(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Children's Library | Biodiversity Heritage Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Herodoti ... Musæ. Textum ad Gaisfordii ed. recogn. J.C.F. Baehr"

Google 



This is a digitai copy of a book that was prcscrvod for gcncrations on library shclvcs bcforc it was carcfully scannod by Google as pari of a project 

to make the world's books discoverablc online. 

It has survived long enough for the copyright to expire and the book to enter the public domain. A public domain book is one that was never subjcct 

to copyright or whose legai copyright terni has expired. Whether a book is in the public domain may vary country to country. Public domain books 

are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to discover. 

Marks, notations and other maiginalia present in the originai volume will appear in this file - a reminder of this book's long journcy from the 

publisher to a library and finally to you. 

Usage guidelines 

Google is proud to partner with librarìes to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to the 
public and we are merely their custodians. Nevertheless, this work is expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken steps to 
prcvcnt abuse by commercial parties, including placing lechnical restrictions on automated querying. 
We also ask that you: 

+ Make non-C ommercial use ofthefiles We designed Google Book Search for use by individuals, and we request that you use these files for 
personal, non-commerci al purposes. 

+ Refrain fivm automated querying Do noi send aulomated queries of any sort to Google's system: If you are conducting research on machine 
translation, optical character recognition or other areas where access to a laige amount of text is helpful, please contact us. We encouragc the 
use of public domain materials for these purposes and may be able to help. 

+ Maintain attributionTht GoogX'S "watermark" you see on each file is essential for informingpcoplcabout this project and helping them lind 
additional materials through Google Book Search. Please do not remove it. 

+ Keep it legai Whatever your use, remember that you are lesponsible for ensuring that what you are doing is legai. Do not assume that just 
because we believe a book is in the public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other 
countiies. Whether a book is stili in copyright varies from country to country, and we cani offer guidance on whether any specific use of 
any specific book is allowed. Please do not assume that a book's appearance in Google Book Search means it can be used in any manner 
anywhere in the world. Copyright infringement liabili^ can be quite severe. 

About Google Book Search 

Google's mission is to organize the world's information and to make it universally accessible and useful. Google Book Search helps rcaders 
discover the world's books while helping authors and publishers reach new audiences. You can search through the full icxi of this book on the web 

at |http: //books. google .com/l 




6000879490 



/-■ 



HERODOTI 



HALICARNASSENSIS 



M U S A E. 



VOLUHEN SECUNDUM. 



H ERODOTI 



HALICARNASSENSIS 



M U S A E 



TEXTUN AD tiAISFOllDII EDITIONEM RKCOGNOVIT, 

PKRPETUA TUM 



FR. CREUZERI 



Tl'M SUA A>>OTATIO>K INSTRUXIT, COMMIùNTATIONEM DE VITA ET 

SCRIPTIS HRRODOTI, TABULAS GEOGRAPHICAS , IMAGINES 

IJG>'0 LNCISAS L<iDIGESQUE 

ADIECIT 



J. 0. F. BAEHR. 



EDITIO ALTERA EMENDATIOR ET AUCTIOR. 



VOLUMEN SECUNDUM. 



LIPSIAE 

IN BIBLIOPOLIO HAHNIANO. 
MDCCCLVn. 















V 



Index Volumiiiis 



Herodoti liber III. ThalU 1 

„ „ IV. Melpomene 2Hi\ 

Excursiu I (ad III, 28 de Apide) 071 

,, II (ad III, 70 de septem Persamm couiuratis euramque 

nominibufl) > • • 67H 

,. III (ad UI , 08 de India) 682 

„ IV (ad III , 102 de Caapatyro) 685 

,, y (ad III, 105 de insalis, quae vocantor Cassiterides, et 

de cassitero) 6 S 

„ VI (ad III, 116 de Gryphia) ,'.>..'. «Ul 

„ VII (ad III, 119 Epistolae C. Fr. Hermanni) 696 

„ VIII (ad IV, 1 de belli a Dario Scythis illati caasis ac 

tempore) 710 

„ IX (ad IV, 18 de Olbia) 713 

„ X (ad IV, 32 de Hyperboreisj 710 

„ XI (ad IV, 42 nom Phoenices iossu Neconis Africam cir- 

cumnavigarint) 719 

„ XII (ad IV, 44 de Scylace CaryandenM) 723 



Imagines hnie Volamìni adiectae. 



I. pag. 285. Imago Darii, Persarum regis, ex inscriptionc BiBntana 
secundum Rawlinsonnin ; vid. noti, ad HI, 30. 
II. pag. 670. Cyre, fona Apollinis, secandum eam delineationcm , quam 
exhibet James Hamilton: Wanderings in North-Àfrica. 
London 1856. p. 36. 37. Ad Herodot. IV, 158. 

III. pag. 675. Imago ApidÌB, qnalem exhibuit Manette in Bnlletin ar- 

chdolog. de TAthen. frane. 1855. nr. 5. pag. 54. Ad He- 
rodot. Ili , 28. 

IV. pag. 605. Imago Gryphi, desumpta ex opere v. ci. Dubois-Montpé- 

reux: Voyage en Crim^e, au Caucase, en Armenie ete. 
Atlas. Archeologie Ser. III. PI. XXV. b: Peintnrea k Fres- 
ques qui omaient le sarcophago en boia du tombeau da 
Kouloba près de Kertsche. 



Lrrari: p. 3H Adnott. col. I Itii. 21 ab inr. prò cum log-, eos — p. '2(IS AdiioU. col. 2 
lin. K) prò ìlfQTirjflfvag leg. TtiUQrj^tvag — \t. i^ìH Adnolt.col. I Un. 4 ab 
inf. prò minus leg-. umìus — p. 27') A<lnott. col. 2 lin. 18 prò Lahyreti Ipg-. /«- 
hyncti — p. 598 AdnoU. col. 2 lin. 2 al» inf. prò nmw loir. qui. 



HPOJOTOY 

I 2 T O PI Q N T PI TH. 



& A A E 1 A. 
ì^ÈjIII xovtov òri xòv "AfiaCiv KafiPvarjg 6 Kvqov ictQatsvstOj 1 



Gap. I. 

*E7[l rovtov Stj zòv ^Aiiaaiv Kafi- 
fivarig — iatgccrsveto] Qui Carnby- 
se» [Kan^varig] a Graecis scriptori- 
bus dicitur Persarum rex , is in Bi- 
sutuna inscriptione (de qua vid. 
noti, ad III , 30) formae cuneatae 
vocatur Kabujiya, ut legit Ra- 
wlinson , de vocis etymo disputans 
plura in : Journal of the royal Asia- 
tic Society XI, 1. pag. 97 seqq; De 
Saulcy (Journal Asiatique Ser. V. 
Voi. V. p. 142) legit Kam B Djia- 
Kamboutchya; Oppert (ibid. Ser. IV. 
Voi. XVll. p. -291) Kathbuziya: quod 
nomen ipsi yidetur eodem pcrtinere, 
quo regis nomen Kei Kaous in ^eo- 
Persarum camiinibus. In Agyptio- 
rum monumentis Cambysis nomen 
quoque obvium , ubi sonat Kembelt 

Ycl Kambòthih, Hebraice rì1172D ; 
vid. Rosellini Monumentt. storicc. 
II. p. 169. Hujus Cambysis expe- 
ditio in Aegyptum cadit in ann. 527 
ante Chr. n., ut supra iam monui ad 
II , 1 ; eundcm annum ex ipsis Ae- 
gyptiorum monumentis eruit De 
Rouge in Atbcnaeo Parisiensì 1855. 
nr. 50 pag. 1083. Causas expedi- 
tionis a Cambyse adversusAegyptios 
susceptae nullas cum dcclarent Cte- 
sias (Persicc. §. 9) , Justinus (I, 9), 
alii, in eas inquirit Dahlmann. He- 
rodot. p 148 ; quippe quas latius 
patere existimat et ex prioris tem- 

HEKODOT. II. 



poris dissidiis atque inimicitiis re- 
petendas , cum Cambysem satis sti- 
mulare posset et ambitio et vero 
etiam ira, eo quod Aegyptii olim 
cum Croeso foedus contra Persas 
iniissent, excitata. Accedebat, quod 
terras Aegypto adiacentes pater iam 
Persarum ditioni adiecerat, quam 
ulterius promovere ad gloriam re- 
gnique sui dignitatem pertinere exi- 
fttimabat filius. Itaque non pecu- 
liares quasdam, quales Herodotus 
hoc capite ac seqq. prò illius aeta- 
tis indole ac ratione cnarrat, causas 
expeditioni in Aegyptum institutae 
fuisse censet Dahlmann. , sed illas 
latius patentes , ad ipsum Persarum 
imperium regisque ambitionem ma- 
xime pertinentes. Nec aliam belli 
causam revera fuisse iudicat Hee- 
ren. Ideen. Il, 2. p. 406, nisi divi- 
tias atque opes Aegypti, quibus 
Persae inhiarint. Quum Persae Cy- 
ro duce terras Aegypto adiacentes 
armonim vi subegissent, una super- 
erat Aegyptus, imperio adiungenda, 
terra et ditissima et florentissima 
ncque vero armistam valida, ut Per- 
sarum copiis bello adsuetis diutius 
resistere posse videretur. Itaque 
Cambysem , Cyri filium et successo- 
rem, consentaneum erat expeditio- 
nem parare contra hanc torram sa- 
tisque inde hiccc rex causae habuìt, 
ex qua bellum inferret Aegyptiis, 
vel si minus aemulum paternae glo- 

1 



2 HERODOTI 

ayov xal aXXovg j xàvriQ%B^ xaVEkkrivG)v"l(ùvdg te xal Alo- 
Xéag^ de* aitLrjv xourivSs' Ttéiixlfag KaiifivOrig èg Atyvxtov 
XT^Qvxa ahsB "Afiaacv d'vyaxBQa ' ahse dì ex aviifiovUrig av- 



riae minusque cui)idum pracdae co- 
gendae illum fuisse cxistimemas : 
qua» causas praecipiias "belli Aegy- 
ptis inferendi habuisse putat Osian- 
der (Obsei-vatt. ad Ctesiam in pro- 
grammate Stuttgart, anni 1821. pag. 
10.)» Vid.Duncker Geschichted.Al- 
terth. II. p. 527 seq. et conf. ctiam 
Mure: criticai history of the lang. 
and literat. of anc. Greece IV. pag. 
410 ctRoscUini Monum. storie. II. 
p. 159— 103, qui causas belli ab He- 
rodoto allatas vix probabilessatisve 
idoncas vidcri jiosse censet: quas 
easdem prubari quoque posse ncgat 
Wilkinson (Manners etc. I. p. 195 
seq.),graviora utiquein causa fuisse 
ratus, quaeex anibitioneregumPer- 
sarum reguiquc receus conditi sint 
repetenda: coque etiam referri vult 
crudelitatem , qua Canibyscs post- 
hac in Aegyptios saeviorit. Quando 
igitur ipsa regni Persici conditio re- 
rumquc status Cambysem satis in- 
vitare adeoque sponte adducere de- 
bebat ad bcllum Aegyptiis inferen- 
dum, accedere utiquc poterant aliac 
quoque causae , secundariae illae 
quidem minusque graves^quac quam- 
quam primariam belli causam atque 
originem haud constituunt, prae- 
tendi tamen aut ansam quandam 
praebuisse credi poterant, curiose 
exquirendae iis, qui omnino causas 
belli indagarent. Atque bue mibi 
ref erenda videntur, quae Herodotus 
hoc capite et seqq. de causis huius 
expeditionis tradit, sedulo conqni- 
sìta ab auctore in causas belli inqui- 
rente et quae ab utrisque, et I^ersis 
et Aegyptiis, tradita acceperat, di- 
ligenter referente.. — Quibus Cr. 
haec addit: ,,Si tamen reputamus 
iiniversam si))i Asiam Persas vindi- 
casse (vid. supra 1 , 4 ibiq. annott. 
j). 13), Asiae autcm antiquitus ac- 
censam fuisse Libvain (Fiat. Gorg. 
p. 523 E. p. 205* seq. Heindf. cf. 
Schaefer. Melett. p. 30 seq.) ; sì porro 
reputamus, Nabuchodonosorem Ba- 
byloninm Aegyptum Libyamquc ad- 



eo armis tentasse (Megasthen. ap. 
Strab. XV. §. 0. p. 087 sive pag. 8 
ed. Tzschuck. cf. Io. Mueller. All- 
gem. Gesch. I. p. 80), Persarum au- 
tcm reges semetipsos prò successo- 
ribus Babylonlorum habuisse; haud 
absurdum videatur credere , Camby- 
sem sibi persuasissc , se antiquo he- 
reditarioque iure suo dominationem 
Aegypti Libyaeque i)Ostulare pos- 
se.** — l*ro H Of l *EXl7]Vù)v Naber in 
Mnemosvn. IV. p. 15. legi vult xofi 
drj ìial''EUi]vcùv, ut II, 1 et IV, 118 
in tin. Mihi vix opus videtnr ita h. 
1. scribure: quare vulgatam lectio- 
nem reliqui intactam. 

è% avul^ovlirjs] Ketinui cum re- 
centt. edd. hoc, quod Wesseling. 
loco vulgatae tx povXiqg, quam re- 
vocarunt Schwcigh. et Gaisf. , po- 
suerat, asscntientibus Sancrofti li- 
bro et Viudobonens. Quod apud 
Theonem in Prog^'mn. IV. §. 35. p. 
56 Herodoti vcrba haec afferentem 
legitur i-K avfipovlrjg (Spengelio au- 
ctore mutandum iu ovfipovìirjg)^ du- 
biac fìdei id esse putat Wesselingius, 
quamquam apud Nostrum I, 157 re- 
jieritur vox avupovX'^g sine ulla le- 
ctionis varietate, ncque inde soUi- 
citanda (cf. Bredov. Quaest. d. dìal. 
Herodot. p. 69) ; frequentior ntique 
Herodoto est ovfipovltrjg vox , quod 
monstrant hi fere loci: III, 125. IV, 
97. VII, 15. 51. 135. Vili, 101. 103, 
atque alii aliorum scriptorum loci, 
quos attulit Bredov. 1. 1. Significai 
autem ivi atyfi§ovXt7jg : e consitio, suit' 
.9M, quemadmodum in Qyarióvìje 
III , 130, ubi vid. nott. — Verbum 
aizffj in quo augincntum negUgitur, 
retinui cum Bredov. p. 310. — In 
verbis sequentibus : og ft,fii(p6(isvog 
^AyLuaiv ^'^r^T^lf T«t5ra(i. e. qui Ama- 
sidem incusans, et auccensens irMiiHii 
haec) non oflFendor accusativo Afut- 
Gtv ^ quamquam is facile iu dativum 
'jifiaai commutari poterai , quem 
Noster posuit infra cap. 4 : fiSfKpó- 
fisvóg ìiov Tt *Àfiàai (ubi Florentinns 
et Sancrofti Ììhcr*'y1 fia a iv praebeni) 



THALIA. in. 1. 



dpos AlyvicxCoVj 09 ii£fi(poii£vog''jéfia0iv ixQrj^s raika^ ou fiiv 
il^ ccTtavtov TcSv iv Alyvnxp IritQÓv ànoCnaCag ano ywaixóg 
XE xaX xixvmv Ixdoxov ixoCriCB ig UsQOagj oxs Kvgog niiitlfag 
nagà "A^Miv atxss irjtQov òfpd^aXfióv , og stri Sgiaxog xc5v iv 
AlyvTCxm, xuvxa drj ijiiiisii<p6ii£vog ò Aiyvnxiog iv^ye r^ avfi- 
PovXiijj xsXevov alxésiv xòv KaiiPva€a*'A(iaaiv d'vyaxéQUj Xva 
^ d(wg aviàxo, ri fiij dovg Kafifivatj insx^OLXo. ò dh "AiiaCig^ 
x^ diyudfiSL xàv IIsQóécov ax^-ófievog xal a^Qoòéfùv ^ ovx bIxs 
ovxs dovvai ovxs uQvrfiaC^ai ' sv yàg rjniczaxo , ozi ovx dg 
104 yvvatxd ficv IfisXXe KafifivCrig e^siv^ àXX' àg nakkaxriv, xatrca 
d^ ixXoyi^ófisvog ènoCriOE xade. r^v \47CqCb(ù xov tcqozìqov fia- 
aiXéog dvyaxriQ xccQxa [isyaXri xa xal svBidrig^ [lovvri xov otxov 



et IV, 180. VI, 88. 92. Etenim accu- 
satÌTUS verbo iisfitpófisvog b. I. ìun- 
g-itur eodem modo ac sensu, quo 
Xoster I, 77 dixit : KgoCaos df (isfi- 
tp^fig xocrà rò nl^^og z ò scoiftov 
GTQatèVfia — TOvro (lèfitpd'ECg, 
et infra III, 13: tà d^ nagà KvQrj- 
vatav dnmófifva fisfupd'sig^ aliis- 
que locis accusativuin buie verbo 
adstmxit, quos ad 1 , 207 indicavi- 
iiius. Neque aliter boc ipso loco 
paolo post priora repetens Noster 
scripsit tavta di^ in Lfie fitp o- 
fisvog. Add.Xenopbont.Anab.il, 
0, 30: avT* ig tpiWciv avtovg 
ifitfitpszo. yerhìim ^ngrjis {tav- 
ra) yalet: instUuU , machinatus est 
haec: quo sensu Tbucydides com- 
plnribus locis , in Lexico Thucydi- 
deo II. p. 365 ed. Bétant. indicatis 
boc yerbum adbibuit. Herodotus 
ipse VI, 113: oanèg xr^v Kunoiiùv 
dnóataatv ^ngti^s. — Verba : f xdo- 
tov ino^fjCB ig Tlégaag signiticant: 
eum, tanqnam captivum aut facino- 
rosum bomincm , poena aftìclcudum 
Persili petentibus iradidit; quo scnsu 
ixdoiftrg de supplicwn deditione dici- 
tur I, 159. et Motov ayead'ai IV, 
85. Neque aliter Isocratcs in Pa- 
negyr.cap. 34. §. 122 dixit : Atdorov 
inoirjofv. 

ÌtjtqÒv òqjd'aXfioàv] Cum Persao 
artem medicam minus callercnt, non 
mirum est, Aegyptios advocatos fu- 
isse mcdicos , ut qui artis buius ob 
peritiam tura temporis valde cele- 
brati fuisse videantur,quosquc otiam 



post Canibyscm secum babnit Da- 
rius, ut intelligitur ex III, 129 
(ubi vid. notatt.). Postea eorum in 
locum Graeci successerunt me<lici. 
Tu conf. ad Ctcsiae fragmm. nott. 
pag. 16 seqq. et quae ad Herodotum 
II, 84 adscripsimus. Testatur quoque 
Xenopbon in Cyropaed. Vili, 2, 24, 
Cyrum optimos quosque medicos ad 
se convocasse. — In proxime seqq. 
verbis ivi^yt valet : continuo incilabat 
8. instiyave ìuiud desiit , ut IV, 7t). 
145. V,^90. 104.^ 

iva ì] Òovg dviaTO , 7} (irj dovg] 
Tum in bis, tum invcrbis seqq. opx 
flxf: ovtB òoùvai ovTt àgvì^aaaQ'cd 
llcrodoto fortasseobvcrsatum fuis.se 
Enripidem in Ipbigen. Aul. 56, qui 
ipse Acscbylum imitatus sit Suppl. 
385 , notat Valcken. — In seqq. re- 
tinui Svvdfisi^ cuius loco recentt. 
edd. (vid. Bredov. p. 200) dvvdfii,, 
vid. 1 , 192 ibique nott. Item rj- 
Ttiazavo retinui, ubi duo codd. male 
exbibent ^TTt'araro , vid. Brodov. p. 
301. 

(hg Traiiaxi^vjPellicesmultasprae- 
tcr uxorcs legitimas, quibus nati soli 
ius succedendi in regno babebant, 
alere solebant reges Persarum, tilios 
inde susceptos plcrumquc ad munera 
ampliora et magistratus , v. e. sa- 
trapias, evebentes. Conf. ad Ctesine 
fragmiu. pag. 178. 230. 

fisydXri re xal frft^ifff] Eodeni 
modo loquitur cap. 3 de infantibus. 
De discrimine utriusque vocis babet 
quacdam Ammon. de differ. p. 01. 

1 ♦ 



HERODOTI 



leXaLiHiévri * ovvofia óé ot riv NCtrixiQ, xavtriv di} r^j/ natda 
6 ^JfiaOig zoófii^Cag èo&ijti xs Hai XQVóó ccicoTcéfiTCSL ig UéQóag 
ag éovtov dvyateQa. iietà Sì %()(n/ot/ Sg yn,v rjóicd^sto^ na- 
TQod'Ev ovvo^d^ovy Xéysi TCQog avtòv 7} natg' £1 fiaóikevy dia- 



G2 ; sed magis huc pertinere videtur, 
ad quod Iloffmeister (Sittlich - re- 
ligiose LebeDHansicht des Herodo- 
tos. Esscu 1832. p. 82 seq.) nos at- 
tendere iabct : apud Herodotum, qui 
raultum omnino tribiiat corporis vir- 
tutibus, in bis indicandis iunctam 
adeo sacpius rciterìnetwaf/nHudinem 
et formositatem , ut in Phya, muliere 
Attica I, 00, in Pigretis sorore V, 
12, aliisque locis, ubi aeque de vi- 
ri8 id dicitur (VII, 19. 187. IX, 96 
coli. Ili, 20) atquo mox cap. 3 de 
infantibus. De Apriac fìlia, quae 
una relieta dicitur e regis huius fa- 
milia , morte opinor exstincta , dif- 
iicultatem faeiunt tcmporum ratio- 
nes , quae virginem hanc formosam 
quadragenariam adeo fuisse osten- 
dunt. Qui enim anno 570 ante Chr. 
n. regno excidit Aprian , mox inter- 
fectus ab Aegyptiis (II , 161 ibique 
nott. et II, 169), huius fìlia m , quo 
tempore Cambyses Aegyptum inva- 
dere in animo habuit (528-527 ant. 
Chr. n.) , plus quadraginta annis 
numerasse necesse est. Neque haec 
difBcultas, quae etWessclingium ad- 
vertit et Osiandrum in altero pro- 
grammate de Ctesia (Stuttg. 1821) 
§. 15. pag. 9 seqq., eo satis levari 
poterit, ut cum Larchero Apriem, 
regTio exutum, non statim interfe- 
ctum, sed complures adeo annos re- 
gnante Amaside servatum in huius 
ipsius aedibus vixisse statuamus: 
quandoquidem Herodoti verba (II, 
169: xécag y,\v irQScpero x. t. l.) lon- 
gius vitae spatium Apriae concessum 
fuisse credere nos haud sinunt. Ne- 
que sane credibile, por orientem 
praesertim , mulierem quadraginta 
ferme annos natam,ob corporis venu- 
statemadmatrimoniumquaeri Haec 
sì respiciuntur, maiorem utiq uè fìdem 
ea merebitur fama , quae Nitetin a 
Cyro pctìtam et in matrimonium du- 
ctara esse tradit , de qua vid. cap. 
2 ibique nott. Herodotus vero cum 



hanc reiiceret , alteram a Persis al- 
latam naiTationem vix magis pro- 
basse yidetur, consulto adiiciens: 
ovtù} fiév vvv Xéyovai Flsgaai. A 
Persis autem sane ita narrari, Cte- 
siae narratio, quam retnlit Athe- 
naeus XIII. p. 560 D. in plerisque 
cum Herodotea prorsus consentien- 
tem, satis probare videtur. In ipsis 
monumcntis Aegyptiacis nomen hu- 
ius filiac Apriae, quae ab Herodoto 
scribitur NCfqzigy ab Athenaeo Nh- 
Ti^Ttff, nondum inventum esse, mo- 
net de Rougd 1. 1. pag. 1086, sed 
cum a dea ^ìeith deductum sit, 
restituì posse nomen addit: Het- 
iri-ti8. — Ad seqq. noafiijaag iif9"ij- 
tC t€ xcfl a^pt'cyfi) (i. e. veste au- 
rata ornatam) conf. supra I, 111. 
Plutarch. Artaxerx. 15 et Xenophont. 
Memorabb. Ili, 11. §. 4: xal fii^r^^a 
nagovaccv avtij iv iad'ijti xaì ^s- 
Qct7tf{cc ov xfi Tvxovaij X. T. X. Haud 
aliter Cicero in Caton.mai. 17. §. 59 
Cyri minoris dixit purpuram oma- 
tumque Persirwn muìlo aiiro muitisque 
gemmis. Xcc multum inde distat, 
quod paulo inferius apud Nostrum 
legitur: og ifié ooi nóapLO) aaxij- 
aag. Quem usum verbi dauBìv 
eodein fere sensu,quo ìioafisìVj atti- 
gimusadll, 130. Ad dativum xó- 
aarp conf. II, 52. VII, 36. Mox scri- 
psi dlrjd'SLT] prò aXrj&'qtT} , conf. nott. 
ad I, 34. 116. In antecedentibns 
TjffJTffffTO probat Hrcdov. p. 295, qui 
idem quoque reponi vult 1, 122 (coli, 
II, 121 ), ubi nos vulgatam lectionem, 
quae augmentum omittit,reliquimu8 
iutactam. Valet autem: comiier et 
rum a/fectu amoris salutabat. Item 
rctinui VTiò 'A ficcato g , cuius loco 
Bekker. edidit vn' *j4fi(iatog; conf. 
Bredov. pag. 209 — fifrà 9h XQOVov 
intelligo: aliquo tempore inleriecto: 
conf. XQOvro III, 13 ibique nott. et 
nott. ad Ili, 36. ^ 

dicc§s§X7niévog vnò *Ap,daiog ov 
fiavd'ccvstg] i. e. ,,/?/> Amasi te de- 



THALIA in. 1. 2. 



Psfikilliévog ino 'j^fiaaiog ov ftavd^dvBig, og ini àoL xóefiO} aóxij- 
6ag ànéneiiifB, àg iavtov &vyaréQa didovgy éovaav rj aXfjd-e^fi 
^AjcqCe(0^ tÒv ixstvogy iovta éovzov'dsóJtótBa , /u«r' AlyvictCfov 
inavaaxàg stpóvevas, ToOto dri rò inog xal avtij ij alxCri iyye- 
voiiivfi ijyaye Kafifivósa xòv Kvqov, [iBydXog d'viiwd'dvra, 
in Atyvnxov. ovtm (lév vvv XéyovOt JlégaaL, AlyvicxLOi dì 2 
oUriVBvvxai Kagifivasa^ qxi^svo^ fiiv ix xavxijg dìj xi^g ^AngCscì 
d'vyaxQÒg yevéad'at • Kvqov yàg BÌvaixòv né^ìlfavxa nagà^Aiuc- 
6lv ini xfjv dvyaxéga , aXX' ov Kafifivósa • kéyovxBg dì xavxcc 
ovx OQ^óg kiyovóL, ov /i^v ovdì kékri^B avxovg ( bì yag xivsg 
xal aXXoi, xà IIbqóìgìv vófiiiia ògd^cig inióxéaxai xal Alyv- 
%xioi)y oxi ngàxa ^ìv vó^ov ov 0ipt vó^og Ì0xl paóilsvóai, 



reptton esse nescis." Participii usnm 
nane sfttis notnm miiltis illustravit 
Valcken. Conf. Knehner Gr. Or. §. 
657. — Herodoti verba citat Gregor. 
Corinti!, de dial. lon. §. 143. 144 
duxpBpifjaévog explicans ncctccnai' 
Z^fls xal xcerayfXaad'sCg. Quo re- 
ctios opinor Nef^ris interpretatur 
anazri^è^gy ut V, 50, ubi conf. nott. 
Add. Vili, 110. IX, 116. Ad verba 
seqq. tòv htHvog — è<p6vsvas conf. 
II . 160. 

