowszczyzny, starosta czernicki i krasuczki 1713 
roku, z Maryanny Bąjnickią}, pozostawił synów: Józefa i Antoniego, elektorów 1733 
roku i Ignac^^. Z nich Antoni, był chorążym połockim, bo synowie jego, uro- 
dzeni z Rozalii Hutorowiczównej, zwani stale chorążycami połockimi, w latach 
1782 — 1789. Było ich czterech: Jerzy, rotmistrz połocki, ożeniony z Rahozianką, 
Józef, Michał, regent ziemski połocki 1787 r. i Dominik. 

Antoni y. Antoni Jan, chorążyc połocki 1716 r., podstoli 1726 r. i surroga- 
tor 1741 r., a stolnik połocki 1748 r., umarł 1751 r. (Ist Jur. Mat XXII). Z Ale- 
ksandry Kirkorównej, miał kilka córek, z których Teresa, żona I-o y. Tadeusza 
Siellawy, starosty sokolskiego, zmarłego 1757 r„ a 2-o y. Piotra Udzielskiego Kor- 
saka 1764 r. i syna Ignacego, stolnika połockiego, ożenionego z Maryanną Maćkie- 
wiczówną (Akta XII). Ignacego syn Antoni, miecznik połocki 1788 r., a córki: 
Anna, za Apolinarym Zaleskim Korsakiem, Ludwika, za Konstantym Bujnickim 
i Karolina, za Janem Korsakiem, szambelanem. 

Benedykt czwarty syn chorążego Jana Kazimierza, dziedzic Kasztelanow- 
szczyzny, z Wiktoryi Łazowskiej, miał syna Antoniego. 

6. Korsakowie UdgieUcy. Ba^li, y. Korsak Hlebowicz, szósty syn Hleba 
Ostafląjewicza Korsaka, otrzymał w działach z braćmi Udział, od których to dóbr 
potomkowie jego nazywali się Udzielskimi Korsakami. Z pierwszej, nieznanej nam 
żony, miał Bazyli syna Romana, z drugiej, Fedii Michałównej Chaleckiej, wdowy 
po Andrzeju Wasilewiczu Korsaku i Borysie Semenowiczu, syna Piotra i córkę 
Olenę, żonę l-o y. Jana Jackowicza Strzeżowskiego, a 2-o y. Jacka Bohdanowicza 
Bystrejskiego. 

Roman procesował się 1533 r. z macochą, o opiekę nad przyrodnim rodzeń- 
stwem i umarł tegoż roku. 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIE. 177 

Piotr, dziedzic Udziału, Zaskorek i wielu innych 1552 r., zostawił syna 
Grzegorza i córkę Annę Ferensowę Tuszyńską, która zastawiła Zaskorki Żukom 
1602 r. Grzegorz należał 1577 r. do podziału spadku po Konstantym Korsaku, 
synu Siemiona. W 1587 r. był cliorążym połockim, a ekspektatywę na ten urząd 
po nim otrzymał 1589 r. Dymitr Korsak. Z Aleksandry Ratomskiej, córki Ławry- 
na, starosty ostrskiego, pozostawił Grzegorz synów: Piotra, Józefa i Stefana, któ- 
rzy zeznali dział 1619 r. Stefan spisał testament 1622 r. i wkrótce umarł, a bra- 
cia sporządzili nowe działy 1624 r. Siostry ich: Anna N. Kamińska i Aleksandra 
Samuelowa Guyska. 

Józef, elektor Władysława IV-go, wspólnie z żoną, Maryną Szwejkowską, 
córką Dawida, sprzedał 1628 r. Psuję i Śniady Michiiowi Romanowiczowi Korsa- 
kowi. W 1642 r. fundowii kościół i klasztor Franciszkanów w Udziale. W 1643 
roku spisał testament i umarł tegoż roku bezdzietny (Ist Jur. Mat. XXII). 

Piotr, brat Jego, także elektor Władysława IV-go, namiestnik połocki 1634 
roku, z Zofii Sielickiej (Ibid.), miał synów: Michała, Grzegorza, Jerzego i podobno 
Jana i Józefa. Grzegorz i Jerzy, budowniczy połocki, podpisali, z województwem 
połockiem, obiór Jana III-go 1674 r. Jerzy tr^mał lenność Załucze, a z żony Oro- 
cliowskiej, pozostawił syna Jana, Jezuitę. Michał, chorąży wojsk litewskich 1659 
roku, poborca pdocki 1667 r., w końcu podstoli połocki, zaślubił ks. Konstancyę 
Połubińską i z niej miał pięciu synów: Piotra, Józefa, Stefana, Szymona i Domi- 
nika, którzy, wspóUiie z matką, wydali 1697 r. Ciechanowieckiemu stwierdzenie 
wspólności z nim puszcz, Udzielskiej, Zaleskiej i Litowszczyzny. Z nich: 

Piotr y. Michał Piotr, podczas^ połocki, elektor Augusta II-go, żonaty 
z Maryanną z Michniewiczów, l-o y. Rodziewiczową, skarbnikową brasławską, 
2-0 y. Rypińską, pisarzowa ziemską połocką (Ist Jur. Mat XXIV), miał sy- 
na Stanisława, który, z województwem wileńskiem, podpisał elekcyę Stanisła- 
wa Augusta. 

Józef, łowczy i poborca połocki I7ll r., ożeniony z Anną Poklewską Ko- 
ziełłówną, zmart 1730 r., pozostawiwszy syna Tadeusza, łowczego połockiego 1767 
roku, ożenionego z Maryanną Wnorowską. Synowie jego: Tadeusz, rotmistrz po- 
łocki 1787 r. i Ignacy z synem Ignacym, wylegitymowali się ze szlachectwa 1820 
roku w Wilnie. 

Ignacy, rotmistrz 1788 r., a budowniczy połocki 1799 r., dziedzic Antono- 
wicz i Nowik, s^ia graniczny dzisieński 1820 roku, oprócz syna wymienionego 
Ignacego, dziedzica Urzecza, żonatego z Porcjankówną, miał jeszcze syna Stani- 
sława Feliksa i córkę Barbarę Anetę, za Bonifacym Winczą. 

Stefan, yel Stefan Michał, podpisi^, z województwem mścisławskiem, ele- 
kcyę Augusta Il-ga W 1700 roku otrzymał prawem lennem Zahicze, po śmierci 
stryja sw^o, Jerzego Udzielski^o Korsaka. W 1711 r. był pisarzem grodzkim, 
a 1716 T. i surrogatorem p<^ockim. Żonaty z Anną z Żabów, siostrą Jana, woje- 
wody mińskiego, pozostawił kilku synów. 

Piotr, syn Stefana Michała, podstarości starodubowski i prawdopodobnie 
stolnik starodubowski 1733 r., stronnik Augusta III-go (Oblg. Warsz. 49 f. 605), 
żonaty l-o y. z ks. Teklą Drucką Sokolińską, a 2-o y. z Teresą Zaleską Koi-sa- 
kówną, stolnikówną połocką, pozostawił z pierwszej żony córkę Annę, żonę Urbana 

Herban T. XL 23 



Digitized by 



Google 



178 KORSAKOWia 

Antoniego Hrebnickiego, starosty micuński^fo, zmarłą przed 1764 r. i syna Ster 
fana, rotmistrza i sędziego kapturowego województwa połockiego, ur. 1782 roku, 
zmartego 1764 r., pochowanego w kościele Udzielskim, bezpotomnego z Różą Waz- 
girdówną, podsędkówną pc^ocką. Stefan dobra Udzielskie zapisał Janowi i Ta- 
deuszowi Korsakom Bobynickim na Świlie. 

Drugim synem Stefana Michała był Jan. Utrzymi^ą, łe ten Jan był Je- 
zuitą i profesorem akademii wileńskiej, ur. 1708 r., zmar^ 1789 r. Tymczasem 
Jan, Jezuita, musiał być innym Janem, a Jan, syn Stefana Michiia, był wojskim 
połockim 1788 r. i umart 1762 r., zostawiwszy syna Józefa i córki: Maryannę, za 
Janem Bobynickim Korsakiem na Świlie i Petronellę, których Stefan, w testa- 
mencie swym nazywa najbliższym bratem i ną)bliższemi siostrami. 

Kazimierz, syn Stefana Michała, wspominany 1787 i 1741 r. na sejmiku 
pc^ockim. 

Synem takie Stefana Michała, a bratem trzech powyższych, miał byó Hie- 
ronim, towarzysz hussarski, który 1718 r. otrzymał Ładośno i Stajki, w wojewódz- 
twie p<rfockiem. 

Szymon, czwar^ syn Michała, chorąży pancerny 1698 r., z Petronelli Po- 
klewskiej Koziełłówny, pozostawił córkę Rozalię, l-o y. za Jerzym Kublickim-Piot- 
tuchem, rotmistrzem inflanckim, 2-o y. za Felicyanem Tyszkiewiczem, starostą 
strzałkowskim, zmarłą 1789 r. 

n. Zienowiej, brat Ostaflego, miał czterech synów: Michała, Andrzeja, Ste- 
fana i Iwana, którzy zwykle pisali się Zienowiewiczami, a dopiero w p<^owie 
XVI-go wieku KorsakamL Michał, Andrzej i Iwan procesowali się 1508 r. o sche- 
dę w Oboli i Ozierczenicy, pozostałą po czwartym bracie Stefanie, zmarłym bez- 
ddetnie, rozwiedzionym z Epimachówną (ML. 6 i 10). Andrzeja potomstwo nie- 
znane, po Michale poszli licznie rozrodzeni Korsakowie Bobyniccy, a po Iwanie, 
Hołubiccy i druga gałąź Bobynickich. 

A). Bobyniccy Korsdkouńe. Michii Zienowiewicz, bojar połocki, dziedzic 
Bobynicz, Dziemowicz i innych, żonaty z Hanną Chreptowiczówną, siostrzenicą 
Bohdana Miłoszewicza, za którą wzi^ Oziemicę. Dóbr tych posesyę przyznii mu 
Aleksander Jag. 1602 r. (ML. 6). Od Kazimierza Jag. otrzymał 1485 r. sześó kóp 
groszy lit. z karczem krasnosielskich i tyleż, z myta mińskiego (ML. 4). Nie żył 
już 1509 r., a pozostawił córkę Wasilissę, za Prokopem Iłgowskim, ziemianinem 
p<rfockim i synów: Jacka, Bazylego 1 Iwana, którzy dostawiali 1528 r., na potrzeby 
wojenne, 28 konL 

a) Jacek z matką układiJ się 1534 r. o dopłatę posagu żony swej Boh- 
danówny Bystręjskiej, z je) bratem, a nie żył już 1587 roku, w którym bra- 
cia jego otrzymali Kuminowszczyznę i Kulikowszczyznę, w połockiem, pierwotnie 
mu nadane. 

b) Bazyli, syn Michała, dziedzic Bobynicz, Dziemowicz, Sieliszcza i wielu 
innych, horodniczy połocki 1552 r., zmaiiy 1561 r., z ks. Bohdany Janówny Sień- 
skiej, pozostawił córkL* Petruchnę, za Dymitrem Fedorowiczem Sapiehą, który ją) 
oprawił 600 kóp wiana 1568 r., Hannę, za Olechnem Rahozą 1562 r., Polonię, za 
Marcinem Danilewiczem Kurczem 1561 r. i Rainę, za ks. Michałem Druckim-So- 
kolińskim 1574 r., oraz synów: Dymitra i Romana, ws^stkich po matce dziedzi- 
ców Sieńska 1562 r. 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIE. 179 

Dymitr wzięty do niewoli moskiewskiej 1668 r., ptzj zdobyciu Pdocka, 
wymieniony za Kozłowski^^ 1566 r., został cłiorąłym pc^ockim 1689 r.| a umaił 
1694 roku, w Ictórym syn jego Daniel, wprowadzony został do Sieńska (Ist Jur. 
Mai XX). 

Daniel, student w Padwie 1699 r., podpisany 1606 r. na rokoszu w Lubli- 
nie, żonaty z Maryanną z Podbipiętów, jedyną córką Bogdana, która mu wniosła 
Bieliczany (Arch. Zbon Dok. X), pozostawił według drzewa genealogicznego z 1718 
roko, synów : Szczęsnego i Adama. Oprócz Daniela, miał Dymitr jeszcze córkę 
Maryannę, za Krzysztofem Szadurskim i syna Dawida, dziedzica Stami 1617 roku, 
posiadacza 1680 r. lenności Łowiec, w powiecie newelskim, łonat^o z Katarzyną 
Stanisławówną Pacówną. 

Dawid z ioną, prawa swe do kamienicy w Wilnie, zwanej Morsztynowską, 
odstąpili Dawidowi Kierle, przeciw czemu występują z procesem 1686 r. Jan i Sta- 
nisław i Zofia Anna, Franciszkanka, Korsakowie, prawdopodobnie dzieci Dawida. 
Drzewo genealogiczne, z 1718 roku, daje Dawidowi synów: Daniela i Stanisła- 
wa. Tego zaś synem miii byd Zacłiaiyasz, po którym mieli iść Grzegorz, Ga- 
bryel i Jan. 

Roman, syn Bazylego, a brat Dymitra, współdziedzic Sieńska, który sprze- 
dał przed 1694 r. szwagrowi Kurczowi, poprowadzff dalej gałąź Bazyl^;o. Z żony, 
Hateki Przysieckiej, pozostawił bardzo liczne potomstwo. Córkom jego niezamęż- 
nym, zapisał Ostafli Korsak 1626 r. po 20 kóp gr. lit Synów drzewo genealogi- 
czne z 1718 r, wymienia piętnastu: Abrahama, Izaaka, Jakóba, Mizaela, Jana, Na- 
taniela, Stefana, Baltazara, Azaryasza, Ezechiasza yel Zacbeusza, Zacharyasza, 
Ananiasza, Rafała, Piotra i Pawła. Z nich : 

Abraham obecny 1661 r. na sejmiku pc^ockim. Syn j^;o Władysław, z żo- 
ną, Zofią Horbicką, wziął 1664 r. w zastaw Bezdziedowice od Ciapińskich. Drugi 
syn Aleksander, wraz z innymi dwunastu Korsakami, oddawał 1668 r. młyn pod 
Pcrfockiem Michałowi Krzysztofowiczowi KorsakowL 

Nataniel, dziedzic Porzecza 1686 r., miii mieć synów: Tomasza, żonatego 
z Doboszyńską i Antoni^;o. 

Baltazar zeznał 1686 r. kontrakt sprzedaży na Fabiana. 

Ezechiasz ?el Zacheusz, z żony N., 2-o t. Feiicyanowej Wahanowskiej, po- 
zostawił syna Hieronima, na Rudnikach 1666 r. (Ist. Jur. Mat XXyi). 

Zachaiyasza, z żony, ks. Świrskiej, mieli być synami* Maksymilian, cześnik 
starodubowski 1686 r. i Hieronim, po którym iść mieU: Wojciech, ożeniony z Po- 
rębską, Antoni, Jan i Aleksander. 

Ananiasza syn Rafał, ziemianin witet>ski, ożeniony z Anną Fediuszkówną, 
1-0 T. Aleksandrowa Kossowową, 1688 r., był następnie pułkownikiem wojsk ros- 
syjskich i wojewodą w Kałudze 1670 r. 

Rafał Romanowicz, ożeniony z Maryanną Łukiczną Juijewiczówną, sprze- 
dał 1689 r. Grzegorzowi Korsakowi Indrzykowo, Orulewo i Wdowskie, w połockiem, 
za 2,000 kóp gr. Ut (Ist Jur. Mat XXID. 

Potomkowie Mizaela Romanowicza legitymowali się ze szlachectwa w la- 
tach 1882 — 1864 w gubemii witebskiej i w Heroldyi Petersburgskiej. Mizael 
miał synów : Nikodema i Józefa. Nikodem, ziemianin pc^ocki, z żoną, Nastazyą 



Digitized by 



Google 



180 KORSAKOWIE. 

Czerkasówną, wzięli 1657 r. w zastaw PohosŁ, w 2,000 kóp. gr. lit (bt Jur. Mat 
XXV), a 1668 r. miał w zastawie OboL Pozostawił synów: Antoniego i Bogdana 
generała wojsk rosyjskich 1704 r. Józef z żony, Wojnianki Jasienieckię), pozo- 
stawił: Józefa, Krzysztofa i Stanisława. Tego ostatniego syn Paweł, miał synów: 
Stanisława, Tadeusza, Ludwika, Józefa, S27mona, którego synowie: Józef, Adam, 
Ignacy i Antoni, i Ignacego. Ten ostatni, chorąży smoleński, pozostawił syna Ka- 
rola Wincentego Leonarda, rotmistrza wileńskiego, ożenionego z Maryanną Pod- 
bereską, z której syn Wilhelm, pozostawił czterech synów, wylegitymowanych ze 
szlachectwa 1854 r.: Wiktora Stanisława, Konstantego Wito^awa, Lucyana i Fran- 
ciszka Polikarpa. Polikarp, dziedzic Jurowszczyzny, ożeniony z Emilią Korwin- 
Krukowską, pozostawił syna Witolda, dziedzica Jurowszc^zny, ożenionego z Ma- 
ryą Horbowską Zarankówną. 

c) Iwan Michałowicz, brat Jacka i Bascylego, dziedzic Bobynicz, Sielisz- 
cza, Dzisny, Zasiela, Borysewicz i Dudicz, chorąży połocki 1652 rolni, nie żył już 
1563 r. Córka jego Łubka Iwanówna, była żoną Kozłowa, wbitego na pal w Mo- 
skwie 1568 r. Synów było pięciu: Bazyli, Szymon, Michał, Grzegorz i Marek. Te- 
go ostatniego wymienia wywód szlachectwa z 1832 r., lecz o nim nie dochowały 
się żadne wiadomości, Z nich: 

1. Bazyli, chorąży 1576 r. i poborca mozyrski 1580 r., chorą^ połocki 
1608 r., dziedzic Dudicz i Borysewicz, zmarły 1618 r., miał mieó synów: Jana 
i Konstantego. 

2. Szymon, ur. 1549 r., zmarły w Szczorżach 1609 r., z żony Katarzyny 
(podobno Tyszkiewiczównej), pozostawił synów: Jana, Piotra i Rafała. 

Jan, dziedzic Romayn, pisarz grodzki żmudzki 1681 r., następnie sędzia 
grodzki, z Aksakównej, miał syna Aleksandra, Jezuitę, zmarłego 1657 r. 

Piotr wykupił Beysagołę na Żmudzi, za konsensem królewskim z 1622 r. 
od Zybultowej. Po j^o śmierci otr^mała ją pozostała po nim wdowa, Zofia z Ghra^ 
dowskich, 2-o v. żona Pawła Horbowskiego Zaranka. 

Rafał, z kalwina, łacinnik, potem unita, nadzwyczaj zasłużony dla Unii, 
przeprowadził beatyflkacyę arcybiskupa Jozafata Kuncewicza. Archimandryta wi- 
leński, władyka halicki i koac^utor z prawem następstwa metropolity k\]ow8kie- 
go Rutskiego 1628 n, władyka piński i turowski 1682 r., metropolita kyowski 
1637 r., umarł 1642 r. 

8. Michał, dziedzic Bobynicz 1586 r., miał być ożeniony z Protaszewiczó- 
wną, a pozostawił synów: Jana Chryzostoma, kanonika lateraneńskiego w Krako* 
wie, przełożonego krzemienieckiego 1621 r. i Romana. 

Roman nabył 1628 r. Psi\ję, od Józefa Korsaka UdzielskiegOi a 1681 r.| za 
zasługi wojenne, z żoną, Krystyną Chreptowiczówną i synami: Konstantym, Rafałem, 
Janem, Piotrem, Michałem i Bazylim, otrzymał 80 włók w starostwie bielskim, 
w województwie smoleńskiem. W latach 1646—1648 rodzice rozdzielili część swych 
dóbr między synów. Z synów tych Konstanty, dziedzic Biah^szczyzny i Nac^jezie- 
rza, ożeniony z Maryą Siellawianką, zmarły przed ]668 r., Rafał i Michał, potom- 
stwa nie zostawili. 

Piotr, dziedzic Chroszczowa, deputat na Trybunał litewski 1664 roku, 
elektor z połockiego 1674 rolcu, z żony Wołłowiczównąj, miał syna Karola 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIE. 181 

Jana, strażnika smoleńskiego 1670 r., cześnika wileóskf^o 1698 r., mianowanego 
chorążym smoleńskim 1711 r. Karol Jan, wspólnie z Janem Sowiczem Korsakiem, 
wydali 1718 r. ryte na miedzi przez Jana Korsakowicza „Drzewo genealogiczne 
Korsaków" z portretami, dochowane dotąd w kilku egzemplarzach. Z Barbary 
Tyzenhauzównej, pozostawił Jan Karol syna Pawła. Ten to Paweł v. Józef Paweł, 
chorąży smoleński, dziedzic 1750 r. Janiuszkowszczyzny, w wileńskiem, miał sy- 
nów: Leonarda i Jana, chorążyca smoleńskiego 1775 r. (V. L.), następnie podwo- 
jewodzego smoleńskiego. Adam, syn Leonarda i Ignacy z synem Franciszkiem 
Antonim, syn Jana, legitymowali się ze szlachectwa 1820 r., przed Deputacyą Wy- 
wodową wileńską. 

Jan, trzeci z kolei syn Komana Michałowicza, z Chreptowiczówny, dziedzic 
Psui ł Droczyna 1646 r., podczaszy 1658 r., podkomorzy 1659 r., a kasztelan połocki 
1661 r., otrzymał 1660 r. dobra Ist, w połockiem, po Ważyńskim (Pac), umarł 
1697 r. Dwukrotnie żonaty, I-o v. z Maryną Dnbowiczówną, a 2-o v. z Konstan- 
cyą Galińską, pozostawił z drugiej żony syna Stefana Jerzego. Rodowody dają 
mu Jeszcze synów : Kazimierza Karmelitę i Tomasza, księdza. Jego też córką, 
a nie Kazimierza Zaleskiego Korsaka, podług tegoż rodowodu miida byó Teodora, 
żona Szymona Ogińskiego, w końcu wojewody mścisławskiego. 

Stefan Jerzy, dziedzic Psui, elektor Jana III-go, z żoną, Katarzyną Monty- 
gayłówną, kwitował 1676 r. rodziców. Syn^w j^o dwóch: Tomasz, kanonik wi- 
leński, proboszcz ejszyski 1762 r., dziedzic Kluszczan i Józef, łowczy połocki 1728 
roku, dziedzic Psui, ożeniony z Teresą Pakoszówną, stolnikówną połocką, której 
zapisał 1723 r. na Psui 20,000 tynfów. Józef zostawił córkę Teresę, za Karolem 
Tadeuszem Sielawą, starostą sukolskim, która wraz z mężem kwitowała 1744 r. 
braci swoich, Ignacego i Antonino, z odbioru posagu. Antoni umarł bezdzietny, 
a Ignacy, chorąży 1764 r., pułkownik województwa połockiego 1772 r., ożeniony 
z Eleonorą Przysiecką, spisał testament 1782 r. i pozostawił córki: Konstancy ę, 
1-0 V, Miłośnicką, 2-o v. Brzozowską, rotmistrzowę połocką, Annę, za Trojanem 
z Knińżyc Swołyńskim, marszałkiem drysieńskim, Anielę y. Katarzynę, zakonnicę 
i Franciszkę, zmarłą 1795 r., za Mikcdajem Reuttem, sędzią ziemskim witebskim 
i synów: Dominika i Wincentego. 

Dominik, koniuszy połocki 1777 r., a chorąży 1792 r., kawaler orderu Św. 
Stanisława, dziedzic Psui, Ostrowa i Dziwnik, chorąży dzisieński 1804 r., z żony 
Mikoszanki, pozostawił syna Bartłomieja, który w imieniu wszystkich krewnych, 
z gałęzi Romana Michałowicza, przeprowadził 1804 r. wywód szlachectwa przed 
Deputacyą mińską. 

Wincenty, pisarz ziemski połocki 1787 — 1797 r., w końcu marszałek le- 
pelski, dziedzic Dolców, Puciłkowicz, Hlebowszczyzny i Podolca, żonaty z Maryą 
Buynicką, miał córki: Józefę, za Ignacym Bobynickim Korsakiem z Daniowa i Al- 
bertynę, za Aloizym Żabą, sędzią lepelskim, zmaiią 1859 r. 

Bazyli, najmłodszy syn Romana Michałowicza, dziedzic Starosiela, skarb- 
nik połocki 1674 r., elektor Jana III-go, deputat na Trybunał litewski 1680 roku, 
z żony Zaborowskiej, pozostawił synów: Samuela, Aleksandra, Hieronima i Roma- 
na. O Samuelu i Romanie, który nabył 1701 roku od ojca Starosiele, nie wia- 
domo czy zostawili potomstwo. Aleksander i Hieronim utworzyli dwie nowe gidę- 
zie rodu. 



Digitized by 



Google 



182 KORSAKOWIR 

Aleksander, strałnik połocki 1716 r., dziedzic Świfiy, z Joanny Darewskią), 
pozostawił synów : Michała, Felicyana bezdzietnego i Józefa, którzy się podzielili 
Swifią 1787 r. 

Micłiał, strażnik 1787 roku, następnie sędzia pognraniczny p<rfocki, sku- 
pił Świfię od braci i pozostawił pięciu synów: Z nich Jan, Lucyusz i Jerzy 1765 
rokUi a Aleksander 1764 r., sprzedali swoje części Świłly bratu Pawłowi. Jan, sę- 
dzia grodzki połocki 1766 r. i rotmistrz połocki, iył Jeszcze 1801 r. Synowie Jego: 
Józef, Romuald, Wincenty, Kazimierz i Mikołaj, wylegitymowani ze szlachectwa 
1804 roku. 

Lucyusz, szambelan królewski, spisał testament 1796 r. i umarł bezdziet- 
ny 1799 roku, zapisawszy majątki ionie, Franciszce z Korsaków i synom braci, 
Jana i Jerzego. 

Jerzy, sędzia ziemski połocki 1770 r., marszałek targowicki pdocki, umarł 
nagle w Uszaczu 1792 r. w kościele i pozostawił synów: Dominika, Józefa, Anto- 
niego, Leona i Wincentego 1801 r. Dominik z synami: Leonem i Jozafatem, Jó- 
zef z synami: Franciszkiem, ur. 1797 r., Antonim, ur. 1799 r. i Pawłem, ur. 1802 
roku, Antoni z synami: Janem Aloizym, ur. 1798 r., Joachimem Eustachym, ur. 
1800 r. i Józefem Grzegorzem, ur. 1808 r., Leon i Wincenty, legitymowali się ze 
szlachectwa 1804 r. 

Paweł, czwarty syn Michała, rotmistrz połocki 1764 r., dziedzic cdęj Świłły 
skupionej od braci, z żony, Anny Teplerówny, zostawił syna Ambrożego Sylwerju- 
sza, ur. 1767 r. (metr. w Głębokiem), porucznika wojsk litewskich 1780 r., następ- 
nie skarbnika połockiego 1787 r., wylegitymowanego ze szlachectwa wraz z syna- 
mi: Kazimierzem, Ludwikiem i Antonim, 1804 r. 

Aleksander, piąty syn Michała, namiestnik grodzki 1764 r. i strażnik po- 
łocki, ożeniony z Teklą Rypińską, która, jako wdowa, z synami: Ignacym, Marcy- 
lianem, Janem i Józefem, procesowała 1768 roku Buynickich o dług. Synowie ci 
wylegitymowani ze szlachectwa z csią gałęzią 1804 r. Z nich Józef był poruczni- 
kiem wojsk litewskich, Jan, szambelanem dworu polskiego i z żony, Karoliny 
Zaleskiej Korsakówny, pozostawił córkę Maryę Karolinę, za Piotrem Wińczą i sy- 
na Aleksandra, któr^;o, z Kamilli Szauman-JSzumskieJ, córka Marya, za Kasprem 
Żabą 1877 r. 

Józef, brat Michała, a syn Alelcsandra ze Świłły, z Anny Buynickięj, po- 
zostawił synów: Jana, ur. 1744 r. i Tadeusza, ur. 1748 r. (metr. w Głembokiem), 
którym Stefan Korsak zapisał 1764 r. Udział. Jan, sędzia grodzki i rotmistrz po- 
łocki, ożeniony z Maryą Udzielską Korsakówną 1764 r., testamentem spisanym 
1799 r., zapisał synom: Wincentemu, szambelanowi, zastawne dobra Gajów, w sie- 
bieskim i 10,000 flor. na Grynwaldzie; Józefowi, zastawne dobra Grynwald, w dzi- 
sieńskiem, a Ambrożemu, chorążemu dzisieńsldemu, Udziii. Żona Ambrożego, Anna 
Wołodkowiczówna. Tadeusz, łowczy pamawski, z Barbary z Błażęjewiczów, miał 
synów: Antoniego Józefa i Michała (metr. z lat 1779 i 1781 r. w Udziale). Antoni pozo- 
stawił synów: Wincentego, ur. 1808 r. i Ignacego, ożenion^;o z Augustą Mirska, 
zmartą 1882 r. 

Hieronim, syn Bazylego, a brat Aleksandra, dziedzica Świłły, dziedzic Pu- 
ciacina, podstoli smoleński, z żony Ostrowskiej, pozostawił synów: Ignac^^ 
i Bazylego. 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIE. 188 

Ignacy, starosta szaiowicki (rutowicki?), rotmistrz połocki, elektor Augu- 
sta m-go 1788 r. (Obi. Warsz. 49 f. 606), z żoną, Maryanną Rypińską, nabył 1784 
roku od brata i bratowej pc^owę Puciacina. Synowie J^;o: Józef i Stefan, dopd- 
nili 1764 r. w Dziśnie działu dóbr ojc^stych, Kuleszowa, Ostrowszczyzny, Ambro- 
sionki, Pleyna, Utwinki, Szerapina, Zawai i Zadzie z przyległościamŁ Z nich 
Stefan miał syna Kazimierza, ur. 1767 r. (metr. w Dziśnie), wyl^lymowanego ze 
szlachectwa 1804 r. 

Bazyli, drugi syn Hieronima, pisarz grodzki starodubowski i posd 1788 r., 
podpisał: obiór Augusta III-go i konfederacyę generalną warszawską (Obi Warsz. 
49 f. 606 i 422)., horodnicagr p(^ocki 1747 r., z pierwszą ioną, Anną z Sielickich, 
sprzedał bratu pół Puciacina 1784 r., odebrał 1747 r. Bazylianom dzisieóskim dom 
i grunta, darowane im 1742 r. przez Ludwikę ze Świackich, wdowę po Józefie 
Korsaku, skarbniku starodubowskim. Druga żona Bazylego, Maryanną z Suszyń- 
skich, żyła wdową 1764 r. Z pierwszej żony miał Bazyli synów : Jerzego, Fran- 
ciszka i Józefa i córkę Anielę, ur. 1780 r.. Karmelitankę 1767 r., zmarłą w Wil- 
nie 1777 r. Jer^, starosta kuszlicki 1766 r. i Franciszek, sprzedali 1764 r. swoje 
trzecie części Iwanowszczyzny bratu Józefowi 

Jerzy, w końcu sędzia ziemski połocki, kawaler orderu Św. Stanisława, 
pozostawił synów dwóch: Ignacego i Kazimierza, którzy się podzielili 1796 r. do- 
brami po ojcu. Józef mi^ synów: Adama i Antoniego. Ci czterej, wraz z Józe- 
fem i Henrykiem, synami Ignacego i z Aleksym, synem Adama, wylegitymowani 
ze szlachectwa z całą gałęzią w Mińsku 1804 r. 

4. Grzegorz, czwarty syn Iwana Michidowtcza, chorążego połockiego, we- 
dług wywodu przeprowadzonego w latach 1882 — 1864 w Witebsku i w Heroldyl 
petersburgskiej, miał synów czterech : Stefana, Krzysztofa, Łukasza i Michała, 
o którym więcej wiadomości nie mamy. Rodowód z 1718 r. daje mu Jeszcze sy- 
nów: Jerzego, żonatego z Dorotą z Kołków 1646 r., Andrzeja, żonatego z Rainą 
Wołczkówną 1646 roku, któr^;o córka Helena, była l-o y. za Pawłem Korąjwą, 
a 2-0 T. za Karolem Sulistrowskim i Stanidawa, protoplastę linii na Dziemowi- 
cach; obecnie na Annińsku. 

Stefan, syn Grzegorza, deputat z połockiego na Tiybunał skarbowy litew- 
ski 1684 r., ożeniony z Puciatówną, miał syna Marcyana Zbigniewa, podczasz^o 
wendeńskiego 1661 r. i sędziego grodzkiego p<^ockiego 1668 r., elektora Jana III-go, 
w końcu wojskiego smoleńskiego, którego wdowa, Maryanną z Sielickich, ^ła 
Jeszcze 1687 r. 

Krzysztof, syn Grzegorza, chorąży połocki 1640 r., podkomorzy pdocki 1660 
roku, ożeniony z Elżbietą Sapieżanką, 2-o y. Jakóbową Kuncewiczowa, wojewo- 
dzianką brzeską, nńał synów: Grzegorza i Michała. Po Grzegorzu pozostali syno- 
wie: Teofil, Aleksander, Felicyan i Jan. Z nich Teofil, elektor Jana III-go, miał 
byó ożeniony z Juijewiczówną. 

Michii Kr^sztofowic^ poborca połocki 1667 r., wojski i sędzia kapturowy 
p<rfocki 1669 r., wziął 1668 r. w dzierżawę młyn pod Połockiem od Hieronima, 
Szymona, Samuela, Zacharyasza, Włodzimierza, Samuela, Stefana, Marcyana Zbi- 
gniewa, sędziego grodzkiego pc^ockiego, Konstantego Kazimierza, pisarzewicza 
ziemskiego połockiego, Aleksandra Abrahamowicza, Stanisława Kazimierza, Tro- 



Digitized by 



Google 



184 KORSAKOWIE. 

jana i jego braci i Maksymiliana Korsaków. Michał miał mieć syoów : Bazylego 
i Krzysztofa. 

Łukasz, syn Grzegorza, dziedzic Dziwnik, miał byd, według panegiryków, 
kasztelanem połockim 1660 r., przed Janem Korsakiem, ale synowie jego nigdzie 
w aktach kasztelanicami nie są nazywani. Z żony, Krystyny Świderskiej, miał 
Łukasz córki : Annę Bohuszewiczową 1668 r., Cecylię, za Jerzym Adamowiczem 
Kossowem 1687 r. i synów: Siemiona, Stefana, Samuela i Józefa. 

Siemion, wspólnie z matką, zastawił 1667 r. Dziwniki, w połockiem, Iwa- 
nowi Nie^kiewiczowi i żonie jego, Justynie Korsakównie. Według Rodowodu, z Ra- 
hozianki miał mieć synów: Feliksa i Mikołaja. 

Stefan, dziedzic Sokoliszcza, spisał testament 1668 r., którym kazał się po- 
chować u Franciszkanów w Połocku. Z Katarzyny Ogińskiej, córki Dymitra i He- 
leny Chrapowickiej, miał córki : Krystynę i Maryannę, chowane u babki 1668 r. 
Krystyna wyszła za Konstantego Niemirowicza Szczytta, podsędka połockiego 
1699 roku, a Maryanna, l-o y. za księcia Pawła Świrskiego, 2-o t. za Jana By- 
kowskiego 1690 r. (Ist Jur. Mat. XXV). 

Józef, czwarty syn Łukasza, według wywodu miał synów: Dadźboga i Se- 
weryna, Dadźboga i Ewy synem był zapewne Felicyan, krąjczy połocki, który 
w 1769 r. zapisał sumy należne mu od Trojana Korsaka, Franciszkanom pcłockim, 
na Msze Św., za duszę ś. p. Dadźboga, Ewy i Stanisława (zapewne brata). Kor- 
saków. Żył jeszcze 1771 r. 

Seweryn, cześnik smoleński, pozostawił czterech synów : Józefa, Aleksan- 
dra, Karola i Trojana. 

Józef, najstarszy syn Seweryna, miał trzech synów : Ludwika, Kazimierza 
i Hilarego. Ludwik, strażnik smoleński 1741 r., deputat połocki 1766 r., skarbnik 
połocki 1764 r.y w końcu marszałek dzisieński, nabył 1772 r. Swotnę od Hilarego. 
Pozostawił on synów : Tadeusza, Rąjnera, Anioła, porucznika b. wojsk polskich 
i Wincentego Rajmunda, kapitana b. wojsk polskich. Ten ostatni, z żony, Win- 
centy Korsakównej, córki Trojana, miał syna Marcina Wojciecha Wincentego, dzie- 
dzica Treskowicz, żonatego z Anną Mirska, zmaiią 1878 r., córką Ignacego i Fran- 
ciszki z Wazgirdów, z której: Wincenta za Piotrem Mirskim, Augusta, za Sewe- 
rynem Mirskim, Kamilla, l-ov. za Mikołajem Łopacińskim, 2-ov, za Bronisławem 
Korsakiem 1870 r., Anzelm, dziedzic Treskowicz, ożeniony z Klarą Mirska, córką 
Ferdynanda, 1860 r. i Artur, dziedzic Jazna, ożeniony 1875 r. z Konstancyą Mir- 
ska, córką Wiktora, z której córka za Bortkiewiczem. 

Kazimierz, brat Ludwika, sędzia kapturowy grodzieński 1764 r., rotmistrz 
połocki, wystawił 1789 r. oblig na Łucząja (M. 802 f. 29). Miał on syna Romual* 
da, szambelana dworu polski^o. 

Hilary, brat Ludwika i Kazimierza, landwójt połocki 1762 r. rotmistrz po- 
łocki i namiestnik chorągwi hussarskiej 1772 r., w końcu sędzia grodzki połocki, 
żonaty z Aniela Bąjkowską, pozostawił syna Józefa Marcelego, chorążego, a potem 
podkomorzego borysowskiego, który, wspólnie z matką, fundował 1796 r. kościół 
w Omniszewie, a 1802 r. wraz z braćmi stryjecznymi. Aniołem i Wincentym, sy- 
nami Ludwika i Rajmundem, synem Kazimierza, legitymował się ze szlachectwa, 
przed Deputacyą Wywodową wileńską. 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIE. 186 

Józef był następnie prezydentem sądów głównych mińskicłi i nabył Ciapin 
1820 r. Syn jego, urodzony z Antoniny Cleclianowieckiej, Erazm, marszałek le- 
pelski, dziedzic Ciapina, Ozierc, Zalesia, żonaty z Maryą Szczyttówną, zmarłą 1865 
roku w Galiczu na wygnaniu, miał córki: Zofię, za Zygmuntem Oskierką, zmarłą 
1902 r. i Józefę, za tir. Stanisławem Zabiełłą. 

Aleksander, syn Seweryna, obecny 1741 r. na sejmiku połockim, rotmistrz 
orszański, został skarbnikiem orszańskim 1748 r., a 1768 r. rotmistrzem chorągwi 
janczarskiej, buławy polnej litewskiej, po Tolłoczcze (Ręk. Oss. Sig. 2608 f. 40). 
Pozbawiony wszelkich ui-zędów 1764 r., za gwałty Radziwiłłowskie na Trybunale 
(Pam. Matusz.), jest znów skarbnikiem orszańskim 1766 r., a sędzią ziemskim 1781 
roku. Pozostawił synów trzech: Stanisława, Ignac^o i Józefa. Stanisława synów 
dwóch : Józef, po którym pięciu synów zostało : Dominik, Adam, Faustyn Stani- 
sław, Jan Andrzej i Feliks Antoni, i Michał, po którym synów trzech: Władysław, 
Stanisław , Karol i Wojciech Feliks Wiktor, Ignacy, rotmistrz, drugi syn Aleksan- 
dra, miał syna Józefa, po którym synowie: Antoni, Józef Adam i Fortunat 
Kazimierz. 

Karol, syn Seweryna, obozny połocki, starosta olański, poseł nowogrodzki 
1570 r., dziedzic Daniowa, dwukrotnie był żonaty: l-o v. z Franciszką Pakoszów- 
ną, córką Trojana I Anny z Paców, a 2-o v. z Franciszką Konińską. Z pierwszej 
żony, synowie: Ignacy, Trojan, Tadeusz i Stanisław, z drugiej — Leopold, dziedzic 
Radkowszczyzny 1799 r., zmarły bezdzietnie przed 1804 r, i Franciszek Ksawery, 
podczaszy smoleński 1787 r. Z nich: 

Ignacy, budowniczy połocki, nabył 1778 r. Zaskorki, a z dwóch żon, Ma- 
ryanny Rypińskiej i Eleonory Rypińskiej, potomstwa nie zostawił. 

Tadeusz, ur. 1741 r. w Daniewie, skarbnik połocki 1767 r., podczaszy po- 
łocki w latach 1775 — 1785, sędzia ziemski wileński 1787 r., znamienity poseł na 
sejm wielki 1788 r., zginął w czasie szturmu Progi 1794 r., bezdzietny z żoną He- 
leną Bolewiczówną. 

Stanisław, oboźny 1788 r., w końcu podczaszy połocki, darował 1804 roku 
Daniewo i pół Kownatczyzny synowcom swoim, synom Trojana. 

Trojan, jedyny z synów Karola, pozostawił potomstwo. Skarbnik smoleń- 
ski 1776 r,, łowczy połocki 1780 r. i sędzia graniczny połocki 1792 r., nabył 1782 
roku Usomno od Kondratowicza (A, Sąd. Pow. PoŁ z 1798 r.). Ożeniony l-o v. 
z Małgorzatą (w testamencie nazwana Franciszką) Hurynowiczówną, 2-o y. z An- 
tonillą Szauman-Szumską, córką Jerzego Wilhelma i Franciszki z Mirskich, zmarłą 
1885 r., której zabezpieczył 1789 r. 29,000 flor. posagu i wiana, i z którą wspólnie 
fundował kościół i parafię w Zaskorkach, spisał testament 1818 r. i zmarł 1816 r. 
Dzieci jego z pierwszej żony: Wincenta, za Wincentym Rajmundem Korsakiem 
i Ignacy, budowniczy połocki i sędzia borysowski 1791 r., z testamentu ojca wła- 
ściciel summ na Osieciszczu. Dziedzic Sikorowa i Bieducia, ożeniony z Józefą 
Korsakówną, córką Wincentego, marszałka lepelski^o, z której Aspazia, za An- 
tonim Dąbrową i Kamilla, za generałem bar. Strombei^em. Z drugiej żony: Ma- 
ryanna, za Ludwikiem Korsakiem, chorążym dzisieńskim, synem Dominika, Jerzy, 
dziedzic Paszucina z Wietrzynem, marszieiłek lepelski, ożeniony z Antoniną Korsa- 
kówną, Józef, dziedzic Daniowa po stryju, marszałek lepelski 1822 r., ożeniony 

Herban T. XŁ 24 



Digitized by 



Google 



186 KORSAKOWIR 

z Maryą Korsakówną z Chołomierza, pozostawił: Aleksandra. Antoniego, Jana. io- 
natego z Bogdanowiczówną, Wiktora, Konstancyę Klepacką, Emilię, za Kajetanem 
Korsakiem. Maryę Sipąjłłową i Adelę, za generałem Janem Czerep-Spirydowiczem; 
Stanidaw zabity 1811 r., Adam i najmłodsi Justyn. 

Ten ostatni dziedzic Zaskorek. zaślubił Annę, córkę Kazimierza Kublickie- 
go Piottucha i Konstancyi SakowiczówneJ, wdowę po Aleksandrze bar. Saitza, 
dziedziczkę Cbociewicz i z niej pozostawih Maryę, za Józefem Buynickim, Oktawie. 
Alinę, Eugeniusza, Adolfa, skazanego na śmierć 1868 r., następnie ułaskawionego 
i skazanego na wygnanie, zmarłego 1879 r., Ryszarda, oienionego z Matyldą Jo- 
dziewiczówną i Ottona, zmarłego 1880 r. 

Eugeniusz, ur. ll-go Września 1889 r. w Zaskorkach, dziedzic Zaskorek 
i Cbociewicz, skazany takie na śmieró 1868 r., ale ułaskawiony i skazany na wygnanie, 
zaślubił 1866 r. w Niższym Nowogrodzie Natalię Waliszewską, córkę Feliksa i Ro- 
zalii Raczyńskiej, dziedziczkę Gagów. Zwrócony z wygnania do Królestwa 1867 r., 
zmarł 1898 r., pozostawiwszy córki : Annę, Julię i Maryę. zaślubioną 1898 r. Ro- 
manowi Ratomskiemu, właścicielowi Łuszczowa, w hrubieszowskiem i synów: Zdzi- 
sława, ur. 1869 r., Karola księdza, ur. 1871 r., Tadeusza, ur. 1874 n, ożenio- 
nego 1906 roku w Warszawie z Janiną Dziewulską, córką Henryka i Gustawa, 
ur. 1876 r., dziedzica Cbociewicz, ożenionego 1904 r. w Wilnie z Jadwigą Cheł- 
mińską, córką Jana i Zofii Lisowskiej, dziedziczką Rachny. 

Jak wyiej wspomniano, według Rodowodu, synem Grzegorza Iwanowicza, 
a bratem Łukasza, miał być Stanisław, a tego synem Trojan Kazimierz, dziedzic 
Dziemowic, wojski kowieński, w latach L667 — 1681, elektor Jana III-go, żonaty 
1-0 T. 1668 r. z Konstancyą Sokołowską, 2-o v. z Konstancyą ks. Massalską, 1670 
roku (IsL Jur, MaL XXV), po którym pozostało czterech synów: Lew 1671 r.. Sta- 
nisław, strażnik pc^ocki 1689 r., elektor Jana m-go, zmarły 1694 r., żonaty z An- 
ną Katarzyną Urbanowiczówną, córką Antoniego, podstolego mścisławskiego, 2-o y. 
żoną Jana Chełchowskiego, cześnika połockiego (Arch. Dubr. XVI), Andrzej, ze 
strażnika, podstoli pc^ocki 1699 roku, otrzymał 1702 roku przywiląj na myto 
mostowe w Dziemowicacb, a z Urbanowiczównej, miał pozostawić syna MichiJa 
i czwarty Aleksander y. Aleksander Konstanty. 

Ten ostatni, z podstolego, chorąży połocki 1726 r., elektor Augusta III-go, 
żonaty z Krystyną Poklewską Koziełłówną, miał trzech synów: Andrzeja na świe- 
cie, Adama w zakonie Św. Bazylego, Fabiana i Trojana. 

Andrzej zapisał 1741 r. spadek po rodzicach swoim braciom. 

Fabian, rotmistrz połocki 1741 r., ożeniony z Kunegundą Hrebnicką, córką 
Antoniego, skarbnika witebskiego, żoną 2-o y. Ignacego Koszczyca, pozostawił 
córkę Petronellę, za Józefem Joachimem Piottuchem Kublickim, podwojewodzym 
połockim. 

Trojan, ur. ll-go Kwietnia 1720 r., podwojewodzy pc^ocki 1769 r., zmarły 
1798 r., dziedzic Dziemowic, żonaty l-o y. z ks. Teresą Ogińską, córką Jana, sta- 
rosty jaświońskiego i Eleonory Buynickiej, 2-o y. z Kazimierą, córką Jana i Lu- 
dwiki z Sulistrowskich Wojnów, która po owdowieniu wyszła za Justyniana Szczyt- 
ta, pozostawił z pierwszą) żony syna Jana, z drugiąj — synów: Michała i Euzebiu- 
sza i córkę Zofię, za Felicianem Szczyttem. Z nich : 

Jan, ur. 1767 r., zmarły 1819 r., dziedzic Chcrfomierza, marszałek horodecki, 
z Katarzyny Łopacińskiej, 2-o y. żony Jakóba Sawicza Zabłocki^;o, miał córkę 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIK 187 

Maryę, za Józefem Korsakiem z Daniewa i syna Kazimierza, ionatego z Julią 
Chrapowiclcą. 

Micbał» marszałek dryzieńskl, ftindator kościoła w Dziemowicacli, z Ludwi- 
ki SzadurskieJ, córki Jana, pozostawik Michała, Jezuitę, zmarłego w R^mie, An- 
toniego, ionatego z Żamowską, który sprzedał Dziernowice, Trojana, żonatego 
z Paulina Bułharynówną, z której: Michał, Władysław i Marya, Dorotę i Barbarę 
zakonnice i Maryę, za stryjecznym bratem Piotrem Korsakiem. 

Euzebiusz, marszałek siebieski 1805 r, dziedzic Annińska, z Teresy Boho- 
molcównej, pozostawił córki : Zofię, zmarłą panną. Maryę, za hr. Michałem Bor- 
chem, zmarłą 1869 r. i Anielę, za Franciszkiem Kamickim i syna Piotra, dziedzi- 
ca Annińska, marszałka siebieskiego, którego, z Maryi Korsakównę), ąyn Broni- 
sław, ożeniony z Emilią Sołtanówną, miał synów: Bohdana i Włodzimierza i córkę 
Helenę, poślubioną 1902 r. Władysławowi SołtanowL 

B). Iwaszko Zienowiewicz, namiestnik krasnosielski w latach 1502—1618, 
zmarły w tym ostatnim roku, dziedzic Hołubić, Stoklisk, części Bobynicz i innych, 
z Nastazyi Jakóbównej, miał córki : Juliannę, za Bohuszem Aleksiejewiczem, bo- 
jarem trockim, 1629 r. i Helenę, za Jakowem Meszczerynem, ziemianinem poło- 
ckim i synów : Bohdana, Hleba i Fedora. Pierwsi dwaj procesowali się 1688 r. 
z Sawiczem, a Fedor 1646 r. z Jodką (ML. 28 i 61). Wszyscy trzej dostarczali 
1628 r. na potrzeby wojenne 28 koni. Z nich: 

a) BoMneey Korsakowie. Bohdan, dziedzic Hohibic i części Bobynicz, Obo- 
la i Orzechówna, zaczął się pisać Hołubickim, co zachowali jego potomkowie. Po- 
zostawał on w niewoli moskiewskie) 1664 roku, a żona jego, Hanna Piotrówna, 
z dziećmi: Stefanem, Maryną, Żdanną i Nastazyą, wykupiła się z niewoli, a że do- 
bra ich zrabowane i zajęte przez nieprzyjaciela, przeto król dał im 1668 r. do cza- 
su powrócenia dóbr, dzierżawę Jakimowicz, w mozyrskiem. Syn jego drugi Hre- 
hor, nie wymieniony w nadaniu, był już wówczas dorosłym. Z córek: Maryna wy- 
szła za Teodora Jeleńskiego, a Nastazyą, za Iwana Rahozę, chorążyca na- 
dwom^^. 

Stefan sprzedał 1676 n Sanniki, a otrzymał 1699 r. wójtostwo połoclde. 
Ożeniony z Nastazyą Łukaszówną Haraburdzianką, miał mieć synów: Grzegorza 
Bazylianina i Jana, ożenionego z ks. Giedrojciówną. Wdowa po nim wysda 2-o y. 
za Józefa Korsaka z Zalesia, kasztelana połockiego, a 1628 r. darowsia swemu 
bratankowi, Haraburdzie Aleksandrowi, 400 kóp gr. lit, zapisane jej przez pierw- 
siego męża na Hołubicach, Bobyniczach i Plissie. 

Hrehory Bohdanowicz Hołubicki Korsak, żonaty z Katarzyną Działtowską 
yel Działotowską, która otrzymała 1668 r. Miodowarcy, w ciwuństwie trockiem, 
a 1682 r. Drubużniki, zginął w obronie Pcrfocka 1668 r., pozostawiając córki: We- 
ryhowiczową, Podbipięcinę, Newelską i Józefowę Rypińską, wspomniane w testa- 
mencie brata Eustachego i Barbarę Swaracką i ąynów: Jana i Eustachego. 

Eustachy y. Ostafl, dziedzic Hohibic, których połowę nabył od stryja Ste- 
fana 1624 r., poI)orca trocki 1690 r., wojski i namiestnik połocki 1602 r. i poI)or- 
ca połocki 1609 r. Żonaty z Zoflą Janówną Ostrowską, miał z niej synów: Jana 
i Hrehorego, zmarłych przed nim. Gorliwy unita, testamentem spisanym 1626 r., 
cały swój majątek Hołubuże, Zalesie-Ostrówno i inne, oprócz niewielkich l^;atów 



Digitized by 



Google 



188 KORSAKOWIE. 

dla rodziny, zapisał na fundacyę Bazylianów Św. Trójcy w Wilnie (Arch. Zbór. 
Dok. X; Akta IX). 

Jan, brat starszy Ostafiego, poborca połocki 1590 r., chorąży połocki 1598 
roku, był i horodniczym połockim, z którego to urzędu rezygnował 1611 r., na- 
stępnie starosta ozierzyski, został 1620 r. kasztelanem derpskim, a 1621 r. poło- 
ckim. Nabył 1610 r. Turosę wlepelskiem, umarł 1625 r., zostawszy podobno przed 
samą śmiercią wojewodą smoleńskim (Kojał.). Był i starostą czerświackim, łado- 
miańskim i sudziłowskim^ i fundował 1622 r. cerkiew w Hołubicach. Żonaty l-o v. 
z Maryną Zubkówną, sędzianką połocką, 2-o y. z Barbarą Dorohostajską, wojewo- 
dzianką połocką, następnie żoną Mikołaja Starosielskiego, sędziego witebskiego* 
pozostawił syna Hrehorego, chorążego połockiego 1628 r., któremu odstąpił Uhol- 
nlk, w trockiem, 1611 r. 

Hrehory w 1627 r., wspólnie z żoną, Aleksandrą Wołłowiczówną, sprzedał 
Bobynicze Bohdanowi Korsakowi, a 1685 r. uzyskał kassatę testamentu stryja i ode- 
brał Hołubiec Bazylianom. Córka ich Helena, l-o v. Adamowa Jeleńska, 2-o v. 
Dobrosołowska, 3-o v. Korsakowa Zaleska i synowie : Kazimierz, chorąży połocki, 
o którym niżej, Karol, Jezuita, zmarły 1661 r. i Roman, chorąży połocki, po bra- 
cie Kazimierzu 1661 r., zmarły 1667 r., ożeniony z Teklą Suchodolską, 2-o v* Sa- 
muelową Ciechanowiecką, stolnikową smoleńską 1670 r., z której córki: Katarzy- 
na, za Piotrem Suszyńskim i Joanna, za Stanisławem Wańkowiczem, podczaszym 
smoleńskim 1684 r. (Jednego z tych chorążych połockich, a może po Janie Wła- 
dysławie, córka Krystyna, była żoną Iwana Kłoczki, który po teściu został chorą- 
żym połockim i umarł 1690 r., blisko stuletni. 

Kazimierz, najstarszy syn Grzegorza, chorąży połocki 1657 r., dziedzic Ho- 
łubić, Usarza i innych, zmarły 1661 r., z żony, Anny Klonowskiej, wojewodzianki 
brzeskiej, pozostawił synów: Jana, Samuela Stanisława 1669 r. i Kazimierza, dzie- 
dzica Źersużenic, który spisał testament i umarł 1727 r., pozostawiwszy z żony, 
Zofii Kozarynównej, córkę Katarzynę i synów: Dionizego i Jana Hołubickich Kor- 
saków. Dionizego córka, Teodora, była żoną Szymona Żuka, miecznika połockiego 
1785 r., a Jana syn, Michał, umarł bezdzietny przed 1769 r. 

b) Hleb Iwanowicz, brat Bohdana, dworzanin królewski, członek poselstwa 
do Moskwy 1586 r., mytnik połocki 1588 r.. został arcybiskupem połockim 1558 r., 
pod imieniem Herasima. W 1551 roku otrzymał konsens królewski, na założenie 
miasta w Hołubicach. W 1559 r., razem z bratankami swymi, Jerzym i Iwanem 
Fedorowiczami i Grzegorzem Bohdanowiczem, pozwał stryjecznych braci swych, 
Bazylego i Iwana Michałowiczów, o spadek w Bobyniczacb, Sieliszczu i Dziemowi- 
cach, po zmarłych bezdzietnie strjjach, Andrzeju i Stefanie. Na potrzeby wojen- 
ne 1552 r. dostarczał 14 koni. Z żony Zofii, pozostawił synów: Grzegorza i Krzy- 
sztofa, poległych w walce z Moskwą i córki : Katarzynę, l-o y. za ks. Borysem 
Łukomskim, 2-o v. za Stretem Tyszkiewiczem 1581 r. i Annę, l-o v. za Tymoteu- 
szem Hurką, 2-o y. za Mikołajem Szczyttem. 

c) Fedor, trzeci syn Iwana, a brat Bohdana i Hleba, współdziedzic Hołu- 
bić i Bobynicz 1552 r., nie żył już 1559 r. Córka jego Bohdana, za ks. Konstan- 
tym Łukomskim 1581 r. i synowie: Juri i Iwan, procesują 1559 r. wraz z stryjem 
Hlebem Michałowiczów Korsaków, o spadek. Trzecim jego synem, ale znacznie 
młodszym widocznie, prawdopodobnie z innej matki, był Roman, który pozostawił 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIE. 189 

córkę N., żonę Fedora Aleksandrowicza Slellawy i synów: Marka, o którym wspo- 
mina testament Sielawy z 1601 r. (Ist. Jur. Mat. XXII), Michała, Krzysztofa, Boh- 
dana Teodora i Tobiasza. Z nich: 

1. Marek miał córkę Reginę, za Janem Wolskim 1676 r. i syna Gabryela, 
pisarza ziemskiego połockiego 1642 r., w końcu sędziego ziemskiego, którego, z Bie- 
gańskiej, syn Konstanty Kazimierz, żył w połockiem w latach 1668 — 1676. Ro- 
dowód daje Markowi jeszcze synów: Michała Dymitra i Aleksandra. 

2. Michał, deputat połocki na Trybunał litewski 1615 r., sędzia gi-odzki 
połocki 1621 r., otrzymał za okazane męstwo i sprawy wojenne, prawem lennem 
włość Newelską. Z ks. Rainy Druckiej Sokolióskiej, miał córki: Krystynę, l-o v. 
za Janem Żabą, 2-o y. za Stanisławem Słabkowskim, Helenę, za Januarym Fedo- 
rowiczem Miennickim i Halszkę, za Andrzejem Rogińskim 1652 r. (Akta IX) i sy- 
na Mikołaja, archimandrytę połockiego 1650 r. i wileńskiego Św. Trójcy 1654 r., 
który zbiegł przed najściem nieprzyjaciół 1655 roku do Królewca i tam umarł 
1656 roku. 

8. Krzysztof, o którym wiadomości nie mamy. 

4. Bohdan, dziedzic Źórawna i Uchwiszcza, nabył 1627 r. Bobynicze, Sieńsk 
i inne dobra, od Hrehorego Korsaka Hołubickiego. Dziedzic Bołozdyna 1688 roku, 
zastawił 1644 r. Uchwiszcz Ososzkom i nie źył już 1658 r., w którym synowie je- 
go, Władysław i Samuel, wyjęli z aktów połockich intromisyę jego do Bobynicz 
(Ist. Jur. Mat. XXIX). Oprócz nich, miał jeszcze Bohdan córkę Konstancyę, za 
Janem Aleksandrowiczem Siellawą i syna Jerzego. 

\^adysław, dziedzic Zórawna i Bobynicz 1667 r., zaślubił Fedorę Nowicką, 
wdowę po Łukaszu Ososzko (Ist Jur. Mat XXVI). 

Jerzy, dziedzic Bobynicz 1667 r., miał mieć syna Dominika Bobynickiego 
Korsaka, obecnego 1718 r. w Witebsku. 

Samuel z bratem Władysławem prosił 1657 r. Cara, o zwrot Bołozdyna. 
Samuela synami, z Rahozianki, mieli być: Roman, Jan, Kazimierz, ożeniony z Anną 
Żabianką i Michał, oieniony z Sielicką, z której syn Remigian. Ten to zapewne 
Remigian, deputat połocki 1755 r., wspominany z toną Franciszką, jako dobrodziej 
klasztoru w Ołębokiem. 

5. Teodor z ioną, Teodorą Sieheniówną, sprzedał 1628 r. Nesterowszczy- 
znę Stefanowi Hołubickiemu Korsakowi. Syn ich Samuel, poseł p<rfocki 1674 r., 
został stolnikiem połockim 1697 r. Z żoną, Potencyanną Baszyńską, zastawił 1692 
roku częśó Żerczenic Jakukiewiczom. 

6. Tobiasz v. Fabian, żonaty z Anną Skopówną, nabył Izo od Baltazara 
Korsaka 1686 r. Pozostawił on córkę Krystynę, za Kr^sztofem Siellawą, podsto- 
lim smoleńskim 1688 r. 

Oprócz tych połączonych w jeden rodowód Korsaków, było i jest jeszcze 
wiele gałązek i pojedynczych osób, których zamieścić w drzewie genealogicznem 
nie zdołaliśmy. 

Stanisław, dziedzic 1701 r. Cholewszczyzny, w oszmiańskiem, miał syna 
Antoniego, stronnika Augusta III-go (Oblig. Warsz. 49 f. 605), po którym pozo- 
stało trzech synów: Jerzy, Leon i Floryan. Mateusz z synem Tomaszem, syn Je- 
rzego, Wincenty i Józef, synowie Leona, i Ignacy i Antoni z synem Stanisławem, 



Digitized by 



Google 



190 KORSAKOWIE. 

synowie Floryana, l^tymowali się ze sdacheetwa 1798 r., przed Depata^^ą Wy- 
wodową wileńską. 

Przed tąi Deputacyą legitymował się ze szlacłiectwa 1820 r. Józef, asesor 
sądu ziemslciego i sędzia grodzili powiatu trociciego, z synem Piotrem, syn Kazi- 
mierza, a wnuic Tadeusza, podczaszego połockiego i dziedzica Poszeszuwla, w wo- 
jewództwie wileńskiem, 1776 r., a w 1886 r. Józef Otto, syn Józefa, pułkownika 
b. wojsk polskicłi i dziedzica 1798 roku dóbr Ciemnobłocie, w ekonomii gro- 
dzieńskiej. 

Łukasz, dworzanin królewski 1686 r. Semen i Jaszko Żdanowicze otrzy- 
mali 1667 r. od Zygmunta Augusta potwierdzenie, posiadania Maniukowiec, nada- 
nycl) pradziadowi icli, Jaszkowi Afanasiewiczowi Korsakowi. Semen Zdanowicz 
był posłem do Moskwy 1566 r. (Wit SUr. VI). 

Józef, dworzanin królewski 1608 r. Szymon i Józef pobili 1606 r. i uwię- 
zili studenta Jezuickiego Laskowskiego w Wilnie. Maryanna, za Walmityanem 
Wolskim, podstaroicim mozyrskim 1681 r., posesorem Zamościa 1688 r. Teodor, 
dworzanin królewski 1688 r. Adam otrzymał 1688 r. prawem lennem 20 włók 
gruntu w księstwie czemiechowskiem, które odstąpił Chodyce, za konsensem kró- 
lewskim z 1686 r., a Wielgąwieś tamłe odstąpił Kalinowskiemu 1687 r. (M. 180 
f. 87; 182 f. 62 i 272). 

Trojan i Piotr napadli zbór w Nowogródku 1688 r. Helena, za Janem 
Podborskim 1681 r. Helena, żona Jana Swirszczewskiego 1688 r. (Lst Jur. Mat 
XXV). Judyta, żona ks. Samuela Łukomskiego w lalach 1682 — 1648. Mikołaj, 
żonaty z Krystyną Rzemińską, dziedziczką Wollcy 1641 r. (DW. 49 f. 1900). Pa- 
weł, opat onufrejskiego monasteru pod Mścisławiem, 1648 r. (Akta YIII). 

W spisie pocztów szlachty smoleńskiej, w oblężeniu Smoleńska 1664 r., 
wymienieni ludzie Jana Korsaka z Brakulina i Dziakowszczyzny i ojczyma Jego, 
Jana Chocima, Stefana Korsaka z Chołmego, AntonioweJ KorsakoweJ z Szabano- 
wa i Piotra Korsaka z Kowerzy. Pietruszka, syn liii Korsaka z Bobynic, po woj- 
nie smoleńskiej, żądał 1664 roku opatrzenia od wielkiego księcia moskiewskiego, 
który mu nadał 80 ludzi w majętności stawrowskiej. 

Łukasz, Jerzy, Michał I Hieronim Zachąjewicz, złączyli się 1656 r. z nie- 
przyjacielem i rabowali dobra szlacheckie i duchowne, w połockiem, o co mąją 
sprawy 1667 r. Mikołaj, chorąży w pułku Wołłowicza, dziedzic Rodnik i brat Jego 
Jurko, też wojskowy, wzięci do niewoli 1669 r., torturowani w Moskwie, z której 
uciekli. Piotr z dziećmi, wzięty do niewoli w Bychowie 1659 r. Barbara, wdowa 
po Semenie Czerkasie 1668 r. (Ist Jur. Mat XXV) Jakób, na sejmiku połockim 
1661 roku. 

Dawid, sędzia ziemski połocki i marszałek kapturowy 1669 r. Michał, woj- 
ski połocki, sędzia kapturowy 1669 r. Aleksandra, wdowa po Bielikowiczu, pod- 
czas^m oszmiańskim, 1671 r. w Wilnie. 

Między elektorami Jana III-go wymienieni, oprócz wspomnianych wyięj: Mi- 
chał, Stanisław, Samuel, Wojciech i Szymon. Fabian, rotmistrz procki 1681 r. 
(Paw.). Na sejmiku połockim 1686 r. obecni* Jan i Michał Tomasz. Adam, towa- 
rzysz pancerny 1687 r. (Zap. Lub. 68 f. 944). Adam, podstoU rzeczycki 1701 r. 
Adam, łowczy połocki 1704 r. Po śmierci Adama synowie Jego, Jan i drudzy, po- 
zwani o ucisk cerkwi w Bobyniczach 1785 r. (Ist Jur. Mat XXIX). Jan, budo- 



Digitized by 



Google 



KORSAKOWIE. 191 

wniiay połodd 1714 r. Antoni, komisarz powiatowy oszmiański 1716 r. Maryan- 
na, łona Michała Uszczapowskiego 1714 r. N., tona ks. Floryana Szi^skiego 1715 
roku. Ludwik, podczaszy połocki, umarł 1710 r. 

Szlachcic smoleński, Stefan Korsak, którego siostra Anna, tyła za ks. Mi- 
chałem Druckim-Sokolinskim, oienił się z siostrą tegoż, ks. Katarzyną Drucką- 
Sokolińską, l-o y. Raczyńską, 2-o y. Michałowa Potemkinową, .stolnikową i cho- 
rążyną carską. To nieprawne małżeństwo zaskarżył 1728 r. Denis Potomkiń. 

Piotr, podczaszy trocki 1788 r. Piotr, wojski 0<^ki?), 1741 r. na sejmiku 
połockim. Stefan i Franciszek, stronnicy Augusta III-go (Oblig. Warsz. 49 f. 605 
i 606). Marcin, 1786 r. w połockiem. Rajmund, przeor Dominikanów w Hoszczo- 
wku, chrzcił 1746 r. Tadeusza Kościuszkę. Teresa z Korsaków Szemiotowa, współ- 
dziedziczka Białynicz 1761 r. Andrzej, podczaszy smoleński 1786 r., z żoną, Zu- 
zanną zŁodziatów, wzięli 1785 r. w zastaw Usomno, od Żuków i odstąpili je 1788 
roku Jozafatowi, skarbnikowi starodubowskiemu 1 Ludwice ze Świacicich Korsa- 
kom. Jozafat wkrótce umarł, a wdowa 1742 r. zapisała dom i grunta Bazylianom 
w Dziśnie. Jan, pisarz wojskowy litewski 1755 r. i chorąży petyhorski Radziwiłła 
1757 r. Waleryan z żoną, Feiicyanną z Rypińskich, dziedzice części dóbr Jemie- 
nieckich, w smoleńskiem, 1758 r. Michał Henryk, cześnik nowogrodzki, żonaty 
z Wiktoryą Korsakówną, spisał testament 1759 r. Ignacy, 1752 r. mostowniczy 
wołkowyski. Ignacy 1758 r., w połockiem. Ignacy, 1766 r. ziemianin newelskl. 
Ignacy nabył 1768 r. Stołpie od Kostki. Ignacy, sędzia kapturowy i rotmistrz wi- 
leński 1764 r. 

Franciszek Aloizy, rotmistrz połocki 1755 r. Jerzy, 1764 r. na sejmiku 
brasławskim. Antoni, starosta snitowski, podpisał 1768 r. manifest szlachty lite- 
wskiej. Antoni z wołyńskiego, elektor Stanisława Augusta. Mateusz, z żoną Zu- 
zanną, zeznali 1784 r. wzajemne zapisy na Oziercach i Bołotnicy. Józef, Icanonik 
smoleński 1775 r. (V. L.). Aleksander sprzedał 1775 r. Zawidzice Tadeuszowi 
i Michałowi, a ci wraz z dokupioną częścią, od Teofili z Korsaków Wysockiej, od- 
przedali je Świackim. Ignacy, rotmistrz połocki 1775 r. (V. L. VIII f. 455). Józef, 
komornik smoleński 1775 r. Józef, szambelan i kawaler orderu Św« Stanidawa 
1778 r. Józef, mianowany szambelanem 1787 r. Józef, starosta Zaborowski 1785 
roku, żonaty z Feiicyanną Drozdowską (M. 299 f. 206). 

Jakób, chorąży buławy wojsk litewskich, podpisał manifest szlachty litew- 
skiej 1768 r. (V. Ł.); wdowa po nim, Maryanna ze Skrońskich 1791 r. (DW. 107 
f. 1094). Floryan, prokurator generalny Bazylianów prowincyi iitewsld^, został 
1782 r. koacyutorem z prawem następstwa archimandryty żydyczyńskiego (KancL 
98 f. 1781), archimandryta 1791 r., kawaler orderu Św. Stanisława 1792 r., biskup 
sufragan łucki 1804 r. 

Jan Karol, starosta Chmieliński 1779 r., podwojewodzy i poseł połocki 1784 
roku, kawaler orderu Św. Stanisława 1792 r., z Róży Mikoszanki, miał córki: Łeo- 
kadyę, za Wincentym Szyrynem, zmarłą 1810 r. i Maryę, za Janem Święcickim. 
Krzysztof, starosta kuszlicki, kawaler orderu Św. Stanisława, w latach 1786—1798. 
Franciszek, rotmistrz połocki 1787 r. Franciszek Ksawery, budowniczy połocki 
1788 r. Jan, regent grodzki wiłkomierski, w latach 1788 — 1791. Floryan, 1790 
roku w Krzemieńcu. Stefan, sędzia graniczny połocki 1794 r. Sylwester, struk- 
czas^ połocki, w latach 1787 — 1798. Wincenty, sędzia ziemski orszański, ka- 



Digitized by 



Google 



192 KORSUK — KORULSCY. 

waler orderu Św. Stanisława 1792 r. N. (Flory an?), dzielny porucznik 1794 roku, 
potem major b. wojsk polskich. Antoni, Jezuita w Witebsku, w latach 1797 — 
1803 (Lsi. Jur. Mat XXI). 

Leonard, posesor Suszni 1809 r., radca departamentu poznańskiego z kro- 
toszyńskiego. Antonina, córka Michała, była żoną Kazimierza Dąbrowy, a syn ich 
Lucyd, oieniony z Ludwiką Korsakówną, córką Mikołaja i Konstancyi Dąbrowian- 
kl Erazm, ur. 1884 r. w Dolcach, w mińskiem, umarł 1870 r. w Chorzelach, 
w płockiem. Stanisław, syn Juliusza i Stefanii Sawickiej, zaślubił 1903 r. w Pe- 
tersburgu Zofię Wołowską, córkę Jana i Ludwiki Broniewskicy. 

KORSUK Semen, pułkownik wojsk zaporoskich, otrzymał szlachectwo na 
sejmie 1676 r. (V. L.). 

z KORSZOWA, w ziemi halickiej. Józef Borsan z Korszowa, ma 1418 r. 
sprawy z Buczacicim. Nastazya, wdowa po Borsanie z Korszowa, kwitiye swego 
synowca, Fedora z Lackiego, z ojcowizny w Łąckiem, 1485 r. Jan Borsan sprze- 
dał 1490 roku część swoją Korszowa, bratu rodzonemu Mikołajowi, alias Michnie 
(AOZ. XIX). 

KORSZO WICGY Jarosz i Walenty, z województwa sieradzkiego, elektorowie 
króla Michała. 

KORSZYG Stefan, w powiecie Słonimskim 1764 r. (V. L.). 

KORSZYŃSKI Adam, z województwa poznańskiego, podpisał elekcyę kró- 
la Michała. 

KORTAK V. KORTAG Jan, otrzymał szlachectwo 1616 r. (Metr. 80 f. 88) 
i herb Jeleń (Ostr. Nr. 1178). 

KORTICELLI, patrz CortieeUi. 

KORTUM Ernest otrzymał szlachectwo na sejmie 1776 r. (V. L.). W tym- 
że roku nabył starostwo sękocińskie od Szydłowskich. W 1768 r. był pisarzem 
publicznym i sekretarzem powiatu piltyńskiego (M. 282 f. 140; KancL 44 f. 266 
i DW. 94 f. 768). Brat jego Karol konsyliarz królewski 1788 r. (DW. 99 f. 1146), 
członek warszawskiego Towarzystwa przyjaciół nauk, umarł 1808 r. 

KORTYŃSKI Józef, z ziemi chełmskiej, elektor Augusta II-go. 

KORULSCY h. PRUS I-szy. Maciej Korulski, stolnik pamawskł 1699 r. 
Maciej, posesor klucza Sławkowskiego, od Szaniawskiego, biskupa krakowskiego, 
pozwał 1723 r. Stadnicką i sąd grodzki krakowski, o zbiegłych poddanych (Woł. 
XI f. 1264). Aleksander, stolnik parnawski, otrzymał 1768 r. nominacyę na pod- 
sędka Icsięstwa slewierskiego, od Zahiskiego, bislcupa krakowskiego, a syn jego, 
Andreej Stanisław Kostka, urodzony z Anny, w parafii Jaworzyńskiej 1748 roku, 
legitymował się ze szlachectwa 1804 r., w Galicyi zachodniej (Quat IX f. 118). 



Digitized by 



Google 



KORUNOWSKI — KORYBUTOWIB. 



198 



Jan Niepomucen, Antoni i Onufry, synowie Andrzeja, legitymowali się ze 
szlachectwa w Królestwie Polskiem, przed 1850 r. 

KORUNOWSKI herbu BRÓG Wojciech, urzędnik sieciecbowski 1671 
roku (Wittyg.). 

KORUSZYŃSKI, alias SĘKOWSKI Franciszek, z województwa chełmiń- 
skiego, elektor króla Michała. 

KORWINOWIE h. ŚLEPOWRON. Albin Corvinus, syn niegdy Stanisła- 
wa, polak, został doktorem medycyny i artium w Padwie 1544 r. Jakób Ostiensis 
(z Ujścia?), polak, syn Stanisława Korwina, został tamże doktorem medycyny 1555 
roku. Józef Korwin, kantor katedralny kijowski, sprzedał 1766 r. poddanego z Brzo- 
zowy Strzemboszowi (DW. 85 f. 889). 

Mikołaj, syn zmarłego 1824 roku Antoniego i Katarzyny z Kluczewskich, 
wnuk Wojciecha Józefa i Julianny z Miroszewskich, ur. 1801 r., kapitan b. wojsk 
polskich 1881 r., zmarły w Jureczkowej 1892 r., zaślubił 1885 r. Amelię Kozłow- 
ską h. Jastrzębiec, córkę Anastazego I Wlncencyi z Wlsłocklch. Z niej syn Jan, 
ur. 1889 r. w Malawle, właściciel po matce Jureczkowej, zmarłej tamże 1894 r., 
z ks. Leonii Radzlwlłłównej, córki ks. Aleksandra Dominika I Róży z Hlltlów, po- 
zostawił syna Mieczysława, ur. 1864 r. w Wiedniu, właściciela Jureczkowej. 

Feliks Stefan, brat Mikołaja, oficer b. wojsk polskich, zaślubił 1844 r. He- 
lenę z Łazuckich i miał z niej syna Andrzeja, ur. 1845 r. 

Gracyan Korwin, ur. 1779 r., zmarły 1821 r. w Warszawie, wspólnie ze 
szwagrem swoim, Antonim Lelowskfm, żonatym z jego siostrą Joanną, wydawał 
1820 roku Izys polską. 

KORYBSCY h. TOPACZ. Andrzej Korybskl, ylcerotmlstrz 1654 r. (Zap. 
Lub. 44 f. 520). Stanisław Korybskl z synem Krzysztofem i córką Maryanną, po- 
zwał 1708 r. chorągiew Leszczyńskiego, starosty Winnickiego, o gwidty (Or. Halle. 

199 f. 86). Wojciech, syn Andrzeja i An- 
jn, ny Rolskiej, wnuk Wojciecha I Konstan- 

cyl Rzepeckiej, legitymował się ze szla- 
chectwa 1782 r., w grodzie halickim. 

Pellcyanna, wysrfa 1813 r. za Joa- 
chima Adama Zarembę Jastrzębskiego. 
Bogumiła I Leopold, 1818 r. 



KORYBUTOWIE. książęta, herbu 
POGONIĄ LITEWSKA. Książę Korybut 
Dymitr Olglerdowlcz, na Nowogrodzie 
Siewierskim do 1898 r., z ks. Anastazyl, 
córki Olega Iwanowlcza^ ks. Rlazańskle- 
go, wdowy po ks. Dymitrze Wasilewiczu 
Druckim, miał trzech synów: Iwana, Zy- 
gmunta I Fedora, oraz córki: Anastazyę, 



mim 




Herb Pogonią Litewska. 
Herban. T. XŁ 



Digitized by 



Google 



194 



KORYBUTOWIE - KORYCCY. 



za k& Bazylim Michałowiczem Twersko-Kaszyńskini, zmarłym 1426 r., Helenę, za 
Janem ks. Raciborskim 1407 r. i Maryę, za ks. Fedorem Worotyńskim. 

Książę Iwan Koiybutowicz wydał, 1481 r. w Łucku, królowi poręczenie za 
jeńców litewskich. Żona jego, N. N., wyszła po jego śmierci za księcia Borysa 
Glińskiego. 

Książę Zygmunt Korybutowicz, dowodził 51-ą chorągwią pod Grunwaldem. 
W 1414 r. towarzysząc królowi w wyprawie na Pomorze, zdobył twierdzę Riezen- 
berg. Wojował w Czechach przez lat kilka, będąc wysłanym tam 1422 r. przez 
Witolda, do objęcia w posiadanie Królestwa. Bawił następnie na dworze siostry 
swej, księżnej Raciborskiej, a gdy Świdrygiełło strącony został z tronu wielkoksią- 
żęcego, przysti^ do niego i poległ w bitwie pod WUkomierzem 1435 r. 

Książę Fedor Korybutowicz, przystał również do Świdrygiełły i w bitwie 
pod Wiłkomierzem dostał się do niewoli. Żył jeszcze 1440 r., w którym witał kró- 
lewicza Kazimierza, przy wjeździe jego do Litwy (Kniaź.). 

Ci trzej synowie księcia Korybuta zmarli bezpotomnie, bezpodstawnie prze- 
to książęta: Zbarażscy, Wiśniowieccy, Poryccy i Woronieccy, zaczęli już w końcu 
XVI-go wieku używać przydomku Korybuł. 

KORYBUTOWIE, patrz Karbułowie. 

KORYCCY h. aOŁEK z Korytnicy i Koryckiej Woli, w ziemi stężyckiej. 
Jedna ich linia dziedziczyła na Niewodnicy na Podlasiu, a druga osiadła w woje- 
wództ¥rie mińskiem. Część Korytnicy w pdowie XV-go wieku nabył widocznie 
Fiebron z Gutanowa h. Gołek, bo ówcześni dziedzice tej wsi pisali się Fiebronami, 
jak i Gutanowscy (patrz G). 

Piotr Piebron z Korytnicy, spiera się o prezentowanie 
proboszcza w Korytnicy, z Janem Cethkiem z Korytnicy, 1494 

A roku. Anna Fiebroniowa, posesorka Korytnicy i Domaniowa, 
1508 r. (Paw.). Stanisław, syn Flebrona z Korytnicy, ożenio- 
ny z Barbarą, córką Krzysztofa z Pilcy, 1528 r. (Zs, Warec, 
4 f. 198). W 1569 r. Korytnica i Domaniów są w ręku Fie- 
bronów Gutanowskich. 
Mikolą), Tomasz i Stefan, synowie Jana Koryckiego 
z Korytnicy, procesij^ją się 1587 r. w Radomiu, z Kanimirami 
^^^^ (Rad. Inscr. Decr. XI f. 478 i XIV f. 98). Anna, córka Ber- 

MHHJI narda z Woli Koryckiej, za Piotrem Chrościechowskim (Zs. 

^^^l\ Warec. 8 f. 862). Hieronim (Jarosz) Korycki, koniuszy dwor- 

^^^^^ ny litewski 1548 r. i jednocześnie koniuszy koronny 1554 r., 

<^_^T!^^ umarł 1566 roku. Pierwszą jego żoną była Hanna Andrzęjó- 
wna Dowojnówna, drugą — Zofla Chodkiewiczówna, która za- 
Herb aołelc pisała 1570 roku bratankowi swemu Janowi, dobra Byteńskie 

(Akta XXn). Zygmunt August dozwolił Hieronimowi i jego 
pierwszej żonie, założyć w majątku ich Horodyszczu miasto, 
otworzyć karczmy i odbywać targi (ML. 62). Mikołaj z Korytnicy, sędzia grodzki 
stężycki 1566 roku. Katarzyna, córka Mikołaja, za Macicjjem Trzebińskim 1577 
roku (Zs. Warec. 12 f. 28). 



Digitized by 



Google 



KORYCCY. 

Mikołą) z Korytnicy i Rowów, tonaty 1587 r. z Barbarą Chmielewską, cór- 
ką Jerzego (Zs. Warec. 14 f. 84 i 200). Andrzej, Tomasz i Hieronim, dziedziczyli 
na Korytnicy 1690 r. (Wyr. Lub. 41 f. 681). Adam, syn Hieronima, zeznał 1608 r. 
oblig na rzecz Nowomiejskiego (Zs. Warec. 19 f. 406). Wojciech, Jan i Jakób, 
syno¥rie Jana, kwitowali w Lublinie Dzika, 1624 r. (Zap. Lub. 28 f. 186). Stanisław 
i Franciszek, synowie Wojciecha, 1668 r. w Lublinie (Ibid. 48 f. 825). Jakób, pod- 
czaszy podlaski, w p<rfowie XVll-go wieku tonaty z Anną Krakowówną (Ibid. 
57 f. 524). 

Mik(^aJ, dziedzic Niewodnicy, pod Białymstokiem (Wyr. Lub. 48 f. 896), 
podsędek 1581 r., a sędzia ziemski bielski 1587 r, namiestnik brański 1588 roku, 
z Uchańskiej, miał czterech synów: Andrzeja, Mikołaja, Tomasza i Hieronima, ma- 
jących sprawy w Lublinie 1579 r. (Wyr. Lub. 2 f. 897). Z nich: 

Andrzej, komisarz królewski 1589 r., dziedzic po ojcu Niewodnicy, żonaty 
był 1596 r. z Elżbietą Karpiówną (Wyr. Lub. 88 f. 1146), wspóbie z którą wzniósł 
kościół w Niewodnicy tegoż roku. Córka Jego Barbara, żona I-o y. Mikdąja Bo- 
glewskiego 1611 r., a 2-o y. Sebastyana Boglewskiego 1615 roku (Perp. Gzers. 4 
f. 9 i 5 f . 94). 

Mik(^ąj, sekretarz królewski 1616 r. (DW. 45 f. 881). 

Hieronim z Korytnicy podpisał, z województwem podlaskiem, elekcyę Jana 
Kazimierza, a 1674 r., będąc posłem ziemi bielskiej, z tąż ziemią, obiór Jana EL 
Kazimierz, z ziemi bielskiej, elektor Jana III-go, ąyn Andrzeja, zeznał 1678 r. za- 
pis dożywocia z żoną, Maryanną z Żabińskich (DW. 55 f. 711). Samuel Jan z Ko- 
rytnicy, także z ziemi bielskiej, elektor króla Michała i Jana Hlgo. Zofia, wdowa 
po Andrzeju Czyszkowskim 1724 r. 

Zofia, córka nieżyjącego Już Piotra, wdowa po Andrzeju Sudku Wilczew- 
skim, 1658 r.; krewny Jej Gabryel, 1695 r. (Gr. Brańs.). 

Gabryel, syn Jakóba, a brat Karola (DW. 56 f. 1888), stolnik wiski, zapi- 
sał 1708 r. żonie swej, Agacie Włoskównie, córce Władysława Włoska, 6,000 flor. 
na Niewodnicy i zeznał z nią zapis dożywocia (Gr. Brańs.). Potomek t^oż Ga- 
bryela, Antoni Józef, syn Kazimierza, legitymował się ze szlachectwa w Króle- 
stwie Polskiem, przed 1850 r. 

Karol, profesor akademii wileńskiej, ur. 1702 r. w Dzitrykach, w powiecie 
lidzkim i brat Jego Michał, ur. tamże 1714 r., obaj w zakonie 00. Jezuitów, w swo- 
im czasie głośni uczeni Pierwszy umarł w Rzymie 1767 r., a drugi w Mińsku, 
1784 r. Józef, Jezuita w Witebsku, 1790 r. (Ist. Jur. Mat XXI). 

Edmund, Edward i Julian Koryccy, ąynowie Wincentego, wnukowie Woj- 
ciecha, prawnukowie Jerzego, a praprawnukowie Józefa Nikodema, dziedzica 1700 
roku Witkowszczyzny - Jarszewszczyzny, w województwie mińskiem, legitymowali 
się ze szlachectwa 1882 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską. 

KORYCKDY h. DRZEWICA. Zygmunt Korycki oi^acał 1552 r. pobór ze wsi 
Rudy Biskupią), w powiecie sandeckim (Wittyg f. 148). 

KORYCCY h. PRUS I-szy, z tejłe samą) Korytnicy, co i Koryccy aołko- 
wie, bo z Korytnicy się również pisali Jan, syn Tomasza z Korytnicy, prooesije 



Digitized by 



Google 



196 



KORYCCY. 



się z Tarnowskim 1447 r. (Zs. ' Warec. 1 A f . 86). Pakosz z KorytDicy, w woje- 
wództwie rawskiem, 1462 r. (Lny. Arcb. Kor.)- Księdzu Janowi Koryckiemu z Ka- 
mionki, potwierdził 1496 r. ks. Konrad Mazowiecki, nadanie 6 włók w wójtostwie 
w Giełczynie, przez ks. Jana (Mil). Mikołaj i syn jego, Marcin, żyli 1488 roku 
(M. 18 f. 28). Pewnie tenże sam Mikołaj, wziął 1478 r. w zastaw połowę Rako- 
wie, od Mniszewskich (Zs. Warec. I B f . 258). 

Stanisław Korycki, pisarz grodzki bdsld 1591 r. Dorota, córka Jana z Ko- 
rytnicy, za Erazmem Kołybielskim 1545 r. (Zs. Gr. Czers. 15 f. 140). Krzysztof 
z Korytnicy, wspólnie z żoną Zofią, otrzymał 1681 r. konsens królewski, na odstą- 
pienie wójtostwa w Dzwonowie, w starostwie pilznieńskiem, Skrzyńskim (M. 178 
f. 255). Tenże sam pewnie Krzysztof, otrzymał 1650 r. za zasługi wojenne By- 
szów, w powiecie łialickim (AGZ. X. 4387). W 1658 r. chorąży nowogrodzki- 
siewierski, następnie i pułkownik królewskdt został 1659 r. chorążym k^owskim, 
a 1668 r. kasztelanem rypińskim. Kasztelaństwa tego nie przyjął, lub nominacya 
ta nie dosa^ do skutku, bo w dwa lata później widzimy go 
podkomorzym chełmińskim, starostą borzechowskim i lisiań- 
skim. Miał i starostwo nieszawskie, które wziął z drugą żo- 
ną, Heleną Konstancyą z Konarskich, wdową po Sumińskim. 
Nie żył już 1677 r. (Zap. Lub. 56 f. 150; M. 201 f. 878 i Sig. 
8 f. 100). W 1659 r. otrzymał list prasypowiedny, na szwa- 
dron piechoty cudzoziemskiej, z 600 ludzi łożony (Sig. 8). 
W 1661 r., będąc genend-mąjorem wojsk koronnych, otrzymał 
komendę nad prezydyami pruskimi (Sig. 5 f. 86). Podpisał 
1669 r. elekcyę króla Michała, a 1674 r. obiór Jana III-go. 

Jerzy, z województwa sandomierskiego, elektor Jana 
Kazimierza. Piotr, dyspensatar królewski 1658 roku (M. 201 
f. 106), żonaty z Zuzanną Baryczkówną, miał córkę Maryannę, 
rozwiedzioną z Pawłem Prażmowskim, starostą łomżyńskim 
(M. 248 f. 156). 

Jan, Franciszek i Stanisław, z województwa sandomier- 
skiego, elektorowie króla Michała. Marcin podpisał, z ziemią 
wyszogrodzką, elekcyę Jana m-go, a Aleksander, z ziemią za- 
kroczymską i Tomasz, z województwem sandomierskiem, obiór 
Augusta n-go. Jan, syn Kaspra, kwitował 1720 r. w Czersku Kalińskiego (Perp. 
Czers. 19 f. 6). Antoni, stronnik Augusta III-go, głosowid za nim 1788 r. (Oblig. 
Warsz. 49 f. 609). 

Jan, syn Tomasza i Ewy z Słotwińskich, wspólnie z żoną, Małgorzatą 
z Miedzechowskich, l-o y. Ludwikową Błocka, zawarł 1744 r. układ o dobra Dzie- 
wule (Perp. Czers. 27 f. 49). Maryanna, za Maciejem Winklerem 1750 r. Jan pod- 
pisał, z województwem sandomierskiem, elekcyę Stanisława Augusta. 

Julianna, córka Antoniego i Katarzyny z Grocholeskich, wdowa po Woj- 
ciechu Borzewickim, sprzedała 1797 r. Szymanowskiej, cz^ć swoją na Bado¥rie- 
Mściszkach (DW. 112 f. 267). Jakób, porucznik w wojsku koronnem 1782 roku 
(MP.). Aleksander, pułkownik w wojsku koronnem, umarł 1798 r. (MP.). 

Floryan Korycki, syn Antoniego i Rozalii z Kadłubiskich, zostawił z Agnie- 
szki z Siedleckich,. Karola i Mateusza, wylegitymowanych ze szlachectwa 1782 r.» 




Herb Prus I-szy. 



Digitized by 



Google 



KORYCCY — KORYCIŃSCY. 197 

w sądzie ziemskim halickim, jako też Tomasza Mikołaja, ur. 1768 r., mandata- 
riusza w Lataczu, ocenionego z Wiktoryą z Englów, z której, ur. 1804 r. Piotr 
Stanisław, mandatariusz w Szlacłicińcacłi, miał z Zofią z Sobolewskich, Marcelle- 
go, ur. 1836 r. i Floryana, ur. 1843 r. Jan, pisarz tabuii galicyjskiej, zmarły 1817 
roku, ze zmarłej 1814 r. Tekli z Białobrzeskich, pozostawił córkę Annę, za Rei- 
chertem (M. D- Wąs. z A. Stanisł. i Lwów. Por. Nob.). 

Józef i Walenty Jan Koryccy, synowie Jana, legitymowali się ze szlache- 
ctwa w Królestwie Polskiem, przed 1850 r. 

KORYCCY h. ROCH Ill-ci. Jakób Korycki opłacał 1671 r. pobór, ze wsi 
Górzna, w powiecie stężyckim (Wittyg f. 148). 

KORYCCY z Korycisk, w powiecie radomskim. Hieronim Korycki, współ- 
dziedzic Komorowa i Kamienia, pod Skrzynnem, 1569 r. Kamienia część, już 1508 
roku, należy do N. Koryckiego (Paw-). 

Andrzej, dziedzic Wierzchrzeczycy i posiadacz Czyżów i żona jego, Maryan- 
na z Osczowa, kwitują 1680 r., jako opiekunowie Podskarbskich, z sumy Ołtarze- 
wskiego (Gr. Bełs. 47 f. 837). Anna, I-o v. Janowa Łychowska, 2-o v. Wacławo- 
wa Komorowska, 3-o v. Jerzowa Sobieszczańska, 4-o y. Janowa Zaleska, kwito- 
wana 1645 r. z sumy przez Komorowskich (Gr. Bełs, 62 f. 181; 63 f. 521; 68 f. 11). 
Piotr, leśniczy w Chołojowie, nabył 1640 r. od Rulikowskiego, zapis zastawny na 
Kadhibiska (Gr. Busk. 47 f. 206 i Gr. Bełs. 70 f. l). Marcyan, bratanek Piotra^ 
kwitige się 1645 r. wzajemnie z Komorowskim (Gr. Bełs. 62 f. 755). 

KORYCCY z Koryt, w województwie kaliskiem. Andrzej z Koryt, na są- 
dach w Kaliszu, w latach 1409 — 1412. Andrzej i Benedykt, bracia rodzeni, dzie- 
dzice Koryt i Brunowa 1461 r. (Kor. I f. 254). Andrzej, dziedzic Sowiny 1520 r. 
Jan posiadał 1555 r. Borków, w powiecie kaliskim (M. 85 f. 123). 

Na sądach w Łęczycy 1888 r. Wichna z Koryt, 1399 r. Albert z Koryt 
i Mikołaj (Łęcz. I. 651; II. 6044 i 6213). 

KORYCCY, rodzina tatarska. Samuel Murza Korycki, rotmistrz chorągwi 
lekkiej 1683 r., a pułkownik królewski tatarski 1698 r., otrzymał 1674 r. od Jana 
III-go kilkadziesiąt włók w Lebiedziowie, z ekonomii brzeskiej, a 30 włók z eko- 
nomii Kobryńskiej (Akta Hist VI; Akta V). 

Mustafa Murza Korycki, otrzymał 1748 r. konsens królewski, na nabycie 
Budwieca, w trockiem, od Domańskiego (Wolff.). Achmet Murza Korycki, otrzy- 
mał 1779 r. patent na pułkownika (MR). 

KORYCIŃSCY V. KORYCIEŃSCY h. TOPÓR z Korytna, w województwie 
sieradzkiem, którego cz^d jeszcze w pdoMe XVI-go wieku do nich należała 
(Paw). Pisali się z Pilczy. Niesiecki bałamutnie ich pierwiastkowy rodowód 
przedstawia, gdyż nie było, ani Jana, kasztelana sandomierskiego, ani Jana, ka- 
sztelana sieradzkiego, od których ich wywodzi, ani Stanisława, kasztelana wiśli- 
ckiego. Paprocki shiszniej rozpoczyna ich rodowód od Jana, który, z Małeckiej, 
pozostawił siedmiu synów. Z nich: 



Digitized by 



Google 



198 



KORYCINSCY. 



I. Wojciech, chorąży kaliski i starosta przedecki 1646 r.» wykupił staro- 
stwo soleckie 1544 r. od Sobków. W 1552 r. był i starostą kłodawskim. W 1556 
roku, w którym umarł, zabezpieczył na Zakrzewie i innych dobrach, posag żonie 
swej, Petronelli z Komorowskich (Or. Przed. 9 f. 892). Na nagrobku bratanka 
Jego wypisano, że był wojewodą łęczyckim. To jakaś pomyłka, bo wojewodą był 
w dacie jego śmierci Kościelecki. Miał mieć sześć córek : Barbarę, l-o y. Kaza* 
nowsk% 2-0 Y. Spytkowę Załuską, Annę Stanisławowe Załuską, Petronellę, l-o y. 
Chocimowską, 2-o y. Janowe Pieniążkową, Katarasynę Moszyńską, Zoflę, l-o y. 
Krzysztofowę Rzepiszewską, 2-o y. Krzysztofowę Przerębską i Zuzannę Macicjowę 
Załuską. 

n. Maciej, dworzanin Zygmunta Augusta 1548 roku, wspólnie z synem 
Adamem, posiadał 1554 roku Lubochnię, w powiecie brzezińskim (M. 74 f. 884 
i 86 f. 196). 

III. M]k(^ąj z Korytna, dziedzic Udorza, żonaty z Barbarą Oleśnicką, wy- 
budował dla siebie i żony 1560 roku grób, u Dominikanów 
w Krakowie, gdzie też ciała ich dożono. Synów ich trzech: 
Mikołaj, Andrzej i Jan, oraz dwie córki: Anna Giebułtowska 
i Zofia Ciesielska. Z synów: 

A) Mikołaj, dziedzic Karśnicy, starosta przedecki, kło- 
dawski i solecki, i żupnik krakowski, w latach 1591 — 1594, 
umarł 1615 r., pochowany w kościele Św. Szczepana w Kra- 
kowie. Z Barbary Prowannówny, córki Trojana, starosty bę- 
dzińskiego, pozostawił dwie córki: Reginę, żonę Jerzego Qro- 
dzińskiego i Zofię, żonę Adryjana Broniowskiego, oraz trzech 
synów: Kn^sztofa, Andrzeja i Mikołaja, któr^ wspaniałą ka- 
plicę, poświęconą Św. Ignacemu, przy kościele Św. Szczepana 
w Krakowie wznieśli 1687 r. i w niej grób dla siebie przygo- 
towali. Z nich: 

a) Krzysztof y. Knsysztof Piotr, burgrabia krakowski 
1604 r., otrzymał 1619 i 1628 r. konsens królewski, na odstą- 
pienie tegoż burgrabstwa. Będąc starostą gniewkowskim i se- 
kretarzem królewskim 1618 r. (M. 155 f. 122), został 1628 r. 
kasztelanem sandeckim, a 1688 roku kasztelanem wojnickim. 
Umarł 1686 r., pochowany w Alwerni, gdzie klasztor 00. Bernardynom ftindował. 
Jeździł w poselstwie do Joachima Fryderyka, elektora brandeburskiego i do kró- 
lów hiszpańskich, Filipa III-go i IV-go. W czasie rokoszu trzymał stronę Zygmun- 
ta m-go. Żonaty z Anną Chlewicką, córką Wawrzyńca i Anny Kochanowskiej, 
zmarłą 1641 r., miał córki: Elżbietę, zakonnicę u Św. Andrzeja w Krakowie i Annę 
żonę Zbigniewa Oleśnickiego, oraz syna Stanisława Jana, po ojcu starostę gniew- 
kowskiego, żyjącego jeszcze 1668 r. Żona jego, Krystyna z Zebrzydowskich, wy- 
stępuje w aktach, jako wdowa po nim, 1679 r. (Zap. Łub. 48 f. 200 i 58 f. 56). 
Potomstwa nie zostawił. 

b) Andrząj, chorąży sandomierski 1687 r., posd na sejmy w latach 1626, 
1629 i 1681, deputat na Trybunał radomski, starosta żywiecki 1688 r., w którym 
otrzymał wójtostwo w Kruszewie (Zap. Łub. 21 f. 262 i M. 180 f. 52). W 1645 r. 
był kasztelanem wiślickim, umarł 1652 r. Żonaty z Urszulą z Jasieńca Tymińską 




Herb Topór. 



Digitized by 



Google 



KORYCINSCY. 199 

h. Nałęcz (Zap. Łub. 85 f. 689 i 40 f. 24), miał z niej córld: Blżbiei^ mniszicę 
w Sandomierzu i Barbarę, za Przyłęckim, kasztelanem oświęcimskim, zmarłą 1650 
roku, oraz trzech synów: Jacka Aleksandra (Zap. Lub. 40 f. 24), żonatego z księż- 
niczką Heleną Sdomerecką, kasztelanką smoleńską, 2-o y. zoną Krzysztofa Sapie- 
hy 1664 r. (K^. VI. F r. 198), Wszebora i Bogusława (Zap. Łub. 48 f. 95 i 827), 
stolnika krakowskiego, elektora króla Michała, zmarłego 1671 r. 

c) Mikołaj, dworzanin królewski 1619 r. (Zap. Lub. 24 f. 100), starosta 
ojcowski 1621 r., chorąży krakowski 1686 r., w końcu kasztelan sandecici 1687 r.« 
w którym umart. Posłował prawie na wszystkie sejmy, z których bywał wyzna- 
czany do różnych funkcyi. W 1684 r. wyznaczony został do l>oku królewskiego, 
Jako komisarz wojenny. Żon miał dwie : pierwszej, Barbarze z Pukarzewskich, 
przyznane było dożywocie na starostwie oycowskiem 1621 r., a drugiej, Magdale- 
nie z Białobrzeskich, wdowie po Marcinie Stadnickim, kasztelanie sanockim, 1681 
roku. Z tą drugą żoną posiadał 1681 r. i dzierżawę jodłowską (M. 165 f. 258; 178 
f. 870 i 887). Z pierwszej żony, synowie : Mikołaj i Stefan, oraz córka Barbara, 
żona Jana Adama ze Źmigroda Stadnickiego, podkomorzego sanockiego, po której 
spadek odstąpił brat jej Stefan 1654 roku, Maryannie z Dębian Stadnickiej (M. 
194 f. 185). 

Mikołaj V. Mikołaj Ferdynand, kasztelanie sandecki, po qjcu starosta oyco- 
wski, byt 1649 r. kasztelanem bieckim, umarł 1651 r. Żonaty z Elżbietą de Ko- 
walowy (Niesiecki ją zwie Kowalską h. Radwan), 2-o v. żoną Hermolausa Przyłę- 
ckiego, wspólnie z którą posiadał Życin, w ziemi stężyckiej i dla której wyjednał 
1640 r. dożywocie na starostwie oycowskiem (M. 186 f. 288 i 284), miał mieó dwóch 
synów: Mik(^ąja i Kazimierza, ale ci musieli umrzeć młodo, t>o stryj ich Stefan, 
spadek po ich ojcu, a swoim bracie, odstąpił 1654 roku Wierzbowskiej (M. 
194 f. 196). 

Stefan, młodszy syn kasztelana sandeckiego, a brat Mikołaja Ferdynanda, 
kasztelana bieckiego, podczaszy krakowski 1646 r., następnie stolnik, otrzymał 
1647 r. starostwo oświęcimskie. W 1648 r., w którym podpisał elekcyę Jana Ka- 
zimierza, był i starostą wolbromskim. W 1652 r. jest podkanclerzym koronnym, 
starostą oświęcimskim, oycowskim i wolbromskim. W roku następnym został kan- 
clerzem wielkim koronnym. Był i starostą warszawskim i rabsztyńskim. Umarł 
1658 r. Starostwo oświęcimskie odstąpił 1652 r. Wierzbowskiemu, a starostwa: 
rabsztyńskie, oycowskie, wolbromskie i jodłowskie, trzymała po jego śmierci, po- 
została po nim wdowa, Petronella z Gembickich, wojewodzianka łęczycka (M. 186 
f. 157; 200 f. 1; Sig. 2 1, 48). 

Niesiecki i inni piszą, że zanim został podkanclerzym, był kasztelanem 
oświęcimskim. Tego w aktach nie znalazłem i przypuszczam, że to pomyłka, bo 
był tylko starostą. (3órka jego Barbara, za Franciszkiem Jordanem, kasztelanem 
wojnickim, 1690 r. Synów jego dwóch: Piotr i Mikołaj. Piotrowi matka odstąpiła 
starostwo rabsztyńskie 1667 r., a Mik(^ąjowi, starostwo oycowskie w tymże roku 
(M. 206 f. 24). 

Piotr, uznany 1660 r. za pełnoletniego (Sig. 8 f. 118), jako starosta rab- 
sztyński i lipiński, podpisał, z województwem łęczyckiem, elekcyę króla Michała. 
W tymże 1669 r., był i starostą wolbromskim. W 1670 r. otrzymał konsens kró. 
lewski, na wykupienie starostwa kleszczelowskiego od Paca i nabył je w tymże 



Digitized by 



Google 



200 KORYCIŃSCY. 

roku, ale zaraz je zwrócił Pacowi (Sig. 11 f. 97 i M. 210 f. 68). W 1671 r. wdział 
sukienkę zakonną i został koacyutorem proboszcza miechowski^o. Jako posd 
Klemensa X-go, Papieia» wręczył królowi Micłiałowi miecz na Turiców i różę rfo- 
Łą. Będąc następnie prol)oszczem generalnym miechowskim i archidyakonem puł- 
tuskim, posłował do Hiszpanii 1680 r. Wkrótce umarł 

Mikołaj, młodszy brat Piotra, Jako starosta oycowski, podpisi^ elekcyę Jana 
III-go. W 1671 r. był, po bracie Piotrze, starostą wolbromskim. W 1680 r. jest 
chorążym łęczyckim, a następnie zosti^ podkomorzym. W 1668 r. zaślubU Kata- 
rzynę Brzostowską, córkę referendarza litewskiego, późniejszego wojewody trockie- 
go, z której córka Barbara, wyszła za Jana Mączyńskiego, podkomorzego sieradz- 
kiego (DW. 91 f. 285). 

B). Andrzej, drugi z kolei syn Mik(^ąja z Oleśnickiej, właściciel Udorza 
1581 r. (Paw.), żonaty z Barbarą Duninówną z Ujazdu, miał córkę Annę, za To- 
maszem Kowalkowskim, zmarłą 1606 r., pochowaną w Busku. 

C). Jan, najmłodszy syn Mikołaja, z Oleśnickiej, dziedzic Sworzyc i Nie- 
mojowic 1577 r. (Paw.), kasztelan oświęcimski, nabył Żarki, gdzie umarł 1688 r. 
i tamże zosti^ pochowany (Star. Mon.). Żonaty l-o v. z Tarkowiecką, 2-o v. z Bar- 
barą Męcińską, pozostawił córki: Eufrozynę, ksienię Norbertanek 1652 r., N. Ro- 
manowę Przerębską i Eleonorę Katarzynę Hotrowę Tęgoborską, zmarłą 1642 r., 
oraz ośmiu synów: Aleksandra, Piotra, Wojciecha, Mikołaja, Stanisława, Samuela, 
Maksymiliana i Romana, którzy dopełnili 1686 r. działu dóbr, po ojcu pozostałych 
(Zap. Lub. 85 r. 998). Z nich: 

a) Aleksander, dziedzic Gowarczowa, chorąży krakowski, z tym tytułem 
podpisał elekcyę Jana Kazimierza. W 1656 r. został wojewodą rawskim, nie żył 
1664 r., pochowany w Gowarczowie. Żonaty l-o v. z Zofią Zborowską, córką Ale- 
ksandra, wspólnie z którą kwitował w Lublinie Grochowskich 1648 r. (Zap. Lub. 
88 f. 502), 2-0 y. z Zuzanną Jarmolińską, już 1664 roku żoną Jakóba Olbrychta 
Szczawińskiego (KU. VI P t 66; Sig. 7 f. 24 i 11 f. 268; Zap. Lub. 46 f. 802), miał 
syna Aleksandra, młodo zmarłego 1 córki : Teofilę, Konstancyę Krystynę, zmarłą 
1611 r., Annę i Aleksandrę, a z drugiej żony, Ewę Franciszkę, Norbertankę w Łę- 
czycy (Sig. 10 f. 44 i Braci XV f. 1187). 

b) Piotr, ur. z Tarkowieckiej, z kanonika łowickiego, kanonik krakowski 
1629 r., następnie i pułtuski i proboszcz sieradzki, umarł 1687 r., pochowany w ka- 
tedrze krakowskiej. 

c) Wojciech, kanonik łucki i sekretarz królewski, student uniwersytetu 
w Padwie 1684 r., proboszcz w Żarkach i Ruszczy, protonotaryusz apostolski, ka- 
nonik krakowski 1687 r., regent kancelaryi wielkiej koronnej 1654 r., proboszcz 
miechowski 1667 r. (Thejner), sekretarz wielki koronny 1658 r., zostii mianowany 
biskupem kamienieckim przez Jana Kazimierza, a arcybiskupem lwowskim, przez 
króla Michała 1669 r., który uczynił go egzekutorem swej ostatniej woli. Umarł 
1677 roku. 

d) Mikołaj, po ojcu właściciel Żarek (Zap. Lub. 20 f. 52), kasztelan na- 
kielski 1654 r., był 1640 r. dziedzicem Ochli pod Krotoszynem, która to wieś na- 
leżała 1728 roku do Bogumiła Pawłowskiego, urodzonego z Jadwigi Korycińskiej 
(Słown. Geogr.). 



Digitized by 



Google 



KORYCINSCY. 201 

e) Stanisław (M. 19 L f. 106), cześnik krakowski 1685 r., dziedzic Trzeb- 
niowa, Mrozowa, Leśniowa, Zaborza etc., zostawszy kasztelanem bieckim, umarł 
1669 r. W 1682 i 1648 r. był sędzią kapturowym, a 1687 r. wyznaczony został 
z sejmu komisarzem, do spraw pogranicznych, od Szląska. Żonaty był z Katarzy- 
ną z Gawron Pretflczówną (M. 180 f. 421). 

f ) Samuel, właściciel Żarek, dworzanin królewski, podczaszy krakowski 
1662 r., zmarły 1672 r. Z Heleny Czermińskiej, córka jego Helena, ur. 1645 r., 
została Norbertanką 1665 r. 

g) Maksymilian, o nim akta milczą. 

h) Roman, żonaty z Urszulą Miaskowską 1640 r. (M. 186 f. 150), nie żył 
już 1650 r., w którym syn jego Wojciech, trzymał po nim wójtostwa w Kamio- 
nobrodzłe i Kunlówce (M. 191 f. 880). Oprócz Wojciecha, miał jeszcze Roman sy- 
nów: Michała i Jana, oraz córkę Katarzynę, Norbertankę 1665 r., którzy kwitąjąc 
Zebrzydowskiego 1661 r., wymienili, że są synami Romana, a wnukami Jana, ka- 
sztelana oświęcimskiego (M. 202 f. 16). 

IV. Tomasz zamieszkał na Rusi. Synów jego zostało dwóch: Mikołaj i An- 
drzej, którym król Zygmunt nadał w dożywocie 1548 roku Żuków z Żukocinem 
i Abramowcami (AGZ. X. 778). Z nich: 

Mik(^a), żonaty I-o y. z Podfilipską, 2-o v. z Anną Potocką, podkomorzan- 
ką halicką, której za konsensem królewskim, zabezpieczył posag 1554 r. na wój- 
tostwie kołomyjskiem (Dudki Warsz. 48 f. 466 i M. 86 f. 850), z pierwszej żony 
miał syna Floryana, a z drugiej— syna Jakóba i córkę N. Bydłowską. Z nich Ja- 
kób, posiadacz wójtostwa kołomyjskiego 1676 r., żonaty 1588 r. z Zofią Budziszo- 
wską, córką Stanisława (Zs. Księskie 26), otrzymał 1585 r. konsens królewski, 
na wykupienie trzeciej części Żukowa, a 1698 r. darował dwa łany pod Kołomyją, 
Dominikanom kdomyjskim (M. 114 f. 214; 127 f. 808; 181 f. 296 i AGZ. X. 778 
i 2600). Synowie jego: Mikołaj i Piotr, otrzymali 1609 r. Żuków i Żukocin na lat 
50 (M. 168 t 88). Piotr, żonaty z Agnieszką z Grochowiec 1615 r. (M. 158 f. 107 
i 161 f. 119). Mikołi^a prawnuk Józef, syn Wojciecha, wnuk Andrzeja, sprzedał 
1769 r. Stadnickiemu, część Racławic, do niego należącą (DW. 88 f. 878). 

Andrzej, drugi syn Tomasza, miał kilku synów, z których Jan posiada} 
część Żukowa 1578 r. (Paw.). 

V. Lenart, podług Paprockiego, osiadł w Wielkopolsce i zosŁawtt syna 
Balcera, po którym, z Naropińskiej, syn Jakób 1607 r. 

VI i VII. Sanisław i Jakób zeszli bezpotomnie. 

Oprócz wymienionych, spotykamy luźnie występąjących, niżej wymienio- 
nych Korycińskich: Maciej i Jan, bracia Korycińscy, sprzedali 1506 r. błoto swe, 
zwane Biaty Ług, w dziedzictwie Korycińskiem, Stanisławowi Kraszewskiemu, za 
20 grzywien (Alcta Radoms.). Zuzanna ma 1521 r. sprawę o Mniszków, w opo- 
czyńskiem, z Barbarą Chycką (St Pr. P. Pom. VI. 187). 

Jan, syn Andrzeja, żonaty 1554 r. z Anną Cieciartowską, w innym akcie 
nazwaną z Dzieciartowa. Dzieci ich: Łukasz Floryan, Katarzyna, Elżbieta i Anna 
1589 r. (M. 86 f. 186 i Wyr. Lub. 84 f. 640). Bartłomiej, żonaty z Reginą Dem- 
bińską, córką Jana z Borowa, 1596 r. (Zs. Księs. 42 f. 74). Zuzanna, córka An- 

H«rt>arB. T. XI. 26 



Digitized by 



Google 



202 KORYCIŃSCY. 

drzeja, za Knsysztofem Szczawińskim 1608 r. Maryanna, żona Bronisława Grusze- 
ckiego 1627 r. Jadwiga, za Janem Ciecbomskim 1682 r. Katarzyna, żona Jana 
Sienińskiego 1685 r. Anna, za Łukaszem Opalińskim 1648 r. Wojciech, stawił 
1661 r. w ziemi Iwowsldęj, na popis jednego konia. Jan oienił się 1666 r. z El- 
żbietą Dembińską, wdową po Aleksandrze Bzowskim (A. Krak.). Jan otrzymał 
1658 r. w dożywocie Kamionobród i Kunów, w województwie niskiem (AGZ. 
X. 4708). 

Franciszek, dziedzic Szczekocin i Aleksandrowie, elektor króła Michała> 
stolnik krakowski 1671 r., kasztelan bracławski 1685 r., rezygnował z tego urzę- 
du 1708 r. Wspólnie z ioną, Elżbietą z Koniecpolskich, obierał 1692 r. plenipo- 
tentów w Lublinie (Zap. Lub. 68 f. 439). Pierwszą jego żoną była Marya Teresa 
Michałowska. Z Koniecpolskiej miał trzech synów : Jana, Franciszka i Stanisła- 
wa, zmarłych młodo i bezżennle. 

Franciszek, jako cześnik krakowski, jest studentem w Padwie, w latach 
1651 — 1652. Był on zapewne cześnikowiczem, a nie cześnikiem, zatem synem 
Stanisława, cześnika, w końcu kasztelana bieckiego. 

W XVIII-m wieku spotykamy licznych Korycińskich, dziedziczących na 
Korycianach i innych wsiach, leżących w województwie podlaskiem, także h. 
Topór używających. 

Franciszek, syn Szymona i Agnieszki, sprzedał 1714 r. częśó swoją na Za- 
lesiu Miziarskiemu (DW. 62 f. 454). Jakób, mianowany 1746 r. stolnikiem czer- 
niechowskim. Jakób vel Jakób Antoni, burgrabia grodzki mielnicki 1788 r., a dro- 
hicki 1758 r., łowczy owrucki 1755 r., nabył w tym ostatnim roku Terechowo od 
Bonieckiego (Arch. I. Z. Ros. VL 2 i Gr. K^. z 1755 r.). Syn jego Rufln, pozwał 
1758 r. Jabłonowskiego, o naruszenie granic (Or. Lwows. Fasc. 62 f. 1281). Karol 
Wojciecti, deputat na Trybunał koronny, został podsędkiem nowogrodzkim 1776 r. 
Pisi^ się z Pilcy na Korycianach. 

Jakób, syn Tomasza, nabył 1776 r. część Korycian od Czarnockiego. Syn 
jego Adalbert, ur. 1768 r. w parafii Paprotna, legitymował się ze szlachectwa 
1804 r, w Galicyi zachodniej (Quat VIII f. 195). 

Jakób, syn Walentego, nabył 1778 roku część Korycian od Czarnockiego, 
a Melchior, brat jego, nabył także część tych dóbr 1771 r., od Przesmyckiej. Adal- 
bert, syn Jakóba, nabył 1800 r. część Zalesia, od Zaleskiego i wspólnie z synami. 
Piotrem, ur. w parafii Paprotna 1779 r. i Antonim, ur. tamże 1767 r. i synami 
Melchiora i Franciszki ze Skolimowskich, legitymował się ze szlachectwa 1804 r., 
w Galicyi zachodniej (Quat. YIII f. 206 i 281). 

Adalbert, syn Pawła, nabył 1775 r. część Korycian od Olędzkiego, a syn 
jego, Tomasz, kwitował 1781 r. Adalberta Korycińskiego, syna Wawrzyńca. Mel- 
chior, syn Tomasza i Joanny z Sawickich, ur. w parafii Paprotna 1769 r., i Anto- 
ni, syn tegoż Tomasza, ale z drugiej jego żony, Krystyny z Paprockich, ur. tam- 
że 1788 r., legitymowali się ze szlachectwa w Galicyi zachodniej 1804 r. (Quat. 
Vin f. 62). 

Tamże legitymowali się ze szlachectwa tegoż roku: Antoni, ur. 1780 roku 
w parafii Paprotna i Józef Benedykt, ur. 1789 r. w parafii Przesmyckiej, synowie 
Adalberta, z Agnieszki z Olędzkich, nabywcy 1788 r. części dóbr Korycian, wnu- 
kowie Wawrzyńca (Quat YIII f. 62). Tomasz, ur. 1765 r. w parafii Paprotna, syn 



Digitized by 



Google 



KORYCZKO - KORYTKOWIB. 



208 



Andrzeja, nabywcy części Korycian 1768 r., wnuk Macieja (Quat Vni f. 68). An- 
toni» syn Józefa, nabywcy 1759 r. części Kobylan - Skompek, od Śkwlrc^skiej, 
wnuk Kazimierza (Quat. VI. f. 286). Maciej i Franciszek, synowie Walentego 
i Franciszki z Uziębłów, dziedzice 1778 r. po matce cz^i dóbr Kobylany - Kozy 
i Uziębły (Quat. VIII f. 67). 

Ignacy, Tomasz, Michi^ i Franciszek, synowie Macieja, legitymowali się ze 
szlachectwa w Królestwie Polskiem, przed 1860 r. 

W gubemii podolskiej legitymowali się ze szlachectwa: Erazm, Emilian 
Wincenty i Filip Nereusz Bernard, synowie Józefa Macieja, wnukowie Michała 
Hieronima, prawnukowie Tomasza, praprawnukowie Ss^ymona, 1846 r. (Spis.). 

[KORYCZKO Jan otrzymał 1587 r. konsens królewski, na odstąpienie wój- 
tostwa w Ryczywole Stanisławowi Borkowskiemu (M.).] 

[KORYDON Aleksander, oberszterleytnant J. Kr. Mości, żonaty był z Ka- 
tarzyną Kreuzalówną. Wdowa po nim, ma 1651 roku u Potockiego 2,000 flor. 
(AGZ. X. 4417).] 

KORYSKl Andrzej podpisał, z województwem podlaskiem, elekcyę Jana 
Kazimierza. Gssy to nie Koryekił 



z KORYTEK, w ziemi wiskiej, Tomasz z braćmi, synowie Wawr^ca, 
dziedzice tej wsi 1577 r. (Paw.). Mogą być Kotytkotoie lub Kwrytkowsey. 

KORYTKOWIE h. JEUTA wyszli ze wsi Koryta, w powiecie wiśUckim. 

Protoplastą ich Jest Stasiek z Koryta, piszący się Koryckim, a kilka razy z Ko- 
rytnicy, z czego by można wnosić, że był synem Pietrasza 
z Korybiicy, kasztelana małogoskiego 1878 r. W latacli 1884— 
1899 ma Stanisław częste sprawy w Krakowie (St Pr. P. 
Pom. VIII). Synowie Jego: Piotr 1400 r., a Klemens 1411 r., 
są studentami uniwersytetu w Krakowie. 

Piotr, w latach 1407 — 1410, Jest plebanem w Wszech- 
świętem. 

Synem lub wnukiem Stanisława był Mikołaj Korytko, 
dziedzic Koryta, wojski sandomierski 1468 r., burgrabia kra- 
kowski 1456 i starosta lubelski w latach 1471 — 1478, żona- 
ty z Elżbietą 1445 r. (Zap. Zs. Wiśl. I f. 279), którego syn 
Stanisław, zapisany 1464 r. na uniwersytet krakowski, wy- 
mieniony przez Długosza (Lib. Benef.), Jako współdziedzic Ko- 
pek pod Bielinami, był pisarzem króla Kazimierza Jagielloń- 
cagrka, który go wysłał 1474 r., na spotkanie przybywających 
posłów ksi^t saskich (Pom. Dz. W. Śr. XIV.). Pierwszy Sta- 
nisław, a może już syn pierwszego, imieniem także Stanisław, 
otrzymał 1417 r. od Jagi^ w dziedzictwo Począjowice i Gaje, 

w powiecie drohobyckim. W 1484 r. miał on, wedhig Słownika Geogr., wspólnie 

z Marcinem Korawą (Słownik pisze myhiie Korytka) z Michałowic, ftmdować 

kościół w Rychcicach. 




Herb JeUta. 



Digitized by 



Google 



204 KORYTKOWIE. 

Od 1486 r. występigą w przemyskiem, zapewne synowie Stanisława, bra* 
cia rodzeni, Tomek i Jan Korytkowie, piszący się z początku z Koryt, a 1441 r. 
nawet z Korytnicy, a potem z dóbr przemyskich. Byli oni dziedzicami Pustomyt, 
Rudy, Wróblewie, Wroczowa, Koniuszek, Rychcic, a także Począjowic i Gajów, 
których to dwóch wsi dziedzictwo potwierdził 1462 roku Kazimierz Jagiellończyk, 
Janowi Korytce Rychcickiemu (AOZ. IV f. 78 i 180). Obaj bracia zastawili 1441 
roku Poczajowice i GąJe w 200 grzyw. Janowi Cyranowi, a 1448 r. ma im wydać 
Jan z Jedlarowej, przywilej królewski na Ostroiany. 

Tomek, żonaty z Offką z Kulikowa 1441 r., miał córki: Piennę, za Bienia- 
szem Wroną ze Zdutyna 1472 r. i Elżbietę, za Wojciechem Glińskim 1480 roku 
i synów : Mikołaja i Tomka, dziedziców Wróblewie i Rudy. Tomek, zdaje się, 
umarł bezdzietny, a Mikołaj, z żony Barbary, córki Pawła Burzyński^^ z Zakrze- 
wa, za którą dostał w 100 grzyw. Rolów wielki i mały 1471 r., pozostawił córkę 
Zofię i syna Pawła, obłąkanego. O opiekę nad Pawłem i Zofią i o dobra ich Wró- 
blowice, pozwał 1602 r. Stanisława Korytkę, stryja ich, Jan Rychcicki, twierdząc, 
że jest równie bliskim tych swoich stryjecznych. 

Jan Korytko, brat Tomka, ożeniony l-o y. z Anną KunaŁówną z Tuligłów 
1446 r., a 2-0 Y. z Katarzyną (Jurkowską), córką Andrzeja z Malechowa 1454 r., 
dziedziczką Juszkowiec, Ostrożan, Dżurczyc i domu we Lwowie. Córce jego, Do- 
rocie, inaczej Pennie, żonie swej, zabezpieczył Mikołaj Kamkowski z Meduchy 50 
grzyw. 1472 r., a 200 grzyw, posagu i wiana 1475 r. Druga córka jego, Katarzy- 
na, była żoną Mikołaja Myrczy z Brześcian i Uhelnik 1462 r. Karnkowski wia- 
niuąc żonę 1472 r., nazywa ją córką nieżyjącego Jana Korytki z Koniuch, a tym- 
czasem jeszcze 1475 r. tenże Jan pozwany przez Juro w i Kunatów, o zwrot posa- 
gu i dóbr po zmarłej żonie, Katarzynie z Malechowa i jej dzieciach (AOZ. XVIII. 
637 — 642). Ten sam jeszcze, zdaje się, Jan Korytko Rychcicki, ożenił się trzeci 
raz z Barbarą, której zapisał 1476 r. na Rychcicach 100 grzywien i którą, wraz 
z dziećmi i dobrami, oddaje 1477 r. w opiekę Janowi Odrowążowi, wojewodzie ru- 
skiemu. Nie żył już 1485 r., w którym Beata Odrowążowa oddaje dobra jego có- 
rek, Anny i Katarzyny, Rychcice, Poczajowice i Gą)e, na dwa lata w dzierżawę 
Janowi Korytce z Koniuszek, zapewne ich pr^rodniemu bratu. Synów Jana zna- 
my dwóch, Stanisława i Jana. 

Stanisław, 1470 r. już pełnoletni, w obec ojca sprzedał dziedziczne swoje 
Dżurczyce za 500 grzywien królowi. Bracia, Stanisław i Jan, nabyli w latach 
1468 — 1470 Podhorce v. Pohorce za 500 grzyw., od Stanisława z Chodcza, a 1471 
i 1472 r. odstąpili Truskawiec za 540 grzyw. Tustanowskim, przyczem Jan prze- 
niósł oprawę żonie Annie, na inne dobra. 

Stanisław Korytko z Pohorzec, procesi\je się 1488 i 1484 v. z Brzechami 
z Pohorzec, 1484 r. ma 600 flor. na Witowicach u Pieniążków, a 1496 r. jako stryj 
(klejnotny) małoletnich Pieniążków, obecny przy spłacaniu długów ich ojca. Ten 
sam pewno Stanisław, choć pisany z Koryt (a nie z Pohorzec), jest opiekunem 
synowca Pawła z Wróblewie, o którą to opiekę pozwał go Jan Korytko Rychci- 
cki, zapewne syn jego brata Jana. Stanisław umarł 1502 r., a Jan pozwał o Wró- 
blowice jego synów, Stanisława i Mikołaja. Proces skończył się 1504 r. podzia- 
łem Wróblewie po połowie, między Stanisława i Jana, bo Mikołaj już także 
nie ^Ł 



Digitized by 



Google 



KORYTKOWIR 205 

Jan Korytko Rycbcicki, ożeniony z Anną, córką Rafała z Próchnika, podsędka 
przemyskiego, 1499 r., której zabezpieczył 200 grrzyw. na Począjowicach 1500 r.t 
* S^y jł wzięli Turcy w niewolę, wtedy zwrócił 1508 r. teściowi posag, wynoszą- 
cy 100 grzyw. 

Jan i Rafał, bracia rodzeni, Korytkowie, niepodzielni dziedzice Poborzec 
i Koniuszek, przyznali 1508 r. we Lwowie dług Stankowskiemu (AGZ. X do XIX). 
Obaj ci bracia nabyli 1515 roku od Kamkowskiego Świnigród (Dźwinogród) i Żu- 
ków, w ziemi lwowskiej (M. 86 f. 24). Siostrą ich mogła być Regina z Podho- 
rzec, wdowa po Bernardzie Poniatowskim, 1555 r. żona Jana Strzałkowskiego, sę- 
dziego ziemskiego lubelskiego (M. 85 f. 289). 

Rafał miał czterech synów: Rafała, Piotra, Stanisława i Bartłomieja, któ- 
rych procesował 1580 r. Piotr Niczski, o zwrot dóbr jego dziedzicznych, Orchowie 
i Stamic, za odpowiednią spłatą (St Pr. P. Pom. VL 451). Z nich: 

Piotr, mianowany cześnikiem lwowskim 1550 r., l*ył w 1557 r. i podstaro- 
ścim lwowskim. Syn jego Piotr, był wspólnie ze Stanisławem Korytka, synem 
Pawła, właścicielem Podhorzec i Podola 1598 r. W tymże roku był poborcą zie- 
mi lwowskiej, nie żył w 1597 r., w którym instygator pozwał jego spadkobierców, 
o wniesienie pieniędzy do skarbu (Wyr. Lub. 54 f. ll4l i I29i; AGZ. X. 2783, 
2784 i 2786). 

Bartłomiej, dziedzic Dźwinogroda i Żukowa 1578 r. (Paw.), pisarz ziemski 
lwowski 1565 r., z Katarzyny Pełkówny, pozostawił córkę Zofię i synów : Seba- 
styana i Stanisława, w Lublinie 1592 roku (Wyr. Lub. 71 f. 1012 i Zap. Lub. U 
f. 872). Z nich Stanisław Korytko na Zwinogi-odzie, jest 1594 r. na uniwersytecie 
w Padwie. 

Jan z Podhorzec, brat slai*szy Rafała, z dworzanina królewskiego, stolnik 
lwowski 1528 r., nabył 1524 r. Korabniki, w powiecie krakowskim (M. 89 f. 78). 
Nie żył w 1587 r, w którym żona jego, Anna z Orzechowskich, występi\Je jako 
wdowa po nim (M. 54 f. 28). Z niej córka Barbara, żona Stanisława Stadnickiego 
1552 r. (M. 80 f. 280) i syn Paweł, posiadacz Koniuszek 1585 r. (M. 50 f. 488). 

Paweł, piszący się z Podhorzec, dziedzic Łowczyc, Tulłgłów, Podhorzec 
i Sulatów 1578 r. (Paw.), podkomorzy przemyski 1576 r., kasztelan zawichostski 
1581 r. i prawdopodobnie w tymże jeszcze roku kasztelan przemyski, nie żył już 
w 1588 r. Z Agnieszki Ligęzianki z Bobrku, kasztelanki żarnowskiej, miał syna 
Stanisława, dziedzica na Włoszczu 1589 r. (Paw.), dworzanina królewskiego 1592 
roku (Wyr. Lub. 49 f. 577), żonatego z Anną Fredrówną, córką Stefana i Anny 
Stadnickiej, 1598 r. (Wyr. Lub. 77 f. 286 i Gr. Sanoc. 28 f. 1248). Synowie jego: 
Jan, Stanisław i Stefan, pokwitowani zostali 1611 r. przez Jaczymirską w Lubli- 
nie (Zap. Lub. 19 f. 95). Z nich: 

Stanisław zaślubił 1615 r. Elżbietę Dzieduszycką, córkę Jerzego, 2-o v. 
żonę Andrzeja Staną, podkomorzego sanockiego 1689 r. (Qr. Lwows. 102 f. 290 
i 180 f. 1584). 

Jan zaś, brat jego, łowczy przemyski 1622 r., a łowczy lwowski 1626 r., 
żonaty z Urszulą Tarnowską, z Tarnowskiej Woli (M. 168 f. 82), otrzymał 1624 r. 
konsens królewski, na wykupienie starostwa wisznińskiego od Przerembskiego, 
na którem to starostwie przyznane zostało dożywocie żonie jego, 1685 r. (M. 172 
f. 29 i 180 f. 472). W 1687 r. otrzymał pozwolenie na założenie miasta Łuszczą* 



Digitized by 



Google 



206 KORYTKOWIR 

które prawem magdeburskiem obdarzone zostało (M. 182 f. 846). Dzieci j^fo: Fran- 
ciszek, Jan, Michał, Barbara, Anna, Zofia, Urszula i Maryanna, procesowane w Lu- 
blinie 1644 r. (Zap. Lub. 88 f. 418 i 89 f. 118). Anna wyszła za Remigiana An- 
drzejewskiego, łowczego lubelskiego, a Urszula, za Marcina Radziątkowskiego (Qr. 
Lubels.). Z synów Jana łowczego: 

Franciszek, który wspólnie z bratem Janem, otrzymał 1650 r. potwierdze- 
nie dopełnionej na nicli cesyi starosta wisznióskiego (M. 192 f. 122), utrzymał się 
przy tem starostwie, bo z tytułem starosty występiye w aktacłi 1668 r. (Zap. Lub. 
45 f. 482), a 1659 r. otrzymał od króla pozwolenie, na odstąpienie t^^ starostwa 
Wilczkowskiemu (AOZ. X. 4741). Nie odstąpił go jednak zaraz, bo jest nim jesz- 
cze 1668 r. (Sig. 7 f. 89). W 1671 r. jest starostą wąwolnickim (Sig. 12 f. 98). 
Żonaty z Anną Andrzejewską (Sig. 7 f. 39), pozostawił córkę Barbarę Kurdwano- 
wską i synów: 

a) Franciszka, ożenionego z Anną Potocką, z której: Jan, Stanisław i Fran- 
ciszek. Temu ostatniemu ojciec odstąpił Koniuszki, za konsensem królewskim 
z 1695 r. (AGZ. X. 6261). Stanisław, z Domańskiej, miał syna Franciszka. 

b) Michała, żonatego z Barbarą z Tęczyna Ossolińską, wdową po Adamie 
Chojnackim, z której synowie: Franciszek i Kazimierz. Dzieci Adama Chojnackie- 
go procesują 1717 r. synów Michała Korytki, o wyrzucenie ich z dóbr (Czemiech. 
f. 471). Z synów Michała: 

1. Franciszek, żonaty z Anną Szeptycką 1725 r. (Bracł. XV f. 2109), miał 
syna Michała, zmarłego w Wiśniowczyku 1780 r., bezdzietnego z Muryssonówną. 

2. Kazimierz, nazywany cześnilciem żydaczowskim, zmarły 1762 r., dzie- 
dziczył na Bylinie wielkiej, której część nabył od Dunstana 1782 r. (Tab. Oalic. 
Pact 5 f. 165). Z Maryanny Królikowskiej, j^fo potomstwo: 

A). Aniela, żona N. Pieściorowskiego. 

B). Agnieszka, za Maciejem Cybulskim. 

C). Bonifacy, chorąży regimentu pieszego, buławy wielkiej koronnej, wspól- 
nie z żoną, Maryanną z Mełwińskich, wykupił 1771 r. Nowosiółki, w ziemi lwo- 
wskiej, od Bilińskiego (Kancl. 49 IV f. 144). a 1779 r. otrzymał starostwo czernie- 
jowskie (AGZ, X. 7429). Zmarł w Krasnem 1819 r, pozostawiwszy dwie córki- 
Antoninę Zaleską i Katarzynę Zahaczewską. 

D). Piotr, zmariy 1809 r., żonaty z Barbarą z Horodyskich, dziedziczką na 
Toroszczy, Łuce i Dmitrowicach, zmarłą 1815 r., miał: Annę Bilińską, Eleonorę 
Błażowską, Agnieszkę Suską, Teklę Zajączkowską 1817 r., Anielę i Sylwestra Ja- 
na, urzędnika cyrkularnego w Samborze, żonatego z Katarzyną z Czołowskich, 
wdową po Hankiewiczu, zmarł^^ 1844 r. 

E). Rozalia, za Feliksem Łatko-Kobylińskim. 

P). Stanisław, ur. 1789 r., zmarły 1800 r., żonaty l-o v. z Eufrozyną No- 
wosielską, 2-0 V. z Teklą Borowską, córką Stanisława z Rusiatycz, zmartą 1792 r., 
8-0 V. z Wiktoryą Bulkiewiczówną, zmarłą 1881 r., z pierwszej żony miał: Maryę 
Orabaniową, Teklę Manasterską, Juliannę Grabaniową, Stanisława Michała, ur* 
1780 r., Józefa, ur. 1781 r., Józefa Patrycego, ur. 1784 r. i Jana Rafała, najstar- 
szego, żyjącego jeszcze 1847 r. Z drugiej żony: córka Tekla Magdalena, ur. 1790 
roku i syn Aleksander, ur. 1792 n, młodo zmarły; a z trzeciej— synowie: Wojciech, 



Digitized by 



Google 



KORYTKOWIR 207 

ur. 1795 r., Marcin Leopold, ur. 1797 r., zmarły młodo i Tomasz (metryki wszystkie 
w Drohobyczu). Z nich Stanisław Michał przeniósł się w sandomierskie, gdzie 
był radcą wojewódzkim i umarł 1887 r. Pozostała po nim wdowa, Marcyanna 
z Rozmuszewskich z dziećmi: Leonem Konstantym, Julianem Antonim Feliksem, 
zamieszkałym w Kielcach, Józefem Waleryanem Adamem, Felicyanem Marcelim, 
Michaliną Józefą, Antoniną Justyną i Bufrozyną Karoliną, legitymował się ze szla- 
chectwa w Królestwie Polskiem, przed 1850 r. 

Leon Konstanty, poborca kasy gubemialnej w Radomiu, zmarły 1886 r., 
z żony, Franciszki Ksawery Ciecholewskłej, zmarłej 1887 r., pozostawił oprócz sie- 
dmiorga dzieci, zmarłych młodo, córki: Maryę Wójcicką, zmarłą 1901 r. i Cecylię 
Korytkową i synów: 

1. Eugeniusza, ur. 1842 r., emigranta z 1863 r., zamieszkałego w Paryżu, 
ożenionego z Józefą Pniejnia Karwowską, córką posła białostockiego z 1881 r., 
z którąj synowie urodzeni w Paryżu: Leon Roman Franciszek 1876 r. i Karol Emil 
Stanisław 1888 r. 

2. Romana, ur. 1848 roku w Kielcach, żonatego z Magdaleną Ignatowską, 
zmarłą 1890 r., z której córka Ksawera i synowie: Roman, ur. 1876 r. i Eugeniusz, 
którego, z Józefy Petruszkównąj, dzieci: Karol i Ksawera. 

8. Franciszka Ksawerego, ur. 1851 r. w Kielcach, zmarłego 1901 r., po 
którym, z Ludwiki Relidzińskiej, syn Stanisław, ur. 1889 r. w Radomiu. 

Józef Waleryan Adam, ur. 1824 r. (metr. w Radomiu), urzędnik krakow- 
skiej asekuracyi. Z pierwszej żony N. N., miał syna Bolesława, ur. 1850 r., oże- 
nionego z Cecylią Korytkówną, zmarłego w Kielcach 1905 r.; następnie zaślubił 
Maryę Czarnowską, z której pozostawił: Stefanię, Eugenię, Ignacego, Eugeniusza, 
Adama, żonatego z Maryą Strzelecką, z której: Helena, Jadwiga, Maiya i Janusz 
i doktora Stanisława Maryana Michała, ur. 1866 r. (metr. w Krakowie), adwokata 
we Lwowie, żonatego z Eugenią z Fedorskich, z której córka Wanda. 

Wojciech, syn Stanisława, z trzeciej jego żony Bulkiewiczównej, kanceli- 
sta sądowy we Lwowie, żonaty z Karoliną z Oorzkowskich, zostawifc Marcelego 
bezżennego, Konstantego, ur. 1827 r., bezdzietnego z Emmą Mochnacką i Sewe- 
ryna, ur. 1822 r. (metryka w katedrze lwowskiej), ożenionego z Wilhelminą Hasz 
de Orunenwald, z której: Seweryn, oficer i Rudolf, urzędnik i Helena, żona dokto- 
ra Szwedzickiego, adwokata we Lwowie (M. D. Wąs.). 

Bonifacy, Piotr i Stanisław, legitymowali się ze szlachectwa 1782 r., w są- 
dzie ziemskim lwowskim. 

Jan, drugi z kolei syn Jana, łowczego lwowskiego, chorąży nowogrodzki 
1659 r., zostawił, z Krystyny z Zabłociec (Ramułtównej): Magdalenę, żonę l-oy. Do- 
minika Żurawskiego, 2-o v. N. Nowosielskiego, Konstantego, w zakonie 00. Augu- 
styanów we Lwowie, Władysława, Józefa, Mikołaja i Krzysztofa, obu poległych 
pod Wiedniem 1688 r. i Stanisława. 

Krzysztof, z Konstancy! Czołhańskiej (Qr. Żydacz. 80 f. 792), miał córki: 
Maryannę Lasocinę-Kalińską i Krystynę Broszniowską. 

Stanisław, podczaszy czemiechowski 1685 r. i pisarz grodzki 1701 r., a sę- 
dzia grodzki lwowski 1728 r., był mianowany 1698 r. sędzią ziemskim lwowskim, 
ale widocznie nominacya ta nie przyszła do skutku (Rękop. Oss. Sig. 186 f. 58). 



Digitized by 



Google 



208 KORYTKOWIB. 

W 1701 r. odstąpiła mu Podhorodyńska Płatniczany, ze starostwa skalskiego, za 
konsensem królewskim z tegoż roku, a 1708 r. hetman oznajmił cidemu rycerstwu 
ziemi Iwowskiąj, że tenie Stanisław, Jako rotmistrz cliorągwi wyprawnej lwow- 
skiej, pełnił w oł>ozie wszelkie obowiązki (AGZ. X. 6889 i 6489). Stanidaw, żo- 
naty 1*0 V. z Heleną Iwanicką 1686 r. (Zap. Łub. 62 f. 94), 2-0 y. z Justyną Pru- 
szyńską 1698 r. (Bracł. XIV f. 824), a miał mieć Jeszcze trzecią żonę, Elżbietę 
Czarnowską. Syn Jego, Dunstan Antoni, miecznik tremł>owelski 1710 r., wspólnie 
z żoną, Angelą z Szaszewskich i Głemt>skim, pozwid 1719 r. ks. Luł>omirskiego, 
o wprowadzenie icłi do Zbytynia (Woł. X. 785). Żoną Jego, może pierwszą, mii^a 
być Katarzyna Łochowska, z której córki: Magdalena Borowska, Petronella Ostro- 
wska i synowie: 

a) Ignacy, żonaty l-o y. z Izabellą Pielechowską, 2-o y. z Anną Kossow- 
ską, 8-0 y. z N. Korzeniowską, zmarł bezdzietny 1780 r., pocliowany u Reforma- 
tów we Lwowie. 

b) Józef, wylegitymowany ze szlachectwa 1782 roku, w ziemstwie Iwo- 
wskiem, generał wojsk polskich, zmarły 1801 r., żonaty ze zmarłą 1807 r., Otylią 
Orzechowską, miał: Annę, Magdalenę Ignacowę Wisłocką, księdza Michała, senio- 
ra wikaryuszów w Przemyślu 1808 r. i kanonika lubelskiego, Jana Duklana, zmar- 
łego 1825 r. 1 Józefa Stanisława na RzezaweJ, członka Stanów galicyjskich, wyle- 
gitymowanego ze szlachectwa, w Wydziale Stanów galicyjskich, 1888 r., żonatego 
z Rudolflną Rubczyńską. Z niej: Otylia, za Józefem Jasieńskim, Emil, ur. 1812 r., 
zmarły w Lublanie 1889 r. Eugeniusz Jan Duklan, członek Stanów galicyjskich, 
bezdzietny z Teofilą Oczosalską, zmarły 1869 r. i Seweryn Jan Duklan. Dwaj 
ostatni wylegitymowani ze szlachectwa 1847 roku, w Wydziale Stanów gali- 
cyjskich. 