Cap. II. 

Alyvntiot dì oixTj'CBvvrai Kafifiv- 
osa] oi%Tj'Cfvvtai, Sancrofti liber ex- 
hibet , quod unum verum habet Bre- 
dov. p. 177, quodque etiam reposui 
I, 04. Supra I, 4. reliqui alteram 
formam olxHfvvttti , ubi vid. nott. 
In «eqq èni ttjv d'y/azégcc valet: 
ad fiUam pettndam; vid. Ili, 14. V, 
12. 

q>aiLBvoC (iiv in Tccvtrig Si} trjg 
*A7cqChù ^vyaxQog yfvtad'ai' Kvqov 
yàg elvai 'x. t. X.] Quod ad argu- 
mentum huinn loci attinet, quem re- 
spexitTheoSrayrnaeusProgymnasm. 
cap. VI. §. 1., ex eodem Athenaeo, 
qui Ctesiana retulit, discimus Dino- 
nem in Persicis etl^ynceam in tertio 
Aegvptiacorum libro tradidisse : rt/V 
' NfttrJTiv KvQ(p TtF^tpd'rjvai vnò 
*AyLaaiÒog^ i^ '^g yfvvrjd'rircei tòv 
Ka^Pvorjv, ov indi'uovvTa ty fiTjtgl 
in Aìyvnxov Tton^accod-ai argarBLav. 
Quae eadem pluribus persequitur 



Polyaenus Vili, 20. Ac tota haeo 
fama , quam Herodotns reiicit, con- 
ficta videtur ab Aegyptiis, qui nt 
dominationis peregrinae contnme- 
liam a se avei*terent, Persarum re- 
gem,cuiu8Ìngam subire coacti erant, 
ad suorum regum stirpem referre 
eiusque imperium legitimum quasi 
reddere volnerint , band aliter atque 
multo post Alexandrum Magnum 
Nectanebi, qui ultimus Aegyptiorum 
rex ferebatur, filium perhiberent ab 
Olympiade editum , quam Nectane- 
bus , ad Philippi aulam profugus, 
magicis artibus compresserit : de qua 
fama vid. Pseudo-Callistbenera, Ca- 
roli Muelleri cura editum, I, 3, 4 et 
8eqq. pag. XX et p. 4 seqq. coli. 
Notices et Extraits des Mss. de la 
bibliothèque dn roi etc. XIII, 2. pag. 
210 seqq. Add. Geier in: Wiener 
Jahrbb. CXXIII. p. 107. Boeckh in 
Schmidt. Zeitschr. f. Gesch. II. pag. 
758. Letronne in: Revue d. deux 
mondes [18451 T. X. pag. 30. 

ov iirjv ovdl XsXr}9'B avtovg] De 
particulis ov ^rjv ovdé conf. nott. ad 
II , 40 et ad verba seqq. bI yag xivBg 
xal aXXoi Blomfield. in Glossario ad 
Aeschvli Agaraemn. 007. Formam 
ini<stBaxai noli turbare; vid.Bredov. 
p. 320. 

vód'ov ov Gtpi vó^g iati PaaiXBv- 
aai] De successione , quae in regno 
Persarum valuit , plura leguntur 
apud Brisson. De reg. Pers. prin- 
cip. 1,6 seqq., quibuscum conf. Hee- 
ren. Ideen I. p. 468 seq. Vix enim 



6 



HERODOTI 



yvriclov naQSÓvrog' avtig dì, ori Kaóaavdavrig rijg Qagva- 
óns(o d'vyaxQÒg i]v nalg KaftfivOrig , àvàgòg ^AxaiiiBvidefO , àXk^ 
ovx ix tijg AlyvTCxirig. àkXà naQatQÌ%ov6i, tòv Xóyov , tcqoó- 
jtoLBV^svoi f^KvQOV oixif] 0vyyBvésg elvai, xal tavta fùv mde 
3 ixBL. Aéysxai dì xal ode 6 Xóyog^ i^ol ^ìv ov md^avòg^ ég tàv 



videtar certus succedendi ordo Inter 
regis fìlios obiinuisse, ut omnino 
fieri solet in orientalium regnis. Nani 
eum ii tantum e regis fìliis rite suc- 
cedexent, qui legitirao matrimonio 
erant oriundi , haud raro tamen pel- 
iicum quoque filios invenimus omnia 
molientes, quo ad summum pcrve- 
nirent imperium rerumque potiren- 
tur. Inde seditiones, tumultua, bella 
domestica. — Proyvi/fft'ou naQSÓv- 
tos Nabero in Mnemosjn. IV. pag. 
21 arridot yvrja^ov neg ióvrog. 
tijg ^aQvdansùj] In pscphismate, 
quod Olbiae dctexit et descripsit P. 
de Koeppen(vid. Corpus Inscr.Graec. 
T. II. nr. 2058), invcnitur regis no- 
men Saitapharnes; a quo non valde 
abhorrent, eodem viro docto mo- 
nente , Ariophamcs , quod Thracum 
regis fuit nomen , Artaphemes (Her. 
V, 25), itemque Pharnaspes , qui h. 
1. nominatur (nomine fortasse de- 
ducto ab asp^ i. e. equo), Phamaza- 
tkrcft (VII, 65), Pharandates (IX, 
76) , Pharnuches (VII , 88) , Pharna- 
cesy quod nomen frequentius occurrit 
per Bosporum , et in ipso Hcrodoto 
VII, 66. IX, 41. Cf. P. de Koeppen: 
Nordge8tadedesPontus(Vienn.l823) 
pag. 94, et vid. Boeckh. in Corp. In- 
scriptt. Graecc. II. p. 83. 116; <bctQ- 
vdyiTjg et ^ccgvccKtmv in inscriptione 
Graeca nr. 2130 et 2131. Quod ad 
nominis origincm et signifìcatnm at- 
tinet. Persica voce far s. farà splen- 
dorem vel potentiam declarari vo- 
lunt: vid. Boeckh. 1. 1. Hamaker 
Misceli. Phoen. pag. 108 seqq. et 
conf. quoque Pott. Etymologische 
Forschung. I. pag. XLVI. Caeterum 
hanc Cftssamlfineu(qi\od nomen, Grae- 
ce utique sonans , ad Graeci sermo- 
nis rationem deflexum puto) , quae 
Pharnaspis, Acbaemenidae viri, filia 
fuit, legitimam Cyri uxorem fuisse 
dubitari nequit ; Ctesiam si audimus 
(Persico. Excerptt. §.2.), CyrVLsAmy- 



Un, Astyagis fìliam, in matrimonium 
duxit ; Xenophontem si sequimur 
((Jyropaed. VIII,5. §. 10.), Cyaxarìs 
tiliam in matrimonium accepit a 
Cyaxare : quae quidem vera si snnt, 
plures utique uxores Cyrum babuisse 
legitimas credas licet , id quod a 
Persarum more haud abhorruisse vi- 
detur; conf. Barn. Brisson. de regn. 
Persarr. I, 106. Consentientem me- 
cum video Osiandrum in primo pro- 
grammate deCtesia (Stuttgart. 1818.) 
§. 15. p. 16. Sed idem vir doctus in 
altero programmate anni 1821. p. 6 
in not. 21. addit, potiorem in bis 
Ctesiae quam Herodoti sententiam 
sibi vidcri. A quo ita dissentio , ut 
neutrum scriptorem falsa retulisse 
credam : de pluribus opinor uxoribns 
prò orientalium hominum more co- 
gitandnm. — In fine capitis inta- 
ctum rcliqui naQcczQénovai, ut omnes 
libri scripti aflferunt, a recentt. edd. 
mutatum in nagatgccnoi^ai ex co 
praecepto , quod in simplici verbo 
TQsnfLV scmper ab Herodoto serva- 
tum esse credam; cf. Ili, 21. IV, 
128 ibique nott. Quod idem num in 
compositis quoque valeat, est de quo 
dnbites, libris praesertim scriptis 
adversantibus , quorum tamen au- 
ctoritatem in bis rebus non admodum 
respiciendam esse sunt qui conten- 
dant. Equidem satius duxi et h. 1. 
et III , 36. 65 vulgatam scripturam 
haud mutare. Ad significationem 
verbi TtaQcctQénoi^ai (tòv lóyov), i. e. 
inverlìinl narralionem^ facit locus Dio- 
nysii A. R. VI, 75: naqatQhìpta tòv 
Xóyov ^Jw tov ccXrjd'Ovg. Conf. etiam 
Dion. Cass. XLII, 28 et ipsura He- 
rodotum VII, 16. ngoanoiFVfjLBVOi 
est: affectanics , sìmulantes ; cf. He- 
rod. II, 121. §. 4. Plura vid. in Thes. 
Ling. Graec. VI. p. 1981) ed. Din- 
dorf. 

Cap.III. 
lp.oì (iFV OV md'ccvóg] Confert 



THALIA. m. 3. 4. 7 

IIsQOidmv yxyvaixAv èóaMov^a rig nccgà rag Kvqov yvvatxagy 
mg side t^ Kaóóavddvt] nagaóraàta téxva ève idèa re xal fi€- 
yaka , nokXà ìqxSxo xà inccivo) VTCsgd'aviiociovaa , ij dà Kaó- 
6avddvri^ iov0a roiJ Kvqov ytn/ij, slxs rade' Totóvóe iiévroi 
i(ih naldiùv iirjtéQa iov0av KvQog èv àri^ii] ixei^ trjv d' ajr' 
Alyvnxov èìcCxxrixov iv xi^y xid'exat, T^v filv àx^oiidvrjv rg 
Nixijxt elnetv xavxa^ xàv di oC Ttaidav xòvTtQeófivxeQov elnelv 
Kaiifivóea' TotyaQ rot, c5 ^rjxeQj iiteàv iyò yivofiaL avfjQj 
195 Alyvnxov xà [lìv ava xaxo ^rfica^ xà dì xccxco ava. Tavxa el- 
netv avxòv ixea òg déxa xov yeyovóxa , xal xàg yvvatxag iv 
^(ùviiaxi yeviód'at' xòv da diauvrj^ovevovxa ovxio dfj^ inelxe 
^vdgd^fl xal lo%e xtjv fiaCLXrjtTjv^ noiiq(Sa<s^av xr^v in Atyv- 
icxov 6rQaxrjtriv. 

Uwi^vetxe dì xal aXlo xi xoióvde ng^y^a yevia^ai ig 4 
x^v ini6xQàxev0iv xavxrjv. rjv xàv imxovQcov xàv 'Afiàctog 



Wesscling. 1 , 52 , ob particulam 
fiiv opinor, quae liic ponitiir, non 
seqiiente particula Sé. Vid. Kiieh- 
ner Gr. Gr. II. §. 734, 2. Caete- 
rum hoc quoque loco iuvat adver- 
tere lectorefl ad Herodoti studium 
veri exqnirendi Hiimmamque eius in 
enarrandis rebus cautionem , ut co 
maiorem reliquis ab ipso narraiis 
fidem tribnant. — Ad verba seqq. 
h Titti} Tt9-&tai conf. quae simiìia 
sunt allata^ad II, 141 init. 172. 

rà (Jrìv ava) xareo d'i]a<o x. t. X.] 
i. e. piane confundtan omnes res ever- 
ttunque Aegyplum. Est proverbialis 
locutio de rebus in perpetua fere in- 
constantia positi», àuctuantibus at- 
que incertìs. De qua vide Heindorf. 
ad Platon. Phaedon. pag. 172 seq. 
ad Goi-«^iam p. 115. Iò7. ad Thcae- 
tet. p. 320 et Voemel. ad Demosthen. 
Philipp. I. §.41. pag. 211. Quod an- 
tecedi t TOiyàg toifquo magis prò fedo), 
explicuerunt Kueìmer Gr. Gr. §. 758, 
4 et Hartung Lehre d. Part. II.- p. 
354. — Ad verba ^rfof oìì df'xof xov 
yhyovoTa conf. Thomam Magist. s. 
V. yiyova pag". 183, ubi accusativum 
in hac locntione praeferri docet. At 
male ille prò diyia yiov exhibet 8tù- 
^fx«. Pro vulg. àvSgóùd'ri auctore 
Bredovìo p. 2% dedi ^rdpeó'O"»^, quod 
etiam Dietschius exhibuit. Vid. 



IV, 155 coli. II, 03. noi^ic^au 
atQccTTjtrìV Herodoto esse ea:pcdilin- 
nem siatcipere , facevo, monuit Val- 
ckcn. laudans III, 30. V, 77. 

Cap. IV. 

SvvrivfL'us ò\ xal allo x. x. A.] 
De structura verbi avvqveL'us conf. 
supra laudd. ad I, 73. 13 et infra 
Ili, 14, ubi additur coave , de quo 
cf. Kuebncr Gr. Gr.§.012. not. 1.— 
IniGTgatBXìGLV hic exbibent opti- 
mi libri et Lexicon Seguier. p. 
04, 20. argcirivaiv ex Aldina fluxit. 
Infra IX , 3 in fin. est ^nicrgurritr}. 

'qv xàv lniv.ovQ(ùv^ Iiidicantur 

rniliies merccnariiy mercede e Graecis 

potissimum, lonibus atque CJaribus, 

conducti, quales iam ante Amasiu 

Aprias condnxerat eumquo secutus 

ipse Amasia, quem omnino q)iXiXl.Ti- 

va praedicabant (II, 178). Tu conf. 

II, 103 ibiq. nott. Add. Ili, U. 139 

coli. 145. 146. VI, 30. '.4iix«9V7?(r- 

a^vg intactum reliqni; rccentt. edd. 

*AXi%ctQvriOhvq'^ sed vid. nott. ad 

Prooemium llerodoti, ncc magi» re- 

cepi riv ante ^civrjg, quam voceni e 

duobus codd. revocavit Dindorf, 

uncis inclusam exhibuit Dietscb. 

Namque vel vocula dt, quae respon- 

detantecedcnti(yfVos)/ifv, haec eo- 

dem modo antecedentibus addi de- 



8 



HERODOTI 



àv^Q yévog fihv ^AXixaQvrióOevg^ ovvo^a Sé ol Oavr^g , xal yvci- 
yneiv ixavòg xal rà noXéyLia aXmiiog, ovtog o ^avrig , iieiitpó- 
fievóg xov xl ^jé^iaóL , ixdtÓQìjOxsL nXoip i^ Alyvicxov , fiovkó- 
fuvog Ka(ipv0rj ild'Btv ig Xóyovg, ola di èóvxa avtòv iv xotói 
Ì7CixovQOL6t loyov ov ófiLXQOVy Ì7Cióxdfi6v6v XB xcL %bqI Atyv- 
7CX0V àxQBxéóxaxa^ (iBxadtcixBt ò^Afiaóig^ óTCovdriv itOLBVfievog 
sXbIv^ fiBxadtdxBi dì, xàv Bvvovxtav xòv moxoxaxov ànoóxBC- 
Xag xqìyiqbX xar' avxòv , og atgéBi (iiv iv Avxitj , iXòv dì ovx 
àvYiyayB èg Atyvnxov' oofpirj yaQ (itv JtBQi'^Xd'B ò Oavrig, xa- 
xafLBd'v6ag yaQ xovg q)vXaxovg à%alkatStSBXO ig néQ(fag. Òq- 
(iTifiBva Sh 6xQaxBVB6^ai KaiifiìXfrj ìtc* Atyvjtxov xal aito- 
qÌovzi xr^v ilaCLVy oxcag xrjv avvdgov SiBXitBQày ìtcbX^gèv q)Qa- 
5«t filv xal xakXa xà ^Afidotog nQriy^ara , i^rjyéBiaL dì xal xtjv 



clarare poterai. Accedìt, quod in 
hac formula omnino verbum omitti- 
tar; cf. Ili, 9. yvaarjv tx«vóg, ì. 
e. Consilio, prudentia praestans, codem 
sensu legitnr in PÌntarch. Lucull. 
16. Inde yvcófirjg ^gya idem dixit 
in Cat. mai. cap. 27. 

%aì rà no le fi ICC aXyiLuog] tu no- 
léfua Aldina editio una curo tribus 
codd. Keliqni, intcr quos Florenti- 
nus ac Mediceus , rà 7io}.fp,i%d, 
qnod ex coniectnra sive emendatione 
viri cuinsdam docti ortnm videtur, 
qui rà noXffiia band raro rem miiita- 
reni , reft beìUcas indicare ignorabat. 
De qua vocis sif^nifìcatione AVesse- 
Hngius citat V, 78. IH. VII, 9. §. 3. 
238. IX, 58, alia ad Dìodor. Sicul. 
I, 54. Add. Herod. VII, 111. 2.14. 
IX , 122. Kruegcr. ad Xenopbont. 
Anabas. I, tt. §.1. et KuehnerGr.Or. 
§. 557, hy qui de accusativo addito 
monuit. ( 'obet. legì vnlt : rà noXé- 
fiiccìtdQta d&Kifiog, ut V, 111. Sed 
aluLfiog quoque band infrequens 
Nostro; cf. Ili , 110. I, 201. I, 79. 
103 aliisque locis. Ad verba : fisfi- 
tpó^evóg xov rt 'j4 fidai conf. nott. ad 
III ,1. — Locutioncm èXd'fiv ig Xó- 
yovg (ad coUoquium tìcnire , colloqui) y 
quae proxime invcnitur , exprcssit 
Pausaniag 1 , 22. §. 3 monente Sie- 
bel. ad b. 1. Conf. Herodot. I, 80. 
IV, 126. VII, 9,2. Ad ola de conf. 
nott. ad I, 66; ad Xóyov ov afiiìiQOv 
nott. adi, (20. 



dnoatsiXag tqit^qsÌ xar' avróv] 
i. e. eunuchorwn fidissimo cttm triremi 
misso secundum eius vestigia 9,^ ut La- 
tinus interpres reddit , qua iter ille 
dir ex rat. In Fiorentino, Mediceo, 
binisque aliis: tQii^grj. Equidem re* 
tinui rptiJpfV , quod Wesselingius 
firraavit bis locis: III, 44. VI, 39. 
V, 85. Ad verba xar* ccvvóv conf. I, 
84 ibique nott. et IX, 53. Nec aliter 
fere Lucianus in Cataplo, cap. 18. 
t/ ov diavrjxofiai xar* avrovg, 
ubi utriusque loci Herodotei bene 
memor fuit Jacobitz. 

aotpCr} ydg fiiv nfQi-^Xd-f ó ^dvrjg] 
i. e. dolo, calliditate eum circittnvenit 
Phanes. aocp^rjv callidi tatem indicare, 
ad Herodot. II, 172 monuerat Val- 
cken. Tu conf. Herodot. I, (58. Ili, 
127. V, 21 coli. 111,85. Ad verbum ns- 
QiTJXd'S conf. Pausan. VI, 18. §. 2 : 
téxvij nfQiTJXd-f^ ubi Herodotei 
loci non immemor fuit Siebeli». Idem 
verbum eodem sensu adbibuit Ari- 
stophan. £qq. 1139. Plutarcb. Nic. 
10. Paulo post ex Florent. cum 
Schweigh. et Gaisf. posni atgavFv- 
ead'ai Kafifivatj, quae vulgo leffun- 
tur ordine inverso. Ad verba ccrco- 
Qèovti TTjV ^Xaatv (i. e. qui de itinere 
incei'tus erat . consilii ejcpers) conf. 
IV, 179. I, 75 coli. Il, 121. §. 3. In 
proxime seqq. SLfitneQÒt prò futuro 
accipiendum. Tu conf. Fisclier. ad 
Weller. II. p. 358. Bredov. pag. 
390. 



THALIA. in. 4. 5. 9 

dée6^€u^ T'^v dti^odiv òt aótpaÀéa naQaexetv. Movvjj dh ratkfi 5 
élól q>av£Qcct iófioÀal ig Atyvntov, ino yàp Ooiv^xrig ^léxQi 
ovQ&v tàv Kadvtiog nóXtóg iòti. ZvQtav tàv IlaXaióTivdv xa- 



In fin. cspitis prò : naffà tòv 'A q ce- 
fi £atv paaiXécc nniis Parisinus liber 
exhibet 'Af^fiiov^ quod non male hic 
legi censei Schwei^h. conf. Ili , 5. 
7. Nec eqnidem rejiu^arem, si tan- 
tum legeretur naQoc tov l^gapiov (ut 
I, 2 fijtt. xòv Kolxov)^ delcta voce 
(Ìa6ilia, quam tamen omnes h. 1. 
scripti libri agtioscunt. Suasitautem 
Pbaoes Cambjsi , ui nuntio ad Ara- 
barn regem misso peteret, ui hicce ìpsi 
iutum transitum praeberet, Pro xiiv 
Òii^oòov Cobet. legi vult tjJv dio- 
ÒQVy qnae vox legitur VII, 201. IX, 
99. 104. 8ed vid. quoque Herod. 
Ili, 117. IV, 140. II, 21. 2«. Itaque 
volgatum retinni. — Caeterum du- 
bitat de hac tota narratione Joann. 
Seemann (De rebus gestis Arabum 
ante Chrìst. natum. Berolin. 1835. 
pag. 13 seq.), quaerens, num „Per- 
sae geograpbiae tam ignari fuerint, 
ut Babylone expugnata vicini Ara- 
bum facti a Graeco demum quodara 
de populo, qui deserta nltraKuphra- 
tem sitaincoIebat,edocendi essent?*^ 
Itaque haec de Persarum inscitia 
tradita ex ore sacerdotum Aegyptio- 
rum Cambysi Persisque iratorum 
fluxisse videntur viro docto, ut ni- 
niinim impcritia eorumpcrstringe- 
retur. Mibi secus videtur. Etenim 
Persis itinere pedestri per deserta 
Aegyptum petentibus opus fuisse 
transigere cnm gentibus illic habi- 
tantibus ant vagnntibus coque trans- 
ìtum sibi parare tutum , ita conscn- 
taneum esse videtur , ut , si negle- 
xissent, mirandum utique id fuisset. 
Herodotus vero eo ma^is baec opi- 
nor retulit , qnod ad Halicarnassen- 
Sem virum, popnlarerosuum, pertine- 
bant, a cuius postei is sive cog^atis 
ipse baec accepisse putandus erit. 

Gap. V. 

Movvrj dì xavTi] sCal (pavsQCcì x. 
T. l.] Conf. II, 14Ì ibique nott. ia- 



Polai eodem prorsus modo dicnntor 
a Poiyaeno VII, 9. Quae boc loco 
describitur via in Aegjptum una Illa 
qnidem , per qnam terrestri itinere 
ex Palaestina in Aegyptum (i. e. per 
Idumaeam, quae vocatur, Pelusiaca- 
que deserta) pervenire licet, eam 
omni tempore inde ab bac Camby- 
sis expeditione usque ad recentissi- 
ma tempora tritam fuisse omnibns 
aeque exercitibus atqne mercatori- 
bus vel peregrinatoribus satis con- 
stat, nuperque etiam commonstravit 
Stark (Qaza s. Forscbungcn z. Ge- 
scbichte u. Alterthumsknnde I. pag. 
10, itemque Movers : Die Pboenicier 
etc. II. 2. pag. 184 coli. II, 3(111, 1). 
pag. 279 seqq. et 332 , qui singula 
accurate sunt persecuti. Hac vero 
viaHerodotura ipsumin hancterram 
pervenisse putat Wesselingius Prae- 
fat. p. V ed. Gaisf. At verisimilius 
videri monet Heyse Quacst. Herod. 
p. 97, navi eo profectum esse Hero- 
dotum , potissimum ob ea verba , 
quae initio leguntur capitis sexti, 
ubi Noster se iis adnumerare videa- 
tur, qui illam in terram navigarint. 
De tempore, quo Noster Aegyptum 
adicrit, conf. nott. ad II, 1. De 
urbe Cadyti s. Jlierosolymis diximus 
in Excurs. XV ad II, 150. p. 889. 
seqq. Nec aliter Heeren. Idecn I. 
2. p. 114. 

xùv *Kadmioq nóhóg iati Zvqcov] 
Schweigbaeus. edidit ij ioti , Gais- 
ford. : § i ari Zvgcav, vulgoque ex- 
stare ait rj iati^ cuius loco Grono- 
vius euraque sécuti Reizius ac 
Schaeferus yri iart. Nec aliter re- 
centt.editt. , quos deserui; ncque enim 
placet y^, quod glossam redolet; nec 
magis retinendani duxi voculam ^, 
qua eiecta oratio acqualis fitsequen- 
tibus , in quibns etiam simplex adii- 
citur gcnitivus verbo slvat. Aliter 
Mattbiae , cui videtur Herodotus , 
quum dicere vellet, cenò yòcQ ^oivC- 
iirjg fiézQ'' ovffOiv tàv KaSvtiog no- 



10 



HERODOTI 



Xeo^évcDV ino dì Kadvtiog^ iovórjg TcóXios^ dg i^ol doxéei, 196 
SagdCtùv ov %oXlà iXdóóovog, ano ravtrjg rà è^nògia rà ini 
d-aXaóOtjg ^éx9^ ^Irjvv(Sov noXióg Ì6xi tov ^Aqu^Lov ' ano dì ^Iti- 



Xiog rj x^QV ^^^^ Svqchv, institntae 
orationis oblitus ultima ad Cadytin 
urbern retulisse, fi iati Zvqcdv. Alia 
prorsas tentavitHitzif;f(Urgoschichte 
u. Mytholo^ie der Philistilcr p. 108), 
qai hunc locnm suae sententiae de 
Cadyti, qnam ad Gazam refen*i valt, 
ut accommodaret, ita legendum pro- 
ponit: fiéxQL ovq(ov tcàv Kadvtiog 
nóliog T] iati Svqtov tòv JIcclataTi" 
vcùv xaXeofiévmv i^noQta: odo 
enira esse addit empovia Philistae- 
orura ab urbe Ecdippa usque ad Ga- 
zam. Id vero vel magis a totius loci 
sententia abhorrct , quae nulla alia 
esse potcst, quam quae dudum a 
Wesselingiohis verbis daclarataest : 
,,a Phoenicc ad fìnes urbis Cadytis, 
Palaestinorum (Syrorum) censeba- 
tur : liinc emporia ad mare lenysum 
usque re^is Arabis , inde vero Ser- 
bonidem lacum , omnia itcrum Syro- 
rum Palaestinorum." In qua sen- 
tentia Cadytin utique cogites licet 
ad mare sitam , adeo ut prò Hiero- 
solymis , quae a mari remotior mc- 
diterraneis montibus imposita fuit 
urbs, liaberi nequeat. Offcnderat 
hoc iam AVessclingium , alios, ac 
iiostrae a(»tatis viros doctos potissi- 
mum commovit, ut Gazam h. 1. in- 
tcUigi mallent coque Cadytin refer- 
ront; vid. inprimisHitzig 1. 1., Stark 
1. 1. pag. 2*20 et quos alios laudavi 
T. I. p. 800. Qui iidem cum bene 
intelligerent, hanc sententiam stare 
vix posse, si in Hcrodoti verbis pro- 
xime sequentibus ano ravtrjg tà 
ipLnoQia tee irci 9-aldaarjg (i. e. in 
maris ora sita) fiéxQt 'irjvvaov nó- 
Xióg iati tov Aga^i^ov , lenysus , ut 
vulgo fit, ad eum locum referatur, 
qui nunc yoGninv Khan litnas , i. e. 
domicilium lonae , quippe qui qua- 
tuor tantum aut quinqne horarum 
itinere distet a Gaza, malucrunt, vel 
de eaurbe, cui nomen Hhinorohtra, 
(i. e. ElArisrh, cf. Ritter: Erdkunde 
XVI. p. 30. 320.) vel de alia quadam 
urbe, band longe inde remota, co- 
gitare; cf. Stark p. 223. 30; Hitzig 



1. 1. p. 100 seq. Quae quara incerta 
sint , nemo non videt : nec raagis 
utique certum videtur , Gazam om- 
nino h. 1. intelligi : quam si No- 
stcr indicare voluisset, hoc ipso eius 
nomine etiam appellassct idque eo 
magis , quo accuratius tractum ma- 
ritimum cognovisse videtur. Cady- 
tis autem vocem ipsam ut prò Gaza 
habeam , nemo quisquam mihi per- 
sqadebit. Malim itaque de Miero- 
solymis cogitare, ad quam nrbem 
unice spoetare credam verba iovarjg 
TcóXiog, mg ifiol doxm, SagS^oìv 
ov noXX<5 iXdaaovog; namfando au- 
dierat Noster de Hierosolymorum 
magnitudine ac frequentia, cum in 
tractu ilio maritimo urbibusque 
Phoenicum commoraretnr, in interio- 
res ludaeae tractus ac loca mediter- 
ranea band profectus, ncque accurate 
inde dcHierosolymis acludaeis edo- 
ctus: qui si verbis fiéxQt ovQtovtcSv 
Kadvtiog nóXiog fines terrae ludai- 
cae, cuins caput sane erat Cadytis, 
intelligi volnit, ipsam hanc urbcm, 
cuius situm ignorabat, minus ro- 
spiciens quam eius ditionem ad mare 
usque pertinentem, haud scio an re- 
cto de bis retulisse videri queat. 
Conf. Heidelberg. Jahrbb. d. Litt. 
1853. pag. 374. Syros autem Palae- 
stinenses nullos alios esse atque Phi- 
ìistaeos , vel ex iis , quae ad .1 , 105 
coli. I, 72 monuimus, satis appare- 
bit. 

liéxQi' *T7jvvaov noXtóg Ìari] leny- 
sus a nullo alio, quantum scio, com- 
memora tur scriptore,nisi a Stephano 
Byzantino,qui haec habet: 'fwaaog^ 
nóXtg Alvvntov ngoasxfjs ^9 Kctaim 
OQfr^Hgódotog, nisi mendum in vo- 
cis scriptura inest. De situ urbis 
si quaeras, ex trium dierunì eam in- 
ter et Casium montem intervallo vi- 
deri prope Hapìàam fnisse Tcnysum 
statuit Wesselingius : Raphia autem 
eo loco sita fnisse perhibetur, qui 
nunc, antiquo nomine rotento, vo- 
catur lìafa^ sex horarum itinere di- 
stans ab urbe Gaza et antiqnae mo- 



THALIA. III. 5. 