Seweryn Jan Duklan, ur. 1816 r., zmarły w Rukomyszy 1902 r., członek 
Stanów galicyjskich, dziedzic Suchodołu, Bednarówki i Trojanowa, nabytych 1840 
roku od ŁaszowskieJ (Tab. Gal. Instr. 456 f. 277), zaślubił 1846 r. Joannę Oczosal- 
ską, córkę Ksawerego i Ludwiki z Kamienieckich, siostrę swej bratowej i z nię) 
pozostawił: Maryę, wydaną 1869 r. za Władysława Potockiego, właściciela Kociu- 
bińczyk, Sabinę, poślubioną Antoniemu Walewskiemu 1881 r. i Franciszka Ksa- 
werego, ur. 1858 r., ionatego z Maryą Rostworowską, córką Feliksa i Maryi z Po- 
pielów, zaślubioną w Krakowie (M. D. Wąs.). 

Synem drugim Stanisława, podczaszego czemiechowskiego, był Damazy 
Korytko, który otrzymał 1721 r. konsens królewski, na odstąpienie synowi swe- 
mu, Konstantemu z Podhorzec, otrzymanych przez podczaszego, Pietniczan (AGZ. 
X. 6218). 

W metrykach Dobromilskich są wzmianki, o niiej wymienionych Koryt- 
kach: Andrzej z Krościenka 1696 r. Władysław i Jadwiga z WoJtkoweJ 1701 roku. 
Jan ze Starzawy 1706 r. Marcyanna ze Starzawy, córka cześnika miehiickiego, 
1705 r. (M. Zawadź). 

Nie wiem, czy do tej rodziny nalełą następi\}ący Korytkowie : N., 1581 r. 
dziedzic Jaśkowa, a Szymon, 1578 r. dziedzic Laskowa, w ziemi b^kię) (Paw.). 
Stanisław, porucznik chorągwi w^ierskiej Wołłowicza 1667 r., obecny w Połocku. 
N., porucznik województwa mścisławskiego 1716 r. (Ist Jur. Mat XXVIiXXVIO. 
Hrehory, który podpisał 1700 r. laudum mścisławskie przeciwko Sapiehom. 



Digitized by 



Google 



z KORYTKOWA - KORYTKOWSCY. 209 

z KORYTKOWA, w powiecie opoczyńskim, Orot, syn Rafała, zapisał 1425 
roku sto gn^ywien żonie swej, Katarzynie z Kozłowa, córce Piotra (Rad. Inscr. I 
f. 70). Paweł, alias Szeliga z Korytkowa, 1458 r. (Opocz. Decr. H f. 458). Wido- 
cznie, że na tym Korytkowie dziedziczyli Ratoiegoune i SieUgowie, co potwierdza 
Długosz, wymieniając, jako dziedziców tej wsi, Rafała h. Rawa i Klemensa Rap 
toskiego h. Szeliga (Lib. Benef.). 

KORYTKOWSCY h. JELITA z Korytkowa, w powiecie sieradzkim. Kata- 
rzyna, żona Jaśka Czecha, wójta inowłodzkiego, wyprocesowała 1889 r. Koryt- 
ków od biskupa i kapituły włocławskiej. Rafka (czy nie Kątka), dziedziczka Ko- 
rytkowa, ma 1898 r. sprawę z biskupem włocławskim (Łęcz. I. 5558). Mikołaj 
z Korytkowa 1400 r. w Sieradzu. Żona jego, Wichna z Kobien^cka. Tomisław 
V. Tomek z Korytkowa, 1420 r. w Sieradzu. Wojciech z Korytkowa, procesiye 
1427 r. Kobierzyckiego w Sieradzu. Piotr, syn Mikołaja, 1429 r. na uniwersytecie 
krakowskim. Piotr z Korytkowa, 1486 r. Janowi z Korytkowa, dziedzicowi na Ko- 
bierzycku, ręczy Jan z Kobierzycka 1457 r. za kmiecia. Bronka, żona Mikołaja 
z Unkowa, całą macierzyznę swoją w Korytkowie i Kobierzycku, odstąpiła 1486 r. 
braciom swoim rodzonym : Tomaszowi, Piotrowi i Maciejowi z Korytkowa. Byli 
oni synami Mikołaja i Wichny. Jan Korytkowski z Wielki^^ Kobier^cka, żo- 
naty 1-0 V. z Małgorzatą 1476 r., 2-o v. z Dorotą Kobierzycka z Wójcie, 1480 r. 
(Zs. Sieradz. 1). 

Wawrzyniec Korytkowski, burgrabia brzeski 1489 r. Dziedzicami Koryt- 
kowa byli 1558 r. Andrzej i Jan (Paw.). Andrzej i Wojciech Korytkowscy, syno- 
wie Wojciecha, obierali 1581 roku pełnomocników w Przedeczu (Gr. Przed. 29 
f. 846). Anna z Korytkowskich Makowska, babka kanonika gnieźnieńskiego 1686 
roku (Kor.). 

Jan podpisał, z województwem sieradzkiem, elekcyę Jana Kazimierza. Ka- 
rol, syn Piotra, odstąpił 1784 r. od procesu z Bogusławskim (Perp. Czers. 88 f. 77). 
Józef wprowadzony do Wrzący 1771 r., a do Cieplina 1778 r. (Gr. Przed. 91 f. 222 
i 841). Daniel, syn Stanisława, dziedzica Czopowa, w wartskiem i Julii z Szumo- 
wskich, 1-0 V. Miaskowskiej, zmarłej 1826 r., zmarł 1827 r. 

Walenty i Jan Korytkowscy, synowie Teodora, legitymowali się ze szlache- 
ctwa w Królestwie Polskiem, przed 1850 r., a Ludwik i Józef, 1858 r. 

Z tej prawdopodobnie rodziny pochodzi Jan Ignacy Korytkowski, syn Igna- 
cego i Maryi z Wleklińskich, ur. 1824 r. w Gnieźnie, kanonik gnieźnieński 1871 
roku, znakomity wydawca ^Kanoników i areybUkupćw gnieinieńihieh^. 

KORYTKOWSCY h. MORA. W KY-m wieku spotykamy ich w ziemi wi- 
skiej, gdzie pisali się z Korytkowa, ale ani tu, ani w ziemi łomżyńskiej, gdzie na 
Korytkach dziedziczyli Korytkowscy, Korytkowa nie znąjdi\}emy. 

Jakób Mora z Korytkowa, wikary wąsoski, część swoją na Rutkach, w zie- 
mi wiskiej, odstąpił 1471 r. bratankowi swemu Mikołajowi, z t^oż Korytkowa 
(Mil.). Jan, syn Macieja, protestował w Warszawie 1608 r. przeciwko Czartory- 
skiemu (DW. 85 f. 61). 

Herban. T. XI. 27 



Digitized by 



Google 



210 Z KORYTNICY — z KORYTNIK, 

Bartłomiąj Korytkowski, ąyn Pawła,- wnuk Sebastyana* dziedziczący na Ko- 
rytkach, w ziemi łomżyńskiej, świadek 1690 n w Warszawie, pnqr wywodzie szla- 
chectwa Prosińskiego (DW. 67 f. 1060). Dwóch Adamów i dwóch Jakóbów, z zie- 
mi łond^ńskiej i Wawrzyniec, z ziemi nurskiąj, podpisali elekcyę Augusta II-go. 

Józef, wspólnie z żoną, Teresą z Sokołowskich, nabył 1757 r. część Zale- 
sia-Wypychów, od Jastrzębski^^, którą syn J^^ Jakób, w imieniu swojem i brata 
Adama, odstąpił 1788 r. bratu Józefowi (DW. 80 f. 219 i 104 f. 1808). 

Pewnie z tej rodziny pochodził Jan, ionaty z Marcyanną Opęchowską, 
z której miał: Katarzynę Jakóbowę Wirzbowską, Zofię Felicyanowę Opęchowską, 
Ewę S^monowę Krajewską i Adama, który dzielił się 1780 r. w Opęchowie z dzie- 
ćmi sióstr spadidem, po zmarłym 1777 r. bratanku matki, Józefie Opęchowskim 
(Gr. Łoml i Przem.). 

z KORYTNICY h. JELITA, w powiecie wiślickim. Pietrasz z Korytnicy 
był kasztelanem małogoskim, w latach 1878 — 1888, a poprzednio, on pewno, bo 
Pietrasz, podczaszy krakowski 1868 roku. Syn Jego, Floryan, ma 1889 r. sprawę 
w Krakowie, 1894 r. nazwany cześnikiem wodnym króla (pincema aquaticus. Re- 
gestr« Podskarb.), 1400 r. podczaszy sandomierski, w latach 1410 — 1485 kaszte- 
lan wiślicki, w latach 1406 — 1411 starosta lwowski, a 1427 r. przedecki, wiódł 
1410 r. pod Grilnwaldem chorągiew braci i rycerzy Koźlerogi, trzy włócznie na 
kragri, w polu czerwonem noszących (Dług.). Zona Jego pierwsza, Elżbieta z Trest- 
ca^na, z rodu Gryfów, zmarła 1400 r., a za dzieci ich ręczy t^^ roku Klemens, 
kasztelan radomski, łe doszedłszy pełnoletności, zrzekną się dóbr po matce i ciot- 
ce na rzecz wi^ów swoich Trestków z Trestc^a. Z dzieci iych. Piotr był 1409 
roku na uniwersytecie krakowskim. 

Kasztelana Piotra byli prawdopodobnie także synami, Stanisław z Koryt- 
nicy, piszący się też Koryckim i z Korytna, mąjacy w latach 1884 — 1899 drobne 
sprawy w Krakowie, a którego żona, Katarzyna, sprzedała 1408 r. Oględów; Pie- 
trasz pozywający 1888 r. Mikołaja z Olelina i Jakusz, świadczący 1899 r. Małgo- 
rzacie z Kurozwęk. Ten sam pewno Jakób, zabezpieczył 1417 roku posag żonie 
Elżbiecie, co też uc^^nił 1896 r. Marek, dla żony Hanki. Tomasz 1414 r., a Do- 
biesław 1418 r., na uniwersytecie krakowskim. Za Stanisława płaci dług 1440 r. 
Estrejcherom z Krakowa, Mszcziy ze Skrzynna. Helena, wdowa po Andrzeju, po- 
zwała 1442 r. Iwona z Obichowa. 

Stanisław Wiślicki z Korytnicy (zapewne syn Floryana, kasztelana wiśli- 
ckiego, zwany tak po tytule ojca), pisarz królewski i kanonik krakowski, w la- 
tach 1466 — 1480 (SŁ Pr. P. Pom. YUI; Hele. II; Zap. Zs. Wiślic. I f. 5, 62, 
160 i 194). 

z KORYTNICY, w ziemi stę^ckiej. patrz Kwryccy h. CMek i h. Prus. 

z KORYTNIK, w ziemi przemyskiąj, pisali się BroniwowU. Bronisz z Ko- 
c?yny (Kociny?), wziął w zastaw 1480 r. połowę Korytnik od Dolińskich i zaraz 
zapisał żonie Annie, córce Rafała z Krzywczy, 200 grzyw, posagu i wiana na tych- 
że Korytnikach ł na połowie Biedrzychowice, w kamłenieckiem. Odtąd Już rzadko 
pisze się z Koczyny, a zwykle z Korytnik. Ten sam pewno Bronisz, występije 



Digitized by 



Google 



KORYTOWSCY. 



211 



1478 r. w Przemyślu, Jako pisarz Dobiesława Kmity. Tenże Bronisz z Suprunko- 
wiec, dostaje od teścia Rafała Krzywieckiego w 100 grzywnacli posagu Krasice, 
a w 226 grzyw, długu Kupne w przemyskiem, 1482 r. W 1492 r. oprawił Bro- 
nisz z Korytnik 200 grzyw, posagu i wiana drugiej swej żonie Midgorzacie, córce 
Jana Sopicliowskiego, wójta z Jedlarowąj. Umarł 1494 r., a wdowa Już 1496 r. 
Jest 2-0 y. za Janem Irzmanem ze Śliwnicy. Nad synami Jego z pierwszej żony, 
Janem Broniszem i Ambrożym, zwanym zwykle tylko Broniszem i córką, sprawo- 
wał opiekę Aleksander Orzechowski, Jako najbliższy stryj. Starszy Jan Bronisz 
z Koiytnik, umarł bezdzietny przed 1605 r., w którym Ambroży, inacząj Bronisz 
z Korytnik, procesi\je macochę (AGZ. XVII i XVIII). 



KORYTOWSCY h. ŁODZIĄ. Stanisław Korytowski, syn Kazimierza, legi- 
tymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskiem, przed 1860 r. 

Być bardzo może, że między elektorami królów polskich, których poniżej 
zamieszczamy, znąjdii^ą się i Koiytowscy Łodzice. 

KORYTOWSCY h. MORA z Korytowa, w powiecie wyszogrodzkim. Ja- 
kób Korytowski i Jan, zwany Krzywono$, dziedzicayli na Kocięcinie 1684 r. Łu- 
kasz i syn Jego Jan, zrzekli się 1686 r. posagu po Aleksandrze PepłowskieJ, córce 
Maciąja, żonie Łukasza, a matce Jana. 

Stanisław, Paweł i Katarzyna, dzieci Jana LimnoUta Korytowskiego, obwi- 
niają 1686 r. Machczyńsiciego, o zabójstwo brata ich Andrzcjja. 

Jan, syn Pawła ShMega z Korytowa, w ziemi wy- 
szogrodzkiej, zeznał 1641 r. oblig na Sierpską. Franciszek, 
procesąje Dąbrowskiego 1648 r. (Płoc. Gr. Wiecz. 2 f. 248; 8 
r. 161; 4 t 84 i 89; 6 f. 864; 9 f. 46). 

Mikołą) Korytowski posiadał wójtostwo w Wiskitkach, 
1646 r. (M. 70 f. 616). Stanisław Korytowski, współwłaściciel 
Chodupia, a Maciej i bracia Jego, Krempy, w powiecie szreń- 
skim, 1678 r. (Paw.). Wojciech zapisał 1626 r. do^ocie Ka- 
tarzynie Jeżewskiej, na Świętochowie i Cieślach. Tomasz, syn 
Stanisława, zabezpieczył 1686 r. posag żonie Agnieszce. Woj- 
ciech, ^n Stanisława, nabył 1640 r. część Jeżewie. Bogusław 
1642 r. w Warszawie. Stanisław, syn Tomasza, potwierdził 
1668 roku zapis na kościół w Tarc^synie (DW. 47 f. 1002; 48 
r. 1966; 49 r. 1417 i 2144; 61 f. 407; 62 f. 1462; 64 f. 1168). 

Jan i Paweł, z ziemi wyszogrodzkiej i Stanisław, z zie- 
mi rawskiej, elektorowie króla Michała. Idzi, z ziemi łomżyń- 
skiej, elektor Augusta II-go. 

L Maciej Korytowski, syn Feliksa, miał sprzedać częśó 
swoją Korytowa i przenieść się do Wielkopolski, gdzie syn Jego Stanisław, pozo- 
stawił czterech synów: Mikołaja, Gabryela, Macieja i Wojciecha. Z nich: 

1. Mikołaj, był 1640 r. kanonikiem poznańskim i proboszczem pyzdrskim. 

2. Gabryel, zmarły 1640 r., pozostawił córkę Katarzynę, za Janem Przy- 
borowskim. 




Herb Mora. 



Digitized by 



Google 



212 KORYTOWSCY. 

8. Maciej, wraz z Wojciechem i Andrząjem pozwany 1688 r., o zabójstwo 
Macieja Bardzki^^. Żonaty z Barbarą Kościelską, miał dwie córki: Zofi^ i Annę 
i dwóch synów: Chryzostoma i Bartłomieja, podwojewodzcgo poznańskiego 1685 r., 
którego, z Ludwiki Rumiejowskiej, synowie: Kazimierz i ksiądz Wojciech. 

4. Wojciech, łonaty l-o v. z Anną Pruszkowską, 2-o y. z Zofią Tolibow- 
ską, z pierwszej iony miał dwóch synów: Jana i Stanisława, a z drugiej, synów: 
Władysława i Wojciecha. 

A). Jan, najstarszy syn Wojciecha, z Pruszkowskiej, elektor króla Mi- 
chała, oieniony z Zofią Kierską, z której: Wojciech, elektor Augusta II-go, ionaty 
z Elżbietą Miaskowską, Franciszek, takfe elektor Augusta II-go, Stanidaw, Ma- 
ciej i Maryanna Ludwikowa Bobrownicka. 

B). Stanisław, drugi syn Wojciecha, z Pruszkowskiąj, z pierwszej iony, 
Katarzyny Kołudzkiej, miał synów: Jana i Wojciecha, bezdzietnego z Elżbietą Kier- 
ską. Z drugiej żony, Teresy Wyganowskiej, która po jego śmierci wyszła za Ale- 
ksandra Ponińskiego, pozostawił córk^ Maryanna i syna Pawła, którego z pierw- 
szej żony, Anny z Oóryszewskich, córka Ewa, za Jakóbem Słupskim i dwóch sy- 
nów: Adam, zmarły 1744 r. i Stanisław, zmarły 1759 r., żonaty z Maryanna Ro- 
kossowską, wdową po Łukaszu Boguckim. Drugą żoną Pawła była Teresa Bru- 
dzyńska. 

Jan, syn Stanisława, z Kołudzkiej, posiadacz Ocbli, zaślubił wdowę po swym 
bracie Wojciechu, Elżbietę z Kierskich i miał z nią sześciu synów: Józefa, Stani- 
sława, Ludwika, Piotra, Michała i Franciszka. Z nich: 

a) Józef otrzymał 1785 r. w dożywocie Domanów, Łysieć I Kniażę, w po- 
wiecie kamienieckim (M. 269 f. 67). W 1780 r. był rotmistrzem wojsk prymasa 
(DW. 67 f. 998). 

b) Stanisław, żonaty z Zofią Łęską, miał: Annę, Maryannę, za Michałem 
Poklękowskim, Franciszka na Chwalibogowie i Korzkwach, żonatego z Anną 
Szczytnicką i Fabiana, zmarłego 1784 r., po którym, z Maryanny Korytowskiej, 
córka Rozalia, za Karolem Rudzkim 1787 r. 

c) Ludwik, posiadacz Ocbli, bezpotomny z Maryanna Bobrownicka. 

d) Piotr, żonaty l-o v. z Weroniką Bartoszewską, z której córki: Aurelia 
i Karolina, oraz synowie: Walenty, bezdzietny z Krystyną Kuczborską i Mikołi\j 
Nepomucen, żonaty z Ludwiką Goczałkowską, z której Ludwika Gutkowska i Ma- 
ryanna Sewerynowa Pągowska, 2ov. z Ewą Rokossowską, wdową po Bonawentu- 
rze Walknowskim, lecz z nią bezpotomny. 

e) Michał, dziedzic Rogowa, Grochowisk i innych, zmarły 1756 r., z Teo- 
fili Tuchołczanki, miał czterech synów: Wojciecha, żonatego z Reginą Dobiesław- 
ską i Kazimierza, bezpotomnych, Jakóba i Józefa. Z dwóch ostatnich: 

Jakób, dziedzic Rogowa i Grochowisk, miecznik gnieźnieński 1777 roku, 
z Agnieszki Prusimskiej, miał syna Józefa, właściciela Rogowa i Grochowisk, 
zmartego 1846 r., żonatego l-o v. z Katarzyną Pytlewską, z której: Teofil, Emilia, 
Marya i Józefa, 2-o v. z Franciszką Pytlewską, siostrą pierwszej żony, z które;): 
Albin, Michalina i Dorota. Z tych dzieci Józefa: 

Teofil, ur. 1821 r., dziedzic Grochowisk, zmarły tamże 1888 n, z Anastazyi 
Poleskiej, oprócz dwóch córek, zmarłych w dzieciństwie, miał dwóch synów : 



Digitized by 



Google 



KORYTOWSCY. 218 

Witolda, doktora obojga praw, dziedzica Grochowisk, vice prezydenta cesarsko- 
królewskiąj galicyjskiej krajowej Dyrekcyi skarbowej wo Lwowie, a obecnie 1908 
roku ministra fliiansów w Austryi, ożenionego z Orzymalanką Zaborowską i Ada- 
ma, dziedzica Oostomki, żonatego z Walentyną Kryńską, z której synowie: Konrad 
i Januaiy, oraz córka Helena. 

Emilia, wyszła l-o y. za Antoniego Trzebińskiego, 2-o v. za Władysława 
Pągowskiego. 

Marya, żona Ignacego Taszarskiego, zmarła w Poznaniu 1882 r. 

Józefa, żona Antoni^[o Jasińskiego, zmarła 1882 r. 

Albin, dziedzic Rogowa i Mszany dolnej, zmai-ły 1886 r. w Mszanie dolnej 
w Galicyi, zaślubił Elżbietę Opltzównę z której: Wiktor, właściciel Tymowy w Ga- 
licyi, owdowiały po zmarłej 1882 r. Stanisławie Struszkiewiczównle, Konstanty, 
właściciel Mszany dolnej, ożeniony z Maryą Karoliną Biesiadccką, córką Stanisła- 
wa i Michaliny z Rychlickich, Marta, za Bronisławem Rudziszewskim, Marya, za 
Ludwikiem Budziszewskim, Józefa, za Bolesławem Wilkoszewskim, Joanna, Róża, 
zaślubiona 1894 r. w Krakowie Władysławowi Trzecieskiemu z Dąbrowy i Teodora. 

Michalina, wdowa 1871 r. po Antonim Święcickim. 

Dorota, wdowa 1872 r. po Tadeuszu Święcickim. 

Józef, syn Michała, a brat Jakóba, właściciel Runowa* skarbnik przedecki 
1766 r., zmarły 1788 r., zaślubił Krystynę Wilkońską i z niej pozostawił syna Pio- 
tra, dziedzica po ojcu Runowa, żonatego z Franciszką Węsierską, z której syno- 
wie: Jakób i Onufry, oraz córki: Józefa Walentowa Zaleska i Jadwiga Augustowa 
Zaleska. Obaj bracia, z których Onufry żonatym był z Klementyną Zaleską, sprze- 
dali Runowo i przenieśli się do Królestwa. Józef miał mieć drugą żonę, Józefę 
Koszutską. 

f ) Franciszek, starosta grał>owski, żonaty z Dorotą Bartoszewską, miał 
córki: Ludwikę, l-o v. za Melchiorem Nieżychowskim, 2-o v. za Stefanem Godle- 
wskim i Franciszkę, za Józefem Rożnowskim, oraz synów: Stanisława i Jana. Ten 
ostatni bezdzietny z Anielą Dzierzbicką, nabył 1760 r. dwór na Nalewkach w War- 
szawie, od LamoU (DW. 58 f. 447). 

Stanisław zaślubił Wiktoryę z Koczorowskich, córkę Adama i Zofii z Ła- 
szczyńskich, z której syn Franciszek, przeniósłszy się do Galicyi, nabył tam klucz 
Tarnopolski z Płotyczą. Franciszek, ur. 1763 r., zmarty 1884 r., członek Stanów 
galicyjskich 1817 r., miecznik koronny galicyjski 1827 r., zaślubił Nikodemę hr. 
Zabielską, dziedziczkę Monasterzysk, córkę Erazma i Maryanny z Żurakowskich, 
z którąj córki: Julia Maryanna, zaślubiona l-o v. 1881 r. Henrykowi hr. Duninowi 
Borkowskiemu, 2-o v. Ciepielewskiemu, a d-o v. Antoniemu Zawadzkiemu i Jo- 
anna, żona Michała hr. Baworowskiego, oraz syn Erazm. Ten ostatni, właściciel 
Płotyczy, zmarły tamże 1870 r., podkomorzy nadworny austryjacki, zaślubił MaU 
winą Kazimierę hr. Starzeńską, córkę hr. Leopolda i Maryi Tekli z Czosnowskich, 
zmarłą we Lwowie 1894 r. i z niej pozostawił córkę Maryę, zaślubioną 1866 roku 
Władysławowi hr. Baworowskiemu z Toporowa i syna Juliusza, właściciela Płoty- 
czy, cesarsko - królewskiego szaml>elana austryjackiego, posła na sejmy ga- 
licyjskie. 

Juliusz fundował 1868 r. kościół w Płotyczy, a 1898 r. otrzymał duedzicz- 
ny tytuł hrabiowski austryjacki i zaślubił 1865 r. Wandę z Młockich, córkę Fran- 
ciszka i Sabiny z Dziokowskich, z które) synowie: hr. Władysław, ur. 1866 roku. 



Digitized by 



Google 



214 KORYTOWSCY. 

b. oficer marynarki austryjackiej, ożeDiony we Lwowie 1901 r. z ks. Jadwigą Pu- 
zynianką, hr. Kazimierz i lir. Felicyan. 

Siostrą pewno Franciszka była Jadwiga Sulerzycka, zmarła 1816 roku 
w Płotyczy. 

C). Władysław, trzeci z kolei syn Wojciecha, z drugiej Jego iony, Zofii 
z Tolibowskicli, dziedzic Padniewa i Palędzia, zaślubił Jadwiga Kołudzką, z której 
pozostawił córki: Zofię, za Walentym Korytowskim, Annę, Klaryskę w Poznaniu 
i Katarzynę, ionę l-o v. Andrzeja Cielecki^[o 1690 r., 2-o v. Aleksandra Napru- 
szewskiego, oraz trzech synów: Władysława, bezdzietnego z Anną Napruszewską, 
Wojciecha i Antoniego. Z dwóch ostatnich: 

a) Wojciech, żonaty l-o y. z Zofią Sobecką, 2-o v. z Elżbietą Barbarą 
Miaskowską, z pierwszej żony miał syna Antoniego, a z drugiej— Jakóba, bezdziet- 
nego z Teresą Kicińską. Antoni, zmarły 1766 r., z Barbary Jezierskiąj, miał dwóch 
synów: Piotra i Franciszka bezżennego. 

Piotr, sędzia kapturowy poznański 1764 r., elektor Stanisława Augusta, 
deputat na Trybunał koronny, zostid 1768 r. podsędkiem gnieźnieńskim* Umarł 
1786 r. W 1774 r. poseł województwa kaliskiego, otrsgrmał z dóbr pojezuickich 
80,000 flor., a 1776 r. takie będąc posłem, otrzymał prawem kaduka sumy pozo- 
stałe po hr. Aleksandrze Józefie de Montmorency, marszałku polnym francuskim 
(KancL 64 f. 218 i 66 f. 168). W 1782 r. był posłem gnieźnieńskim. W 1784 r. 
dziedzic Dominowa, Chłapowa i Borzejowa, daje na tych dobrach ewikcyę (DW. 100 
f. 469). Żonaty z Anną Malczewską, miał z niej córki : Rozalię, żonę Kajetana 
Stablewskiego, zmartą 1812 r., pochowaną w Łiesznie, Franciszkę, za Bogusławem 
Nieżychowskim, Barbarę i Weronikę, oraz syna Melchiora, właściciela po ojcu 
Chłapowa i Borząjowa, żonatego z Maryanną Czarnecką, z której ąyn Józef, zmarł 
w Grochowiskach. 

b) Antoni, najmłodszy syn Władysława, właściciel Padniewa i Olesna, 
zmarły 1740 r., żonaty l-o y. z Katarzyną Oostkowską, wdową po Marcinie Bc^ja- 
nowskim i Łukaszu Kamińskim i z nią bezdzietny, 2-o v. z Anną Łaskawską, 
z tej ostatniej pozostawił córki : Teofilę, za Rochem Kiełczewskim i Franciszkę, 
1-0 y. za Stanisławem Wojciechem Poklękowskim, pisarzem grodzkim sieradzkim 
1782 r., a 2-0 y. za Janem Wyrzykowskim, cześnikiem inowłodzkim 1769 r. (Gr. 
Sieradz, i Pyzdr.). Córką też Jego miała być Jadwiga, żona Michała Antoniego 
Latalskiego 1757 r. Synów Jego trzech: Felicyan, Kazimierz i Jan. Z nich: 

1. Felicyan, pułkownik pułku pieszego, buławy wielkiej koronnej i gene- 
rał major wojsk koronnych, kawaler orderu Św. Stanisława 1772 r., komendant 
miasta Lwowa, żonaty 1755 r. z Teofilą Szaszewską, wdową po Adamie Krzywcu, 
nie pozostawił potomstwa (Czemiech. t. 1568; Bracł. XVII f. 1918; DW. 104 f. 808). 
W 1769 r., będąc Już generałem, otrzymał Brylińce, w ziemi przemyskiej (Kancl. 
47 II f. 188). Cały SWÓJ, bardzo znaczny majątek, zapisał 1809 r. Franciszkowi Ko- 
rytowskiemu, synowi Stanisława i Wiktoryi Koczorowskiej (Arch. Ped. w Oknie). 

2. Kazimierz, właściciel Padniewa i Glesna, starosta grabowski, otrzy- 
miJ 1760 roku konsens królewski, na odstąpienie t^o starostwa Lipskiemu, ale 
go nie odstąpił (SIg. 29 i V. L.). Żonaty l-o v. z Barbarą Konojadzką, 2-o v. 
z Konstancyą Kruszyńską, kasztelanką gdańską, z pierwszej żony miał syna Wi- 
ktoryna, żonatego z Paulina Rosenówną, a z drugiąj — syna Jana, generała wojsk 
koronnych, właściciela Padniewa, żonatego z Nepomucena Wilkońską, kasztelanką 



Digitized by 



Google 



KORYTOWSCY. 215 

krzy wińska, z której córka Anna i synowie : Józef bezcenny i Micbałt generał b. 
wojsk polskich, żonaty z Praksedą Tomicką, z której córka Henryka, za Kazimie- 
rzem Woydą- 

8. Jan, właściciel Brodowa i Chwałkowa» podstoli kaliski 1745 r. i poseł 
poznański 1764 r.. podpisał elekcyę Stanika wa Augusta. W tymże 1764 r. został 
podczas^m poznańskim^ 1769 r. chorążym wschowskim, w końcu 1772 lub 1778 r. 
chorą^m kcdiskim, z którego to urzędu rezygnował 1781 r. W 1779 r. był kan- 
dydatem do kasztelanii lendzkiąj (MP.). Z Teofili Krzyckiąj, jego potomstwo: An- 
toni, kapitan, żonaty z Katarzyną Rożnowską, Paweł, pułkownik wojsk koronnych, 
Karol, Franciszka, za NepomucenemMielińskim, Barbara, za Józefem Porsetem, ma- 
jorem b. wojsk polskich i Konstancya. 

D). Wojciech, najmłodszy syn Wojciecha, z Zofii Tolibowskiej, zaślubił 

Urszulę Miaskowską i z niej miał syna Andrzeja, właściciela Gogolewa, żonat^^ 

z Karoliną Rogajińską, z której córki : Urszula za Janem Trzebińskim 1790 roku 

Teofila, za Krzysztofem Rogowskim tegoż roku, oraz synowie: Aleksander, Józef 

i Maciej. . Z nich: 

Aleksander, dziedzic Kleszczewa i Osiny, żonaty i-o y, z Justyną l^oma- 
szewską, z której syn Ludwik, 2-o y. z Rozalią Bieńkowską, z której: Teofil, Jan, 
Józef, Maryanna, Tekla i Bibianna. 

Józef, kanonik poznański 1758 r., a gnieźnieński 1768 r., marszałek Try- 
bunału koronnego 1777 i 1782 r., biskup martyropolitański i sufragan gnieźnień- 
ski 1785 r., umarł w Gnieźnie 1790 r., tamże pochowany. Kawaler orderu Św. 
Stanisława 1782 r. 

IŁ Jan, młods^ ąyn Feliksa, a brat Maciąja, także przeniód się do Wiel- 
kopolski, gdzie dziedziczył na Wąwelnie 1578 r. (Paw.). Z Anny Siedlemińskiej, 
pozostawił czterech synów i iyleż córek: Bartłomieja, Andrząja, Michała, Macicga, 
Agnieszkę, żonę 1-a y. R Komeckiego, 2-o y. Stanisława Radolińskiego, Annę, za 
Wawr^ńcem Siemickim» Helenę, za Prokopem Grabińskim i Dorotę, żonę l-o y. 
Stanisława Starzechowskiego, 2-o y. Macieja Wysockiego. Z synów Jana: 

1. Bartłomiej, z Elżbiety Minockiej, nie miał potomstwa. 

2. Andrzej, zmarły już 1615 roku, z Anny Knuthówny, miał syna Wła- 
dysława, a ten Wojciecha, żonat^^ z Teresą Zaydlitzówną, zmarłego bez- 
potomnie. 

8. Michał, zmarły 1647 r., miał dwie żony, Zuzannę Łyskowską i Zofię 
Spławską. Córki jego: Katarssyua i Anna Jadwiga, żona Macieja Kwiatkowskiego, 
oraz synowie: Wojciech bezpotomny; Stanisław, żonaty z Maryanna Charzewską, 
także bezpotomny; Jan, po którym zostało dwóch synów: Maciej i Walenty, bez- 
potomny z Zofią Korytowską; w końcu Maciej, którego syn Wojciech, ożeniony 
z Jadwigą Błassskowską, pozostawił syna Jakóba, zmarłego bezpotonmie. 

4. Maciej, żonaty l-o y. z Zofią Słupską, 2-oy. z Agnieszką Gorazdowską, 
za którą wziął Oorazdów, pozostawił dwóch synów: Maciąja i Wojciecha bezdziet- 
nego. Maciej, z żony Doroty, miał córkę Maryannę Mardnowę Włostowską i dwóch 
synów: Kazimierza i Jerzego. Z nich: 

A). Kazimierz, zmarły 1687 roku, żonaty l-o y. z Anną Gr^misławską, 
2-0 y. z Anną Wałdowską, z pierwszej żony miał córkę Jadwigę, za Janem Sła- 



Digitized by 



Google 



216 K0RYT0W8CY. 

woaewddni, a s drogiej— córkt lltgdaleoę i Katanjn^ om ^nów: Mad^ Sta- 
niatawa, Wojdecba, iooatego z Maryaiioą lfakhrowki6wii% wdową po doktorze 
flłozoiU Kazimieiza Dziurkiewicza i Władj^wa. Ten ostatni, zmarły 1748 roku, 
z Barbary Pobłockiej, pozostawił : Jakdba, Marcina, Józefa, Ann^ 2tiHą, Apolonię 
i liaryannę, zonę PaUaoa Korytowsld^go. 

B). Jerzy, zmariy ie99 r^ zaśłnbB Annę Kołochowaką, z której cdita 
llaryanna, za Walentym PonińsUm i ąynowie: Bartłomiej i Madej, zmarli mkMło, 
Hieronim, ionaty z Łodwiką Makzewską, wdową po Madejo Mieroelawskim, bez- 
potomny i ną|8tarszy Walenty, dziedzic KomomilL, zmariy 1788 r^ ionaty l-o ▼. 
z Maryanną Cielecką, córką Andrząja i Katarzyny Kaytowskiej, 1712 roko (ReL 
Wałec), z łrtórej syn Tadaisz, 2-o ▼. z Katar^rną Narunowd^ i z nią bez- 
dzietny. 

Tadraaz, wojski poznański 1748 r., a k>wcqr kaliski 17M r., daląj czećnik 
wschowski 1772 r^ cześnik poznański w tymłe Jeszcze roko, w końco podczas^r 
kaUski 1778 r., rezygnował z tego orzędo 1788 r. Z pierwszą łona, Maryanną 
z Malczewskich, bezdzietny, z drogictf— Doroty z Miłaczewskicli, wspólnie z którą 
otrzymał 1740 r. konsens królewsld, na nabyde starostwa solecki^^o (Sig. 26), 
miał córki: Jostyoę, za Frandszkiem Szczaniecłdm, Teresę, za Prandszkiem Ska- 
ławskłro, Joliannę, I-o y. za Józefem Ładą, 2-o y. za Michałem Paprockim i An- 
nę, za Piotrem Łobleńskim, podczaszym Szadkowskim, oraz dwóch ąynów: Rafała 
i Melchiora, łonatego z Elżbietą Lotomską. 

Rafał, dziedzic Żydowa i Kr^yszkowa pod Poznaniem, szambelan Stani^- 
wa Aogusta, przeniósł się do GaUcyi, gdzie nabył Podbąjc^i i zaflobił Ludwikę 
l>ar. Heydel, córkę bar. Jana Sebastyana i Jostyny z Watmiców. Z niej syn Ka- 
rol, właćddel Berezowicy wielkiej i Podhajczyków, członek Stanów galicyjskich 
1817 r^ ionaty z Julią Dolską, z której pozostał syn Rafał, właścidel Berezowicy, 
ożeniony 1855 r. z Wandą hr. Dziedoszycką, córką hr. Eogeniosza i Emilii z hr. 
Dziedoszyckich. 

UL Paweł z Korytowa Korytowski, miał być dziedzicem Przedpdkowic, 
której to wsi gdzieby leżała, odkryć nie mogłem. Żonaty z Maryanną Kraszew- 
ską, córką Pawła i Maryanny z Zóchowskich, miał trzech synów: Wojciecha, po 
którym Stanisław, Jan i Józef; Gabryela, po Irtórym Marcin, Tomasz i Andrzej 
i Stanisława. 

Ten ostatni, or. 1695 r., zmariy w Krakowie 1769 r^ sobdelegat grodzki 
krakowsld, zaślobił Rozalię Zaborską i z niej pozostawił córiu : Wiktoryę, ioną 
1-0 y. Józefa Mąkolskiogo, regenta ziemskiego lcrakowski<^^ 2-o y. Michała Gra- 
biańskiego, Teresę, za Janem Kantym Brzozowskim, Brygidę, w zakonie Św. Nor- 
berta na Zwierzyńcu pod Krakowem, Krystynę, szarytkę w Warszawie i Annę, 
za Józefem Kunickim, oraz dwóch synów: Rajmunda i Augustyna. 

Rajmund, ur. 1735 r., zmarły t>ezpotoronie w Krakowie 1794 r., sosceptant 
grodzki krakowski 1790 r., przeprowadził 1772 r. do zamko krakowskiego, zajęte- 
go przez Rossyan, kanałem idącym z zamko do Wisły, oddział źołniengr polskich, 
który załogę nieprzygotowaną na ten napad rozbroił i wziął do niewolL Żonatym 
był l-o V. z Teresą Kotwiczówną, 2-o ▼. z Elżbietą Oomolińską. 

Aogostyn, podpisarz i r^^nt grodzki krakowski 1790 r. (DW. 106 f. 874), 
następnie sobdelegat grodzki, a 1794 r. komornik ziemski krakowski, zmarły 1809 



Digitized by 



Google 



KORYTYŃSCY. 217 

roku, nabył 1791 r. połowę dóbr Opatkowic-Pojałowskicłi i legitymował się ze szla- 
chectwa 1802 r., w Oalicyi zachodniej: Z Konstancyi Borowskiej, córki Michała, 
skarbnika latyczowskiego i Maryanny z Gutowskich, pozostawił córkę Helenę, za 
Józefem Gohichowskim, zmarłą w Krakowie 1840 roku i dwóch synów : Leona 
i Sebastyana. 

Leon, \XT. 1797 r., zmarły w Krakowie 1880 r., sędzia Trybunidu apelacyj- 
nego rzeczypospolitą) krakowskiej, zaślubił Barbarę Piegłowską, córkę Michała 
i Barbary z Grotów, zmartą 1871 r. i z niej pozostawił syna Ludwika, ur. 1882 r. 
w Krakowie, zmarłego 1885 r. w Rzeszowie, cesarsko - królewskiego szambelana 
austryjackiego, prezydenta cesarsko-królewskiego sądu obwodowego w Rzeszowie, 
ionat^^ z Maryą Studnicką, córką Franciszka i Józefy z Giebułtowskich. Jego 
potomstwo : Maryan, ur. 1861 r., Władysław, ur. 1868 r., Wanda, Zygmunt, ur. 
1866 r. i Rajmund, ur. 1871 r. 

Sebastyan, brat Leona, notariusz w Krakowie, zmarł bezpotomny tamże 
1870 r. (Żychl; Czarnec; Bork. i M. D. Wąs.). 

Władysław Korytowski, z województwa malborskiego, elektor Jana Kazi- 
mierza. Za królem Michałem głosowali: Jan i Stanisław, z województwa poznań- 
skiego, Jan, z województwa kaliskiego i Zygmunt, z województwa sieradzkiego. 
W liczbie elektorów Augusta II-go spotykamy : Aleksandra, Bartłomieja, Jana 
i dwóch Wojciechów, z województwa poznańskiego i Kazimierza, z województwa 
kaliskiego. Elekcyę Stanisława Augusta podpisali : Fabian, Franciszek, Jakób, 
dwóch Janów, Józef, Piotr, Stanisław i Wojciech, z województwem poznańskiem, 
Józef, poseł powiatu sztumskiego, z województwem malborskiem i Józef, z woje- 
wództwem inowrocławskiem. 

Być bardzo może, łe między wymienionymi elektorami znąjdąją się 
i Łodgiee. 

Mikołaj zeznid 1638 r. zapis dożywocia z żoną, Anną Wyslówną, I-o y. Sta- 
nisławową Jaksmanicką (Gr. Lwows.). Kazimierz, nazwany podczaszym poznań- 
skim, z żoną, Magdaleną z Rembertowiczów, kwitował 1791 r. w Krakowie Dem- 
bińskiego z Gór (Or. Krak. 409 f. 128). Teresa, żona Andrzeja Stamirowskiego, 
łowczego rawskiego, wdowa 1785 r. Magdalena z Galińskich Korytowska, zmarła 
1855 roku, pozostawiając syna i córkę. Melania z Glotów, zmarła 1852 roku 
w pyzdrskiem. 

Na litwie znajdował się Stanisław Fedkowicz Korytowski, dziedzic Kory- 
towa, który sprzedał 1512 r. Sapieże. 

KORYTYŃSCY v. KORYTEŃSCY h. KORCZAK z tą odmianą, że na tar- 
czy, pod trzema wrębami, półksiężyc srebrny rogami w górę kładą, z Korytna 
i Chocienia, w powiecie krzemienieckim. 

Pawłowa Koryteńska stawiła 1528 r. na popis ziemi wołyńskiej jednego ko- 
nia. Fedor Iwanowicz Koryteński, podpisany na zapisach Anny Sanguszkowej 1544 
i 1545 r. (Arch. Sang.). 

Paweł Koryteński (Korycieński), współopiekun Rusinównej 1574 roku (Op. 
Łuc. 2049 f. 6, 55 i 65), dziedziczył 1588 r. na Korytnic, Chocieniu, BliJej Kryni- 

Httrban. T. XL 28 



Digitized by 



Google 



218 KORYTYŃSCY. 

cy i Potunicznem (Jabł.). Z Reginy z Kozińskich, jego dzieci: Jan, Fedor, Milcotąj, 
Dymitri, Fedora i Helena, slcazane 1691 r. na zapłacenie Rzyszczewskiemu 950 kóp 
gr. litew. Fedor i żona jego, Elżbieta Rogalanka, sprzedali 1698 r. Hołowińskie- 
mu, części swoje na Korytnic i wymienionych wyżej wsiach, spadłe na Fedora po 
ojcu i młodszych braciach, za 10,000 flor. {Woł. I f. 52 1 XIV f. 895). 

Fedor Iwanowicz Koryteński, podpisany na zapisach Anny Sanguszkowej 
1544 i 1545 r. (Arch. Sang.), miał córki : Opranie, za ks. Ostaflm Wasileyriczem 
Sokolskim 1668 r. i Annę, zmarłą 1594 r., za Mikitą Michałowiczem Oszczowskim, 
oraz syna Michi^a. Ten ostatni, pisarz ziemski łucki 1566 r., wykonał przysięgę 
wierności, po przyłączeniu Wirfj^nia do Korony. Dziedziczył on 1583 r. na Koryt- 
nic i Chocieniu, a był oprócz tego właścicielem Domaszowa, części Polany, części 
Tesluchowa i pięciu innych wsi (Jabł.). Wraz z Pawłem, sprawował opiekę nad 
Rusinówną 1574 roku. Z Fedory Markówny Żórawnickiej, miał córkę Annę, żonę 
1-0 y. Jerzego Bohdanowicza księcia Massalskiego, 2-oy. Michi^a Hulewicza 1609 
roku i synów: Iwana, Hawryłę i Hrehorego, procesigących się 1599 r. z Massalską, 
o 200 kóp gr. lit. (BracŁ I f. 560). Z nich: 

Iwan zaślubił Fedorę Timoflejównę Świszczowską i z niej pozostawił cór- 
kę Fedorę i synów: Aleksandra, Stefana i Gabryela, którzy w 1648 roku zawarli 
układ z Massalskimi i Hulewiczami (Bracł. XI f. 488). Stefan żył jeszcze 1668 r., 
w którym, wspólnie z żoną, Katarzyną Koziczanką, procesąje Zamoyskiego o niyazd 
Swiszczowa (Woł. VIII A f. 521). 

Hawryło (Gabryel) był burgrabią łuckim, w latach 1685 — 1647, a Hre- 
hory, żonaty 1618 r. z Marusza Iwanówną Oszczowską. 

Hrehory (Grzegorz) pozwany był 1608 r. przez Hołowińskich, że z rozkazu 
matki swej i przy pomocy brata Iwana i Mikołaja i Jana Paszkowiczów Koryteń- 
skich, zabił na publicznej drodze Gabryela Hołowińskiego, jadącego do Krzemień- 
ca (Woł. n f. 72 i 76). 

Karol, Kasper i Bazyli procesi](ją się z archimandrytą Pieczerskiej Ławry 
1680 r. Krzysztof, ziemianin orszański, sprzedi^ 1669 r. Łużek w orszaóskiero, 
za 500 flor., Pawłowi Chociatowskiemu i żonie jego, Pelagii z Korytyńskich (Ist 
Jur. Mat XXVI). 

Onufty, elektor Stanisława Augusta, wierszopis z czasów Stanisława Augu- 
sta, umaił 1769 r. w Warszawie. Siostra jego N., 1751 r. za Niemcewiczem, cze- 
śnikiem brzeskim. Agnieszka z Domańskich, córka Jakóba Abrahama i Maryan- 
ny ze Stogniewów, wdowa po Franciszku Korytyńskim, w ziemi czerskiej, 1750 r. 
(Perp. Czers. 29 f. 247). 

Augustyn, syn Gabryela i Jadwigi Sakowiczównej, mii^ z Cecylii Witer- 
nickiej, syna Mateusza, wylegitymowanego ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodz- 
kim trembowelskim. 

Syn jego Franciszek, żył 1818 r. Drugi syn jego Wincenty, legitymował 
się ze szlachectwa w Królestwie Polskiem, przed 1850 r. Obaj bracia sprzedali 
1804 r. części Bereżnicy, Jurko¥rtec i Wasylkowiec Wąsowiczom. 

Michał, Andrzej i Bazyli, synowie księdza gr. - kat Jana i Anny Halunie- 
wiczównej, wnukowie Szymona i Barbary Piotrowskiej, prawnukowie Józefa i Anny 
z Cieszanowskich, legitymowali się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie ziemskim buskim. 

Z nich Bazyli, gr.-kat. proboszcz w Lubnie, zaślubił Maryannę Demkowi- 
czównę Dobrzańską i z niej pozostawił księdza Benedykta, proboszcza gr. - kat 



Digitized by 



Google 



KORYTYNSKI - KORZBOGOWIR 219 

w Lubnie, ionat^^o z Maryanną Krypiakiewiczówną, z której ksiądz Zenon, pro- 
boszcz gr.-kat w Warężu, oieniony z Henryką ŁoŁuszkówną, miał syna Tytusa 
Antoniego, ur. 1842 r., wylegitymowanego ze szlachectwa 1869 r., w galicyjskim 
Wydziale krajowym (M. D. Wąs.). 

W gubemii podolskiej legitymowali się ze szlachectwa niłej wymienieni 
Korytyńscy: Orzegorz, Maciej, Andrzej Teodor i Grzegorz, synowie Jana, Wojciech, 
Kazimierz i Andrzej z synem Maciejem Teodorem, synowie Michała i Fryderyk 
z synem Kilianem Józefem, syn Antoniego, a wszyscy wnukowie Teodora, pra- 
wnukowie Antoniego, praprawnukowie Jana, prapraprawnukowie Jerzego, 1845 r., 
a Justyn, Michał i Józef, synowie Andrzeja Teodora, 1866 r. (Spis.)* 

W gubemii wołyńskiej legitymowali się ze szlachectwa Mikołaj i Stanisław, 
synowie Ignacego, wnukowie Pantaleona, prawnukowie Macieja, 1884 r. 

KORYTYNSKI Kasper otrzymał 1776 roku na sejmie szlachectwo i herb, 
przedstawiający w polu zielonem — pod barkiem dotego półksiężyca, rogami do 
góry, dwa poprzeczne srebrne wręby równoległe, z których wyższy krótszy. W szczy- 
cie liełmu trzy pióra pawie (Ostr. Nr. 1460). Herb zwie się Korczyk. 

Józef, syn Michała, legitymował się z tym herbem w Królestwie Polskiem, 
przed 1860 rokiem. Józef był 1829 r. podporucznikiem weteranów czynnych. 

KORYZNOWIE h. WŁASNEGO, który przedstawia, w polu czerwonem, 
krzyż srebrny odwrócony, w górze strzałą w prawo przeszyty. W szepcie hefanu 
trzy pióra strusie (Ostr. Nr. 1480). 

Spotykamy ich przeważnie na Żmudzi. Stanisław Bohdanowicz Koryzna, 
ziemianin królewski, ma sprawę z Budiłłą 1660 r. (ML. 66). Mikołi^ Koryzna, ka- 
nonik wileński, referendarz litewski 1686 r., umarł 1698 r. Jednocześnie był i se- 
kretarzem królewskim. Sebastyan, syn Stanisława, pisarz grodzki wileński 1679 
roku. JanGabi-yel, z województwa mińskiego, elektor króla Michi^a. Wojciech pod- 
pisał, z powiatem wileńskim, elekcyę Jana III. W liczbie elektorów Augusta II, spo- 
tykamy Michała Kazimierza, łowczego starodubowskiego i Stanisława, obu ze Żmudzi. 

Kazimierz Piotr, cześnik żmudzki, na sejmiku w Brasławiu 1700 r. Józef 
Antoni, podstoli żmudzki i rotmistrz powiatu wielońskiego, 1748 r. Karol, rotmistrz 
powiatu upickiego, Józef, Augustyn i Tomasz, rotmistrz powiatu oszmiańskiego, 
podpisali manifest szlachty litewskiej 1768 r. 

Tomasz (mylnie Korozna V. L. VIII f. 66), rotmistrz powiatu upickiego 
1764 r. Karol, krąjczy żmudzki 1766 r., a sędzia grodzki rosieński 1767 r., żonaty 
z Ewą z Bystramów (DW. 91 f. 882). N., miecznik upicki 1769 r., a Tomasz, tak- 
że miecznik upicki 1776 r. Justyna z Greków, wdowa po Michale, dziedziczka 
części Rzędowic i Tucznego, umarła 1797 r., pozostawiając: Annę, za Esawerym 
Popielom, Rozalię, Jana Franciszka, Ignacego i Antoniego, zmarłego tamże 1797 r. 
Wymienione dzieci Michała, sprzedały Rzędowice i Tuczne Ksaweremu Popiołowi 
1797 r. (Arch. Fedor, w Oknie; M. D. Wąs.). 

W gubemii wołyńskiej l^tymowali się: Kamil Ignacy, Hipolit Wincenty 
i Józef Klemens, synowie Stanisława, wnukowie Klemensa, prawnukowie Antonie- 
go, praprawnukowie Józefa, 1846 r., a Antoni Jan, syn Hipolita Wincentego, 1871 r. 

KORZBOGOWIB v. KORZBOKOWIB v. KORCZBOKOWIB v. KORDBOGO- 
WIE (właściwie Kurzbach) h. KORZBOG. Mikołaj Cordbok, zięd lub szwagier 



Digitized by 



Google 



220 KORZDNIEWSKI — KORZEKWICCY. 

(gener) Wincentego, kasztelana gnieźnieńskiego, nabył od niego 1866 r. wójtostwo 
w Święcłechowej (KWP.). Piotr Kordbok, dzierżawca moszyński około 1400 roku. 
Janusz Korczbog z Zawad, naganił 1416 r. Oościejewskiego. Tenże Janusz Kordbok, 
asesor sądowy w Kościanie 1422 r. (Pis. Dz. Pol. IX). Piotr Kordebog v. Korcz- 
bok, podstoli poznański 1424 i 1426 r., nazwany dwa razy 1424 r. kasztelanem po- 
znańskim (Cod. Ep. Vit), podkomorzy poznański w latach 1426 — 1488, pisał się 
z Trzebowia 1426 r., w którym, za konsensem królewskim, wykupił Babimost od 
Mroczka z Łopuchowa. Otr^mał on od Władysława Jagiełły zapis, na tymże 
Babimoście 1482 i 1488 r. (Inw. Arcłi. Kor.). Umarł 1488 r. 

Maciej Korzborg, kanonik i oflcyał poznański, umarł 1481 lub 1432 roku 
(Pom. Dz. W. Śr. XIII). Piotr Korzbok, kanonik ki^Jawski, umarł 1600 r.; pocho- 
wany w Włocławku. Jan Kordzbog, kanonik kościoła Św. Michała w Płocku 1681 
roku, a proboszcz 1676 r. (Qr. Płoc. Wiecz. 1 f. 167). Jan, starosta władysławski 
1647 r. (Akta Hist. I). Dorota, za Gabryelem Złotkowskim, kasztelanem krzywiń- 
skim 1674 r. Jan z Witkowa Korzbok, dziekan gnieźnieński, scholastyk płocki 
i kanonik krakowski, umarł 1678 r. Pochowany w katedrze krakowskiej. Wszedł 
do kapituły 1627 r., będąc proboszczem kaliskim. 

Korzl>ok na Milczu ze Szląska, ożenił się z Anną Zborowską, kasztelanką 
krakowską, których syn Zygmunt, wraz z Piotrem Chojeńskim, napadnięty 1675 
roku przez Górkę w Warszawie, mszczącego się za uwięzienie go. Anna z Mil- 
czą, żona druga Rafała Leszczyńskiego, wojewody brzeskiego kąjawski^o. 

Jan Korczbok osiadł już 1469 r. na Rusi Czerwonej, pisał się z Kiszkowa, 
z Rybna i z Kropusza (wsi na Szląsku blisko (Hogowa), trzymał w zastawie Ostrów 
1476 r. i Piekułowice 1482 r. Zastępował sędziego grodzkiego lwowskiego 1482 
roku. Ożeniony z Ewą Hermanowską, wojszczanką trembowelską, 1472 r., 2-o y. 
żoną Prandoty Wilgi, pozostawił córkę Zofię, niezamężną 1606 r. i syna Adama. 

Adam, polwrca celny lwowski, wyklęty 1617 r. przez oflcyała lwowskiego, 
za niezapłacenie arcybiskupowi 80 grzywien. Sprawa jego z arcybiskupem ciągnie 
się przez lat kilka. Żył jeszcze 1686 r. Żona jego Ewa (AGZ. X— XVII). 

Jan Korzbok, podkomorzy wschowski, żonatym był ze zmarłą 1680 r. Lu- 
dwiką Kostczanką (Łukasz.). Podkomorzy pisał się Korzbogiem Łąckim. Włady- 
sław Korzbok z Zawady, pisał się, z województwem kaliskiem, na elekcyę Jana 
Kazimierza. (Porównaj Łącki, Rybieńskł i Zawadzki). 

KORZDNIEWSKI Ambroży, podpisał manifest szlachty litewskiej 1768 r. 
(V. Ł.). Pewno Korzeniewski. 

KORZEC Andrzej, w powiecie Słonimskim, 1764 r. (V. L). 

z KORZEC!ZNIKA h. HABDANK, w powiecie przedeckira. Dobiesław, ło- 
wczy brzeski 1899 r. Jan i Mikołi^, mają sprawy w Brześciu w latach 1418 — 
1424. Mikołaj z Korzecznika, h. Awdancz, podpisał 1488 r. przyrzeczenie ziemi 
brzeskiej, obioru Jagiellończyka (RM.). 

KORZEKWICCY h. SYROKOMLA z Korzkwi v. Korzekwi, w powiecie pro- 
szewskim. Jan, dziedzic Syrokomli, podsędek ziemski krakowski, nabył 1862 r. 



Digitized by 



Google 



KORZELIŃSCY - KORZENICCY. 221 

górę Korzkłew z polami i rolami, nad Bieśnicą i Prądnikiem, od braci Przybysła- 
wskich» za łąkę w Giebułtowie i 80 grzywien. Ten Jan pisał się zwykle z Rudna 
(pod Pol>orowicami) i był podsędkiem w latach 1846 — 1367, a sędzią krakow- 
skim 1868 r. Umarł 1861 r. 

SynjegoZaklika, dziedzic Orembenic, pod Korzkwią, 1868 r., Rudna 1864 r., 
Janowic i Syrokomli 1869 r. (KMP.), nie żył już 1879 r., w którym wdowa jego ma 
sprawę z Bogutą z Rudna. 

Syn Zakliki, Jasiek Zaklika 1886 r., zwany zwykle tylko Zakliką, pisał się 
z Janowic, Korzkwi i Rudna. W 1889 r. winien 20 grzywien Maciejowi, burgra- 
biemu z Korzkwi. Dziedzic Orembenic, zastawił 1889 r. Białykościół Jakóbowi 
z Sławniowa, a sprzedał 1899 r. części swe w Giebułtowie i Trojanowicach, za 
800 grzywien Mikołajowi, pisarzowi krakowskiemu. Przegrał 1898 roku proces ze 
szwagrem, Jaśkiem Reyem z Szumska, o zwrot posagu siostry. Żonaty był l-o v. 
z Anną, córką Marka Turskiego z Gborązyc, 1898 r. Ta sama, zdaje się, żona, 
choć nazwana Sulką. pozwała tegoż Turskiego, o 1,000 grzywien i wsi Mirkowi- 
ce, Sławęcice i Niedarczów. W imieniu drugiej żony, Heleny, kwitował 1416 r. 
Ligęzę z pozwu, o różne ruchomości. W 1409 r. przyznał Nekandom jeden głos 
w kollacyi kościoła w Korzkwi. Pod Oriinwaldem prowadził 47-mą chorągiew ro- 
du Syrokomlów. Był starostą sandeckim w latach 1404 — 1406, został podsęd- 
kiem ziemskim krakowsidm w Grudniu 1417 r., umarł 16-go Kwietnia 1420 roku. 
Syn jego zapewne, Mikołaj Zaklika, dziedzic Syrokomli, uwolnił 1422 r. mieszczan 
radomskich od mostowego w Mszadli. 

Mikołid z Korzkwi broni 1426 r. swych kmieci z Greml>enic, a 1447 r. po- 
zwał Ligęzę, kasztelana bieckiego, o zwrot części Giebułtowa. 

Stanisław z Korzkwi dowodzi 1469 r., że ludzie Jego z Grem1>enic z daw- 
na sądzeni bywają na zamku w Korzkwi. Tego Stanisława (mylnie raz Jan) wy- 
mienia Dhigosz, jako dziedzica Biidego kościoła, a Mikołaja Janowskiego, jako 
dziedzica Janowic, Syrokomli i Przyłęku. 

Świętopełk z Korzkwi ma 1490 r. sprawę z plebanem z Biidego kościoła 
(SŁ Pr. P. Pom. Vni; Hele. H; Lib. Ben.). 

Jakól>em z Korzkwi nazwany raz przez Długosza, Jakób, syn Floryana 
z Kurdwanowa, biskup płocki 1896 r. 

KORZELIŃSCY h. DĄB. Stanisław, Bazyli i Daniel, synowie Jakóba, wnu- 
kowie Jana, l^tymowali się ze szlachectwa 1804 r., w gubemii podolskiej, a 1807 
roku w Wydziale Stanów galicyjskich (M. D. Wąs.). 

KORZENICCY z Korzenicy, w powiecie sieradzkim. Maciej z Korzenicy 
1414 r., Arnold z Korzenicy 1426 r., Marcin z Korzenicy 1482 r., a Jan, zwany 
Wołarylowiei^ z Korzenicy 1487 r., na sądach w Sieradzu. Mikcrfąj, zwany takie 
Wolorylowieg, obowiązał się 1494 r. rezygnować ogród w Korzenicy bratance swej 
Annie, tonie Jana z Goluch. Mikołaj i Jan, byli zapewne synami Bartosza z Bru- 
nowa, zwanego Wołoryk, 1471 r. Mikołaj jest protoplastą Nałęczów Kobierzyckich 
(Zs. Sier. 18 f. 178 i 272; Qr. Sier. 17 f. 88). Stanisław młody i Ambroży, dzie- 
dziczyli na Korzenicy 1685 r. Kasper 1548 r., a Jerzy 1598 r., na uniwersytecie 
w Padwie, ale pisani Korzenieccy. 



Digitized by 



Google 



222 



KORZENIECCY - KORZENIOWSCY. 



Jan Korzenicki, dziedzic na Morawach 1579 r. (Paw.). Pracłina z Korze- 
nicy, zaręczona z Andrzejem Czartkowskim, wywiezioną była przez matkę do wąja 
swego w Dziatkowicach, gdzie zmuszoną została wyjść za Mikirfąja Dziatkowskie- 
go (Pom. Dz. W. Śr. XVI. 1907). 

Jan Korzenicki, łył 1666 r. w sieradzkiem. Gabryel, chorą^ pamawski, 
z ziemi bielskiej i Mikołaj, z województwa poznańskiego, elektorowie króla Mi- 
chała. Stanisław i Wawrzyniec, z województwa sieradzkiego, podpisali elekcyę 
Augusta II-go. Michał Korzenicki, ionaty z Katarzyną Mycielską 1714 r. Stefan, 
towarzysz pancerny, w Brzeźnicy 1725 r. Łucya, za Michałem Kobierzycklm 1746 r. 

Baltazar, syn niei^ącego Sebastyana i Anny Mycielskicj, z zoną, Anną 
Wieruszówną Kowalską, dziedzic Moskumej i Oaci, kwitował 1747 r. Kowalskich, 
z 3,000 flor. (Or. Sieradz.). Antoni, regent ziemski kaliski 1749 r. Petronella, cór- 
ka Kalasant^, wyszła 1769 r. za Fall>orga. Franciszek nabył część Łagiewnik, 
w wieluńskiem, 1762 r. (Gr. Przem. 261 f. 861). Jan, dzieriawca Ułanów 1766 r. 
N.y burgrabia kaliski 1772 r. Jan, yiceregent ziemski ostrzeszowski 1790 r. 

KORZBNIECCY. Mikołaj Korzeniecki obecny 1660 r. przy intromisyi Beł- 
źeckiego (Gr. Halic. 142 f. 128). Aleksander zapisał 1667 r. rolę cerkwi w Krzy- 
wicach (Gr. Sanoc. 282 f. 1124). Helena, I-oy. Marcinowa Gizowska» była 1701 r. 
2-0 y. za Stanisławem Giebułtowskim, chorążym bracławskim (Tr. Lubel&). An- 
drzej Korzeniecld, administrator Płaszowa, należącego do Morsztyna, 1729 r. 

z KORZENIEWIC Przeczko, obecny 1860 roku przy rozgraniczeniu Sosnki« 
w krakowskiem. 

KORZENIOWIB. Andrzą] i Sieńko, bracia Korzeniowie, procesują we Lwo- 
wie w latach 1462 — 1470 Bałabanów, o część macierzystą w Stratynie. Andrzej 
pisał się 1488 r. z Hcrfopiec, a Sieńko 1490 r. ze Stanimierza (AGZ.). 

KORZENIOWSCY i KORZENIEWSCY. Domów tego nazwiska Jest kilka, 
rozrzuconych na całym obszarze b. Rzeczypospolitej polskiej, stąd niemołnoóć 
rozsegregowania spotykanych w aktach osobistości i umiesz- 
czenia ich pod właściwymi domami. 

Z województwa brzeskiego-litewskiego, gdzie w powie- 
cie pińskim znąjdi^emy Korzeniów, wyszli Korzeniowscy na- 
leżący do herbów: Kościesza, Lis i Waga. Z Korzeniowa, 
w ziemi stężyckiej, wyszli Janinowie. Z Korzeniowa y. Korze- 
niowa, w powiecie kaliskim, wyszli Korzeniowscy, których 
herb nieznany. Ni^liczniejsi Nałęczowie Korzeniewscy i Ko- 
rzeniowscy, musieli wyjść z Korzeniówka wielkiego i małe- 
go, w ziemi drohickiej. 

KORZENIOWSCY v. KORZENIEWSCY h. JANINA, 

o których Długosz wspomina. Bernard i Pełka, bracia rodzeni 

z Korzeniowa, otrzymali 1858 r. od króla Kazimierza, prawo 

niemieckie dla wsi swej Korzeniowa, w powiecie żelechow- 

Herb Janina. skim, późniąjszej ziemi stężyckiej. Jan Korzeniowski, dzie- 




Digitized by 



Google 



KORZENIOWSCY. 



228 



dziczyt w drugiej połowie XV-go wieku na Kliszowie i Karsach, w powiecie chę- 
ciósldin (Lib. Ben. U). Dziedzicami Korzeniowa byli 1508 r. Wojciecli i Klemens, 
a 1669 T. Biernat, Stanisław, Adam i czterecli innycłi. Jan był 1&81 r. dziedzi- 
cem części Piczkowic, w lubelskiem. Sebastyan z ioną, dziedzic^li na Piczkowi- 
cacłi, Paweł z ioną, na Sobieszczanacli, a Jan z ioną, na Nie- 
zabitowie, w lubelskiem, 1676 roku (Paw.). 

Jan Korzeniewski, komornik ziemski stęiycki 1610 r. 
Jan, syn Mikołaja Chudego, sprzedał 1628 r. część Korzenio- 
wa Wojciechowi, synowi Wojciecha Praroha (Zap. Lub. 
27 f. 260). 

Wojciech był 1626 r. pisarzem grodzkim stęd^ckim. 
Wdowa po nim Teofila (Ibid. 48 f. 1040). Jan, pisarz grodzki 
stęłycki 1644 roku, a Krzysztof, pisarz ziemski stężycki 1678 
roku, nie tył Już 1686 r. (Sig. 14). 

KORZENIOWSCjy^ herbu KOŚCSBSZA. osiedleni w koń- 
cu XVIII-go wieku w województwie witebskiem, pocho- 
dzą od Wojciecha, który się tam przeniósł z województwa 
brzeskiego - litewskiego. Legitymowali się tamie ze szla- 
Herb Kośdeeziu chectwa. 




KORZENIOWSCY y. KORZENIEWSCY h. LIS, mieU 
wyjśd również z województwa brzeskiego-litewsldego. Jan Ko- 
rzeniowski otrzymał 1681 r., od Stefena Batorego, zaścianek 
Nałczański, w leśnictwie kryńskiem. Synowie Jego: Krzysztof 
i Stanisław, dopełnili 1694 r. w grodzie nowogrodzkim, działu 
dóbr po ojcu Janie i dziadzie Haponie. Krzysztof, wojski osz- 
miański, z ioną, Aleksandrą Strzeczeniówną i synami : Ada- 
mem i Pilonem, wniósł 1604 r. manifest do Trybunału, o po- 
gorzeniu z dworem wszelkich dokumentów rodzinnych. 

Jan Michał, syn Adama i Bogumiły Dostojowskięj, 
a wnuk Kr^rsztofa, miecznik piński, łonaty 1702 r. z Ale- 
ksandrą Borąjkówną (Arch. I. Z. Ros VI. 1), miał dwóch sy- 
nów: Samuela i Jacka. Ten ostatni, komornik graniczny 
bracławski 1726 roku, następnie łowczy bracławski, umart 
1744 roku. 

Samuel y. Samuel Antoni, właściciel Stobna (Arch. L 
Z. Ros. VL 2), podstoli kyowski 1716 r. i r^^nt ziemski wo- 
łyński 1721 r., był w 1726 r. łowczym bracławskim i został 
1786 r. stolnikiem dźwinogrodzkim. Nie żył Już w 1787 roku. 
Był i pisarzem grodzkim Winnickim od 1716 r. (Bracł. XV 1. 1866). Żonaty z Iza- 
bellą Czarnecką (Ibid. f. 1867), miał z niej córkę Maryannę, za Onufrym Olizarem 
i trzech synów : Andrzeja, kanonika poznańskiego i k^owskiego, infiiłata kodeń- 
skiego, Leona Onufrego i Kajetana. 

Leon Onufry, starosta i<^ń8ki, podpisał, z powiatem pińskim, eiekcyę 
Stanisława Augusta. W 1776 r. został kasztelanem zakroczymskim i był kawa- 




Herb Lis. 



Digitized by 



Google 



224 



KORZENIOWSCY, 



Icrem orderu Św. Stanisława. Umarł w 1786 r. W 1778 r. nabył od Kickicłi częfić 
Gzowa, Świeszowa i Klosek, w ziemi zaicroczymskiej (M. 288 f. 87), które 1782 r. 
sprzedał Poniatowskiemu (DW. 98 f. 1150). Z Józefy Szaniawskiej^ podstolanki 
koronnej, wdowy po Stefanie Oałęzowskim i po Wincentym tir. Krasickim, miał 
córki : Angelę, za Franciszkiem Czarneckim, cliorąźym wielkim litewskim i Bry- 
gidę, za szambelanem Małachowskim, oraz synów: Michała i Ludwika. Z nich: 

Michał, rotmistrz kawaleryi narodowej i kawaler orderu Św. Stanisława, 
poseł piński, sprzedał 1790 roku Chreptowiczowi Słowieńsk i Berezynę (DW. 106 
f. 791 i 1617). W roku następnym sprzedał Jakubo¥rice i Bieńkowice Karskiemu 
(DW. 107 f. 404). W końcu, prezes sądów głównych wołyńskich, ożeniony I-o v. 
z Bogatkówną, 2-o y. z Stanidawą Głębocką, stolnikówną kijowską, a 8-o y. z sio- 
strą poprzedniej żony, Anną, wdową po Łukaszu Ledóchowskim. 

Kajetan, marszałek kapturowy i cześnik piński 1764 r., elektor Stanisła- 
wa Augusta, w roku następnym sędzia ziemski, 1778 r. regent kancelaryi mniej- 
szej litewskiej i kawaler orderu Św. Stanisława, 1790 r. kawaler orderu Orła Bia- 
łego, wspólnie z bratem Leonem Onufrym, sprzedał 1764 r. Woronowicę, Stepa- 
nówkę i Seroczyn Grocholskiemu (DW. 84 f. 878). Córka jego Anna, urodzona 
z hr. Róży Krasickiej, chorążanki litewskiej, wyssda za Aleksandra Pocieja, oboź- 
nego litewskiego i zmarła 1815 r. 

KORZENIOWSCY v. KORZENIEWSCY h. NAŁĘCZ, wyszli z Korzeniów- 
ki wielkiej i mi^ej, w ziemi drohickiej. Pod tą rubryką zamieszczam Korzenio- 
wskich, osiadłych w różnych stronach naszego kraju i być bardzo moie, że nieje- 
den z nich, do innych rodów należy. 

Wojciech Korzeniewski, pisarz ziemski miehiicki 1634 
roku. Wojciech Korzeniewski, burgrabia drohicki 1598 roku. 
Walenty, Bartłomiej, Magdalena, Zofia i Elżbieta, dzieci Pro- 
kopa, 1598 r. Stanisław, syn Stanisława, dziedzic Krassowa 
1598 r. (Wyr. Lub. 55 f. 410; 76 f. 657; 64 f. 346 i 81 f. 174). 
Jan, żonaty z Urszulą Zaleską 1590 r. (Ibid. 41 f. 344). 

Andrzej, syn Leonarda, wnuk Jana, dziedzic Korze- 
niówki 1591 r. (Wyr. Lub. 48 f. 185). Andrzej, syn Macieja, 
dziedziczył na Korzeniówce wielkiej 1594 roku, a Jakób, syn 
Wojciecha i Jan, syn Michała, na Korzeniówce małej (Ibid. 
57 f. 60, 183 i 1336). 

Marcin, Mikołaj, Jan i Andrzej Korzeniowscy, sprzedali 
1602 r. Chmielów Czarnockiemu (Zap. Lub. 11 f. 658). To- 
masz, komornik ziemski drohicki, z Doroty Mężeńskiej, miał 
synów: Marcelego, Sebastyana, Tomasza i Jakóba, zeznających 
akta w Lublinie 1686 r. (Zap. Lub. 62 f. 239 i 65 f. 200). 

Wojciech, Andrzej i Mikołaj, synowie Jana, sprzedali 
1699 r. stryjowi swemu, Łukaszowi, synowi Stanisława, Ko- 
rzeniówkę wielką i małą (Perp. Czers. 15 f. 188). Franciszek, syn Marcelego 
i Zofii, komornik ziemski drohicki, żonaty 1743 r. z Franciszką Wolińską (DW. 
70 f. 761). Franciszek, dziedzic Liszek i Korzeniowiec, umarł podstolim bracław- 
skim, pozostawiając synów: Baltazara, żyjącego 1775 r. Stanisława i córkę Kata- 




Herb NiUęcz. 



Digitized by 



Google 



KORZENIOWSCY. 226 

Tzynę, za Dominikiem Krasnodębskim 1759 r. (DW. 92 f. 201). Wojciech, syn Jana 
i Katarzyny Tworkówny, nabył 1781 r. część na Zarębach (DW. 97 f. 1054). 

Franciszek, syn Michała i Barbary Wysockiej, sprzedał 1761 r. część So- 
bieszczan Kępskiemu. Ignacy został 1790 r. subdelegatem grodzkim drobickim. 
Franciszek i Ignacy legitymowali się ze szlachectwa 1804 r., w Galicyi zachodniej 
(Quat. VIII f. 34 i IX f. 37). 

Antoni Filip Jan i Stanisław Leonard, oficer b. wojsk polskich, burmistrz 
w Kaliszu, synowie Ignacego i Agnieszki Chmielińskiej, legitymowali się ze szla- 
chectwa w Królestwie Polsklem, przed 1850 r. 

Antoniego Filipa Jana, ur. 1798 r., zmarłego 1876 r., z Pelagii de Tyllich, 
córki : Kamilla, wyszła za Józefa Spornego, inżyniera, zmarła w Nicei 1898 r., 
Walerya, za Oorczyckim, zmarła 1858 roku i Anna Skrzyńska, oraz syn Feliks, 
zmarły dzieckiem. Albin Eugeniusz i Wiktoryn, wylegitymowani ze szlachectwa 
w Królestwie Polskiem 1859 r. 

Marcin v. Marcyan, na uniwersytecie w Padwie w latach 1616, 1625 i 1627. 
Stefan Korzeniowski, pisarz grodzki kościański 1689 r., następnie pisarz ziemski 
poznański, zmarły w 1668 r., z Katarzyny Radlłckiej, miał dwóch synów: Teodora 
i Jana Stanisława. 

Teodor, z proboszcza kościańskiego, kanonik gnieźnieński 1676 r., a 1678 r. 
i poznański, umarł 1702 r. w Poznaniu, tamie pochowany. 

Jan Stanisław, starosta kościański 1668 r., następnie i regent kancelaryi 
mniejszej koronnej 1679 r., żonatym był z Barbarą Chrząstowską. 

Wawrzyniec Józef, proboszcz Św. Barbary i wice-dziekan katedralny po* 
znański 1700 r. Maryanna z Mroczkowskich Korzeniowska, 1755 r. w sieradzkiem. 
Ignacy, kapitan b. wojsk polskich, ożeniony z Magdaleną z Wizembergów, I-o y. 
Aleksandrowa Warpens Kowieską 1790 r. 

Grzegorz Korzeniewski, syn Kaspra, zapisi^ 1608 r. sumę żonie swej, Ja- 
dwidze z Osiemborowskich, córce Jana (Zs. Warec. 10 f. 810). Jan, syn Mikołi^a, 
żonaty z Anną Boską, otrzymał 1686 r., od siostry swej, Barbary Ławeckiej, zrze- 
czenie się majątku rodzicielskiego (Ibid. 26 f. 627 i Perp. Czers. 9 f. 822). Nie 
żyjący 1660 r. Stanisław Korzeniewski, z Anny z Ostrowa, pozostawił syna Jana 
(Zs. Warec. 29 f. 129). Adam Korzeniowski, żonaty 1642 r. z Anną Kamieńską, 
córką Mikołaja, dziedziczką na Śmiatkowie nadolnym (Perp. Czers. 10 f. 885). 

Jan, z województwem łęczyckiem, Jerzy, Chryzostom i Franciszek, z woje- 
wództwem sandomierskiem i Jan, Sebastyan i Stanisław, z województwem lubel- 
skiem, podpisali elekcyę króla Michała. Jan Korzeniewski, pisarz królewski 1681 
roku (DW. 56 f. 25 i 819). Jan, z województwa lubelskiego i Jerzy, z ziemi chełm- 
skiej, elektorowie Augusta II-go. 

Jan Karol Korzeniowski i żona jego, Elżbieta z Kossakowskich, zawarli 
1697 r. układ z Tyszkiewiczem (DW. 59 f. 774). Stefan, syn Aleksandra, zeznał 
1699 r. zapis dożywocia z żoną, Anną z Rykalskich, wdową po Józefie Miedzecho- 
wskim (Perp. Czers. 15 f. 116; 16 A f. 246 i 16 B f. 161). Stanisław Korzeniow- 
ski otrzymał 1715 r. sołectwo w Długo woli (Ibid. 18 f. 277). Tomasz z żoną, Ja- 
dwigą z Dłużewskich, cedował sumę Mrokowskiemu 1752 r. (Ibid. 29 f. 480). Ma- 
ryanna, za Franciszkiem Kosmowskim 1772 r. (Perp. Czers. 84 f. 297). 

Herbarz. T. XL 20 



Digitized by 



Google 



226 KORZENIOWSCY. 

Piotr Korzeniowski, pisarz grodzlci kamienieclci 1676 r., a podsędek i de- 
putat na Trybuni^ koronny 1586 r. (Wyr. Lub. 24 f. 1). Mikołaj, komornik ziem- 
ski 1618 r., a podsędek kamieniecki 1619 r. Stanisław, syn zdaje się Piotra, pod- 
sędka, nabył różne sumy na Czamokońcach, którycli się stał właścicielem 1615 r. 
Synów pozostawił trzech: Piotra, Mikołaja i Marcina. Michał, Zofia Aleksandrowa 
Chodyjowska i dzieci po Maryannie Stanisławowej Gruszeckiej, dzieci i wnuki Pio- 
tra, z Katarzyny Starzyckiej, Anastazya, l-o y. Adamowa Stocka, 2-o v. Krzyszto- 
fowa Dąbrowina, córka Mikołaja i Zofii Wodzińskiej, Jan, Kazimierz, Zygmunt, 
Joanna, l-o y. Stefanowa Skorobohata, 2-o y. Antoniowa Strzelecka, 8-o y. An- 
drzejewa Turska 1788 r., Katarzyna Józefowa Bogucka i Anastazya, dzieci Miko- 
łaja i Teresy Brzostowskiej, 2-0 y. Młchałowej Wyrzykowskiej, wnuki Marcina, 
proce8i\ją się 1702 r. z Jaczymirskimi, o Czamokońce. W procesie tym wymie- 
nione, Jadwiga Nosecka (zamężna już 1670 r.), Konstancya Teodorowa Orabowic- 
cka i N. Nietupska, zapewne córki Marcina, którego także synem być musiał 
Aleksander, zapisiyący 1670 r. żonie, Helenie Siemaszkównie, 2,000 flor. Mikołaja, 
żonatego z Wodzińską, pierwszą żoną była Elżbieta z Kwiatkowskich, Bazylowa 
Putiatycka 1681 r. (Qr. Kamień.). 

Michał powyższy, syn Piotra, wnuk Stanisława, wprowadzony do Probużne- 
go 1702 r. (Qr. Halic). Zofia, córka Marcina, l-o v. Wawrzyńcowa Wronowska, 
2-0 y. Tomaszowa Golańska, 1666 r. (Ręk. Oss. Sig. 189 f. 28). Jadwiga, za Mi- 
kołajem Rzeszowskim 1680 r. Michi^, żyjący około 1720 r., zostawił z pierwszej 
żony, Maryanny z Łętowskich: Zofię, za Franciszkiem Rychterem, podczaszym wi- 
skim i Ewę, za Antonim Dunikowskim, z czasem stolnikiem owruckim; z drugiej 
zaś żony, Zofii z Pawłowskich, 2-o y. Antoniowej Woszczyńskiej: Maryannę, Euftro- 
zynę i Kunegundę, żyjące 1746 r. (Gr. Sandec). 

Stanisław, żonaty z Anną Robakowską, posiadał Cisowe 1721 r. Krzysztof, 
żonaty z Rozalią Bachrynowską, 2-o y. Janową Światopełkową Zawadzką 1767 r. 
(Gr. Tremb. i Gr. Halic). Jan, kapitan w pułku pieszym, buławy wielkiej koron- 
nej, 1768 r. Franciszek, burgrabia grodzki bełski 1768 r. Stanisław dzierżawił 
1774 r. Hajowniki, od Zielińskiego (Zs. Grabów.). 

Andrzej Pachuta Korzeniowski z żoną, Krystyną Żubrykówną, 1 o y. Fili- 
powa Bałakierową, 2-o y. Fiedorową Roznoszyńską i córkami jej, sprzedali 1688 r. 
Miyów i Radywonów Koniecpolskim. 

Piotr, z województwem nowogrodzkiem, a Wincenty, z województwem wi- 
leńskiem, podpisali elekcyę Augusta II-go. Władysław, sędzia ziemski wołkowy- 
ski 1687 r. Józef, rotmistrz powiatu lidzkiego 1764 r. Tomasz w tymże powiecie 
i t^foż roku (V. L.). Józef, stolnik smoleński, żonaty 1761 r. z Antoniną Morszty- 
nówną (Bracł. XVII (. 1792). Paweł, w powiecie kowieńskim 1764 roku (V. L.). 
Andrzej, strażnik upicki 1785 r. Józef, regent grodzki upicki tegoż roku. Jakób, 
susceptant ziemski łucki 1790 r. 

Aloizy Korzeniewski, Dominikanin, kaznodzieja i fizyk, umarł w Wilnie 
1826 roku. Józef, doktór medycyny i chirurgii, profesor akademii chirurgicznej 
wileńskiej. 

ApoUon, syn Teodora, kapitan b. wojsk polskich, żonaty z Bobrowską, sio- 
strą Tadeusza, zesłany 1868 roku z Ukrainy do Wołogdy, następnie do Czerni- 
chowa, gdzie stracił żonę. Syn jego, Konrad* urodzony 1857 roku, marynarz an- 



Digitized by 



Google 



KORZENIOWSCY. 227 

gielski w latach 1874 — 1895, ożeniony z Jessy Gcorge, zasłynął jako autor 
angielski. 

Jan Korzeniowski, dziedzic części Korzeniówki, z Anny Osmólskiej, miał 
synów: Marcina, ur. 1682 r. i Mateusza, ur. 1684 r. (metr. w Dziatkowicach). 

Marcin, ożeniony z Barbarą Kossowską (Wyr. Piotrk. z 1711 roku), miał 
dzieci: Jana Gwalberta, ur. 1708 r.. Piotra, ur. 1709 r, Pawła ur. 1711 r., Maryan- 
nę, ur. 1712 r., Andrzeja, ur. 1717 r. i Micliała, ur. 1720 r. (metr. w Dzialkowi- 
cacli). Z nich: 

Michał zaślubił l-o y. 1753 r. w Zarembach Ewę Lipińską, a 2-o y. 1765 
roku Rozalię Zarembiankę i umarł 1782 r. 

Andrzej zaślubił 1748 r. Maryannę Zarembiankę, córkę Dionizie, wdowę 
po Józefie Dobrogowskim (Gr. Drohic. z 1743 r. Nr. 9306) i pozostawił z niej: To- 
masza, ur. 1748 roku, Antoniego, ur. 1744 roku, ożenionego z Katarzyną Żarem- 
blanką, Maryannę, wydaną 1763 r. za Piotra Kryńskiego, Rozalię, żonę Krzysztofa 
Lipińskiego 1770 r., Stanisława, ur. 1752 r. i Andrzeja, ur. 1754 r. 

Tomasz, najstarszy syn Andrzeja, zaślubił 1762 r. w Łucku Maryannę Sto- 
cką, córkę Józefa i Anny, i miał synów: Wincentego, ur. 1765 r. w Łucku i Mar- 
cina, ur. 1775 r. w Nakwaszy, w parafii Podkamicńskiej. Wincenty zmarł w Sła- 
wucie 1840 r. Ożeniony z Klarą Winklerówną, córką Antoniego, zmarłą 1839 r. 
w Teofilpolu, pozostawił córki : Ludwikę Antoninę, ur. 1794 r., Helenę Klarę, ur. 
1807 r., Eleonorę, Henrykę i synów: Józefa, ur, 1797 r. i Jana, ur. 1799 r. w Sta- 
rych Brodach. Z nich: 

Józef, znakomity powieściopisarz i dramaturg, rzeczywisty radca stanu, 
wizytator szkół, dyrektor wydziału oświecenia w komisyi rządowej wyznań i oświe- 
cenia publicznego, zmarł w Dreźnie 1863 r. W 1823 r. zaślubił Monikę Opoczyń- 
ską, córkę Józefa i Teresy z Niklewiczów, 2-o v. Zygmuntowej Vogel, z której 
dwie córki i trzech synów: 

1. Marya Teresa, za Piotrem Falkenhagen Zaleskim. 

2. Anna, l-o v. za Karolem Witte, 2-o y. za Michi^em Kojszorem. 

3. Zygmunt, ur. 1824 r. w Krzemieńcu, zmarły 1853 r. w Warszawie. 

4. Hipolit, ur. 1828 r. w Krzemieńcu, profesor chirurgii w Szkole Głów- 
nej w Warszawie, a następnie w Akademii medycznej w Petersburgu, żonaty 
z Filipiną RutUć, córką generała b. wojsk polskich, zmarły 1870 roku w Pe- 
tersburgu. 

6. Władysław, ur. 1833 r. w Kijowie, inżynier, żonaty z Kazimierą Win- 
klerówną, córką Edwarda i Izabelli z Seefriedów, ma czterech synów, z którymi 
l^itymowat się ze szlachectwa 1900 r. w Heroldyi w Petersburgu. Z nich: 

a) Józef, ur. 1863 r. w Puławach, doktór filozofii, kustosz Biblioteki Ja- 
giellońskiej w Krakowie, gdzie zaślubił 1003 r. Anielę Oświęcimską, córkę Jana 
Konrada i Melanii z Góro w. Syn ich, Józef Marya Jan Stefan, ur. 1904 r. 

b) Zygmunt, ur. 1864 r. w Puławach, ożeniony z Jadwigą z Wittów, cór- 
ką Karola. Dzieci ich: Andrzej, ur. 1892 r., Marya Kazimiera i Stanisław Maryan 
Andrzej. 

c) Władysław, ur. 1806 r. w Puławach, ożeniony z Maryą Malczewską, 
córką Karola i Klary z Hirschbcrgów, ma Zofię i Jerzego. 



Digitized by 



Google 



228 KORZENIOWSCY. 

d) Michał, ur. 1867 r. w Puławach, ożeniony z Julią, córką Godzisława 
Stanczykiewicza i Julii z Malczewskich, z której dzieci: Kazimierz i Cecylia. 

Adam Korzeniowski, syn Jana, ożenił się 1670 r. w Dziatkowicach z Anną 
Wińska, córką Macieja i pozostawił z niej synów, urodzonych w Korzeniówce: 
Krzysztofa 1680 r., Andrzeja 1683 r., Marcina 1690 r. i Błażeja 1696 r. Z nich 
Marcin, zmarty 1767 r., z żony Maryanny, miał syna Kaspra, ur. 1718 r. w Korze- 
niówce, zmarłego 1775 r., po którym, z Kunegundy Zarembianki dzieci: Franci- 
szek, ur, 1750 r., Antoni Norbert, ur. 1758 r., Jan, ur. 1756 r., Konstanty, ur. 
1759 r., Maryanna, ur. 1760 r.. Katarzyna, ur. 1766 r. i RaW, ur. 1767 r. Z nich: 

Antoni Norbert miał synów: Szymona, ur. 1792 r. i Józefa, ur. 1796 r., po 
którym, z Teofili Boczkowskiej, Julian Teofil, Emilian Tomasz, Aniela i Wacław 
Kazimierz, ur. 1888 r. w Kamieńcu. 

Jan, syn Kaspra, pozostawił synów: Jana Pawła, ur. 1792 r., Piotra, ur. 
1799 r., Józefa, ur. 1802 r., Franciszka, ur. 1807 r., Feliksa, ur. 1809 r. i Pawła, 
ur. 1818 r. Linia ta legitymowi^a się ze szlachectwa w gubernii grodzieńskiej, 
w latach 1817, 1841 i 1848. 

W tejże gubernii i w Petersburgu legitymowali się ze szlachectwa: Kle- 
mens, Józef, Adolf ł Ksawery, synowie Wincentego, Krescenty, ur. 1802 r. i Jan, 
synowie Kazimierza, a wszyscy wnukowie Józefa, prawnukowie Wincentego, syna 
Antoniego, wnuka Jana Karola. 

Tenże Antoni, syn Jana Karola, dziedzica Łukowszczyzny, w powiecie lidz- 
kim 1700 r., miał drugiego syna Jerzego, którego wnuk Ignacy Konstanty, syn 
także Jerzego, legitymował się ze szlachectwa 1820 r., przed Deputacyą Wywodową 
wileńską. 

Gabryel, Andrzej, Szymon z synami: Feliksem, ur. 1826 r. i Aleksandrem, 
ur. 1882 r., Grzegorz i Ignacy, synowie Piotra Wojciecha, wnukowie Jakóba, pra- 
wnukowie Michała, syna Gabryela, z gubernii grodzieńskiej, wylegitymowani ze 
szlachectwa w Petersburgu. Gabryjel był ożeniony z Maryanna Bielską, a syn 
jego Michał, miał jeszcze drugiego syna Kazimierza, obecnego 1765 roku 
w Kijowie. 

Legitymowali się jeszcze ze szlachectwa przed Deputacyą Wywodową wi- 
leńską, niżej wymienieni Korzeniewscy h. Nałęcz: W 1800 r. Kazimierz i Jan z sy- 
nami: Filipem i Romanem, synowie Gabryjela, wnukowie Andrzeja, prawnukowie 
Macieja, 1652 r. dziedzica Daniłowszczyzny, w powiecie mohilowskim. W 1805 r. 
Tadeusz z synami: Janem i Wincentym i Wojciech z synami: Jakóbem i Anto- 
nim, synowie Macieja, Wiktor z synami: Dominikiem i Michałem, Jan i Marcin, 
synowie Kazimierza, Kazimierz z synami : Janem, Kasprem, Jakóbem, Piotrem 
i Mateuszem, syn Jakóba, wszyscy zaś wnukowie Kaspra, prawnukowie Kazimie- 
rza, praprawnukowie Adama, syna Samuela, wnuka Piotra, dziedzica 1600 r. Po- 
czerni, w powiecie oszmiańskim. 

Jan, z żony Heleny, miał synów urodzonych w Łucku, Pawła 1738 r. i Ja- 
kóba 1786 r. Ten ostatni zaślubił 1774 r. w Łucku Barbarę Zatorską, z której 
synowie: Paweł Wincenty Dominik, ur. 1776 r. i Erazm Jan Nepomucen Antoni, 
ur. 1777 r. Erazma córki: Sotera i Antonina. Stanisław, ur. 1780 r., syn Miko- 
łaja, zmarł^o 1787 r. i Maryanny. Barbara Maryanna, ur. 1758 r., córka Stefana 
i Anieli Okińskiej. Mateusz, ur. 1776 r., syn Wojciecha i Aleksandry Szadurskiej. 



Digitized by 



Google 



KORZENIOWSCY. 229 

Franciszek zaślubił 1777 r. Wiictoryę Czerwińską, Tomasz Wojciech, syn Toma- 
sza i Katarzyny, ur. 1783 r. (metryki w Łucku). 

Franciszek Ksawery, miecznik dobrzyński, z Maryanny JaźwińskieJ, l-o y. 
Czarneckiej, a 8-o v. Trębickiej 1776 r., miał syna Ignacego (Arch. Kyow. z 1771 
roku tom 2847 i z 1776 r. tom 2856). Marcin, żonaty z Zofią Karwicką 1763 r. 
(Akta łuckie 2680 16 Nr., 128 str.). 

Marcin Łopatko Korzeniowski, łowczy dobrzyński, syn Józefa i Heleny Ko- 
zieńskiej, wnuk Jakóba, prawnuk Jana, żonaty 1769 r. z Eleonorą Szczepkowską, 
córką Antoniego, cześnika inflanckiego i Magdaleny z Kozerskicli (Arcli. K\jows. 
z 1769 r. tom 2845). 

Na Wołyniu zatwierdzeni zostali w starym szlachectwie następi\jący Ko- 
rzeniowscy, czy jednak h. Nałęcz, pewności nie mam. W 1802 r. przez Deputa- 
cyę Wywodową żytomierską: Jakób i Jan, synowie Jana; Tomasz z synami: Ja- 
nem Wawrzyńcem i Onufrym, i Józef z synem Stanisławem, synowie Aleksan- 
dra; Jan Józef i Dominik, synowie Antoniego; Konstanty Jakób i Jan, synowie 
Samuela, Anastazy Antoni i Franciszek, synowie Pawła, wnukowie Pawła; Pa- 
weł z synami: Janem, Jakóbem i Franciszkiem, i Marcin, synowie Bazylio 
Andrzeja. 

W 1842 r. przez ukaz senatu : Wincenty Erazm, syn Józefa Franciszka, 
wnuk Józefa, Józef Mateusz i Antoni, synowie Sylwestra Antoniego, wnukowie 
Wawrzyńca, a wszyscy trzej prawnukowie Franciszka, praprawnukowie Wojcieclia. 

W 1844 i 1846 r. przez ukazy senatu: Walenty Kazimierz z synami: Tytu- 
sem, Janem, Kigetanem Mikołajem, Leonardem Ludwikiem i drugim Janem, syn 
Wincentego, wnuk Jana, prawnuk Ludwika. 

W 1849 i 1851 r. przez ukazy senatu: Juliusz i Adam, synowie Jana Ro- 
cha, Władysław Hubert i Wojciech Jerzy, synowie Władysława Bonifacego, 
a wszyscy wnukowie Pawła. 

W 1861 r. przez Deputacyę żytomierską : Michał Józef z synem Kazimie- 
rzem Stanisławem Tadeuszem Fulgentym i Józef, synowie Mateusza v. Macieja, 
wnukowie Jana Andrzeja i Józef Mateusz z synem Dionizym Justynem, syn An- 
toniego, wnuk Józefa, a wszyscy prawnucy Antoniego, syna Jana. wnuka 
Michała. 

W 1862 i 1868 r. Ignacy Karol z synami: Włodzimierzem i Dionizym, Szy- 
mon ł Robert Andrzej, synowie Teodora, wnukowie Grzegorza, prawnukowie Wa- 
cława, syna Benedykta, a Piotr, syn Dionizego, 1901 r. 

Na Podolu legitymowali się ze szlachectwa następijący Korzeniowscy h. 
Ni^ęcz. W 1889 r. Dionizy Erazm z synami: Konstantym Pantaleonem i Onufrym 
Antonim, syn Jei*zego Wiktora, regenta ziemskiego i komornika granicznego bra- 
oławskiego, w latach 1777 — 1780 i Tomasz Adam Wikloryn z synami: Wale- 
ryanem Adamem i Tytusem Makarym, syn Jana, obaj zaś wnukowie Teodora. 
Z nich Dionizy, sędzia ziemsld Winnicki, ożeniony był z Teklą Moczulską. Syn 
jego Onufry Antoni, zwany też z bierzmowania Józefem, ur. 1807 r., słynny kapi- 
tan artyleryi b. wojsk polskich, kawaler orderu Virtuti Militari, zmart 1868 r. 

W latach 1802 — 1850 Kazimierz, ur. 1781 r., z synami: Michi^em, ur. 
1806 r., Łukaszem Rafałem, ur. 1815 r., Mikołajem Gwidonem, ur. 1818 r. i Anto- 



Digitized by 



Google 



280 KORZENIOWSCY. 

nim Bazyllm, ur. 1820 r., Jakób, ur. 1784 r., z synem Mikołajem, ur. 1826 r. i Ale- 
ksander, ur. 1787 r., synowie Marcina, ur. 1760 r., Ksawery, ur. 1810 r., z sy- 
nem Leonardem, ur. 1889 r., syn Michała, ur. 1752 r. i Łukasz, ur. 1805 r. i Se- 
weryn, ur. 1819 r., synowie Piotra, ur. 1771 r., a wszyscy wnukowie Stefana, pra- 
wnukowie Piotra. Piotr zaś, żonaty z Urszulą Kirkorówną, był synem Grzegorza, 
a wnukiem Jana. Testament spisał w Żytomierzu 1752 r. i oprócz Stefana, miał 
synów: Adama i Ignacego i córkę Izał>elię, za Janem Bekerem. 

W latach 1849, 1857 1 1864: Walenty i Tomasz z synami: Julianem i Fran- 
ciszkiem, synowie Jana, wnukowie Tomasza Józefa, prawnukowie Józefa, ziemia- 
nina powiatu lityńskiego 1745 r. Mikołi^ z dzieómi : Józefem zmarłym bezpoto- 
mnie, Leonardem, ożenionym z Heleną Styczyńską, Janem, Emilią i Petronellą 
Wincentową Jaworską, Stanisław, żonaty z Trzaskowską, z synami: Antonim i Ja- 
nem, Karol, Marya Śliwińska i Brygida Wińska, dzieci Antoniego, Wincenty z sy- 
nami : Boledawem i Macląjem, Ignacy zmarły bezdzietnie, Wawrzyniec zmarły 
bezdzietnie i Józef, żonaty z Goldowską, synowie Jakóba, Antoni z synami: Feli- 
ksem i Julianem i Jan z 3ynem Adamem, synowie Jana, wszyscy zaś wnukowie 
Bazylego, drugiego syna Tomasza Józefa. Wymieniony Boledaw, syn Wincente- 
go, ma synów: Ignacego, Leona Bolesława, Erazma i Stanidawa. 

Na Ukrainie i^tymowali się ze szlachectwa 1808 r. w Kyowie : Bazyli, 
Yiceregent ziemski kyowski, Franciszek, Paweł i Teodor, synowie Józefa i Ale- 
ksandry Górskiej, wnukowie Tomasza, z województwa sandomlerski^o, i Anny 
NiedabylskieJ (Z not Ł. Białkowskiego). Pawd miał syna Jakóba, a ten Aleksan- 
dra, ur. 1888 r. i Teofila. Teodor miał synów: Jerzego, Jana i Stanisława, po któ- 
rym, Józef, Paweł i Teodor. 

Jan Korzeniowski zapisał 1728 r. wieś swą Oszmiańce, w województwie 
mińskiem, dwom swoim synom. Z nich jeden Wawrzyniec Jakób, pozostawił sy- 
na Józefa Franciszka, ożenionego z Maryanną Cbiżyńską, który sprzedał Oszmiań- 
ce 1780 r. 

Tomasz, syn Józefa Franciszka, ur. 1748 r. (metr. w Granowie, powiat bąj- 
syński), z Maryanny Janklewiczównej, pozostawił synów: Jana, ur. 1786 r.. Anto- 
niego, ur. 1787 r. i Piotra, ur. 1790 r., wsasystkich ochrzczonych w Daszowie (me- 
tryki w Gródku). Jana, z żony Tekli, syn Urban, ur. 1820 r., Antoniego, z żony 
Katarzyny, syn Edward, ur. 1882 r.. Piotra, z Rozalii Filipowiczównąj, synowie: 
Jan Seweryn, ur. 1820 r. (metr. w Wasilkowie), Piotr, ur. 1821 r. (metr. w Biało- 
cerkwi), którego córka Walerya Michalina i Faustyn, ur. 1822 r. (metr. w Bii^o- 
cerkwi). 

Marcin, syn Bonifacego, z żoną Reginą sprzedi^ Czemikowszczyznę, w wo- 
jewództwie mińskiem, synowi Janowi. Jan, z żony Barbary, miał synów osia- 
dłych na Ukrainie: Józefa Ignacego, ur. 1788 r., po którym, z Maryi Remiszew- 
skiej, syn Wawrzyniec Józef, ur. 1882 r. i Antoniego, ur. 1787 r., po którym, 
z Anny Lelewskiej, synowie : Franciszek Józef, ur. 1884 r. i Ambroży Józef, ur. 
1886 roku. 

Stanidaw i Kajetan, bracia, wpisani 1784 r. do metryk szlacheckich gali- 
cyjskich. Podobno byli synami przybyłego z Wołynia Stanisława. Z nich: 

Kajetan, elektor Stanisława Augusta, miał, z Wiktoryi Bobowskiąj, córki 
Franciszka i Rozalii z Pruskich: Józefę, Wincencyę i Ignacego Dominika Kajetana, 



Digitized by 



Google 



KORZENIOWSCY. 281 

ur. 1785 r., dziedzica Bystrzyc^ ionatego z Dorotą Meisnerówną, z Iciórej, Henrylc 
Wilctor, ur. 1808 r. w Krakowie, Aleksander Ferdynand, ur. 1810 r. w Micbi^owi- 
cacb, Józef Andrzej, ur. 1818 r. tamże, Antoni Zygmunt^ ur. 1815 r. tamie i Piotr 
Jan, ur. 1816 r. w Niemirowie, ożeniony z Wiktoryą Jaxa Bykowską, zmarłą 1902 
roku we Lwowie. Z nicti Aleksander, żołnierz z 1881 r., dziedzic Machnowa, czło- 
nek Stanów galicyjskich, zmarty 1880 r., bezdzietny z pierwszą żoną, Pelagią Hop- 
penówną, pozostawił z drugiej żony, Zofii Tbulie, córki Wincentego i FrancisadLi 
Zaleskiej, syna Ignacego Maryana Kajetana, ur. 1858 r. w Macbnowie, wyl^ity- 
mowanego ze szlachectwa w galicyjskim Wydziale Krajowym 1871 r. 

Jan, syn Michała, z Barbary Lenkiewlczównej, ożeniony z Anastazyą Opa- 
lińską, l^tymował się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodzkim trembowel- 
skim i umarł 1785 r. Syn jego Wojciech, z Katarzyny Seroczyńskiej, miał sy- 
nów: Andrzeja, Augusta i Wojciecha. Z nich August, zmarty 1828 r., ożenił się 
1810 r. w Strusowie z Antoniną Agnieszką Łomnicką, zmartą 1822 r., z której 
córka Magdalena, ur. 1817 r. zmarta 1827 r. 

Maciej, syn Antoniego i Katarzyny z Piotrowskich, pozostawił, z Katarzyny 
Kisielnickiej, synów: Pawła wylegitymowanego ze szlachectwa w sądzie grodzkim 
treml)owelskim 1782 r. i Kazimierza, wylegitymowanego ze szlachectwa w Wydzia- 
le Stanów galicyjskich 1809 r. 

Paweł, dziedzic Czemiechowicc, w tamopolskiem, umart 18I7 r. Ożeniony 
1-0 V. z Balbiną Kodrębską, córką Szymona i Heleny z Sadowskich, a 2-oy. z He- 
leną Kowalską, zmartą 1882 r. w Czernlechowcach (metr. w Zbarażu), miał dzieci: 
Teklę Brygidę, ur. 1789 r. (metr. w Zbarażu), żonę l-o v. Ignacego Samborzeckie- 
go, 2-0 y. Kowalski^o, procesi\^ącą się 1828 r. o Grzymałów, Konstantego Grze- 
gorza Józefa, ur. 1791 roku (metr. tamże) i Maryę Celestynę Katarzynę, ur. 
1792 roku. 

Kazimierz, drugi syn Macieja, z Maryanny Baranowskiej, pozostawił: 

1. Jana Pawła, ur. 1802 r. w Koniuszkowie (metr. w Brodach), zmartego 
w Peczarze 1889 r., ożenionego z Maryą Zuzanną Lucy, córką Onufrego, naczelne- 
go lekarza 8-ej dywizyi b. wojsk polskich i Maryi z Opoczyńskich, siostrzenicą 
Józefowej Korzeniowskiej, zmartą 1866 r. w Winnicy. Miał z niej Kazimierza 
Ijcona Onufrego, ur. 1886 r., Leona Pawła, ur. 1887 r., zmartych 1842 r., Jana, ur. 
1888 r., zmartego 1868 r. w Paryżu i Justynę, żyjącą dotąd. 

2. Konstantego Ignacego Kazimierza, ur. 1808 r. w Smolnym (metr. w Bro- 
dach), który, z Katarzyny Koblańskiej, pozostawił córkę Maryę Leokadyę, ur. I884r. 

8. Leona, ur. 1809 r. w Smolnym, księdza świeckiego. 

4. Paulinę, ur. 1818 r. w Smohiym, zmartą 1844 r. 

5. Emiliana, ur. 1822 r. w Smolnym. 

KORZENIOWSCY h. SULIMA. Bazyli Sulima Korzeniowski, dziedzic Ja- 
skmanic, w przemy skiem, 1780 r., syn Jana i Maryanny Szałamarzankl, wnuk 
Jana i Zofii Kubiakowskiej, prawnuk Stefana i Maryanny Siemiginowskiej (Qr. 
Halic. Pasc. 818, Nr. 69). 

KORZENIOWSCY v. KORZENIEWSCY h. WAGA z województwa brze- 
skiego - litewskiego. Wspólnie z Pociejami pochodzą od Chodka Koreniewskiego, 



Digitized by 



Google 



282 



KORZENIOWSCY. 



który miał dwóch synów: Aleksandra i Tyszka, świadczących 1465 r. w Kobry- 
niu. Po Aleksandrze została córka Fedia (ML. 7). 

Tyszko Chodkowicz Koreniewski, obecny 1496 r. w Brześciu (Arch. Sang.)» 
zabity przez Paca, pozostawił synów : Piotra, Iwaszka, Pocieja (Pateja) i Możejkę 
(Akta II), Pocieja imię potomkowie przyjęli za nazwisko, a niektórzy z Korzenie- 
wskich pisali się Możejkami. Raina z Karpiów, wdowa po Mikołaju Korzeniew- 
skim, 1619 roku. Synowie ich: Andrzej, Jerzy i Jan, dziedziczyli na Korzeniewie 
(Akta U). Józef, z powiatu orszańskiego, podpisał obiór Jana Kazimici*za, a Piotr, 
Jerzy i Dominik, z województwa brzeskiego, elekcyę Augusta II-go. N., skarbnik 
brzeski, żonaty około 1700 r. z Emerancyanną Podbereską, I-o v. Adamową Ma- 
tuszewiczówą. 

Władysław Możejko Korzeniowski, cześnik 1705 roku i rotmistrz orszań- 
ski 1711 r., otrzymał 1705 r. dzierżawę Błahówki, w ekonomii mohilcwskiej. Oże- 
niony z Katarzyną Szaniawską, chorążanką paruawską, 2-o v. 
Iliniczową, mii^ syna Antoniego. 

Franciszek Możejko Korzeniowski, dziedzic Osowca-An- 
topola, krąjczy orszanski, z żony, Katarzyny Fcdorowiczówney, 
córki Piotra Hieronima i Felicyanny z Stankiewiczów, pozo- 
stawił: Anielę, za Wincentym Kaszowskim 1807 r.. Ludwikę, 
za Kazimierzem Chreptowiczem, sędzią lepelskim 1807 roku 
i Piotra, rotmistrza witebskiego, następnie chorążego sieńskie- 
go, ożenionego 1815 r. z Teklą Łappówną, starościanką doro- 
hobuską. 

Jerzy, burgrabia zamku pińskiego i komornik grani- 
czny brzeski-litewski, wdowiec po Fortunacie z Lubienieckich, 
1-0 V. Piętrowej Sawickiej, cześnikowej dobrzyńskiej 1770 r., 
pokwitowany przez Wąsowiczównę, przeoryszę Benedyktynek 
bełskich (Or. Bełs. 146 f. 407). 

Antoni Możejko Korzeniowski, syn Adama, ur. 1748 r. 
(metr. w Sielcu), koniuszy orszanski, z Katarzyny Pociejównej, 
miał synów: Józefa, Jana i Michała. 

Józef, mianowany 1776 r. generałem acyutantem bu- 
ławy polnej litewskiej, pozostawił syna Ludwika, który z synem Janem, ur. 1888 r. 
i stryjecznymi braćmi, legitymował się ze szlachectwa w Kijowie 1848 r. 

Jan, syn Antoniego, kapitan b. wojsk polskich, z Petronelli Leszczyńskiej, 
miał synów: Aleksandra i Franciszka 1848 r. 

Michał, trzeci syn Antoniego, z Maryanny Godlewskiej, miał syna Józefa, 
ur. 1774 r. (metr. w Sokolnikach), ożenionego z Katarzyną Tyszkowską, z której 
synowie: Kazimierz, ur. 1818 r. i Aleksander, ur. 1821 r. (metr. w Ołyce). Kazi- 
mierza, z Olgi Drohomirównej, dzieci: Róża, ur. 1848 r.. Władysław Józef, ur. 1854 
roku i Wiktor Feliks, ur. 1856 r. Przy legitymacyi podali za swój herb Nałęeg, 
co się nie zgadza z przydomkiem Możejko, należnym Korzeniowskim h. Waga. 

Stanisław, asesor sądu powiatu dziśnieńskiego i Franciszek Korzeniewscy, 
synowie Kazimierza, wnukowie Bronisława, prawnukowie Zygmunta, syna Jana, 
wnuka Zygmunta, dziedzica Żarczyc i Turglel. w powiecie oszmiańskim, 1600 r., 
legitymowali się ze szlachectwa 1817 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską. 




Herb Waga. 



Digitized by 



Google 



KORZENIOWSCY — KORZENSCY. 



288 



Walenty, syn Wincentego i Anieli Turzańsldej, wnuk Jana, prawnuk Lu- 
dwika, administrator dóbr Brody, ożeniony z Franciszką Żurawską, córką Fran- 
ciszka i Zuzanny z Rynkiewiczów, pozostawił córki : Reginę i Aloizę, urodzone 
1886 r. i syna Karola, ur. 1887 r. w Brodach. Wanda, wdowa po ks. Janie Ogiń- 
skim z Uznian 1904 r. 

KORZENIOWSCY z Korzeniowa v. Korzeniewa, w powiecie kaliskim. Jan 
z Korzeniowa w Opatówlcu 1880 r. Świętomir y. Świąszek z Korzeniowa, na są- 
dach w Kaliszu 1414 r. Kasper, Maciej, Sebastyan Maciej Brog, Adam i Walenty 
Korzeniowscy, dziedzice Korzeniowa, w powiecie kaliskim, 1679 r. (Paw.). 

To są prawdopodobnie także Nałęcze i z tego Korzeniowa wyszli pewno 
Korzeniowscy, zamieszlci\}ący Wielkopolskę w XVII-m i XVIII-m wieku, o których 
pod Nałęczami. 

KORZENSCY h. STRZEMIĘ z Korzennej, w powiecie sandeckim. Korzen- 
na Jest jedną ze starych gniazdowych wsi Strzemieńczyków - łjawszowów, a dzie- 
dzice Jej, z całym rodem, Jako potomkowie fundatorów, byli patronami kościoła 
Św. Jakóba na Kazimierzu pod Krakowem. 

Stanisław z Korzennej, obecny 1888 r. przy sprzedaży Bolowic przez Trze- 
cieskich. Tenże Stasiek z bratem Jaślciem z Korzennej i Ławszowa, mają spra- 
wy o Bystre z Dzierżkiem Karwacs^anem z Janowic, w latach 1397—1898 (porów- 
naj z Ławszowa). Stanisław nabył 1399 r. część Stanisławie, 
1412 i 1418 r. świadczył przy wywodach szlachectwa z herbu 
Strzemię, zawołania Ławszowa. Wdowa po nim Anna, j^ła 
1484 roku. 

Synem Jego być musiał Mikołaj Korzeński z Korzen- 
nej, świadczący 1428 r. przy wywodzie szlachectwa w Krako- 
wie, podpisany 1489 r. na konfederacyi Spytlca z Melsztyna, 
dziedzic Korzennej i Chotla, kasztelan Czechowski, w latach 
1468 — 1465. Wraz z braćmi i innymi Strzemieńczykami> 
fundował Mikołaj 1462 r. mansyonarzy u Św. Jakóba. Żona 
Jego, Elżbieta i córka także Elżbieta Zdzieborowa ze Swira- 
dzic, nie żyły Już 1466 r. Synowie Jego: Stanisław, Klemens 
i Piotr, byli dziedzicami Korzennej, TyiuszoweJ i MiłkoweJ, 
w sądeckim, połowy Chotla zielonego i Wolicy, pod Bu- 
skiem, Dalechów, Michałowic, w wiślickiem i Podlesia, w le- 
lowslciem. 

Stanisław naganił 1468 r. Czudzinowskiego (St Pr. P. 
Pom. VIII; Hele. II). 
Klemensa wymienia Długosz, Jako współpatrona kościoła Św. Jakóba. Żona 
Jego, Katarzyna, z rodu Odrowążów, wystawiła sobie pomnik w Korzennej w koń- 
cu XV-go wieku. W 1497 r. Mikołaj ma 60 grzyw, u Wielogłowskich. 

Paweł zasądzony 1525 r. o dług przez egzekutorów testamentu Boturzyń- 
skiego (St Pr. P. Pom. VI. 816). Jan sprzedał 1526 r. Dalechowy Feliksowi Dem- 
bińskiemu. Bracia, Jakób i Stanisław, spierają się 1552 r. o prezentowanie na 




Herb Strzemię. 



Herbars T. XI. 



30 



Digitized by 



Google 



284 KORZENSCY. 

prebendy u Św. Jakóba. Stanisław wydzierżawił 1559 r. części Korzennej, Tylu* 
8zoweJ i Świegocina Zawadzkiej (Or. Sandec. 8 f. 114). 

Właścicielem Michiiowic i Bielczowa, był Andrząf Korzeński 1579 roku 
(Paw.), a Klemens był dziedzicem Podlesia, w powiecie lelowskim, gdzie około 
1576 r. złupił i ograbił tamże kościół z naczyń świętycti i przyborów (Wizyta Ra- 
dziw.). Korzenna i Tyluszowa była także ich dziedzictwem 1581 r. (Paw.). Sta- 
nisław z Malikowie, 1592 r. na uniwersytecie w Padwie. Jakób, żonaty 1597 r. 
z Jadwigą z Morawicy. Jan, podwojewodzy pilznieński 1597 r. Piotr z Korzennej 
na wyborach w Proszowicach 1616 r. Adama pozwii 1688 r. Oołuchowski, o su- 
mę (Zs. Ksiąs. 88 f. 1). Maciej, syn Adama z Korzennej, ustanowił 1646 r. pleni- 
potentem Żytkiewicza (Zap. Łub. 40 f. 758). 

KORZENSCY z Korzenia, w powiecie wareckim. Włodzimierz z Korzenia 
zeznał oblig na Michałowskiego 1419 r. (Zs. Warec. l B f. 3). Anna, córka Włod- 
ka, za Zygmuntem z Wysokinina 1416 r. (Czerskie). Piotr z Korzenia, z żoną Bar- 
barą, wzięli 1442 r. w zastaw część Rato^na (A. Radoms.). Mik(^ Korzeński 
z Korzenia, zapisał 1490 r. posag łonie, Katarzynie z Turowskich, córce Stanisła- 
wa, podsędka czerskiego (Zk Warec. 1 C f. 121). Jan Korzeński dziedzic^ł na 
Jasionnąj 1493 r. (Zs. OróJ. 4 A f. 867) 

Inny Mikołaj, dziedziczący na Jasionnęj, którego siostra Jadwiga, była żoną 
Jana Bonieckiego z Niedabyla 1492 r., nie żył Już 1484 r., w którym Świantka, 
pozostała po nim wdowa, procesowiia Jana zBończy (Zs. War. l C f. 40, 42 i 145). 
Syn jego, Paweł, zeznii oblig w Warce 1517 r. W 1521 roku zabezpieczył posag 
pierwszą) żonie, Annie z Błeszna, córce Bernarda, a 1585 r. drugiej swej żonie, 
Zofii z Błeszna, siostrze pierwsząj (Zs. Warec. 2 f. 201; 8 A f . 6 i 189; 5 f. 1441). 
W 1612 r. sprzedał Jaruzel Kożuchowskiemu (Perp. C!zers. 8 f. 885). C^rka jego 
Anna, za Janem Wierzbińskim 1571 r., synowie: Bernard, Feliks, Jerzy, Mikołaj, 
Łukasz i Jan. Ten ostatni był plebanem i dziedzicem w Jasionnej, w latach 
1564—1571 (M. 74 f. 189; Zs. Warec. 10 f. 745 i Zs. Or. Czers. 12 f. 401). Z nich: 

Bernard dziedziczył 1576 r. na Jasionnej i Borkach. 

Feliks, żonaty z Anną Wodziczyńską, córką Andrzeja, pozostawił córki : 
Annę, żonę Rosława Ossowskiego 1585 r. i Zofię, żonę l-o y. Piotra Łychowskie- 
go 1594 r., 2-0 y. Jerzego Brzeskiego, żyjącą jeszcze 1642 r. (Perp. Czers. 1 B f . 12; 
Zs. Or. CIzers. 89 f. 618; Zs. Warec. 18 f. 822 i 27 f. 44). 

Jerzy odstąpił 1570 roku majątek swój, bratu Łukaszowi (Zs. Warec. 
10 f. 587). 

Mikołaj zeznał 1566 roku zapis, na rzecz brata swego Bernarda (Zs. Wa- 
rec. 9 f. 25). 

Łukasz zeznał 1570 r. zapis dożywocia z żoną, Małgorzatą z Rylskich, cór- 
ką Pawła (Zs. Warec. 9 f. 814 i 10 f. 587). Pozostawił dwie córki: Zofię i Annę, 
oraz dwóch synów: Jana i Bernarda. Zofia, żona l-o y. Wawrzyńca Byliny 1605 
roku, 2-0 y. N. Rykalskiego 1631 r., a Anna, żona Aleksandra Dunina 1598 roku 
(Zs. Warec. 18 f. 828; 24 f. 582 i 16 f. 570). Jan i Bernard nabyli 1594 r. sche- 
dę na Jasionnej, Borlcach i Klamach, od Zofii z Korzeńskich Plotrowej Wolskiej, 
a wspólnie z matką, Małgorzatą z Rylskich, procesowali Zawiszę 1507 r. (Perp. 
Czers. 1 B. f. U i Zs. Warec. 16 f. 166). 



Digitized by 



Google 



KORZKIEWSCY. 285 

Bernard odstąpił 1620 r. bratu Janowi, część swoją na Korzeniu, a wspól- 
nie z żoną, Anną z Michałowslcieli, Ictórej 1601 rolcu posag zabezpieczył, sprzedał 
1624 r. schedę swoją na JasionneJ, Borkacti i Kiamacti (Zs. Warec. 22 f. 895; 
Perp. Czers. 2 f, 184 i 7 f. 41). 

Jan, starszy syn Łukasza, zeznał 1598 r. zapis dożywocia z żoną, Małgo- 
rzatą ze Zbroskich. W 1608 r. nabył część dóbr Zbrosza wielka, a 1620 r. wziął 
w zastaw część Sucłiy i Pokrzywny i nabył od brata Bernarda część jego na Ko- 
rzeniu (Zs. Warec. 16 f. 570; 22 f. 882 i 896; Perp. CJzers. 8 f. 141). Synów jego 
trzech: Wojciech, Jan i Jakób. 

Wojciech, dziedzic części Chmielowa, którą sprzedał 1644 r. Turowskiemu 
i posiadacz Białej, w starostwie nowotarKskiem, podpisał, z województwem san- 
domierskiem, elekcyę Jana Kazimierza. Żonaty l-o y. z Jadwigą Branecką, wdo- 
wą po Sebastyanie Chmielewskim 1688 r., 2-o v. z Jadwigą Sielską, wdową po 
Janie Kochanowskim, z którą zeznał zapis dożywocia 1689 n, pozostawił córkę Zo- 
fię, żonę Andrzeja Bieniewskiego 1667 roku i syna Adama, posiadającego część 
Chmielowa 1640 r. (Zs. Warec. 25 f. 45; 26 f. 159 i 584; 27 f. 108; Perp. Czers. 9 
f. 5; 10 f. 110 i 190; 18 f. 187). 

Jan zeznii 1688 r. zapis dożywocia z żoną, Zofią z Chmielowskich (Perp. 
Czers. 9 f. 500), a 1644 r. sprzedał bratu Jakóbowi majątek swój ruchomy (Ibid. 
10 f. 448). 

Jakób, dziedzic na Bońkowej wsi, zaślubił l-o v. Barbarę Oodawską, 2-oy. 
Annę Boską. Z pierwszą zeznał zapis dożywocia 1650 r., a z drugą, 1652 r. (Zs. 
Warec. 28 f. 255 i 274; Perp. Czers. 11 f. 538). Synów pozostawił dwóch: Prota- 
zego i Franciszka. 

Protazy procesował Laskowskiego 1654 r. 

Franciszek, dziedzic na Bońkowqj wsi. Zatorze i Zastrużu, podpisał, z zie- 
mią czerską, elekcyę króia Michiia. Żonaty z Katarzyną Boniecką, miał z niej 
córkę Jadwigę, za Michałem Rylskim 1698 r. i synów: Jana i Tomasza. 

Jan, żonaty l-o v. z Maryanną Oołkowską, córką Andrzeja, 2-o v. z Kata- 
rzyną Rusiecką, z pierwszej żony pozostawił córkę Maryannę, żonę l-o v. Józefa 
Orębeckiego, łowczego dobrzyńskiego 1726 r., 2-o v. N. Zawadzkiego (Perp. Czers. 
14 D f. 8; 16 B f. 49; 17 f. 77 i 226; 19 f. 285; 20 f. 155; 81 f. 127). 

Tomasz, z ziemią czerską, pisał się na elekcyę Augusta II-go. 

Zdaje się, że z tej rodziny pochodził Kasper, bo pisii się na Korzeniu, żo- 
naty z Katarzyną ze Smogorzowa Wąsowiczówną, córką Krzysztofa i Katarzyny 
Sobańskiej, którego syn Michał, tytułowany stolnitciem sochaczewskim, brał 1708 
roku spadek po wi\ju swoim, Marcinie Wąsowiczu, stolniku sochaczewskim (Or. 
Przem. z 1708 r. i Gr. Bieckie 85 f. 807). 

KORZKIEWSCY z Korzkiew, w powiecie kaliskim. Drogosław zKorzkiew, 
na sądach w Pyzdrach 1897 r. (Leksz.). Jakusz i żona jego, Małgorzata, w la- 
tach 1411 — 1414. Piotr, Wojciech i Mikołaj, zabity przez Piotra z Kowalewa, 
bracia; Elżbieta, wdowa po tym Mikołaju, w latach 1411 — 1414. Andrzej i Jan, 
bracia, wzięli 1416 r. w zastaw pół Baranowa. Mikołaj Ciotczany, kanonik poznań- 
ski, z braćmi i siostrami procesował Główczyńskich, o pięć łanów w Korzkwiach, 
1412 r. (A. kaliskie). Piotr Korzkiewski, kwitował 1570 r. Mycielskiego (Inscr. Res. 
Pyzdr. f. 408). 



Digitized by 



Google 



286 



KORZONOWIE - KORZYBSCY. 



KORZONOWIE V. KORZUNOWIB h. KOT z tą odmianą, że kot trzyma 
w łapach strzałę rozdartą. Iwaszko, Martyn, Stepan, DorofeJ i Iwaszec Korzuno- 
wie, ziemianie bracławscy, otrzymali 1555 r. Żuków-Ostrów, od księcia Słuckiego 
(Arch I. Z. Ros. YIL 1). Adam. w powiecie grodzieńskim 1766 r. (Akta VII). 

N. Korzon, oficer b. wojsk polskich, zgin^ 1794 r. pod Oołkowem. Jan, 
Korzon, towarzysz petyhorski wojsk litewskich, miał synów: Apollona, którego cór- 
ka Emilia Skinderowa i Adama, ur. 1808 r., zmarłego 1864 r., którego jedyny 
syn Tadeusz, ur. 1839 r. w Mińsku, znakomity historyk, ma córkę Wandę, za 
Konradem Prószyńskim i syna Tadeusza, ur. 1872 r. 

Andrzej i Łukasz, synowie Marka, wnukowie Pawła, prawnukowie Bazy- 
lego, legitymowali się ze szlachectwa 1839 r., w gubemii podolskiej (Spis.). 

W gub. wołyńskiej legitymowali się Korzunowie: Daniel z synami: Pawłem 
i Antonim i synem tegoż ostatniego Błażejem i Bazyli z synami: Dymitrem, Grze- 
gorzem i Szymonem i synami tego ostatniego. Antonim i Bazylim, synowie Ga- 
bryela, wnukowie Hieronima, prawnukowie Jana, 1861 r., a Jan, z synem Zygmun- 
tem, syn Jana, wnuk Andrzeja, prawnuk Jana, 1875 r. 

KORZUBA Jan Paweł, podstoli brzeski 1684 r. (Gr. Brzes.). 

KORZYBKOWIE w województwie bełskiem. Aleksy Franciszek v. Aleksan- 
der Franciszek Korzybek, pisarz grodzki horodelski, w latach 1671 — 1692. Fran- 
ciszek, z tegoż województwa, podpisał elekcyę Augusta II-go. Tenże Franciszek, 
pisarz grodzki horodelski 1703 r., żonaty był z Eufrozyną Rusiecką 1717 r. (Gr. 
Bełs). Trzymi^ wójtostwo horodelskie (Ręk. Oss. Sig. 262 f. 21 i 41). Maryanna, 
za Andrzejem Tarabańskim, a Zuzanna, za Piotrem Siedleckim, 1717 roku 
(Gr. Bełskie). 

KORZYBOWIE. Bartłomiej Korzyb, dziedzic Zadybskiej Woli, zasądza 
1551 r. Kochanowskiego (Coli. Krak. 34 f. 580). Maciej Korzyb z Zadybskiej Woli, 
dziedzic części Zadybskiej Woli, Górzna wyższego i Łęgu, w ziemi stężyckiej 1569 
roku, żonaty 1593 r. z Małgorzatą Jazgarską (Paw. i Wyr. Lub, 53 f. 450). Jan. 
syn Macieja, pozwał Walbacha 1607 r. (DW. 34 f. 385). Maciej, cześnik lidzki 
1677 r. (Zap. Lub. 56 f. 438). 

KORZYBSCY h. HABDANK z Korzybia, w powiecie 
płońskim. Mroczek, syn Jana z Korzybia, 1435 r., a Stanisław, 
syn Stanisława, 1456 r. na uniwersytecie krakowskim. Jan Ko- 
rzybski, obwiniony 1530 r., o zabójstwo Mikołaja z Czarnowa. 
Wawrzyniec i żona jego, Barbara z Zielińskich, mają sprawę 
1532 r., o wójtostwo w Płońsku. 

Maciej, Marcin, Stanisław, Feliks i Paweł, synowie 
Piotra Bodgaty, dziedziczyli 1541 r. na Korzy biu-Witko wicach 
i oskarżyli Stanisława, syna Jana damego z Korzybia - Wit- 
kowie, o napad. 

Stanisław, syn Jakóba z Korzybia, pozwany 1537 roku 
o zranienie L\)ewskiej. Maciej, syn Mikołaja Bonik z Korzybia 
wielkiego, ma 1540 r. sprawę z Byszyńskim, o napad i gwał- 
ty. Feliks, syn Piotra, zwanego Póata, z Korzybia wielkie- 
Horb liabdank. go, ma sprawę 1541 r. z Szymonem, synem Leonarda Mroegha 




Digitized by 



Google 



KORZYNA — KOSACCY. 287 

z Korzybia, o rany. Paweł, lAichaJt i Wojciech, synowie Marcina Oąegy z Wiel- 
kiego Korzybla, zeznali 1540 r. oblig na Trząszewskiego. 

Bartłomiej I Michał, synowie Stanisława, zwanego Stach, z Korzybia -Wit- 
kowie, pozwani 1548 r., o napad I pobicie. Mikołaj, dziedzic na Korzyblu - Czer- 
wonkacli, syn Jana, 1544 r. Syn jego Jan, tegoż roku. Stanisław I Rosław, sy- 
nowie Jana z Korzybia - Witkowie, mają 1544 roku sprawy o zadanie ran. Pa- 
weł Koiicg z Korzybła-Wltkowlc, pozwany 1544 r. o zabójstwo Jana, syna Stani- 
sława Cgamego (Gr. Płoc. Wlecz. 1 1 20 I 257; 2 f. 118 I 240; 4 f. 124 I 127; 6 
f. 2 1 206; 7 f. 17 I 161; 9 f. 17, 286, 800, 840, 842, 845 1 850). 

W 1578 r. dziedziczyli na Korzyblu - Czerwonkach: Adam z braćmi, syno- 
wie Stanisława, Stanisław I Jan, Zuzanna, córka Jakóba i Jakób, syn Macieja; 
na Korzyblu wielkim: Grzegorz, syn Wacława, Maciej, Marcin MrocAowier, Albert 
Służebny, Paweł Oata z braćmi, Jakób Reska i Stanisław Mroezek^ syn Andrzeja; 
na Korzyblu - Kawuchach: Stanisław, Walenty I Adam Kanasga; na Korzyblu- 
Witkowlcach: Rosław, Sebastyan z braćmi, synowie Czarnego, Wit I Andrzej, Pa- 
weł z braćmi 1 Feliks z bratem (Paw.). 

Kazimierz I Mikołaj podpisali, z województwem płockiem, elekcyę Augu- 
sta n-go. Adam, dziedzic 1781 r. Smardzewa - Włostów i Śniegoclna, pozostawił 
syna Adama, żonatego z Franciszką Koclęcką, którego syn Stanisław, zeznał 1791 
roku zapis dożywocia z żoną, Joanną Eglersdorff, córką Wacława I Rozalii Stęp- 
niewskiej (DW. 107 f. 1260), 

W początkach XIX-go wlelcu do spadku po Konstacyl Zakrocklej, zgłosili 
się w Trybunale płockim : Ignacy, Joanna, I-o v. Zarembina, 2-o v. Klsielewskai 
Katarzyna Zarembina I sukcesorowle Teressy Goszczyńskiej, a po Tekli Korzyb- 
sklej, Julian I Maryanna. 

Kllckl, dziedzic Okunlewa, Czarnowski, dziedzic Chąjęt I Zambrzyckl, dzie- 
dzic Gostkowa, zaświadczyli 1805 roku, że Stanisław Korzybskl jest szlachcicem, 
w skutek czego tenże otrzymał odpowiednie świadectwo, w którem powiedziano, 
że ma dzieci ośmioro, a w Ich liczbie Antoniego Onufrego (DW. 118 f. 1042). 

Wacław Mikołaj Piotr, Aleksander Sylwester Łucyan Adam Wojciech 
I Andrzej Korsyn Romuald, synowie Stanisława, legitymowali się ze szlachectwa 
w Królestwie Polsklem, przed 1850 r. 

N., pułkownik wojsk austryjacklch, ożeniony z Gabiyelą Podoską, w poło- 
wie XIX-go wieku. Władysław, ożeniony z Heleną Rzewuską z Bądkowa, umarł 
1900 r. w Warszawie. Andrzej, sekretarz I-go departamentu Izby sądowej w War- 
szawie, syn Stanisława i Józefy z Popławskich, zaślubił 1902 r. w Warszawie Ire- 
nę Rudnicką, urodzoną z Jadwigi Podosklej. 

KORZYNA, patrz Kurtyna. 

KORZYŃSKI Wojciech, komornik królewski 1678 r. (Zap. Lub. 55 f. 846). 

KOSA Marcin podpisał, z województwem lubelskiem, elekcyę Augusta II-go. 

KOSACCY V. KOSSACCY h. RAWICZ z Kosaćca, w powiecie warszaw- 
skim. Dziersław Kosackl pozwany 1442 roku przez plebana z Rokitna, o napad 



Digitized by 



Google 



288 



KOSAKIEWICZOWIE - z KOSARZEWA. 




(Pom. Dł W. Śr. XVL 1146). Piotr, syn niegdy Macieja i Jan, dziedzice Kosacca, 
Paweł, dziedzic części Woli Krakowińskicj, a Agnieszka, żona Piotra, wdowa po 
Bartłomieju Świętochowskim, części Świętochowa, w powiecie warszawskim, 1680 
roku (Paw.). Andrzej Kossacki, pleban miński 1580 r., sekretarz Zygmunta Augu- 
sta, dziekan warszawski, umarł 1609 roku. Pocliowany w kościele Św. Jana 
w Warszawie. Brat jego, Jakób Kosackl, pozostawił syna Macieja, żonatego z Zoflą 
Climielewską, wprowadzonego 1605 r. do Milanowa, nabytego od Cieciszewskiego. 
Córki jego: Anna, żona Macieja Skolimowskiego 1645 r. i Pelicyanna, synowie: Jerzy 
I Stanisław. Nad Stanisławem 1 Pelicyanna, ustanowioną zo- 
stała opieka 1609 r. Jerzy sprzedał 1648 r. Miianowo Dąbro- 
wskiemu, a 1635 r. część Chmielewa Korzeńsklemu. Stani- 
sław żył jeszcze l64l r., w którym kwitował Parznlewskie- 
go (Perp. Czers. 2 f. 528; 7 f 111; 9 f . 85; 10 f. 482; DW; 
82 f. 506; 37 f. 1199; 49 1859). Tomasz, syn Łukasza, w gro- 
dzie warszawskim, 1687 r. (DW. 49 f. 267). 

Jan Kosackl, syn Jana, nabył 1655 r. Czarnowo. Ma- 
ryanna ze Strzałkowskich, żona Jana, zrzelda się posagu 1692 
roku. Syn jego Wojciech, miecznik łomżyński, zapisał 1708 
roku dożywocie żonie swej, Marcyannie z Izbińsklch, córce 
Wojciecha, cześnika socbaczewskiego, wdowie po Franciszku 
Skulsklm, stolniku bracławsklm. Zoila, siostra Wojciecha, za 
Aleksandrem Frołowiczem 1718 r. (DW. 52 f. 871; 68 f. 188; 
61 1 955; 62 f. 883). 

Adam podpisał, z ziemią sochaczewską, elekcyę króla 

Mlchiia. Katarzyna, żona Kazimierza Badowskiego* 1690 r. 

(Perp. Czers. 14 C f. 14). Jerzy i Michał Kossaccy, stronnicy 

Augusta III-go 1783 r. (Obllg. Warsz. 49 f. 604). Katarzyna, żona 1788 r. Florya- 

na Kaniewskiego, cześnika wschowsklego. 

Aleksy Józef i Wilhelm Stanisław, synowie Adama Antoniego Ignacego* 
sędziego granicznego powiatu oszmiańskiego, wnukowie Jerzego, prawnukowie 
Kazimierza, praprawnukowle Adama Kosacklego, dziedzica 1600 r. Nlewlerowicz, 
w powiecie kowieńskim, legitymowali się ze szlachectwa 1800 n, przed Deputacyą 
Wywodową wileńską. 

KOSACCY V. KOSSACCY h. PRAWDZIC dziedziczyli na tymże samym 
Kosaćcu, co I Rawlczowle. Jan, syn Jakóba i Piotr, syn Macieja, 1568 r. w ziemi 
warszawskiej (Wittyg.). 

KOSAKIEWICZOWIE. Tadeusz Kosaklewlcz podpisał manifest szlachty 
litewskiej, 1763 r. (V. L.). Macląj, dziedzic cząstki w Popielach, żonaty 1821 r. 
z Anną z Danielowiczów (A. Lwów. For. Nob.). Patrz KogaUeuHesotoie. 

KOSANECKI Adam podpisał, z województwem lubelskiem, elekcyę króla 
Michała. Czy to nie Koganeekił 

KOSARSKI Waleryan podpisał, z województwem sieradzkiem, elekcyę Augu- 
sta II-go. Czy to nie Kogarshi? 

z KOSARZEWA, patrz m Kozargewa. 



Herb Rawicz. 



Digitized by 



Google 



KOSARZEWSCY — KOŚCIAŁKOWSCY. 



289 



KOSARZEWSCY. patrz Kozargewsey. 

KOŚCIĄ Seweryn, z wojska zaporoskiego, otrzymał szlachectwo na sejmie 
1661 roku (V. L.). 

KOŚCIALSCY z Kościrf, w ziemi kiyawskiej. Wojciech, syn Michała, na 
uniwersytecie krakowskim 1480 r. Dobiesław z Kościał 1439 r.. Wincenty, żonaty 
z Dorotą, 1441 r„ a Świętosław 1467 r. w Brześciu. Wincenty Kościalskl z Ustro- 
nia 1452 r. (Gr. Brzes.). Dziedzicem Kościał był 1820 r. Przybysław Trojanowicz. 
kasztelan, kowalski, prawdopodobnie z rodu Pałuków (RM.). 

KOŚCIAŁKOWSCY h. SYROKOMLA, w powiecie wiłkomlerskim. pisali 
się z Zyndrama. Gabryel Kościałkowskl nabył 1602 r. Lebdegie. Synów pozosta- 
wił jedenastu, z których. Mikołaja i Adama, znane jest potomstwo. 

Mikołaj, syn Gabryela, ur. 1584 r. z Anny Burblanki, żonaty z Anną Ros- 
sochowską. miał syna Jana. skarbnika smoleńskiego I pisarza ziemskiego wiłko- 
mlerskiego 1665 r.. elektora króla Michała I Jana III-go, dziedzica Polepią. Jan 
zeznał testament 1688 r. Żonaty l-o y. z Konstancyą z Puciatów 1664 r. 2-o y. 
z Anną Brzozowską 1678 roku. wdową po Waleryanle Chłusowlczu. horodnic^m 
orszańsklm, pozostawił syna Michała, dziedzica Polepią, ożenionego z Eugenią Ro- 
zenówną. z której było trzech synów: Franciszek. Jan I Miko- 
łaj (Akto XI I XV). 

Franciszek, syn Michała, podkomorzy wiłkomlerskl 
1752 r. I pisarz skarbowy litewski, zmarły 1762 r., zKonstan- 
cyl Kopclównej. mlidi synów: Ignacego, zmarłego 1760 r., Ta- 
deusza. Kajetana I Andrzeja. Z nich Tadeusz z Zyndrama. 
starosta czotyrskl 1776 r.. poseł wiłkomlerskl na sejm cztero- 
letni, kawaler orderu Św. Stanisława 1781 roku. zaślubił 
Annę Ogińską, wdowę po Józefie Osklerce (DW. 99 f. 572 
I 108 f. 155). 

Jan. syn Michała, chorąży wlłkomierskl 1765 r.. miał 
syna Ignacego, chorążego 1769 r.. a marszałka wlłkomlerskie- 
go i kawalera orderu Św. Stanisława 1781 roku. pierwszego 
1 ostatniego kasztelana wlłkomlersklego 1798 r. Ignacy, z Bar- 
bary Górskiej, pozostawił synów: Michała I Aiolzego. Michała, 
z Tekli Komarównej. syn Romuald. 

Mikołaj, syn Michała, dziedzic po ojcu Polepią, sędzia 
ziemski 1765 r.. a marszidek wlłkomierskl 1778 r.. żonaty 
z Wlktoryą z Baków, miał sześciu synów: Józefa. Antoniego. Jana. pisarza grodz- 
kiego lidzkiego, Reg^sa. kanonika wileńskiego. Augustyna, zakonnika I Kazimie- 
rza. Z nich: 

Antoni, sędzia ziemski wiłkomlerskl 1777 r.. z Katarzyny KostrowickieJ. 
miał synów: Mlkdąja. szambelana Stanisława Augusta I kawalera orderu Św. Sta- 
nisława 1789 r. żonatego z Weyssenhoifówną 1 Aloizego. 

Kazimierz, starosta strubiskl I stolnik 1781 r.. a chorąży wlłkomierskl i kawa- 
ler orderu Św. Stanisława 1787 r.. podkomorzy wiłkomierski 1792 r.. poseł 1786 r.. 




Herb Syrokomla. 