11 



vvóov avtig Sviftov (isxQt Zs^ficnvCdog k^fivrjg , xag' i^v *i) rò 
Kaatov ovQog rsCvai ig ^aXaaóav' ano dì £eQ^(ovC6og kC^vrig^ 
ivtfj d^ Xóyogròv Ttnpà xsxQvq>d^aLy ino ravrrjg^dTj Atyv- 
«tog. xò d^ fiBtcc^v'lrivvóov nóXiog xal Kaóiov te ovQBog xal 
tijg EBQPavidog XCfivrjg, iòv rovro ovx okCyov xodqìov àkX o6ov 



lis rndera adhac praebens. Larche- 
ras cam aliis lenysam eo loco ex- 
fltitinse Tult, cui noraen Khànlànas 
(lonae doraicilium) ,' qui quatuor 
ferme horarum spatio remotus a Ga- 
za, ex Aegypto et qtiidem ex loco 
Salahtah propePelasium per deserta 
XXVII mìll. Qermanicc. proficiscen- 
tìbus priznus se offert , arbores , a- 
qaam,herbas, aliacommonstrans. Tu 
vid. Rennel. Geogr. Her. p. 490. I. 
W. Hartmann : Das Paschalik Ae- 
gypten p. 861 — 863. A qua senten- 
tia et Starkium et Hitzìgium disce- 
dere, qui prope Rhinocolura leny- 
sam olim exstitisse putant , iam su- 
pra dixi. Et ad hanc sententiam in- 
clinat quoque Ritter: ErdkundeXVI. 
p. 40 seq. — In proxime seqq. male 
prò Tov 'AgaP^ov quidam libri trjg 
"Aga^lov. Intelligitur enim , usu sa- 
tis noto , rex Arabum. Conf. 1 , 2. 
— mox scripsi ovqog prò vulg. oqog, 
vid. nott. ad II , 6. 

lUxQi Zèg^cov^òog XL^vr^g] De boc 
lacu diximns ad II, G. De Cfisio 
monte vid. ibid. nott. , ubi etiam at- 
tigimus fabulam de Tjpbonc, in 
cuius speciem omnis fere rerum na- 
turalium excessus intempestivus 
quasi coalescit (cf. Plutarch. De 
Isid.et Osirid. cap. 33.45.), qui inde 
prò nimio quovis ardore, foetore 
adeoque peste habetur, ut mirum 
non sit loca sive deserta soleque ni- 
mio torrentia sive siticulosa paludi- 
busque foeda Typbonis receptacn- 
lum, domicilium ac sedem fingi pri- 
marìam. De qua cf. Creuzer. in 
Commentt.IIerodott. p.289 et Ritter. 
Erdkunde II. p. 100 coli. 303. — 
Pertinet bue potissimum locus Scho- 
liastae ad Apollon. Rbod. II, 1211 
scribentis de Typlione, qui a lo- 
ve perca ssus ad Syriam ac Pelu- 
sium pervenerit , onov fitaa^'slg xft- 



dh avrrj ano 2^(jtag fiéiqi TIslov- 
aCov nèqì Sì tov tov Tvtpcova iv 
avry nsiad'cci ucci 'HQÓàcoQOg tazo- 
Q€C, in quibns prò ^Ngódcagog repo- 
nendum esse 'HQÓdotog, vix dubium 
esse poterit. Accedit alter Plutarcbi 
locus in Vit. Anton, cap. 3. pag. 917, 
Romanos narrantis ipso bello magis 
timuisse viam, quae (e Syria) ad 
Pelusium duceret, Szs dh oià tpafi- 
fwv ^aO'siag %al àvvògov naqà xò 
"EnQTjyficc noci za trjg SsQptovidog 
siri yivofisvTjg avzoìg rijg noge^ag, 
Sg Tvtpóvo g filv liinvoàgAl- 
ywiziOL xofXot'iTt X. r. A., quem locum 
tractans Creuzer. 1. 1. p. 288 addit, 
quam pericnlosa bclligerantibus sint 
baec deserta , documento esse Gal- 
lorum exercitum a Britannorum du- 
ce Sidn. Smitb in fugam coniectum. 
Cui licet adiungere recentioris me- 
moriae exemplum de Ibrabimi , Ae- 
gyptiorum principis, exercitu , qui e 
Syria fugatus per haec deserta in 
Aegyptura redux ipso anno 1840 ex- 
cunte maxima damna est perpcssus 
ac fere periit. Ncque de bis sane 
quisquam dubitabit, qui barum ter- 
rarum et expeditionum bellicarum 
per eas factarum conditionem satis 
cognoverit. Quod ad antiquitatem 
pertinet, Aegyptìi Typbonem in bac 
terra occultuni eum dicerent, con- 
sulto id mibi dixisse videntur , quo 
hostes bac via, qua sola pedestri 
peti poterat Aegyptus , accedentes 
arcerent, cum bis timcndum csset, 
ne in Typbonem oceultiun incidcrent, 
mox exsurgentcm omnesque Aejify- 
ptiorum hostes prosternentem. Qua 
fabula indicari pcrlcula e mala aeris 
temperie, nimio solis calore et omni- 
um rerum inopia (i. e. a Typbone) 
exorta iisque gravissima, qui bac 
via Aegyptum aggrederentur, facile 
credam : ncque vero baec ad histo- 
riam ita retulerim , ut cum Rittero 



12 



HERODOTI 



6 te Ì7cl tQBtg fifiégag odòv , avvÓQÓv iótc dsivàg. Tò dì òXlyoi 
T(3v ig Atyvnrov vavrMofiévov ivvevdxaót, rovro ÌQXOfiat 
g>Qa(Sa)v. ig Atyvitrov ex trjg^EkXdSog ndórjg xal ngòg ix <Pot- 
vtxrjg xéga^og itSayexai Tclijgr^g otvov dlg rov heog ixdótov * 
xal h/ xsQa^iov olvrjQov igtd^fip x€é(i£vov ovx lóti , (og Xóyof 
bItcbIv^ ISéód'ai. xov drjra^ etnoi xig av, rama àvaióLfiodtai; 



(Erdkiinde XVI. p. 184.) statuam, 
Typhonem, quem deum propriuin 
sibi sampserint peregrinae illae gon- 
tes, qaae vulgo vocantur Hyksos 
(cf. noti, ad II, 128), eo loco occisnm 
perhiberi, ad quem usque illae gen- 
tes ab indìgcnis Aegjptiis reiectae 
fuerint. — In singulis Herodotis ver- 
bis retinuì Tvqpo), cum Dindorf. et 
Dietsch. edidissent Ty<pc5. Equidem, 
si quid routandum, malim scribere 
Tvtpmva, quod supralegitur II, 144, 
quodque etiam in Stephani Bizan- 
tini loco s. V. *Hq{ù prò vulg. Tvqxó 
restitutum video. Plura Bredov. p. 
250 seq. Voculam TJar} post verba 
cenò ravTTig cura Gaisf. ex aliquot 
libris recepi ; cf. Hartung. Lebre d. 
gr. Partik. I. p. 238. 

éXX' oaov TS ini rgstg rìfiégccg 6- 
dóv] Cum a Casio monte usque ad 
lenysum iter sit XV milliar. Germa- 
nicc, a Serbonide lacu adeo minns, 
Persarum exercitura qnatuor qnoti- 
die confecisse milliaria statuit Ren- 
nel. 1. 1. p. 41)0. — Ad verba aw- 
SqÓv hri dftvóòg conf. II, 140. 7, 
III, 4. IV, 185. Arrian. Exped. Alex. 
Ili, 4, 1 ibiq. Ellendt. 

Gap. vi. 

ivvBvoniaai] Ad formam conf. 
quae diximus ad I, 10 et I, 08; ad 
argumentum conf. nott. ad III, 5. 

nfQCcpLOg ^accyftai nli^Qi^g otvov] 
ìtégccfiog collective hic de viisifi fi- 
giinia, de cadontms, doViomm numero 
B.muUltudine intelligenduro. Afferth. 
V. interalia exemplasingularis nume- 
ri prò plurali positi Fischer, ad Wel- 
ler. ITI, a. pag. 300. De ipsa voce eius- 
que significatione conf. PkotiiLcxic. 
p. 110. Hoc vero ex loco, optime 
monente Heeren. Ideen. 1, 2. p. 121 
et II, 2. p. 382, intelligitur , quae- 
nam res a Phoenicibus in Aegjptum 



introductae fuerint, quantumque vi- 
ni comraercium floruerit hasce per 
regiones. 

•Haì *ÌV HfQcéfllOV otvTIQOV (XQld^llÓ 

X. T. X.] i. e. Quamquam tot dolia 
vino repleta qnotannis in Aegyptum 
importantur, tamen ne unum quidem 
istorum doliorum figlinornm per Ae- 
gyptum videre licet. Quare iure 
quaesieris , quid istis doliis fiat, 
quamnam ad rem adhibeantur, ita 
ut ex hominum conspectu prorsus 
evanescant. Ad hanc quaestionem, 
in quam unumquemque sponte inci- 
dere consentanjeum est, iam rcspon- 
det Herodotus, usura doliorum ad 
aquas per deserta ferendas indicans ; 
quorum doliorum figlinonim loco 
nunc nemo nescit adbiberi a profici- 
scentibus utres. 

yt.fQa(iL0V olvrjgòv ex hoc loco ci- 
tant Pollux XII, 101. p. 802 scq. 
Hemsterh., ubi cf. interprr. et Bek- 
ker. Anecdd. I. pag. 110, 32. Athe- 
naeus XI. p. 473 B. Clitarchum af- 
fertin Glossis, qui rò hsqÙ^iov q)Tj- 
aiv^Ifovag y,ccdov itccXfCv. Add. Bre- 
dov. pag. 182 seqq. — fv àgid'fiù} 
(„nc unum quidem numero") non qui- 
dem abundanter, sed gravita tis et 
sententiae augendae causa additum 
puto. Conf. Weiske : De pleonasm. 
L. Gr. p. 45. 40. Pro Cdéa^ai, 
quod cum edd. recentt. reposui, 
olim ddéfs^ai. Tu conf. I, 88 ibiq. 
nott. Infra III, 12 tdoito. Pro xft- 
fievov (i. e. repositttm) aliquot li- 
bri ìifivòv (i. e. vacuum, se. dolium)^ 
quod perperam recepit Schaefer. 
Nam e scholio natura videtur, ut 
recte monuit Schweigh. Ad locu- 
tionem mg Xóytp slneiv conf. II , 21 . 
53 ibique nott. 

%ov drjta — tccvtcc ccvaiaifiovtai] 
E Fiorentino nuper receptum àvcuGi- 
fiovv rat j addicentc uno Parisino 
atqne Aldina , prò vulg. ccvaiaiiiov- 



THALIA. m. 6. 7. 



13 



iyà xal tovto q>Qa6(o. dal tòv ^ìv di^/UK^joi/ ixaótov ix f^g 
iavTov nóXiog 0vkkiÌavxa xavra tòv xiga^ov aycLV ig Md[i- 
q>Wj xovg òì ix Mé^tpiog ig tavta Srj rà avvÒQa xrig £vQCrig 
xofiit^iv y nkrfiavxag vdatog, ovra 6 iTUfpoitdcDv xiga^Log xal 
\\ iiaiQsóiievog iv j^iyvxtp ixl tòv xalaiòv xo^iiiatai ig £vqÌ7(v, 
Ovtiù iidv vvv né(fOai elól ol tr^v iopokr^v tavtrjv jcaQaóxevd- 7 
(Savteg in Atyvntov^ xatà dri tà aigriiiiva ad^avtag vdatL^ 
inai ta taxista nagilafiov Atyvxtov, Tòta dì ovx ióvtog xm 
vdatog ato^fLov Kafifiverjg Tcvd'ófiavog tov ^Aki,xaQvìi60éog ^aC- 



zcu f quam Mediceus aliique codd. 
exhibent, quamque recte Dindorfios, 
qaem secutus sam, reiinuit. Quam- 
quam enim apadHerodotnm sabinde 
yerbum plorale sequitar neutra pia- 
ralia (II, 128: alia aliis ex scripto- 
ribas haud paaca attulit Fiscber ad 
Weller. Ili, a. pag. 343), tamen haud 
paucis loóÌB yerbum plurale falso a 
iibrariis inductum esse satisprobant 
ea , quae Bredov. p. 334 hanc iu rem 
disputayit : quare haud dubitavi rey 
vocare àvaicifiovrai. Sensus loci 
est: quonam, i. e. quemnatn sane in 
wnan haec dolio insumantur s. adhiòean- 
tur. Non valde dispar, quod II, 150 
etl, 1791egitur: otC (lè imcpQaaai, 
iva i% TTJg xàtpQOv ij yrj dvccLOifio)- 
9rj. Conf. etiamll, 11. De verbo 
uvaiGiyMvv monuimus ad I, 179. 

dèi tòv ii.\v SrjfJuxQXOv fxccarov x. 
T. X.]. NoyLCtQXHV ^ qui scilicet ad- 
ministrando nomo praefectus erat, 
supra II, 177 Xoster nominaverat, 
ubi vid. nott. Add. Biodor. Sicnl. 
1 , 54. G4. 73. coli. Franz in Corp. 
Inscriptt. Graec. Illi p.291 seqq. 294, 
Ptolemaeorum aetate hunc magistra- 
tum azQcctrjyóv appellatum esse ad- 
dens. Noster eundem li. 1. SrjfiaQ- 
Xov appcllat, quo nomine designarì 
putem eos, qui singulis vicis ad 
unum eundemque noraum adscriptis 
(tonagi^ag vocat Strabo XVII. p. 
1130 A. s. p. 787) praepositi fuerint. 
Infra III, 27raeraorantur ^Tr^rpo/rot, 
vicomagistri , qui demareliis opinor 
fuerint subiecti. — ra awSqct r?Jff 
£vQiT}g sunt ea ipsa deserta, quae 
supra indicaverat , ex Palaestina in 
Aegyptum proficiscentibus perme- 
anda. Moneo propter Larcherum, 



qui h. 1. sic vertens: dans Ics lieux 
arides de la Syrie, iustam vitupera- 
tionis ansam dedit alteri Qallo in- 
terpreti. ^ 

ovvca 6 imtpoiTHov Hégafiog nal 
i^aiQSÓfisvog x. t. l,] i. e. /foc modo 
doliafiglina ista in Aegyptum (a Phoe- 
nicibus e Sjria) int^ecta iòigue expo- 
sita (e uavibus se.) ad priora (do- 
lia) in Syriam retro deferuntur. Mi- 
nus accurate Larcherus : ,,ainsi tou- 
tes les jarres que Ton porte en Egy- 
pte et que Von y mei en reserve, sont 
reportées etc.** Quem verbo è^aigs- 
ófisvog tribuimus scnsum, eum con- 
firmat alter locus IV, 190: infàv 
ànCyKùvtcci xal è ^é Ito v z a l za 
cpOQZia, 

Cap. vii. 

aà^avzsg vSazt] se. zavtrjv tjJv 
iapoki]v^ i. e. hanc viam per deseria 
proficiscentibus aquà necessaria in- 
struenies. Fst enim Herodoti sen- 
tentia, Pcrsas fuisse, qui simulat- 
que Aegypto essent potiti, illud iter 
terrestre (per deserta a Palaestina 
usque ad Aegypti fines prope Pelu- 
sium) adparaverint, quique eo, quo 
indicarit modo, aquu necessaria illud 
instruxerint. aazznv apud Horodo- 
tuin omnino valet inslruere, ornare, 
ut VI , 70. 73. VII , 80 et apud Ae- 
schyl. Agamcmn. 027. Apud Hero- 
dotum VII, 02 de armatura dicitur 
indeque idem fere valet, quod onXi- 
tsiVj armis instruere. Tu conf. Val- 
cken. ad h. 1. et verbum nccgaactt- 
zsiv simili modo adhibitum VI, 125. 
Wesselingius ad nostrum locum alia 
attulit : Lucian. de Dea 8yr. 48. 
Athen. VII. p. 322 etc. 



14 



HERODOTI 



vov^ Tcé^ìljug icaifà xòv ^Aqu^lov iyyéXovg xal derj&elg Tijg 
àctpaXeirig itvxs , niótig 6ovg te xal ds^afisvog nuQ* axrtov. 
8 £é§ovTaù di ^^Qdfiiot TcCóxig avd'QdncDv òfioia totOL iid- 

Xiaxa, Ttoievvtai dì avtàg xqÓtccì xoi^òòb ' xòv §ovXofiév(av xà 
nitSxà noiéec^ai akkog ivriQ, à^q>oxéQcav avxcSv iv iiéóm ioxsàg^ 
Xid'oì òiév xò Ì0o xàv xeiQciv naqà xovg daxxvXovg xovg (isyd- 
kovg Ì7tixd(iv6i. xàv Tcotevfiévcov xàg nlcxig' xal liteixa la^àv 197 
ix xov IfiaxLov ixaxégov XQoxvSa ikiC^pet xà atfiaxL iv ftaaci 
xsiiiévovg lid'ovg Ì7txd' xovxo di noiétav inixaXéei xov. xe ztió- 



rov 'AXixaQvrjaaéog ^eivov] ^AXi- 
%aQvrjaaéog ex Fiorentino biuis- 
que .aliis recepì librìs prò vulg. *JXi' 
TiaQvrjGa 'q o g , vid. nott. ad Pro- 
oem. T. 1. p. 1, quibus nunc adderc 
licei Voemel Prolegg. ad Demosthen. 
I. p. 124 seq. et Keil in Philolog. 
IX. p. 456. — Ad formam accusa- 
tivi motig in seqq. conf. Bredov. 
pag. 264. Ad locutionem nCaxig 
óovg ts xal dèèoif'Bvog {fide data et 
accepta) conf. similem locutionem 
di%ag 8. za d inaia didóvai %al óV- 
Xsa^ai apud Thucydid. I, 37. 140. 
V, 59 ibique interprett. Homer. 
Hymn. in Mercur. 312, itemque tà 
marà a. niariv òovvai xai laptCv, 
quod ircquentcr dixit Xenophon , 
vid. Gyropaed. Ili, 2, 23 aliosque 
locos complures allatos a Jiorne- 
nianno in Annott. ad Xenophont. 
Conviv. ll.§. 37. p. 135. 

Gap. Vili. 

Ofiìoa zoiai iiaXiaTct] i. e. ut qui 
maxime ; vid. Kuehuer. Gr.Gr. §. 5tM). 
not. 3, qui et hnnc locum et alios 
(III, 57. VII, 118) bene attulit. 
Herodoteis plano contraria Icgun- 
tur in Qabrii fabula nupcr detecta 
LVII, 12 seqq.: 

ivTfvd'sv ^Aqa^ég khiv , àìg Inu- 

Qad'TIV, 

"tpevGtai oè %ai yorjtfgy a)v snl 

ylcùGorig 
ovdlv Kccd'TjTai grjfia xr,g air]- 

d'siag. — 

fìequentia vcrba sic intellige: Sì 
qni velini focdus inire seenni, alius 
quidam vir intcr uirumque (paci- 



gcentem se.) medins collocatus lapi- 
de acuto interiorem manum utrius- 
que illius, qui foedus inire velit, 
ìuxta pollicem incidit eie. Verba 
tmv noisvfiévcov rag niotig, quibus 
antecedentia vcrba tdv §ovlofièvtùv 
tà mata nouea&ai ob multa alia, 
quae interposita sunt , quodam- 
modo repetuntur, suspeéta habet 
Gobet: mihi consulto addita videu- 
tur a scriptore perspicuitatis siii- 
iliosìssimo. 

/x tov ifiatiov inazégov hqo- 
X v^a] Male duo libri x^oxtda, re- 
lìqui vulgatum tenent. Pollux VII, 
63. p. 732 ita : léyei ovv 'HqóSotog • 
Aa^cov nQÓntfv /x tov i(iaziov. 
Deinde ex Aristophane laudai xpo- 
%vda , quam formam plenìorem Ile- 
rodoium in ialibus vocibus praetu- 
lisse ex iis satis paiet , quae Bre- 
dov. p. 270 seq. attulit. Significa- 
tur floccuSy piane ut in Theophrast. 
Gharact. 2. Plutarch. 8>11. 35 aliis- 
que locis in Tbes. Ling. Or. IV. 
p. 1992 ed. Dind. indicatis. Pro 
ìitazéQOv ìidem libri sndazov. 
Perperam. Namque fxarc^og dici- 
tnr, cum uierque seiunctim suum 
quisquc pcragit; dfnpozeqoi, cum 
utcrque idem eadom in re agii. 
Post Ammoninm de differ. vocabb. 
pag. 14 monuìi, hoc loco allato, 
Wy ttenbach. ad Plutarch. Morali. I. 
2. pag. 1060 seq. Tu conf. infra III, 
12. 00. 

dXsL(pH — Itd'ovg tnrd ] Numo- 
merus septenai-ius apud Arabos quo- 
que sacer fuisse videtur; qnìn ad 
scptem ovcs ìnramentum oxigitur in 
Uenes. XXI, 28 seqq., ubi cf. Boli- 



THALIA. m. 8- 



15 



W0OV xal xiiv OvQavirjv.^ ixitsXéaavxog dh xovtov ravta o 
rag xCóxig TCoirjódfLevos totói q>Cko^0i Jtageyyvi ròv ^atvov ^ 
xal ròv àdtòvj rjv nQog aatòv xotéf^tai' ot dì tpiXoL xal ainol 
zig xlotis dixaievót óéfieód'cci. ^lèvvoov dì d^eòv iiovvov xal 
rr^v OvQavifiv rjysihnat elvai' xal ràv XQixàv riji/ xovQ'qv 
x£ÌQ€0^ai (paóiy xaxa xeq avxòv xòv ^lóvvaov xsxdq^a^ ' xbI- 
Qovxai dì xsQiXQOxala , XEQi^vQOvvxeg xovg XQOxdq)ovg, ovvo- 



len pag, 229. Et ipsum Yerbam 

yyO yel potins 7^1Z33 (quod solam 
in osa est) iuravit, déducitur a voce 

yytà i. e. septem, eam ipsam ob 
caasam , quod , cum numerus septe- 
narius in omni oriente sanctus ha- 
beatur (cf. nott. ad I, 98), inde in 
confirmandis iuramentis adhiben- 
tur symbola septempìicia. Vid. Wi- 
ner. Simon. Lex. manual. pag. 941. 
et conf. Bohlen. : Das alte Indien li. 
pag. 57. 246 de septem testibns, 
qui in judicio vulgo requirnntur, 
admonentem. Quod vero Hitzig 
( Urgeschichte u. Mjtholog. d. Phi- 
list. p. 262) septem lapides èv (léatp 
xfififVovg , erectos tamen fuisse 
contendit Phallique significationem 
continere vult ob ipsam vocis *OqO' 
Tal (i. e. erecti) significationem , id 
longius utique videtur quaesitum et 
ab ipsis Herodoti verbis alienum. 
— Ad voc. ini.tsliaavzsg conf. II, 
63 ibique nott. IV, 186. — nagey/và 
valet: sub sponsion's fide commendai 
s. tradii, ut in Alciphron. Epist. I, 
29. Photius in Lexic. p. 287 prae- 
ter alia habet: naQeyyvàv nettai- 
vòv, dicc^e^aiovfjLSVog. — Ad noiéri- 
xai suppì. xàg nCaxig. 