Digitized by 



Google 



240 KOŚCIAN. 

deputat na Trybunii główny litewski 1776 r., Iconsyliarz Rady nieustąjąccjj i ase- 
sor sądów zadwornych, z Urszuli Morykonianlci, miał dwócti synów: Micłiała, sta- 
rostę stnibiskiego i Regisa. 

Mikołaj, drugi syn Mikołaja, z Anny Rossocłiowskiej, stolnik miński 1698 
roku, ożeniony z Judytą Cłiłusowiczówną, miał syna Micliała, podczaszego wiłko- 
mierskiego, po którym pozostali synowie: Józef, elektor Stanisława Augu- 
sta i Jan. 

Adam, syn Gabryela, ur. 1601 r., pisarz grodzki wiłkomierski, ze Ślepo- 
wrońskiej, miał dwóch synów: Jerzego i Konstantego. 

Jerzy z Zyndrama, dziedzic Pienian, strażnik wiłkomierski, elektor króla 
Michała, ionaty l-o y. z Zofią Laskowską, 2-o y. z Emerencyanną Butmanówną, 
z pierwszej żony pozostawił synów : Stanisława, Jana, żonatego z Przezdziecką 
i Stefana, żonatego z Elżbietą Bystramówną, a z drugiej— Rafała, żonatego z Ka- 
tarzyną Tymińską, Salomona, Michała, Władysława i Karola. Ten ostatni, wła- 
ściciel Kurkli, zaślubił Domicelię Kopciówną i z niej miał siedmiu synów: Michała, 
ur. 1705 r., Karola Mateusza, ur. 1709 r., Jerzego Józefa, ur. 1718 r, Franciszka 
Daniela, ur. 1717 r., Jana Michała, ur. 1719 r, Kazimierza Józefa, ur. 1722 r. 
i Antoniego, ur. 1725 r. Z nich: 

Franciszek Daniel miał syna Kazimierza, ur. 1742 r., żonatego z Rozalią 
Aramowiczówną, z której synowie: Marcin Franciszek, ur. I767r., porucznik wojsk 
litewskich, Ignacy Jerzy, ur. 1770 r, Karol Kasper, ur. 1773 r. i Stanisław, ur. 
1776 roku. 

Kazimerz Józef miał trzech synów: Józefa Kazimierza, Jana Kazimierza 
i Wincentego. Józef Kazimierz, z Anny Kostomłockiej, miał synów : Kazimierza, 
Jana i Aleksandra. Po Janie byli synowie: Rajmund Józef, ur. 1828 r. i Włady- 
sław Adolf Robert ur. 1824 r., a po Aleksandrze pozostali synowie: Jan Augustyn, 
Henryk Aleksy, Ildefons Anastazy Jan, zmarły 1875 rolcu i Władysław Bogusław, 
ur. 1821 roku. 

Antoni pozostawił syna Mikołaja, a ten Kanuta, ur. 1778 r. 

Ignacy, brat Benedykta, dziedzic Polepią w pirfowie XIX-go wieku, pozo- 
stawił synów: Melchiora, Ignacego i Stefana, którzy po ojcu odziedziczyli Polepie 
(z Teki br. Kossak.). 

Mikołaj, koniuszy wiłkomierski i Jerzy, strażnik wiłlcomierski, elektorowie 
Jana III-go. Antoni, podstolic wiłkomierski i Ignacy, wojskowicz i rotmistrz po- 
wiatu wiłkomierskiego, podpisali elekcyę Stanisława Augusta. 

Franciszek Zyndram, podkomorzy oszmiański 1753 r., a marszałek wiłko- 
mierski 1764 r. Jan, kanonik wileński, kawaler orderu Św. Stanisława 1790 r. 
Jadwiga Konstancya, córka Józefa i Ludwiki z Ęjsmontów, zaślubiła w Warsza- 
wie 1904 r. Ludwika Łukowskiego. 

Abelard, dziedzic Balinowa, zaślubił 1905 r. w Wilnie Wandę Poklewską 
Koziełłównę. Anna z Tyszkiewiczów Kościałkowska, zmarła 1844 r., pozostawiwszy 
syna Janusza. 

KOŚCIAN Jan, parę razy nazywany Kortirą, posiadacz wsi Królewskiej 
Woli, w brzeskiem-kiyawskiem, w latach 1418—1424 (Teka Paw. VII). 



Digitized by 



Google 



z KOŚaANEK — KOŚCIEJOWIE. 241 

t KOŚCIANBK, w powiecie sieradzkim, Łukasz i Klemens, dziedzice Ko- 
ścianek, pierwszy 1407 r., drugi 1488 r., w grodzie sieradzkim. 

KOŚCIANKOWIE. Tomasz Kościanka zastępował cz^to burgrabiego, ko- 
mornika i podkomorzego, na sądach w Pyzdrach, w latach 1890 — 1400*. Jaksa, 
dziedzic Kościanłd, na sądach w Pyzdrach 1897 r., aDobrogost zKońcianki 1899 
roku w Gnieźnie (Leksz.). Jarosław Kościanka, 1418 r komornik sądu w Pyz- 
drach. Przybysław z Kościanek ma dowieść 1899 r. w Sieradzu swego szlache- 
ctwa i herbu ŚUpownm, Mikołaj Kurek, dziedzic części Kościanek 1686 r. (Paw.). 

Do nich prawdopodobnie należy Wojciech Kościanek Pobłocki, poseł pro- 
wincyi pruskiąf 1788 r., stronnik Augusta lU-go (Oblig. Warsz. 49 f. 611). 

z KOŚCIANOWA z dyecezyi wileńskiej, Mikołaj, syn Stanisława, 1487 r. 
na uniwersytecie krakowskim. , 

KOŚCIANOWICZ Marcyan nabył 1764 r., od Dębskiego, prawo dożywotnie- 
go posiadania Grabiny, w ziemi nurskiej (M. 280 f. 62). 

KOŚCICCY mylnie KOŚCIECCY h. KOŚCIESZA. Marcin Kościcki, w gro- 
dzie sanockim 1726 r. Stefan pozwany przez Drohojowskich 1788 r. (Gr. Krzem.). 
Marcin, pisarz grodzki krasnostawski, został wojskim horodelskim 1719 r. Umarł 
1729 r. Michii, zmarfy 1820 r. we Lwowie, pozostawił: Katarzynę Zimanderową, 
Teklę, Jana, Antoniego i Wojciecha (A. Lwów. Por. Nob.). 

Antoni, syn Aleksandra i Alelc:sandry z Krzy wokulskich, miidi, z Anny zHo- 
łyńskich : Józefa Teodora, który w sądzie grodzkim, Kazimierza i Ignacego Mi- 
chała, którzy w sądzie ziemskim halickim, legitymowali się ze szlachectwa 1788 
roku. Z nich: 

Ignacy Michi^ żonaty z Elibietą Blilmąjerówną, pozostawił: Wojciecha, źo- 
nat^^ z Teklą Wildówną, z której: 1) Artur Romuald, ma z Amalią z Schaelów: 
Irenę, Teklę i Armanda Wojciecha. 2) Aleksander Lucyan, rotmistrz wojsk 
aust^ackich, ożeniony z Joanną Kopalówną, ma: Aleksandra Karola, Olgę Irenę 
i Irenę Joannę, wsa^stkich wylegitymowanych ze szlachectwa 1888 r., w gpedicyj- 
skim Wydziale Krajowym (M. D. Wąs.). 

z KOŚCIBJOWA, w województwie krakowskiem. Mikołą) zwany Koziek 
z kościejowa 1885 r., pozostawił synów : Andrzeja 1897 r. i Mikołaja, żonatego 
1898 r. ze Stachną, córką Jaśka z Rosiejowa (St Pr. P. Pom. VIII). Andrzej na- 
był 1417 i 1418 r. za 600 grzyw, części Miląjowa, w sandomierskiem (KMP.). 

KOŚCIEJOWIE, w ziemi przemyskiej i halickiej. W drugiej połowie XV-g;o 
wieku żyło na Rusi trzech braci Kościejów. Prokop y. Prócz, Mikołaj starszy i Mi- 
kołaj młodszy. Dziedziczyli oni na Laszkach, przedmieściu Nowego Byt>ła i mieli 
w zastawie część Uhelnik 1460 r. 

Prokop, ożeniony z Duchną Buchowską 1466 r., miał synów: Zygmunta 
1475 r. i Bohdana, ożenionego z Fienną Borszowską 1498 r. 

Herban T. XL 31 



Digitized by 



Google 



242 Z KOŚCIELCA. 

Mikcdąj sŁars^ z Łaszekt wiSjjŁ w Prosach, podzielił się polubownie 1465 r. 
z bratem Mikołajem młodszym, dobrami i przypadłą mu czę6ć Nowego miasta 
Bybła, zamienił 1467 r. na czę6ć Czyiowic, którą znów sprzedał 1478 r. Lipnickie- 
mu, a 1494 r. sumę swą 100 gr^w. u Andrzeja z Chodcza, rozdzielił między syna 
Piotra, ionę Małgorzatę i córki : Barbarę, Helenę, Ann^ i Zofię, polecając im po- 
dzielić się ruchomościami i inwentarzem po Jego śmierci po równości. 

Mikołaj młodszy z Laszek, ożeniony l-o y. z Barbarą, wdową po Janie 
z Sandkowic 1462 r., a 2-o y. z Dorotą, córką Piotra Czessgfka z Rytarowic, pod- 
komorzego sanockiego 1483 roku, miał syna Jana, który doszedłszy lat, procesiye 
1605 r. o zabójstwo ojca przez Jana Klokowskiego, córkę tegoi Dorotę z Nowo- 
siedlec Adam KościeJ z Laszek, ionaty 1601 r. z Barbarą z Leśniowic (AGZ. 
xn - XV1ID. 

z KOŚCIELCA, z KOŚaOŁA, DE LAPIDEA ECCLESIA. Nazwy te mie- 
szane w dyplomatach. Jak równiei przez historyków i heraldyków, tak, łe nawet 
dzisiaj Jeszcze dojść trudno, którą miejscowość, nazwą tą, oznaczać chciano, tem 
więcąj, ie i Kościelców i Kościołów Jest kilka i dwie Kościeke wsie, które zastą- 
piły pierwotną nazwę Kościoła. 

Z Kościelca, zwan^;o często Kościołem, albo Lapidea Eceleria, leią/oego 
w powiecie inowrocławskim, obok Pakości, z którą pierwotnie jedną całość stano- 
wił, wzięli nazwę Ogończykowie Kościeleccy. Dobra te jednak bardzo późno, bo 
zaledwie na schyłku XIV-go wieku, do domu ich wejść mogły. Pierwotnie sta- 
nowiły własność rodu LesMuyeów. 

Oerward, biskup kujawski, zwalniając 1811 r z cenzur kościelnych Prze- 
mysława i Kazimierza, książąt kujawskich i inne osoby, biorące udział w więzie- 
niu biskupa i krzywdzeniu cdonków kapituły, wymienia i panów de Lapidea 
Eedesia (ma być Kościelec), których było wówczas czterech: Stefan, kanonik wło- 
cławski i kruszwicki i bracia Jego stryjeczni: Fioryan, Bogumił i Wojciech 
(R M. n). 

Ploryan był wówczas proboszczem płockim, następnie został biskupem pło- 
ckim 1817 r., a umarł 1884 r. w Pułtusku, dokąd przeniósł rezydencyę biskupią, 
wybudowawsa^ tamże zamek. Pochowany w Płocku. 

B<^mił trzymidi Świecie, z ramienia wyięj wymienionych książąt ki^aw- 
skich, skąd wypędzony zostiU przez Krzyżaków 1809 r, a Władysław Łokietek 
ustanowił go starostą ziemi pomorskiej. Zeznali to, w procesie z Kr^rżakami, 
1820 r. brat jego Fioryan, a 1889 r. drugi brat Wojciech, podówczas wojewoda 
brzeski. Bogumił był 1825 r. dziedzicem Pakości (RM. i Lites.). Synem J^;o być 
musiał Hektor, także dziedzic Pakości, podczaszy brzeski w latach 1859 — 1862, 
a sędzia ziemski w latach 1865—1868. 

Wojciech, zwany Kościelec, pisany z Kościoła i z Pakości, podczaszy brze- 
ski 1816 r., następnie wojewoda ki^awski, w latach 1825— 1849, miał syna Woj- 
ciecha, także wojewodę Icijuawskiego, w latach 1856-1891. 

Ten drugi Wojciech, wojewoda i brat Jego stryjeczny Hektor, otrzymali 
1859 r., od króla Kazimierza, pozwolenie, na osadzenie ze wsi Pakości miasta, na 
prawie niemieckiem (KWP. III. 1897). Ci bracia stryjeczni, Albert wojewoda 
i Hektor podczaszy, dopełnili 1862 r. działu dóbr, z mocy którego Wojciech otrzy- 



Digitized by 



Google 



z KOŚCIELCA. 248 

mał: Krzywosądz, Cieślin nowy i stary, Wielowieś, obie części Kościoła (ma byd 
Kościelca), Mamlicz, Łabiszyn i Mochełelc, a Helctor wziął: Ostrów, Ry bitwy, Sa- 
dłogość, Piechcin, ŁuUcowo i Palcość (Ibid. 1466). 

Że wymienieni dziedzice Kościelca, zwanego Kościołem, do rodu Leszczy- 
ców naleteli, świadczą liczne pieczęcie obu Wqjciechów, wojewodów ki^awskich, 
z Ictórych Jedna zawieszona na przywileju wydanym w Kościelcu, przez samego 
Wojciecha, 1868 r. (KWP. 1848, 1897, 1487 i 1466). 

Synami Wojcieclia, wojewody, być musieli: Mikołaj z Kościoła, sędzia ziem- 
ski brzeski, który wspólnie z Wojciechem z Pakości, ręczył 1886 r. za Wszerado- 
skich i Maciej Kościelec z Łabiszyna, wojewoda inowrocławski 1401 r , a brzeski 
1418 r. Patrz Pahośscy i ŁabUcy y. Łabisgyii$ey. 

Po Hektorze pozostał między innymi syn Mikołą], piszący się z Pakości, 
któremu Papież Grzegorz zezwolił 1877 r. zaślubić Agnieszkę, wnuczkę Alberta 
z Lutol>orza, krewną w czwartym stopniu (KWP. 1746). Z Ostrowa, który dzia- 
łem przeszedł na Hektora, pisał się Stanisław Kiwała^ takłe z rodu Leszczyców, 
sędzia ziemski brzeski, w latach 1858—1862 (Ibid. 1466). 

W latach 1482 — 1467 kasztelanem szremskim był Wojciech z Pakości 
i Krotoszyna, piszący się takie z Koźminka. Patrz Krotosey i Pakoiiey. 

Z powyższego widzimy, ie Kościelec zwykle Kościołem był nazywany. 

Pakość pierwotnie do innego Jeszcze rodu należała. Otngrmali Ją wraz 
z Batkowem bracia, Przybysław i Paw^ zwani WyueUaawie, od księcia Boleda- 
wa. Nadanie to potwierdził im ksiąię Przemysław 1282 r. Przybyriaw był wo- 
Jewodą świeckim w latach 1280— 1282« a PaweŁ kasztelanem świeckim, w latach 
1278 — 1288, a wojewodą, 1284 — 1298. Pieczęć Pawła przedstawia cztery groty 
w krzył zestawione (Małecki II 1 190). Już Jednak 1826 r. dziedzicem Pakości 
był Bogumił (RM.), o którym było wyżąj. 

Kościelec mógł wejść w dom Kościeleckich, albo drogą nabycia, albo wsku- 
tek zaślubienia córki Wojciecha, lub Mikołaja, nie wcześniej Jednfdc, Jak na schył- 
ku XIV-go wieku. W 1418 r. właścicielem Kościelca był Janusz Kościeleckl, wo- 
jewoda gniewkowski. 

Na Kościelcu, zwanym także Kościołem i Biiikowie, w powiecie koniń- 
skim, dziedziczył 1268 r. Bozata (Bodzęta), łowczy poznański. Otrzymał on w tym- 
że roku, od księcia Bolesława, różne przywileje dla tych dóbr, a szedł, zdaje się, 
z rodu Porajów z Wrześni. Franciszek z Kościelca, świadek 1288 r. na przywile- 
ju księcia Przemysława. 

Ck) do Kościoła, Kościelnej wsi, nazywanej w nąjdawnięjs^ch aktach 
Lapidta Eeelesia^ rzecz przedstawia się trudniej. Z tej Kościelnej wsi, leżącąj 
w powiecie brzeskim, nazwę swą wzięli Kościelscy, również Jak Kościeleccy Ogoń- 
czykowie. 

Żychliński, w „Złotej Księdze^, uważa dziedziców tego Kościda, znanych 
z aktów XIII-go i XIV-go wieku za protoplastów Kościelskich. Jest to możliwe, 
ale dotychczas nie udowodnione, gdyż pieczęci ich nie znamy, a akta dotychczas 
zbadane nie wykaz^ją, czyim był synem Krystyn, stolnik brzeski 1486 r., piszą- 
cy się pierwszy Kościelskim. 

Władysław Łokietek potwierdził w Kaliszu 1297 r., nadanie wsi Łęgu, (^- 
stersom z Lądu, przez komesa Dobiesława, syna Krzesława de Lapidea Eedesia. 



Digitized by 



Google 



244 Z KOŚCIELCA. 

Krzesław, ojciec Dobiesława* był synem Sanda i jako taki, wymieniony w liczbie 
świadków, na przwileju księcia Konrada Mazowieckiego, wydanym 1222 r. w Tro- 
janowie, pod Sochaczewem (RM.)* Te trzy imiona W8kaz^ją, łe to r6d Odrową- 
żów dziedziczył na tym Kościele, a Krzeirtawa, syna Sanda, jako Odrowąża, zna- 
my w tymże czasie, z innych dokumentów. 

Dobiesław, podczaszy ki^awski 1298 r., miał córkę Klarę, która wyszła za 
2yrę, komornika brzeskiego 1825 r., a kasztelana kowalskiego 1880 r. (RM.). Żyra 
odebrii Ł^, darowany przez Dobiesława, ojca żoninego, klasztorowi w Lędzie, 
lecz Władysław Łokietek nakazał w Brześciu 1816 r., oddanie takowego Cyster- 
som (KWP. II). Żyra, dziedziczący z bratem Wojciechem na Kotomierzu, w po- 
wiecie bydgoskim, 1825 r. (RM.), do Jakiego rodu należał, pewności nie ma. Imię 
Żyra spotykamy u Prawdziców, ale rodu tego nie było na Kii^awach. Był 
więc najprawdopodobniej Ogończykiem, przybyłym z ziemi dobrzyńskiej, protoplastą 
Kościelskicb, a tylko imię ojca, iub dziada matczynego, było mu nadane. 

Krzesław, wnuk Żyry, wojewoda brzeski, w latach 1898 — 14D9, pisał się 
z początku z Kościoła, a następnie z Poczemina, wsi leżącej obok Kościoła, w po- 
wiecie brzeskim, dzisiaj nie istniejącej, ale o której Jeszcze r^^tra pol>orowe 
z 1557 r. wspominają (Paw.). 

Żyra miał syna Dobiesława, chorążego brzeski^;o 1848 r, kasztelana ko- 
walskiego 1849 r., a kasztelana kruszwickiego, w latach 1851—1871, który 1848 r. 
potwierdził darowiznę Łęgu, przez przodków jego uczynioną, klasztorowi w Lą- 
dzie (KWP. II). 

Po Dobiesławie zostało dwóch synów: Krzesław, piszący się z Kościoła 
i Poczemina i Wojciech, piszący się z Kościoła. 

Dobiesław z synami, jako stronnicy ks. Ziemowita, czynny wzięli udział 
w walkach po śmierci króla Ludwika, o czem obszernie pisze Janko z Czarnkowa. 

Krzesław, podkomorzy brzeski, otr^mał 1885 r., za zasługi ojca i swoje, 
przywilej, na zamianę wsi Sąchocina na miasto. W 1898 r, jako wojewoda brze- 
ski, składa przysięgę wierności królowi, a 1402 r. sprzedał Sąchocino, Kunradziec, 
Rży i Zieloną, dzieciom Pawła ze Skarpu (KM.). Synem jego był zapewne Miko- 
łaj z Poczyrnina, podstoli gniewkowski 1412 r., zmarły 1419 r., którego wdowa, 
Dorota ze Starego Rypina z dziećmi: Krzesławem, Mikołajem i Anną, brała 1420 
roku spadek po swej ciotce Baruchowskiej (Ks. Brzeskie z 1571 roku i Teka 
Pawińs. VII). 

Wojciech z Kościoła z Kujaw, świadczył 1868 r. w Krakowie, kasztelan 
brzeski 1883 r., obecny w Horodle 1418 r., pozostawił kilku synów, z których 
Wojciech 1405 r., a Bartosz 1406 r., byli na uniwersytecie krakowskim. Trzeci 
Wojsław, piszący się z Chrostowa, podstoli gniewkowski 1418 r., obj^ w zarząd 
dobra brata Wojciecha (Teka Paw. VII. 1869) i wspólnie z Bartoszem, częste ma 
sprawy w Brześciu w latach 1418 — 1424 (Teka Paw. Vn). 

Bartosz z Kościoła Kościelski, współdziedzic z Wojsławem Świrczyna 1418 
roku, sprzedał 1428 r. Niemojewo Dzierżkowi z Miłochowa (Ibid.). 

Równocześnie z nimi występąją w aktach brzeskich, Mikołaj z Kościoła 
wiatach 1418—1428 i Krystyn z Kościoła, w latach 1421—1428, późniejszy stolnik 
brzeski 1435 r., po którym idą Kościelscy. Mikołsg był synem Mikołaja z Poczyr- 



Digitized by 



Google 



KOŚCIELECCY. 



245 



nina, podstolego gniewkowskiego, a Krystyn Kościelski był pewnie synem Wojcie- 
cha, kasztelana brzeskiego. 

W drugiej połowic XIII-go wieku iyło trzecłi braci: Dobiesław, Łupus i N., 
z którycli pierwszy był stolnikiem brzeskim, a drugi pisii się de Lapidea Eeclesia. 
Podczaszy łęczycki 1255 r., a podkomorzy 1256 r., wojewoda brzeski 1282 r., w któ- 
rym zamieszczony w liczbie świadków, na przywileju książąt Władysława i Kazi* 
mierzą łęczyckicłi i ki\jawslcich (RM.). 

Skarbimir, syn Dobiesława, stolnika kqjaw8kiego, z synem swoim Janem, 
bratankiem Skarbimirem i braćmi stryjecznymi: Floryanem, Janem* Jakóbem i Sta- 
nisławem, sprzedali 1804 r. Oościeradz, Cystersom Byszewskim (RM.). Jan znów, 
syn komesa Lupusa, niegdy wojewody brzeskiego, za zgodą brata rodzonego Flo- 
ryana i stryjecznych braci: Skarbimira, Jakóba i Stanisława, sprzedał tegoż 1804 
roku Bierzyn, tymże Cystersom, a 1811 r., Jako syn Lupusa de Lapidea Eederia. 
wspólnie z żoną Klarą, dobra Jej wyprawne Samociąsko, sprzedii tymże Cyster- 
som (RM.). Prawdopodobnie ten Jan, dziedzic Kościoła, świadczy 1825 r. razem 
z Bogumiłem z Pakości (RM.). 

Do Jakiego rodu należeli ci dziedzice Kościoła, orzec trudno. Być może, że 
byli LeszczycamL 

KOŚCIELECCY h. OGOŃCZYK z Kościelca, w powiecie inowrocławskim, 
tak nazwani, pochodzą, Jak pewnie i reszta Ogończyków, od Ogona [Cauda), żyją- 
cego w Xin-m wieku, bardzo zasłużonego księciu Ziemomysłowi (Lites.). Ogono- 
wie Jednak Już wcześniej istnieć musieli, skoro w liczbie świadków na przywileju 
księcia Konrada z 1241 r., którym nadał Ostrowsko kościoło- 
wi gnieźnieńskiemu, spotykamy Piotra, nazwanego sine Cauda 
(KWP. 229). 

Synów Ogona znanych Jest czterech : Paweł, Marcin, 
Jakób i Piotr, zwykle Ogonami zwanych. Otrzymali oni 1829 
roku, od księcia Władysława Dobrzyńskiego, prawo chełmiń- 
skie dla dóbr swoich, Lubina, Woli, Dąbrówici i Murzynowa, 
w ziemi dobrzyńskiej (RM. 481). Siostra ich Małgorzata, za 
Stanisławem z Brzezia, b. Doliwa. Z nich: 

Komes Paweł, dziedzic Spicymierza, kasztelan łęczy- 
cki, w latach 1818 — 1885, a wojewoda 1888 r., miał dwóch 
synów: Mikołaja, podkoniuszego łęczyckiego i Trojana, którzy 
zawarli 1848 r. ulcład z arcybiskupem gnieźnieńskim, o Spi- 
cymierz i Wieszczyce (KWP. II. 1272 i 1278). 

Komes Marcin był podkomorzym łęczyckim, w latach 
1826 — 1889. 

Jakób Ogon z Sieradza, świadek 1889 r. w procesie 
z Krzyżakami, chorąży sieradzki 1850 roku. Patrz artykuł 
z Chodega. 
Komes Piotr, kasztelan dobrzyński, w latach 1850 — 1864, miał syna An- 
drzeja, któremu, Jako synowi kasztelana dobrzyńskiego, król Kazimierz nadał 1864 
roku prawo niemieckie dla Jego dziedzictwa Unienia, w ziemi łęczyckiej (Pom. 
Dz. W. Śr. XVI). 




Herb Ogończyk. 



Digitized by 



Google 



246 KOŚCIELBCCY. 

Andrzej, piszący się następnie z Radzikowa, sam kasztelan dobn^rński 
1871 r., zmarły 1895 r., nabywca Kuczborka 1884 r. od księcia Ziemowita, pozo- 
stawił syna Mikołaja, kasztelanica dobrzyńskiego 1888 r. (Lecz. L 811), piszącego 
się z Kutna, świadka 1895 r., na akcie sprzedaży Kikoła (RM.). Synem kasztela- 
na Andrzeja, mógł być takie Piotr, piszący się z linienia, miecznik dobngrń- 
ski 1877 roku, a wnukiem, Dobek z Unienia, podstoli dobrzyński, w latach 
1412 — 1424. 

Mikołą) z Kutna pozostawił sześciu synów: Janusza, Jakusza, Piotra, Jana, 
Andrzeja i Ottę, którzy dopełnili 1418 roku w Lipnie działu dóbr, po ojcu pozo- 
stałych. Najstarszy Janusz, podówczas wojewoda gniewkowski, dziedzic Kościelca, 
otrzymał Skempe i kilka innych wsi, Jakusz wziął Radzików, Piotr-Działyń, Wolę 
i Zembowice, Jan, Kutno i Sieciecbowo, a Andrzej i Otto, Kuczbork, Olszewo i Ko- 
zielsk i 700 grzyw, dopłaty od braci, po śmierci matki i babki (Za. Szreńskie). 

Janusz zwał się Jut Kościeleckim i dał początek temu domowi. Tytuło- 
wany naprzemian wojewodą gniewkowskim, lub włoclawkim (inowrodawskim), 
był i starostą dobrzyńskim 1420 r. Nazywany czasem Janem, iył Jeszcze 1425 r. 
Kętn^yński pisze, łe z córek wydał Jedną za Łichtyana, a drugą za Jana Mgow- 
skiego, sędzi^^o chdmińskiego. 

I. Mik(4ąJ, syn Janusza, chorąży bydgoski 1488 r., chorąży brzeski 1484 r., 
a chorąży inowrodawski 1485 r., kasztelan inowrocławski i starosta dobrzyński 
1458 r., wojewoda inowrocławski 1458 r., w końcu wojewoda brzeski 1457 r. ^ł 
Jeszcze 1479 roku* OSrka Jego, Barbara z Chocienia, kwitowała 1484 r. z posagu 
braci swoich: Mikołaja, Jana, Wincentego i Stanisława, dziedziców Kościelca (Or. 
Brzes.). Z nich: 

1. Mikołaj, wcjjewodzic brzeski, 1465 r. student uniwersytetu krakowskie- 
go, 1469 r. kanonik gnieźnieński, 1478 r. proboszcz włodawski (Gr. Brzes.), 1489 
roku kanonik krakowski, 1494 r. dziekan gnieinieńsici, został biskupem cham- 
skim 1505 r. Fundowii razem z Mikołajem, kasztelanem inowrocławskim, kościół 
i klasztor Bernardynów w Skępem. Akt fundacyjny spisany 1517 r., ale kościół 
stał Już dawniąj, bo 1514 roku biskup testamentem kazał się w nim pochować, 
w przygotowanym grobie pod tarczą herbową. Fundował takie kościół parafialny 
w Białej, w dyece^ poznańskiej. Umarł 4-go Mąja« a pochowany 6-go Maja 1518 
roku w Skępem. W 1475 r. był starostą inowrocławskim, a 1494 r. starostą do- 
brzyńskim. 

2. Wincenty ze Skempego y. z Bobrownik, trzeci z kolei qrn Mikołaja, 
wojewody brzeskiego, podkomonsy dobrzyński 1472 r., następnie i starosta. Żonaty 
z Barbarą z Oolanic (Qr, Brzes.), pozostawił dwóch synów: Stanisława i Wacława, 
oraz córkę Annę, ionę Andrzeja Oporowskiego 1484 n (M. 14 f. 187). Zdaje się, ie 
to ten Wincenty, bo piszący się ze Skempego, sprzedał, wspólnie z bratem Ja- 
nem, 1494 r. Potulickiemu Goślinę, w powiecie poznańskim (M. 15 f. 191). Jest 
to racząj potwierdzenie sprzedaży, dokonanej przez brata ich, prol>oszcza Mikołaja, 
1498 r. (Wierzb. II. 241 i 840). 

Stanisław, kasztelan dobrzyński i Wacław, chorąży inowrodawski, syno- 
wie niegdy Wincentego, podkomorzego dobrzyńskiego, zeznali 1521 roku dział 
i w akcie tym wymienili, ie braćmi ich ojca, a ich stryjami byli: Mikołaj, biskup 
chełmski i Jan, wojewoda inowrocławski, ojciec obecnego, to Jest w 1521 r. wo- 



Digitized by 



Google 



KOŚCIELECCY. 247 

jewody inowrodawskiego, starosty brzeskiego i dobrzyńskiego, Mikołaja (M. 87 
f. 881). Staoidaw otrzymał 1604 r. ekspektatywę na podkomorstwo dobrzyńskie 
(M. 80 f. 2l6)t ale urzędu tego nie dostf^, następnie był kasztelanem kruszwickim 
i z urzędu t^ re^gnował 1505 r.« na rzecz szwagra swego Oporowskiego (M. 21 
f 160). W 1518 r. jest kasztelanem dobn^ńskim. umarł około, lub 1527 r. Dzie- 
dzic miasta Wysoki, zaślubił Dorotę Płomykowską, z którą) miidi córkę Reginę. 
Ustanowił nad nią opiekę 1620 roku (M. 88 f. 685). Regina, dziedziczka Wysoki, 
była ioną l-o v. Stanisława Kościeleckiego, kasztelana bydgoskiego, ąyna Jana, 
wojewody łęczyckiego^ 2-o y. Piotra CSzamkowskiego. Tak pisze Paprocki, który 
ją znać musiał. 

3. Stanisław, najmłodszy syn Mikdąja, wojewody brzeskiego, cayr piasto- 
wał jaki urzą4 i czy pozostawił potomstwo, śladu w aktacłi nie ma. Być mote, 
te jego dziećmi byli: Mikołaj, Wincenty, Jan, Stanisław, Helena i Febronia, o któ- 
rycli niłąj. 

4. Jan, drugi z kolei syn Mikołaja, w(^ewody brzeskiego, piszący się ze 
Skempego, chorąży inowrocławski 1450 r., w 1455 r. podkomorzy dobrzyński i ka- 
sztelan kruszwicki 1482 r., kasztelan i starosta dobngrński 1485 r., wcjjewoda ino- 
¥rrodaw8ki 1497 r. W 1485 r. był obecnym przy składaniu hołdu przez Stefana, 
wojewodę multańskiego, królowi Kazimierzowi, pod Kołomyją. W 1490 r. otr^- 
midi potwierdzenie posiadania Bobrownik i zapis 2,800 flor. na Kole (Wierzb. I. 
2118, 2119 i 2125). Żonaty l-o y. z EUbietą Oporowską, córką Jana, wcjjewody 
inowrocławskiego, której zapisał 1482 r. tysiąc dukatów (M. 14 f. 57), 2-o y. z Ka- 
tarzyną, córką Dobiedawa Odrowąż ze Sprowy i z Żyrawicy, kasztelana przemy- 
skiego, 1488 r., która dzieląc się dobrami z siostrą swoją Oporowską, wzięła Gli- 
niany z ośmiu wsiami i pół miasta Kulikowa (AGZ. XV f. 218 i M. 14 f. 165). 
Z drugiąj iony, syn Mikdąj i córka Anna, iona Andrzeja Krotowskiego 1519 r. 
(M. 84 f. 210, 414 i 221). 

Mikołaj, syn Jana, wojewody inowrodawskiego i Katarzyny Odrowąiówny 
z Żyrawicy, właściciel po matce Żyrawicy, piszący się tak, jak i ojciec jego, ze 
Skempego (M. 25 t 149; M. 84 f. 210, 214 i 221; 87 f. 881 i 408), starosta dobrzyń- 
ski i wisznieński 1509 r, kasztelan inowroctewski 1511 r. i starosta kowalski 1518 
roku, otrzymał 1515 r. konsens królewski, na wykupienie starostwa brzeskiego, 
z rąk sukcesorów Czernych (M. 80 f. 58). W 1519 r. i starosta bobrownicki (M. 
88 f. 240), został wojewodą inowrodawskim 1520 r., po awansie Stanisława, na 
wojewodę brzeskiego. Sam wojewoda brzeski 1520 r., został znów po Stanisławie, 
wojewodą kaliskim 1525 r. Umarł 1585 r. Żonaty z Anną z Łaska, wojewodzian- 
ką sieradzką, l-o y. żoną Jakóba Glinki, starosty wiskiego, zapisał jej, 1510 roku, 
tysiąc dukatów. W 1518 i 1518 r. ponowił jej zapisy (M. 28 f. 820; 28 f. 20 i 80 
f. 178)» Z niąj miał córki: Zofię, 1587 r. ionę Sebastyana Mieleckiego, późniejsze- 
go kasztelana krakowskiego i Jadwigę Sewerynowę Bonarową, kasztelanowę san- 
decką (M. 54 f. 7; 128 f. 18 i Gony. Warsz. i A f. 96), oraz synów : Jana i Sta- 
nisława. 

Jan, wojewodzie kaliski, rycerz boiogrobców i Św. Katarzyny na górze Sy- 
naj 1582 r., następnie podkomorzy krakowski i brat jego Stanisław, zapisali 1585 
roku 5,000 flor. siostrze swej przyrodniej Annie, córce Jakóba Glinki, starosty wi- 
skiego i Anny z Łaska (M. 50 f. 45). Jan został 1542 r. wojewodą Inowrocław- 



Digitized by 



Google 



248 KOŚCIELBCCY. 

skim, a 1687 r. był i starostą brzeskim, dobrzyńskim i kowalskim. W 1540 r. był 
i starostą bobrownickim i rypińskim. W 1662 r. został wojewodą łęczyckim, umarł 
w roku następnym. Był i starostą nieszawskim. Żonaty l-o v. Anną z Tenczy- 
na, wdową po ks. Raciborskim, dziedziczką Pleszewa, której posag 1648 r. zal>ez- 
pieczył, 2-o v. z Katarzyną z Górki, kasztelanką poznańską, której w 1652 r. za- 
pisał 12,000 talarów (M. 76 f. 18 i 82 f. 405), czy pozostawił potomstwo, nie jest 
wiadomem. 

Stanisław, wojewodzie kaliski, przyznał 1687 r. sumę bratu Janowi (M. 64 
f. 11). Więcej wiadomości o nim nie posiadam. 

II. Jan, drugi syn Janusza, wojewody inowrodawskiego, l>o nazwany 1462 
roku bratem Mikołaja (Hele. IL 8666), otrzymał 1442 r., od Władysława Warneń- 
czyka, za zasługi na Węgrzech, lOO grzyw, na Sowikowie i pozwolenie, na założe- 
nie miasta w Kościelcu, w powiecie inowrocławskim (RM.). W 1460 r. kasztelan 
bydgoski, poseł królewski do przyjęcia hołdu od Wielkiego Mistrza krzyłackiego 
w Brodnicy (Pom. Dz. W. Śr. XVI. 1240). W 1469 r. wojewoda inowrocławski, 
1472 r. i starosta inowrocławski. W 1462 r. i starosta malborski, żył jeszcze 1476 
roku. Tenże Jan otrzymał, od Kazimierza Jagieł, zapisy różnych summ, ogółem 
116,000 flor. na Świeciu, Malborgu, Tucholi, Osieku i starostwie jasienickiem. Trzy- 
mał i Gniewków 1472 r. 

Synami jego byli: Andrzej, Stanisław i Mikcrfąj. Andrzej i Mikołaj dopeł- 
nili działu dóbr 1498 r. Andrzej wziął Świecie, a Mikołaj— Nową wieś, Sowikowo 
i Niemojewo (M. 15 f. 48). Działu t(^ dopdnili, Jan Kościelecki, kasztelan do- 
brzyński i Piotr z Woli (Działyński), kasztelan słoński. W tymże roku Mikobg, 
starosta tucholski, zawarł układ działowy z bratem Stanisławem, starostą człucho- 
wskim, o Człuchów, Choynice, Nieszawę, Kościelec i Szarloj (Wierzb. II. 211 
i 212). Siostry ich : Barbara niezamężna i Dobrochna Janowa Baranowska, 1493 
roku. Z nich: 

Mikołaj, syn Jana, wojewody inowrocławskiego, jeszcze za życia ojca, otrzy- 
mi^ od króla 1472 r., na Starej Nieszawie loo grzyw., a J478 r. za drogę do To- 
runia, jeszcze 50 grzyw. (Wierzb. II. 881 i 992). Starosta malborski 1476 r., sta- 
rosta bydgoski 1484 r., dopełni} 1498 r. działu dóbr z braćmi, Stanisławem i An- 
drzejem (M. 15 f. 27, 80, 85 i 48). W 1498 r. starosta tucholski, zastawił Lich- 
nowe i Granowo szwagrowi swemu, Janowi Baranowskiemu, żonatemu z Dobroch- 
na Kościelecką (M. 17 f. 94). Żona jego Anna, zrzekła się 1498 r. oprawy na Nie- 
szawie. W 1497 r. po obrachunku z królem, ma przyznane 4,400 zł. w. na dhi- 
chowie i 2,200 na Bydgoszczy. W 1508 r. wojewoda brzeski, starosta tucholski 
i człuchowski, otrzymał 1507 r. starostwa osieckie i jasienieckie (M. 28 f. 178). 
Żył jeszcze 1511 r., lecz musiał umrzeć bezpotomnie, ł>o testament jego brata An- 
drzeja, ani o nim, ani o jego dzieciach nie wspomina. Podług Paprockiego, żona 
jego była Bochotnicka i pozostawił trzy córki : Mikdąjowę Walewską, Jakóbowę 
Walewską i Sempelborską. 

Andrzej, syn Jana, wojewody inowrocławskiego, starosta bydgoski 1498 r., 
marszałek nadworny 1501 roku, został kasztelanem bieckim i wielkorządcą krako- 
wskim 1508 r., w tymże roku był i starostą spiskim i żupnikiem krakowskim. 
W 1509 r. został kasztelanem wiślickim i podskarbim wielkim koronnym. W tym- 
że roku był i starostą oświęcimskim, a 1510 r. rezygnował z burgrabstwa krako- 



Digitized by 



Google 



KOŚCIELECCY. 249 

wskiego. W 1511 r. był i starostą inowrodawskim, a 1518 r. został kasztelanem 
wojnickim. Był i starostą Zatorskim i gniewkowskim. 

Zaślubił podskarbi Katarzynę Telniczankę, ulubienicę Zygmunta I-go, z któ- 
rej król miał syna Jana, tytułowanego e ksiąź^^ litewdcieh, biskupa wileńskiego, 
następnie poznańskiego, zmarłego 1589 r. (M. 70 f. 60 i 48 f. 118 i 826). Małżeń- 
stwo to dało powód do niezgod familynych, gdyż brat jego i krewni, widząc 
w niem hańbę dla domu swego, gdy wchodził do Senatu, jako kasztelan wojni- 
cki, z krzeseł swoich powstali i salę opuścili. Miało to sprowadzić mu melancho- 
lię, która mu śmierć przyśpieszyła. Wracając z kongresu wiedeńsldego 1515 r., 
gdzie nie przyjął ofiarowanego mu przez cesarza tytułu hrabiowskiego, zachoro- 
wał w Krakowie i umarł tamże 6-go Września tegoż roku. Ma wystawiony na- 
grobek w katedrze krakowskiej, w której pewnie ciało jego złożone zostało 
(Star. Mon.). 

Podskarbi zeznał 1515 r. testament w Krakowie, podług któr^^, gdyby 
jego żona, podówczas brzemienna, urodziła syna, miał on wziąść cały jego mają- 
tek, na wypadek zaś urodzenia się córki, migątek jego miał przejść na brata Sta- 
nisława, podówczas wojewodę inowrocławskiego, a córka miała otrzymać jedynie 
8,000 flor. Ponieważ urodziła się córka, brat podskarbiego objął pozostały po nim 
majątek, a zapisał Beacie, córce podskarbiego, 8,000 florenów (M. 29 f. 145 i 154). 
Beata, chociaż nazwana Kościelecką, uchodziła za córkę Zygmunta I-go, a siostrę 
Jana z książąt litewskich. Chowała się na dworze królewskim i wyszła za księ- 
cia Ilię Ostrogskiego. Owdowiawszy, mając już lat 50, chcąc na złość zrobić zię- 
ciowi swemu Górce, wyszła 1565 r. za głośnego Olbrychta Łaskiego, wojewodę 
sieradzkiego, który majątki jej zagarnął, a ją zamknął w zamku Kieżmarskim, 
gdzie i umarła. Pochowana w grobach tamtejszej katedry. Wdowa po podskar- 
bim, Katarzyna Telniczanka, jest już 1518 roku żoną Hieronima Szafirańca (M. 
70 f. 60). 

Stanisław, syn Jana, wojewody inowrocławskiego, a brat podskarbiego, 
starosta nieszawski 1489 r., starosta człuchowski 1498 r., kasztelan inowrocławsld 
1501 r., wojewoda inowrocławsld l5ll r., wojewoda brzeski 1520 r., wojewoda sie- 
radzki 1522 r., kaliski 1528 r., w końcu wojewoda poznański 1525 r., umarł 27-go 
Grudnia 1584 r. (Mon. V). Posiadał starostwa : maiborskie, świeckie, sztumskie 
i tucholskie. To ostatnie otr^mał syn jego Jan, 1518 r. Starostwa bydgoskie 
i gniewkowskie, obciążone znacznemi sumami, otrzymał od króla 1515 r., po śmier- 
ci brata podskarbiego (Tomic). 

Nie do pogodzenia z innemi wiadomościami, jest zapiska metryki koron- 
nej (Wierzb. IL 1287), obęjmi^jąca konsens z 1498 r. na cesyę Gniewkowa dany 
braeiam rode(mym\ Mikołajowi, Wacławowi, Janowi i Stanisławowi z Kościelca. 
O Janie i Wacławie, synach Jana, nigdzie śladu więcej nie ma, a natomiast brak 
tu Andrzeja. 

Z nieznanej mi małżonki, Stanisław, wojewoda poznańsld, pozostawił cór- 
kę Barbarę, za Feliksem Szreńskim 1526 r., późniejszym wojewodą płockim (M. 89 
f. 767 i 771 i 40 f. 921) i syna Jana. 

Barbara zrzekła się majątku rodzicielskiego 1526 roku, w obecności braci 
swoich stryjecznych, Mikołaja Kościeleckiego, wojewody kaliskiego i Stanisława 

Herban. T. XI. 32 



Digitized by 



Google 



260 KOŚCIELBCCY. 

Kościeleckiego. chorąieKO dobrzyńskiego, a takie wi\jów swoich, Mikołaja Szydło- 
wieckiego, kasztelana sandomierski^^ i podskarbi^^ koronnego i Piotra Stażew- 
skiego, kasztelana inowłodzkiego (M. 89 t 771). 

Jan, kasztelan kowalski 1614 r. i starosta tucholski 1618 r. (M. 81 f. 268), 
w 1626 r. kasztelan łęc^cki, 1682 r. i starosta nakielski, 1686 r. kasztelan kali- 
ski i starosta człuchowski, 1687 r. i starosta bydgoski, 1688 r. wojewoda inowro- 
dawski, 1640 r. wojewoda brzeski, w końcu wojewoda łęca;ycki 1642 r., umarł 
w 1646 r. Żonaty l-o y. z Pampowską, 2-oy. z Kataryną ze Shipi Kcyńską, tak 
zwaną od dzierżawy Kcyńskiąj, trzymaną) przez lipskich h. Topór, pozostawił 
synów: Andrzeja, Janusza, Stanisława i Łukasza, oraz córki: Elżbietę i Annę. Nad 
Anną i Łukaszem, urodzonymi z Katangrny ze Słupi, ustanowił opiekę 1648 i 1644 
roku (M. 66 f. 166 i 66 f. 180). Niesiecki daje mu dwóch synów Stanisławów, ale 
zdaje mi się, że mylnie. 

a) Andrzej, syn Jana, wojewody łęczyckiego (M. 76 f. 202), z dworzanina 
królewskiego, kasztelan inowrodawski 1662 r. był w tymże roku starostą bydgo- 
skim i sekretarzem królewskim (M. 82 f. 140). W 1668 r. wojewoda inowrocław- 
ski i w tymże jeszcze roku wojewoda ł^ycki i starosta ni^elski. W 1668 r. 
wojewoda kaliski i starosta pyzdrskL W 1664 roku wojewoda poznański, umarł 
w roku następnym. W 1664 r. otrzymał na własność Murzynowo i Nową wieś, 
ze starostwa inowrodawskiego (M. 86 f. 177). Żonaty z Anną Łaską, wojewodzian- 
ką sieradzką, wdową po Odrow^u, której zabezpieca^ł posag 1566 r. (M. 86 f. 49 
i 87 f. 24), z nią bezdzietny. 

b) Janusz, syn Jana, wojewody łęcs^ckiego (M. 70 f. 608), kasztelan byd- 
goski, starosta nakielski i bydgoski 1646 r., wojewoda brzeski 1660 r., generał 
wielkopolski i wojewoda sieradzki 1668 r., umarł w 1666 r. W 1666 r. otrzymid 
konsens królewski, na wykupienie starostwa drabimskiego od Kocsmera (M. 87 
f. 278). Żonaty z Gerusą (Gertrudą) Danat>orską, zmarłą w Nieżuchowie 1678 r. 
(Orzekki), a której posag w 1646 r. zabezpieczył (M. 70 t 896), pozostawił czte- 
rech ąynów : Stanisława, Jana, Andrzeja i Kr^sztofa, z którymi zawarła układ 
1666 r. Anna z Łaskich Kośdelecka, wojewodzina pomańska (M. 100 f. 169). Cór- 
Icami j^^ miały być: Katarzyna, żona Andrzeja Opalińskiego 1662 r., późniejsze- 
go marska wielkiego koronn^^ (M. 98 f. 878), Regina, żona I-o y. Jakóba 
Rokossowskiego, podskarbiego koronnego, 2-o y. Wojciecha Mycielski^^o, Elżbieta 
i Zofia. Z synów: 

Stanidaw, nąjstars^r syn Janusza, wojewody sieradzkiegQ» otrzymał Dra- 
bim 1668 T. (M. 97 {. 121). W roku nast^nym ojciec mu odstąpił starostwo na- 
kielskie (M. 96 f. 846). Zył jeszcze 1679 t. (M. 119 f. 822). 

Jan, drugi z kolei syn Janusza, wojewody sieradzkiego, otrzymał 1666 r. 
starostwo bydgoskie i gniewkowskie po Andrząju Kościeleckim (M. 96 f. 461 i 100 
f. 86). W 1672 r. jest kasztelanem biechowskim, a regestra poborowe wykązHJą 
go właścicielem Kościelca (Paw.). W 1682 r. został kasztelanem międ^rzeckim. 
W 1692 r. procesowała go Regina z Kościeleckich Rokossowska, o 100,000 flon 
(Zs. Inowr.). Żonaty z Dorotą Spławską, kasztelanką międzyrzecką, zabezpiec^ł 
jąj 1667 i 1669 r. posag (M. 100 f. 816 i 101 f. 404). W 1699 r., wspóhiie z żoną, 
otrzymał konsens królewski, na odstąpienie starostwa gniewkowskiego Niemcjew- 



Digitized by 



Google 



KOŚCIELBCCY. 261 

skiemu (M. 148 f. 12). Niesiecki przypuszcza, ie jego synami byli Janusz i Woj- 
ciech, od których Maciej Smogulecki wykupił 1600 r. starostwo bydgoskie. 

Andrzcjj, trzeci z kolei syn Janusza, wojewody sieradzkiegOt kanonik po- 
znański, został 1579 r. opatem Cystersów w Bledzewie (M. 119 t 284). 

Krzysztof, czwarty syn Janusza, wojewody sieradzki^^, kasztelan inowro- 
dawski 1684 r., ożeniony z Potulicką (Papr.), umarł 1626 r. 

Po jednym z synów Janusza i Danaborskiej, iść musiida Anna, córka An- 
drząja, dziedziczka Krajenki, dawnej posiadłości Danaborskich, łona l-o y. Krzy- 
sztofa Iwińskiego 1608 r., a 2-o y. Stefana Grudzińskie^, kasztelanica nakielskie- 
go, 1680 r. 

c) Stanisław, syn Jana, wojewody łęczyckiego, którego Niesiecki zwie wo- 
jewodą sieradzkim, nie był nim nigdy. Stanisław ten (M. 47 f. 166), l>ędzie pe- 
wnie kasztelanem bydgoskim 1566 r., dziedzicem Ząjezierza i innych dóbr w Wiel- 
kopolsce (Paw.), żonaty z Anną Baranowską h. Łodzią, któr^^ syn Jan, został 
kanonikiem poznańskim 1681 r. (Pis. Dz. Pols. IX; Akta Kap. Pozn.). Stanisław 
ten był synem Katarzyny ze Słupi, t>o pr^ legitymacyi Jana, kanonika, wykaza- 
no, że babka jego ojczysta była h. Topór. Drugim synem kasztelana bydgoskie- 
go był Andrzej, dziekan poznański, zmarły przed 1601 r. 

d) Łukasz, czwarty i najmłodsi syn Jana, wojewody łęc^ckiego, nazna- 
czony przez Zygmunta Augusta na biskupstwo ch^mińskie, a przez króla Henry- 
ka 1674 r., na przemyskie (Orzelski), zosttd biskupem poznańsidm 1676 r. (Orzel- 
ski). Umarł 1697 r., pochowany w katedrze poznańskiej. Był poprzednio opatem 
lubińskim i jako taki, sprzedi^ 1670 r. Dąbrówkę, Ossowice i inne wsie Żalińskie- 
mu (M. 108 f. 289). W 1669 r. podpisał Unią Litwy z Koroną (V. L.). Gzy to 
nie on był mianowany kasztelanem bydgoskim 1668 r. (M. 96 t. 100), t>o innego 
Łukasza w tym czasie nie było. 

e) i f). (Mrki wojewody łęc^ckiego : Elżbieta miała być l-o y. za Poto- 
ckim, 2-0 y. za Żórawińskim, kasztelanem halickim, a Anna, za Janem Kamie* 
nieckim z Oleska. 

W 1497 r., w czasie wojny w(rfoskiąJt Mikołaj, kasztelani kruszwicki, 
Wincenty, Jan, Stanisław, Helena i Pebronia, rodzeństwo Kościeleccy, zastawili 
cz^ swoje w Lipinach i Borowie, w kcyńskiem, za 260 a^ węg. Grudzińskiemu, 
kasztelanowi bydgoskiemu. 

Mikołaj był kasztelanem kruszwickim juł 1498 r. Ożeniony z Katarzyną 
z Szamotuł, córką Jana Świdwy, wojewody poznański^^, którąj zabezpiec^ł po- 
sag 1496 r. Otncymała ona 1498 r. od króla zapis 8,000 flor. dotem i 840 flor. 
p<S%ro6zkami na mycie wodnym w Przepuście, a 1606 r. w Szamotułach sjdsała 
testamenty na mocy któr^^o, w razie bezdzietnej śmierci jedynąj córki Katarzyny, 
iony Stanisława hr. Tarnowskiego na Rzemieniu, kasztalana chdmski^^, sumę 
2,000 zŁ węg., opartą na cle Nieszawskim, zapisała w pirfowie na kolegiatę Św. 
Stanisława, a w p<rfowie na szpital Św. Ducha w SzamotułaclL Górka rzecśsywi- 
ście umarła bezdzietnie przed 1627 r., a mąż owdowiawsagr* widocznie został księ- 
dzem i jest dziekanem włodawskim w latach 1618 — 1617 (St Pr. P. Pom. VII. 
102 — 106; M. 17 f. 140; 19 f. 160 1 80 f. 270; St Pr. P. Pom. VL 410; Wierzb, 
a 220, 221, 248 i 622; Pom. Dz. W. Śr. XVL 1642). 



Digitized by 



Google 



252 



KOŚCIELECCY. 



Wincenty, chorąży inowrocławski 1604 r., żonaty z Elżbietą 1617 r., dopeł- 
nił 1513 r. działu dóbr z bratem Stanisławem (M. 26 f. 223 i 226; 30 f. 278). 

Stanisława spotykam cześnikicm inowrocławskim 1616 r., a cześnikiem 
brzeskim 1617 r. Być może, że to on był chorążym dobrzyńskim 1526 r., asystu- 
jąc siostrze stryjecznej, Barbarze Szreńskiej, gdy zeznawała akt zrzeczenia się ma- 
jątku ojczystego. 

Jan umarł podkomorzym inowrocławskim 1608 r. 

Jako stryjeczni Barbary Szreńskiej, mogli ci bracia zatem by<5 synami Sta- 
nisława, wnuk|imi Mikołaja, wojewody brzeskiego ze Skępego, o którym wyżej, 
a którego potomstwa nie znamy. 

Małgorzata za Stanisławem Goślubskim 1612 r. Nawoyka, wdowa po Ja- 
kóbie Węgorzewskim, otrzymała 1511 r. konsens królewski, na odstąpienie staro- 
stwa lelowskiego Hynkowi (M. 26 f. 71). Barbara, za Mikołajem Podlodowskim 
1530 r. Petronella, żona Macieja Podoskiego, 1532 r. Anna, wdowa po Andrzeju 
Opalińskim, marszałku wielkim koronnym 1649 r. Zofia, wdowa po Wiktorynie 
Sempell)orskim 1559 r. Katarzyna, żona Jana Kuklinowskiego, 1679 r. 

Piotr, w ziemi kujawskiej 1606 r., pisarz grodzki nakielski 1612 r., żonaty 
z Konstancyą Julią Wyganowską. Andrzej pozwany 1633 r., o współudział w za- 
bójstwie Macieja Bardzkiego. 

Jeden z Kościeleckich przeniósł się widocznie na Litwę, skoro Antoni Ko- 
ścielecki, tegoż herbu, był 1740 roku właścicielem dóbr Widnopole, w powiecie 
oszmiańskim. Syn jego Maciej, pozosta¥rił syna Stanisława, wylegitymowanie 
ze szlachectwa 1801 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską. 

KOŚCIELECCY h. ZABAWA z Kościelca, w powiecie proszowskim. Z te- 
go Kościelca, gdzie fundował kościół i parafię, pisał się Wisław, dziekan krakow- 
ski, w latach 1210—1229, obrany biskupem krakowskim 1229 
roku, konsekrowany 1231 r., zmarły 4-go Marca 1242 r. Przy- 
był on, z kilku rodzonymi braćmi, do ziemi krakowskiej z Po- 
morza, a potomstwo ich dotąd kwitnie (Kat. Bisk. Krak. IV 
i V). Włodek z Kościelca, prol)Oszcz kielecki 1360 r., ka- 
nonik krakowski w latach 1362 — 1362. 

Pełka z Kościelca, podkoniuszy sandomierski, wiatach 
1361 — 1369 i krakowski 1366 — 1368 r., i marszałek nad- 
worny koronny 1358 r. Pozostałą po nim wdowę i synów jej, 
Mikołaja i Imrama, procesuje 1381 r. Wisław z Kościelca. 

Od Mikołaja prawdopodobnie poszli Swieradzcy. Wdo- 
wa po Wisławie, Świętosława (Garnyszówna) z Tamowej Gó- 
ry i Zdanowic i syn ich Włodek z Kościelca, od 1348 r. mają 
częste sprawy w Krakowie. Włodek z Mikołajem z Swiradzic 
ręczył 1402 r, za Pietraszem z Zabawy. Ożeniony z Radwa- 
nówną, siostrą Janusza zMakocic, sprzedał 1403 r. całe dzie- 
dzictwo swych dzieci w Zebrzydowicach, Przybkowicach i So- 
snowicach, za 360 grzyw, groszy pragskich Radwanom z Po- 
biodru. Żył jeszcze 1412 roku. Syn jego zapewne Wisław, niegdy z Kościelca, ustą- 
pił bratu swemu rodzonemu Jakóbowi, niegdy z Kościelca, spadek po Janie i Pełce 
i matce ich, Plennie, 1434 r. (St. Pr. P. Pom. VIII i Hele. II). 




Herb Zabawa 



Digitized by 



Google 



z KOŚCIELNIK - KOŚCIELSCY. 



268 



z KOŚCIELNIK, w powiecie krakowskim, pisali się SŁraszowie w XIV-in 
i XV-in wieku, której to wsi byli właścicielami. Z Kościelnik tych samych pisiA 
się nSwnieł Goworek, protoplasta Outów h. Rawicz. 

KOŚCIELSCY h. OOOŃCZYK z Kościelnej wsi (dawniej Kościoła, de La- 
pidea Ecclesia) Jak to przedstawiliśmy w artykule z Kościelca, e Kościoła sądzić 
można, to Żyra, kasztelan kowalski, żonaty z Klarą, córką Dobiesława z Kościoła^ 
podczaszego kujawskiego, mógł być protoplastą Kościelskich. 

Tomasz z Kościoła, kanonik poznański 14^5 r. (Pom. Dz. W. Śr. XTIT). Jan 
z Kościoła, wzmiankowany 1489 roku w aktach grodzkich brzeskich, ma sprawy 
w Brześciu, w latach 1421 — 1428 (Teka Paw. VII). Krystyn z Kościoła Kościel- 
ski, stolnik brzeski, podpisał 1485 roku pokój brzeski. Stolnikiem był w latach 
1486 — 1459. Mógł on być synem Wojciecha z Kościoła, kasztelana brzeskiego. 
Katarzyna, pozostała po nim wdowa i syn jej Wojciech, zeznali 1461 r. oblig na 
Mik(rfą)a, Barttomieja, Dorotę i Mdgorzatę, dzieci ni^y Mikołaja z Kościoła. 
Oprócz Wojciecha, miał jeszcze Krystyn, stolnik brzeski, synów: Szymona i Kry- 
styna. Wszyscy trzej wystawili 1461 r. oblig, w grodzie brze- 
skim. Z nich: 

Wojciech, syn Krystyna, dziedzic^ł na Osięcinach, 
w których zastawił kmieci 1459 r. (Gr. Brzes.). W 1474 r. 
był kasztelanem kowalskim. W 1484 r. nabył od brata Szy- 
mona Korzaznik (Korzecznik?), Siemunowo, Smogorzewo, Re- 
decz i część Osięcin (Gr. Brzes.). Kasztelanem był jeszcze 
1497 r. Żonaty z Dorotą z Goczanowa, wdową po Stanisławie 
z Wyszecina, pozostawił córki : Wiktoryę, żonę Jana Rudni- 
ckiego i Katarzynę żonę Wojciecha Lubienieckiego, procesu* 
jące się 1498 r., o działy dóbr (Gr. Brzes.). 

Szymon, syn Krystyna, podstoli brzeski w latach 
1486 — 1499, mii^ córkę Jadwigę, ionę Andrzeja Kobylińskie- 
go i synów : Jana, zmarłego bezpotomnie i Wojciecha. Ten 
ostatni, właściciel Koścl(rfa, Bodzanówka i Tupadeł 16S7 roku 
(Żychl. IV), pozostawił dwóch synów : Walentego, podczasze- 
go inowrocławskiego 1564 r., który, jako jeden ze stolników 
królewną) Zofii Jagiellonki, odprowadzi ją do Brunświku i Ga- 
wła, mianowanego podsędkiem brzeskim 1676 roku. Żył on 
jeszcze 1598 r. (Gr. Przed. 46 f. 455). Regestra poborowe z 1566 r. wykazi^ą jako 
właścicieli Kościoła, Walentego, Gawła, i Wojciecha Kościelskich. Gaweł oprócz 
tego był współdziedzicem Poczernina 1566 r., Bodzanowa - Ligaszcza 1557 r. i Sy- 
czewa i Zakrzewa górnego 1579 r.(Paw.). Walentego potomstwo nieznane, a Gaweł miał 
córki: Barbarę, za Maciejem Korytowskim i Annę, 1610 r. za Bartłomiejem Ponę- 
towskim (Gr. Przed. 57 f. 809), oraz synów: Macieja, dziedzica Pocieszyna 1627 r., 
Wojciecha i Jana. Maciej i Wojciech układają się 1604 r. z Ponętowskim, o od- 
roczenie terminu wypłaty sumy (Gr. Przed. 52 f. 449). W sprawie Macieja z Trze- 
buchowskim, byli arbitrami 1627 r. Jan, brat Macieja i Piotr Kościelscy. 

Wojciech, syn Gawła, podsędka brzeskiego, żonaty l-ov. z Zofią Ostromę- 
cką, córką Marcina, a 2-o v. z jej siostrą Jadwigą (Żychl. IV), z pierwszej żony 
pozostawił dwóch synów: Stanisława i Władysława. 




Herb Ogończyk. 



Digitized by 



Google 



264 KOŚCIELSCY. 

A). Stanisław, dziedzic po ojcu na Bodzanowie • Ligaszczu i Poczerninie, 
pisarz ziemski brzeski 1651 r., obrany zostid w tym ostatnim roku opiekunem 
dzieci Stanisława Brzezińskiego (Gr. Przed. 78 f. 222). Nie łył jui 1658 r. (Ziem. 
Kiy.). Żonaty z Jadwigą Chudzińską, córką Jana, 2-o v. Łukaszową Grał>8ką, 
a 8-0 V. Janową Potocką (Żychl), pozostawił syna Jana i córkę Katarzynę. Po- 
tocka, wspólnie z wymienioneml dziećmi swojemi, została pozwaną 1662 r. przez 
Sokołowską (Gr. Przed. 75 f. 458). 

Jan, syn Stanisława, pisarz ziemski brzeski 1690 r., zmarły 1718 r., dzie- 
dzic po ojcu na Bodzanowie i Poczeminie, zaślubił Maryannę Annę Trzebucłiow- 
ską (Żychl.), z której miał syna Stanisława. 

Stanisław, syn Jana, z łowczego dobrzyńskiego, kasztelan konarski - ki\ja- 
wski 1724 r., a kasztelan bydgoski 1726 r., zmarły 1744 r., pochowany w Podgó- 
rzu pod Toruniem, nabył 1717 r. dobra Szarlejskie i Karczyńskie od Działyńskie- 
go. Żonaty 1725 r. z Ludwiką Katarzyną Lipską, córką Prokopa, kasztelana ro- 
gozińskiego i Aleksandry z Nieżycbowskicb, pozostawił z niej córki : Aleksandrę 
Janowe Pawłowską i Annę Andrzejowę Mielecką, oraz syna Ignacego. 

Ignacy, kasztelanie bydgoski, dziedzic majętności ojcowskich, cześnik ino- 
wrocławski 1787 r., chorąży bydgoski 1754 r., starosta słoński 1764 r., elektor 
Stanisława Augusta, kasztelan bydgoski 1769 r., kawaler orderu Św. Stanisława 
1788 r., a Orła Białego 1791 r., umarł w roku następnym, pochowany w Podgó- 
rzu. Z Agnieszki Nieborskiej (DW. 87 f. 1685), miał córkę Teresę Rybińską i sy- 
nów: Józefa i Antoniego, którym, za konsensem królewskim, odstąpił, pierwszemu 
dzierżawę dulską 1775 r., a drugiemu — starostwo słońskie 1774 r. (Kancl. 52 II 
f. 482; 55 IV f. 58). Z nich: 

Antoni, starosta słoński 1774 r., kawaler orderu Św. Stanisława 1791 r., 
bezdzietny z Katarzyną Smoleńską. 

Józef, właściciel po ojcu Szarleja i Karczyna, kawaler orderu Św. Stani- 
sława 1791 r., szambelan dworu pruskiego, zaślubił Kunegundę Rokitnicką i z niej 
pozostawił siedmioro dzieci : Ludwika, Artura, Augusta, Władysława, Michalinę, 
Emilię i Józefę. Z nich: 

1. Ludwik, ur. 1809 r., właściciel Boiejewic, kapitan l-go pułku jazdy 
Mazurów, kawaler krzyża Virtuti Militari, zmarły we Wrocławiu 1859 r., pochowany 
w Oórze pod Inowrocławiem, z Zofii Emilii Potockiej, córki Józefa z Będlewa 
i Anny z Wyszyńskich, miał córkę Helenę, za Bronisławem Potworowskim, 

2. Artur, ur. 1814 r., właściciel Szarleja, 1881 r. osiadł w Rzymie. Umarł 
1864 r. w aeplicach. 

8. August, ur. 1818 r., właściciel Karczyna, zmarły tamże 1879 r., pocho- 
wany w Górze, zaślubił Józefę Wodzińską, córkę Wincentego ze Służewa i Tere- 
sy z Wodzińskich, zmarłą w Warszawie 1905 r. i z niej pozostawił córki: Teresę 
Januszowę Mielecką i Maryę Stanisławowe Orpiszewską, oraz syna Józefa. 

Józef, ur. 1845 r. w Służewie, właściciel Miłosławia, który nabył od Miel- 
żyńskich, Szarleja i Karczyna po ojcu i stryju, cdonek pruskiej Izby Panów, za- 
ślubił w Nicei 1881 r. Maryę Blochównę, córkę Jana, cesarsko-rosyjskiego rzeczy- 
wistego radcy stanu, prezesa rady zarządzającej dróg żelaznych poludniowo*zacho- 
dnich, właściciela Dobrzelina, Łęczny i innych, i Emilii z Kronenbergów. J^^ 
potomstwo: 



Digitized by 



Google 



KOŚCIELSCY. 256 

a) Katarzyna, wydana 1908 r. w Miłosławiu, za Tadeusza Siehenia, wła- 
ściciela Zieleniewicz, w gubernii grodzieńskiej, syna Stanisława i Maryi z Buł- 
harynów. 

b) Emilia wyszła 1904 r. w Miłosławiu, za Tomisława Jędrzejowicza, syna 
Józefa i Anny z Obertyńskich. 

c) Władysław August, ur. 1886 r. w Warszawie. 

4. Władysław, ur. 1819 r., generał dywizyi wojsk tureckich, pod imie- 
niem Sefera Baszy, właściciel zamku Bertholdstein w Styryi, w 1848 r. kraj opu- 
ścił, przeniósł się do Turcyi, gdzie odznaczył się znakomicie w wojnie krymskiej, 
szcz^ólnie pod Bałakławą i Eupatoryą. 

6. Michalina, wyszła za generała Klemensa Kołaczkowskiego. 

6. Emilia, żona Kamila Wyssogoty Zakrzewskiego. 

7. Józefa, żona hr. Edwarda Goeteendorf Grabowskiego z Radawnicy. 

B). Władysław, młodszy syn Wojciecha z Ostromęckiej, nie żyjący już 
1686 r., pozostawił, z Anny ICalińskiej, dziewięcioro dzieci, z których Wojciecha 
i Marcina znane jest potomstwo (Relat Bydgos. z 1686 roku f. 95 i z 1687 roku 
f. 96 i 142). 

Wojciech, dziedziczył na Słowikowie i Rękawczynie, a z Joanny Tuchoł- 
czanki, pozostawił córkę Zuzannę, za Józefem Godurowskim i syna Antoniego. Sy- 
nem Antoniego był Józef, żonaty z Antoniną Suską, z której córka Maryanna, ży- 
jąca 1784 r. (Żychl). 

Marcin, regent ziemski poznański 1727 r., żonaty l-o v. z Maryanna Raj- 
ską, 2-0 V. z Maryanna Mańkowską, z pierwszej żony miał córkę Annę, za Kazi- 
mierzem Kosmowskim, oraz synów : Józefa i Franciszka, o których wspominają 
akta gnieźnieńskie z 1733 r., a z drugiej, także syna Franciszka. Ten ostatni za- 
ślubił 1-0 V. Teklę Biegańską, wdowę po Franciszku Grodzickim, bezdzietnie zmarłą, 
2-0 V. Konstancyę Czekanowską, z której syn Antoni, 8-o v. Nepomucenę Oba- 
rzankowską, która po jego śmierci, wyszła za Antoniego Mańkowskiego i z niej 
pozostawił syna Stanisława i córkę Franciszkę, żonę Jana Nepomucena Nieży- 
chowskiego. 

Antoni, syn Franciszka, zaślubił 1788 r. Teresę Piekarską. Potomstwo je- 
go nieznane. 

Stanisław,, syn Franciszka, żonaty l-o v. z N. Kąsinowską, z której syn 
Jan Nepomucen, 2-o v. z N. Lniską, z której córka Maryanna, za Walerym Ra- 
szewskim. Stanisław w imieniu swojem i siostry Franciszki kwitowid, 1790 roku 
w grodzie poznańskim, z odbioru sukcesyi po Michale Obarzankowskim. 

Jan Nepomucen, syn Stanisława, ur. 1796 r., dziedzic Śmiełowa, ożeniony 
ze zmarłą 1872 roku Kornelią Źerońską, pozostawił córki: Kamillę, żonę Henryka 
Szumana, prezesa koła polskiego w Berlinie i Towarzystwa rohiiczego w wielkiem 
księstwie poznańskiem; Praksedę, za Mateuszem Lisieckim i Józefę, żonę Włady- 
wa Święcickiego z Gradowic, w kościańskiem, oraz synów: Bolesława, Antoniego, 
poległego 1868 r. pod Mieczownicą i Adama. Z nich: 

Bolesław, właściciel Śmiełowa i Brzeźna, zaślubił Stanisławę Źerońską, 
córkę Leona, z Grodziszczka i Brzozy i Antoniny z Suchorzewskich. Z niej: Ta- 
deusz, zaślubił 1903 r. w Granowie Maryę Nieżychowską, córkę Stanisława i Łucyi 
z Taczanowskich, Miec^sław, Antoni, ksiądz, proboszcz parafii Św. Wojciecha 
w Poznaniu, Bolesław, Marya i Jadwiga. 



Digitized by 



Google 



266 KOŚCIENIECCY — KOŚCIENIOWIE. 

Adam, właściciel Sepna, w kościańskiem, ożeniony 1876 r. w Granowie 
z Zofią (Maryą?) Nieżychowską, córką Kazimierza i Jadwigi z Kierskich, ma sy- 
nów: Czesława, ur. 1877 r. i Władysława, ur. 1879 r. (Życbl.)> oraz córkę Izabellę, 
żonę doktora Bogdana Amrogowicza. 

Zwracając się obecnie do Jana, najmłodszego syna Gawła, podsędka brze- 
skiego, żonatego 1622 n z Katarzyną Cliojeńską, to ten pozostawił syna Krzy- 
sztofa, ożenionego z Maryanną Pcińską, z której synowie: Stanisław, Jan i Fabian 
Sebastyan. Ten ostatni, dziedzic Kruszyny górnej, bezdzietny z Maryanną Gólcze- 
wską, zapisał swój majątek brantankom swoim. Stanisław, z wc^jewództwem ino- 
wrocławskiem, a Jan, z województwem kaliskiem, podpisali elekcyę króla Mi- 
chała. Jan odstąpił 1678 r. bratu Stanisławowi, wójtostwo w Zalesiu (Gr. Przed. 
77 f. 286). 

Stanisław pozostawił syna Kazimierza, właściciela Krusa^ny górnej, oże- 
nionego z Anną Zagórską, wdową po Franciszku Trojanowskim, z której synowie: 
Stanisław, dziedzic Czołówka, w powiecie radziejowskim i Szymon, właściciel Kru- 
szyny górnej 1727 r., po którym, z Ewy Racięskiej, pozostał syn Walenty, ożenio- 
ny z Barbarą Tomicką, wdową po Mikołaju Gorzeńskim (Żychl). 

Jan, syn Krzysztofa, a brat Stanisława, żonaty l-o v. z Teresą Kotarbską, 
2-0 V. z Maryanną Krzywańską, której 1670 r. zapisał sumę w grodzie przedec- 
kim (Ks. 77 f. 70), z pierwszej żony pozostawił syna Wojciecha, proboszcza w Cho- 
czu, zmarł^^ 1782 r., a z drugiąj— syna Władysława, dziedzica Szyss^na, ożenio- 
nego 1-0 y. z Maryanną Arkuszewską, 2-o v. z Barbarą Bi^^owską, którego, 
z pierwszej żony, syn Józef, właściciel Wygrodzewa i Polic, zaślubił Annę Mar- 
kowską i z niej pozostawił synów: Stanisława i Jana, żyjących 1762 r. (Życbl. IV). 
Stanisław był 1761 r. dworzaninem Kretkowskiego, wojewody chełmińskiego (M. 
282 f. 464). 

Akta czerskie wspominają o Andrzeju Kościelskim, kapitanie pułku Sie- 
nią wskiego, hetmana wielkiego koronnego, zmarłym 1720 r., któr^^ córka Fran- 
ciszka, była żoną l-o v. Andrzeja Mączyńskiego, a 2-o v. 1722 r. Andrzeja Pałi- 
mowskiego (Perp. Czers. 19 f. 84 i 249). Kajetan został 1781 r. majorem arty- 
leiyi (MP.). 

Kościelscy istnieją i na Szląsku; wspomina o nich Herbarz Dorsta, ale są 
herbu JaOrg^iee. 

KOŚCIENIECCY Tomasz i Jan podpisali, z ziemia nurską, elekcyę 
Augusta II-go. 

KOŚCIENIEWSKI N., żonaty z Hołownianką Pysznicką, której siostra Biru- 
lina, zapisała pół domu w Witebsku, 1640 r. (Ist Jur. Mat XXVI). 

KOŚCIENIOWIE h. JASTRZĘBIEC pisali się z Sędziszowa, następnie 
i z Wywll, w wc^jewództwie krakowskiem. W końcu XIV-go wieku jeden ze 
współdziedziców Sędziszowa, Paszko, nosił przezwisko Koicień (w liczbie mnogiej 
pisani w aktach Kostnowie, czasem Kosnowie), które stało się nazwiskiem jego 
potomków. Długosz pisze o tym Pawle Kościeniu, że był drugim podskarbim 
Spytka, wojewody krakowskiego, a uszedłszy 1899 roku z pogromu nad Worsklą 



Digitized by 



Google 



KOŚCIBNIOWIE. 267 

szczęśliwie, wiele dóbr naskupowi^, skąd padło nań podąjrzenie, o przywłaszcze- 
nie skarbów Spytkowych. W 1416 r. Paweł Kościec z Sędziszowa, z rodu Ja- 
strzębców, świadczył w Krakowie przy wywodzie szlachectwa. Był on dziedzicem czę- 
ści Sędziszowa, Sieńska, Wywli i Sprowy 1484 r. 

Syn jego Andrzej, 1484 r. w obozie pod Będzinem, ma sprawę z ks. Raci- 
borskim. Ten lub inny Andrzej, osiadł na Rusi Halickiej, gdzie 1451 r. zamienił 
z Buczackim tenutę swą Roszniów na Banilów z Zamościem i Milejowem. W 1457 
roku zapisał 200 grzywien dożywocia na Koniuszkach zonie swej, Małgorzacie ze 
Szczekocin, podstolance sandomierskiej, 1458 r. nabył Kuropatniki, które sprzedał 
1462 r., trzymał też w zastawie Czerniejów, Chomików i Hanusowce, umarł bez- 
dzietny 1462 r., a wdowa Małgorzata, 2-o v. Jakóbowa Morawska 1475 r., zawarła 
układ 1462 r. z sukcesorami męża, bratem jego Pawłem i synowcem Stanisła- 
wem, o spadek i przeniosła swoje 800 grzywien oprawy z Wywli i Sprowy 
na Czerniejów, Koniuszki i Chomików (St Pr. P. Pom. Vni; Hele. II; AGZ. 
XI -XIX). 

Paweł, dziedzic Sędziszowa, Rajska i Sieńska (Lib. Ben.), nie żył już, zda- 
je się, 1477 r. 

Stanisław, dziedzic Wywli i Sprowy, posesor Czerniejewa 1477 r., był łoż- 
niczym synów królewskich 1476 r. (AOZ. XIX). 

Jakób Koścień, zwany Warwasg, 1525 r., dziedzic Sędziszowa, Sieńska, 
Wywli i Sprowy, posesor Włodzisławia 1581 r., umarł 1558 r., pozostawiwszy, 
z pierwszej żony, córkę Zofię, dziedziczkę po matce dóbr w chełmskiem, żonę Mi- 
kołaja Reya z Nagłowic i Topoli, z którym zeznała 1581 roku zapis dożywocia, 
a z drugiej, synów: Jana i Adama, którzy spłacili w latach 1568 — 1564 szwagro- 
wi 1,500 flor. 

Adam pociągnięty przez szwagra do herezyi, sprofanował i złupił kaplicę 
w Wywli 1570 r. Wojciech 1608 r., Aleksander i Andrzej 1685 r., w krakow- 
skiem. Krystyna, córka Marcina, żona Krzysztofa Rawicza Dembińskiego ze Lgo- 
ty, zrzekła się 1625 r. ojcowizny i macierzyzny na rzecz braci swych, Samuela, 
Hieronima, Andrząja i Władysława, a mąż jej oprawił 4,000 flor. (Gr. Krak. 220 
f. 1858 — 1854; 2295 — 2297). W 1648 roku jest Krystyna 2-o v. żoną Prokopa 
Aleksandra Dembińskiego. 

Piotr, żonaty z Barbarą Rawiczówną Dembińską z Grudzyn, 1626 r. Córki 
nieżyjącego już Piotra z Sędziszowa, stolnika latyczowskiego i Joanny z Bystrza- 
nowskich: Zuzanna, żona Kazimierza Janowskiego, skarbnikiewicza starodubowskie* 
go i Magdalena, żona Aleksandra z Zaborowa Bykowskiego, podczaszyca czemie- 
chowskiego, w obecności stryja Józefa, podzieliły się Masłomiączą 1726 r. 

Regestra poborowe z 1540 r., wymieniają Floryana Kościenia Kliszewskie- 
go, dziedzica Klic^ewa, w chęcińskiem, a 1578 r. Szymona Kościenia, dziedzica 
tegoż Kliszowa i 1579 r. części Czechowa (Paw.). 

Do innego rodu należał zapewne Marcin Koścień, 1880 r. dworzanin ksieni 
Sądeckiej (KMP.). 

KOŚCIENIOWIE w województwie poznańskiem. Stefan Koścień ze Wście- 
klic, 1887 r. na sądach w Poznaniu. Tamże 1887 r. Wawrzyniec, 1895 r. Adam, 

Hertmn. T. XI. 33 



Digitized by 



Google 



268 KOŚCIEŃSCY — KOŚCIESCY. 

a 1896 r. Mikołaj Kościeniowie. Synowica tych braci Wichna, iona Mikołaja z Dy- 
moBzewa 1887 r. (Łeksz.). Patrz e WśddkUe. 

KOŚCIEŃSCY. Jan Kościeński, żupnik olkuski 1484 r. Antoni Koścień- 
8ld| pocztmistrz w Olkuszu 1779 r. Jan Kościeński, kanonik Św. Jerzego na zam- 
ku gnieźnieńskim i pisarz publiczny 1440 roku (Pom. Dz. W. Śr. XVI). Patrz 
KoSeińaey. 

KOŚCIERSCY z Kościerzyna, w sieradzkiem, po imionach sądząc, należeli 
do rodu Porajów. Spytek z Kościerzyna zawarł 1412 r. ugodę z Jarockim, archi- 
dyakonem kaliskim (Pom. Dz. W. Śr. XVI). Mikołą), syn Spytka, 1411 r. na uni- 
wersytecie krakowskim. Zawisza ma sprawy w Sieradzu, w latach 1428 — 1429 
(Zs. Sier. 9 f. 194). Ninota z Kościerzyna, student uniwersytetu krakowski^^ 1419 
roku, pleban z Małynia, nabył 80 grzywien czynszu rocznego od Niechanowskich 
i fUndiye z tego altaryę w katedrze gnieźnieńskiej 1446 r , przekazując prawo pa- 
tronatu bratu swemu, Dziersiawowi z Kościerzyna i synowcom, Janowi i Mikoła- 
jowi z Suliszowa (Kor. III f. 94). Małgorzata Kościerska, ksieni w Ołoboku 1496 
roku (Pom. Dz. W. Śr. XVI. 871 i 1061). Kościerski, dziedzic części Kaczkowa, 
w kcyńskiem, 1577 r. (Paw.)- Wojciech podpisał, z województwem poznańskiem, 
elekcyę Augusta II-go. 

K0ŚCIES(3Y h. KOSCIESZA z Kościeszek, w powiecie kruszwickim, która 
to wieś jeszcze w początkach XV-go wieku nazywiia się Kościeszyce. Komes 
Miłosław Przybysławowicz i Gosław, Wisław, Wojsław i Mylik, rycerze, dziedzice 
Kościeszyc, podpisani 1271 r. na testamencie komesa Łękomira. Jakusz, z matką 
Tomiłą z Kościeszyc, mają sprawy w Onieźnie 1890 r., a Mikołaj Kościeski świad- 
czy w Poznaniu 1891 r. (Leksz.). 

Stanisław Kościeski 1411 r. w Kaliszu, a tenże Stanisław z Kościes^c 
1419 r. w Brześciu występi^e. Maciej Kościeski z Kościeszyc, notariusz publicz- 
ny 1488 r., kanonik włocławski 1498 r., a gnieźnieński 1510 r. i krakowski 1517 
roku. Marcin i Jakób, współdziedzice Kościeszek 1566 r. (Paw.). 

Mateusz v. Maciej Kościeslci, wydzierżawił Zbyewo Kduckiemu 1572 rolcu. 
Synowie jego: Stanisław i Mikołaj, pokwitowani przez Zbijewskiego 1589 r. Stani- 
sław był żupnikiem dybowskim 1604 r., a Mikołaj dziedziczył na Trutowie 1612 r. 
(Qr. Przed. 21 1 868; 87 f. 240; 52 f. 222 i 59 f. 217). 

Marcin, pomocnik instygatora koronnego 1597 r. (M. 845 f. 12). Marcyan, 
qrn Wojciecha, zeznał 1616 r. cesyę na Mikołaja (DW. 45 f. 1547). Jadwiga, Nor- 
bertanka w Strzelnie, zmarła 1621 r. W nekrologu tego klasztoru zaznaczone dni 
śmierci Wojciecha i żony jego Heleny, Mateusza i żony jego Zofli i Doroty Ko- 
ścieskich z XVI-go i XVII-go wieku. 

Marcin, kanonik gnieźnieński i Inijawski 1619 r., kantor kruszwicki, syn 
Jerzego i Katarzyny Kaczkowskiej, umarf 1640 r. (Kor.). Stefan, elektor Włady- 
sława IV-go. Jakób, syn Jana, kwitował 1652 r. Krzykowskiego (Gr. Przed. 78 
f. 290). Z Kościeskich, l-o v. Wieszczycka, 2-o v. Miączyńska, posesorka Stoczka 
1682 r. Józef, podczaszyc inowrodawski 1762 r. (DW. 88 f. 1811). Stanisław, syn 



Digitized by 



Google 



KOŚCIBSCY - KOŚCIŃSCY. 



259 



Antoniego i Weroniki z Cbanewskich, nabył 1795 r. Czarnoty od Czarnockiego 
(DW. 110 f. 726). Stanisław 1820 r. w Warszawie. 

Wojciech Kościeski z Kościcszek, osiedlony w sanockiem 1481 r., ożenił 
się 1494 r., z Katarzyną Dydyńską, wdową po Mikołaju Dołuskim ze Staszowy, 
)est w latach 1502—1508 podstarościm lwowskim. Marcin, starosta biskupi w Ra* 
dymnie, 1602 r. 

KOSCIESCY z Kościeszek, w powiecie konińskim, których właścicielem 
był 1579 r. Jakób Kościeski (Paw.). 

KOSCIESZKO Dominik podpisał manifest szlachty litewskiąj, 1768 r., czy 
to nie KoidusgJcol 

KOSCIESZOWIE h. KOSaESZA. Mikołaj Kościesza, podsędek warszawski 
1850 r. Maciej Kościesza, kanonik płocki 1505 r. Albrecht Kościesza, mistrz hut- 
nicki z Kucborka, otrzymał 1565 r. 18 i pół włók nad Omulewem i 2 włóki, gra- 
niczące z jego majątkiem w Kucborku. Maciej Kościesza, z mocy powyższego 
przywileju, trzyma te włóki 1600 r., a Fryderyk Kościesza, syn Hartwiga, 1666 r. 
Daniel Kościesza, dziedzic części Dziadyku, w ostródzkiem, 1661 r. (Kętrz.). Piotr 
Kościesza w Głusku, w lubelskiem, 1676 r. (Paw.). 

KOŚCIŃSCY V. KOSCIENSCY h. WCZELE, skąd wyszli, nie jest wiado- 
mem. Niesiecki pod Kosińskimi h. Rogala pisze, że są i Kościeóscy tegoż herbu, 
być może z tego powodu, że często Kosińscy, Kościńskimi, a Kościńscy, Kosiński* 
mi się pisali. Jest Ramułtowo Kosińskie vel Kościeńskle, w powiecie płockim, 
na którem dziedziczył 1678 r. wspólnie z Pilchowskimi, Fran- 
ciszek i jego bratankowie, prawdopodobnie Kościńscy (Paw.). 
Wojciech Kościeński przeniósł się około 1684 r. do Prus ksią- 
żęcych, zaślubiwszy Annę Prawdównę. 

Stanisław Kryski, wojewoda mazowiecki, Jan Zamoy- 
ski 1 nawet Stefan Batory, pisali 1684 I 1686 roku do księ- 
cia pruskiego Jerzego Fryderyka, w sprawie majątku I wy- 
prawy żony tegoż Kośclńskiego, ale dwaj ostatni w listach 
nazywają go Kosińskim (Arch. w Królewcu). 

Albert Kośclńskl, ksiądz, zapisał się 1621 r. do księgi 
zawierającej imiona braci i sióstr archlkonfrateml Bożego 
Ciała w Lubawie. Stanisław Kościeński Soclet Jesu umarł 
w Reszlu 1667 r. Napisał Życie 1 Męczeństwo Błogosławione- 
go Jozafata Kuncewicza, arcybiskupa połocklego, wydane 
w Wilnie 1666 r. 

Barbara z Pokrzywnlcklch, żona l-o y. Marcina Ko- 
śclńskiego, zastawnego posesora Rudy, 2-o v. Aleksandra Ło- 
sia, stolnika żytomierskiego, pozwała 1696 r. syna swego, Sta- 
nisława Kośclńskiego, o 800 flor. (Wyr. Lub. 408 f. 871). Drugim jej synem był 
Adam Kośclńskl. Antoni Kościńskl I żona jego, Maryanna z Slemlglnowsklch, 
obierali 1719 r. plenipotentów we Lwowie (Plenlp. Qr. Lwows. 914 f. 18). Tenże 
Antoni został cześnikiem żydaczowsklm 1780 r.; umarł 1767 r. Syn Jego Tadeusz, 




Herb Wczele. 



Digitized by 



Google 



260 



KOSCIOŁO WSKI — KOŚCIOWIE. 



YłcesgerenŁ grodzki źydaczowski, umart 1765 r., w którym, pozostała po nim wdo- 
wa przedstawiła rachunek wydatków, poniesionych na jego pogrzeb (AGZ. 
X. 7218), 

Aleksander i Dominik Kościńscy, ten ostatni, subdelegat grodzki lwowski, 
legitymowali się ze szlachectwa 1782 r., w grodzie lwowskim. Pieczęć ich przed- 
stawia herb Wczele. Petronella, siostra Aleksandra, 1770 r. za Janem Kępliczem, 
majorem wojsk koronnych (M. D, Wąs.). 

Joachim Kościński, zamieszkały w Grabowie, w powiecie lubawskim, zmar- 
ły 1807 r., żonaty l-o v. z Agnieszką Guzowską, 2-o v. z Dorotą W^n^ynowską, 
pozostawił z pierwszej żony syna Ignacego i córkę Ewę, za Józefem Chrapkiewi- 
czem, burmistrzem nowomiejskim, a z drugiej, synów: Józefa, ur. 1790 r., Jana, 
ur. 1798 i Karola, ur. 1800 r., oraz córkę Annę Justynę, wydaną 1826 r. w Prze- 
rośli, za Edwarda Paszkiewicza. 

Józef, syn Joachima, zmarły 1866 r. w Ciechocinie, służył w wojsku za 
Księstwa Warszawskiego i odbył wszystkie kampanie napoleońskie. Zaślubił l-o v. 
Maryannę Chrapkiewiczównę, córkę Józefa i Ewy z Kościóskich, zmarłą w Prze- 
rośli 1826 r., 2-0 V. Antoninę Żukowską, córkę Andrzeja i Zofii z Żukowskich, 
z którą ślub wziął w Przerośli 1826 r. Z pierwszej żony, syn jego Józef Piotr, ur. 
w Przerośli 1828 r., żonaty z Julianną Bieniszewską, córką Jakóba i Katarzyny 
z Pokrzywnickich, miał syna Konstantego, ur. 1868 r. we Wlewsku, w powiecie bro- 
dnickim i córkę Teofilę Olimpię. Z drugiej żony Józefa synowie: Jan i Artur 
Edward, oraz córka Emilia, żona pułkownika, Filipa Szczoczkł, z gubemil smo- 
leńskiej. 

Jan, drugi syn Joachima z Węgrzynowskiej, zaślubił w Ciechocinie 1880 r. 
Ludwikę Stankiewiczównę, córkę Antoniego. Mieszkał w Łążynku, w powiecie 
lipnowsklm, gdzie i umarł 1867 r. Jego potomstwo: Antoni, ur. w Toruniu 1881 
roku, żonaty z Julią Ty borowską, zmarłą we Włocławku 1897 r., Franciszka Ja- 
nowa Stankiewiczowa, zmarła we Włocławku 1897 roku i Józefa Antoniowa 
Brodnicka. 

Wawrzyniec Kościński, ur. 1779 r., burmistrz Lidzbarka, w powiecie bro- 
dnickim, umarł 1819 r. Tomasz Kościński, ur. 1776 r., ka- 
nonik honorowy chełmiński, umarł w Komorsku 1861 r. An- 
drzej Kościński, którego syn Antoni, a wnukowie: Stanisław 
i Antoni. 

KOSCIOŁOWSKI Stefan i żona jego, Anna z Lipcze- 
wskich, wprowadzeni do dóbr Baby 1786 roku (Qr. Przed. 
87 f. 266). 

KOŚCIOWIE (KOSCIA) h. LELIWA, mają pochodzić 
od Stanisława (Stanka) Kościewicza v. Kostewicza, protoplasty 
Kostewiczów v. Kościewiczów, także h. Leliwa, który był je- 
dnym z tych, co szczęśliwie uprowadzili z pod Chojnic Kazi- 
mierza Jag. 1454 r. Wnuk jego Jan, syn Mikołaja, otrzymał 
1511 r. od Zygmunta I-go Zbirochy i Żerebie w województwie 
Herb LeUwa. brzeskiem. Z tych Zbirochów piszą się Kościowie Zbirocho- 




Digitized by 



Google 



KOŚaOWIE. 261 

wskimi. Instrukcya sejmowa, dana posłom województwa brzeskiego z 1758 roku 
wspomina, że tenże Jan otrzymał, od króla Zygmunta L, Starą wieś w tymże wo- 
jewództwie (Akta IV f. 667). Jan był pisarzem króla Zygmunta, a żonaty l-o v. 
z Anną Kościuszkówną, 2-o v. z Masetą Turówną, z pierwszej żony pozostawił: 
Teodora i Komiła bezdzietnych, Rafała i Eudoksyę, za Konradem Jeskowiczem, 
a z drugiej— córkę Marynę i syna Marka. 

L Rafał, syn Jana, z Zofii Kościuszkówny, miał synów: Hreborego, Hiero- 
nima bezdzietnego, Mikołaja, którego, z Krystyny Szyczkowskie], syn Jan Stani- 
sław, Andrzeja bezdzietnego i Adama. Dopełnili oni 1588 r. podziału majątku, po 
ojcu pozostałego. Z nich: 

1. Hrehory, syn Rafała, podsędek i poborca witebski 1596 r., pozostawił 
czterech synów : Hrehorego i Rafała bezdzietnych, Jana Mikołaja i Jana Stefana. 
Ten ostatni miał się przenieść do Włoch i jego potomkiem ma byó Mik(^ Cośeta^ 
ur. w Benewencie 1682 r., głośny z chciwości i obłudy kardyni^, arcybiskup Be- 
newentu, faworyt Benedykta Klll-go, za którego panowania był wszechwładnym. 
Więziony przez Papieża Klemensa XII-go, wygnany do Neapolu przez Benedykta 
XIV-go, umart tamże 1765 r. 

Jan Mikołaj, syn Hrehorego, podsędka witebskiego, właściciel Szpitali, 
w województwie brzeskiem, z Zofii Nielubowiczównoj Tukalskiej, mii^ trzech sy- 
nów: Jana Konstantego, skarbnika rzeczyckiego, żonatego z Katarzyną Trojanow- 
ską, 2-0 y. żoną Marcina Okrąglickiego, z której: Helena, Antoni, Krystyna, l-o v. 
Pawłowa Brzozowska, 2-o v. Pawłowa Kościuszkowa i Franciszek, elektor Augu- 
sta H-go; Mikołaja i Hieronima, ożenionego z Petronellą Krzywicką, z której: Mi- 
kołaj i Halszka, l-o v. Tomaszowa Wnorowska, 2-o v. Bąjerska. 

2. Adam, syn Rafała, żonaty l-o v. z Anną Wasilewską Telatycką, 2-o v. 
z Reginą Bogdanówną Czemiewską, z pierwszej żony miah Józefa, żonatego z Wsze- 
borowską i Zofię, za Wszel)orowskim; z drugiej— synowie: Mikołaj, Andrzej I Teo- 
dor. Z nich: 

A). Mikołaj, z Katarzyny Kościuszkównej, miał córkę Barbarę, za Samue- 
lem Sankiewiczem 1661 r. 

B). Andrzej, z województwa brześciańskiego, elektor Jana Kazimierza, 
rotmistrz chorągwi kozackiej hetmana polnego litewskiego 1649 r., pol)orca 1651 
roku podatku na zapłatę wojska ustanowionego, zaślubił l-o v. Jadwigę Kochań- 
ską, córkę Wojciecha, 2-o v. Marynę Hołowniankę - Ostrożecką. Z pierwszej żony 
córka Zofia Szi^ska, z drugiej— syn Marcin, żonaty z Teodorą Skaszewską, z któ- 
rej synowie: Jan, Dominik, Józef, Wojciech, Adam i Andrzej, oraz córki: Joanna 
Wysłouchowa, Teresa Tomaszowa Zawistowska I Zofia, l-o v. Kublicką, 2-o v. 
Stanisławowa Wierzbicką, 8-o v. Józefowa Bereżnicka. Z nich: 

a) Jan, syn Marcina, 1781 r. rotmistrz chorąg¥ri przedniej straży, 1738 r. 
pułkownik wojsk litewskich i sędzia kapturowy, 1786 r. sędzia wojskowy, zaślu- 
bił Krystynę Chrzanowską, wdowę po Machwicu. Z niej córka Helena, żona Fe- 
liksa Trojanowskiego i synowie : Jacek i Adam Józef. Ten ostatni biskup dyo- 
kleński, kanonik i oficyał generalny żmudzki, kawaler orderu Sw. Stanisława 1781 
roku, umart 1801 r. 

Jacek, poseł województwa brześciańskiego i elektor Stanisława Augusta 
1764 r., rotmistrz wojsk litewskich 1758 r., generał a^jutant buławy polnej litew- 



Digitized by 



Google 



262 KOŚCIOWIE. 

sklej 1766 r. (Akta IV) i pułkownik wojsk litewskich 1776 r., kawaler orderu Sw. 
Stanisława 1791 r., żonaty l-o v. z Maryanną Deskurówną (Nf. 282 f. 115), 2-o v. 
z Barbarą Żarynówną. pozostawił z pierwszej żony: księdza Antoniego, kanonika 
inflanckiego, zmarłego 1848 r., Aleksandra, Adama, Maryannę Zenonowę ks. Po- 
łubińską, Katarzynę Witkowską I Teklę Doktorowłczową; z drugiej— Izabellę Suł- 
kowską, Józefę, Józefa I Pawła. Z synów Jacka: 

Aleksander, zmarły 1881 r., porucznik artyleryi litewskiej, walczył pod Ma- 
ciejowicami. Kawaler krzyża Virtuti Militari, właściciel Raczek, Wołkorawiszek, 
Studziwód i innycli, żonaty z Anną Salomeą Trojanowską, córką Feliksa i Kata- 
rzyny Wyszyńskiej, pozostawił kilka córek, z których Zofia, za Stanisławem Pluto, 
oraz synów: Feliksa, rotmistrza kirasyerów, ożenionego z Estellą Śnieżko - Błocka, 
zmarłego 1862 r., Ignacego, porucznika ajtyleryi, dziedzica Berezy, zmarłego 1862 
roku. którego, z Pelagii Daniejko, syn Aleksander, adwokat przysięgły, zmarły 
1880 r. i córka Amelia, za doktorem Janem Taraszkłewłczem i Piotra Władysła- 
wa Hermana, właściciela Berezy, Wólki Wahanowskiej i Teklinowa, zmarłego 
w Białymstoku 1904 r., którego, z Natalii Szepietowskiej, córka Marya i syn Wi- 
told, ożeniony z Anną Smorczewską, z której syn Jan i córka Halina. 

Adam, rotmistrz wojsk polskich, marszałek powiatu białostockiego, zaślu- 
bił Konstancyę Trojanowską, siostrę swej bratowej i z niej miał syna Konstante- 
go, który służąc w kirasyerach, przepadł bez wieści 1831 r., oraz córki: Barbarę, 
za generałem Tiapełkowem, Weronikę, za Sewerynem Rajuńcem, Amelię, za Ra- 
fałem Kosińskim i Julię, zmarłą panną. 

Józef, zmarły 1868 r., dziedzic Hoszczewa, profesor w Szawlach, ożeniony 
z Maryą Olendzką, miał z niej synów : Zygmunta i Konstantego, księży, oraz 
córki: Elwirę, Aleksandrę, za Januarym Ostrowskim i Franciszkę, za Boksz- 
czaninem. 

Paweł, zmarły 1868 r.. sędzia kobryński, dziedzic Zapolina, z Katarzyny 
Maliszewskiej, miał dwie córki: Józefę, za Andrzejem Wąsowiczem i Waleryę, za 
Józefem Goleń-Przesmyckim, oraz trzech synów: Ludwika, Antoniego i Hiacynta, 
bezdzietnego z Maryą Zadarnowską. Z dwóch pierwszych: 

Ludwik, zamieszkały na Wołyniu, zaślubił Franciszkę Chodakowską I ma 
z niej : Józefa i Włodzimierza, bliźniaków, Pawła, właściciela Jezior na Wołyniu, 
Maryę, Eleonorę, Gabryelę i Henryka. 

Antoni, generał artyleryi wojsk rosyjskich, z dwóch żon: Maryi N. i Zofii 
N., wdowy Jackowskiej, ma córki: Maryę, za Mieczysławem Wąsowiczem, synem 
Andrzeja I Józefy Kościanki, Zofię Jackowską i Stefanię. 

b) Dominik, syn Marcina, kapitan wojsk litewskich, żonaty z Barbarą 
Machwicówną. 

c) Józef, syn Marcina, stolnik drohicki 1783 r., dziedzic Sławnego i Pod- 
bielsk, w kobryńskiem, zaślubił Helenę Grabowską i miał z niej: Ignacego, w za- 
konie Soc. Jesu Kajetana, Michała i Józefa, którzy podpisali manifest szlachty 
litewskiej 1768 r. 

d) Wojciech, syn Marcina, rotmistrz wojsk litewskich, starosta nastolski- 
lewkowicki 1788 r. (Akta IV), właściciel Wołownik, zamordowany przez zbójów 
1764 r., z Teresy Postawkówny, miał córkę Teofilę Butkiewiczową i synów, Marci- 



Digitized by 



Google 



KOŚCISZEWSCY. 268 

na, posesora Horyzdrycz, które otrzymał 1727 roku po śmierci Rusieckiej (Wolff.) 
i Mołodczów, w kobryńskiem i Franciszka. 

e) Adam, syn Marcina, rotmistrz wojsk litewskich 1712 roku, pułkownik 
tychże wojsk 1722 r., sędzia wojskowy 1788 r. (Akta IV), posiadał, wspólnie z żo- 
ną, Maryą z Ciechomskich, starostwo dubiskie, na odstąpienie którego synowi An- 
drzejowi, chorążemu wojsk królewskich, otrzymał konsens królewski 1741 roku. 
W tymże roku otrzymał wójtostwo mereckie. W wydanych aktach grodzkich brze- 
skich (Akta IV ł. 471), miał podpisać instrukcyę daną posłom 1788 r., jako woj- 
ski wielkiego księstwa litewskiego, ale to musi być pomyłka wydawców, którzy 
niedbale akt odczytali. 

Andrzej, syn Adama, starosta dubiski 1741 r., ożeniony z Dominiką Ęjs- 
montówną, pozostawił trzech synów: Konstantego, Wojciecha, kanonika inflanckie- 
go i Onufrego. Tego ostatniego córka Franciszka, za Karśnickim. Antonina, sio- 
stra Andrzeja, za Bulikowiczem. 

f) Andrzej, syn Marcina, z Anny Korzonówny, miał sześć córek: Antoni- 
nę Kamińska, Brygidę Wąsowiczową, Annę Klukowską, Franciszkę Żarynową, 
Magdalenę Maszołową i Teresę Micutową, oraz trzech synów: Onufrego, Konstan- 
tego i Józefata. Po Onufrym pozostało trzech synów: Tadeusz, Wincenty i Augu- 
styn, zamordowany na Ukrainie przez Hajdamaków. 

C). Teodor, syn Adama, podpisał, z województwem brześcianskiem, ele- 
kcyę Jana Kazimierza. Z Zuzanny Czerskiej, miał córki: Małgorzatę i Zofię, oraz 
synów : Pawła, po którym synowie : Paweł i Jan; Teofila, elektora Jana III-go 
i Michała. Ten ostatni, podstoli wiłkomierski 1699 r., żonaty z Joanną Rzączyń- 
ską, następnie żoną Jana Niepokojczyckiego. 

II. Marek, syn Jana, zaślubił księżniczkę Maryę Dnicką-Sokolińską, córkę 
księcia Jana i księżniczki Hanny Łukomskicj. Sprzedała ona 1558 r. dział swój 
w Sokolni i Drucku, ks. Michałowi Sokolińskiemu (Knial). Syn ich Siemion, po- 
zostawił syna Jana, żonatego z Heleną Orzechowiiiską, która zrzekła się majątku 
rodzicielskiego przed 1659 r. (Ist. Jur. Mat XXVI). 

Aleksander, syn Jana, pozostawał długi przeciąg czasu w niewoli turec- 
kiej, z której powróciwszy, procesował Sokolińskich, o majątki pozostałe po babce, 
Marynie Sokolińskiej. Z Formańskiej, miał trzech synów: Siemiona, Kaspra i Jó- 
zefa. Po tym ostatnim może, idą zamieszkali w dzisiejszej gubemii mohylewskiej: 
Michał, syn Andrzeja, żonaty z Maculewiczówną, po którym został syn Aleksander 
i córki: Marya i Wiktoiya. 

KOSCISZEWSCY h. KOSCIESZA. Ludwik, Franciszek i Józef, synowie 
Andrzeja i Kunegundy z Lewandowskich, wnukowie Jana, legitymowali się ze 
szlachectwa 1812 n, w Wydziale Stanów galicyjskich, a Franciszek, syn Ludwi- 
ka, tamże 1841 r. 

Franciszek, brat Ludwika, właściciel Bełehii, żonaty z Cecylią Maszewską, 
odstąpił 1850 r. ten majątek synowi Stanisławowi i córce Sewerynie, zamężnej 
Boggia. Stanisław zmarł 1852 r., w którym brat jego, Tytus Antoni, dowiódł swe- 
go szlachectwa w Wydziale Stanów ^dicyjskich, celem objęcia po nim spadku 
(M. D. Wąs. z A. Lwów. For. Nob.). 



Digitized by 



Google 



264 KOŚCIUKIEWICZ - KOŚaUSZKOWICZOWIR 

KOŚCIUKIBWICZ Aleksander Franciszek, podpisał laudum sejmiku brze. 
skiego-iitewskiego 1788 r. (Akta IV). 

KOŚCIUSZKO (KOSTIUSZKO), sługa królewski, odstąpił 1508 r. częśdswo- 
Ją, to jest jedną trzecią Niesudowszczyny, księciu Aleksandrowi Holszańskiemu 
(ML. 191 A f. 9). 

KOŚCIUSZKO (KOSTIUSZKO) Wolfremiejowicz, któremu król Zygmunt 
potwierdził 1507 r. nadanie Aleksandra Jag., obejmigące kilka nieosiadłycłi wsi 
i kilku ludzi, w powiecie połockim (ML. 8). 

KOŚCIUSZKOWICZ (KOSTIUSZKOWICZ) Waśko, woskowniczy smoleński, 
otrzymał, od króla Zygmunta 1508 r., Psarcckoje, w powiecie smoleńskim (ML. 8). 

KOŚCIUSZKOWICZOWIE v. KOŚCIUSZKIEWICZOWIB, w województwie 
wołyńskiem. Znak ich pieczętny z 1577 r., przedstawiony przez Piekosińskiego 
f. 247 Nr. 44. Kościuszko otrzymał od Aleksandra Jag. Cłiobołtowo, należące do 
zamku włodzimierskiego, od którego potomkowie jego, zwali się Kościuszkowicza- 
mi-Chol>ołtowskimi. Kościuszko Iwaszkowicz, dworzanin królewski 1508 r. (ML. 
10). Kościuszko Iwanowicz-Chobołtowski świadczył 1520 r. przy sprzedaży doko- 
nanej przez Bohowityna (Arch. Sang. III). 

Piotr i Bohdan Kościuszkowiczowie-Chol>ołtowscy, ziemianie wołyńscy 1584 
roku (Arch Sang III), o których rewizya zamku włodzimierskiego i łuckiego 
z 1545 r. wspomina, że obowiązani opatrywać jedną hoitninię w obu zamkach. 

Piotr był podstarościm żytomierskim 1565 r., a synem jego musiał być Da- 
niel, który zameldował 1566 r. w grodzie łuckim, że u jego stryja, sędziego ziem- 
skiego włodzimierskiego, spaliły się w Chobołtowie wszystkie ich dokumenty (Op. 
Łuck. 2098). 

Bohdan, sędzia ziemski włodzimierski, złożył 1569 r. przysięgę wierności, 
po przyłączeniu Wołynia do Korony. Sędzią był jeszcze 1582 roku. Synów jego 
dwóch, Teodor i Bazyli Pozwała ich 1590 r. Katarzyna z Hulewiczów Kościusz- 
kowiczowa-Chobołtowska, wdowa po Janie (Woł. I f. 8). W 1608 r. pozwała Anna 
z Kościuszkiewiczów - Chobołtowskich, Konstantowa Kołpytowska, Teodora i Ga- 
bryela, syna Jana, Kościuszkiewiczów - Chobirftowskich, o wydzielenie jej czwartej 
części Chobdtowa, tytułem posagu (Ibid. 1109). Gabryel żonaty był z Heleną Iz- 
debską (Gr. Łuc. 2298 z 1788 r.). Teodor, żonaty był z Maryą Kierdejówną i wspól- 
nie z nią zastawił Mniszyn i Woskodawy Hostskiemu, o co sprawa 1654 r. mię- 
dzy Sapi^yną a Komorowskim (Woł. VII A f. 72). Piotr Dionizy^ 1641 r. na uni- 
wersytecie w Padwie. Siemion, żonaty z Pelagią księżniczką Rużyńską, ma spra- 
wę 1598 roku o Pawołoczę i Rużyn z Kirykiem Rużyńskim (K\j. l 1 826). Jerzy, 
w województwie k\jowskiem 1642 r. (Kij. V f. 69). 

Benedykt Kościuszkiewicz - Chobołtowski, dziedzic na Ochowcach, żonaty 
1641 r. z Anną Daszkiewiczówną (Gr. Włodz.). Kazimierz, sekretarz królewski, 
podpisi^, z województwem bełskiem, elekcyę Jana III. Jerzy, Teodor, Szymon 
i Benedykt, procesigą się 1701 r. o Chobołtów. Jan, Michi^ i Wacław, mają 1726 
roku sprawę o Podałowce (A. Tryb. Lub). Benedykt, żonaty z Apolonią Porwa- 



Digitized by 



Google 



KOŚCIUSZKOWIE. 



265 



niecką, mM syna Eliasza, po któiym córka Maryanna, wspólnie z mętem Kas- 
prem Kurcewłczem, procesuje się 1781 roku z Liniewskim i Karwickimi, o działy 
sporządzone między niegdy Piotrem i Hrehorym, synami Piotra i o donacyę ze- 
znaną przez Piotra, syna Bohdana, na Teodora, syna Piotra (BracŁ XVI f. 285 
i Woł. XIII f. 1054). Anastazya, za Aleksandrem Machowskim, skarbnikiem 
czemiechowskim 1684 r. (Wd. IX 1 466). 

Samuel Wilczyński z łona, Anną Kościuszkówną, pozwali 1716 r. Domini- 
ka Kościuszkę, z żoną Teodorowiczówną, o awantury na chrzcinach Michała Ko- 
ściuszki, w witebskiem (Ist Jur. Mat XXVI). Antoni Kazimierz, w wq)ewództwie 
brześciańskiem, 1788 r. (Akta IV). Hipolit 1788 r. w Mścisławiu, a 1764 r. na sej- 
miku brasławskim. 

Piotr Kazimierz Kościuszkiewicz, dziedzic Bronowie, w lubelskiem, 1676 r. 
(Paw.)., pisarz grodzki krasnostawski, zeznał 1678 r. zapis dożywocia z żoną, Anną 
z Silnickich (Zap. Lub. 57 f. 880). Jerzy Kościuszkiewicz mianowany miecznikiem 
mielnickim 1699 r. 

W gubemii wołyńskiej legitymowali się ze szlachectwa 1845 r.: Grzegorz 
z synami: Tomaszem Floryanem i Grzegorzem Mikołajem i Michał Wincenty Hie- 
ronim z synem Józefem, synowie Stefana, wnukowie Wacława, prawnukowie Grze- 
gorza, a 1880 r. Michał, syn Józefa. 

KOŚCIUSZKOWIE h. R0(3H ffl-ci, w województwie wołyńskiem. K. Wł. 
Wójcicki pisze, że protoplasta t^^ domu Dymitr i żona j^^, Aksena z GimlK)- 
tów, otrzymali od wielkiego księcia Witolda 1896 r. prawo, używania wosku czer- 
wonego do pieczęci. Oprócz rodów książęcych, przywilej ten przysługiwi^ jak 
się zdą)e, jednym Gasztołdom, wątpię przeto, ażeby i Kościuszkowie z takiego wy- 
jątkowa^ przywileju korzystali, tem więcej, że ani o Dymi- 
trze, ani o jego żonie, znane akta śladu nie pozostawiły. 

Kazimierz Jagiellońc2grk nadał 1458 r. Teodorowi Ko- 
ściuszce Siechnowicze z dwoma wsiami, w po¥riecie kobryń- 
skim, od których potomkowie j^^ zwali się Kościuszkami- 
SiechnowickimL 

Kościuszko Fedorowicz i bracia jego, dziedzice Horo- 
dna i Totowiczy, uznani zostali, 1512 r. przez króla Zygmunta, 
bojarami stepaóskimi, a nie wołyńskimi, za których się poda- 
wali, wskutek czego spadł na nich obowiązek pdnienia służ- 
by książętom Ostrogskiemu i Dubrowickiemu (ML. 10). 

Kościuszko w latach 1587 — 1540 sędzia i horodnic^ 
kamieniecki (litewski), nabył 1587 r. Pelepeliki, w powiecie 
kamienieckim (ML. 80). W tymże roku otr^mał, od króla, ha- 
jewnictwo brzeskie i kamienieckie, lecz ponieważ w celu po- 
sgrskania tęj posady u^ł podstępu, odebrał mu ją Zygmunt 
1588 r. i oddał Czemiewskiemu (ML. 80). 
Mikołaj Kościuszko Siechnowicki podpisid 1684 r., instrukcyę daną posłom 
brzeskim (Akta II). N. Kościuszko, żonaty 1684 r. zZoflą Skibicką (M. 180 f.274). 
Jarosz Kościuszko Siechnowicki, ziemianin brześciański 1629 r. (Akta VI). Ale- 
ksander, Bazyli, Krzysztof, Paweł i Teodor Kościuszkowie Siechnowiccy, podpi- 
sali elekcyę Jana Kazimierza, z województwem brześciańskiem. Piotr, pisarz ziem- 




HerbRochlll-ci. 



H«rban T. XL 



34 



Digitized by 



Google 



266 KOŚCIUSZKOWIE. 

ski brzeski 1658 r., Wespazyan i Chryzostom 1665 r., a Aleksander Jan, Hiero- 
nim i Stanisław 1670 r., w województwie brześciańskiem (Akt« V i XIV). Chry- 
zostom i Aleksander, elektorowie Jana III-go. Aleksander, sufragan smoleński, 
pisarz kancelaryi W. Ks. Litewskiego, za Jana III-go. 

Samuel, w zakonie 00. Jezuitów, misyonarz, umarł we Lwowie 1681 r. 
Jan, dziekan szereszowski, kanonik łucki 1691 r. Franciszek brał udział w wy- 
prawie wiedeńskiej 1688 r. Kazimierz, elektor Augusta II-go, podczaszy piński 
1704 r., wspólnie z żoną, Joanną z Bilikowiczów, wziął 1708 r. w zastaw, od Sa- 
piehy, Jeziernicę (Sap.)- Synem jego miał być Adam Kazimierz, 1726 r. oberbur- 
graf, a następnie landhofmistrz kurlandzki, o którym wspomina instrukcya dana 
posłom 1752 r., przez szlachtę powiatu starodubowskiego, ie za wierne usługi, po- 
łożone z ruiną fortuny, żadnej nagrody nie otrzymi^, nagroda więc ta, za ojca, aby 
na syna jego, Mikołaja Kościuszkę, spłynęła (Akta XIII f. 196). 

W liczbie elektorów Augusta II-go spotykamy: Daniela, Jana, Karola, Sta- 
nisława, Franciszka i Jana, wojskiego czerwonogrodzkiego. Antoni Józef, syn Ja- 
na, wojskiego czerwonogrodzkiego, dziedzic Poprotna, w województwie brzeskiem, 
zeznał 1718 r. zapis, na cerkiew matijowską (Akta III). 

Michał Franciszek, 1694 r. towarzysz pancerny chorągwi Czackiego, staro- 
sty włodzimierskiego (Arch. I. Z. Ros. IV. l). Paweł Dominik, w województwie 
brześciańskiem 1696 r. (Akta IV). Stanisław, dziedzic Darewa 1695 r., którego 
część w 1774 r. posiadała Barbara z Kościuszków Ignacowa Bereśniewiczowa (Zs. 
Nowogr. 12188 f. 191 i f. 580—581). Michał, stolnik owrucki 1704 r. Wincenty, 
podczaszy 1698 r., a podsędek brzeski 1696 r. 

Augustyn Dominik, skarbnik brzeski, w końcu sędzia trocki, wspólnie 
z żoną, Zofią z Wolskich, otrzymał 1710 r. sześć włók, w województwie trockiem 
(DW. 61 f. 1318). Ciż mtóonkowie wykupili od Sapiehy Koroniszki 1697 r., a le- 
śnictwo niemonojskie 1708 r. (Sap.). Ambroży Kazimierz, podczaszy owrucki 1706 
roku, wójt kobryński i horodecki 1709 r., a sędzia grodzki brzeski 1714 r., w koń- 
cu pisarz ziemski brzeski (Akta IV i VI). Franciszek, skarbnik brzeski, z żoną 
Teresą, podawali 1721 roku do chrztu Matuszewiczównę (Pam. Matusz.). Marcin, 
krajczy brzeski 1782 r. Piotr, komornik graniczny brzeski 1735 r. Wawrzyniec, 
z żoną Anną, zeznali 1742 r. zapis na cerkiew w Kamieńcu (Akta VI). Kasper, 
syn cześnika brzeskiego, 1749 r. (Akta VI). 

Paweł, łowczy brzeski 1710 r., a pisarz ziemski 1716 r., wspólnie z żoną, 
Cecylią z Wrettów, odnowili 1727 roku cerkiew Św. Mikołaja w Siechnowiczach 
Wielkich, fundowaną przez przodków swoich (Gr. Brzes. z 1761 r. i Akta III). 
Synów jego dwóch: Antoni 1788 r. w województwie brzeskiem (Akta IV) i Fran- 
ciszek, na sejmiku w Brześciu 1754 r. Ferdynand Stanisław, żonatym był z Ale- 
ksandrą Kunegundą Małachowską, która będąc już wdową, zeznała 1743 r. zapis, 
na bazylianów Jakóbsztackich (Akta IX). 

Ks. Jan Roch Kościuszko, dziekan unicki radomyski, paroch czopowicki, 
wniósł 1768 r. protest do grodu k^owskiego, imieniem przeszło dwustu księży, 
przeciw gwałtom na unitach dokonywanym (AGZ. X). 

Wojciech, Józef, Faustyn i Jan, pisarz ziemski żytomierski, podpisali ma- 
nifest szlachty litewskiej 1768 r., a Faustyn, Jan i Leon, podpisali elekcyę Stani- 
sława Augusta, z województwem brześciańskiem. 

Józef był sędzią kapturowym województwa brześciańskiego 1764 r. (Akta IV). 



Digitized by 



Google 



KOŚCIUSZKOWIE. 267 

Faustyn został 1742 roku chorążym k\jowskiin» ale widać nominacya ta nie do- 
sada do skutku, skoro, w późniejszych czasach, Jest podstoiim brzeskim. Faustyn 
Benedykt, podstoli brzeski i żona jc^o, Wiktorya z Grabowskich, procesiyą 1748 
roku Łeśnickich o Norzyńsk (Czemiech. f. 1498 i Woł. XIII A f. 22). Synem jego 
był Jan Nepomucen, właściciel Zamku, w województwie kyowskiem, poseł na 
sejm 1760 r., a córka Róża, żona Łukasza Tadeusza Rybińskiego, podkomorzego 
kijowski^^, zmarła 1781 r. 

Jan, stolnik pamawski 1790 r. (Woł. XV A f. 292 i DW. 106 f. 418). Mi- 
chał, miecznik owrucki 1762 r., pisarz ziemski żytomierski 1766 r., rezygnował 
z tego urzędu 1768 r., ale jako Jan. Był jednocześnie i sędzią pogranicznym bra- 
oławskim 1766 r. (Sig. 81). Michał, sędzia grodzki upicki 1777 r. Jakób, regent 
ziemski owrucki 1788 r. Dymitr, archiwista ziemski owrucki 1790 r. Ks. Niward, 
przeor Cystersów Kimberowskich 1781 roku. Władysław, syn Seweryna, 1850 roku 
w Warszawie. 

Aleksander Jan Kościuszko Siechnowicki, sędzia kapturowy 1697 r., a skar- 
bowy województwa brzeskiego 1698 r. (Akta IV), dziedzic Siechnowicz Małych, 
gdzie fundowid 1722 r. kaplicę katolicką. Dobra te po nim przeszły na żonatego 
z Teklą Ratomską, wnuka jego, Ludwika Tadeusza Kościuszkę, miecznika brze- 
skiego 1789 r., deputata na Trybunał litewski 1741 r., po śmierci którego, gospo- 
darujący tam Dawid Kościuszko, podczaszy piński, oddał je synom miecznika, Jó- 
zefowi i Tadeuszowi Kościuszkom. Dobra te stały się własnością Tadeusza. Sio- 
strami ich były Anna, żona 1777 r. Piotra Estki, stolnika smoleńskiego i Kata- 
rzyna, żona Kazimierza Żółkowskiego, sędziego ziemsldego wirfkowyskiego. Józef 
był obożnym brzeskim 1772 r. 

Tadeusz Andrzej Bonawentura Kościuszko, urodzony podług jednych w Sie- 
chnowicach Małych, a podług drugich w Mereczowszczyznie, trzymanej przez jego 
ojca w zastawie od Sapiehów, chrzczony w tym ostatnim majątku, a więc pewnie 
i tam urodzony l2-go Lutego 1746 r. Po ukończeniu korpucu kadetów w War- 
szawie, przez lat pięó, od 1769 r., do 1774 r. bawił w Niemczech, we Włoszech, 
a głównie we Francyi, oddając się pracom naukowym. Po powrocie do kraju, 
bawił jakiś czas na dworze wojewody Sosnowskiego, skąd, na Francyę, wyruszył 
do Ameryki, gdzie przybył 1778 roku, aby wziąć udział w walce o niepodległość. 
Odznaczywszy się znakomicie przy oblężeniu i zdobyciu Nowego Yorku, został 
mianowany przez Waschingtona podpułkownikiem i a^jutantem. Wkrótce potem 
został pułkownikiem. Po uznaniu 1788 r. niepodległości Stanów jednoczonych 
Ameryki, Tadeusz Kościuszko zaszczycony orderem Cyncynata, stopniem generi^a 
brygady, obywatelstwem amerykańskiem, znaczną pensyą roczną i ziemskiemi po- 
siadłościami, powrócił do ojczyzny, gdzie mu Stanisław August ofiarował w tym- 
że stopniu generała, miejsce w wojsku Rzeczy pospolitąj. 

W instrukcyi danej posłom województwa brześciańskiego z 1788 r., znaj- 
dujemy następującą wzmiankę o Kościuszce : „WJP. Tadeusz Siechnowicki Ko- 
ściuszko, obywatel województwa naszło, kosztem JKmci i Rzplitej edukowany, 
w wojsku amerykańskiem zdolnością i odwagą w służbie żołnierskiej zaszczycony 
w randze generała, gdy do kraju powróciwszy, w zakącie domowym zostaje w cza- 
sie teraźniejszej potrzeby aukcyi wojska; ażeby był, jako już in arte militari pe- 
ritus, JKmci Panu naszemu miłościwemu i stanom Rzplitej przez JO. i J W. po- 
słów naszych zarekomendowanym, usilnie żądamy" (Akta II f. 191). 



Digitized by 



Google 



268 KOŚCIUSZKOWSCY. 

W 1789 r., jako były brygadier wq)sk amerykańskich, został mianowany 
generał-mąjorem komenden^ącym wojsk polskich, a 1792 r. generał-leytenantem 
(Kancl. 91 i 92). W 1792 r., po chlubnie stoczonej walce pod Dubienką z Kocho- 
wskim, dowiedziawszy się o przystąpieniu króla do konfederacyi targowickiej, za- 
żądał Kościuszko uwolnienia ze służby wojskowej, które otrzymał 10-go Sierpnia 
tegoż roku (Sig. 40) i wkrótce wyjechał za granicę. 

S^romadzenie narodowe francuskie, postanowieniem swojem z 26-go Sierp- 
nia t^^ż roku, przyznido mu tytuł i prawa obywatela francuskiego. Ogłoszony 
w Krakowie 1794 r. naczelnym wodzem i naczelnikiem narodu, stoczył w kilka 
dni później krwawą, lecz uwieńczoną świetnem zwycięstwem bitwę pod Racławi- 
cami, wytrzymał długie oblężenie Warszawy, a odparłszy zwycięsko króla pruskie- 
go od stolicy, zmusił go do cofhięcia się w granice państwa sw^^. W nieszczę- 
śliwej bitwie pod Maciejowicami, ciężko ranny, dostał się do niewoli. Więziony 
w Petersburgu, uwolniony przez cesarza Pawła 1796 r., wyjechał do Ameryki, 
gdzie lud przejmował go entuziastycznie. 

Na wezwanie Henryka Dąbrowskiego przybył do Paryża 1798 r., gdzie za- 
poznał się z posłem szwajcarskim Zeltnerem z Solury, w którego domu ostatnie 
lata swego życia przepędził. Wzywany 1806 r. przez Napoleona I-go, ofiarował 
mu swoje usługi, pod warunkiem, ogłoszenia niepodległości Polski i nadania kon- 
stytucyi z uwłaszczeniem włościan, czego Napoleon nie chciał przyrzec. 

W 1815 r. pośpieszył do Wiednia, gdzie był przyjętym przez cesarza Ale- 
ksandra. Stąd wyjechid do Szwąjcaryi i zamieszkał w Solurze u Zeltnerów, gdzie 
1817 r., aktem urzędowym, uwolnił włościan swoich Siechnowickich od poddań- 
stwa, pod ol>owiązkiem założenia i utrzymywania szkoły dla młodzieży. Same Sie- 
chnowice zapisał siostrzenicy swej, Katarzynie Estkowej. Umarł 15-go Paździer- 
nika tegoż roku, a ciało jego z czasem przewiezione do Krakowa, złożone zostało 
w katedrze na Wawelu. 

Niżej wymienieni Kościuszkowie, nie wiem wszakże czy tego herbu, legi- 
tymowali się ze szlachectwa w guberni! wołyńskiej: 1862 r. Mikołaj z synami: Ja- 
nem i Teodorem i Jan z synami: Pawłem i Aleksandrem, synowie Celestyna, wnu- 
kowie Ignacego, prawnukowie Józefa, praprawnukowie Antoniego, syna Jana, a sy- 
nowie Teodora, 1874 r. Stefaui a 1895 r. Mikołaj. Także 1862 r. Józef z synem 
Łukaszem, Jan i Bazyli, synowie Piotra, wnukowie Jana, prawnukowie Józefa* 
praprawnukowie Konstantego, syna Grzegorza, 1874 r. Paweł i Aleksander, syno- 
wie Łukasza, 1872 i 1897 r. Jan i Paweł, synowie Jana i 1874 r. Paweł, Antoni 
i Dymitr, synowie Bazylego, a 1908 r. Jan, syn Pawła, wnuk Bas^lego. 

KOŚCIUSZKOWSCY z Kościuszkowłzny, w starostwie owruckiem, którą 
posiadali prawem wiecznem 1615 r. (Źr. Dziej. V). Mikołaj Kościuszkowski i Izaak 
Jakóbowicz Kościuszkowski, otrzymali 1601 r., każdy z nich oddzielnie, pozwolenie 
królewskie, na założenie miasta w Kościuszkowiznie, odprawianie tamże jarmar- 
ków i targów (Op. Ky. 4 i Arch. I. Z. Ros. V. 1). 

Hrehory Kościuszkowski i żona jego, Apolonia z Młodeckich, procesowali 
1698 roku Franciszka Potockiego, o najazd na Kościuszkowiznę. Zdaje się, że to 
ich dziećmi będą, chociaż nazwani Kościuszkami, Krzysztof, Benedykt, Jan, Sa- 
muel, Konstanty, drugi Jan, Michał, Teodora Rybczyńska, Maryanna Mieleniew- 
ska, Anastazya i Aleksandra, dzieci Hrehorego, procesąjące 1703 r. tegoż Poto- 
ckiego, o Łopiń, Jarosławiec i Kościuszkowiznę (Bracł. XIV f. 809 i 991). Bene- 



Digitized by 



Google 



KOSERZOWIE — KOSICCY. 269 

dykt, Krzysztof i Jan Kościuszkowscy, wprowadzeni 1689 r. do Białoszyniec, w po- 
wiecie owruckim (Op. K^. 4). 

KOSERZOWIE. Piotr Koserz, dzierżawca wsi kapituły gnieźnieńskiej Mi- 
rzewa, 1487 r. Bracia rodzeni, Jan Koserz, zwany Poluk i Marcin Młrzowski, ugo- 
dzili się 1498 r, o Mirzewo, w gnieźnieńskiem (Wierzb. II. 207). Marcin Kosserz, 
dzierżawca wsi królewskiej Mirzewa, w gnieźnieńskiem, oprawił na niej, za kon- 
sensem królewskim, żonie Katarynie, 400 grzyw, posagn i wiana i 60 flor. poda- 
runku (Ibid. liob). 

KOSIARSCY pr^domku Baróg. Franciszek i Józef, synowie Wawrzyńca 
i Ludwiki z Osmólskich, wnukowie Antoniego i Barbary z Kossowskicli, legity- 
mowali się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie ziemskim pilznieńskiOL Herb ich 
przedstawia rękę zbrojną, mfecz w górę wzniesiony trzymającą, na ktorego końcu 
coś nakształt kuli i chorągwi Nad tarczą hdm z koroną. 

Maryanna, córka Franciszka i Salomei, zeznała 1784 r. zapis do^ocia 
z mężem, Wincentym Małeckim z Nadbrzeża. 

KOSIBSCY h. RAWIC!Z. Stanisław Jan Kosibskł nabył 1717 r. sumę na 
Koczubiejowie, od Gruszeckiego (A. Tryb. Lub.). Ignacy Kosibski, podwojewodzy 
podolski, w latach 1788—1789. 

KOSICJCY h. ŁUK. Bartiomiej, syn niegdy Mikołaja, z powiatu radom- 
skiego, sprzedał 1560 r. część swoją na Pogross^ie (M. 77 f. 45). Maciej, pod- 
starości warszawski 1580 r. (Dud. Warsz. 15 f. 1825). Stanisław w Birczy 1601 r. 
(Qr. Przem. 817 f. 22 i 28). Bartłomiej wprowadzony do Powązek 1658 r. (DW. 
52 f. 1427). Macieja procesi^ą 1664 r. Krasiccy, o najazd na Worokoml i Załuże 
(Ky. VI P f. 198; VI Q f. 986 i Woł. VI D. f. 45). Aleksander, z województwa 
sandomierskiego, elektor króla Michała. Michał, podchorąży w gwardyi królew- 
skiej 1788 r. $)W. 69 f. 1110). Ignacy, generał acijutant królewski 1775 r. (V.L.). 
Aleksander i żona jego, Joanna z Bronikowskich, wykupili 1769 r. Bieniec, w zie- 
mi wieluńskiej, z rąk Lasockiego, a w 1775 r. otrzymali konsens królewski, na 
odstąpienie tęj dzierżawy Bronikowskim (Kancl. 47 IV f. 10 i 55 f. 89). 

Jerzy, Antoni, Wojciech i Ludwik sprzedali 1774 r. Konczewiznę Dąbrow- 
skiemu (DW. 91 f. 87). Teodor, wice-brygadier korpusu kadetów, nabył 1792 r. 
sumę należną Cieplińskim od Mycielskiego (DW. 108 f. 944). 

Julian Makary Antoni, syn Pawła, Jacek, syn Macieja i Zuzanna z Nowi- 
ckich, wdowa po Teodorze i synowie jej : Lucyan Stanisław Jakób, Stanidaw Jó- 
zef Jan i Aleksander, a także Ignacy Teodor Jan Erazm, syn Józefa, legity- 
mowali się ze szlachectwa w Królestwie Polskiem, w pierwszej połowie 
XIX-go wieku. 

Wymieniony Julian, rzeczywisty radca stanu, ożeniony z Maryą Walew- 
ską. Umarli w Radomiu : Michid 1855 r., Stanidaw, b. oficer wojsk rosyjskich, 
1867 r., Felicya 1879 r. i Marya z Hasmanów Kosicka 1880 r. 

Ksiądz Hieronim, proboszcz w Wołkowie, umarł 1817 r., przekaząjąc swój 
majątek siostrze Katarzynie Zyburtowcj (A. Lwów. Por. Nob.). 

Czy nie tego herbu są Kosiccy, wylegitymowani ze szlachectwa w guber- 
nii podolskiej, mianowicie: Łukasz z synami : Władysławem, Romualdem i Eraz- 
mem, Dominik z synem Józefem, Aleksander i Antoni, synowie Michała, wnuko- 



Digitized by 



Google 



270 KOSICCY. 

wie Jana, prawDukowie Andrzeja, 1860 r., a Franciszek i Leopold, synowie Łuka- 
sza, 1865 i 1878 r. i Witold, syn Władysława, 1895 r. 

KOSICCY h. SAMSON, przydomku Watia, wyszli z Kosiczyna, w powiecie 
kościańskim i stanowią jedną rodzinę z Bełskimi, z sąsiedniego Belęcina. Woj- 
ciech Kosicki, świadczy w Poznaniu 1306 n Andrzej, syn Frzybysława z Kosiczy- 
na, 1404 r., a Przybysław, syn Stanisława, 1411 n na uniwersytecie krakowskim. 
Piotr Watha z Kosiczyna i Jan z Kosiczyna, na sądach w Poznaniu 1440 roku 
(Pom. Dz. W. Śr. XVI. 1092). Dobra Marcina Kosickiego w Chlastowie, skonfisko- 
wane za niestawienie się na wojnę 1497 r. (Wierzb. II. 847). Jerzy Kosicki, świad- 
czy w Poznaniu 1572 r. 

Zofia i Jan Kosiccy i Jan Belęcki, dziedzics^li na Kosic^rnie i Chlastowie 
1581 r. (Paw.). Katarzyna za Mikirfąjem Szpotem 1628 r. (Perp. Czers. 6 f. 587). 
Katarzyna z Kosiczyna, iona Lamberta Sierakowskiego 1624 r. Dobrogost, z wo- 
jewództwem kaliskiem, a Łukasz, z województwem poznańskiem, podpisali elekcyę 
Jana Kazimierza. W liczbie elektorów króla Michała spotykamy : Łukasza, Ma- 
cieja i Stanisława Watta Kosickich, zwojewództwa poznanski^o, a za Augustem 
Il-m głosowali: Andrzej, z województwem kaliskiem, a Andrzej i Jan Watta Ko- 
siccy i Jakób, z województwem poznańskiem, i Stanisław, z województwem kra- 
kowskiem. Antoni Watta Kosicki i Ignacy, z województwa kaliskiego, elektoro- 
wie Stanisława Augusta. Antoni, żonaty z Eleonorą Bnińską 1775 r. (V. L.). 

Dobrogost Watta z Kosiczyna, zmarły przed 1678 r., ożeniony był z Ma- 
ryanną Glińską, a brat jego, Jerzy, z Magdaleną Glińską, siostrą bratowej. Obie 
były dziedziczkami Ulinki midej 1678 r. Po Dobrogoście byli synowie: Andrzej, 
Stanisław i Mikołaj, a po Jerzym: Bonawentura, Mikołaj i Jan, dziedzice Ulinki, 
w krakowskiem, w latach 1685 — 1695. Po jednym z nich szli bracia, Mikołaj 
i Aleksander, dziedzice Ulinki i Mękarzowic 1788 r. (Zap. Gr. Krak. 805 z 1685 r.; 
315 z 1695 r.; 848 f. 629 i 827; Zap. Gr. Sandec. 62 f. 44 i 271; 60 f. 1502 Z 1678 
roku). Grzegorz (Jer^?) z Kosiczyna, żonaty z Konstancyą z Rakoszyna, l-o v. 
Hleronimową Cikowską, dziedziczył w latach 1679 — 1690 na Wiatowicach (Obi. 
Krak. 117; Gr. Krak. 805 f. 2840). Maryanna z Żelanki Kosicką, kwitowała Dem- 
bińskich 1718 r. (Gr. Krak. 880 f. 551). 

Bogusław Watta Kodicki, żonaty 1782 r. z Magdaleną Rysiewiczówną (A. 
Krak). Syn ich Modest, ur. 1791 r. w Hołdowcu, w krakowskiem, doktor filizofii 
uniwersytetu krakowskiego 1884 r., sekretarz komisyi rządowej wyznań i oświe- 
cenia w Warszawie, umarł tamże pozostawiwszy troje dzieci. Jakóba żona, 
Franciszka Dobrzycka, l-o v. Franciszkowa Cielecka 1760 r. (A. Pozn.). Maciej 
1782 r., a Adam, adwokaci w Poznaniu 1807 r. 

Franciszek Salezy Kasper z Kosiczyna Watta Kosicki, syn Modesta, legi- 
tymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskiem, przed 1850 r. 

KOSICCY z Koszyc i Zakrzewa. Paweł, kanonik gnieźnieński i Maciej, 
kapitan wojsk koronnych, bracia, pochodzący z księstwa opolski^^ i raciborskie- 
go, mieli przyrzeczone konstytucyą sejmową z 1775 r., że gdy przed kanclerzami 
okażą rodowitość familii swoje;) szlacheckiej, będą mieli przywrócony indygenat 
(V. L. Vni f. 295). W myśl tej uchwały, udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie 
od 1610 r. i przywróceni zostali 1776 r. do indygenatu (Kancl. 41 f. 861). 



Digitized by 



Google 



z KOSIĆ - KOSIEWICZOWIB. 271 

Maciej, z Katarzyny MatczyńskieJ, miał syna Antoniego, który sprzedid 
1798 r. Wygnanów Wąsowiczowi (Qr. Radoms.). 

z KOSIĆ, KOSZYC, lub KOZIC. Wskutek nieustalonej pisowni, nie można 
być pewnym, skąd się pisali, następi\jący studenci krakowskiego uniwersytetu: 
Marcin, syn Mateusza, 1406 r., Paweł 1412 i 1414 r., Wawrzyniec, syn Klemensa. 
1418 r., Franciszek, syn Stanisława, 1429 r., Andrzej, syn Marcina, 1448 r., Wa- 
cław 1469 r., a Maciej 1470 r., synowie Mikołaja, Mikołaj, syn Stanisława 1470 r., 
Michał, syn Wojciecha, 1486 r. i Stanisław, syn Macieja, 1489 r. 

KOSIECKI Jan pozostawał w niewoli moskiewskiej w Białem Ozierze, za 
czasów cara Dymitra Iwanowicza. Świadkowie zeznali 1612 roku w grodzie war- 
szawskim, że pozostały po nim znaczne pieniądze i kosztowności (DW. 40 f. 475 i 291). 

KOSIELSCY h. TOPÓR. Anna Kosielska h. Topór, urodzona z Włoszy- 
nowskiej, zona Jakóba Kluczewskiego, matka Stanisława, kanonika poznańskiego 
1581 r. (Pis. Dz. Pol IX.). Franciszek, z województwa sandomierskiego, elektor 
Augusta II-go. Pawd, pisarz grodzki piotrkowski 1692 r. Michid, stolnik smo- 
leński, przypozwany 1778 r., do sprawy o Masłomęcz (Gr. Lwows.). W 1771 roku 
otrzymał wójtostwo zawadowskie, w ziemi lwowskiej (Kancl. 49 III f. 29). Spra- 
wa syna jego, Kajetana, z posesorami starostwa traktamirowskiego (czy nie tra- 
chtymirowskiego?), odesłana 1775 r. do asesoryi koronnej (V. L. Vin f. 856). 

Aloizy Franciszek, porucznik kawaleryi narodowej i regent kancelaryi De- 
partamentu wojny 1780 r., a pułkownik kawaleryi 1787 r. i pisarz komisyi wojny 
1789 r., pisarz wojsk koronnych 1790 r., w końcu generał major wojsk koronnych 
1798 r. (MP.)> dziedzic Małocic, syn Michała, miecznika czerniechowskiego (1779— 
1798) i Barbary z Mierzejewskich, wnuk Franciszka i Maryanny z Machwiców, 
prawnuk Antoniego i Elżbiety z Sokołowskiclii zeznał w Warszawie 1791 r. zapis 
dożywocia z żoną, Franciszką Kaderówną, córką Antoniego i Barbary z Rotorów 
(DW. 97 f. 886; 108 f. 510; 104 f. 997; 105 f. 505; 106 f. 645 i 728; 107 f. 1588; 
111 f. 811; 112 f. 248 i 4l8;Perp.Czers.40f.49;DebitCzers. 2f.89 i Sig.85f.25). 

Tadeusz, kancelista w komisyi wojny 1790 r. 

Ludwik, syn Wincent^^, majora b. wojsk polskich i Antoniny Skibniew- 
skiej, zaślubił 1885 r. w Mołczanach Karolinę Makowiecką (Not L. Białkowskiego). 
Patrz KoiieUki. 

KOSIEŃSCY. Adam Kosieóski, dziedzic Śladowa, zeznał 1648 r. zapis, na 
rzecz kapituły warszawskiej (DW. 50 f. 88). Stanisław Kosieński podpisał, z wo- 
jewództwem sandomierskiem, elekcyę króla Michida. Jan Kosieński i żona jego, 
Anna z Jezierzyńskich, l-o v. Łodzieńska, mają sobie przyznaną sumę przez Po- 
trykowskich 1708 r. (Perp. Czers. 16 B f. 295). 