^lówaov dì ^sòv fiovvov xal 
r^y OvQUV^rjv rjysvvraL slvca] Spe- 
ctat bue opinor Origencs contra 
Cebj. V. §. 37 : ot "Aga^sg tijv Ov- 
Qav{av %aì ròv /Jióvvaov iióvovg 
riyovvzai &eovg, iv olg rò ^^Iv 
xal tò ttQQfv SBÓó^aatai. ,,De8Ì- 
gnantur'\ ut recte scribit Wesse- 
lingius „duo totius orientis praeci- 
pua nnmina, Sol et Luna^^. At- 
que hunc Dionysum Nabataeos 
dixisse dovaaQTiv, testantur Snidas 
et Hesychius. Solem vero insigni- 
ter coluisse, vel eTheophrasti Ilist. 
Plant. IX, 4. §. 5 patet, codemque 



etiam spectat, quod refert Arrian. 
Exped. Alexandr. VII, 20. §. 1. 
"Agafiag Svo iióvov tifiàv d'sovg^ 
tÒv OvQavóv Tè xal xòv diówaovj 
in quibus eadem mihi agnoscere 
posse videor numina, quae in loco 
Herodoteo indicantur, licet quae 
adduntur explicandi causa {xòv y,ì» 
OuQavòv avxóv xs 6q(ù(isvov xal 
xà aaxqa iv al ^lovxu xd xs aHa 
xal xòv ijhov, a(p' otov ij fityCan^ 
xal tpavoxdxri (òq>él€ia ig ndvxa 
^XH xà dv&'Qcaneia ' ìiÌiÓvvgov oh 
xaxà òó^av xrjg ig 'ivdovg cx^a- 
xsCag) aliud quid prodere videan- 
tur. OvQttvCriv enim Lunata esse 
iam supra ad I, 105 monuimus. 
Conf. etiam Wihl: De gravissimis 
aliquot Phoenicc. inscriptt. p. 36. 
Hitzig 1. l. pag. 233. 234. coli. p. 
262 de hoc Arabum Dionyso s. Sole 
disscrcns cundem esse vult atque 
Indorum Sivam ; longe probabiliora 
affert Movers : Die Phoenizier 11,3 
(ILI, i). pag. 280 sq. 

xBLQOvxai dì nBQixQOxala j nSQi- 
^VQOVvxsg xovg xQOxatpovg] Inta- 
ctum reliqmnBQi^vQOVvxsg, ut 11,65, 
auctore Bredovio p. 372 mutandum 
in nSQt^^QBVvxBg , quod dederunt 
Dindorf. , Dietsch., alii. Valcke- 
naer, cui displicuit nsgièvQOvvxBgy 
quam lonicam formam esse negat, 
suspicatus erat: -nigiè è^QBvvxsg, 
quo certe haud opus videtur, quam- 
quam haud infrequens Nostro ni- 
Qi^ , vel addito genitivo , vel omis- 
so , ut V , 87. 1 15. Naber in Mne- 
mosyn. IV. p. 18 verba nSQL^VQOvv- 
xBg xovg xgoxdcpovg insiticia habet, 
quae mihi consulto ad cxplicanda 
antecedentia videntur addita. — 
Pro TtSQixQÓxala male Florentinus 
cum aliis quibusdam v n o xq6- 
Xala, Sed unum verum jcbqi- 



16 



HERODOTI 



lia^ovót Sh top ftiv Jiówóov ^OQozàXy xrjfv 6ì OvQavù^v *A3U^ 



TQOxaXay quod affert quoque Pho- 
tius in Lexic. p. 311 hoc ipso ex 
loco. Est vero nSQixQÓxocXa TtsCgf- 
a^ai in orbem tonderì, piane ut in 
Plutarch. Morali. (II.) pag. 261 F. 
(ubi vid. Wyttenbach. Tom. VII. 
Part. 1. p. 17.), in Prisci Excerptis 
Lcgatt. p. 45 sive pag. 100 ed. 
Bonn., ubi prodit quidam aTroxft^a- 
fisvog T7JV ìLStpaXTjv nSQitQOxccXa (i. 
e. capite in rotundum raso) et apud 
Àgath. I, 3, ubi Frane! dicuntnr 
nSQCzffO xa. usiqÓ^svol; sed cum 
Dinidorfio (Thes. Ling. Graec. VI. 
p. 963) scribendum negitQÒxccXcc, 
Neqne hac non pertinebit Plutar- 
chus in Vit. Thesei cap. 5 de Aban- 
tibus scribens, quos onid'sv xo- 
fiócovrag dixit Homerus (II. II. 542, 
ubi cf. Schol.), quod auteriorem ca- 
^itis partem tondere solebant, ovx 
vn* 'AQd§(ov Siòaxd'èVTBg, d>g fviot 
vo^iiovaiv X. r. A. , si quidera Ara> 
bes olim cum Cadmo in Euboeam 
transgressi feruntur, teste Strabone 
X. p. 447. Atque Pollux II , 29 in- 
ter tonsurae genera memorat quo- 
que nSQitQÓxaloc y quod genus Athe- 
nis dictum fuisse G%a(pCov, ex He- 
sychio s. y. a%a(piov discimus. Unde 
Photius p. 382 (rxaq>iov explicat 
TiOVQa nsQirtqóxccXog j de quo nnnc 
accurate disputavit Wieseler in: 
Jahrb. d. Pbilolog. u. Paedagog. 
LXXI. p.305seqq. coli. Das Satjr- 
spiel p. 124. 207, qui inter alia at- 
tui it quoque plura cxempla statua- 
rum Graecarum, in quibus caput 
sic piane tonsum exbibetur, quem- 
admodura h. 1. de Arabibus tcstatur 
Herodotus , cuius locum vir doctus 
recto explicuit de eo tonsurae ge- 
nere , quo capilli circum circa caput 
ita abscissi sunt , ut in vertice tan- 
tum retineantur illi atque in nodi 
formam fere coUigantur: quales iii 
Libja proferuntur Macae, o7 Xo- 
(povg yiSiQOvrai, xò^jilv fiéaov xóv 
tQixóiv dviévtFg ccv^sa&aij tò dh 
?vd-8v xal iv&sv nfiQOVTBg iv xQot, 
ut Noster scribit IV, 175 , qui hoc 
ipso loco, ne ullum relinqueretur 
dubium , quid esset %BÌqovz(n nSQi- 
TifOxccXa, consulto, ut videtur, ad- 



didit verba nBQiivQOvvrsg rovg 
XQOtatpovg , i. e. circwn tempora em- 
piilos radentes, tondenles: in quibiu 
neutiquam ex interpretamento na- 
tum nsQi^vQOVvTSgy ut olim placue- 
rat Vaickenario. Ad hanc vero ton- 
snram Arabibus quoque hominiboa 
usitatam Wesseling. refert leremiae 

verba IX, 26: nxc '•]i^3n? (i. e. 
circumcisos , circumtonsos capuii ait- 
qulo s. ITI rotunilam capitis comam al- 
tonsos). Et iure, si quidem pleriqae 
lereraiae interpretes et veterea et 
recentiores sic ea verba acciplenda 
esse docent. Conf. Kosenmueller. 
Scbol. ad h. 1. (P. Vili. Voi. I. 
p. 303), lahn. Arcbaeolog. I. 2. 
p. 106 et Hitzig ad leremiae 1. l. 
pag. 80 (Exeget. Handbuch z. A. T, 
T.III), qui idem etiam consulendna 
erit ad eiusdem prophetae locos bue 
spectantes XXV. 23. XLIX , 32. 
Arabes usque ad suuni aevum eun- 
dem tonsurae modum servasse scri- 
bit Scboliasta Graecus in Levitic. 
XIX, 27. 

OgOTCcX] Ita cum Schweigb. et 
Gaisf. cdidimus, idemque dederunt 
Dindorf. , Dietsch., alii. In Fioren- 
tino prius exstitisse videtur 'Oqo- 
tocXt, quod idem plures alii exhibcut 
libri. Sancrofti liber O^araA, edd. 
vett. OvQOTaXr [„et ita scribit 
Payne Knight on symbolic. lang. 
§. 30. pag. 22." Cr.] , unde Wesse- 
Ung. reposuerat OvQordX, monens 
hic designari duo totius orientis 
praecipua numina, Soiem et Lunam^ 
inque voce OvqotdX manifesto in- 
esse Hebraeorum et Arabum "11^ 
i. e. soiem, lumen. Centra Hammer. 
in Annali. Viennenss. X. p.222 Ovqo- 
zdX liaud dubie corruptum esse cen- 
set prò OvfsaxàXy quae vera sit 
Arabica vox. Pocockio Specim, 
Hist. Arab. p. 107 placuerat OXotdX^ 
quod interpretatur: deum ea^cefsum 
s. supremwn, Reiskius expl iene rat 

bi::ì^*1N Orvetai, quo declaretur lux 
et umbra; atque sic alii alitcr, de 
quibus conf. Wesseling Nostra ae- 
tate, ut alia taceam in re valde 
ambigua atque incerta, Schelling 



THALIA. in. 9. 



17 



lat. 'Enel civ r^i/ xiativ totóL iyyikotót totóL naga Kafifivósm 9 
amyiiévoi6t ixoLtjóatoo'^Qdfiiagj è^rixavàzo totaSs. àóxovgxa- 



(Zweiter Jahresbericht d. Baiersck. 
Acad. d. WisseDSch. 1831. p. 55 seq.) 
scribi mavnlt OvqotccIt yel etiam 
Ovifotalaz: etenim raZars. tcxìIt, 
qnod celcrius pronuntiatam sonei 
aìt, continere vnlt vocem AUat s. 
dei ; Urot esse dicit progeniem , fi- 
limn : unde Crotali tìlium deae, i. e. 
Dionysum. E Sanscritana lingua vo- 
cem repetit Hitzig (Urgeschicht. n. 
Mytholog. d. Philist. p. 262), ut lue 
deus Tocctur ùrddhas, i. e. òp^ó?, 
ubi de Phallo cogitandum censet. 
Sanius utique Movers (Die Phoeni- 
sier I. p. 337 coli. 414, quem se- 
qiiitur Kckei*niann: Lehrb. d. Reli- 
gionsgesch. I. p. 131) Arabicam vo- 
cem ad eandeni gtirpem revoeat, ad 
quam Ar-iel pertinet, unde forma 
tantum differre putat Urot-al sive 

Orot-al bfi< rillN . t^/tcfmque dei in- 
terpreta tur. — *AXiXdx eadem est dea, 
quae 1, 131 vocatur "Sf Xerra , Luna 
8. coelestis Yenus Arabum. Tu 
conf. Bochart. Phaleg. II, 19 a 
Wesseling. citatura. Cuins eiusdem 
deae in sacro Mohammedi codice fìt 

racntio : UiOIJf* in Sur. 51 , pag. 



^ 9 



298 Marecc. Atque etiam (C^aJI 

quod procul dubio, indice Ullzigio 
1. 1. pag. 100» idem atque %o^c 
apud loseph. Antiqq. XV, 7. §. 9, 
qnod Edomitarum est numen. Edo- 
mitas autem Herodotus una cum 
Arabibus complecti videtur; de quo 
multis monuit Hottiuger. Ilistor. 
orient. pag. 228 seqq. ed. sec. coli. 
Pocock. Spec. Histor. Arabb. p. 89 
seqq. ed. White. Ab hac vero dea 
eiusque cultn Arabum AlUaeoruin 
{^AXihxìoi) genti, cuius meminerunt 
Diodor. Sicul. Ili, 41 et Agathar- 
chides cap. 49, nomen inditum 
esse, dudum monuit Bochart. Pha- 
leg. II, 19 itemqne nostra aetate 
F. H. Miiller : De rebus Semitt. 
(Berolin. 1832) pag. 42. Nomen 
deae, quam prò Lunahabuit, inde 
etiam explic&re studuit Bochart 
cum Job. Scaligero , ad vocem 

V«b;^ (miai) et ad pluralem V-^Vn» 
HERODOT. II. 



(AhalU) referens, ncc aliter Selden 
De diis Syrr. Syntagm. II. cap. 2. 
p. 253 coli. cap. 4. p. 288 nocHlucam 
reddi voluit. Keiicit haec Schelling 
1. l.,cum voce JJilai non luna, sednoot- 
/unitundeclaretur, ncque omnino haec 
dea Alilat,quB,e supra 1, 131 AlitiaYO- 
catnr, ob hunc ipsum locum prò Luna 
accipi possit: ipsum nomen ex Al, 
Arabum articnlo , et ex Ilat, forma 
foeminina vocis Ilah s. Elah, qua 
deus signitìcetur , compositum ex- 
plicat. De Veneris pianeta cogitat 
Movers 1. 1. pag. 234 — 599; iam Pau- 
Ins in Annali. Heidelbergg. 1836 
p. 163 hanc deam de Veneris stella 
benigne lucente accipi voluerat. 
Nec magis placent, quae de nomi- 
nis etymo excogitavit Hitzig 1. 1. 
pag. 233 Salilat explicans: quippe 
quae ex aqna proveniat. Parentem 
alii explicant, quos sequitur Ecker- 
mann 1. 1. p. 130. Tu vid. praeterea 
Lajard in Annales de Tlnstitut 
Archéolog. 1847. T. XIX. p. 77, 
qui de hac dea variis nominibus per 
orientenì eulta exponens Arabicae 
quoque huius deae racminit, quam 
in numis imperatorum Komanorum 
consplcuam Arabum quoque Mu- 
hamedanorum scriptores commemo- 
raverint sub nomine AUat , AU- 
l'zza sive Ai-Ozza, haud diversam 
illam quidem ab Herodotea dea AH- 
lat BÌye Aiuta: quam equidem, ut su- 
pra iam dixi, a Luna haud diver- 
sam esse crediderim: itaque etiam 
deuiii Orotal pari iure ad Solem re- 
vocare posse mihi videor. 

Cap. IX. 

aOìiovg %afiì]X(ov'} Intelligit utres 
e pelle camelorum factos s. omnino 
pellem camelorum, qua scil. utris 
loco uterentur. Tu conf. VII, 26 
ìbiq. interprett. Inde hoc loco àa%oì 
(pelles camelorum) opponuntur taCg 
i^coaCg xa/LnjAoAff (i. e. vivis camelis) ; 
quibus se. hos utres aquà replctos 
imposuit. Namque ijnadttHv signi- 
ficat ùnponere. Inde quoque fit no- 
strum satteln. Conf. Xenoph. Anab. 



16 



HERODOTI 



fta^iwat Sh top ^lÌv ^tówóov ^OgotàX, xrjfv dì OvQavirjv ^AXi^ 



XQOXccXay quod affert quoque Pho- 
tius in Lexic. p. 311 hoc ipso ex 
loco. Est vero nBqixQÓxciXa xs^qs- 
ad-at in orbem tonderi, piane ut in 
Plutarch. Morali. (II.) pag. 261 F. 
(ubi vid. Wyttenbach. Tom. VII. 
Part. 1. p. 17.), inPrisci Excerptis 
Lcgatt. p. 45 sive pag. 190 ed. 
Bonn., ubi prodit quidam «Trox^tpof- 
fisvog rrjv iis(palr]v nSQitQOxccla (i. 
e. capite in roiundwn raso) et apud 
Agath. I, 3, ubi Franci dicuntur 
nsqCzQO la nsiQO^svot; sed cum 
Dindorfio (Thes. Ling. Graec. VI. 
p. 963) scribendum n SQttQÓxccXa, 
Neque huc non pertinebit Plutar- 
chns in Vit. Thesei cap. 5 de Aban- 
tibus scribens, quos onid'ev no- 
fiócovtccg dixit Homerus (II. II. 542, 
ubi cf. Schol.), quod anteriorem ca- 
pitis partem tendere solebant, ovx 
vn' 'Aqci^(ùv diSax^fvt^q ^ caq svloi, 
vofii^ovaiv X. T. l. , si quidem Ara- 
bes olim cum Cadmo in Euboeam 
transgressi feruntur, teste Strabene 
X. p. 447. Atque Pollux II , 29 in- 
ter tonsurae genera memorat quo- 
que nBQiTqóxcclcc , quod genus Athe- 
ni8 dictum fuisse aiiatpiov^ ex He- 
sychio s. V. (Sìiccq)iov discimus. Unde 
Photius p. 382 a%atpCov explicat 
Tiovqà nsQLTQOXciXog , de quo nunc 
accurate disputavit Wieselcr in: 
Jahrb. d. Philolog. u. Paedagog. 
LXXI. p.365seqq. coli. Das Satyr- 
spiel p. 124. 207, qui inter alia at- 
tulit quoque plura exempla statua- 
rum Graecarum, in quibus caput 
sic piane tonsum exliibetur, quem- 
admodum h. I. de Arabibus testatur 
Herodotus , cuius locum vir doctus 
recte explicuit de eo tonsurae ge- 
nere , quo capilli circum circa caput 
ita abscissi sunt , ut in vertice tan- 
tum retineantur illi atque in nodi 
formam fere colUgantur: quales in 
Libya proferuntur Macae, oV X6- 
q)Ovg xB^QOvxai, tò fiìv fiéaov rcov 
TQix^ dviévtfg av^sad-cci, t6 dh 
iv^sv xal iv^ev ne^QOvzsg iv j^pof, 
ut Noster scribit IV, 175 , qui hoc 
ipso loco, ne ullum relinqueretur 
dubium , quid esset hbìqovzuì nsqi- 
rqéxctXoLj consulto, ut videtur, ad- 



didit verba nBffi^vqovvxBg xovg 
%QOxd(povg , i. e. circum tempora ca- 
pillos radentes, tondentes: in quibus 
neutiquam ex interpretamento na- 
tum nsQièvQOvvxsg , ut olim placue- 
rat Valckenario. Ad hanc vero ton- 
suram Arabibus quoque hominibus 
usitatam Wesseling. refert leremiae 

verba IX, 26: nXD '•^^.^at]^ (i. e. 
circumcisos, drcumtonsos capttis an- 
qulo s. in rotundam capitis comatn ai- 
tonsos). Et iure, si quidem plerique 
leremiae interpretes et veteres et 
recentiores sic ea verba accipienda 
esse docent. Conf. Rosenmueller. 
Schol. ad h. 1. (P. Vili. Voi. 1. 
p. 303), lahn. Archaeolog. I. 2. 
p. 106 et Hitzig ad leremiae 1. 1. 
pag. 80 (Exeget. Handbuch z. A. T. 
T.III), qui idem etiam consulendus 
erit ad eiusdem prophetae locos huc 
spectantes XXV, 23. XLIX , 32, 
Arabes usque ad smini aevum eun- 
dem tonsurae modum servasse scri- 
bit Scholiasta Graecus in Levitic. 
XIX, 27. 

'Operai] Ita cum Schweigh. et 
Qaisf. cdidimus, idemquc dederunt 
Dindorf. , Dietsch., alii. In Fioren- 
tino prius exstitisse videtur *Oqo- 
xdXxj quod idem plures alii exhibent 
libri. Sancrofti liber OQaxdX, edd. 
vett. OvQOtdXt [„et ita scribit 
Payne Knight on symbolic. lang. 
§. 30. pag. 22." Cr.Ji , unde Wesse- 
ling. reposuerat OvQOzdXj monens 
hic designari duo totius oricntis 
praccipua numina , Solem et Lunam^ 
inque voce OvqozdX manifesto in- 
esse Hebraeorum et Arabum ^IK 
i. e. solem, lumen. Centra Hammer. 
in Annali. Viennenss. X. p.222 Ovqo- 
xdX haud dubie corruptum esse cen- 
set prò OvaaxdXy quae vera sit 
Arabica vox. Pocockio Specim. 
Hist. Arab. p. 107 placuerat OXozdXy 
quod interpretatur: deum e,rcelswn 
8. supremum, Reiskius explicuerat 
bt2Tl*1N Orvetal, quo declaretur lux 
et umbra; atque sic alii aliter, de 
quibus conf. Wesseling Nostra ae- 
tate, ut alia taceam in re valde 
ambigua atque incerta, Schelling 



THALIA. m. 9. 



17 



lat. 'ExbI av xiiv «éóuv rotói èyyéXoiói rotói na(fà Kafi^vóBO 9 
àxiyiiJvoióL ijtoiijóatoò^j^Qdfiiog, èfur^xavòxo toiads. ióxovgxa- 



(Zweiter Jahresbericbt d. Baierscli. 
Acad. d. Wissensch. 1831.p. 558eq.) 
scribi mavnlt OvqotcÌIt vel etiam 
OvgotakccT : etenim tcclaT B.Talt, 
qaod celcrius pronuntiatam sonet 
ali, continere vult vocem Aliai a, 
dei ; C^rot esse dicit progeniem , fi- 
lium : unde L'rotalt iiliam deae, i. e. 
IHonysum. E Sanscritana lingua vo- 
cem repetit Hitzig (Urgescbicht. a. 
Mytbolog. d. Pliilist. p. -202), ut bic 
deus Tocetur itrddhas, i. e. OQQ'óg^ 
ubi de Phallo cogitandum censet. 
Sanins ntiqne Movers (Die Pboeni- 
sier I. p. 337 coli. 414, quem se- 
quitur Éckermann: Lebrb. d. Keli- 
giouBgesch. I. p. 131) Arabicam vo- 
cem ad eandem stirpcm revocata ad 
quain Ar-iel pertinet , unde forma 
tantum diflferre putat Urot-al sive 

Orot-al Vì^ DT^N , i^ntf/nque dei in- 
terpretatur. — 'AXiXdt eadem est dea, 
quae I, 131 vocatur ^l^iUrra , Luna 
s. coeiestis Yenus Arabum. Tu 
conf. Bochart. Pbaleg. II, 19 a 
Wesseling. citatum. Cuius eiusdem 
deae in sacro Mohammedi codice fìt 

mcntio : v::OIJ)^ in Sur. 51 , pag. 



^ » 



298 Marecc. Atque etiam (^JWJÌ 

quod procul dubio, indice Bilzigio 
1. 1. pag. lOC, idem atquc noì^c 
apud loseph. Antiqq. XV, 7. §. 9, 
quod Edomitarum est numen. Edo- 
mitas autem Herodotus una cum 
Arabibus complecti videtur; de quo 
multis monuit Hottinger. Histor. 
orient. pag. 228 seqq. ed. sec. coli. 
Pocock. Spec. Histor. Arabb. p. 89 
seqq. ed. White. Ab hac vero dea 
ejusque cultu Arabum AlUaeorutn 
{'AXiXaìoi) genti, cuius meminerunt 
Diodor. Sicul. Ili, 44 et Agatbar- 
chides cap. 49, nomen inditum 
esse, dudum monuit Bocbart. Pha- 
leg. II, 19 itemquc nostra aetate 
F. H. Miiller : De rebus Semitt. 
(Berolin. 1832) pag. 42. Nomen 
dcae, quam prò Luna habuit, inde 
etiam esplicare studnit Bochart 
cum Job. Scaligero , ad vocem 

V»b?1 (tìilal) et ad pluralem V'^V^N 
HERODOT. II, 



(Ahaltl) referens, nec aliter Selden 
De diis Syrr. Syntagm. II. cap. 2. 
p. 253 coli. cap. 4. p. 288 noclUucam 
reddi yoluit. Keiicit haec Schelling 
1. 1., cum voce Hilal non luna, sed novi- 
/iMtufftdeclaretnr, ncque omnino haec 
dea AlUat,qu&e supra 1, 131 Aiutavo- 
catur, ob hunc ipsum locum prò Luna 
accipi possit: ipsum nomen ex Al, 
Arabum articulo , et ex Hai, forma 
foeminina vocis Ilah s. Elah, qua 
deus signitìcetur, compositum ez- 
plicat. De Veneris pianeta cogitat 
Movers 1.1. pag. 234 — 599; iam Pau- 
Ins in Annali. Hcidelbergfg. 1836 
p. 163 hanc deam de Veneris stella 
benigne lucente accipi voluerat. 
Nec magis placent, quae de nomi- 
nis etymo excogitavit Hitzlg I. 1. 
pag. 233 Salilat explicans: quippe 
quae ex aqua provenìat. Parenteni 
alii explicant , quos sequitur Écker- 
mann 1. 1. p. 130. Tu vid. praeterea 
Lajard in Annales de Tlnstitut 
Archéolog. 1847. T. XIX. p. 77, 
qui de hac dea variis nominibns per 
orientem eulta exponens Arabicae 
quoque liuius deae racminit, quam 
in numis imperatorum Romanorum 
conspicuam Arabum quoque Mu- 
hamedanorum scriptores commemo- 
raverint sub nomine Aliai , Ali- 
Uzza sive Al-Ozza , haud diversam 
illam quidem ab Herodotea dea Ali- 
lai sive Amia: quam equidem, ut su- 
pra iam dixi, a Luna haud diver- 
sam esse crediderim: itaque etiam 
deum Orotal pari iure ad Solem re- 
vocare posse mihi videor. 

Cap. IX. 

àa%ovg xa/Lii^^y] Intelligit utrea 
e pelle camelorìon facios s. omnino 
pellem camelorum, qua scil. utris 
loco uterentur. Tu conf. VII, 26 
ibiq. interprett. Inde hoc loco àa%ol 
fpelles camelorum) opponuntur xatq 
ì^ataCg %ap.'qXoig (i. e. vivis catnelis) ; 
quibus se. hos utres aquà repletos 
imposuit. Namque iiriadvTHv signi- 
ficat imponere. Inde quoque fit no- 
strum saiieln. Conf. Xenoph. Ànab. 

2 



18 



HERODOTI 



ftif Aqi/ nl^Cag vdatog èjcéoa^s ini tàg ^oàg tàv xaiiijkcjv naCag^ 
tovTO dì noLT^óag i^XaóB ig triv avvàgov xal vnsiistve èv&aika tòv 
Ka[iPv<Ssc) (SzQaxòv. Ovtog iisv ò nv^avcitSQog ràv Xóycjv stgr^- 
tal ' Set dì xalròv ióóov nid^avòv, iiesi ye drj Xiyexai^ ^rid-^vai.. 
TIotayLog iaxi yiiyag iv rfj ^Aga^lri^ rà ovvoiia KoQvg^ ixótSot dì 
ovrog ig ri)i/ ^Eqv&q^v xaksoiiévtiv ^dXaaóav. ano rovtov di) 
0)1/ Tov notaiiov kéysxai ròv fiaóUicc ràv ^AgafiCcìv^ Qatl^diis- 
vov t(Sv Ò^lo^oÌgìv xal ràv akk(ov dsQ[idtG)v òxaxòv ^ii^xel' idi- 



lli , 4 , 35 et Bekker. Anecdd. I. 
p. 94: Ì7tioà^ai àvzl xov ènLysftiGai. 
Pro intaa^s male unus liber ine- 
Xaff. Paulo post prò vnéfiSLVs 
Schw. et Gaisf. ex Fiorentino libro 
et Passion. cod. receponint vné- 
ftBvs, quod idem praebent editt. 
Dindorfii et Dietschii. Nos censo- 
rem secati in Ephemeridd. lenenss. 
1817. nr. 164. pag. 374 vulgatam 
Icctionem retincndam duximus. 
Cacterum totum bnnc locum nati- 
vae simplicitatis plenum coUaudat 
Waardenburg. De nativa simplicit. 
* Herodot. pag. 147. 