KOSIERADZCY h. KORAB', patrz Kozieradtey. 

KOSIBWICZOWIE. Antoni Kosiewicz, cześnikiewicz mielnicki, zapisał 
1777 r. sumę żonie swej, Franciszce Ksawerze z Pruchnickich, na Buczkowie (Deb. 
Czers. 1 f. 86). 

Michid Kosiewicz, w wojsku austryjackiem i ksiądz Bazyli, gr.-kat paroch 
w Malc^cach, zapisali 1807 r. matce swej, Katarzynie, dożywocie. Bazyli umarł 
1808 r., pozostawiając, z Katarzyny Łopaczyńskiej, syna Filipa. 



Digitized by 



Google 



272 



KOSIKOWSCY — KOSIŃSCY. 



Ewa Woytowiczowa, Antoni i Bazyli w Cieleśnie, oraz ksiądz Łukasz, 
gr.-kat. paroch w Starogrodzie, rodzeństwo. Ostatni umarł 1810 r., zostawiając, 
z Maryi Komarczewskiej: Ewę, za Teodorem Lewitowiczem, Melanię, za księdzem 
gr.-kat Janem Łuczkiewiczem, Anastazyę i Jana, ur. 1798 r. (M. D. Wąs. z A. 
Lwows. Por. Ńob.). 

KOSIKOWSCY dziedziczyli 1578 r. na Kosikowcach na Podolu. Andrzej 
Kosikowski, podsędek wileński 1680 r. (Akta IX). 

KOSIŁOWIB V. KOSIŁŁOWIE. Marcin i Żdan Kosiłowicze, ziemianie klec- 
cy, 1682 r. (ML. 82). Jerzy Władysław Kosiłło, wojski trocki, żonaty z Krystyną 
z GiblóWy nabył 1670 r. Liszków, w sejneńskiem. Córka jego, Joanna Piątkow- 
ska. Ten sam pewno Kosiło, wojski trocki, pisał się z województwem trockiem, 
na elekcyę króla Michała. Ploryan, starosta berżnicki, umarł 1694 r. (Wolff.). Ko- 
siłowie pewnie wyszli ze wsi Kosiły, w powiecie szczuczyńskim. 

KOSIŁOWSCY h. JASTRZĘBIEC. Jerzy Kosiłowski, burgrabia łucki 1595 
roku. Jan, walczył pod Wiedniem; w 1690 r. został łowczym podolskim. Franci- 
szek wprowadzony 1740 roku do Nowej Wioski, w powiecie przedcckim (Gr. 
Przed. 87 f. 428). 

Antoni Mateusz i Ignacy Dominik, synowie Jerzego, wnukowie Wawrzyń- 
ca, prawnukowie Piotra Kosiłowskiego, dziedzica 1670 r. Lipkoni i Ejlulan, w po- 
wiecie grodzieńskim, udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie 1804 r., przed 
Deputacyą Wywodową wileńską. 



KOSIŃSCY h. LIS. Stanisław i Mateusz opłacali 
1552 r. pobory ze wsi Ramułtowo Kosińskie, w powiecie pło- 
ckim (Wittyg.). 

KOSIŃSCY h. PRUS Il-gi. Feliks, przydomku Żd- 
niert, opłacić 1552 r. pobór z tychże samych Kosin, na któ- 
rych dziedziczyli Rogalici (Wittyg). 

Jan Kossiński, zwany Żołnierz, nabył 1582 r. część 
Kosin - Bartoszowych od Marcina, syna Macieja, zwan^o 
Daóhołek. 

O tym to Janie pisze pewnie Niesiecki, że się w wie- 
lu bataliach wsławił męstwem. Syn jego Aleksander, rów- 
nież dzielny wojak, a drugi syn Andrząj, poborca w {riiockiem 
1588 roku. 




Herb ProsII-gl. 



KOSIŃSCY V. KOSSIŃSCY v. KOSIEŃSCY h. RAWICZ z Kosianki, w po- 
wiecie bielskim, województwie podlaskiem. W początkach XVI-go wieku żyło 
trzech braci Kosińskich, Lenart, Michał i Oleksiej. 

Lenart, dworzanin królewski, otrzymał 1511 r. od króla Zygmunta, młyn 
pod Drohiczynem, a Serafin, syn Oleksieja, otrzymał od Michała Moskowszczyznę, 
którą to darowiznę król potwierdził 1588 r. (ML. 7, 11 i 24). 



Digitized by 



Google 



KOSIŃSCY. 



278 



Po Lenarcie pozostało sześciu synów : Adam, Feliks, Leonard, Stanisław, 
Milcołaj i Paw^ W 1541 roku dziedziczą na Lisowie (A. Apel Z. Pódl. I i II 
z 1689 i 1641 r.). 

Leonard, z tony Barbary, 2-o v. Mikołajowej Laszczowej, miał synów: Ka- 
spra i Krzysztofa. Kasper, dzied^c na Brykach, poborca drohicki 1698 r. (Wyr. 
Lub. 46 t. 888; 67 f. 698 i 76 f. 109). Krzysztof, będzie to pewnie, owym watażką 
kozackim, czy też łietmancm, jak go niektórzy mienią, co pierwszy dał początek 
rozrucłiom kozackim, które następnie wciąż się powtarzały. Zebrawszy do 6,000 
kozactwa, gospodarował sobie po Podolu, mordiyąc, niszcząc i paląc. Pobity pod 
Piątkowem 1698 r., w tymże roku zginął w Czerkasacli. Akta Trybunidu lubel- 
skiego wspominają o nim 1591 r., jako majorze niżowych kozaków (Zap. Lub. 6 
f. 262; Arch. I. Z. Ros. III. 1). 

Adam, najstarszy syn Lenarta, dziedzic Lisowa i Telak, który to ostatni 
majątek nabył od Dowojny 1647 r. (ML. 47), kasztelan podlaski 1669 r., żył jeszcze 
1678 r. Z Anny Irzykowiczówny, miał córkę Katarzynę, l-ov. 
Wodyóską, 2-o v. Stanisławowe Kieską, wojewodzinę mazo- 
wiecką, 8-0 V. 1608 r. żonę Jana Zbigniewa Ossolińskiego, wo- 
jewody sandomierskiego (Pam. Ossol.). Prawdopodobnie sy- 
nem kasztelana był Adam Kosiński, bo dziedziczył na Liso- 
wie. Był on oprócz tego właścicielem Samak, Makarek i Smor- 
klewic (M. no f. 68). Pisarz ziemski drohicki, w latach 
1666 — 1571, posd drohicki 1669 roku, marszałek królewski 
1570 roku. 

Na Kosiance dziedziczyli 1696 r.: Andrzej, Jakób syn 
Marcina, Kasper, Helena, Gaweł, Trojan, Stefan, Marcin, Ma- 
ciej i Mikołaj (Wyr. Lub 11 f. 782; 68 f. 582 i 648). Z nich 
Kasper był pisarzem grodzkim drohicUm i deputatem woje- 
wództwa podlaskiego, na Trybunał koronny 1690 r., a następ- 
nie podstarościm drohickim 1698 r. 

Na Narojkach, w powiecie bielskim, dziedzicssył Fe- 
liks, po którym te dobra otrzymali 1591 r. synowie jego: Woj- 
ciech, Mateusz v. Maciej, Piotr, Jan i Mikołaj (Wyr. Lub. 86 
f. 1026; 48 f. 16; 67 f. 140 i 68 f. 94). Mikołaj był żonaty z Zofią Piórówną 1692 
roku, a Piotr, z Małgorzatą Katowską tegoż roku (Wyr. Lub. 60 1 41 i 61 f. 902). 
Na Kocach dziedziczyli 1690 roku : Jan, Wojciech, Mikołaj i Piotr (Wyr. 
Lub. 42 f. 498). 

Jan Kosiński z Lisowa, pisarz ziemski drohicki 1681 r. Andrzej, podsta- 
rosci goniądzki 1681 r. Andrzej, dziedzic Iszczkowa, Denisowa, Bieniawy, Siemi- 
kowic i części Kupczyniec i S^rudzia, z Anny Ludzickiej, pozostawił 1606 r. 

1. Jana, łonatego z Teofilą Jemielicianką, 2-o y. Podczaską, z której, Jan 
bezdzietny i Katarzyna, l-o v. Puchalska, 2-o v. Jagielska 1660 roku, 8-o v. 
Trzcińska. 

2. Jerzego, ożenionego l-o v. z Jadwigą Kurdwanowską, 2-o v. z Jadwi- 
gą Kalinowską, który, z pierwszej żony, pozostawił żyjące 1670 r. córki : Annę, 
1-0 V. Wacławowę Iskrową, podstoiinę buską, 2-o v. Stanisławowe Ligęzinę Mi- 

Heibars. T. XŁ 85 




Herb Kawics. 



Digitized by 



Google 



274 KOSIŃSCY. 

norową, kasztelanowę chełmską i KonsŁancyę Giedzińską. Z drugiej, miał córkę 
Barbarę, młodo zmarłą (M. D. Wąs. z Zs. Lwows.; Ky. X f 1095). 

Anna z Kałusowskłch, wdowa po Mikołaju, 1644 r. na Wołyniu (Woł. VI 
C f. 256). Antoni, z żoną Anną, I-o v. Szpotówną, tamże 1781 roku (Ibid. 
XII f. 280). 

Barbara Kosińska i mąż jej, Andrzej Ryza, zmarli 1625 r. na zarazę w Wi- 
tebsku (Ist. Jur. Mat XXV). Stanisław, rektor kolegium 00. Jezuitów w Witeb- 
sku, 1641 r. (Ibid. XXI). Andrzej, podstaroścl i sędzia grodzki trembowelski 1628 r. 
Feliksa, wójta halickiego i rotmistrza królewskiego, dzieci urodzone z Błudnickiąj: 
Feliksa i Zofię Aleksandrowę Medyńską, kwitowali 1681 r. Kopcińscy, z sumy za- 
ciągniętej u Wąsowiczowej (Qr. Halic. 22 f. 970 i 972). Tomasz, syn Piotra, po- 
sesor Kątów, w mielnickiem, 1649 r. (Arch. Wileń. 10886 f. 1086). Marcin podpi- 
sał z województwem podlaskiem, clekcyę Jana Kazimierza. 

Jakób, syn Walentego, cedował sumy w Lublinie 1681 roku (Zap. Łub. 69 
1 668). Maciąj, dziedzic części Galęzowa, w lubelskiem, 1676 r. (Paw.). N., pisarz 
solny w Puławach 1676 r. (Paw.). Jan otrzymał list żelazny 1671 r. (AGZ. X. 5216). 
Jerzy, z ziemią drołiicką, a Wojciech, z województwem lubelskiem, podpisali ele- 
kcyę króla Michała. 

Józef, łowczy bracławski, zeznał 1706 r. zapis dożywocia z łona, Agniesz- 
ką Morsztynówną, stolnikówną bielską, 2-o v. łona Michała Gałeckiego, a 8-o v. 
Jacka Michalczewskiego, podwojewodzego krakowskiego. 

N., z Jadwigi Rajskiej, mii^ córkę Petronellę, I-o y. Marszewską, 2-o v. 
Miaskowską, w latach 1724 — 1747 dochodzącą summ na Runowie, w kaliskiem, 
po Rajskich. 

Franciszek, łowczy różański 1720 r. Jan, syn Sebastyana, nabył 1778 r. 
część Malinowa, w ziemi drohickiej, od Smorczewskiej. Synowie j^^, urodzeni 
z Zofii, w parafii Dziadkowickiej, Wincenty 1759 r., Szymon 1761 r., Kasper 1764 
roku i Piotr 1778 r., legitymowali się ze szlachectwa 1804 r., w Galicyi zachodniej 
(Quat Viii f. 6). 

Franciszka Benedyktowa Grzybowska i Justyna Franciszkowa Malinowska, 
córki Franciszka Kosiński^o, nabyły 1789 roku część Malinowa, od Tołwińskiego 
(Gr. Drohic). 

Jan, żonaty z Barbarą Niwińską, pozostawił: Maryannę, zmarłą 1799 r., 
żonę Stanisława Kucharskiego, Mikołaja, Michała, ktorego z łony, Emerencyanny 
N., Kazimierz i Maryanna, Andrzeja, Kazimierza, Franciszka, żonatego z Maryan- 
ną Sulatycką, ktorego córka Urszula Apolonia, ur. 1774 r. (metr. w cerkwi w Ga- 
jach), za Jerzym Horodyskim i Adama, wylegitymowanego ze szlachectwa 1782 r., 
w ziemstwie przemyskiem, zmarłego bezżennie 1796 roku (M. D. Wąs. z A. 
Lwows. For. Nob.). 

Stanisław Kosiński, podkomorzy Stanisława Augusta 1775 r. (V. L.). An- 
drzej, Yiceregent grodzki 1775 r. (V. L.), a burgrabia drohicki 1779 r. Wojciech, 
regent grodzki drohicki 1765 r., pisarz grodzki 1777 r., deputat na Trybunał ko- 
ronny 1784 r., został w tym ostatnim roku podstolim drohickim. Kazimierz, sub* 
delegat grodzki drohicki 1786 r. Konstancy a, córka Franciszka Kosińskiego i Bl- 
żbiety z Katyńskich, za Benedyktem Piętką 1786 r. (DW. 102 f. 625). 



Digitized by 



Google 



KOSIŃSCY. 275 

Wojciech, łupnik drohicki 1768 r. Bartłomiej, żonaty z Teklą Piersicką 
ŁukaszewiczówDą, łowczanką orszańską, 1795 r. Józef, żonaty 1796 r. z Brygidą 
Gąaiorowaką, córką Aleksandra i Teresy z Buynów (DW. 111 f. 917). Franciszek, 
regent grodzki goniądzki 1769 r. Ludwik, syn Mikołaja i Konstancyi z Zarem- 
bów, 2-0 V. żony Wawr2;yńca Byszewskiego, nabył 1791 r. część Piotrowa Krzywo- 
kół (DW. 107 f. 821). 

Micłiał, syn Krzysztofa i Teresy Piaseczyńskiej, wnuk Grzegorza, legity- 
mowid się ze szlachectwa 1808 r., w Wydziale Stanów galicyjslcich. 

Antoni, posiadacz wójtostwa w Kobielnikach, syn Michała i Franciszki N., 
wnuk Józefa i Magdaleny ze Skalskich, legitymował się ze szlachectwa 1782 r., 
w ziemstwie czchowskiem. Syn jego Józef Antoni, zaślubił Józefę Oszczewską, 
z której miał syna Pawła Piotra, radcę galicyjskiego Namiestnictwa, żonatego 
z Aloizą Kamillą Skałkowską, z której: Władysław, Stanisław Nikodem i Adam, 
wylegitymowani ze szlachectwa 1869 roku, w Wydziale Krajowym galicyjskim 
(M. D. Wąs.). 

Lucyan, dziedzic Szczkowa, w kowalskiem, ze zmarłą) 1864 r. żony, Fili- 
piny z Kretkowskich, miał syna Leona, małoletniego 1864 r. 

Legitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Polskiem, w pierwszej po- 
łowie XIX-go wieku: Józef Grz^forz Antoni i Lucyan Ignacy Wojciech, synowie 
Antoni^^; Gustaw, syn Józefa; Józef Tadeusz Aleksy Kajetan i Stanisław Raj- 
mund Lucyan Klet, synowie Wojciecha; Adam Seweryn, syn Kazimierza Józefa; 
Józef Benedykt i Julian Wojciech, synowie Dominika; Teodor Antoni Paweł i Le- 
on Antoni, synowie Józefa; Adolf Marceli i Waleryan Antoni, synowie Teodora; 
Antoni Aleksander Tomasz, syn Ludwika; Józef Piotr, Stanisław Kostka i Michał 
Jozafata synowie Andrzeja; Piotr, syn Jana; Feliks i Józef Tomasz Wojciech, sy- 
nowie Ludwika; Mateusz, syn Piotra; Karol Teodor, syn Kazimierza; Wincenty Se- 
weryn, syn Mateusza; Józef Antoni, syn Walentego; Tomasz Jan, syn Kazimierza; 
Ferdynand Ignacy Szczepan Franciszek i Antoni Dominik; synowie Polikarpa; Ja- 
kób, syn Kazimierza; Kazimierz i Eugeniusz, synowie Jakóba i Ignacy i Julian, 
synowie Ignacego. 

Do tej rodziny należeli: Michał, pułkownik b. wojsk polskich, dowódca 
16-go pułku piechoty liniowej, baron cesarstwa francuskiego 1818 roku, zmariy 
w Warszawie 1886 r. Bratem jego był Józef, malarz miniatur, zmariy w War- 
szawie 1821 r. 

Antoni Amilkar, syn Józefa i Reginy Korsakównej, urodzony 1769 r. na 
Litwie, generał dywizyi wojsk Księstwa Warszawskiego, walczył 1792 i 1794 r., 
następnie w legionach włoskich, a 1812 r. dowodził osobnym korpusem na Woły- 
niu. Umari 1828 r., pozostawiwszy z Adelajdy hr. Keyserling, syna Władysława 
Euzebiusza, ur. w Targowej Górce 1814 r., oficera wojsk pruskich, dziedzica Tar- 
gowąj Górki w W. Ks. Poznańskiem, po którym, z Emilii Węgierskiej, zmartej 
1878 r., pozostali synowie: Mieczysław, powstaniec z 1863 r., zmarły 1866 r. w Zu- 
rychu i Witold, żonaty z Maryą Rekowską, oraz córki : Wanda, zaślubiona Wła- 
dysławowi Wyssogota-Zakrzewskiemu, Adela, zaślubiona Bolesławowi Szołdrskie- 
mu i Emilia, zmaria 1868 r. Brat Antonino Aleksy, żonaty z hr. Franciszką My- 
cielską, I-o v. Mikołajową Skoroszewską 1809 r., dziedzic Czamegolasu i Czaplin- 
ka, w czerskiem, umarł bezdzietny. 



Digitized by 



Google 



276 



KOSIŃSCY. 



Kosińscy tego herbu zamieszkiwali i Litwę i legitymowali się ze szlache- 
ctwa, przed Deputacyą Wywodową kowieńską 1819 r. Andrzej Kosiński, staro- 
sta wilejski 1646 r. (Op. Zyt. 17). Kasper, dziedzic części Zeym, w kowieńskiem, 
1684 roku. 

Żyjący w połowie XVII-go wieku Marcin Kosiński, miał czterech synów: 
Jana 1699 r., po którym synowie: Józef, Antoni, Michał i Maciej; Jerzego, Józefa, 
w powiecie trockim i Krzysztofa, żonatego z Wiktoryą Szymonowiczówną. Tego 
ostatniego dwóch synów: Michał i Jerzy. 

1. Michał, syn Krzysztofa, oieniony 1718 r. z Maryanną Rutkowską, miał 
dwóch synów: Władysława, żonatego 1742 r. z Anną Limonowską i Stefana, żona* 
tego 1746 r. z Suchodolską. 

Po Władysławie szli synowie: Wincenty, żonaty 1772 r. z Maryanną Tara- 
szkiewiczówną, Antoni 1788 r., Franciszek 1781 r. i Józef, ożeniony 1781 r. z Jó- 
zefą Raczyńską, z której synowie: Wincenty, Antoni i Kajetan. 

Po Stefanie było sześciu synów: MateusE, Tomasz, Stanisław, Teodor, Ste- 
fan i Andrzej. Z nich Tomasz, zaślubił Anastazyę Narkiewiczównę i miał z niej 
synów: Józefa i Stanisława. Po Józefie pozosti^ syn Antoni Władysław, wylegi- 
tymowany ze szlachectwa w Cesarstwie 1869 r., którego, ze zmarłej 1890 r. Jó- 
zefy Wołochowiczówny, córki: Antonina Wojciechowa Kotkowska, Apolonia Aniela, 
ur. 1886 r., za Marcelim Zdybickim i Elżbieta, zmarła 1902 r., za Medardem Bień- 
kuńskim, oraz synowie: Albert, zmarły bezpotomnie i Karol Michał. Ten ostatni, 
żonaty l-o y. z Paulina Satkowską, 2-o v. z Apolonią N., miał synów: Wacława 
i Mieczysława, oraz córkę Józefę, za Julianem S^lennickim. 

2. Jerzy, syn Krzysztofa, ożeniony z Elżbietą Breymerówną, miał syna 
Jerzego Michała, żonatego l-o v. z Ludwiką Obuchowiczówną, 2-ov. z N. Jackie- 
wiczówną, Synów jego trzech: Dominik 1776 r., Karol 1779 r. i Wincenty 1788 r. 
Po Dominiku, z Krystyny Grużewskiej, synowie: Wincenty i Tadeusz, a po 
Wincentym, z Petronelli Janczewskiej, synowie: Michał, Jerzy i Józef (Te- 
ka hr. Kossakowskiego). 

Piotr, rotmistrz oszmiański i Tadeusz, podpisali, z po- 
wiatem oszmiańskim, elekcyę Stanisława Augusta. 



KOSIŃSCY V. KOSSIŃSCY herbu ROGALA z Kosin, 
w powiecie szreńskim. Bartłomiej z Kosin, świadczy w Pło- 
cku 1470 r. Jan, syn Pawła z Kosin, w szreńskiem, ukara- 
ny 1497 roku konfiskatą dóbr, za niestawienie się na wojnę 
(Wierzb. II. 958). 

Szymon z Kosin, syn Wojciecha, poczynił różne szko- 
dy macosze swej, Barbarze, o co skarga IMO r. Synowi jego, 
Wojciechowi, zapisał 1566 r. Wojciech, zwany Oałka, syn Mi- 
chi^a, 50 flor. 

Ów Michał, był synem Bartłomieja OaOU, który, oprócz 
niego, miał jeszcze syna Macieja, dziedziczącego na Kosinach- 
Bartoszowych, zeznającego oblig 1577 r., na rzecz Aleksandra, 
dziedziczącego na Kosinach - Kapicznych (Qr. Płoc Wiecz. 




Horb Rogala. 



Digitized by 



Google 



KOSIŃSCY. 277 

1 I. 17 i 197; M. 100 f. 100 i 115 t. 817). Maciej, zastępował 1&82 r. podstaroćcie- 
go płockiego (Gr. Płoc. Wiecz. 1 f. 222). 

Na Wiellclch-Kosinacłi dziedziczyli: Feliks Kosiński, syn Jana, 1648 roku, 
Feliks, syn Jakóba, 1684 r. i Mikołaj, którego córka Kataryna, łona Sasina z Du- 
plic, kwitowała 1686 r. brata swego Jana, zwanego Napalek, ze spadku po rodzi- 
cach (Or. Płoc. Wiecz. 2 f. 284; 8 f. 182 i 9 f. 2). Po tym Janie pozostały dzieci: 
Bartłomią}, Mikołaj, Zofia, Anna i Elżbieta, 1644 r. (Ibid. 9 f. 818). 

Jakób, Mikołaj, Jerzy i Marcin, bracia rodzeni, zeznali 1688 r. dział Kosin 
i Golanek. Z nich Jakób, miał zatargi 1648 roku z synami swoimi, Stanisławem 
i Franciszkiem (Ibid. 6 f. 78 i 8 f. 126). 

Andrzej, podpisarz mławski, 1689 r. Ten sam pewno Andrzej, sędzia pło- 
cki 1660 r. (Ibid. 6 f. 176 i 20 f. 817). Jan, żonaty 1648 r. z Elżbietą Łubowi- 
cką, córką Ubysława, kwitował q}ca żoninego, z odbioru 100 kóp groszy (Ibid. 
8 f. 199). 

Regestra poborowe z 1678 r. wykazi^ą, że na Kosinach-Bartoszowych dzie- 
dziczyli : Mikołaj i Michał, Wojciech, syn Stanisława i Michał, syn Madąja, na 
Kosinach-Kapicznych, Andrząj, a na Kosinacli - Starych: Wojciech i Mikołaj, Jan 
i Wojciech, wdowa Sabastyanowa Wasiowa, Stanisław i Jakób Koga i Mateusz. 
Ten ostatni był też dziedzicem częńci Bogurzyna-Kościelnego, a Józef, części Go- 
łuszyna małego (Paw.). 

Jakób, kanonik płoclci 1622 r. Wojciech, syn Jana, 1681 r. (M. 124 f. 186). 
Mikołaj, stolnik 1691 r., Andrzej, dworzanin, a Stanisław, podczaszy 1602 r., pry- 
masa Karnkowski^^. Piotr, krajczy prymasa Wężyka 1680 r. Andrzej, kanonik 
i oficyał generalny płocki, deputat na Trybunał koronny 1691 r. (Wyr. Lub. 48 
f. 2), umarł 1611 r. Pochowany w Pułtusku, gdzie ma nagrobek wzniesiony (Star. 
Mon.). Jan i Andrzej, w zakonie 00. Jezuitów, służąc zapowietrzonym, zmarli, 
pierwszy w Łomży 1626 r., a drugi w Grodnie 1680 r. Mikołaj, żonaty z Dorotą 
Jasińslcą, pokwitowany z odbioru sumy 1609 roku przez Ręczi^skiego (DW. 
86 f. 1012). 

W powiecie przedeckim Piotr, syn Franciszka, kwitował 1608 r. Sokołow- 
skiego, a Adam, syn Macieja, zeznał 1609 r. oblig, na Stanisława (Gr. Przed. 61 
f. 446 i 66 f. 880). Anna z Woronieckich, żona Jana Kosińskiego, kwitowida 
w Czersku 1614 r. braci swoich, z odbioru posagu. Ewa, córka Stanisława, za Se- 
werynem Kamióskim 1611 r. (Perp. Czers. 4 1 842 i 860). 

Adam i żona jego, Anna z Świerczewskich, otrzymali 1689 r. konsens królew- 
ski, na wykupienie z rąk Sarnowskiego wójtostwa w Kamieńcu, ze starostwa wy- 
szogrodzkiego (M. 186 f. 162). W 1664 r. ustanowioną została opieka nad Anną, 
córką Jana i Konstancyl z Oomolińskich (Sig. 8 f. 71). 

Hieronim, dworzanin królewski, otrzymał 1662 r. od królowej kilka łanów 
w leśnictwie bielskiem. Sekretarzem królewskim został 1666 r. (AGZ. X. 4882; 
Sig. 9 f. 110). Był i pisarzem skarbowym, umarł 1686 r., pochowany u Panny 
Maryi w Krakowie. Zona jego, Katarzyna Homelesówna. Floryan i żona jego, 
Barbara z Koźmińskich, posiadali wójtostwo w Sokolnikach, 1667 r. (Sig. 10 f. 66). 
Bartłomiej sprzedał 1670 roku Bojanowo Bojanowskiemu (DW. 64 f. 724). Krzy- 
sztof, Kazimierz, Mikołaj i Jan podpisali, z województwem płockiem, elekcyę 
Jana DI go. 



Digitized by 



Google 



278 KOSIŃSCY. 

Ewa, wdowa po Janie Koziebrodzkim, 1680 r. Katarzyna, urodzona z Ma- 
gdaleny KoziebrodzkieJ, zamężna Grabina, w początku XVIlI-go wieku. 

Konstytucya sejmowa z 1676 r. przyznała za szlachtę, Jakóba, Hieronima, 
Marcina, Jana i Stefana, pocliodzącycii z ziemi cieclianowskiąj. Ludwik, Stani- 
sław, Franciszek i Józef, z województwa płockiego, elektorowie Augusta II-go. 

Ludwik, sędzia grodzki płocki, został łowczym płockim 1699 r. Krystyna, 
za Wojciecliem Ogrodzieńskim, 1708 r., a Konstancya z Sierakowskich, za Anto- 
nim Kosińskim, 1787 r. Władysław, z synem swoim Stanidawem, procesowali 
się z Bielawskimi 1784 r. Stefan i Magdalena z Kosińskich Stanisławowa Mło- 
dzianowska, kwitowali Zembrzuskiego 1758 r. (Perp. Czers. 17 f. 98; 24 f. 814; 28 
A f. 818 i 81 f. 27). 

W powiecie przcdeckim Wojciech, żonaty z Małgorzatą Wyszczelską, od- 
stąpił sumę Michałowskiemu 1717 r. Syn j^^ Antoni, ionaty l-o v. z Marcyanną 
Pomianowską, 1789 r., a 2-o v. 1760 r. z Zofią Zakrzewską. Wiktorya, córka Woj- 
ciecha, 1722 r. (Pr. Przed. 88 f. 822 i 849; 84 f. 860; 87 f. 401 i 89 f. 118). Ma- 
ciej, wprowadzony do Śmielnika górnego 1746 n, zeznał w tymie roku zapis do- 
żywocia z żoną, Franciszką z Sumińskich (Ibid. 88 f. 192 i 209). 

Franciszek, Józef i Izydor Wojciech, cześnik i poseł województwa płockie- 
go, podpisali elekcyę Stanisława Augusta. Franciszek, szambelan Stanisława 
Augusta, został wojsldm większym raciążskim 1776 r. Druga nominacya z tegoż 
roku na Kazimierza. Może to był Franciszek Kazimierz. Antoni był cześnikiem 
płockim do 1761 r., w którym rezygnował z urzędu i on to pewnie został stolni- 
kiem płockim 1766 r. Izydor Wojciech, po Antonim, 1761 r. cześnik płocki, 1766 
roku podstoli płocki, następnie 177^4 r. podczaszy zawskrzyński, został w końcu 
stolnikiem zawskrzynskim 1774 r. W 1778 r. był kandydatem do kasztelanii ry- 
pińskiej (MP.). Był sędzią grodzkim 1788 roku i podstarościm zawskn^skim 
1789 roku. 

Synem Antoniego musiał być Ignacy, bo nazwany stolnikiewiczem płoc- 
kim, mianowany miecznikiem sierpskim 1778 r. Drugim synem Antoniego, był 
Józef, o którym konstytucya sejmowa z 1789 r. wspomina. 

Wojciech, burgrabia przedecki 1764 r., miecznik bydgoski 1789 r., miał 
dwóch synów: Jana Nepomucena i Antoniego Floryana, który odstąpił pierwszemu 
Obałki, 1786 r. 

Jan Nepomucen był regentem grodzkim przedeckim 1784 roku. Ożeniony 
z Maryanną Moszczeńską, pozostawił potomstwo zamieszkujące 1818 r. w Obał- 
kach, z którego Dionizy, artyierzysta, przepadł bez wieści 1812 r. 

Antoni Floryan, burgrabia przedecki 1787 r. i regent grodzki i burgrabia 
inowrocławski 1786 r., wprowadzony został do Grochowisk 1790 r. (Qr. Przed. 98 
f. 1 i 116; 99 f. 202). Michał, burgrabia płocki 1789 roku. Stanisław, podczaszy 
sierpski 1789 r. i komisarz cywilno-wojskowy ziemi zawskrzyńskiej 1792 r. (DW. 
108 f. 712). Antoni, komornik ziemski brzeski 1790 r. Leon Emilian, opat Mogi- 
leński i koacyutor opactwa sieciechowskiego 1782—1792 r. 

Józef Rogala Kosiński, podwojewodzy proszowski 1784 r., a komornik gra- 
niczny 1786 r., nabył w tym ostatnim roku Orudziny od Remera i legitymował 
się ze szlachectwa 1808 r., w Oalicyi zachodniej (Quat IV f. 18). 



Digitized by 



Google 



KOSIŃSCY. 279 

Sędzianka Justyna Kosińska, ur. 1789 r., wyszła 1816 r. za Kazimierza 
Tańskiego, późniejszego generała b. wojsk polskich, zmarła 1862 r. Siostry jej, 
N., za Apolinarym Górskim i R, za Karwosieckim. Wojciech, dziedzic Świętego, 
sędzia pokoju radziejowski 1860 r., z Eieonory Gutkowskiej, pozostawił córki: Jó- 
zefę Antoniowę Biesiekierską, Bronisławę Ludwikowę Englertową, Joannę Kami- 
Iowę Kiedrzyńską i syna Antoniego, małoletniego 1862 r. 

Adam, syn Józefa, Teofil Tomasz, syn Wałeryana, Dominik Kajetan Cy- 
ryak, syn Kazimierza, Teofil Spirydyou, syn Stanisława, Józef, syn Antoniego 
i Wincenty Stanisław, syn Wincentego, legitymowali się ze szlachectwa w Króle- 
stwie Polskiem, w pierwszą) połowie XIX-go wieku, a Leonard 1854 r. 

KOSIŃSCY b. KOZIŃSKI odmienny. Podług Adama Amilkara Kosińskie- 
go, wydawcy ^Pnewodnika Heraldyczna^**, niektórzy z Kozińskich, pochodzą^ch 
z Kozina na Wołyniu, mieli się przenieść na Podlasie i nazwisko swe, na Kosiń- 
skich zmienić. Z nich Adam, który umarł z ran odniesionych 1794 r. przy zdo- 
byciu Pragi, pozostawił kilku synów, z których Jan, zmarły 1848 r., z Maryi Cho- 
cimowskiej, pozostawił synów: 

1. Adama Amilkara, ur. 1815 r., powieściopisarza i autora heraldycznego, 
ocenionego 1852 r. z Antoniną Myszkowską, z której syn Adam Amilkar, uczeń 
politechniki, zginął 1877 r. w pojedynku w Akwizgranie i córka Daniela. 

2. Leona. 

KOSIŃSCY. Nie łatwo było rozróżnić przedstawionych wyżej Kosińskich, 
do których rodów należą i mogły zajść nieraz pomyłki. Tutaj przedstawiam tych 
Kosińskich, co do których nie ma żadnych danych, jakim się herbem pie- 
czętowali. 

Na Kosinie, w łęczyckiem (dziś Kasin), dziedziczyli 1891 r. Widawa i cór- 
ka jej, Hanka i Bartłomiej (Łęcz. 10* Na Kosinicach (dziś Kossenice), w sierp- 
skiem, Jan, syn Bartłomieja, Jan, syn Jakóba, Stanisław Paciorek i Grzegorz Do- 
htegaUcM, 1578 r. (Paw.). 

Wojciech, Paweł i Bartłomiej, dziedzice Kossinic 1497 r., ukarani konfi- 
skatą dóbr, za niestawienie się na wojnę (Wierzb. II. 966). 

Mikołaj, syn Piotra z Kosina, i428 r., a Stanisław, syn Krzysztofa, 1474 r. 
na uniwersytecie krakowskim. Mikdąj Kosiński, występi\^ący w latach 1445 — 
1452 we Lwowie, jest Mikołajem Rakowskim, sołtysem z Kosiny (AGZ.). Jan zy- 
skał 1666 r. stopień naukowy w Padwie. Aleksander 1665 r. w Skarszewie. Ma- 
diy, w ziemi dobrzyńskiej, 1747 r. Franciszka, żona Adama Oeńskiego, 1761 r, 
w piotrkowskiem. Anna, zamężna Ostrowska, 1784 r., w poznańskiem. 

Szymon posiadał 1727 r. Zambrzyce i Zalesie. Jan Walenty Józef, syn 
Szymona, ur. 1728 r. w parafii Rutkowskiej, a Józef Franciszek Antoni, syn Jó- 
zefa Jana i Krystyny z Rudnickich, 1769 r. w parafii Imielno (Quat. V1L LegiŁ 
galie. f. 190). 

Michał na Złotnikach, a Kfarcin na Sosnowic, zmarły 1824 r., bracia ro- 
dzeni. Marcin, z Kunegundy Dynowskiej, miał: Maryannę, młodo zmarłą, Teresę, 
Jana i Antoniego (A. Łwows. For. Nob.). 



Digitized by 



Google 



280 KOSIŃSKI — KOSKOWSCY. 

2^harya8za Kaliksta siostra, Michalina, za Kajetanem Grzybowskim 1848 
roku. Konstanty Wincenty Leon, 1868 r. separowany z Julią z Krapaczów z Oła- 
ctiówka, w rawskiem. Ludwika, iona Konstantego Bogatki w Cieplinacb, w ko- 
walskiem, 1865 r. Hilary, dziedzic Chrzczonowa, w iul)el8kiem, ionaty z Antoniną 
Mystkowską 1865 r. Jan, dziedzic Siwego Bagna, w stanisławowskiem, 1865 r. 
Leon, żonaty z Anielą Dziertanowską i córka ich Aniela, zmarli przed 1886 r. 
Eleonora, córka Teofila i Julii z Ogrodowiczów, zmarła 1858 r. w Salzbninn. To- 
masz, rzeczywisty radca stanu, z Wiktoryi Bc^sławskiej, miał syna Ksawerego 
i córki: Józefę, Lucynę i Jadwigę. 

Julian Kosiński, doktór, znakomity cbirurg, żonaty z Maryą z Hauków, 
którego córka Zofia, wysda 1890 r. za Józefa Słubickiego. 

W gubemii podolskiej Ic^tymowali się ze szlachectwa: Andrzej z ąynami: 
Izydorem, którego syn Walenty Jakób i Grzegorzem, syn Bartłomieja, wnuk Ale- 
ksandra, prawnuk Stanisława, 1861 r., a Teofil Romuald, syn Grzegorza, 1876 r. 

Piotr z synami: Zacharyaszem, Feliksem i Izydorem, Jan z synem Józefem 
i Feliks, synowie Franciszka i Piotr, syn Jana, wszyscy wnukowie Wojciecha, 
prawnukowie Aleksandra, 1878 r. 

Jan z synami: Ignacym, Kajetanem, Szymonem i Romualdem, syn Jana, 
wnuk Bartłomieja, prawnuk Aleksandra, 1878 roku, a Kazimierz, syn Ignacego, 
1893 roku. 

Kazimierz, Franciszek i Józef z synami : Jakóbem i Michałem, synowie 
Józefa, wnukowie Franciszka, prawnukowie Władysława, praprawnukowie Anto- 
niego, syna Pawła, 1838 i 1839 r., a Adolf Robert, syn Franciszka, 1847 r. 

KOSIŃSKI h. AMADEJ Stanisław, 1577 r. podsędek wileński (Wittyg). 

KOSIŃSKI Bernhard, dziedzic Kostrzyna, w radomskiem, otrzymał 1420 r. 
od Władysława Jagiełły prawo szredzkie, dla tej wsi (Bibl. Kras. DypL). 

KOSIŃSKI Mustafa, rotmisbrz chorągwi tatarskiej 1671 roku (Zap. Łub. 
54 f. 245). 

KOSIOROWSCY z Kosiorowa, w ziemi zakroczymskiej. Mateusz Kosioro- 
wski podpisał, z tąi ziemią, elekcyę Augusta II-go. Ignacy, prałat mstowski 1775 
roku (V. L. Vin f. 897). 

KOSKI Stanisław Jan, z województwa łęczyckiego, stronnik Augusta III-go, 
glosował za nim 1788 r. (Oblig. Warsz. 49 f. 604). 

KOSKO Jan, wojski bracławski 1766 r. Nikodem, z powiatu wiłkomier- 
skiego, szambelan Stanisława Augusta 1789 r. (V. L.). Katarzyna, córka Filipa 
i Agnieszki Wróblewskiej, żona Jana Karskiego 1831 r. 

KOSKOWSCY. Rodzin tego nazwiska jest kilka. Pisali się, Koskowski 
y. Kuskowski, a często i Koszkowski y. KuszkowskL 



Digitized by 



Google 



KOSKOWSCY. 281 

KOSKOWSCY h. DOŁĘGA z Koskowa (dziś Kuskowo), w powiecie biel- 
skim, województwie płockiem, dom licznie rozrodzony. Wsi tej nazwy było kilka, 
Grzegorz, syn Jana z Koskowa, 1411 r., a Jan, syn Stanisława, 1417 r. na uni- 
wersytecie krakowskim. 

Na Koskowie - Bogusądach dziedziczyli : Serafin, którego zona Katarzyna, 
obwiniła 1530 r. Jakóba z tegoż Koskowa, o zadanie ran. Mikołaj, syn Serafina, 
obwiniony 1540 r. przez Stanisława, o zadanie ran. Jakób Secguhiol, syn Święto- 
sława, 1580 r. Stanisław Konopka, którego synowie: Walenty i Andrzej, z matką 
Anną i siostrą Katarzyną, sprzedali 1541 r. część swoją Koskowa Jakóbowi i Pio- 
trowi, z t^foż Koskowa. Paweł, również syn Stanisława Konopki, sprzedał także 
część swoją tamże 1542 r. Broniszowi. 

Mikołaj, zwany Konopka, którego córka Elżbieta, żona Feliksa z Ligowa, 
część swoją na tymże Koskowie, sprzedała 1585 r. księdzu Stefanowi, Piotrowi, 
Jakóbowi i Stanisławowi, synom Stanisława Szczubioła, braciom swoim stryjecz- 
nym (Gr. Płoc. Wiecz. 1 f. 88; 8 f. 182; 5 f. 55; 6 f. 105 i 183; 7 f. 19). 

Regestra poborowe z 1578 r., wymieniają jako właścicieli tej wsi: Jana 
Ditedeiea, Jakóba, syna Piotra, Piotra, syna Serafina i Stanisława Abrabamuwi- 
cza. Po Jakóbie Seetuhiole pozostał syn Antoni, dziedziczący 1578 r. razem z Ma- 
ciejem, synem Leonarda i Gallusem Broniszem na Koskowie-Trojanach (Paw.). 

Na Koskowie-Stradzewie dziedziczyli : Maciej, którego córka Świętosława, 
procesi\^e 1538 r. Zaleskich i syn Stanisław, mający sprawę 1587 r. z Mik(rfąjem 
Koskowskim, z Koskowa - Broniszewa i żoną jego Ms^gorzatą, córką Wojciecha 
Berno z Koskowa-Stradzewa. 

Jan Kurceawy, syn Andrzeja, Paweł, syn Jana Bagieniata i Wojciech, syn 
Pawła Bagienieea, 1538 r. Jan i Leonard, synowie Trojana, 1589 r. Szymon, syn 
Jana Kurzawy (?), 1542 r. 

W 1578 r. dziedziczyli na tej wsi: Paweł, Feliks z braćmi. Bagienni, Jan 
Bagienny, Jan i Szymon Kureeamby i Jan i Gaweł, na części Trojana (Gr. Płoc. 
Wiecz. 2 f. 26 i 95; 8 f. 852; 4 f. 86. 5 f. 55 i 246; 7 f. 874 i 9 f. 27; Paw.). 

Na Koskowie-Broniszewicach y. Broniszach dziedziczyli : Mikołą) i Stani- 
sław, synowie Świętosława, Jakób, syn Świętosława Szczubioła, Wojciech ,syn Pio- 
tra, Stanisław Oariacg, syn Leonarda, Stanisław, syn Andrzeja Abrahamowicza, 
1538 r. (Gr. Płoc. Wiecz. 5 f. 55). W 1578 r. dziedziczył na tej wsi Jan Kosko- 
wski z drugimi, z imion nie wymienionymi (Paw.). 

Na Koskowie-Gniłkach, w powiecie nidzborskim, dziedziczył 1585 r. Woj- 
ciech, syn Jana i Jakób Miedźwiedi, syn Andrząja (Gr. Płoa Wiecz. 2 f. 825 
i 5 L 70). 

W 1578 r. dziedziczyli na Koskowie-Gniłkach: Andrzej Żaeeek, wdowa po 
Józefie, Andrzej, syn Przedbora, Stanisław, syn Piotra, Jan Kolanka, Józef i Sta- 
nisław Kądziorome, a na Koskowie - Bzurach : Piotr, Hieronim i Mik(rfąj (Paw.). 
W 1497 roku ulegli konfiskacie dóbr, za niestawienie się na wojnę, Piotr i Jan, 
synowie Andrzeja, Piotr, Jakób, Andrzej i Stanidaw, synowie Jana, dzie- 
dzice Koskowa - Gniłek i zastawni posiadacze części Unierzysza (Wierzb. II. 
776 i 947). 

Herban. T. XL 36 



Digitized by 



Google 



282 KOSKOWSCY. 

Stanidaw 1 Wojciech z województwa płockiego, elektorowie Augusta Il-ga 
Michał, elektor Stanisława Augusta. Anna, córka Kazimierza, iona Ploryana Je- 
żewskiego, kwiti\^e 1712 r. Kleniewskiego, z odbioru sumy (Gr. Ploc). Kazimierz, 
syn Stanisława i Barbary Rutkowskiej, wspólnie zioną, Teresą z Wyganowskich, 
córką Mateusza, nabył 1728 r. częóć dóbr Wąsy, od Izbińskiego. Córka jego Lu- 
dwika, wdowa po Dionizym Oackim 1780 r. (DW. 96 f. 48 i 65 f. 266). Ludwik, 
syn Józefa i Magdaleny z Charzyńskich, córki Jana, zawarł 1755 r. układ z Cba- 
rzyńskimi (Perp. Czers. 80 f. 192). 

Kazimierz Koskowski był 1758 r. właścicielem Koskowa - B(^sądy i Ry- 
charcic-Gnat Potomkowie jego : Jan, syn Kazimierza, Tomasz Kazimierz Józef, 
Kazimierz Piotr Maciej, Franciszek Jan Fiiip, Karol Paweł i Balbina Maryanna 
Umińska, dzieci Jana i Grzegorz Józef Franciszek, syn innego Jana, l^tymowali 
się ze szlachectwa w Królestwie Polskiem, w pierwszej połowie XIX-go wieku, 
a Władysław Józef Sławobór i Zygmunt Józefat Jan, po 1850 r. 

Franciszek Koskowski y. Kuskowski, wyl^tymowany ze szlachectwa 1859 
roku bez podania herbu. Paweł, Bartłomiej, Kazimierz i Rozalia, rodzeństwo, uro- 
dzone z Magdaleny Białoskórskiej, w początkach XIX-go wieku. 

Józefa, zamężna Starorypińska, Bronisława Oieksowa i Kazimierz, Koskow- 
scy, wiensyciele Koskowa-Bogusąd 1864 x. 

KOSKOWSCY h. JUNOSZA ze wsi Koski (dziś Kuski), w powiecie slerp- 
skim, w parafii Rościszewskiej. Dorota, córka Macieja, procesi\)e się 1584 roku 
z Mikdąjem, Pawłem i Markiem. Jakób i Sebastyan, synowie Adama Koskow- 
skiego, ustanowili 1542 r. w Płocku pehiomocnikiem swoim, brata Jana (Płoc. Or. 
Wiecz. 2 f. 210 i 7 f. 168). Wieś tę 1578 r. posiadali: Jan, Anna, wdowa po Pa- 
wle, wdowa po Marcinie i wdowa po Marku (Paw.). Anna, żona Andrzeja Świn- 
ki Zielińskiego, w latach 1588 — 1586. Sebastyan, kanonik włocławski, umarł 
1579 r, pochowany we Włocławku. Jan Kuskowski, otrzymał 1621 r. konsens, 
na wykupienie sołtystwa w Kamionce, w stryjskiem. 

W 1784 r. Antoni Koskowski, stolnikiewicz piński, kwitows^ Janiszewskie- 
go (DW. 100 f. 881). Czy był jednak Junoszą, nie jest mi wiadomem. 

Rodzeństwo : Seweryn, Wojciecłi, Anna Michałowa Kreutz i inne siostry, 
dziedzice Rykaczewa, w przasnyskiem, 1815 r. 

Franciszek i Jan Wiktor, synowie Józefa, Antoni, Ludwik Symforyan, Ma- 
ksymilian Alfons Gezaryusz Józef i Zuzanna Urszula, dzieci Seweryna, Maryan 
Leon i Wincenty, synowie Jakóba i Fortunat Józef, syn Sebastyana, legitymowali 
się ze szlachectwa w Królestwie Polskiem przed 1850 r. 

Kassyan, syn Karoia, urzędnik sądowy, w latach 1847 — 1870. Józef, 
zmarły przed 1860 r., dziedzic Komorowa-Kosek, w mławskiem, z Anny Borow- 
skiej, 2-0 V. Stanisławowej Łąckiej, pozostawił dzieci: Karola pełnoletniego, w Ko- 
skach 1862 r., Karolinę, za Andrzejem Oąsiorowskim w Cybulinie i małoletnich: 
Kassyana, Józefę i Franciszkę, 1862 r. w Koniewie. Rozalia i Julianna Kowalew- 
skie za dwoma Koskowskimi. 

KOSKOWSCY h. PÓŁKOZIC, ze wsi Koski, w powiecie rawskim, parafii 
Michs^owickiej. Wieś ta, podług regestrów poborowych z 1579 r., miała należyć 



Digitized by 



Google 



KOSKULOWIE — KOSMACZEWSCY. 283 

do Marcina, Jana i Macieja Koskowskich (Paw.). O wsi tej wspomina i Łaski 
w Łib. Benef, ale w rzeczywistości jej nie ma i w aktach tej okolicy dotyczą- 
cycłi, śladu o niej również nie ma. 

Mateusz, Jakób, Piotr i Paweł, Marcin, syn Piotra, Jan Stanisław, syn Ja- 
kóba i Katarzyna, wdowa po Janie, przydomku Jączmion, opłacali ze wsi Koski 
pobór 1564 r. (Wittyg). Józef Koskowski, podstarości radziejowski 1779 r. 

KOSKULOWIE V. KOSCHKULLOWIE h. WŁASNEGO, który przedstawia 
trzy liście lipowe, łodygą do góry, dwa 1 jeden (Klingspor), baronowie i lirabiowie 
od 1808 r., rodzina inflancka. 

Klaus Koskul, syn Andrzeja, nabył 1420 r. Rosenbek. Klaus, Jakób i An- 
drzej, bracia, posiadali Mobdon 1526 r. Lemsktill należij 1537 r. do Andrzeja, 
1591 r. do Henryka i wdowy po Kasprze, a 1648 r. do Jerzego i jego synów: Otto- 
na Jana i Andrzeja. Karol Gustaw posiadał 1682 r. Osthof. Siostra jego, Anna 
Elżbieta, za Ottonem Wilhelmem yon Essen. Jerzy Henryk, był właścicielem 
Goldbecku 1675 r., który jego sukcesor, Gerhard Jan, pułkownik wojsk szwedz- 
kich 1767 r. posiadał. Ten ostatni umart bezpotomnie i Goldbeck dostał się jego 
bratu, radcy stanu rosyjskiemu, Karolowi Reinholdowi. Ten miał córkę Katarzy- 
nę Zofię i synów: Piotra Augusta Fryderyka, Oskara Fryderyka i Teodora 
Henryka. 

Oskar Fryderyk nabył od rodzeństwa 1805 r. Goldbeck i inne dobra, po 
rodzicach odziedziczone i pozostawił dwie córki: Karolinę Luisę i Karlottę Konstan- 
cyę, oraz dwóch synów : Jerzego Augusta i Oskara Fryderyka. Pierwszy z nich 
nabył te dobra od rodzeństwa 1843 r. Franc hr. Koskul, kamerjunkier dworu ce- 
sarsko-rosyjskiego 1821 r. 

Fryderyk Koszkiel, trzyms^ dożywociem Lisiec, Domaniowy i Latyszyn. 
Po jego śmierci otrzymał te dobra 1710 r. Kitowski (DW. 62 f. 85). N. Koszkul 
z żoną, trzymał cło wodne pod Zakroczymiem, które odstąpił Wągrodzkiemu, 
o czem konstytucya z 1768 r. wspomina (V. L. VII f. 310). 

Otton Koszkul, szambelan Stanisława Augusta 1798 r. Tenże Otto baron 
Koskul, należne mu, z masy księcia Dominika Radziwiłła sumy, odstąpił 1804 r. 
Kumelskiemu (DW. 109 f. 1021 i 118 f. 656). 

KOSLA h. NOWINA Andrzej, umarł 1589 r., któremu pozostała po nim 
wdowa Barbara, wystawiła pomnik w Kraśniku (Star. Mon.). Pisali go starostą 
kraśnickim 1581 — 1585 r. (Zs. Gr. Czers. 48 D f. 1016; 51 f. 48 i 54 f. 174). 

KOSMAC!ZEWSCY h. JASTRZĘBIEC z Kosmaczewa, w województwie pło- 
ckiem, jednej dzielnicy z Kępskimi. Regestra poborowe z XVI-go wieku wsi tej 
nie wykazi^ją. 

Ścibor z Kosmaczewa, podkomorzy płocki 1874 r. Krzysztof z Kępy, cześ- 
nik płocki i brat jego, Sandek z Kosmaczewa, dop^nili działu dóbr 1466 r. (M. 887 
f. 20). Sandek z Kosmaczewa, skarbnik i starosta płocki 1488 r. 

Tomasz z Kosmaczewa Kosmaczewski, dziedzic Łomi i Wiszniewa, Psar 
i części Kosinina, Brudnic i Podkrąjewic, cześnik płocki 1526 r., re^gnował z urzę- 



Digitized by 



Google 



284 KOSMACZEWSCY — KOŚMIDROWIE. 

du tego 1580 r. Żonaty l-o y. z Łaszewską, 2-o y. z Małgorzatą Lach Kunicką, 
kasztelanką sierpską, która, wraz z siostrami, wygrała 1580 r. sprawę ze stryjem 
swoim, o spadek po bracie (SŁ Pr. P. Pom. VI. 480), pozostawił z pierwszej żony 
synów : Cherubina i Erazma (Sasina), oraz córkę Katarzynę Mikołajowe Oyrzeń- 
ską, a z drugiej — Macieja, Sandka, Jana Marcina, Franciszka i Elżbietę, dziedzi- 
czących na Kosseminie i Podkrąjewicach (Qr. Płoc. Wiecz. 1 f. 76 i 217; 8 f. 286 
i 828; 4 f. 25). Synowie ci podzielili się dobrami ojczystemi, 1561 roku w Ra- 
ciążu. Z nich: 

Cherubin wziął, wspólnie z bratem Erazmem, po ojcu Łomie, a otr^mał 
1549 r. od księcia pruskiego, prawem lennem 46 włók w Komorowie, w nibor- 
skiem, nad granicą Mazowsza, z których odstąpił 1556 roku 28 .włók córce swej 
Annie i mężowi jej, Stanisławowi Paczkowskiemu (Kętrz. f. 848). Oprócz córki, 
midi i synów, którzy dziedziczyli na Łomi 1578 r. (Paw.). 

Erazm, współdziedzic Łomi, miał córkę Elżbietę Kluszewską, której mąż 
wymieniony w regestrach poborowych 1578 r., jako współdziedzic ŁomL 

Sandek, dziedziczył po ojcu na Kosmaczewie i Psarach. Po śmierci jego, 
bracia rozdzielili między sobą, pozostały po nim majątek. 

Macie] pozostawił syna Sandka i córki: Annę Stanisławowe Gutowską i Ka- 
tarzynę Miłocką. Sandek wraz z stryjem Frącem, wzięli w działach części Kosę- 
mina. Brudnic i Podlorąjewic. Obaj zmarli bezdzietnie. 

Jan i Marcin dziedziczyli na Osieku Wielkim i Psarach. Regestra pobo- 
rowe z 1578 r. jeszcze ich wymieniają (Paw.). Po Janie pozostał syn Bartłomiej, 
którego córka Agnieszka, dziedziczka połowy Kosmaczewa i Psar, wysda za Jana 
Deml)owskiego. 

Niesiecki pisze, że Piotr Kosmaczewski miał za sobą Dorotę Krasińską, wo- 
jewodziankę płocką, okdo 1600 r. 

KOSMACZEWSCY h. JUNOSZA, pewnie z tego samego Kosmaczewa. 
Adam, sędzia ziemski zawskrzyński, umarł 1601 r. Jakób, łowczy płocki 1682 r. 
Adam Kosmaczewski, z województwa płockiego, elektor Jana Kazimierza. 

Nie wiem, do którego z tych dwóch domów należał Kandyd Kosmaczew- 
ski, przeor Dominikanów w Warce 1718 r. i Leonard Kosmaczewski, naczelnik 
bióra pocztowego w Radomiu, zmarły tamże 1879 r. 

KOSMANOWIE h. LIS w W. Ks. Litewskiem. Franciszek Ludwik Kos- 
man, syn Samuela, wnuk Kazimierza, a prawnuk Jakóba, dziedzica 1688 r. dóbr 
Borki, w powiecie oszmiańskim, legitymował się ze szlachectwa 1820 r., przed De- 
putacyą Wywodową wileńską. 

KOSMATKA h. WŁASNEGO Walenty opłacał 1591 r. pobór ze wsi ae- 
nia, w województwie kaliskiem (Wittyg). 

KOŚMIDROWIE prawdopodobnie h. PORAJ, gdyż idą po bracie arcybisku- 
pa gnieźnieńskiego, Mikołaju z Oruszczyc i Iwanowic, chorążym kaliskim 1465 r., 
którego przezwali Kośmidrem, a potomkowie jego, przybrali to przezwisko, za na- 
zwisko (patrz Gruszczyńscy h. Poraj). 



Digitized by 



Google 



KOŚMIERZOWSCY. 285 

List Pawła Jasińskiego z 1484 r. wspomina o Kośmldrze, pośle króla wę- 
gierskiego, do Kazimierza Jag. (Pom. Dz. W. Śr. XIV). W orszaku Jana Kośmi- 
dra. wyprawiła 1497 r, Nowomiejska dwócli jeźdźców na wojnę wołoską (St. Pr. 
P. Pom. VII. 888). 

Jan Kośmider z Iwanowic otrzymał 1484 r. konsens królewski, na odstą- 
pienie starostwa odolanowskiego Zborowskiemu (M. 14 f. 112). Jan Kośmider 
z Gruszczyc zapisał 1498 roku posag żonie Magdalenie (M. 15 f. 40). Tenże Jan 
Kośmider zost«i sędzią ziemskim wieluńskim 1504 r., umarł 1509 r. Córka jego 
Urszula 1511 r., a synowie : Mikołaj, Jan i Piotr, 1515 r., sprzedali części swoje 
Ząbczewa, Leszczyńskiemu (M. 26 f. 40 i 29 f. 92). 

Joachim i Jan Kośmidrowie, dziedzice Wiktorowa i części Białej, w po- 
wiecie wieluńskim, 1558 r. (Paw.). 

Mikołaj Izdebski Kośmider, posiadał Izdebki-Guzy, w powiecie łukowskim, 
w latach 1581 — 1552 r. (Paw.). Dóbr tych dziedzicami 1569 r. byli: Jerzy, An- 
drzej i Wiktor Kośmidrowie. d jednak pochodzili z innego rodu, prawdopodobnie 
Pomianów (Wyr. Lub. 81 f. 815). Izabella z Kośmidrów, żona Wawrzyńca Mą- 
czeńskiego 1653 r. (Perp. Czers. 11 f. 582). 

KOŚMIERZOWSCY v. KOSMYRZOWSCY h. GRYP z Kośmirzowa, w po- 
wiecie proszowskim. Czader z Kośmirzowa i Ujazdu 1891 r. (KWP.), syn Abra- 
hama z Kośmirzowa, wraz z matką swoją Jadwigą, żoną 2-o y. Jakusza z Mły- 
nów^ stolnika krakowskiego, mają proces w latach 1896 — 1402 o Kośmirzów, 
z Abrahamem z Wojków Kościda, któremu sąd przyznał częśd tej wsi, w 170 
grzywnach. Czader żył jeszcze 1420 r., a żonatym miał być z Anną, córką Zby- 
szka ze Stadnik (SŁ Pr. P. Pom. Vm.). 

Mikołą) Kośmierzowski, żonaty I-o y. ze Świętochną z Boczowa h. Druży- 
na, dziedziczką części Zdzisławie, Łubiertowa i Gaju 1462 r., zabezpieczył 1488 r. 
posag żonie, Barbarze z Bielińskich, córce Klemensa i z nią razem zamienił Górz- 
no Wyższe, w radomskiem, na Glinno, z Janem Ciołkiem z Żelechowa (M. 14 
f. 290, 291 i 292). Mikołi^a synów sześciu: Mikołą) z Tamowy, Czader, Jan, Ja- 
nusz, Jerzy i Andrzej i córki : Zofla, za Janem Iwanem z Łeksandrowic i N., za 
Włodkiem z Piekar. Mikołaj dostał 1476 r. od ojca 40 grzyw., na rachunek ma- 
jątku ojczystego (Hele. II. 4161). 

Mik(rfąj z Tarnowy vel z Kośmirzowa, nie żył 1496 r., pozostawiwszy syna 
Eliasza (Hele. II. 4401, 4448 i 4468). 

Czader, czyli Teodor, dziedzic Piasku, otrzymał 1508 r. darowizną, od Jana 
z Tarnowa, sołtystwo w Łękawicy. Wdowa po nim Zofla (Rożnówna), 2-o v. Hie- 
ronimowa Kaczkowska, pozwała 1528 r. Janusza i jego dzieci, urodzone z Anny 
(Marszowskiej), Jana, Magdalenę, Urszulę, Marynę i Annę, o wydzielenie jej czę- 
ści oprawnej w Górze (SŁ Pr. P. Pom. VI. 268 i 290). 

Janusz, w procesie z biskupem krakowskim w latach 1498 — 1494 zasą- 
dzony, uległ konfiskacie dóbr swych Czernichowa, które król darowuje 1494 roku 
Piotrowi z Kurozwęk. Janusz widocznie uciekł za granicę i 1496 r. dosti^ glejt, 
na powrót z trzema ludźmi konno (Wierzb. I. 598). Nie oczyścił się jednak, bo 
dobra znów darowane przez króla Kurozwęckiemu 1497 roku (Ibid. 670), ale >£yje 



Digitized by 



Google 



286 KOŚMIŃSCY. 

jeszcze 1522 r. 1 dziedzica na Czernichowie i Oóracti. Z dzieci Jego Jan, proce- 
8i\)e się 1528 r. z stryjeczną siostrą Katarzyną, a córki: Magdalena wysda za Ka- 
spra Wielogłowskiego 1529 r., Urszula, za Jana Rzeszowskiego, Marya, dziedzicz- 
ka Gicłiawy, za Adama Niewiarowsldego, a Anna, za Stanisława Jordana, kasztę- 
lanica zawichostskiego. 

Jan y. Jan Wierzbięta, syn Mikołaja, dziedzic Zdzisławie, wzi^ 1498 r. 
w zastaw, od brata Jerzego, część Kośmirzowa, a z żony Piotruszy, pozostawił tyl- 
ko córkę Katarzynę, żonę Jerzego Swarzowskiego, która pozwała 1528 r. o część 
Kośmirzowa, brata stryjecznego Jana. 

Andrzej, z żoną Katarzyną, ulegli 1497 r. konfiskacie dóbr Trzonówki, za 
niestawienie się na wojnę (Akta Krakows.; St Pr. P. Pom. VL 245; Wierzb. 
IL 1069). 

KOŚMIŃSCY li. JASTRZĘBIEC, często KOŚNIŃSCY z Kośmina v. Kośni- 
na, w powiecie grójeckim. Wojciech z Kośmina, z rodu Bolestów, świadczy 1486 
roku w Grójcu. Piotr i Jasiek, bracia z KosUiina y. Kośnina, mają w latach 
1407 — 1418 sprawy w Grójcu i Czersku (Nąjst Ks. Czers.). 

Mikołaj, syn Mikołaja z Kośmina, zeznał oblig w Grójcu 1476 r. (Zs. Grój. 
8 f. 198). Stanisław, kanonik płockie Mikołaj, Katarzyna i Anna, dzieci Michała, 
ustanowili 1584 r. w Warce p^omocnika (Zs. Warec. 5 f. 880). Mikołaj zabez- 
pieczył 1642 r. w Czersku, posag swej ionie, Annie ze Staniszewskich 1 z niąj 
miał syna Stanisława, dziedzica Kośmina, który w 1587 r. zabezpieczył posag to- 
nie swej, Annie z Runowskich, córce Hieronima, l-o y. Grzmiąckiej. Anna, po- 
została wdowa po Stanisławie, wraz z dziećmi swojemi: Janem, Adamem, Krzy- 
sztofem, Ewą, Anną, Jadwigą i Finetą, wydzierżawiła 1688 r. Wolę Karczewską 
Parysowi (Zs. Gr. Czers. 18 f. 188; 50 f. 859; 66 f. 186 i 808; 67 f. 278; 68 f. 68 
i 59 f. 507). Z dzieci Stanisfaiwa: Adam miii syna Stanisława, który sprzedał 
1641 r. Chrościechowo Sulgostowskiemu. Ewa była 1591 r. 2oną Kaspra Koszer- 
skiego (Perp. Czers. 1 B f. 78 1 10 f. 242). 

Teofila Kośmińska, iona I-o y. Zbigniewa Oborskiego, a 1678 r. Marcyana 
Zaleskiego (Ibid. 18 f. 588). 

KOŚMIŃSCY h. LUBICZ z Kośmina, w województwie lubelskiem. Jakób, 
syn Świętosława z Kośmina, na uniwersytecie krakowskim 1406 r. Mikołaj z Ko- 
śmina, podczaszy lubelski 1462 r. W 1581 r. dziedziczyli Jan i Maciej na Shigo- 
cinie, Marcin i Jan na Sobieszczanach, a Jasiek i Jan Sassanek na Kośminie (Paw.). 
Kasper, 1578 r. opat sieciechowski. 

Stanisław Kośmiński, miecznik i pisarz grodzki lubelski 1660 r. (Zs. Wa- 
rec, 29 f. 46), syn Jana Pawła i Ewy Domańskiej, nabył 1662 r. częśó Kośmina, 
Budzisk i innych, od Męcińskiego (Zap. Lub. 47 f. 705). Żonaty z Krystyną ze 
Stojeszyna Stoińską (Sig. 8 f. 189), pozostawił: Wacława, Karola, Elżbietę, Annę, 
Franciszkę i Aleksandrę 1668 r. (Ibid. 48 f. 14 i 51 f. 1000). Karol został 1691 r. 
cześnikiem bracławskim. Córka jego Franciszka, wyszła za Stefana Brzeskiego, 
łowczego kdomyjskiego. 

Paweł, brat Stanisława, miecznika, skarbnik hikowski 1661 r. (Zap. Lub. 
47 f. 281 i 68 f. 814). Mikołąi, W zakonie 00. Jezuitów. Marcin, syn Wawrzyńca, 
komornik ziemski stężycki 1647 r. (Zap. Łub. 88 f. 1047 i 41 t 258). 



Digitized by 



Google 



2 KOSMOWA - KOSMOWSCY. 287 

Jan Out Kośmiński, Bartłomiej, Stanisław, Józef i Józef, dziedzice Kośmi- 
na, Marcin i Stanisław, d^edzice Pisczkowic, Wałeryan na Sobieszczanacb, Jan 
na Czasławicach, Wojciech z dwoma synami i Jan, na Poniatowej, w wojewódz- 
twie lubelskiem, 1676 r. (Paw.). 

Wawrzyniec, stolnik ownicki i żona jego, Zofia z Rudzkich, zadzierżawili 
1690 r. od Wąsowicza część starostwa drohomyślskiego (Zap. Gr. Bełs 288 f. 624). 
Anna z Sienińskich, wdowa po Pawle, z dziećmi: Wojciechem Józefem, Barbarą 
Adamową Kdodyńską, Maryanną, Teresą i Katangą, wzięła w zastaw 1724 roku 
część Trzcinnika, od Woronicza (Or. Lub.). 

Józef, żonaty z Maryanną z Lewandowskich Biedrzycką, 1728 r. 

Wojciech, zwany Zych, z Anny z Korzeniowskich, pozostawił: 1) Zygmun* 
ta, żonat^fo z Anną z Frozenów, którego córce Barbarze, mąż Kazimierz Korabie- 
wski, stolnik gostyński, zapisał 1708 r. 15,000 flor. 2) JaDa, po którym syn Sta- 
nisław, z Aleksandry Małiyanki, pozostawił: Magdalenę, wydaną 1752 r. za Igna- 
cego Antoniego Fabrycego. 8) Andrzeja, po którym, z Anny Prumnickiej, syn Jó- 
zef, z Katarzyny Oołuchowskiej, pozostawił syna Franciszka, wojskiego wiślickie- 
go 1766 r., żonatego z Barbarą Lubieniecką, dzielącego się tegoż roku z Magdale- 
ną Fabrycową spadkiem pozostałym po Barbarze Korabiowskiej (M. D. Wąs. z Gr. 
Żydacz.). Syn Józefa Krzysztof, był właścicielem Janowic 1774 r. (DW. 91 f. 8), 
a córka Anna, wyszła 1785 r. za Józefa Kownackiego, syna Michała z Suchych 
Kownat i Teresy Zatorskiej (Arch. Fedor, w Oknie). 

Afra, żona Ignacego Olszyńskiego 1786 r., Wiktorya wdowa po Antonim Twar- 
dzickim, podczaszym nurskim, 1770 r., Stanisław 1787 roku i Wespazyan 1792 
rolcu, mają sprawy z Dembińskimi w Krakowie. 

Legitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Polskiem Kośmińscy: Józef 
Izajasz Aloiisy, syn Onufrego Mikołaja, Józef Jan, Stanisław Teofil, Władysław, 
Feliks i Paulhia Józefa Bronisława, dzieci Józefa, 1850 r., a Edward Erazm Karol 
Marcin 1854 r. 

Maciej, major b. wojsk polskich, kawaler orderu Virtuti Militari, zaślubił 
1785 r. Honoratę Krokowską, podstolankę kijowską, współdziedziczkę Kitąjgrodu. 
Umarł 1885 r. (metryka ślubu w Gzarnokozińcach, a śmierci w Kitąjgrodzie). Syn 
ich Antoni, zmarł bezienny 1855 r. (sepult w Satanowie), a córka Justyna, dzie- 
dziczka po matce części Kitąjgrodu, a po bracie, Zwierzchowiec, wyszła za Macieja 
Okszę Orzechowskiego. 

z KOSMOWA, w gnieźnieńskiem, pod Żydowem. Stasiek Kosmowski świad- 
czył w Poznaniu 1889 r., Piotr 1898 r., Mikdąj w Gnieźnie 1899 r., Joanna, wdo- 
wa po Piotrze, tamie (Leksz.). 

KOSMOWSCY h. KOŚCIESZA musieli wyjśó z Kosmowa, w powiecie ka- 
lisldm. Cieszęta i Ubisław, bracia rodzeni z Kosmowa, świadczą w Kaliszu 1414 
roku. Dorotę, wdowę z Kosmowa, pozwał pleban z Jarząbkowa 1419 r., o konia 
z rzędem, zapisanego mu przez jej męża, na którego pogrzebie stał ten koń. 
W jej imieniu działa Mikołaj z Kosmowa (Pom. Dz. W. Śr. XVI)« Mikołaj, syn 
Ubisława, 1426 r. na uniwersytecie krakowskim* 

W połowie XV-go wieku Ubisław, Stanidaw i Jan, byli dziedzicami Kos- 
mowa. W 1579 r. byli właścicielami Kosmowa i części Gostynia, Jan str^j i bra- 



Digitized by 



Google 



288 KOSMOWSCY. 

Łankowie jego, Jan i Mikołaj, a także Jakób Kosmowski jBom^ (Paw.). Jan, pisarz grodz- 
ki gnieźnieński I Adam, w Przedeczu 1601 r. (Gr. Przed. 49 f. 261). 

Krzysztof, syn Stanisława, 1577 r. na uniwersytecie krakowskim. Jakób, 
syn Stanisława, kwitował Kaleńskiego 1608 r. (Ibid. 51 f. 153). Łukasz zeznał 
1608 r. oblig na Mycielskiego (Inscr. Gr. Gniezn.). Aleksander, opat trzemeszeń- 
skl 1690 r. (Zs. Pozn. VII f. 49). 

Micliał Kościesza Kosmowski, opat trzemeszeński, w latacli 1762 — 1804 
(V. L.), kawaler orderu Św. Stanisława 1791 r. Wojciech, żonaty z Przyłuską 
1792 roku. Józef, wprowadzony do Bogołomii 1777 r. Mateusz obrał 1779 roku 
brata Wincentego plenipotentem (Gr. Przedec. 98 f. 41*1 145; 94 f. 102 i 98 
f. 180). Czy nie do tego domu należał Stanisław Kosmowski, 1794 r. pułkownik 
wojsk koronnych, autor pamiętników z czasów Stanisława Augusta. 

Wincenty, szambelan Stanisława Augusta, kawaler orderu Św. Stanisława 
1798 roku, dziedzic Rucewa, Dobrogościc i Krężoły, w powiecie inowrocławskim, 
umarł 1810 r., pozostawiwszy: Jana, Stanisława, Augustyna, Franciszkę Pławińską 
i Maryannę Rostkowską. Augustyn Kościesza Kosmowski, właściciel Wymysłowa, 
żonaty 1817 r. z Brygidą z Brzezińskich (metr. w Lubstowie). 

KOSMOWSCY h. LIS, ale heraldycy nasi mówią, że na strzale tylko pół 
krzyża kładą, z lewej strony tarczy. Wyszli być może z Kosmowa, w ziemi cie- 
chanowskiej. 

Jakób Kosmowski, dworzanin królewski 1555 r., a podsŁoli królowej Bony 
1556 r.| trzymał Gulczyn ze starostwa łomżyńskiego (M. 87 f. 189 i 417). Jan 
otrzymał przywilej na tę wieś 1564 r. (DW. 66 f. 191). Andrzej, żyjący 1619 r. 
i Wojciech, synowie Jana, który wzi^ 1570 r. w zastaw od Sieniawskicgo Oleś- 
niki (Zs. Halic). Wojciech miał syna Jana, który spisał testament 1623 r. (Gr. 
Krzem.) i pozostawił syna Piotra, żonatego z Anną Tworowską 1632 r. (Gr.Tremb.). 
Syn tego ostatniego, Michał Kazimierz, zeznał 1668 r. zapis doży wocia z żoną, Kry- 
styną z Kaliskich (Gr. Latycz.). Z niej : Józef, Aleksander, Antoni, Michał i Jan. 

Józef, żonaty z Anną Jarocką, pozostawił: Annę Kobylnicką, Teresę Ka- 
mińska, Dorotę, zmarłą młodo, Maryannę Skarżyńską, Agatę Laskowską, Domi- 
cellę, Józefa, Michała, Franciszka i Kazimierza, zaś Jan, łowczy nowogrodzki, żo- 
naty 1-0 V. z Heleną Stoińską, 2-o v. z Justyną ze Smogorzowa Dunin - Wąsowi- 
czówną, córką Michała, łowczego inowłodzkiego i Heleny Dębickiej, a wdową po 
Kazimierzu Popielu, zawarł umowę z Sanguszkami 1732 r. (Zap. Gr. Kraków. 335 
f. 875 i 847 f. 181). Jego potomstwo: Kazimierz, zmarły bezpotomnie, Zofia i An- 
na, zakonnice, Teresa i Urszula, jedna po drugiej żony Stanisława Kuczkowskie- 
go, podstolego pilznieńskiego i Ludwika, żona Jakóba Hadziewicza 1749 r. (Arch, 
M. D. Wąs.). 

Anastazya, żona Szymona Złotoryjskiego, 1623 r. na Podolu (Gr. Kamień.). 
Elżbieta, córka Adama, za Maciejem Rusieckim 1670 r. (Perp. Czers. 13 f. 817). 
Szymon podpisał, z ziemią ciechanowską, elekcyę Augusta II-go. Jan i żona je- 
go, Zofia z Staniszewskich, zeznali 1702 r. oblig na Bonieckiego (Gr. Przem. 150 
f. 60). N., stolnik różański, umarł 1786 r. Antoni, syn Michała i Anieli Brzeskiej* 
odstąpił 1771 r. sumę synowi swemu, Franciszkowi, urodzonemu z pierwszej jego 
żony, Anny z Jaślikowskich (DW. 89 f. 134). 



Digitized by 



Google 



KOSMOWSCY - KOŚNIŃSCY. 289 

Maciej, syn Franciszka, rzeczywisty radca stanu, prezes Trybunału cywil- 
nego w Płocku, emeryt 1864 r., miał synów: A.dama Jana i Józefa, którzy wspól- 
nie, z księdzem Józefem Leonem i Stanisławem Kostką, synami Tomasza, legity- 
mowali się ze szlacliectwa w Królestwie Polskiem, w pierwszej połowie XIX-go 
wieku. Melania z Łempickicłi i Irena z Kozłowskicti Kosmowskie 1881 r. 

KOSMOWSCY li. TRĄBY w powiecie wileńskim, dziedziczyli na Rosty- 
nianacb, którycłi część Kosmowszczyzną się nazywała. 

Jan Kosmowski, sekretarz królewski i żona jego, Magdalena, nabyli 1594 
roku część Rostynian. Drugą znów część tych dóbr nabyli, Jakób i Marcin Kos- 
mowscy, bracia Jana. Po Jakóbie pozostał syn Maciej, który 1656 roku posiadał 
część tychdóbr, po ojcu i stryju Janie. Andrzej, syn Macieja, miał dwóch synów: 
Tadeusza i Mikołaja. 

Marcin z synem Stanisławem i Klemens z synami: Józefem, Franciszkiem, 
Adamem, Atanazym i Tomaszem, synowie Tadeusza i Michał z synem Antonim 
Kajetanem, syn Mikołaja, legitymowali się ze szlachectwa 1804 r., przed Deputa- 
cyą Wywodową wileńską. Synowie zaś Atanazego : Jan Walenty, Karol Michał, 
Klemens Mik(rfąj i Adolf Emilian i synowie Antoniego Kajetana : Tomasz Adam, 
Adam Józef i Aleksander Nikodem, 1824 r. 

Kasper Kosmowski podpisał manifest szlachty litewskiej 1763 r. Andrzej, 
1768 r. na sejmiku żmudzkim. 

KOŚNICCY. Maciej Kośnicki, razem z Maciejem z Służewa, wojewodą 
łęczyckim i innymi ziemianami, uwolniony od wyprawy wojennej 1498 r., bo mają 
stanowić załogę zamku Malborskiego (Wierzb. II. 1220 i 2221). 

Floryan, z województwem kaliskiem, a Michał, z województwem malbor- 
skiem, podpisali elekcyę Augusta II-go. N. Kośnicki, sądowy michałowski 1767 r. 
Piotr Kośnicki, miecznik smoleński 1782 r. 

KOŚNIEWSKI h. OSTOJA Walenty, opłaca 1552 r. pobór ze wsi Kośnie- 
wo-Dębniki, w powiecie ciechanowskim (Wittyg). Patrz Koiniewsey. 

KOŚNIŃSCY z Kośnina, zwanego potem Kosinem, w powiecie płockim. 
Mikołaj 1474 r., a Jakób 1475 r., synowie Stanisława z Kośnina, na uniwersytecie 
krakowskim. Pan Kośnłński, pisarz wyszogrodzki 1490 r. (Pom. Dz. W. Śr. XVI 
1870). Andrzejowi z Kośnina nadał król L497 r. różne dobra w płockiem, skonfi- 
skowane za niestawiennictwo na wojnę (Wierzb. II. 889). 

Na początku XVI-go wieku, żyli Jan i Jakób Kośnhiscy. Jan, z żony Ja- 
dwigi, midi córki: Jadwigę, za Marcinem Słubickim 1540 r. i Dorotę, za Andrze- 
jem Ciołkowskim, oraz synów : Mikołaja, Jerzego i Marcina, którzy trzymali do 
1589 r. zastawem Pepłowo. 

Jerzy, żonaty był z Zofią Kanigowską, córką Piotra (Qr. Płoc. Wiecz. 5 
f. 820 i 845; 6 f. 36 i 98). 

Jakób, z pierwszej żony Anny, miał Jakóba, Stanisława i Franciszka, 
a z drugiej, nieznane], syna Mikołaja. Jakób, syn Jakóba, pozostawił dwócti sy- 

Herbars T. XI. 37 



Digitized by 



Google 



290 KOSPOTOWIE - KOSSAKOWia 

nów: Andrzeja I Jakóba, którzy, wspólnie z wdową po Jerzym i z Marcinem, dzie- 
dziczyli 1578 r. na Kośnłnłe (Ibid. 7 f . 90 i 8 f . 175; Paw.). 

Franciszek, dziedzic na Żukowie, w powiecie raciąskim, 1578 r. Paweł dziedzi- 
czył na Kośninie 1555 r. Jan, syn Zygmunta, żonaty 1586 r. z Dorotą z Pepłowa, cór- 
ką Macieja (Gr, Płoc Wiecz, 2 f. 184; 4 f. 84 i 5 f. 20). 

KOSPOTOWIE V. KOSPOTHOWIE lierbu WŁASNEGO, przedstawiającego 
w polu błękitnem trzy srebrne gwiazdy, dwie i jedna. W szczycie hełmu czapka 
spiczasta błękitna, z wyłogiem białym i piórem bażańciem po obu stronach, za- 
kończona gałką dotą i siedmiu czamemi piórami koguciemi (Patrz u Ostrows. 
Nr. 1500 — 1602). 

Jonas (Jan) Kospoth, przybyły z Oschtltz, ze środkowych Niemiec, otr^- 
mał 1520 roku, od biskupa pomezańsłdego, Pawłowo (PaulsdorO» Butowo, i Ldmłę, 
w powiecie kwidzyńskim (Kętrz.). Ów Jan, z Heleny de Dobenek, miał fifyna Ja- 
kóba, dziedziczącego 1557 r. po ojcu na powyżs^ch dobrach, żonatego I-o y. z An- 
ną Brandtówną, 2*o y. z Barbarą de Mtllbe. Synów jego trzech: Jerzy, Just i Jan. 
Ten ostatni, żonaty z Dorotą Czermińską, umarł 1574 r. 

Jerzy, dziedzic Pawłowa, żonaty z Barbarą Kalksteinówną, pisał 1595 roku 
do ksi^ia pruskiego, o uwolnienie od kary syna jego Jerzego i zi^ia j^der Lowhen^^ 
nałożonilj na nich, za uprowadzenie koni. Jerzy, oprócz Jerzego, miał jeszcze sy- 
nów: Jana i Sebastyana, oraz córkę Katarzynę, żonę owego Łosia, któremu było na 
imię Stanidaw. 

Jera^, syn Jerzego, z Maryi de Dobenek, miał syna, ale ten umarł młodo. 

Jan, syn Jerzego, dziedzic Pawłowa, nieżyjący już 1688 r., zaślubił Kata- 
rynę z Lewaltów, córkę Jana i Reginy Dębdęckiej i z niej pozostawił: Jana, kan- 
clerza Icsięstwa pruskiego, Fryderyka, Zygmunta, Jakóba, Barbarę, Zofię, Annę, 
żonę Sebastyana de Mtiibe i Maryę, żonę Jerzego Eichchichta. 

Jan, zmarły 1666 r., zaślubił Małgorzatę de Wallwitz i z niej miał Ludwi- 
kę Charlotte, żonę l-o y. Jana Manteuflla Sch5ge, 2-ov. Andrzeja Kreutzera, Ka- 
tarzynę Zofię, żonę l-o y. Dytrycba de Lesgerang, 2-o v. Ottona Wilhelma 
de Perband, Juliannę, żonę l-o y. Jana Fryder^fka de Rappe, 2-o y. Krzysztofa de 
Schlieben, Wolfganga Ernesta, Karola Ferdynanda, Amalię Ludwikę, Maryę Sy- 
bilię Ludingshausenową Wolffową i Helenę Dorotę, za Jerzym Karolem ICono- 
pacldm. 

Wolfgang i Karol Ferdynand, ostatni dziedzice Pawłowa, wraz z de Heyde- 
kiem, narzeczonym siostry Amalii Ludwiki, zginęli 1675 r., prawdopodobnie w wal- 
ce ze Szwedami 

Ci Kospothowie zwali się też Pawłowskimi i mają jeszcze zamieszkiwać 
Prusy zachodnie. 

Prawdopodobnie z innej linii pochodzący Kospotowie, łirabiowie sascy 1711 
roku, Św. p. rz. 1751 r., a pruscy 1776 r. 

KOSSAKOWIE h. KOS, c^ nie wyszli z Kosak, w powiecie piskim, znąJ- 
dą]ę bowiem, że Zygftyd Flach Yon Schwarzburg, komtur baldzki, nadał 1476 r. 
Niemierzy i Mściszkowi, braciom Kosakom i ich potomkom, 7 włók w Kosakach, 



Digitized by 



Google 



KOSSAKOWSCY. 291 

na prawie magdeburskiem. Z nadania tego wyłączony został Piotr, syn Niemier^, 
który Już poprzednio dział swój otrzymał (Kętrz. f. 486). 

Jan Kossak, ionaty z Martą Kisielnicką 1535 r. (Desol. Kol. 868 f. 881). 
Jan Kossak, dziedzic Łempic, miał 1599 r. synów : Jerzego, Mateusza, Andrzeja 
i Gabryela (Wyr. Lub. 79 f. 556). 

Stanidaw, żonaty z Anną Nasiołowską, dzierżawił od Tomisławskiego 1642 
roku Brzeską Wolę. Synów jego dwóch: Jan Władysław i Stanisław, oraz córka 
Agnieszka, 1669 r. za Andrzejem Bachowskinu 

Jan WładycAaw trzymał 1665 r. od Drohojowskiego, część Kusienic zasta- 
wem, a w roku następnym, wspólnie z żoną, Izabellą z Strzeszkowic Pszonczan- 
ką, 1-0 y. Bieniewską. 2-o v. Włostowską, poddzierżawił Czelatycze Krasickiemu. 

Stanisław był 1672 v. żonaty z Anną Dankowiecką (Qr. Przem. 96 f. 1428; 
98 f. 998; 99 f. 771; 116 f. 828 i 117 f. 705 i 825). 

Potomkiem jednego z tych dwóch braci, był pewnie Andrzej, żonaty z An- 
ną Jaworską, córką Pawła, z której Michi^, ur. 1798 roku (metr. w Drohobyczu), 
radca kryminalny w Wiśniczu, zaślubił Antoninę Sobolewską, współdziedziczkę 
Knihinina i z niej pozostawtt fifyna. Fortunata Juliana, ur. 1824 r. w Wiśniczu, 
głośnego artystę malarza, który zaślubił 1855 r. Zofię z Gałczyńskich. Z niej: Ja- 
dwiga, za Zygmuntem Unrugiem; Zofia, za Kazimierzem Romańskim; Wojciech, 
również, jak jego ojciec, rozgłośnej sławy malarz, żonaty z Maryą z Kisielnickicb, 
z którąj : Jerzy, Marya i Magdalena; Tadeusz, właściciel Kośmina i Strzyżowie, 
w gubemii lubelskiej, mający z Anny z Kisielnickicb: Zygmunta, Tadeusza i Zo- 
fię; wreszcie Stefan, referent galicyjski^o banku krajowego we Lwowie, ożenio- 
ny z Ewą Mikobaschówną, z której: Karol, Joanna i Anna (M. D. Wąs.). 

W metrykach kościelnych i cerkiewnych w Drohobyczu, znąjdąją się jesz* 
cze następąjące dane o Kossakach. Agapia Joanna, córka Jana i Anastazyi, uro- 
dziła się 1784 r., a trzymali ją do chrztu Św. Andrzej i Anasta^a Kossakowie. 
Katarzyna, córka Michała i Maryi, urodzona także 1784 r. 

Jakób Daniel, syn Michida i Maryi z Kobrynowiczów, urodzony 1796 roku* 
Katarzyna, córka Andrzeja i Anny, urodzona 1785 r., a Anna, córka także An- 
drzeja I Anny, 1797 r. Teodora, ur. 1795 r., Ignacy, ur, 1796 r. i Jan, ur. 1798 
roku, dzieci Bazylego i Maryanny z Jarosławskich. Eliasz, syn Stanisława i Ma- 
ryi, ur. 1790 r. 

Jan, syn Teodora, ur. 1798 r. Jan, syn Andrzeja i Maryi z Wesołowskich, 
un 1814 r. Umierają: Jan 1796 r., Stefan 1798 r. i drugi Stefan 1800 r. Czy je- 
dnak tutaj wymienieni Kossakowie, do powyżej podanych należą, trudno orzec 
(M. D- Wąs.). 

Tekli z Kossaków, żonie Macieja Borkowskiego, subdelegata grodzkiego 
nowokorczyńskiego, zabc^ieczył Chwalibóg 1790 roku 10,000 florenów (Gr. 
Nowokor. 17 f. 61). 

KOSSAKOWSCY h. ŚŁBPOWRON, przydomku Korwin. Niektórzy z nich 
i h. KORWIN używają. Dom licznie rozrodzony w XVI-m wieku. Gniazdem ich 
są Kossaki, ol>ok Ślepowronów leżące, pod Ciechanowcem, w ziemi nurskiąj. Stąd 
posunęli się na północ, gdzie w ziemi łomżyńskiej i wiskiąj, pozakładali wsie tąj- 



Digitized by 



Google 



292 



KOSSAKOWSCY. 




Herb Ślepowron. 



Że nawy, jako to: Kossaki-Turki, Kossaki-Czarne, Kossaki, Kossaki-Nadbiełne, Kos- 

saki-Borowe, Kossaki-Falki i Kossaki-SŁare. 

Na wsiach tych w XVI-m wieku siedzieli liczni dziedzice (Paw.). Kilka 

linii tego domu, otrzymjJo tytuł hrabiowski 

Obok Kossaków, dziedziczyli Kossakowscy w XV-m wieku i na Murawach, 

w zifemi ciechanowskiej, skoro jeden z nich, Stanisław, syn Stefana z Muraw, alias 
z Kossaków, całe swoje dziedzictwo na Murawach, w ziemi 
ciechanowskiej, sprzedał 1450 r., za sto pięćdziesiąt kóp gro- 
szy, Pawłowi, Mikołajowi, Stanisławowi, Jakóbowi i Bogu- 
sławowi, braciom z Muraw (M. 4 f. 136). 

Książę Władysław Mazowiecki sprzedał 1436 r. Mści- 
sławowi. Mroczkowi, Marcinowi i Świętosławowi, braciom z Kos- 
saków, dwadzieścia włók ziemi, zwanych Ponikły-Stok, w zie- 
mi wiskiej, za 20 kóp groszy (Mil). Mają by<5 oni synami Ste- 
fana z Muraw, alias Kossaków, bradmi Stanisława. 

W 1475 r. dziedziczyli na Kossakach: Jan, pleban 
w Krassowie i Stanisław, bracia, oraz ich synowcowie, Michał, 
Stefan, Paweł i Jakób (M. 9 f. 69). Ci czterej bracia mają 
być synami Mroczka. Łukasz, syn Stanisława, nabył 1525 r. 
od księcia Janusza Mazowieckiego, pewne grunta w powiecie 
zambrowskim, zwane ^Ooleijbyeljj^, za pięć kóp groszy (Bibl. 
Kras. Dypl.). 

Mikołaj yel Mikołaj Jakób, syn Pawła z Kossaków, żo- 
naty był 1518 r. z Dorotą (M. 32 f. 28). Bratem jego miał 
być Stanisław Wojciech. Po Mikołaju idzie szczep litewski 
Kossakowskich, rozpadający się na kilka gałęzi, a po Stani- 
sławie Wojciechu, idzie szczep łom^ski i czemiecłiowski. 



SZCZEP LITEWSKI. 

A. Potomstwo Mikołaja. 

Po Mikołaju pozostido czterech synów: Stanisław, Mar- 
cin, proboszcz w Radoszkowicach, w powiecie mińskim, Ste- 
fan bezpotomny ł Paweł. Z nich: 

Paweł, dziedzic na Kossakach-Ponikłym-Stoku, Zabo- 
rowie, Truskach i Budziszewic, sekretarz królewski i pisarz 
Herb Korwin. kancelaryi wielkiej koronnej 1570 r., otrzymał 1574 r. Czarne 

Sioło, w powiecie knyszyńskim, a trzymał także Rudki - Je- 
ziorkl w tymże roku. W 1584 r. był cześnikiem wiskim. Żył 
jeszcze 1606 r. Żonaty l-o v. z Barbarą z Domaszewnicy Jezierską, córką Ale- 
ksego, za którą wzi^ część Domaszewnicy i Gołąbek-Jezior, 2-o y. z Zofią z Mę- 
żeńskich 1594 r., z pierwszej żony pozostawił syna Wawrzyńca, wspólnie z któ- 
rym sprzedał 1600 r. Domaszewnicę (M. 109 f. 314; 111 f. 51; 114 f. 12; 115 f. 34; 
144 f. 125; Wyr. Lub. 16 t 314; 20 f. 151; 35 1 356; 39 f. 302; 56 f. 280; 65 f. 467; 
Zap. Lub. 16 f. 216). 




Digitized by 



Google 



KOSSAKOWSCY. 298 

Stanisław, najstarszy z braci, podług monografii lir. St Kossakowskiego 
i Żychlinskiego, miał być żonatym z Anną Urbanówną Modzelewską i mieć z nią 
trzy córki: Magdalenę, za Janem Grabowskim, Dorotę Gnatowską i Annę Kułako- 
wską, oraz czterech synów : Wawrzyńca, Floryana, kanclerza kapituły włocław- 
skiej, Marcina, podwojewodzego trockiego, w latach 1566 — 1586 i Jerzego bez- 
potomnego. Otóż, podług wiarogodnych i zgoduych z aktami, zapisek Tomasza 
Kossakowskiego, kasztelana witebskiego, Marcin, podwojewodzy trocki, nie jest 
synem Stanisława, a Jakóba. Znajdujemy tam bowiem : j^Herby cztery e prababek 
moich, z ojca i matki. Najprzód pierwszy herb prababki mojej po ojcu, Anny Ur- 
banówny Modzelewskiej, która urodziła dziada mego, Marcina Jakubowicza Kossa- 
kowskiego'*. Być więc może, że Stanisław miał i syna Marcina, ale w każdym 
razie nie urodzonego z Modzelewskiej, która była żoną Jakóba i nie protoplastę 
linii na Twierdzy i Bohorodczanach i innych kilku. 

Wawrzyniec, syn Stanisława, żonaty z Elżbietą, córką Jakólja z Piszczat, 
1545 r. (ML. 58 f. 486), miał córkę Annę, za Stanisławem Zarembą i czterech sy- 
nów: Stanisława i Jana bezpotomnych, Nikodema i Mikołaja. 

Po Nikodemie idzie gałąź starsza szczepu litewskiego, a po Mikoła- 
ju, młodsza. 

AA. Oaląi starsza szczepu Utewsliego. 

Nikodem y. Franciszek Nikodem, syn Wawrzyńca, 1585 roku, gwardzista 
przyboczny królewski, 1598 r. cześnik łomżyński i stolnik królewski, otrzymał 
1600 r. starostwo ostrowskie, 1605 r. starostwo łomżyńskie, a 1608 r. Kupiski, ze 
starostwa łomżyńskiego (M. 131 f. 850; 142 f, 179: 145 f. 189; 150 f. 44; 151 f. 108; 
151 f. 812; Wyr. Lub. 76 f. 147). Umari 1611 r. (Pac. f. 818). Pochowany w ko- 
ściele famym w Łomży, gdzie mu żona wspaniały pomnik wystawiła. Nikodem 
brał udział we wszystkich walkach za Stefana Batorego i Zygmunta III-go, w któ- 
rych się odznaczył, szczególnie zaś pod Kircholmem, gdzie walczył na czele Ko- 
pljników, których własnym wystawił sumptem. Jeździł też w poselstwie do hana 
tatarskiego i kozaków. Za położone zasługi, dozwolił mu król Zygmunt m-ci 1605 
roku, wykupić i trzymać liczne wójtostwa, kilkaset włók zawierające (ML. 88 
f. 226). Do wójtostw tych jednak nigdy nie przyszedł i dopiero Szymon Kossako- 
wski, hetman litewski, otrzymał w zamian od Stanisława Augusta, prawem len- 
nem starostwo lachowickie. Nikodem żonaty z Pelicyanną Wołłowiczówną, wdową po 
W awrzyńcu Rudominie, pozostawił syna Jana Eustachego i córki: Elżbietę, żonę Mi- 
kołaja Kossakowskiego, kasztelana czemiechowskiego i Zofię. 

Jan y. Jan Eustachy, starosta gulbiński, które to starostwo odstąpiła mu mat- 
ka 1627 r. (Akta II i WolfiOi kasztelan mścisławski 1646 r., umarł w czasie sejmu 
w Warszawie 1649 r. On pierwszy, z tej linii, osiedlił się na Litwie. Z Katarzyny Gin- 
towt Dziewiałtowskiej, wdowy po Janie Sapieźe, staroście uświatskim, a córki Jerzego, 
chorążego trockiego i Barbary Ogińskiej, pozostawił dwóch synów: Stanisława 
i Kazimierza. Ten ostatni zginął w walce ze SzwedamL 

Stanisław, kasztelanie mścisławski, dworzanin królewski, starosta gulbiń- 
ski, elektor Jana Kazimierza, jako rotmistrz, walczył dzielnie z kozakami. Umarł 
1682 r. Właściciel licznych włości w Królestwie i na Litwie, za pierwszą swoją 



Digitized by 



Google 



294 



KOSSAKOWSCY. 



żoną, Maryą Zawiszanką, oŁrzymid jeszcze Szyły, Marciniszki, Montrymiszki, Ja- 
nów i inne. Z tej żony syn, Jan Mikołaj. Drugą jego żoną była Domicella Pod- 
bereska, z której miał czterecłi synów : Andrzeja, Michała, Walentego i Macieja, 
oraz córkę Maryę, za Wojciecłiem Czapskim. Z nicłi: 

1. Jan y. Jan Mikołaj, odziedziczył dobra macierzyste na Litwie, w któ- 
rycli osiadł. W 1683 r. brał udział w wyprawie wiedeńskiej, jako towarzysz cho- 
rągwi hussarskiej. W 1697 r., jako sędzia grodzki kowieński, podpisał, z woje- 
wództwem trocldem, elekcyę Augusta II-go. Żonaty l-o v. z Maryanną Szweri- 
nówną, 2*o y. z Anną Skorulską, z pierwszej żony miał córki: Katarzynę, za Ja- 
nem Kamińskim, cześnikiem wileńskim i Maryannę, a z drugiej —jedynego syna 
Dominika. 

Dominik, ur. 1711 r. w Kownie, zmarły w Janowie 1748 r., według pa- 
miętników Matuszewicza, był 1785 r. strażnikiem kowieńskim, 1741 r. podstaro- 
ścim, a w końcu sędzią ziemskim kowieńskim. Ożeniony z Maryanną Zabiełłów- 
ną, córką Michała, pisarza ziemskiego kowieńskiego i Anny BisJłozorówny, oprócz 
córki Anny, zaślubionej Czarneckiemu, kasztelanicowi bracławskiemu, pozostawił 
czterech synów : Michida, Antoniego, Józefa i Szymona, którym przekazał odzie- 
dziczone po ojcu liczne włości. Podług działu z 1776 r., Michid wzif^ Symanisz- 
ki. Szyły, Montrymiszki, Oszę, Bouble, TrybUy i Dawejkiszki; Józef otrzymid Ja- 
nów i Skomle; Szymon dostał Józefów, a Antoni, Marciniszki, Dobuszyszki, Po- 
żejmele i Gielejkany. Oprócz t^o Hlebowo rozdzielone zostało pomięd^ nimi 
(A. Sąd. Ziems. Wiłkom. z 1810 roku). 



Linia na Wojłkusrkach, Lachouneaeh i Brgostowicy. 

a) Michid, syn Dominika, ur. w Królewcu 1788 r., zmarły 1798 r. w Wojt- 
kuszkach, które nabył od Skorulskiego, pochowany tamże, w wystawionym przez 
siebie kościele, w 1764 r., jako podstoli i marszałek sądów kapturowych, powiatu 

kowieńskiego, podpisał elekcyę Stanisła- 
wa Augusta. Następnie, z pisarza skarbo- 
wego litewskiego, został kasztelanem wi- 
tebskim 1781 r., a wojewodą 1787 r. Po 
utworzeniu województwa brasławskiego 
1798 r., mianowany pierwszym wojewodą 
brasławskim 1794 r., był też nim i osta- 
tnim. Kawaler orderu Św. Stanisława i Orła 
Białego 1784 r., rotmistrz wojsk W. Ks. 
Litewskiego, posiadał starostwa: rakani- 
skie, ławaryskie i wargieliskie. 

W 1781 r. otrzymał Michał, dla sie- 
bie, potomstwa i rodziny, tytid hrabiowski, 
od cesarzowej Maryi Teresy, przyznany 
w Cesarstwie rosyjskiem 1848 r. Żona je- 
go była damą Krzyża Gwiaździstego. 
Z Barbary z Zyberków, wojewodzian- 
Herb hrabiów Kossakowskich. ki inflanckiej, wdowy po Tyz^nhauzie, sta- 




Digitized by 



Google 



KOSSAKOWSCY. 296 

roście posolskim, zmarłej w Wilnie 1811 r., miał Michid córkę Maryannę i syna 
Kazimierza, młodo zmarłych, pochowanycli w Pobojsku i drugiego syna Józefa y. 
Józefa Dominika. 

Hr. Józef V. Józef Dominik, ur. w WojŁkuszkacli 1771 r., komisarz cywil- 
no-wojskowy wiłkomierski i rotmistrz kawaleryi narodowej wojsk litewskich 1790 
roku, w tymże roku poseł na sejm z wiłkomierskiego, szef drugiego pułku piesze- 
go wojsk litewskich 1793 r., zostid łowczym W. Ks. Litewskiego 1794 r. i kawa- 
lerem orderu Św. Stanisława i Orła Biiiego 1796 r. W 1799 r. zdożył komando- 
ryę Maltańską, na co 1801 r. patent otrzymał Za Księstwa Warszawskiego był 
szefem pierwszego pułku strzelców litewskich, który własnym kosztem uformo- 
wał W 1812 r. był pułkownikiem pułku trzeciego piechoty i kawalerem Legii 
Honorowej i krzyża Neapolitańskiego. Umarł w Warszawie 1840 r., pochowany 
w kościele 00. Kapucynów. 

W 1798 r. zaślubił hr. Józef w Grodnie Ludwikę Potocką, córkę Szczęsne- 
go i Józefy Amelii Mniszchównej, za którą wziął Brzostowicę i z niej miał syna 
Stanisława Szczęsnego i pięć córek : Józefę Barbarę Genowefę, ur. w Wojtkusz- 
kach 1796 r., l-o v. za Leonem hr. Potockim, 2-o v. za Józefem Wojciechowskim, 
zmarłą w Rudawie 1860 r.; Pelagię, ur. w Workach 1798 r., za Aleksandrem Bo- 
ver de Saint-Clair, Adelę, ur. w Wysokiem Litewskiem* za Eugeniuszem hr. Po- 
niatowskim, Zofię i Wandę, młodo zmarłe, pochowane w Wojtkuszkach. 

Hr. StanMaw Sicząmy Jerzy KfichsJ Fortunat, syn hr. Józefa, ur. w Ham- 
burgu 1795 r., zmarły w Warszawie 1872 n, pochowany w kościele 00. Kapucy- 
nów, właściciel Wojtkuszek, Lachowic, z których utwongrł ordynacyę i Brzosto- 
wicy, w 1822 r. pierwszy sekretarz poselstwa rosyjskiego w Rzymie, 1826 r. szam- 
belan, a 1828 roku mistrz dworu Królestwa Polskiego, przygotowywał i urządzić, 
wspólnie z hr. Stanisławem Potockim, uroczystości koronacyjne w Warszawie, dla 
Cesarza Mikołaja. W 1882 r. członek Rady Stanu Królestwa, 1858 r. prezes He- 
roldyi Królestwa, w końcu senator i tajny radca, kawaler wielu orderów. 

W 1829 r. zaślubił hr. Stanisław Szczęsny, hr. Aleksandrę de Laval, cór- 
kę hr. Jana i Aleksandry Kazicidąj, zmarłą w Warszawie 1886 r. i z nią otrzy- 
mał liczne włości, położone w kilku guberniach Cesarstwa i kopalnie miedzi na 
Uralu. Z niej syn SłanUław Aleksander Władysław Aloizy Kagimierg, oraz cór- 
ki: Katarzyna, panna honorowa Jąj Ces. Król. Mości, zaślubiona 1868 r. w Wie- 
dniu Stanisławowi Łempickiemu, właścicielowi Planty w sandomierskiem, zmarła 
1907 r. i Aleksandra, wydana 1868 r. w Warszawie, za hr. Zygmunta de Broel 
Platera, zmarła 1901 r. 

Hr. Stanisław Aleksander Władysław Aloi^ Karimierg, ur. w Wojtkusz- 
kach 1887 r., właściciel Wojtkuszek, Brzostowicy i lennik Lachowic, yicereferen- 
darz kancelaryi Rady Stanu Królestwa 1866 r., yiceprezes Towarz. Zachęty Sztuk 
Pięknych w Królestwie, w latach 1872 — 1876, sędzia pokoju wydziału III-go 
w Warszawie i szambelan dworu cesarsko-rosyjskiego 1876 r., w końcu honorowy 
sędzia pokoju powiatu wiłkomierskiego 1876 r., umarł w Wojtkuszkach 1906 r., 
tamie pochowany. W 1868 r. w Mtynowie zaślubił l-o y. Aleksandrę hr. Chod- 
kiewiczównę, córkę lir. Mieczysława i Ludwiki hr. Olizarówny, zmarhi w Wenę- 
cyi 1880 r., pochowaną w Warszawie. W 1881 r. wszedł w nowe związki mel- 
żeńskie z Michaliną Lubicz Zaleską, córką Zenona i Gabiyeli z Dąbrowiczów, 



Digitized by 



Google 



296 KOSSAKOWSCY. 

ur. w Wilnie 1855 r., zmarłą w Warszawie 1890 r. W końcu hr. Stanisław Kazi- 
mierz, zaślubił 3-0 V. w Krasławiu 1898 r. Zoflę Bover de Saint Clair, córkę Ale- 
ksandra, konsula generalnego w Jassach i Franciszki Klinghert, wnuczkę Ale- 
ksandra i Pelagii hr. Kossakowskiej. 

Potomstwo hr. Stanisława Kazimierza z pierwszego małżeństwa: 

Hr. Ludwika, ur. w Warszawie 1859 r., zmarła w Schwalbach 1861 r. 

Hr. Marya Jadwiga Aleksandra Stanisława, ur. w Dreźnie, zaślubiona 
1881 r. w Wojtkuszkach Włodzimierzowi Chrapowickiemu, generałowi wojsk ce- 
sarsko-rosyjskich. 

Hr. Aleksandra Katarzyna Stanisława Zofia, ur. w Rydze, panna honorowa 
Jej Ces. Król. Mości, zaślubiona 1886 r. w kościele Św. Krzyża w Warszawie Wła- 
dysławowi Łempickiemu. 

Hr. Stanisław, urodzony i zmarły w Warszawie 1864 r. 

Hr. Józef Stanisław Michał Władysław Rafał, ur. w Warszawie 1866 roku, 
ordynat Łachowicki, właściciel Brzostowicy, zaślubił 1891 r. hr. Maryę Chodkie- 
wiczównę, córkę hr. Karola i Oktawii z Fałkowskich i ma z niej córkę Ludfoiką 
Maryę Aleksandrę Annę, ur. w Brzostowicy i syna Stanisława, ur. tamże 1901 r. 

Hr. Zofia Pelagia Aleksandra Stanisława Tekla, ur. w Warszawie, wyszła 
1892 r. w Wojtkuszkach za Aleksandra Meysztowicza, dziedzica Pojości. 

Hr. Idalia Róża Marya, ur. 1875 r. w Warszawie, zmarła 1876 r. 

Dzieci z drugiej żony, Michaliny z Zaleskich. 

Hr. Gabryela Stanisława Aleksandra Zofia Marya, ur. w Wojtkuszkach, za- 
ślubiona 1902 r. w kościele Św. Krzyża w Warszawie, Pawłowi Górskiemu. 

Hr. Stanisław Michał Nikodem, ur. w Warszawie 1888 r. 

Hr. Anna Michalina, ur. w Warszawie 1886 r., zmarła 1892 r. 

Dzieci z trzeciej żony, Zofii Boyer de Saint Clair: 

Hr. Jadwiga Marya. 

Hr. Jan Eustachy Karol Antoni Stanisław, ur. w Warszawie 1900 r. 

lAnia na Mareinis$kaek. 

b) Antoni, drugi z kolei syn Dominika, stolnika żmudzkiego, ur. 1785 r. 
właściciel Marciniszek, Dobuszyszek, Pożejmel, Gielejkan i części Hlebowa, jako 
strażnik i rotmistrz kowieński, podpisał elekcyę Stanisława Augusta. W 1765 r. 
pisarz ziemski, 1782 r. chorąży kowieński, został 1790 r. kasztelanem inflanckim. 
Pos^ kowieński na sejm czteroletni, otrzymał order Św. Stanisława 1789 r., a Orła 
Białego 1791 r. W 1792 r. przystąpił do Targowicy, 1794 r. aresztowany, uwol- 
nionym został z rozkazu Kościuszki i umarł w Marciniszkach 1798 r., pochowany 
w Żejmach. 

Z zaślubionej 1768 r. w Czerwonym Dworze, Eleonory Straszewiczówny, 
córki Tomasza, starosty starodubowskiego, pozostawił trzy córki: Annę, żonę l-o v. 
Ignacego Szuksty, 2-o v. Mateusza Dowmont Siesickiego, Maryannę, za Ludwi- 
kiem Giełgudem i Eufrozynę, za Stanisławem bar. Brunowem, oraz trzech synów: 
Michała, Józefa i Szymona. Z nich: 

Michał, kasztelanie inflancki, ur. 1769 r. w Marciniszkacli, właściciel Hle- 
bowa i Żejm, po ojcu chorąfy kowieński 1789 r. i rotmistrz kawaleryi narodowej 



Digitized by 



Google 



KOSSAKOWSCY. 297 

brygady husarskiej t^oż roku, pos^ z kowieńskiego 1790 r.» sędzia sejmowy ze 
stanu rycerskiego 1791 r., w tymże roku podkomorzy kowieński, 1798 r. szef re- 
gimentu pieszego trzeciego wojsk litewskich, został 1794 r. pisarzem polnym lite- 
wskim. Po upadku kraju, obrany 1797 r. jednomyślnie marszałkiem powiatu ko- 
wieńskiego. Był też kawalerem orderu Św. Stanisława. W 1801 r. zaślubił Ale- 
ksandrę Straszewiczównę, córkę Michała, kasztelana upickiego i Maryanny Oskier- 
czanki i z niej pozostawił synów : Michała i Józefa, młodo zmartych i Szymona, 
oraz córkę Maryę Filomenę, Wizytkę w Wilnie, zmarłą 1875 r. w Wersalu. 

Szymon, właściciel Żejm, ur. 1812 r., zmariy w Żejmach 1882 r., bezpoto- 
mny z dwoma z kolei żonami, Weroniką Bogdanowiczówną i Waleryą E^to- 
wiczówną. 

Józef y. Józef Antoni, kasztelanie inftancki, ur. 1772 r. w Marciniszkach, 
właściciel Lukoni, generał - ai^utant Napoleona, generał wojsk litewskich 1812 r., 
umarł bezżennie w Lukoni 1842 r., pochowany w Janowie. 

Szymon, kasztelanie inflancki, ur. w Marciniszkach 1777 r., podkomorzy 
kowieński, kawaler maltański, prezes sądu granicznego apelacyjnego kowieńskie- 
go, umarł 1828 r. w Marciniszkach, których był dziedzicem. Z Józefy Górskiej, 
córki Ludwika, ciwuna retowskiego, pozostawił córkę Eufrozynę, za Szymonem Sy- 
ruciem i synów: Michała, zmarłego bezpotomnie, Ludwika i Franciszka. 

Ludwik, syn Szymona, ur. 1805 r., zmarły 1843 r., pochowany w Janowie, 
zaślubił Urszulę Dyrmontównę, zmarłą 1897 r. w Janowie, w powieceie kowień- 
skim, z której miał Franciszka, Jarosława, Józefę, zmarłą w Krakowie 1902 roku 
i Ludwikę Niełowiecką. 

Franciszek, ur. 1888 r., dziedzic Józefowa, miał przyznany tytuł hrabiow« 
ski w cesarstwie rosyjskiem 1875 r. Z Eleonory z Kończów, córki Medarda, mar- 
szałka wiłkomierskiego i Pauliny z Białozorów, ma: hr. Zygmunta, ur. 1875 r., hr. 
Paulinę, zaślubioną 1897 r. w Krakowie Janowi Oświęcimskiemu i hr. Helenę. 

Hr. Jarosław, ur. 1842 r. w Marciniszkach, zmarły w Rydze 1889 r., dzie- 
dzic Marciniszek, Żejm, Janowa, Lukoni i innych, zaślubił 1881 r. Ludwikę z Woy- 
ni&owiczów, córkę Józefa, marszałka powiatu słuckiego i Heleny z Wańkowiczów 
i z niej pozostawił syna hr. Michała, ur. 1887 r. 

Franciszek, młodszy syn Szymona, ur. w Marciniszkach 1815 r., zmarły 
w Wilnie 1887 r., tamże pochowany, dziedzic Janowa, Lukoni i innych, ożeniony 
z łir. Katarzyną 0'Brien de Lascy, miał wprawdzie syna Patrycego, ale tenże zmart 
1867 r. w Wiesbadenie. 

c) Józef V. Józef Kazimierz, trzeci z kolei syn Dominika, sędziego ziem- 
skiego kowieńskiego, ur. w Szyłach 1788 r., zostid 1758 r. podczaszym kowień- 
skim i posłem na sejm z kowieńskiego. W 1761 r. wstąpił do stanu duchowne- 
go i został kanonikiem wileńskim. W 1775 r. z prsJata katedry wileńskiej, kon- 
sekrowany na biskupa cyneńskiego, sufragana trockiego, został pisarzem wielkim 
litewskim. W 1781 r. biskup inflancki i koac^utor biskupa wileńskiego. W 1788 
roku konsyliarz rady nieustającej. Kawaler orderu Św. Stanisława 1778 r., a Orła 
Biidego 1781 r. Przeciwnik konstytucyi 8-go Maja, przystąpił do Targowicy. Zgi- 
nął wraz z wielu innymi w Warszawie 1794 r. 

Herban. T. XT. 38 



Digitized by 



Google 



298 KOSSAKOWSCY. 

d) S:^mon v. Szymon Marcin, najmłodszy syn Dominika, sędziego ziem- 
skiego kowieńskiego, a brat Michała, wojewody brasławskiego i Antoniego, kasz- 
telana inflanckiego, ur. w Szyłach 1741 r., trzymany do chrztu przez Matuszewl- 
cza, dziedzic Lukoni, które nabyŁ Mianowany prawdopodobnie po bracie Józefie, 
podczaszym kowieńskim, z tym tytułem podpisał elekcyę Stanisława Augusta. 
Odznaczył się wielce w czasie konfederacyi barskiej, w którei brał czynny udział. 
W 1786 r. zasiadał w Radzie nieustiyącej. Kawaler orderów Św. Stanisława i Orła 
Białego. Jako ochotnik, walczył przeciwko Turkom w wojsku rosyjskiem, wktó- 
rem zdobył stopień generała. Po przystąpieniu do konfederacyi targowickiej, zo- 
siai obwołany 1792 r. przez konfederacyę generalną W. Ks. Litewskiego hetmanem 
polnym, a 1708 r. awansował na hetmana wielkiego, W. Ks. Litewskiego. Zgin^ 
w Wilnie 1794 r. Z Teresy Potockiej, rozwiedzionej z Józefem Hilzenem, córki 
Micłiała, wojewody wołyńskiego i Zofii Czarneckiąj, miał córkę, ale ta zmarła 
w dzieciństwie. 

(Patrz rodowód hr. Kossakowskich— obok). 



Linia osiadła na Maeow$gu. 

n. Andrzej, najstarszy syn Stanisława, z drugiej jego żony, Domicelli 
Podboreskiej, osiadł na Mazowszu. Żonaty z Magdaleną Kotowską, miał dwóch 
synów: Bartłomieja i Antoniego. 

Bartłomiej podpisał, z ziemią łomżyńską, elekcyę Augusta II-go i pozosta- 
wił syna Wojciecha, którego, z Róży Szadkowskiej, syn Szymon, miał syna Grze- 
gorza, żonatego ze Scholastyką Grodzką, z której syn Karol, l^tymowid się ze 
szlachectwa w Królestwie Polskiem, przed 1850 r. 

Antoni, młodszy syn Andrzeja, miał, z Urszuli Ossowskiej, syna Jana, żo- 
natego z Urszulą Grądzką, z której synowie: Paweł, Franciszek i Wojciech, po- 
dług urzędowych wykazów, wyl^tymowani ze szlahectwa w Królestwie Polskiem, 
przed 1850 r. 

Po Pawle, z Kunegundy Kossakowskiej, został syn Wojciech. 



lAnia biskupa unleńshiego. 

ni. Michał, drugi z kolei syn Stanisława, z Domicelli Podboreskiej, pod- 
pisie, z województwem brzeskiem, elekcyę Augusta II-go. Mianąją go łowczym 
sandomierskim, ale nim nie był. Synów jego trzech: Marcin, Mateusz i Józef. 

Marcin, syn Michała, zaślubił Maryannę Byting Jędrzejowską i z niej miał 
syna Antoniego, ur. 1718 r., zmarłego w Warszawie 1787 r. Posiadając znajomość 
języka i pisma staro - ruskiego, był sekretarzem królewskim przy Radzie nieusta- 
jącej i mak sobie powierzony nadzór przy przepisywaniu łacińskiemi literami me- 
tryki litewskiej, którego to dzi^a w części dokonał. 

W liczbie elektorów Stanisława Augusta, znąjdi^jemy Antoniego Kossako- 
wskiego, który się podpisi^ M. W. K., marseałek j. ośw. ha. Prymasa. Zdawałoby 
się z tego, że był melrykantem kancelaryi wielkiej koronnej i marszałkiem pry- 



Digitized by 



Google 



Digitized by 



Google 



Digitized by 



Google 



KOSSAKOWSCY. 299 

masa. Żychliński uŁrzyini\^e, że ów Antoni, elektor Stanisława Augusta, jest inną 
osobą, ale nie objaśnia, coby mogły znaczyć litery M. W. K. Był on w końcu pod- 
stolim nowogrodzkim, bo synowie Jego nazywani podstolicami, a było ich trzech, 
urodzonych z Konstancy! Krosnowskiej: Józef Ignacy, Jan Nepomucen i Leonard, 
a także trzy córki: Szwejkowska, Gnoińska i Borkowska. 

Józef V. Józef Ignacy, ur. 1767 r., sekretarz rządu tymczasowego w Wil- 
nie, ustanowionego przez Napoleona 1812 r., następnie wizytator wszystkich szkół 
w Królestwie, cadonek Komisyi rządowej wyznań religijnych i oświecenia publicz- 
nego, członek warszawskiego Towarzystwa przyjaciół nauk, rzeczywisty radca sta- 
nu, umarł w Warszawie 1829 r. Ożeniony l-o v. z Teklą Paprocką, zmarłą bez- 
dzietnie, z drugiej żony, Maryi Terebeszanki, pozostawił Jedyną córkę Zofię, która 
wysda za hr. Adolfa Krosnowskiego. Zmarła w Warszawie 1854 r. 

Jan Nepomucen, ur. w Gołczy, dawnym powiecie ksiąskim 1753 r., umarł 
w Badenie pod Wiedniem 1808 r., gdzie mu bracia pomnik wystawili. Z koac^u- 
tora biskupa inflanckiego, został 1798 r. biskupem wileńskim. Był też członkiem 
Towar^stwa warszawskiego przyjaciół nauk. 

Leonard, brat poprzednich, 1798 r. szambelan Stanisława Augusta i poseł 
na sejm grodzieński, legitymował się ze szlachectwa 1804 r., w Galicyi zachodniej 
(Quat I f. 101). 

W 1794 r. został komisarzem porządkowym ziemi proszowskiej. Z Agaty 
Tomickiej, Jego potomstwo: Gabryel Józef Adam, ur. 1790 r., Elżbieta, za Anto- 
nim ks. Giedrojciem i Maryanna, za Feliksem Siesickim. 

Po Gabryelu pozostał syn N., zmarły w Antopolu 1846 r. i dwie córki: Hen- 
ryka Domicella Antoniowa Dembińska i Elżbieta, za Michałem Lachem Szyrmą, 
zmarła w Krakowie 1889 r. 

Mateusz, drugi syn Michała, a brat Marcina, chorąży hussarski, tytułowa- 
ny sędzią grodzkim rawskim, mid mieć siedmiu synów, z których: ksiądz N. (Jó- 
zef), kustosz wileński 1780 r.; Adam, Paw^ i Antoni, zmarli pewnie bezpotomnie, 
bo o ich potomstwie śladu nie ma, a po Józefie Stanisławie, Baltazarze i Stani- 
sławie, pozostało potomstwo. Z nich: 

Jógef Stanisław, syn Mateusza, ożeniony z Anną Kidpszówną, miał z niej 
dwóch synów: Adama, ur. 1749 r., biskupa sufragana inflanckiego, członka depu- 
tacyi przyjmąjącej Napoleona w Wilnie 1812 r. i Jana, stolnika witebskiego 1789 
roku, żonatego z Witkowską. 

Wincenty Onufry z synem Aleksandrem Edwardem i Feliks Cyryak z sy- 
nami: Hermanem Leonardem, Januszem Edwardem, Włodzimierzem Bronisławem, 
Oktawiuszem Szymonem i Bolesławem, obaj synowie Jana, stolnika witebskiego, 
legitymowali się ze szlachectwa 1820 r., przed Deputacyą Wywodową wileńską. 

Janusz, syn Feliksa, umarł na Syberyi 1898 r. Anna, córka stolnika, wy- 
sda za Werejkę. 

Baltazar, syn Mateusza, Jest protoplastą Kossakowskich, zamieszkujących 
Kossaki Borowe, w łomżyńskiem. Synów Jego znanych trzech : Marcin, Mikołaj 
i Józef. Mateusz, syn Marcina, pozostawił syna Łukasza, wylegitymowanego ze 
szlachectwa w Królestwie Polskiem, przed 1850 r. Po Mikołaju szedł syn Stani- 
sław, którego synowie: Piotr, ur, 1808 r. i Jan, ur. 1819 r. 



Digitized by 



Google 



300 KOSSAKOWSCY. 

Na powyższych Kossakach-Borowych dziedziczył w końcu XVllI-go wieku 
Jan, syn Mateusza, wnuk Marka, który częśd tego majątku, odziedziczonego po 
ojcu i po stryju Walentym, sprzedał 1792 r. Kołomyskiemu (DW. 108 f. 889). 

Stanisław, syn Mateusza, był ojcem Stanisława Tadeusza, prezydenta mia- 
sta Lublina, którego syn Antoni Konstanty, pułkownik gwardyi pułku przeobra- 
żeńskiego, ac^utant cesarza Mikdc^a, zginął 1854 r. pod Sewastopolem. 

IV. Walenty, syn Stanisława, z Domicelli Podbereskiej, czy pozostawił po- 
tomstwo, nie jest wiadomem. 

V. Maciej, najmłodszy syn Stanisława, z Domicelli Podbereskiej, z Kon- 
stancy! Skąpskiej, miał dwóch synów: Adama i Piotra. 

Adam, syn Macieja, żonaty I-o v. z Zofią Proszkowską, 2-ov. z Maryanną 
Kisielnicką, pozostawił syna Grzegorza, którego, z Teofili Grzybowskiej, synowie: 
Bartłomiej, Benedykt i Tadeusz. 

Bartłomiej, ur. 1766 r. w Czemiernikach, 1791 r. profesor szkoły wydziało- 
wej w Warszawie, 1815 r. wizytator szkół lubelskich, prezes wydziału oświecenia 
w Komisyi wojewódzkiej lubelskiej, zmarły 1820 r., z Joanny N., miał synów: Kon- 
stantego i Lucyana, oraz córkę Helenę, zmarłą 1880 r. Konstanty, zmarły 1872 r., 
ze zmarłej w Warszawie 1896 r. Leontyny z Jelonków, pozostawił syna Konstan- 
tego, oraz córki: Joannę Jakocką, Helenę i Florentynę, siostrę miłosierdzia u Św. 
Kazimierza w Warszawie. 

Konstanty, ur. 1845 r., żonaty zMaryą Tchorzewską, ma córkę Maryę, zaślu- 
bioną 1898 r. w kościele PP. Wizytek w Warszawie, Aleksandrowi GirdwoynowL 

Po Lucyanie, pozostał syn Lucyan, ur. 1877 r. 

Tadeusz, syn Adama, miał syna Benedykta, zmarłego 1847 roku, któregot 
z Karoliny Kotelnickiej, syn Innocenty Aleksander Jan. 

Piotr, drugi syn Macieja, miał syna Łukasza, a ten Gabryela, którego, 
z Julii Wnorowskiej, syn Wojciech Anzelm, ur. 1809 r. 

AB. Linia po Mikołaju^ pisargu eambrowskim 

Mikołaj, brat Nikodema, a syn Wawrzyńca, podstarości nowogrodzki, otrzy- 
mał 1576 roku wójtostwo w Mątwicy, ze starostwa łomżyńskiego (M. 114 1 11). 
W 1585 roku był komornikiem wiskim, w 1590 r. i dworzaninem królewskim, 
a w 1594 r. poborcą łomżyńskim (Wyr. Lub. 24 f. 706; 88 f. 594; 58 f. 1155). 
W końcu pisarz ziemski zambrowski, żonaty z Zofią Drożecką, umarł 1625 roku 
(M. 171 f. 129), pozostawiwszy synów: Jana, Marcyana i Józefa. 

Jan, stolnik łomżyński, miał otrzymać od rodziców wójtostwo w Mątwicyt 
za konsensem królewskim z 1619 r. (M. 163 f. 280), ale widocznie umarł, zanim 
mu je rodzice odstąpili, bo ciź wyjednali nowy konsens 1624 r., na odstąpienie 
takowego drugiemu swemu synowi, Marcyanowi, wojskiemu łomżyńskiemu (M. 171 
f. 129). Od Jana, stolnika łomżyńskiego, miał pochodzić Mikołaj, elektor króla 
Michała, którego syn Marcin, pozostawił syna Stanisława, elektora Augusta II-go, 
podsędka wiskiego 1718 r., zmarłego 1781 r., po którym zostali synowie: Jan 
i Wincenty. 

Mateusz, syn Jana, żonaty z Zofią Mroczkowską, miał dwóch synów: Wa- 
wrzyńca, żonatego z Magdaleną Korytkowską i Józefa, żonatego z Eufemią Mocar- 
ską. Po Wawrzyńcu został syn Antoni, ożeniony z Cecylią Dobrońską, z której 
syn Stanisław, ur. 1832 r. Po Józefie pozostał syn Kazimierz, ur. 1790 r. 



Digitized by 



Google 



KOSSAKOWSCY. 301 

Jan, drugi syn Jana, miał dwóch synów: Michała, tak w spisie urzędowym 
(u Żychl I Kossak. Mikołaj) I Stanisława. Stanisław, ur. 1809 r. I Mateusz, ur. 
1818 r., synowie Michała (v. Mikołaja), z Rozalii Grodzkiej, legitymowali się ze 
szlachectwa w Królestwie Polsklem, 1850 r. 

Mateusz, syn Stanisława I Katarzyny Ramotowsklej, a wnuk Jana, ur. 
1808 roku. 

Wincenty, drugi syn Stanisława, podsędka wlsklego, miał syna Jana, oże- 
nionego z Jadwigą Wiśniowską, którego syn Teofil Franciszek Ksawery, legitymo- 
wał się ze szlachectwa w Królestwie Polsklem, 1850 r, 

Teofila, z Praksedy Nlebrzydowsklej, potomstwo: Klemens Leopold, zmarły 
1886 r.; Dionizy, zmarły tegoż roku, którego, z Karoliny Gonlewskiej, synowie: 
Stanisław, ur. 1870 r. i Bronisław, ur. 1873 r.; Wanda; Helena; Natalia Polińska 
I Maksymlllanna Józefowa Morawska (Żychl. XII). 

Marcyan, drugi syn Mikołaja, pisarza ziemskiego zambrowskiego, wojski 
łomżyński 1624 r., dziedzic Ołset, miał syna Mikołaja, po ojcu dziedzica Ołset, któ- 
ry, z Doroty Koszklelówny, pozostawił synów : Jana Kazimierza, Stanisława, Sa- 
muela I Krzysztofa. Z nich: 

Krzysztof, elektor króla Michała, żonaty z Zofią z Bllnstrubów, 2-o v. 1681 
roku Janową Worłowską, testamentem z 1680 r. zapisał jej Ołsetę (Gr. Kowleńs. 
z 1682 roku). 

Jan Kazimierz, tytułowany podczaszym wlsklm, żonaty l-o y. z Kośclałko- 
wską, 2-0 V. z Joanną Pletklewlczówną, 3-o v. z Zofią Szaparską, m\dX synów: 
Mateusza Antoniego, Ludwika I Marcina Józefa, żonatego z Konstancyą de 
Ra6s, oraz córki: Teresę Eleonorę, za Tomaszem Rudnickim, Barbarę, Helenę 
I Joannę. 

Mateusz Antoni, tytułowany także podczaszym wlsklm, z Maryanny Tokar- 
skiej, miał syna Adama, ur. w Ołsetach 1755 r. Adam, 1774 r. acyutant buławy 
polnej litewskiej, z rangą kapitana, 1781 r. generał wojsk litewskich, posd z upl- 
ckiego na sejm czteroletni, umarł 1800 r. Z Gertrudy z Kończów, miał córkę za 
Chrzczonowlczem I dwóch synów: Józefa I Feliksa. 

Józef, ur. 1782 r., właściciel Kuciszek, Zalepia I Dowmontyszek, zmarły 
1867 r., zaślubił Józefę Hoflfmanównę, z której synowie: Kazimierz Władysław An- 
toni 1 Michał Feliks Aleksander, ur. 1816 r., zmarły 1869 r., bezdzietny z Jagml- 
nówną, oraz córki: Marya Kamińska I Kazimiera Umiastowska. 

Kazimierz Władysław Antoni, zmarły 1865 r., był żonatym z Julią Bańko- 
wską, z której synowie: Medard I Justyn, oraz córki: Michalina Możejkowa 
I Wanda. 

Medard, ur. 1837 r., zmarły 1896 r., urzędnik Heroldyl Królestwa Polskie- 
go, właściciel Zalesia, w kowieńskiem, zaślubił 1861 r. Michalinę Woydównę, cór- 
Karola, prezydenta miasta Warszawy, zmarłą 1907 r. w Warszawie I z niej po- 
zostawił synów : Kazimierza Medarda, ur. 1865 r., zmarłego 1895 r., Stanisława 
Henryka, ur. 1872 r., który zaślubił 1901 r. w Częstochowie Maryę Ossollńslcą, cór- 
kę Jerzego I Jadwigi z Lossowów i córkę Maryę Teresę, zaślubioną 1890 r. Fran- 
ciszkowi Mlkorskiemu. 

Justyn, ur. 1847 r., właściciel Dowmontyszek, z Adeli Klersznowsklej, ma 
córki' Wandę I Janinę, zaślubioną 1901 r. Michałowi Junowlczowl 



Digitized by 



Google 



802 KOSSAKOWSCY. 

Feliks, drugi syn generała Adama, dziedzic Drobuszyszek, w kowieńskiem» 
ur. 1784 r., zmarły 1868 r., z Barbary Walentynowiczówny, pozostawił: Mamerta* 
ur. 1820 r., zmarłego 1861 r., tonatego z Elwirą Dłuską, Piotra, żonatego z Laurą 
Frankowską, Juliana, Wiktoryę Stanisławowe Kłokowską i Malwinę Stefanowi 
Budrewiczową. Piotra, z Frankowskiej, potomstwo : Maryan, ur. 1856 r., żonaty 
z Julią Antoniną Żyżniewską, córką Mieczysława i Olimpii z Żylińskie!), ur. 1857 
roku w Romenowie, zmarłą 1899 r. w Drobuszyszkach, z której: Mikołaj, ur 1884 
roku i Jan, ur. 1886 r.; Adam, ur. 1858 r.; Jan, żonaty z Maryą Żyżniewską; He- 
lena, za Wojciechem Przecławskim i Julian. 

Józef, trzeci syn Mikołaja, pisarza ziemskiego zambrowskiego, miid być 
żonatym z Zofią Szewnicką. Józef, syn Józefa i Zoili Szewnickiej, sprzedał 1787 
roku część Szewnicy, w ziemi nurskiej, Sobolewsldemu (DW. 69 f. 1058). Ten 
Józef, żonaty l-o y. z Magdaleną, 2-o y. z Dorotą, Kossakowskicmi, miał trzecli 
synów: Antoniego, Mateusza i Jana. 

1. Antoni, z Maryanny Lutostańskiej, pozostawił dwóch synów: Leonarda 
i Aleksandra. 

a) Leonard, z Agaty Kossakowskiej, miał syna Cypryjana Jógefa, ur. 
1785 r., ożenionego z Józefą Psarską, która, jako wdowa, 2-oy. Bierzyńska, wspól- 
nie z synami, Włodzimierrem Leonardem Janem Kasprem, ur. 1816 r. i Józefem 
Maciejem Wiktorem, ur. 1817 r., legitymowała się ze szlachectwa w Królestwie 
Polskiem, przed 1850 r. 

Po tym ostatnim Józefie pozostało trzech synów: Julian, Bronisław i Adolf. 
Bronisław, zmarły 1890 r., żonaty z Antoniną Przyłuską, pozostawił córkę Helenę, 
a Adolf, ożeniony z wdową po bracie Bronisławie, ma z niej syna Antoniego Adol- 
fa, ur. 1892 r. 

b) Aleksander, drugi syn Antoniego, zaślubił Elżbietę Kotowską i z niej 
miał: Antoniego, ur. 1798 r. i Romualda. 

2. Mateusz, drugi syn Józefa, z Magdaleny Kossakowskiej, żonaty z Fran- 
ciszką Kossakowską, pozostawił syna Pawła, którego, z Łucyi Pruszkowskiej, sy- 
nowie: Jakób i Michał. Michał, ur. 1797 r., z Heleny Gutowskiąj, miał syna Ro- 
mualda. Jakób, syn Pawła i Romuald, ur. 1826 r., syn Michała, legitymowali się 
ze szlachectwa i h. Korwin w Królestwie Polskiem, przed 1850 r, 

8. Jan, trzeci syn Józefa, z Doroty Kossakowskiej, miał syna Dominika, 
ur. 1768 r., żonatego z Katarzyną N., którego syn Jan Chrzciciel, nr. 1790 roku, 
l^tymowsJ się ze szlachectwa i z h. Korwin w Królestwie Polskiem, przed 
1850 rokiem. 

Piotr, syn Józefa i Zofii Szewnickiej, sprzedał 1738 r. część swoją na Sze- 
wnicy (DW. 68 f. 650). Z Zofii Ładzianki (Łada), pozostawił synów: Bazylego 
i Wojciecha. Bazyli, ur. 1720 r. we wsi Kossaki-Ostatki, pozostawił synów: Wa- 
leryana Leona, ur. 1768 r. i Franciszka. Synowie Waleryana i Anny Grodzkiej, 
Leonard i Walenty i stryj ich Franciszek, legitymowali się ze szlachectwa w Kró- 
lestwie Polskiem, 1888 i 1839 r. 

Leonard, urzędnik komisyi rządowej przychodów i skarbu, pozostawił syna 
Władysława, doktora medycyny, ordynatora kliniki uniwersytetu warszawski^fo, 
1885 roku. Razem z nimi legitymował się ze szlachectwa i Jan, syn Wojciecha, 
brata Bazylego i Elżbiety Cknllewskiąj, a wszyscy z h. Korwin. 



Digitized by 



Google 



KOSSAKOWSCY. 808 

Jo Józefie, pisarzewiczu ziemskim zambrowskim, miał iśd Walenty, syn 
Kazimierza, żonaty w pierwszej połowie XVIII-go wieku z Maryanną Wądołowską, 
z której synowie: Maciej i Jan. 

Maciej, ożeniony z Katarzyną Grodzką, pozostawił syna Stanisława, żona- 
tego z Eleonorą Rykaczewską, z której synowie: Mateusz i Antoni, zmarły bezżen- 
nie, legitymowali się ze szlacliectwa w Królestwie Polskiem, 1850 r. 

Mateusz, ur. w Ni^awicach 1796 r. (metr. w Wiznie), dziedzic Drożęcina 
Starego, zaślubił Zofię Chludzińską i miał z niej synów: 

a) Maryana Heliodora, ur. 1847 r., zmarłego w Sosnowcu 1904 r., żonate- 
go z Eleonorą Winckelmann, z której synowie: Czesław Michał i Julian, oraz 
córka Janina Marya (ws^scy urodzeni w Drożęcinie Starym). 

b) Tomasza Maureliusza, zmarłego w Radomiu 1891 r., żonatego z Kata- 
rzyną Sulimierską, z której syn Szczepan Jan, ur. 1887 r. 

Jan, drugi syn Walentego, a brat Macieja, z żony, Zofii Janczewskiej, miri 
syna Walentego, którego, z Wiktoryi Rogowskiej, synowie: Jan, ur. 1796 r. i Win- 
centy, ur. 1806 roku, l^tymowali się ze szlachectwa w Królestwie Polskiem, 
1850 roku. 

Po Józefie, pisarzewiczu ziemskim zambrowskim, miał iść także Stani- 
sław, któr^o syn Kasper, żonaty z Jadwigą Wądołowską, pozostawił syna Toma- 
sza. Dwaj jego synowie, urodzeni z Franciszki Rogowskiej, Szymon i Pawd, legi- 
tymowali się ze szlachectwa w Królestwie Polskiem, przed 1850 r. 

Marcin y. Marcin Andrząj, podług monografii hr. Kossakowskiego i Żych- 
lińskiego, młodszy syn Stanisława i Anny Modzelewskiej, a podług wiarogodnych, 
zgodnych z aktami, zapisek Tomasza Kossakowskiego, kasztelana witebski^o, syn 
Jakóba O i Anny Urbanówny Modzelewskiej, podwojewodzy trocki, w latach 
1566 — 1586, ur. 1538 roku w Ponikłym Stoku, dziedzic Olginian, Gudziewiszek 
i Czemiszek, które nabył w województwie wileńskiem, z zaślubionej 1568 r. Szczę- 
snej Kotłównej, córki Mikołaja Kotła z Kniehynina i Anny Talimontównej, miał 
szesnaścioro dzieci, z których osiem córek i ośmiu synów. Górki: Katarzyna Ja- 
nowa Niewiadomska, Zofia, l-o y. Michałowa Łowąjkowa, 2-o y. Maciejowa Nie- 
miryczowa, 8-o y. Kisielowa, Anna, zmarła 1580 r., Szczęsna Janowa Dłuslca, Re- 
gina Balcerowa Skirmuntowa^ Barbara Jaroszowa Turslca, Anna Wojciechowa 
Gharkowska i Dorota, l-o y. Kunicka, 2-o y. Michiiowa Korsakowa. Synowie : 
Jerzy, Stefan i Piotr zmarli młodo, Jan był zało^cielem linii piszącej się na Bo- 
horodczanach. Twierdzy i Kuryłowcach, Krzysztof był ojcem kasztelana witebskie- 
go, autora zapisek o Kossakowskich, Stanisław i Sylwester dali początek dwom 
liniom, po dzisiejszy dzień kwitnącym, a Wadaw, ur. 1586 r., zmarły 1675 r., 
z Ooliszewskiąj, miał synów: Jana, l>ezdzietnego z Traczewską, Rafała i Aleksan- 
dra, oraz córki: Felicyannę, za Stanistawem Gurtem i Halszkę, za Mikołajem Go- 
siewskim. 



>) Tomass Kossakowski pisze: Najprzód pierwszy herb prababki mojej po ojen, Anny 
Urbanówny Modzelewskiej, która urodziła dziada mego karcina ^Jakubowicza* Kossakowskie* 
go. A więe Marein nie mole być synem Stanisława, a tylko JakólML 



Digitized by 



Google 



804 KOSSAKOWSCY. 



Linia na Bohorodeganaeh, Twierdgy i Kuryłoweaeh. 

Jan, syn Marcina, podwojewodzego irockiegOt ur. 1570 r., miał być pod- 
sŁarościm krzemienieckim. Zaślubił N. Łibiszowską i osiadł na Wołyniu. Córki 
jego : Krystyna za Abdonem Żorawickim i Maryanna, za Andrzejem Rostockim. 
Synowie : Kazimierz, Roman i Piotr Konstanty. Z nich Kazimierz i Piotr Kon- 
stanty, jako spadkobiercy Jana, pozwani przez Malińskicli 1647 roku (Ky. 
VI B f. 28). 

Po Piotrze Konstantym szli : Jan, sędzia grodzki kowieński i Jakób, pod- 
stoli kowieński 1781 r., syn Mateusza i Zofii Gołaszewskiej. 

Kazimierz y. Mikołaj Kazimierz, syn Jana z Libiszowskiej, podsędek bra- 
dawski 1646 r., elektor Jana Kazimierza i w tymże roku deputat z bracławskie- 
go na Trybunał lubelski, zmarły 1661 r., żonaty l-o y. z Tacyanną Strzyżewską, 
wdową po Macieju Przeradowskim, 2-o y. z Zofią Czuryłówną, z pierwszej żony 
pozostawił córkę Krystynę Konstancyę, żonę Jerzego Żelisławskiego, a z drugiej— 
syna Mikołaja (Ky. VII f. 43, Braci IX f. 244; DW. 112 f. 968, 1841 i 1700). 

Mikołaj, podsędkowicz bracławski, towarzysz roty pancernej, krąjczego ko- 
ronnie, został 1672 r. mie