OvTog filv 6 TCid'aviùZèQOg xwv 
X6y(ùv] Monet Renne!. l.I. pag. 494, 
hoc itinere adhiic eos uti, qui Ae- 
gyptnm terrestri via ex Asia pe- 
tant; quod tamon vix licuisse tot 
copiis tantoque ezcrcitui, cum 
omnis Arabia vix ac ne vix quidem 
lantani ntrium copiam, quanta ad 
Cambysis cxercitum snstentandum 
fnissct opus , afferro potuerit ; ut 
bactenus minus probabilis fiat Ile- 
rodoti narratio. In quo tamen nimis 
dnbitanter cunctari et insistere vi- 
detnr vir sagacissimus. Alteram He- 
rodoti narrationcm ob spdtium lon- 
gum, nnde aqua fuerit deducta, mi- 
ram utique videriidem indicai, nisi 
forte propiores fuerint fontes putei- 
qne, e quibus aqua per fìslulas in 
reccplacula sii dncta. Ac simile 
quid, quod recentiori aetate acci- 
dil, idem affert Rennel. 1. 1. Atli- 
git buec Wheeler Geograpliy of 
Herodot p. 310, qui quae Hcrodoto 
minns credibilia videbantur , ea no- 
strae aelatis hominibns probabilia 
videri posse censel: quae vero alia 
affert ad rem oxplicandam, haud- 
quaqnam sufficiant. — Pro ricaov 



scripsi BoaoVy vid. noti, ad II, G. 
Ad particulas insi ys dri (quando- 
quidem sane s. profecto) cf. Hartung. 
Lehre d. Partik. I. pag. 407. 

rei) avvoca KoQvg] De hoc fluvio 
nihil quidquam aliunde constai. Ad- 
scripsit Wesselingius : „Amnis Corys 

Arabum geographo ''^p Vn ^^i<^, 
toiTen/i Cove.** Apud Abulfedam uti- 
que commemoratur in Arabiae de- 
scriplione locus H'fidi-El-Kura (i. e. 
valUs vicorum) unius dici itinere di- 
stans ab Hidjr (qui est locus saxo- 
sus), quae stalio est Syrorum in 
loca sacra migranlium , non admo- 
dum remotii ab ora Syriae: vid. 
Keinaud : Gcographie d'Abulfed. 
T. ir. P. I. p. 118. Idem locus 
Wadi-El-Knra inde quoque reperì- 
lur in Lexico geographico, quod 
edidit Juynboll (Lugdun. Bai. 1854. 
fascìc. VIII. p. 26(5) vallisque esse 
dicitur inler Medinam et Dama- 
scum vicis replela. Quae num ad 
Herodoli fluvium Coryn pertineant, 
peritioribuR decernendum relinqno. 
Killer. Vorhalle p. 88 de voce Koros 
ac simìlibus per Asiam obviis, quas 
ad Solem cinsque cullum spectare 
omncs vult, dispulans hunc quo- 
que Arabiae fluvium alligil. lìti- 
brttm mare de Arabico sinu h. 1. in- 
lelligenduni; cf. noti, ad I, 1 ; de 
usn verbi Ivididóvcti vid. nott. ad I, (». 
gaxlfd^fvov tmv cùiio§oé(ov x. r. X.] 
i. e. f,ab co inde /Invio dicilur rexArn- 
hmn consutis coriis et bovinis et aliis 
(pcllibus) canalem ad deserta illa us- 
qtic perlinentem parasse perque eum 
aqnas duxisse.** cùiwpofrjj ubi vul- 
go snpplent doga, pellis s. roritim 
bovimtm, invenilur quoque IV, 65 
et VII, 91 , ubi cf. inlerprr. Plura 
similia vid. in Lambert, fios. El- 



THALIA. IH. 9. 10. 



id 



xvsvftivùv ig zfiì> awdpov, a^iaystv dia Stj tovxov rò vÓoq^ év 
dh ry avvd(fG> iisydXag Ssì^a^evàg oQv^aa^at^ iva daxófisvai 
xo vd(OQ ócitaói. oóòg d' ioti óvcidsxa ruiLBQÌ(ov uno rov no- 
rafiov ig ravxriv tijv awÒQov. aysiv 6é (itv dia òxeróv xQiàv 
ig XQiià XfùQia. 
198 'Ev dì Tj5 IlrjXovaia xakeoiiavp Otófiaxi xov N£ÌXov\0 

ióXQotoxed sverò Vafi^ifvixog 6 Wftacytog xatg, vjtofiivcov Kafi- 
fivasa. "A^aiSiv yàg ov xaxéka^s ^ciovxaKafiPvórjg, ikaaag in 
jityvxxov àkkà fiaOikevaag o^j^ftaoig xiaaeqa xal xs00BQa- 



lipss. Graecc. pag. 115 scq. Ad for- 
matu vocis lonicain (àfiofiósos) , a 
qua hic illic librarli disccsserunt, 
conf. Bredov. p. 150. — Pro Qatpd- 
lifvov plnres libri àif>cciisvov, 
quod cave recipias. Mox prò èni- 
xvivfisvov restitui i^mvèv^svov, 
qaod praeter Parisinos libros cxbi- 
bet in margine (nain in textu ipso 
Laec verba piane desunt) Florenti- 
nus, iabente quoqne Scbweigb. in 
Lcx. Herod. s. v. Cf. Ili, 108 et I, 
171. Il, 34. IV, 10. 10. 192. Pro 
vulg. fiT^ìiet Bcripsi i^ipist , ut 1 , 08, 
monente Bredov. pag. 257. ÒxstÓs 
est canalis , per qucm aqua ducitur; 
inde tò vdcoQ òx^revófievov III , 00, 
coli. II , 90. 

df^afiéval sunt aquarutn recepla- 
cula, cisiemae, ut VI , 119, ubi cf. 
nott. Plat. Crit. p. 117. A. Hesychius 
esplicai vdàxatv ÒoxBÌa. Nunc He- 
servoirs vulgo vocant. Quod scqui- 
tur ^cxófif 1-cft , insiticium habet 
Mebler in Mneraosyn. V. p. 04 , qui 
idem mox prò aytiv reponi vult 
àyayBìVjf atque hanc totam sen- 
tentiam àyaysCv' — Xtogia praoponi 
verbis òÒòs à' Favi — uvvÒqov. Sed 
verba hacc: aynv de fitv — ^^pt'a 
ad antecedens Xéystai pertincnt co- 
que consulto ut videtur distinguun- 
tur a proxirae praecedentibus, quae 
per parentbesin quasi cetcris inter- 
iecta ab ipso scriptore directo ser- 
mone profcruntur : oòòs à* iati X. 
r. X.y certa illa quidem e Nostri sen- 
tcntia, qui reliqua, fama tantum 
tradita indeque laaov Ttid'avd ab 
bis discemere voluit. 

dia 6xsT<àv zQiàv ig tql^cÌ xoì- 
^a] Vocula t^ìcÓi^ a Mediceo , Fio- 



rentino , aliis abest^ Ac mibi quo- 
que illa ex interpretamento sive ad- 
ditamento orta videtur. 

Cap. X. 

'Ev dt Tw ririXovai'a) nalfOfLévm 
atófiazi X. T. l.] Male in Fiorentino, 
Mediceo,aliis ioTQaTSVsro prò iarga- 
tonsdsvsTO, quae eadem confusio 
exstat V, 14. Nam ad (iv) Pelusium 
ostium Nili castra et excubiac mili- 
tum erant. Tu vid.II, 141. 154, et de 
ostio Nili Pelusiaco Excurs. VI ad 
li , 17. pag. 850. Ad vocem xari- 
Xa^B conf. notatt. ad II, 00. Pro 
^^afifirjviTOs Florentinus et unus 
Paris. WaiHLiVLXog et hic et infra 
III, 14: quae scriptura aeque reii- 
cicndavide nr atque scriptm-a ^ay^- 
fiÌTLxos prò ^ccfifii^tixos, de qua cf. 
nott. ad II , 2. Mox prò vulg. Jtòvra 
edidi Joóovrof, ut I, 80, ubi vid. nott. 

dXXà ^aaiXivaag — àni^avt] 
Quum post regnum XLIV annorum 
Aniasis mortuus esse h. l. dicatur, 
qui anno 570 ante Chr. nat. (ut ad 

II, 101. p. 790 statuimus) vel anno 
571, ut statuit De Rougd (vid. ad 

III, 1) ad regnum evectus est, se- 
quitur eundcm anno 520 ante Chr. 
u. esse mortuum, quem eundem an- 
num ponit Diodorus I, 08, qui quin- 
quaginta quinquo regni annos eidem 
tribuit , minus rccte id quidem ; cf. 
Schultz 8pecim. Appar. ad annali, 
crìticc. p. 27, Boeckh in: Schmidt. 
Zeitschrift f. Gcschichtswissensch. 
II. pag. 710. Quadragesimum vero 
quartum regni annum additumAma- 
sidis nomini invenit Rosellini in ste- 
la quadam (Monument. storie. H. 
p. 152. not.). Qui sequitur Psam- 

2* 



20 



HERODOTI 



xovta hsa àjtéd-avs, iv rotai ovòév ot (léya avccQOiov «Q^yiia 
OvvTjvsix^V' éTCO^avòv dì xal taQix^vd^slg itdqìri iv ryói ra- 
g>yov ryfSL iv tà fpji, rag avròg oixoÒoiiì^Uaro, ^EtcI Va^firivi- 
Tov dì Toi; ^Aiiaoiog ^aCiksvovxog Alyvnzov qìuóii^a AlyvnxCoi^L 
pLsyiGrov drj iyévero ' vód'riaav yàg SrjjiaL al Alyvnxiai , ovxs 
tcqÓxbqov ovdafià vó&etaai ovxb voxìqov xò liéxQi igABv, dg ké- 
yovCi avxol Orinatoi, ov yàg dri VBxai xà av(o xijg jllyvnxov 
11 rò naqaTCav' àkkà xal xoxb vo^ijóav al ©ìj^ac ìl^Bxddi, Ot dì 
niQfSai izeC xb diBÌ^BXaóavxBg xriv avvdQov t^ovxo nikag xóv 



menilus, Amasidis fìlius, eius nnllam 
mcntionem fecit Diodorus 1. I., scd 
in Munethonis Exccrptis apud lui. 
Africaimm (vid. Syncell. p. 45) vo- 
catnr ^aftfi6;ffptTijff, ultimus dyiia- 
stiae vicesimae sextae rex , qui sex 
tantum mcnscs imperium tenuit, 
quos eosdem ei etiam Herodotus tri- 
bnit III , 14. In monumentis Acgy- 
ptiorum huius regis nomcn se invo- 
nisse negat Kosellini 1. I. p. 153, sed 
in statuae, qnae in museo Vaticano 
asservatur , inscriptione hierogly- 
phica, hoc nomen se reperisse putat, 
quod et ipsum Psamelik fuerit. Add. 
Bnnsen: Egypts Place in Universal 
Hìstoryl. p. 505,631, uhi notacliìe- 
roglyphicae regis nomen dcclaran- 
tea exhibentur. 

iv TOtai ovdév ot (léya ùvee gai - 
V ng^yfia avvrjvft'x^rj] Scripsi e 
Sancrof ti libro avvtivsLid'r} prò vulg. 
avvEViCx&ri probante Bredov. p. 300. 
ovSìv dvagoiov nffi^yiia hic valet : 
TttV mali, nil incommodi, nulla calmni- 
tas. Inde graviori sensu àvÙQaia 
sunt etiam res indignac, haud feren- 
dae, ut I, 114. V, 89. 90. IX, 37. 
HO. Apud Homerum inveniuntur 
dvaQaioi avSgsg Odyss. X, 459. 
XI, 401. II. XXIV, 305, qui noXé- 
jiitoi explicantur ab Apollonio in 
Lexic. Homeric. p. 123 ed.Toll. — 
In seqq. ot'uodofiijaaTO valet : construi 
iusserat s. conslruenda (sepulcra) cu- 
raverai. 

Itdtpri iv tijai xctfpiìai x. t. ;i.] Tu 
vid^.II, 169. 

vad-fjaav yàg ©ij^at x r. ;i.J Conf. 
Suidas s. V. povXi^ancci et va^riaav. 
Tu vide quae diximus ad I, 193. II, 
13. 14. Mox e Fiorentino edidimus 



oi^Jaftà, uti, 56.58. Ili, 53. 65. 
88. 101. VII, 50. ApudSuidam 1. 
1. inveuitur ovda/ttij. Scbweigh. in 
textu item reliquit ovdafià , sed in 
Lex. Herod. s. v. alteram comnieu- 
dat scripturam. 

vad'ìjoatf at &7JPai i^fxa^t| -^a- 

nddi offeruntMediceua, Florentinus, 

alii; Sancrofti libcr, bini Pariss. at- 

que Eustath. ad Dionys. Perieg. 248, 

qui hunc locum affcrt: iptyMÒi, In 

Aldina aliisque libris aliqnot exstat 

ipbìiaai, Équide.n Bredov. p. 136 

secutus cum recentt. edd. dedi tps- 

TidSi , si quidcm forma liaec , apud 

Acscliylum, Aristophancm , alios, 

obvia, utique magia antiqua videtur, 

ut monucrunt interpretes ad Moorid. 

p. 419 ed. Piers. Conf. etiam Bloni- 

iield. ad Aeschyl. Agamemn. 1512. 

p. 138. Intelliguntur autem imhres 

tenues, qui Aelian. N. A. VI, 41 di- 

cuntur ^ccviósg Untai'. Tu vid. la- 

cobs ad h. l. pag. 228 et Creuzer : 

Ein altathen. Gefass. pag. 55. Add. 

Aristoph. Pac. 121 ibiq. 8chol, Wes- 

sel. praeterea citat Plutarch. II. p. 

596 C. Heraclid. Allegor. pag. 466 

et Aristidis locum in Aegyptt. pag. 

339 s. T. III. p. 567 [II. pag. 449 

Dindorf.]: ^r* xoCwv xal xà natta 

trjg Alyvnxov Xaiinomg noXld%ig vb- 

Tort* ipay-ddi fiìv yaQ nal avoD noX- 

Xdntg ù3g iv XQÒvoLg, àXXà xdys nffòg 

&aXdxtrìg nal nata avvrjd'dav noX- 

Xùi (se. vfTcJ v&rai). Ad ipsum loci 

argumentum facit quoque Diodorus 

1 , 10 Aegyptum ut plurimum plu- 

▼iae expertem esse scribens : ubi 

conf. Wesselingii not. Ncque nunc 

aliter lioc se habere, res est satis 

nota: adeo ut, quando accidat, ut 



THALIA. III. IO. 11. 



2t 



AlyvXTlfùv &g Cvnfialsovtsg , iv^avxa ot iirUovQOi ot xov Al- 
yvnxlùv^ ióvtsg avdQsg '^EXlip/és ts xal Kagsgj fif/t^óftf i/oi ri» 
0ivri^ OZI. ót^aròv ijyays è% Atyvmov aXXof^Qoov^ (irixccvciv' 
TOi XQ^iuc ig avtòv tovóvds. ^6av tp Oavrj natdsg iv Aiyv%x(p 
xatalslniì^liévoi, roig àyayovxag ig xò (SxQaxóxsdov xalig oìlfiv 
xov xaxQog, xgrixrJQa iv ^liaci lóxij0av ainpoxiQoiv xàv axQotO' 
xédav ' iiexàdìèyivéovxsg xaxàiva sxaóxov xàv naCàiov l0q>a- 



imbres decidant, id prò portento ha- 
beator ab incolis , ut narrat Rosei- 
lini l. 1. II. p. 1(K) seq. not., videri 
in snperiore Acgypto antiquitus ra- 
rins decidisse imbres , quam nostrÌM 
temporibus adiiciens : ipse cum sa- 
pra Thebas inter nrbes Ed fu et Eli- 
thyiam in Nilo navigaret, die vice- 
sirno septimo Februarii ann. 1829 
pluvias copiosissimas pluries exper- 
t'is est. Tu add. Allgemeiu. Zei- 
tun^ 183Ò. 3. Aprii. Ausserordentl. 
Beilage. Accuratius in hanc rem 
nuper inqnisivit Russegger Reisen 
etc. I, 1. p. *i04 seq. 224 seqq. II, 1. 
pag. 524. 530 seqq. causasque plu- 
viamm rarius utique in bis terris 
decidentium ex ipsa barnm terrarum 
natura aerisque temperie ac praeci- 
pne ventis a septentrione magna vi 
flantibus repetendas docuit, quibus 
imbrea tropici in interioribus Afri- 
cae tractibus effusi prohibentuff quo 
minuA septentrionero versus magis 
procedant , cum intra certos lermi- 
nos, ad gradum duodevicesimumbo- 
realis latitndini.s usque porrectos, 
retineantnr. 

Gap. XI. 

01 ininovgoi ol xov AlyvnzCov x. 
X. XJ] mercenarios milites regis Acgy- 
ptiorum inte1Iigit.yid.nott.adIII,4. 

ozi axgatòv — dllód'QOOv] ccXXó- 
^goog (i. e. alia lingua utens , inde 
alienigena, peregrinus) vox Homerì- 
ca; conf. Odyss. I, 183 (ubi ApoUo- 
nius p. 88 explicat PvcqpdQOvq), III, 
302. XIV, 43. XV, 452. In quo an- 
tiqui coloris quid inesse nemo non 
videt. Apte Italns Interpres admo- 
nuit Baruch. IV, 15 (ubi commemo- 
ratur id'vos dvaidìg xal àXXóyXcoa- 
aov). 

àyivsovxig naxà iva STiaaxov xóv 



naédcov] xara a bìnis Parisinis ab- 
est. Male. Vid. Mattb. Gr. Gr. §. 
427. not. 2. pag. 789. et conf. Hero- 
dot. I, 9. 106. Il, 03. Vili, in 
ibique nott. Valct enim : adducenlen 
singulos deinceps pueros , unum post 
alterum. Quae sequuntur verba^<rqpcr- 
fof is 'tov HQtjx^Qcc vulgo rcdduut: 
super cratere maclarunt: quod sic in- 
telligendum, ut pueros, unum post 
alterum, tamquam victimas sic cae- 
dcrent, ut sanguis in craterem sup- 
positum deflueret : quae haud infre- 
quens est dicendi ratio, quam ex h. 

I. notavit Kuehner Gramm. Graec. 

II. §. 022, b. Tu vid. Herodot. IV, 
62. V,5. VII, 113 ibique aliata. Add. 
Xenophont. Anabas. II, 2, 9. Platon. 
De republ. III. p. 301 IJ. Polyaen. 
Ili, 9, 40. PluUrch. Aristid. 21. 
Apitz. ad Sophocl. Trachin. p. 128 
Advcrsarr. et ad Euripid. Phoeniss. 
1024. pag. 184. Ad verba: diànav- 
T(av dì- St&^sXd'óvTsg xàv naìdcav 
Schweigh. in Lex. Herod. s. v. du^- 
BQX. (I. p. 166) suppleri vult <yqpa- 
tovxsg xa-O' Bva Énaaxov, ut adeo 
loci sententia baec sit: „cufH per 
omnes pueros (mactando s. unum post 
alterum mactantes) transiissenl opus- 
que absolvìssent." Vid. Herodot. I, 
106 ibique nott. — Ad verba: ifini- 
óvxsg dì xov atp.ccxog, quibus Noster 
declarare vult, singulos quosque ac- 
cedentes aliqnot sanguìnis guttas 
gustasse, cf. Monk. ad Euripid. Al- 
cest. 3 16. — Ad argumentum citat 
Wesselingius sìmilem fere barbariem 
Apollodori Cassandrensis tyranni in 
Diodor. Sic. II. p. 563 seq. (XXII, 
10). Atque ctiam alias apud gentes 
similia fere memorantur de sanguine 
humano, qui, vino mixtns inque pn- 
teris circumlatus , ab iis , qui foe- 
dera iungebaut , gustabatur. De 



22 



HERODOTI 



^ov ig tòv xQtitiJQa. Sta navrav 6ì disÌ,BX^6vxsQ rcSv naid(ov 
olvóvtB xal vóiùQ ia sffÓQ sov ig avtóv iiLicióvreg dì xov ai- 
fiarog navxsg of inixovQOi^ ovro dri óvvipakov. ftcf^i^g dì ys- 
rH>(iévi]g xaQtegijg xal Ttecòvrav èl, àiLtporéQmv xòv OxQaxoné- 
1 2 d(ùv nXri%t\: icokXàv ixgaitovxo ot AlyvTCxioi, Scivola dì fiéya 
sldov Ttvd'óiievog TCaqà xav ini%iùQÌov, xàv yàQ òcxéfov tcsqi- 
xB%v^iiv(av XGìQig ixaxsQov xàv iv xy /ta%|^ xavxy nsóóvxcDv 
(XtoQÌg ^iìv yàg xàv IIsqìSbcsv ixéexo xa òcxéa , òg ìxcdqìó^i] 
xax Ìqx^S^ BXBQGi^L Sì xàv Aiyvnxiov) al yììv xàv IJBQaécjv 
xBtpalai bIìSl àc^Bvéeg ovro, àcxB^ bI d-éXBig il^i^tpc) ^ovvy /3a- 



Scythis ipse Noster IV, 70eique con- 
sentiens LucianuH in Toxari cap. 37, 
ubi yid. lacob. De Roraanis couf. 
Plutarch. in Publicol. cap. 4 init. 
pag. 98, coti. Sallast. Catil. 22. De 
Armeni Ì8 atque Iberis Tacitus testa- 
tur Annali. XII, 47 , ubi vid. Lipsii 
nott. Quìn etiam apud Ungaros, 
Camanos, Hibornos idem vahiÌBse 
monet I. Griram (Deutsche Kechts- 
alterth. pa?. 103 seq.), hoc diserte ad- 
iiciens, nulla immanis moris vestigia 
apud Gerraanos rcperiri. Hebridi- 
anis solis morem fuisse legimus, ut 
manushumano sanguine tinctas iun- 
gentes inrarint communi voce; piane 
ut Scy thae gladios , sagittas et lan- 
ceas sanguini immergere dicuntur 
apud Herodot. 1. 1. Alia quaedam 
huc spcctantia attigit Lasaulx: Stu- 
dien des class. Altertluims pag. 270. 
Ipse Noster simileni quendam ritum 
in fooderibus inngendis profert I, 
74 fin., ubi cf. nott. ; hoc vero loco ue- 
rao nonvidet, sacramrem fiori, quam 
qui peragcront, co firmiori iura- 
mento obstrictos teneri voluerunt ad 
fortiter pugnandum : indeque etiam 
non mercenarios tantum milites, 
verum omnes etiam Aegyptios huius 
sacri participes fuisse vnltGhillany : 
die Menschenopfer der Hebraeer p. 
622; sed hoc ab Herodoto alienum 
videtur, solos mercenarios (i. e. pe- 
regrinos , Graecos atque Cares) di- 
sertis verbis commemorante, cum 
Aegyptii abhumanis sacrificiis piane 
abhorrncrint ; vid. II, 45 ibiq, not. 
TtsaóvTOiv è^ a(i(poTéQOi)v x. r. X.] 
Vocula i^ a binis libris abest, piane 
ut I, 76, ubi tamen, mea qnidem 



sententia , aegre carcmus praeposi- 
tione, quae quo minus inscratur, 
obstant libri scripti ad unum omnes. 
— De hac Cambysis pugna narrat 
quoque Polyaonus VII, \) itemque 
Ctesìas Persicc. §. 9, quinque Aegy- 
ptiorum myriadcs, duas Persarum 
in ea occubuisse scribcns : quamquam 
in ceteris ab Herodoto piane differt. 
Etenim Cambysem trndit cxpcditio- 
nem in Acgyptum fccisso contra 
Amyrtaeum eius terrae regem eam- 
que subegisse opera Combaphis, qui 
cum apud Aogyptionim regem mul- 
tum valeret eunuclius , huius ipsius 
res prodiderit ea conditione, ut ipse 
xiegypti praefectus fieret. Amyrtae- 
um, vivum a Persis captum, nil 
mali passum esse addit Ctcsias, nisi 
quod cum sex mille Aegyptiis delc- 
ctis Susa translatus fuerit. De Amyr- 
laeo cf. nott. ad cap. 15. 

Cap. XII. 

ut ftìv ràv n^gaicav ìis(palai fiat, 
X. T. ;i.] Plurima ex bis Icguntur 
in Excerptt. Cod. Palatini, quae 
contuli in Creuzeri Commentt. He- 
rodott. pag. 429. Paulo ante scripsi 
flòov prò vulg. idov^ cf. li , 44 ibi- 
que nott., ad voccm fxarfpfov conf. 
quae ad III , 8 monita sunt. In 
seqq. SiatBtgav h B ig ^ (\\\hQ est fu- 
turi forma, in mentem rcvocat 6vv- 
XBxgaCvhiv vcrbum, quo Noster usus 
est II, 11 , ubi vid. nott. Pro ^f- 
iBig Sancrofti liber d'iXoig, Caete- 
rum haec verba Synesium spectare 
in Encom. Galv. p. 77 , monet Wes- 
selingius. 



THALIA. III. 12. 



23 



XbhVj diatsxQavistgj al dì xàv Aiyvxzl(ùv ovt<o di^ rt iaxvQolj 
(Myig av lid^p «aióag diaQal^siag. atnov dì xomov róde Hb- 
yov xaì iiii y svTCsrdog insi^ov^ ori AiyvTCtioi (ilvj avtixa 
lOOairò xaidifov ag^diisvoi, ivQSvvxai rag xBq>aXàg^ xal XQog tòv 
ijXiov naxvvBxcu, xò òóxéov. xàvxò dì rovro xal xov (i^ q}aka' 
XQovód'av aCxióv icxi ' jélyvxxicDv yÙQ av xvg èXaxlaxovg tdoixo 
fpaXaxQovg xavxcDV avd'QcS7tG)v. xovxoi0i (lìv drj xovxó ióxt at- 
nov loxvQag tpogéeiv xàg xstpakdg. xotCì dì négfSriOij oxi iad-s- 
viag q>o(féovCi xàg xstpaXàgy atxiov róda* 0xifixQoq>iovav ^ 



OVTC9 dij XI iaxvgal, fióyig av — 
òia^d^kiaq] i. e. „AegypUorwn vero 
crania ita suni valida , ui lapide per- 
ctUiens aegre di/fringas,** Particalam 
ióff, qoain ante itóyig exhibuerant 
vett. editiones, a Guil. Diudorf . mu- 
tataminag, eqnidem ctun Schweigb. 
et Gaisf. et Dietsch. prorsus abieci, 
quoniatn a libris omnibus scriptis 
abcst et Noster ntique ita sino con- 
iunctioneloquisolet; conf. Ili, 108. 
IV, 52, qnae attulit Schweigli. Add. 
IV. 52. et conf. Jacobs. ad Aelian. 
Nat. Animai. Ili, 16: in boc enim 
dicendi genere Aelianns Herodotum 
imitari videtur. Conf. etiamHartung 
Lebre d. griech. Partik. I. p. 280. 
Assentitur Mattb. in Gr. Gr. p. 128(5, 
qui idem pag. 912 consulendus ob 
voces òri ^«; a<ld. IH, 120. 108. 23. 
1 15. IV, 28. Il, 135. VII, 0. — Mox 
Mediceus, Florentinus , alii dta^^jf- 
{«S, qnod cum Gronovio reccpit 
Wcsselingius; equidem cumDietscb. 
«t Dindorfio (quem vid. in Tbesanr. 
Ling. Graec. Il.p. 1294 coli. Bredov. 
p. 336) e codice Vindobon, dedi ^tof- 
Qoi^Bias^ si quidcm verbum òia^azzaì 
(i. Q, pertundo, perfringo^ cf. Hesiod. 
Seat. 364) melius loci sentcntiac 
convenire videtur, quam dtccQQi]' 
ywfii. Scliweighacnser. et Gaisford. 
dederant ÒiaQQij^fiagy quod dudum, 
ut monnit Cr. , voluerat Werfer. in 
Actt. pbill. Monacc. I. pag. 249, ap- 
probanteDissen. inDisquiss. pbiloll. 
I. pag. 10, quodque Sancrofti liber 
cum tribas aliis suppeditat. Futu- 
mm diaggi^^Hg , addita vocula av, 
ut ab Herodoto omniuo alienum est, 
ita buie loco minime couveniens, in 
quo optativom sibi flagitat ratio. — 



Quod ad loci argumentum attinet, 
spectat baec tota res de craniorum 
diversitate ad quaestionem de primi- 
tiva gentis Aegyptiacae origine, de 
qua vid. quae aliata sunt ad II , 2. 
Atque observatPricbardfResearches 
etc. I. p. 283 coli. II. p. 234 ed. 
tert.), Negrorum crania maiorem nti- 
que densltatem ac dnritiam prae 
aliis aliarum gentinm craniis osten- 
dere idemque observari in mumia 
Lendini asservata. Conf. etiamWil- 
kinson. Manners etc. III. p. 360. 
Arabicae stirpis primos Aegypti in- 
colas fuissc , rubrum mare trans- 
gressos, inde contendit Frank in Re- 
vueContempor. T. XXUI. p. 6(1855 
Decemb.). 

atnov taxvgàg (poQtuv xàq ne- 
(paXdg] De infinitivo, qui sequitm* 
vocem ahiov, cf. II, 20 ibique nott. 
De Acgyptiis caput tondentibus vid. 
II , 36. 

G'KtTjtQoqìéovai i^ àgx^g] i. e. ab 
initio (ab eo tempore, quo nati sunt) 
pueros sub umbra cducant, parietibus 
inclusos ; quodipsum eo refero, quod 
ipso Herodoto auctore I, 136 filli 
rccens nati apud Persas quinque per 
annos mulieribus solis committun- 
tur nec ullum in patrum conspectum 
per hoc tempus veniunt. De quo 
more plura Brisson. De reg. Pers. 
princip. II , 82 seq. , qui idem de 
principum fìUis, qui eunuchis ple- 
rumque tradebanturinstitnendi, con- 
sulendus II, 166. ,,Quibu8 adde 
nunc Olyrapiodorum in Platonis Al- 
cib. prior. p. 153 et quem ad eum 
locum laudavi I. de Hammer in An- 
nali. Literr. Vindobonn. Voi. VIII. 
p. 381 et Voi. IX p. 63." Cr. — Pro 



24- 



HEKODOTI 



à(fxv^9 ^^^ovg TLccQag q>OQéovtsg, zavxa ftév vvv toiavta iovza 
sldov ' bIòov òÌ xaì aXXa ò^ota xomoi6i iv IlaTtQrjfu^ tàv afta 
^AxctifiévB^ tc5 JaQBlnv diaq>^aQÌvt(av ino ^IvÌqg) roi; jitfivog. 
13 OC dh AlyvxxLOi ix trjg iidxVS ^ mg èxQanovxo^ itpsvyov 

ovÒBvl x6<i[ip. xaxsvlri^évxav dì ig Mé(iq)iv ixe^ixe ava zo- 



a%tfi XQOtpHv y cnins loco anta rpof- 
<p«tV Plato dixit Polit. Vili, 9 (de 
qao vid. Ast. ad Phaedr. p. 262 et 
Htfindorf.ad Phaedr. p. 228), poste- 
riore aetate omoTQatpsCv dicebatar. 
Conf. de hac scriptura Creuzer. ad 
Olympiod. Commentt. in Plat. Alcib. 
II. p. 42. not. 28. Ad vocis signiti- 
cationem conf. Herodot. VI , 1 2 ibi- 
que nott. 

nilovg Tiagag (pOQSOvrsg] rtagccg 
intactum reliqui, ut 1 , 132, auctore 
Dindorfio (pag. XVIII) et Bredovio 
p. 12G mutandum in reij^ag , qnod 
recepit Dietsch. n^Xoi quaevis di- 
cuntnr capiUs tegumenla. Unde fit, 
ut ipsa tiara , quae ad Persas proxi- 
me spectat iisque usitatum fuit ca- 
pitis tegumento m , pileo (quippe la- 
tioris significationis vocabulo) sub- 
inde denotetnr; nec mirum, apnd 
Sjnesium loco supra laudato simpli- 
citer inveniri niXovg sine Tiàgag. 
Fuit autem tiara perquam similis iis 
pileis , quos adhuc per orientem ge- 
stare solent {Turhan yocant), erecta 
illa quidem plerumque et eo , quod 
ab inferiore et superiore parte aeque 
lata erat, a cidari in apicem excnnte 
diversa atque prò ordinum gradibus 
distincta. Qua tiara eaque varii ge- 
neris ornati adhuc conspiciuntur Pcr- 
sae in ruderibus Persepolitanis. Tu 
vid. Mongez Me'm. de Tlnstit. IV. p. 
15 seqq. ExHerodoto imprimis huc 
facit VII, 61 ; alia vetenim testimo- 
nia attulit Brisson. 1. 1. II , 184. Ad 
Herodotum respexit auctore Val- 
cken. Plato De Legg. XII. p. 402 D. 
— Cr. citat : , , Platon. Scholiast. pag. 
185 Ruhnk. Astii Comment. p. 545, 
Valckenarii Scholas in Act. Apostoli. 
Ili, 7. Tom. I. p. 545 et lacobs ad 
Antholog. Gr. Voi. IX. p. 428." — 
De alia vocis huius significatione di- 
cemus ad IV, 23. — Paulo post de- 
di BÌÒov ut supra III , 12. De Pa- 
premi conf. II , 63 ibiq. nott. 



TÒiv Sfia 'AxctifiévsX xm dagf^ov 
X. T. X.] Hanc in rem conferantur 
Herodot. VII , 7. Ctes. Excerptt. 
Perss. 32 (ubi conf. nott. pag. 170 
sqq.), Thucydid. I, 104. 109. Inarus, 
e Libyae s. Africae regionibus Ae- 
gypto adiacentibus in hanc ìpsam 
terram irruens , in Deltae paludibus 
stagnisque centra Persarum copias 
se tenuit , quorum dux Achaemenes, 
ab Artaxerxe rege ac fratre , primo 
regni anno 462 a. Chr. n. cum ma- 
gnis copiis et terreatribus et nava- 
libus mìssus , Inarnm quidem vicit, 
sed ipse obiit ; ita ut Inarus, ab Athe- 
niensibus post adiutus , Persis resi- 
stere posset usquc ad annum 456 a. 
Chr. n., vel potius 455, Olymp. 81,2, 
si Glint onem sequamur (Fast. Hel- 
len. ed. Krueger. p. 48), ubi a Mega- 
byzo superatur. Ex hoc autem lo- 
co Dahl mannns (Herodot. p. 68 — 70) 
tempus colligi posse existimat, quo 
Herodotus Aegyptum viserit , nimi- 
rum post ann. 456 a. Chr. n. , intra 
454—444 a. Chr. n. s. vitae annum 
tricesimura et quadragesimum. Conf. 
nott. ad II , 1 . Pro Vrapo) cave re- 
cipias, quod e duobus libris enotatur, 
'ivccQOv, Conf. ad Ctes. fragmm. 1. 
1. et Bredov. p. 169. Libys dicitur, i. 
e. JAhyunt rex s. reguUts, 

Cap. XIII. 

yL(iZBiXri^évt(ùv Sì Ig Méfiqìtv] i. 
e. citm intra Memphin coarti ^ compul- 
si essent. Eodem modo I, 80 fin. Ili, 
146. coli. I, 24 ibiq. nott. VI, 133 
ibiq. Wessel. V, 1 10. Vili, 27. Quod 
proxime antecedit ovSsvl noofiù) (in- 
condità fuga s. effusa) ^ explicui ad 
Vili , 60. §. 3. ~ uva notttfiòv, mi- 
verso flumine, ut monnit Valcken. ci- 
tans I, 104. II, 96. IV, 18, ubi ad- 
ditur articulus ròv , quem omissum 
videmus et h. 1. et IV, 14. Paulo post 
scripsi cum recentt. edd. MvxiXri- 



THALIA. in. 13. 



25 



ta^tòv Kaiifiv0fig via Mvrtlfjvaifiv j x^Qvxa ayowjav avdga 
nÌQ6fiv , ig òiiolnyirjv XQOìiakBÓ^Bvog AlyvKxlovg. ot dh , ixei 
t€ T'qv via bIòov èoak^vóav ig xijv Miiiq)iVy ixxvd'ivrag àkiig 
ix Tov tBixBog , rqv ts via diitpd'HQav xal rovg avÓQag xqb- 
ovQyridòv 6ia0na6avzBg ig>6Q6ov ig rò retxog ' xal Alyvxttoi 
{lìv usta toùto «okiOQXBviisvoi xqÓvg} xagianj^av. Ot 

vaiTiv prò MiTvl. Vid. nott. ad 
I, 27; duceniU viris Mytilenaeam 
navem repletam fnisse consequens 
est: ducentos enim viros trirembus 
plentmqae impositos foisse satis con- 
stai: vid. Boeckh Staatshanshalt. d. 
Athen. I. p. 340.360 seq. 371 et prae- 
cipae p. 3^ seq. ed. 8ecund., Urkund. 
▼. Seewesen. p. 1 18 seq. ; qai idem 
▼irdoctus recte monuit (Staatshans- 
halt. I. p. 358. Urknnd. p. 73 seq.), 
véag qaas Tocat Herodotas , eas de 
triremibns intelligendas esse. Deinde 
alternai id hoc ex Herodoti loco coU 
ligere licebit, My tilenaeos s. Lesbios, 
qni nna cnm ceteris lonibns in Cyri 
potestatem pervenerant (vid. Hero- 
dot. I. 169 ibiqne nott.), ad hanc 
expeditionem naves Persarnm regi 
exhibnisse , qui non terrestri solnm 
itinere , sed raaritimo etiam , navi- 
bns , qnas a Phoenicibns , Cypriis, 
lonibns sibi comparaverat , ad Ae- 
jrypti li torà missis , Aegyptnm peti- 
isse videtur. Hinc infra III , 19 
(coli. Ili , 25) dicitur ó vavuHog 
aTQUTÓg. — ftdov, a Gaisfordio mn- 
tatnm in idov, retimi!, ut cap. 12 
et II, 41. — ixxv^bvteg (effusi), 
piane ni imtó^fv inxvfifvoi in Odyss. 
Vili, 515 coli. Apollon. Rbod. I, 
880 aliisque locis in Thesaur. L. 
Graec. III. p. 64'j ed. Dindorf. indi- 
catis. Qnod scqnitur additum cum 
vi quadam ccléfg (densi , conferii, si- 
mul una effusi) , et ipsum con ferri 
potest cnm Homerico cìolXssg in II. 
V, 498, ubi conf. Scholiaet Doeder- 
lein in Glossar. Homeric. nr. 451. 
T. II, p. 32. Herodoti crebrius hac 
voce ntentis locos iam indicavimus 
ad 1 , 133. ^ 

nai tovgSvSgccg HQSOVQyrjtfòv dia- 
anaaavTsg] i. e. homines in frwsla 
discerptos s. diianiaios sursum toUunl 
intra moenia, ugeovQyrjdòv apud Eu- 
nap. in Aedes. p. 26 ed. Boiss. in- 



venitur, ubi vid. not. Boissonadii 
pag. 223, qui, cnm adiectiva in óòv 
exeuntia modum et rationem signifi- 
' cent , ngBovgyriòòv , qnod a xpf ovp- 
yòff descendit, proprie sic vertendnm 
esse moneti „ad modum camium 
edulium, quae per frusta dissecan- 
tur.** De his adverbiis , quae in dhv 
fìniuntur , plura Fischer ad Weller. 
I. pag. 297. 208. Verbum xcrrcnc^f- 
ovgysCv Noster adhibnitVII, 181,nbi 
conf. nott. HQSOvgysìv eodem sensn 
dixit Lucian. de dea Syr. 55. Alia 
vid. in Thes. Ling. Graec. IV. p. 
1945 ed. Dindorf. De ipso hoc poe- 
nae genere, quo vel corpus in partes 
discinditur vel extremae partes ac 
membra , ut nares , anres , alia , ab- 
scinduntur et loco edito publice ex- 
ponuntur, frequentiore ilio quidem 
per orientem, conf. quae attulìt Len- 
gerke ad Daniel. II, 6. pag. 55. In 
articulo tovg im merito h aererò vi- 
detur Wesselingius, scribendum esse 
statuens: rial óianoa éov g avògag 
X. T. X., quum in TOT2: lateat Hif 2:. 
At signitìcantur quotquot in navi fu- 
erant, ad unum fere omnes, ut recte 
monuit Schwcigh. Kt requiritur, pu- 
to, articulus vel ob verba praegressa 
etqnodammodoopposita ti]v ts vice 
óitq)9'figav, — tiCxog hic de casleìlo 
8. /77'ceMemphidÌ8 intelligendum esse 
satis apparet ex III, 14. Larcherus 
citatili, 91. IV, 12^. 

Zgóvrp nugfarrjaav] i. e. tandem in 
dedilioneni venerunt. tgóvco valet: 
tempore aliquo praeterlapso , tandetn, 
denique, Conf. I, 68 ibiq. nott. I, 
80. 175 ibique nott. V, 77. VII, 6. 
VIII, 53. 107. ,,Addo Fischer, ad 
Weller. III. p. 222 et RUckert ad Pla- 
tonis Conviv. p. 215." Cr. nagiaTtj- 
occv ex h. 1. citat Thomas Maglster 
pag. 092 s. V. Tu conf. Ili, 45. 155 
et quae Wesselingius attulit: V, 65 
VI, 99. 110. Imitotur Pausanìas 



26 



HERODOTI 



nQOóèxéeg jiifiveg , Sei0avtsg za 7t£Ql r^i/ Atyvnxov yeyovótaj 
nagéSoóav, ócpsag avtovg àfiaxtjri' xal (poQOv t€ ird^avro xaì 
dóga Ì7C£^7tov. ag di KvQt^vatoi koI Bagxatot , dsvóavrsg ó- 
fi^OLog xal ol jiifivsg ^ etsga toiavra iicoifjaav. KafifivaTjg dh 
tà fiìv nagà Atfivov ild^óvra daga q)vXoq)g6vci}g editato , rà 
dh nagà Kvgrivalmv ajctxófieva liBfKpd'elg, mg ifiol doxaeij oti> 
r^v bkCya' énf^i^tpav yàg di^ nsvxrixoolag ^véagàgyvgiov ol Kv- 



VllI, 27. §. 1 , ubi Herodoti non ob- 
litas est Siebelis. 

«al (fógov tB ittt^avTo] ì, e. 
tributimi sibi ònponi passi sunt , tnbu- 
tutu pendere spoponderunt. Quibns 
addit Noster, imperfecto tempore 
U8U8 : %ai ò(ÒQa ^nBfinov, a f/uo inde 
tempore dona (tributi loco) ferve coe- 
perunt; ut vix opus esse videatur 
nionere de discrimine aoristi (^ra- 
Jayro) et imperfecti (fnsfinov). Ad 
locutionem (poQOv itcc^apro, quae 
frequens etiam in titulis reperitur 
(vid. Sanppe. Inscriptt. Maccdd. 
Vimnr. 1847. p. 12), cf. Ili, 8^). IV, 
165, et de medii verbi in bisce vi ac 
potcstato Kust'^r. de vcrbb. Graec. 
med. cap. 8. ; n^. m. 123. Similia 
verba media , in quibus similis obti- 
net vis ac potestas , recensuit mul- 
ta , nec verbo td^ccad'ai (nam aori- 
stus in bis potissimum spectandus) 
cum compositis omisso, E. Fr. Pop- 
po in scriptione de Graec. verb. nied. 
inserta libro, qui inscribitur: Neues 
Archiv f. Pbilol. u. Paedag*. v. See- 
bode 1829. nr. 57. pag. 227. not. 9. 
In bis enim verbis medium vim activi 
cum accusativo pronominis reflexivi 
coniuncti et verbi intransitivi habet. 
Infra VI, 42 Noster: (pógovg ?t « J f 
tndaTOiai x. r. X., de quo couf. Meier. 
De Andocid. V, 3. pag. 13. — Li- 
byesliosco, qui Aegypto proxinii tnm 
Carabysi se dederint, Herodotum ip- 
sum visisse existimat Dablmann (He- 
rodot. p. 71 seq.); eosdemque esse 
Buspicatur , quibus Inarus ille olim 
Imperitarat , et postea , ipsius Hero- 
doti aetate, Tbannyras, Inari fìlius, 
de quo vid. III, 15. — cSj in seqq., 
quod satisnotum, valet: eodetii modo, 
simililer etiam. Cf. Ili , 152. VIII, 
126. et Fischer, ad Weller. I. pag. 
259 seq., ne plura. De Cyrenaeis conf. 



Ili, 91 et quae plnra libro qnarto 
enarrantur, cap. 150 seqq. De Bar- 
caeis conf. Ili, 91 et IV, 201 seqq. 
Libyum et Cyrenaeorum , qui una 
cum Aegyptiis in bellum profecti 
erant , mox vero douis missis Cam- 
bysi se quidvis impositnm pracsti- 
turos esse promiserant, meminerat 
quoque Diodorus libro X , 34 in Ur- 
sini Excorptt. de Legatt. p. 314. 

òsi'aavTsg òfioi'tng xal ot A^fiveg] 
Libri plerique 6(i. a %ai. Sancrofti 
liber ac Vindob. òftoiatg (og xal. 
Schaeferus cdiderat òfioioag xai. 
Atque sic scribendum esse iudicat 
Struve in Spec. I. Quaest. de He- 
rod. dial. p. 24 — 26. (s. Opuscc. 
II. p. 287 seqq.) vcl e binis illis li- 
bris recipiendum òg loco pronomi- 
nis relativi, quod, ubicunique apud 
Herodotum post vocabula simile quid 
ant idem signifìcantia reperiatur ad- 
iuncta particula xal, aspiratione ca- 
reat , ut sane a hoc loco stare nc- 
queat. Mihi quidem istud (Uff, quod 
bini libri afferunt, ex antecedenti 
vocula ortum videtur; itaque vocu- 
lam prorsus eieci, adstipulante Din- 
dorfio. Uncis inclusam exhibet 
Dietsch voculam a , quam equidem 
cum ceteris edd. sustuli. — Ante 
TOLcevta cum roccntt. editoribus in- 
serui fTfpa, piane ut 1, 120, ubi vid. 
nott. Ili, 79 coli. Werfer. in Aclt. 
phill. Monaco. I, 1. pag. 113 seq. — 
In seqq. ad structuram verbi fiffi- 
(p&ség cf. nott. ad III, 1. 

itBvzri'Koai'ag fivéag aQyvgiov] At- 
ticae si intelligantur minae, quarum 
sexaginia confìciunt talentum, sum- 
ma argenti erit octo talcntorum et 
viginti minarum. Haec si ad no- 
stros numos revocaris, existet sum- 
ma 12064 imperiali, sive 21715 flo- 
renn. Hcrncigg.Cf.WurmDepondd. 



THALIA. m. 13. 14. 



27 



Qfivatot ' taikag ÓQaóóófisvog avtoxHQiij diéoitHQè rg 6XQati^. 
'HiisQH dh dexdtfjj a% ly^ Ttagélafis tò tstxog rò iv Ms'u^i^^ 
Kaiifivófig^ xatiaag ig rò ngodarsiov ini Ai;fig ròv fiaoikétt xAv 
Alyvnxifùv '^a^^r^vixov , fiaaiksvaavxa ^^vag ?| , xovxov xa- 
xlóag óvv akXoi.0t AlyvnxCoi^oi , diensiQaxo avxov x^g i^vxfjg^ 
noiécjv xoiads, cxalKag avxov xrjv d'vyccxéga Ì6&^xi dovUrj i^- 
ijf€(in6 in vÒGìQ Ixovóai) vdgi^tov ' Cvvins^ns 6Ì noi akXug 
nagf^évóvg àno?,i^ttg ivógóv xàv ngcixcjv ófioto^ ióxaXpiévag 
200 rr] xov fiaóiléog. cjg dì /9og xb xal xlav^^ó nag-qt^av al nag* 
d'Bvoi xaxà xovg naxégag, ol ^ìv akXoi naxigeg àvsfiócjv xs xal 



etc. ratt. pag. 56 seq. et Tab. XIII. 
XIV. — avTOXHQirj (nua ipttius manu) 
invcnitur qaoqne I, 140. Ili, 00. 74. 
Alia dabit Breiov. pag. 77. 

zavzaq dgaaaóiirfvog] i. e. has pre- 
henxojt sua ipsìus manu difftribitit ex- 
erciiui. Plora de hoc verbo vid. in 
Thes. Ling. Gr. III. p. 1071 ed. Din- 
dorf. ffRarior constructio. Vid. 
Schlensneri nov. thes. vet. test. II. 
pag. 200 8. V. dgaacsa^ai, — xariv- 
dgaTtfO^ai etiam genitivuin adiun- 
ctam habet apnd Procium in Alcib. 
I. cap. 54.** Cr, 

Cap. XIV. 

yLaxiactg ig rò nQoaarsiov] Conf. 
I, 14 ibiq. nott. Add. V, 12. 25. 20. 
Ili, 01. 04. — ini Xvfirj invenitur 
supra II, 121. §.4. Jacobs ad Ae- 
Han. N. A. I , 'U. pag. 20 et qnae 
similiaaffcrtG. V.MaelIcr in script. 
III. De variis rebns grammatt. 
(Torgav. 1825) p. 0. 

èisneigàro ccvtov vijg tlfvxrjg] 
Koen. ad Gregor. (N>rinth. de dial. 
lon. §. 15. pag. 307 mavult dund- 
QffTO, Sancrofti liber offert diB- 
nfigéaro^ atrnmqiio reiiciendum, ut 
recte monet Bredov. p. 381. 8en- 
tcntiam loci sic reddewtnimìtm eius ten- 
tnhitl 8. tentare studuìt. Nam in im- 
pcrfecto inest conatns ac studii si- 
gnificatio. De qua conf. 1 , 08 ibiq. 
nott. , ne plura. iffvxi^v Schweigh. 
rccte intcrpretatnr antmum, citans 
VI, 128, ubi eodcm sensu Nostrum 
dixisse putat: SnungàTO «utwv — 
xfig OQyrjg. Conf. etiam VII, 153. In- 
fra III, 1 10 legitur ecntneiQÓÌTO yvtó* 



firig, Mox in vcrbis atsilag avtikp 
trjv ^vycttéqct èa^TJTi dovUìj i^é- 
jrf(inf X. z. l. (i. e. fi/iam citis sennli 
veste indulam s. instructam etc.) ver- 
bum aréllfiv pari modo videmus ad- 
hibitum VII, 02. 03. Plntarch. Ae- 
mil. Paul. 33, ubi conf. Held pag. 277. 
Pro dovXrjtrj e Sancrofti cod. cum 
rccentt. odd. scripsi SovXiy , cf. Bre- 
dov. p. 180. in vScog (i. e. aqnatum, 
ad aqiKun haurìendani) Noster eodem 
modo dixit V, 12. VI, 137. VII, 193 
coli. VII, 32. I, 37. IX, 51 et ini «-li- 
Qtiv Ihvui IV, 114. 1 IO. Attigit quo- 
que KuehnerGr. Gr. §. (Ì13 et Fischer, 
ad Wellcr. Gr. Gr. Ili , b. pag. 243. 
Ad ca verba , quae proxime antecc- 
dunt, Cr. conf. the ClassicalJoum. 
Voi. II. p. 582 seq. — anoXi^ag et 
quae scquuntur , citat Thomas Ma- 
gist. p. 51. Herodoti scntentia est: 
simnl una (cum regis filia) alias etiam 
mijiit virtfines e principum virorutn fiUa- 
bus selectas et eodem modo quo regis 
fìlia vestitas. 

àg Sh ^oy ts xal nXavd'fiùi nagri- 
'Cactv «r nagd'tvoi xarà rovg nuxé- 
p«ff] i. e. quae cum clamantes et eiu- 
ìantes praeterivent eum locum , quo pa- 
tres (ex adverso ipsin) eranl collocati 
s. considebant. Wesaelingius e binis 
libris exhibuerat nagijeaav, Keiz. et 
Schaef. nag-^'Coav, quod Matthiae h. 
1. citans in Ciramm. Gr. p. 1154 re- 
tinuit , in textu ipso exhibens nccgf^- 
aav, a verbo ncegiévcci^ praelereundi 
significaiione ; Schweighaeuser. et 
(iaisford. dederunt, quod in F.'oren- 
tino libro aliisque legitur: nttQrjanv, 
a verbo nageìvcci ea significatione, 
de qua conf. nott. ad I, 21. Equi- 



28 



HERODOTI 



àvéxlaLOVy ògéovr sg tà téxva xexax(0(i6va, ò dì Va^iii^vitog 
ngolSòv xal [laùòv IxvìI>b ig f^v yijv, jcaQe^skd'ovasciiv dì tùv 
vÒQOffÓQGìv ÒBvxsQa ol xòv jcatda iTte^ns fi«r' ccXXodv Alyv- 
nxCov 8i0%tkC(Ov x^v avtrjv rjXcxifiv ixóvtfDv^ xovg xa avxévag 
xaX^ dedeiiévovg xal xà óxófuxxa iyxsxccXivcaiiévovg. iqyovxo da 
Ttotvriv xl6ovxBg Mvxtltivaimv xotóv iv Méntpi unoko^ivoiCv 
6vv xfì vijt' xavxa yàp èSixatSav of fiaóili^VoL òixa<Sxal^ vnÌQ 
àvÒQÒg éxdaxov déxa AlyvTCxCaov xòv xqoÌtgìv àvranòkkvo&ai, 
6 81 18 òv Ttagsl^iovxag xal [lad'òv xòv nal8a ayóiievov iitl ^a- 
vuxov^ xòv à?.lG}v Alyvnxi(av xòv TtSQtxaxrjiiévcov avxòv xXai- 



dem ciim recenti, edd. probante Bre- 
dovio pag. 400 dedi nagrj'CtfaVj quod 
unum veruin esse videtnr ac loci 
sentcntiae conveniens; infra nccgié- 
vtcì eodein scnsu Noster dixit. Ke- 
tinui etiam xarà xov^ naxéqag^ Ucct 
plurimi codd. naqà x. n. exhlbeant, 
quod inde rcvocavit Dietsch. Nam 
xarà in talibus significai ex, adverso, 
contro, optime monenle Valcken., 
qui citai Herodot. II, 121. Ili, 80. 
VI, 101. Thucyd. Vili, 80 aliisque 
locis, quo8 excitat Boehme ad I, 33. 
ludeMalthiae 1. 1. vernacule sic red- 
diti ,,da woihre Valer sassen." Mi- 
nu8 accurate opinor Kuehner Gr. Gr. 
§. 607 , 1 : 2M den sHzenden Vdtern. 
Ad dativos pofj xs xal ulccvd'ficù conf. 
Herod. III, 70. 127. IX, 50 et similes 
Homeri locutiones (Ili. Ili, 2 eie), 
de quibns dixit Freytag. ad Homeri 
Ili. II, 140. pag. 280. In seqq. prò 
naxfQèg male olim legebatur navxsg, 
vid. Wesseling. Disscrt. Herodot. 
III. p. 17; ccvi%Xaiov cum recenti. 
edd. e Fiorentino atque ex Aldina re- 
vocavi prò vulg. àvxénXaiov. Idem 
cum recenti, edd. retinui ngoCdòv 
xal lucd'àv , cuius loco e duobus li- 
bris Schacfer. nffOtfLÓòv x. ft, Iti- 
dem mox dedi cum reliquis editi. 
nage^sXd'Ovaécov^ ad quod tuen- 
dum Wesseling. citat VI, 117 et So- 
])hocl. Anlìgon.033. Florenlinus cum 
aliis: nceQ(Xd'Ovai(av. Ad dsvrfga 
conf. I, 40 ibique noti. 

xove xf avxèvctq xailo) SBÒt\i.évovq\ 
Ita cum Schweigh.,Gaisf. et recenti, 
edd. dedi. Vulgo rovg Sì ttvx. Quod 
in aliis libris ci scriplis et edìtis 
post dsdffiévovg inserlum legeba- 



tur fjyov, id meliorum librorum au- 
cloritate cum iisdem viris doctis ab- 
iecimus. Sunl autem parlicipia Sf- 
dsftèvovg et iynsxccXivafièvovg per 
quandam sensns strucluram iungen- 
da cum verbis : xòv naìSa — pLBx aX- 
Xtov Àlyvnxifov, Quod ad loci argu- 
mentum allinei , monuit Gronovins 
Observatt. II, 22 de frenis supplicii 
causa ori imposilis; captivos fune 
circum cervicem vinctos ipsa mon- 
strant Aegyptiorum monumenta: cf. 
Wilkinson Manners eie. I. ad p. 106 
(nostrae edil. T. I. p. 871) et ad p. 
384. — In seqq. rjyovxo e Sancrofti 
libro revocavi cum recenti, edd iu- 
benteBredov. p. 203 prò vulg. «yor- 
ro, quam Florenlinus liber praebel. 
xal ftad'òv xòv natoti ayófisvov 
Ini 9'dvaxov] Plerique libri, Medi- 
ceus, Florenlinus, Sancrofti liber, 
alii , exhibent 'qysóiievov , quod de- 
dit Wesselingius quodque etiam Mat- 
thiae tuelur, lum in nota ad h. 1., ubi 
interpretatur : ,,qui ceteros praegre- 
dìens , anle ceteros ad mortem duceba- 
tur** , cum riysCad'ai xivi pervulga- 
tum sii, v. e. VII, 40; lum in Gr. Gr. 
pag. 430, ubi exponit: der voran- 
gieng , alteram Aldinae leclioncm 
àysófiF vov e scribendi errore flu- 
xisse ratus. Et facil bue quodam- 
raodo III, 15 inil., ubi legimus: éX 
Xà ngmxov naxayionèvxa. Ex Aldina, 
binis libris addicentibus, Scbweigh. 
et Gaisf. dederunt ccys6(iBV0Vy quam 
formam lonicam esse volunl prò ayo- 
fisvov, probante quodammodo Schae- 
fero ad Gregor. Corintb. p. 233 et 
Butlmanno Gr. Gr. mai. II. p. 31 
noi. coli. Werfer. in Actt. philoll. 



THALIA. m. 14. 



29 



óvz&v 7uà deivà noievvrfùv ^ tàvzò ènoiri^B rò xal ènl ry d^v- 
yazQi. xaQsl^óvtav dh xal tovxcdv ówìjvBiXBy £g ts t&v 
óviinotioav ot avdffa uxrihxiótBQoVj ixvisjttmTcóra ex xàv ióv- 



Monacc. I. p. 269 seq. et p. 70, nisi 
àyeóiuvov corraptam esse existime- 
rnns ex dyivfófuvoVy qnod Schaefero 
quoque in mentem yenerat: utitur 
euim Noster hoc verbo VII, 33 aliis- 
qae locis , quos vid. apnd Schweig- 
haeuser. in Lexic. Uerodot. I. p. 5. 
Dietschias et Bekkenu ad Wesse- 
Hngii lectionem redierunt ; equidem 
cum Dindorfio (Prolegg. p. XXI II) 
et Bredovio p. 366 dedi ayónsvov, 
sì quidem , quod bene monet Bredo- 
TÌus, verbnm afiaO'at, ab Aristotele 
quoque Rhett. Ili , 8 Herodotea re- 
ferente adhibetur atque omnino in 
hac re proprium esse videtnr, y. e. 
in Xenophont. Anabas. 1,6, 10. V, 
7, 34. Meraor. IV, 4, 3. Aelian. V. 
H. I, 30. Mox reliqui ini 9'avatov 
cum recentt. edd., quod Werfer. 1. 1. 
inutari vult in ini Navarro et hoc 
loco et paulo inferius, omnibus li- 
bris scriptis rcfragantibus, cum ini 
9avàx(ù solemnem fero formulam 
esse pntet, de qua etiam conferrc 
licet, quae attulit Spohn. ad Isocrat. 
Panegyric. §. 154 (cap. 41). Wes- 
sellngius coniccerat : rjjy ini ^ava- 
T®, piane ut Pausan. I, 20. §.4 dixit; 
ad quem locum Herodotci loci non 
iromemor fuit doctissimus interpres. 
Tuconf. supral, lOOibiq.nott. Equi> 
dem accusatiyum Q-dvctzov^ quem 
bene iam tuitus est Sintenis in SchuI- 
zeitung 1831. II. pag. 587, eo magis 
retinendUm duxi, cum totius loci 
sentcntia aeque ac verbi dysad'ai 
structura accusativum hic poscere 
videretur, quem a dativo (d'avavca) 
aliis locis adhibito bene discernen- 
dnm esse vel Xenopbontis locus in 
Anabas. 1,0, 10 coli. V , 7, 34 satis 
docere poterat. 

Tfùvxó inot'rjae tÒ xorl ini tìj ^f- 
YcctqQ i. e. idem fecit^ quod in filia. 
xal plures codd. oraittunt, omisitque 
inde Dindorf. , uncis inclusam exhi- 
buit Dietsch. Ncque tamen eieci 
particulam, quam in huiusmodi lo- 
cutionibus Noster relativo prono- 
mini addere so^et. Plura Struve 1. 1. 



pag. 24 (Opuscc. II. p. 287 seq.). Ad 
verba ini ry 9'vyatQi* conf. Viger. 
pag.6i4. In proxime antecedd. dn- 
và noifvvxtùv ad verte verbum 
activum , quo etiam Noster usus est 

II, 121. §. 5 et, si vera est Fioren- 
tini libri lectio, IX, 33 coli. 52. 93, 
ubi cf. nott. ; crebrius sane invenitur 
medium verbum hac in formula, 
quae miros ad motus affectusque, 
quos quis aliquam rem aegre ferens 
edit, signitìcandos adhibetur. Conf. 
Ili, 155. IV, 33. V, 33 et 87. VII, 1 
et quae alia attulit lacob. ad Lucian. 
Toxar. cap. 33. pag. Ili et Naber in 
Mneniosyn. I V. p. 22. Ad verba seqq. 
cvvriv(i%i^ ù>GTS conf. supra III, 
4 ibique nott. 

avdga dnrjUìistftSQOv] i. e. virvm 
aetate proveciiorem. Glossa Herod. 
reddit ngfa^vtsffov, Plura de hac 
voce in comparativo plerumqne ad- 
hibita dabit Lobeck. ad Phrynich. 
pag. 84. Quod sequitur ^xjrcTrrcoxóra 
£x TÓav i6vt(ov indicat hominem , qui 
honis exciderat: qua in re i%ntnTtiv 
vel a lureconsultis adhiberi docent 
loci aliati in Thesaur. Ling. Oraec. 

III. p. 528 ed. Dindorf. rà ióvxa de 
bonis s. fortunis dici , satis constat ; 
cf. Xenoph. Cyrop. Ili, 1 , 3. Anabas. 
VII, 8, 22. Ad verba bI (lt} oaa nxfo- 
rós ex antecedentibus repetendum 
fX^i, hoc fere sensu: „qui non solum 
nihil habebat, nisi quantum mendicus 
(habere solet), verion etiam stipem 
a militibug rogabai. Ad sententiam 
ìpsam conf. Aristophan. Plut. 551: 
TtTCùxov iihv yàg ^toj, ov av Ity^ig, 
i^v iaziv fiTiSìv ix^vta. — Mox re- 
tinui s^ds, ut III, 12. Male olim tds. 
— Pro tÒ noisvfievov nccv Wass. ad 
Thucyd. 1 , 143 scribi voluit : rò n. 
Snccvy quod idem praebent San- 
crofti liber ac Vindobonensis. Quo 
tamen vix opus, (pvlomoi Noster scri- 
psit, constanter forma tpvlanog usus 
prò q)vXa^ , observante iam Suida 
8. V., qui excitat Nostri locum l, 84. 
Add. Ili, 4. 48. 77 aliosque locos 
iam allatos a Bredov. p. 252. Atta- 



30 



HERODOTI 



roi; i%ovta xs ovòìv y si ft^ o6a ntcox^S 9 ^^^ nQoóaczéovra trjv 
0XQaxtr^v , jcct(fiivac ^a^fi'ì^vixóv xs xòv ^y^ndaiog xal xovg iv 
xà TCQoaóxsio} xaxrjiiévovg xàv Aiyvnxiov. ò dh Waiiiii^vixog 
mg side , àvaxkavóag fiéya xal xaXéfSag ovvóiiaxL xòv ixatgov^ 
inkrfliaxo xriv xBtpaXr^v. Hoav tf' oQa avxov (pvXaxoij óì ró 
noisv^ievov nàv é^ ixsivov èn éxdaxy i^óda Kaiipvatj ióij- 
^ccLVOv. ^aviidóag Sì ò Kcciipvarjg xà noisviiBva , TCsiiil^ag dy- 
yslov siQcixa avxov ^ Xsycjv xdSe' ^sonóxrig 6e Ka^pv6rig, 
WafiiiìjvixB, elQcaxa^ dióxc 6^^ x^v lièv ^vyaxéqa oqsov xsxa- 
xcufiévriv xal xòv nalSa ini ^dvaxov 6xBÌxovxa , ovxb dvé^aoCag 
ovxB àvixXavCag^ xòv dì Jtxcjxòvj ovSév 001 nQoaijxovxaj mg 
aAAoi/ xvvd^dvBxat y ixiiiriOag; 'O (lìv Sri xavxa iitSLQmxa^ 6 d' 
àfiBipBxo xotiSÒB • SI nat Kvqov , xà ^ilv olxi^Va rjv ^lét^ xaxà 
ij SaxB àvaxkaiBLVy xò dì xov iraigov nd^og d^iov tjv daxQvmv, 
og ix TtokXòv XB xal BvdaipLÓvmv ixnscòv ig nxmxrjtriv a;rr-201 
xxav ini yi^Qaog ovdm. Kal xavxa mg àitBVBtx^ivxa ino xovxov^ 



men idem dixit XQvaotpvXaiiag IV, 
13. 27, quod mutari recto vetat Bre- 
dov. 1. 1. — ère' endattj è^óSco rccte 
Schweighaeaser. redditi quaque pom- 
pa praeter eunte. — In seqq. prò: ei- 
QiOTÒtj di ori d^ Cobet legcndum 
proponit: sigazà rdÒF' téÓTj'K. 
X, X.j itcmqae nvv^dvoiLui prò 
nvv^uvBxaL, 

0VT6 àvi%XavO€tg\ Aldina et Medi- 
cea» liber : a v inlavaag , quod cnm 
recentt. edd. recepì. Reliqui libri 
dnénlcnfcag, quod tuetur Wesseling. 
laudansll, 121. Aeschyl. Prometh. 
038. Sophocl. Oed. Tyr. 1400. Plii- 
loctet. 709 et Procopium sollcrtem 
priscorum scriptoruin aemulatorcin, 
hocyerbo dnOìiXavsLV frequentissime 
ntentcm. Sedcf. Herodot.111,06. Ad 
formam dvéfimaag cf. nott. ad I, 10. 

co; dXXoiv nvvd'ùvSTCii] \. q. ut ex 
aliis cognovU. Aldina, Florentinus 
liber cum binis aliis : nvv&àvofiaiy 
quod Schweighacusero , qui in textu 
retinnit nvvd^dvstai , velicmenter 
placet , cum regis scilicet verbis 
homo loquatur et in seqq. quoque 
sic respondcat Psanimcnitus , ac si 
cum ipso regc praesenti coUoquere- 
tnr. Mihi hoc speciosius quam ve- 
rins videtur. Matth. exhibuit nvv- 
d'dvoftai, Beliqui editores vulgatam 



retinuerunt. Verba fié^oì xaxà rj 
aOTS dvaìiXaL8iv (i. e. gravida mala 
quttm quae fiere possem) oh structuram 
plenam inde attulit Matthiae Gr. 
Gr. §. 448 , b. : alia dabit Valcke- 
naer. ad h. 1. , in quibus illud (oats 
vel additum intìnitiyo reperitur (ut 
in Xenophont.Memorabb. Ili, 5, 17), 
vel omissum. Tu conf. de infinitivi 
rationeEichhoff: Versuch. z. wissen- 
schaftl. Begriindung d. griech. Syn- 
tax. (Crefeld. 1831) pag. 52. 

ini yi]Qaog ovóà] in limine sene- 
ctutis, de iis dicitur, qui ad extre- 
mam pcrvenerunt sencctutem aut 
proxime ad eam accedunt. Qua for- 
mula Homcrica (conf. V. e. II. XXII, 
00. XXIV, 480. Od. XV, 340) adeo- 
que proverbiali nec Plato ncc alii 
abstinuerunt. Tu conf. Ast. ad Pia 
ton. Polit. I, 2. pag. 320. 327 et Bre- 
dov. p. 259 scq. Quocum eodem viro 
docto p. 21 in proxime antecedenti- 
bus revocavi ndd'og, quod licet uno 
tantum libro scripto comprobetur, 
iam Valckenarius praetulerat ; reli- 
qui codd. fere omnes nìv^og, quod 
plerique recentt. edd. retinuerunt, 
excepto Dindoi-iio, qui dedit nd&og. 
— mooxfìtrjv , cuius loco Aldina nvoì- 
jj^jyv. rotinui; cf. Bredov. p. 184. 

%aì Tccvra mg dnfVHx^tvza vnò 



THALIA. in. 14. 



31 



£v doxssiv ol elQÌÌ6&ai. fùg dì léyèxai in j^tyvxtitoVj daxQVSiv 
^ìv KqoIcov , èraxBvxBB yà(f xal ovrog i«i6x6ii€vog Kanfivatf 
ìk Atyvnxov^ óuxqvsìv dh IlBQaéfov zovg «aQSÓvras^ avrà 



tovTov X. T. l,] Sensiis verbornm ex- 
peditus , structnra grammatica ma- 
xime impedita; qnam nt expediret, 
Sckweigh. ànsvHx^'évza participiam 
prò verbo finito , quod sequatur vo- 
culam coff, positum videri statuit; 
quamquam qnos affert locos ad hanc 
structuram probandam VI, 31. 79, 
ii maxime yidentnr esse alieni. Ad 
eandem ferme rationem Steger. hunc 
locnm explicat, ad àmvhixQ'bvxa 
supplendo ^, quod idem yaleat at- 
que àjtfvèix^ij, Sed in praefatione 
pag. XII seqq. hoc ei displicere di- 
cit; rescribi raavult (ov (prò mg), 
quae particuia apud Herodotum ad 
orationem continnandam inserviat. 
Pro vnò Tovtov, quod ad nuntinm 
a Cambyse missniii pcrtinet, idem 
legi vnlt rà ànò xovtov, i. e. 
quae ab hoc (se. Psammenito) pro/i' 
ciscebaniur, quae ab hoc dieta erant, A. 
Mattbiae haec adscripserat : ,,Ver- 
ba xal xavxa ag — elg^ad'at in pro- 
tasi esse videri possunt, quam sequi 
dcberet apodos's Su'hqvsiv (lìv KqoC- 
aov, sed turbatus esse ordo verbo- 
rum inscrtis illis cóff òì Xfystai vn' 
Aifvmifùv. Sed ne sic quidem con- 
structio recte procedit : nam dax^v- 
nv iii'V KqoCgov eie. opposita sunt 
verbis fv ^oxffiv ot sig^ad'ui et nar- 
rationi aliorum contraria Aegyptio- 
rum. Itaque vereor , ne ag e seqq. 
Ime retractum tit." Schaeferus edi- 
ditoiff; cquidem revocavi ag, quae 
vocnla si recte posita est, temporali 
significatione (i. q. ins^) accipi non 
poterit, sed eo sensu, quo etiani 
Schweighaeuser. iuLex. Hcrodot. II. 
p. 392 intelligi vult : Alque haee^ itt- 
pole renuntiain (Cambysi) ah hoc (nun- 
tio) bene dieta esse ei videri (dicunt) : 
ut vero ab Aefftfptiis tradiUtr, Croesus 
lacrimas [udii etc. Ubi ad verba xal 
ravra — sigijad'ai e sequentibus ver- 
bis à>g di ÙysTat vn' Aly, iure mihi 
léyizai ad antecedentia mente repe- 
tere posse videor; verba antem dcc- 
XQViiv ij^v KQOìaov x, 1. 1. pendent 
a lày^xai ea stmctura, quam ad I, 



58 attigimns, coli. Knehner. Gr. Qr. 
§. 857, 2 et Mattbiae: Ycrmiscbte 
«chrift. pag. 61. Herod. IV, 5. VII, 
171. Htructuram anacoluthicam ha- 
ius loci attigit quoque Oeisler De 
Graecc. nominatt. absolutt. pag. 55. 
Quae cum ita sint , nihil mutare in 
Herodoteis verbis volni, quae eodem 
modo cxhibuerunt recc. edd. , ncque 
opus erit adderc Tfìiovot post verba 
VTiò XOVTOV y ut opinatur Abich in 
Philolog. X. p. 505 seq. Retinui quo- 
que or e Mediceo libro repositum 
prò otpiv, cuius nuUum hic locum 
esse ostendit Bredov. p. 282. 

danQVSiv [lìv Kgoìaov — danQVHv 
dì rièQateùv rovg naQiój^ag] In ver- 
bo danQveiv rcpetito inest vis quae- 
dam, quam cum Homericis compa- 
rant Odyss. IV, 104 seq.: iiXaìe 
filv'AQyfLTj EXtvrj — ala Ce òt Tfj^ 
Xé(iaxog x. r. X, Eodemque refero, 
quod apud Nostrum legitur III, 36: 
y,ccl ano fiìv Ofcovvòv ùjXeoag — 
cenò df aXsaag Kvqov , ubi eam 
ipsam ob causam nolini tollere aite- 
rum colsaag, pronti placet Cobcto. 
Ncque bue non pertinet VIII, 89:^ — 
ano iilv i d'avi ó orgatriyòg — ànò 
()f aXXoL noXXoi xe xal ovvo/Liacrrol 
UsQaétov, quibns similia inveniun- 
tur V, 81. IX, 5. 

ixixivxfs yàg yial ovcog Iniano^B- 
vog"] De re conf. I, 80 ibìq. nott. 
De forma et significatione ixtxsvxBS 
conf. Lobcck. ad Phrynicb. pag. 395. 
Nanique Attici hac forma, hac verbi 
snbstantivi notionc (valct cnim li. 1. 
erat), usi non sunt; apud pofc^terio- 
ris aetatis scriptores haec forma tum 
in verbo simplici tum in compositis 
sacpins reperitur. Pro éntanóftsvog 
male olim iniancófifvog. Tu vid. nottv 
ad I, 91 etcf.lll,31.132. Tr. conf, 
Thucydid. IV , 35 ibiq. Poppo, pag. 
74 et annotat, suam ad Plotin. pag. 
494. infr. Ad seqq. verba : avxà xe 
Kafifivarf èasXd'Sìv conf. I, 24 et 
ad verba: xóv xé ot naCòa nott. ad 
I, 34. — ot ànoXXvfisvoi ii sunt, qui 
ad mortem destinati erant. 



32 



HERODOTI 



TB Kafifivóy ióskd'Stv olxróv riva ^ xal avrlxa xsXevciv , róv 
ti ot natia ix tàv ànoXXviiéviov aciisiVy xal avzòv ix tov tcqo- 
1 5 aorsCov àvaótrfiavtag aystv nag' étDvzóv. Tòv filv d^ natòa 
BVffov ot yLB^vovtsg ovxétL TCBQUÒvta^ àkkà TCQfotov xaraxoitév' 
xa , avtòv dì ^a^fiìjvLTOv àvadtrfiavTBg riyov nagà KafifiviSBay 
iv^a rov Xovnov diavxàxoy ixav ovòìv fiCaiov. bI dì xal rinv- 
Oxi^dij fiij noXvnQTjyiiovéBtv y ànéka^B av Atyvnxov^ Sóxb ini- 



Cap. XV. 

ovxm nsQLtóvTa] Ita de iis , qui 
non amplius inter viyos sint , fre- 
qnenter apnd Nostrum dici . proba- 
vit Nabcr in Mnemosyn. III. p. 486 
his locis: V, 39. VI, 103. VII, 146. 
IX, 10. — Qnod ad scquentia attinet, 
in qnibus Psammenitus tum nil mali 
pas8U8 a Cambyse, scd postea solli- 
citans AegyptioH ad defectionem, 
mortem sumpto taurino sanguine 
gnbiisse dicitur: haec a Ctesianis 
piane diiferunt; Ctesia enim teste 
(Persico. §.9) Cambyses contra 
Amyrtaeum Aegyptiorum regem pro- 
fectus , qui se suaque Cambysi tra- 
didit, sperans se Acgypti satrapam 
creatum iri, Amyrtaeum hunc vivuni 
captum nullo alio malo affccit , nisi 
quod eundem cum sex millibus Ae- 
gyptiorum Busa relegavit. Quao si 
vera sunt ncque in Ctesiana Excer- 
pta vitii quid irrepsit , Imnc Amyr- 
taeum ab eo diversum esse, quem 
Noster infra hoc ipso capite nomi- 
nat, statuas necesse est: hunc vero 
Ctesiae Amyrtaeum unum ex filiis 
aut cognatis Psam meniti fuisse su- 
spicatur Osiander in Observatt. ad 
Graecc. de rebus Persico, autores, 
inprimis Ctesiam (Stuttgart. 1821) 
p. 1 1, cui et ipsi Herodoti de his nar- 
ratio longe vìdetur probabilior. Quo- 
uum piane consentio, confusionem 
quandam aut mendi quid in Ctesiana 
Excerpta irrop.sisse ratus. 

si dì xal rjniaTij9'ri fiij TtoXvjiQTj- 
yfioveCv] rjv, quod e Wesselingii edi- 
tione in posteras edd. irrepsit, cum 
Schweigh. , (^aisf. et recontt. edd. 
mutavi in ti, non ali ter atquc III, 
69, iubente quoque Werfero in Actt. 
phill. Monacc. I. pag. 100. — Pro 



7Jni<fTr^d"ri Sehaefer. edidlt iniarijd'ri, 
quod idem offert Sancrofti liber ; re- 
liqui omnes ijTrttfrij^i}, quod Wesse- 
lingius cum Porto aliisque (v. e. Fi- 
scher, ad Wellor. II. p. 297) a verbo 
iniatafiai derivans scribi mavult 
noXvTtgayfiovàf, quod ipsum San- 
crofti liber ac Vindobonensis exhi- 
bent; ut hic fere sit loci seusus ex 
Vallae interpretatione: „gui si com- 
pertus etiam fuisset , non affeciare rea 
novas.** Quani interpretationem tam' 
duram quam vitiosam iudicat Wer- 
fer. in Actt. phill. Monacc. I. pag. 106, 
cum nusquam hic aorisius verbi ini- 
GTCfficcL passiva inveniatur notione. 
Quare Werfcrus activam verbi notio- 
nem tenens locum sic rcddit: si auiem 
scivisset non molili res novas, confe- 
rens Ilerodotea VII, 29: èniarccaó ts 
iìvai cclfl toiovTog Quae ratio ex- 
pediendi hunc locum commodissima 
videbatur Schweighaeusero , nIsi 
hoc vcrbum rjniazTJd'ri , ut iam fecit 
Henr. Stephanus in Thes. L. Gr. III. 
p. 140, ad vcrbum àniartM referen- 
dum esset, quod sequatur negatio 
eodem modo , quo post vocem àni- 
OTtrjs illa ponitur I, 66, coli. Ili, 66, 
ubi vid. Thucyd. I, 10. II, 101. Un- 
de hunc loci sensum esse vult: .,.9i 
de ilio creditum esset, non ewn res no- 
vas molivi [moliturum esse], aut, nisi 
crediUan essel novas eum res molivi. 
Equideni unum verum habeo rjni' 
atijd'ri a verbo èntaTafiai, derivan- 
dum (conf. Bredov. pag. 301) et eum 
in modum explicandum, quo fecit 
Wesselingius, a quo tamen discessi, 
vulgatani retinens nolvnQrjyfiovtCv 
vel potius noXvnQi^yfLOVffiv (ut scri- 
psi cum Bredovio pag. 374 et cum 
Dindorfio), cum infinitivus etiam in 
altero Herodoti loco supra laudato 
hoc verbum sequatur. — In proxime 



THALIA. III. J5. 



33 



tovg natdagj ràv^ iqv xai 6q>B(ùv ànootétùaiy o^tog rotei ys 
naiGÌ avtàv inoòvdowsv f^v aQxip/. noXXotóù yiév vvv xaì al- 
lotoi iati óra^iidaaa^ttt , ori rovro orna vevoiiixaói noUsiv^ 
iv dì drj xaì ràde , tà ACfivog ^Ivaga naidl SawvQa , og ani- 
kafis Tip/ ol ó TtatrjQ slxe àgxv^^ ^^^ '^P ^AyiVQxalov IIav6ÌQt' 
xaì yàg ovxog ànéka^B r^ tov nargòg ccqxi^v. xaixoi 'Ivdgco ra 



aniecedentibas ad formam Òiaitàto 
conf. Bredov. p. 310. 

ijv xai atpk(ov ànoaittaci] Vulgo 
f l ìutl , cuias loco cum recentt. edd. 
e pluribus libris recepimus fiv %aC 
atp., prouti quoque voluit Werfer. 1. 1. 
pag. V35, particulam si coniunctivo 
apnd Herodotum iungi neguns. De 
coniunciivi forma dnoaté(aai conf. 
Bredov. p. 390. rcòy, quod ad ante- 
cedens xòv ficcailnav refera», repe- 
titur qnodammodo prononiine av- 
tàv ex ea dicendi ratìone, quam 
Nostro haud infrequentem esse me- 
rito dixit Kuehner. Gr. Or. §. 032, 
ubi vid. plura. 

iv Se ó^ noci róde] Òtj a pluribus 
abeat libris scriptiB. Hoc loco no- 
lim eiicere voculam , quam omisi t 
Dindorf., retinuit Dietach. Couf. II, 
43 ibique nott. et similcm Nostri lo- 
cutionem III, 38, ubi cf. laudd. VII, 
238. Unde etiam iv dì- Òri xat pro- 
bavit Naber in Mnemosjn. IV. p. 14 
plurimos Nostri locos affercns. — 
Paulo ante vtvo^C%aai valet: in usu 
habent, solenl, ut I, 1*U. 133. 11, 
42 etc. Quod additum legitur ovrcu, 
elici vult Cobct. — Ii« vero, quae 
b. I. veteres Persae in rebelles vi- 
ctos, reges priucipesve agero dicun- 
tor, contraria prorsus rccentioreH 
Persas agere, ex Agath. Hist. IV, 
24 fin. apparet. Sed vel bodie Tur- 
cas aliasque orientis gentes non ali- 
ter sentire atque antiquos Persas 
monet Wilkinson. Manners etc. I. 
pag. 108. Ktenim bic mos, quem 
Persis boc loco Noster solis tribuit, 
orientis gentibus et antiquo et re- 
centiore tempore omniuo communis 
fuisse videtur recteqne monet Heng- 
stenberg De rebb. Tjriorr. p. 45 
seq., Persas bunc morem a decesso- 
ribns suis in regno, quorum yesti- 

HERODOT. II. 



giis plurimis in rebus insisterent, 
accepisse, eundcmque etiam secu- 
tum esse Nebucadnezarem in regno 
ludaico , ubi occiso Jojakimo primo 
Jccbonjam, deinde Zedekiam, utrum- 
que ex antiqua regum stirpe , regno 
admoverìt. — In seqq. in plerisque 
libris desunt vcrba rcj Aipvog, mek 
quidcm sentcntiA maxime retinenda, 
cum valeant: Thannifrae, filio Inori , 
regÌH Libytun. Conf. Ili, 12 ibiq. nott. 
Ad verba xr^v ol ó ncczrjQ eixe ap- 
Xi]v conf. I, 31 et supra III, 14. 
Quare nulla causa eiiciendi oT, nt 
suadetMebler in Mnemosyn. V. p. 75, 
qui idem in proxime antecedentibns 
ovt(ù quoque elici vult. 

xat Tei ^AyLVQzaiov IlavaiQi,] De 
Amvrtaeo cf. II , 140. Hunc Amjfr- 
tfieum qui eundem esse volunt atque 
cum, qui apud Syncell. p. 76 coli, 
p. 270 profertur vicesimae octavae 
(ijnastiae rex Saita, qui rcgnuni sex 
aunoK (usque ad aun. 408 a. Ch. n.) 
tenuerit, cum necesse est Uerodoti 
vitam ad bunc certe annum usque 
in Darii Notbi tempora prorogare, 
ut Bouher. Diss. Uerodot. cap. I. 
Dabimann. Herodot. p. 40 coli. 
Heyse Quaest. p. 70 ac nuper quo- 
que Mure: bistory eie. IV. p. 536; 
qui quod ad eundem annum alterum 
quoque Herodoti locum I, 130 retu- 
lerunt, de boc aliter «tatuendum 
esse iam supra in nott. monui. Nc- 
que magìs nostrum locum afferri 
posse ad Uerodoti vitam usque ad 
illuni annum extendendam , dubium 
vix esse poterit, cum b. 1. non de eo 
Amyrtaeo, qui apud Syncellum af 
fertur ac prò Pausiridis tìlio, ut 
Boeckbius haud iniuria suspicatur, 
baberi poterit, sermo sit , sed de eo, 
qui teste Thucydide I, 110 coli. Dio- 
dor. XI, 74. 77 Inaro devicto (ann. 

3 



34 



HERODOTI 



xal ^A^VQtalov ovdaiioi xo Uégaag xaxà nkéfù ÌQya(Savto, vvv 202 
dì [iiìxccvci^evog xaxà ò ^a^i^i^virog SXafiB ròv fLi^ód^óv' ani- 
6zàs yàg Alyvnxiovg r^G}. ìtcbC zs dì indVótog èyivBxo vnò 
Ka^fivaeci), aliia ravgov ntfàv àjcé^ave naQaxQ^fia» ovta di) 
ovtog itekBVTtjós, 



456 — 455 ante Clir. n.) et ili cruccm 
acto *) in palndibus latitans vel 
ampline Persis restitit, quique, si 
pencs Ctesiam (Persicc. 32) **) fides, 
omnino una cum Inaro seditionem 
contra Persas moverat, anno 4G0 s. 
462 a. dir. n. A quo inde tempo, e 
usqne ad annum 408 hunc enndem 
Persis restitisse indeque non diver- 
sum esse ab eo Amyrtaeo , qui teste 
Syncello 1. 1. regnum , quod per sex 
annos obtinuit , deposuit anno 408, 
ut credam , a me impetrare nequeo. 
Verum iam viderat Wesselingius 
idemquc docuerunt Krueger ad Clin- 
ton. Fast. Hellen. p. 48. 85. 328. Le- 
ben d. Thucydid. p. 25. Boeckh in : 
Schroidts Zeitschrift f. Geschichts- 
wiss. II. p. 746 scq. Rubino de morte 
Herodot. (Marburg. 1848) p. 7 seq. 
Schoell in Philolog. IX. p. 193 seqq. 
coli. Grote historj of Greece IV. p. 
306 et Rosellini Mon. storio. II. p. 
181 seqq. 197 seqq. , qui non satis 
accurate in ter utrumque Amjrtaeum 
distlnguens ad eum , qui apud Syn- 
cellum commemoratur rex, refert in- 
scriptiones Thebis ad hodiernum vi- 
cum Kamac repertas , quae nomen 
huins regis praebeant Mihort s. Ami- 
hòrt. Cf . etiam Bunsen EgypVs Place 
etc. II. p. 632. Inari, Thannyrae ac 
Pausiridis uullum in'monumcntis Ae- 
gyptiorum reperiri vestigium , idem 
testatur Rosellini 1. 1. p. 201. 

vvv òì [irixavtùyLivog] De usu par- 
ticularum vvv dì conf. nott. ad III, 
25. iLTìittvauLBVog Dindorf. sponte 
mntavit in ^i^rixctvBGi^Bvog ^ quod le- 
gi tur VII, 172, ubi tamen Sancrofti li- 
her {irixavfùiiBvoq et ibid. ffi7jxccvé(ùv- 



to. Equidem cum Dietschio nibil mu- 
tandum censui, praesertim cum alte- 
ram formam'vix probam videri roo- 
nuerit Bredoy. p. 387 seq. 389. In 
seqq. verba : ènsC ts ^h indìGTog 
iyévsto vnò Kafipvoea valent : posi- 
quam a Cambyse/uU detectus s. uhi Cam- 
hyses ewn defecisse cognomi. Glossa 
Herodotea éndìatog cxponit: (pavs- 
QÓg. Tu conf. VI, 74. VII, 146. Vili, 
128. 

affitt xavQOv tìkov] Simili modo Ta- 
nyoxarces interficitur sumpto san- 
guine taurino , quem Ictiferura esse 
constans fuit vcterum opinio. Vid. 
Ctes. Excerptt. Perss. §. 10 et quae 
in nott. ad bunc locum p. 128 et ad 
Plutarch. Flaminin. 21. pag. 127 (ubi 
excitavi de bis disserentem Heide- 
kamp in Seebode Archiy. f. Philo- 
log. u. Paedagog. 1824. II. p. 376 
seqq.) attuli de aliis viris , quos eo- 
dem modo exstinctos esse antiqui 
tradiderunt; quibus add. Kmegel- 
stein de bis dispntantem in Pierer: 
Allgem. medicin. Annali. (Leipzig. 
1828) pag. 1449 seqq. Namque vel 
medici veteres sic docuerunt , inpri- 
mis Nicander Alexipharm. 312 ibiq. 
Scholl.: in quibus quae ratio reddi- 
tur, cur mortem afferat sanguinis 
taurini potus , eam nullam esse , nc- 
que omnino letiferum esse talem po- 
tum , nunc satis docent artis chemi- 
cac ac medicae periti. Itaque si ve- 
rum est, quod Herodotus h. 1. et Cte- 
sias 1. 1. tradunt (alios ut mittam), 
sanguinem taurinum, cuius potus et 
Psammenito et Tanyoxarcae mor- 
tem attulerit, venenatum fuisse cre- 
das licet: ut recte iam cogitavit An- 



•) Hoc faclum esse anno 453 a. Chr. n. ponil Klcinert in: buiplsche Beilrag-e z. Thro- 
loff-. II. p. 215 H(\r\. 

♦*) In rtesiae verbis: 'jltp/cTccTat Atyvntog /ivocQOv A^fivog ccvògòg xai stf- 
gov AlyvntCov Tiqv ànóaxaaiv (islstijoavtog , prò ^r^^ov Krneyor. 1. 1. ipponi 
vult 'AfJLVQtatOV, probante quoque Schoell 1. I. p. 195. 



THALIA. IH. 15. 16. 



35 



Ka^fivófig dì ix Méyifpiog inixixo ig £dtv xóXcv, fiov- 16 
Xóiievos noi'^Oai , rà dtj xal inoCrias. inai rs yà(f Ì6tjX^e ig tà 
xùv *AyLa6iog olxCa^ ccvtixa ixéksvB ix xrig raq>iig ròv 'jé^doiog 
vixw ixg)ÌQ£iv t^a. (og dì xavrd ol ixizekia iyivBxo , iiaón- 
yùw ÌXÌÀ6V8 xaì rag rffCiag ànorCkkHv^ xal xbvtqovv re xaì 



dreas Schottus ad Ctesiae 1. 1. Sed 
de tota hac re propediem accuratius 
dissere t peculiari script ione Helfe- 
rich, Professor Lycei Ueidelbergeti- 



sis. 



Cap. XVI. 



Jtoi-^cai , rà d^ xal inoifjat] 8i- 
milem in modam Noster sapra II, 
49: noiévai rà noièvaiy 1, 39 aliis- 
que lociSy quos iam attulit omnes 
Bredo?. p. 30. In qua eiusdcm verbi 
repetitione insig^em quandara vim 
inesse nemo non videt. Similia plu- 
rima, collecta e poétis praesertim, 
Herodoto non omisso , dedit Blom- 
field. in Glossar, ad Aeschyl. Aga- 
memn, 56. Attigit quoque hoc di- 
cendi genus Nitzsch. ad Odyss. XI, 

III. pag. 205 et lacobs ad Aelian. 
X. A. I, 59.^ 

ig tà Tov 'Jfidaiog aiuta] olxi'a 
apnd Herodotnm in plurali de re- 
gum aedibus palatiisve dici in Lex. 
Herodot. anuotat Schweigh. citans 
I, 35. 41. 41. 98. Ili, 53. 140. Ad 
ipsam rem conf. Il, 100 et III, 10, 
nude forsitan quis h. 1. intelligere 
mavult rà ol%Ca de amplissima illa 
aede sacra, cui privatae aedes Ama- 
sidis adstructae fuerint ipsumque se- 
pulcmm. „De regibus Aegypti non 
solum in hypogeis (sepulcris) re- 
giis, sed etiam in locis sacris, tcm- 
plis sepeliri solitis, ut Osymandyas 
apud Diodor. , cf. Descript, de TE- 
gypt. T. II. pag. 154." Cr. — In 
seqq. lutféqtiv f|a) ad eandcm ora- 
tionis refero abuudantiam quandam, 
qua infra III, 75 legitur: àvccKxù- 
od-ai óniao), ubi antea eadem in 
re verbo uno semper Noster erat 
usns et VII', 225: «vf^roìpovv 
on^aa, I, 105. V, 27, ubi vid. nott. 

IV, 30: ònCaat d n e Xavvovai, IV, 
33.43. lU, 135; IX, 10: i^slrìlv- 
9fCav ì^a £naQT7jg ; itemque apnd 
Thucjdidem I, 23: rag ciltiag nqo- 



iyQUìfjcc srpoiToi', uti nune recte le- 
gitur; I, 29: nQonéfiìpavTBs ntf- 
QV%a tiqÓtcqov nólèfUìv XQOè- 
Qovpxcc. Add. VUI, 06. IX, 62 et cf. 
Uerod. 111,49: ngóregoi — ^p- 
èocVy piane ut apnd Thucydid. II, 
36: àg^ofuei — ngàtov , ubi cf. 
Poppo. Apud Romanos quoque vo^ 
cem rurisus verbis cum re compositis 
similem in modum adinngi satis con- 
stat : cf. Herzog. ad Sallust. Catil. 18 
pag. 88. — zòv *Jfuc<fiog vénvv No- 
ster dixit , qui supra I, 113. II, 89. 
90 vt%QÒv dixerat , hoc loco ad poe- 
tarum opinor ac praesertim Homeri 
usum accedens, qui hac voce utitnr 
Odyss. X, 521. XI, 491. XXII, 437. 
Euripidis locum ex Orest. 1623 cum 
aliis quibusdam attulit Valckenar. 
Ada. Phoeniss. 789 (UoXvvBCxovg 
vt%vv) , ubi apte Herodotci loci me- 
mor fuit Apetz. p. 159. Infra quo- 
que III, 24 promiscue ó vcnQog et 
o vt%vg dicitur. 

ùtg òl Tttvzà ot hnitiXia iy^vsto] 
i. e. cìwi haec pevfecisset. Locut io sa- 
tis frequcns apud Herodotum ; conf. 
I, 117. 124. 111,141. IV, 4.5. V, 107. 
VII, 11. 30, quae citat Schweigh. in 
Lex. Herod. Voculam ot cum re- 
centt. edd. retinui. — Mox cum Din- 
dorf. et Dietsch. dedi hbvtqovVj ut 
Sancrofti liber et Dio Chrysostom. 
XXXVII. p. 407 cxhibet, probante 
quoque Lobeck. in 'PruLatm. p. 171. 
Vulgo xf i/Torf a verbo %ivtó(ù , cu- 
ius nullum alibi vestigium occurrit. 
De Amasìdis cadavere a Cambjse 
omnibus modis violato ac denique 
flammls tradito refert quoque Dio- 
clorus X, 32 (Excerptt. Valess. p. 
249). 

xàg XQCiag dnotiXlHv'] ,,Quod No- 
ster capillum Amasidis cvulsum me- 
morai, facere quidem cum co videri 
potest qnodammodo Diodorus Sicu- 
lu8l,91 itidcm pilos in supcrciliis 
et palpebris cadaverum medicato- 

3* 



36 



HERODOTI 



rakla navxa kv[iaive6^ai. ènei re òì xal ravxa Ixafiov noi- 



rum servatos memorans: yerumta- 
men quae ipse Noster altero loco II, 
36 refert , ita moverunt Cayluin, 
tit p. 127 Diodoro prorsus fidem dero- 
gaiidam hac in causa existimaret, ut 
incredibilia narranti. Heynio con- 
tra (inSpicil.Antiqq. numm. pag.04 
8eqq.)veri8iinilia videntur, ut cui in 
mentem venisset nostri loci; Boetti- 
geniB (Ideen z. Archaeol. d. Mahler. 
p. 67) medium sequi maluit et addu- 
bitare. Xec minus de ca re disputa- 
vit Zoega De obeliscc. pag. 256 sqq., 
quae mihi nunc confccta videtur. 
Etenim capillum in medicatis corpo- 
ribns residuum arguunt mumiarum 
vetustissìmarum cranìa, e cryptis 
Thebaicis eruta. Lege mihi quae po- 
Buit lomardus (Descr. de PEgypt. 
Antiqq. II. p. 344 seqq.). Qui qui- 
dem in mumiis non solura capilli 
reliquias reperit, sed cincinnatum 
piane capillum ipsum apteque com- 
positum. Ac suffragatur eius obser* 
vationibus ipsius civis ac sodalis 
Rouyerius (ibid. Livr. X. p. 208). 
Ille vero eam rem dicit etiam con- 
firmari aliquot Aegyptiorum figu- 
ris , quas anaglypha opera The- 
baica picturacque exhibeant.** Creu- 
zer. (Commentt. Herodd. p. 363). — 
Caeterum iure h. 1. quaeras, qui fa- 
ctum sit , ut Cambyses piane centra 
Persarum morem et consnetudinem 
in Aegyptios tantopere saevierit. 
Cuins rei causam plerumque a sa- 
cris utrique populo maxime diversis 
cum repetant indeque exortà inimi- 
citià, quae eadem postea seditio- 
num multarum apud Aegyptios quo- 
que fuerit causa; Hcerenius (Idecn 
Ilf 2 pag. 408) potius hoc inde ex- 
plicari posse censet, ut, quae a Per- 
sis commissa fuerint, in sacerdotes 
potissimum acta fuisse cogitcmus, 
quorum potentiam minui adeoque 
frangi Persarum victorum maxime 
interfuerit. Vix enim Pcrsas latere 
potuisse, quantum in Aegyptiorum 



gente universa valerent sacerdotes 
quantamque vim illi in reliquos Ae- 
gyptios omnium ordinum exerce- 
rent; ut inde quoque fiat credibile, 
a sacerdotibus praccipuc excitatas 
fuisse turbas istas ac seditiones, 
quas frequcntes postmodo in Aegy- 
pto exortas esse accepimus. Post 
Heercnium, alios ut taceam, in ean- 
dem rem inquisivit Letronne (Me- 
moires de PAcad. des Inscriptt. 
XVII. 1. pag. 39 seqq. coli. Revuc 
d. deux mond. T. X. p. 37 seqq.). 
Qui utique in Cambyse animi indo- 
lem respici Yult ad violentiam quam- 
quc proni *) atque epilepsiae morbo 
(III , 33) accedente vel magis exa- 
speratijlicet misericordiae illum non 
prorsus expertem fuisse vel ex ipsa 
Herodotinarratione(vid.cap. 14 fin. 
ibique potissimum verba: avz^ te 
Kafi^vatj iasXd'BCv olurov riva x. r. 
X,) colligi posse videatur viro docto, 
adeo ut Cambyses in Aegyptios certe 
regni initio non severius quam Cy- 
rus aliique Persarum reges in alias 
gentes regesve victos egisse putan- 
dus sit. Sed expcditione in Ammo- 
nios et Aethiopes (Herod. Ili, 25. 
26) frustrata, quidquid sanae men- 
tis Cambyses adhuc retinuerat, id 
omnino perdidisse videtur Letron- 
nio, ut ab eo inde tempore mente 
piane captus in Aegyptios, quos iugi 
impatientes et ad dcfectionem pa- 
ratos viderat, potissimum saevierit. 
Odio sacrorum Aegyptiorum singu- 
lari quodam vix ductum videri putat 
Cambyscm, qui non magis Zoroastri 
disciplinam suspexerit ncque om- 
nino huius ita studiosus fuerit, ut 
eam in omnibus sequi eandcmque 
propagare voluerit, quum suis tan- 
tum consiliis obsequens omnia inra 
hamana atque divina neglexerit. Ac- 
cedit, quod Zoroastri doctrina, si 
Roethium sequimur (Geschicht. d. 
abendlKnd. Philosoph. I. p. 388 seqq. 
coli. 428) postero deroum tempore 



*) Klenim Cambyses, tetile IViodoro X, 31 (ExcerpU. Vaicss. p. 249) ^v a\v fpvan 
fiaviHÒs xal nccQaìifìtiVTjìiàg roCg Xoyiafioìg, noXv dì (UcXXov ccvtòv w^òv 
nal vnsifijq^avov inoi'si rò tijg pccaiXsiceg fiéysd'og. 



THALIA. m. 16. 



37 



svvtsg (o yaQ dij vBXQog, ars tstaQixsvfiévog , avcetxs re xal 
ovòìv dtexBSTo)^ éxéXsvaé ynv 6 Ka^fivórjg xaraxavaai^ ivreX- 
lófievog ovx o6ia. TléQóai yccQ d^sòv voiii^ovót alvai tò nvQ. 
rò (ov xaraxaieiv tovg vsxgovg ovdaiiàg iv v6(ia) ovÒBxiQoiai 
iari^ néQ6ffiL fiìvj di* ojcbq etQrjtatj ^sà ov dtxaiov slvac 



apnd Persas fiorerò coepit, studio 
DariiHystaspiSf qui eam omni modo 
propagare valde studuerit; nnde 
haud scio an ezplicandara sit, quod 
Cambyses, qui Zoroastri decretis 
minns tenebatur neque strenuum hu- 
ius doctrìnae sectatorem se unqnam 
exhibebat, Amasidis cadaver com- 
buri iusserit, èvrfllófièvog ovu oaia, 
ut Herodotns scribit ad ea respi- 
ciens , quae Zoroastri doctrina , cui 
posteri reges admodum addicti 
erant, flagitabat. Neque hoc ad 
Cambysem excusandum afferri posse 
existimarerim , quod Amasidis ca- 
daver iam in mnniiae formam reda- 
ctum , indeque siccnm et durum mi- 
nusqne ut pntant impnrum cremari 
voluerit (cf. Rhode : Die heilige Sage 
etc. p. 513): qnodvis enim cadaver 
impurum habebatur, idque flammis 
tradere summum nefas. 

ó yccQ òri vf'*f'QÒs — ovd'fv dtf^jffro] 
ì. e. corpus, qulppe medicaUun , resi- 
ìflehal tic nullo modo diffluebat. Un de 
patet, generosissimis medicamentis 
primoque conditurae genere regis 
corpus fuisse conditum. Ac roonuit 
ipse Noster de variis conditurae ge- 
neribus II, 86 seq., ubi vid. nott. 
De voce xccqixsvhv monuimus ad 
II, 85. dtaxBiaO'ai de corpore s. ca- 
davere dilabente, diffluente occiurrit 
quoque in loco Aeneae Gazaci in 
Theophrast. p.'68, quem excitavit 
Creuzer. in Commenti. Hcrodd. pag. 
11. 12. ^ 

lvtiXX6p>BV0£ ov% oaia] De ignis 
cultn apud Persas e Zoroastri do- 
ctrina omnia Constant. Quae vero 
h, 1. memoranturf cum iis compa- 
rentur, quae ad Ctesiae fragmm. 
Pcrss. pag. 103 annotavi, citata su- 
pra ad I, 8(i, ubi vid., itemque ad 
alterum Ctesiae locum Excerptt. 
Perss. §. 57 („xal nfQi xov d'àtlfav- 
xog zòv naréga Sia tov nvgòg, 
nagà tòv vófiov^^) "p&g.'ZOb, Ex 



quibus opinor satis patebit, cre- 
mare cadavera Persis summum vi 
sum fuisse ncfas idque certe ab eo 
inde tempore, quo Zoroastri disci- 
plinam piane assunipserant. Inde 
quoque vir doctus in libro , qui in- 
scribitur Hermes, Tom. XXXI, 1. 
pag. 100, Persas putat prius qui- 
dem, cum scilicet Cyrus Croesum 
igne comburi vellet, alia sacra ac 
Medico -Zoroastrica, Cambysis ac- 
tate dcmum recepta, esse secutos. 
Tu vide, quae paulo ante diximus 
et quae de Cyro Croesum comburi 
iubente adnotavimus ad I, 8(5. 

voiiiiovai slvai tò nvg] Abest ar- 
ticulus tò ex omnibus, quantum uo- 
vimus , libris scriptis et hoc loco et 
paulo inferius in verbis : vivófAiatoct 
tÒ nvg ^rigCov Hvai\ nos utroque 
loco cum recenti, edd. et Bredovio 
p. 84 inseruimus articulum, quem 
cxhibet Stobaeus, Herodoti verba 
exhiben8Tit.l23,13.p.583 s. T.III. 
pag. 401 ed. Qaisford., quemque ne- 
cessarium esse piane existimo. Inde 
quoque^ Io. Chrysost. II. p. 54 B. 
scribit: O'fòs nagà Ilégaatg vo^i- 
ffr«t tò nvg. — Mox plerique libri 
et scripti et editi : rò iv natanaisiv 
TS tovg vetigovg x. r. A., in quibus 
cum nullus esset locus particulae ts, 
Schweighaeuserus eam mutavit in 
ys eumquc secutus est Gaisfordius. 
Equidcm cum Dindorf. et Dietsch. 
voculam, quae in Sancrofti codice 
non legitur , prorsns abiiccre maini. 

di oiifg stgrixai] i. e. eam ob cau- 
sam , quam modo attuli , sacrum a 
Persis haberi ignem dictitans deum- 
ve, cui tradere corpus humanum (dc- 
pascendum se. et consumendum) ne- 
fas esse arbitrentur. Ad verbum vé- 
liiatvconf. VI, 33. IX, 7, 1. Pro ;if- 
yovxBg quod quidam exbibent li- 
yovai (ut cum Uìgatjai scilicet con- 
veniat) , id noli recipere, Similis 
strncturae exempla affert Wesseling. 



38 



HERODOTI 



Xéyovtsg véyiBiv vsxgòv àvd'QoÌTtov , Alyvnrloiói Se V6v6ni6tai 
rò jtVQ d'fjQiov èlvtti Ifiìlfvxov^ icavta dì amò xazeód'ieiv za 
nsQ àv Aa/3i7, 7cki]6^ìv dì avrò r^g fioQ'^g 6vva7Cod'vi^6x6tv tà 
xatsiSd'tOfiéva). ovxcdv d'ijQiotóv i/ó/iog ovdaficig 6(pC èóti ròv 
véxvv ótdóvaL" xal dia ravta taQv%BV0V(Sv ^ Iva fi'^ xbIilb- 
vog vjtò Bvkécov xatafigcodij. ovta d^ ovdBXBQOiav vom^óiisva 
ivBtéXXBto note e tv 6 Ka^fivói^g. 'Slg (lévtoc Alyvnnov kéyovoi^ 
ovx *'AyLa6ig i]v o ravta na^òv^ àkkà aXXog r&v xig Alyvicxl(ùv^ 
i%(ìav xriv avxfjv '^Xixirjv \^(1(x(Jl , gj Xv^aivófiBvoi IlégiSai èdó- 



Herodot. VI, 13. VII, 144. Add. Du- 
ker. ad Tbucydid. VII , 42. 70 et 
Geisler. De Graecc. nomina tt., quos 
vocant, absolutt. p. 20, qui structu- 
ram hanc ad sensum magis confor- 
niatam inde ortam putat, quod He- 
rodotus iÌ8, quae antea scripserat iv 
v6fi(p ovdstSQOiaC iati mente quasi 
haec substituit: ovdétkqoi voy^C- 
iovoi, ad quae referret léyovTfg. 
Cobet participium Xéyovtsg spurium 
babet indeque eìiciendum prorsus 
censet. 

Q-riQLOv stvai ffiipuxov] Laudat 
Wesseling. de Aegyptiorum Vul- 
cano , ignis ac plcrarumque artium 
inventore, Diodor. Sicul. I, 12. 13, 
Nicandr. Alexipbarm. 175 et Plu- 
tarch. Sympos. VII. p. 703, ubi Chae- 
ronensis philosopbns quaerens, cnr 
sacer sit habitus ignÌ8, haec dispu- 
tat piane congrua cum Aegyptiorum 
doctrina: ovSsv yàg allo (jimIXov 
fltìpvXfo TtQoaéomsv ij nvg nivovfis- 
vov te xal tQS(póiisvov di' avtov 
noci tij XccfinQÓtrjti SrjXovv (oansQ rj 
ìlfVXTj xal aatpriv^t^ov anccvta. Nec 
aliter fere Stoici; namque „Zenoni 
animus ignis videtur*' teste Cicerone 
Tuscc. Quaestt. I, 0. PIui*a hanc in 
rem Crenzer. ad Ciceron. De nat. 
deor. Ili, 14, qui idem nnnc addit 
haec: „Plotino contra, et ipsi Ae- 
gyptio homini, sed philosopho, atpv- 
%QV to TtVQ nag' ccvtov IV, 7, 2, 
quae componenda sunt cum 1,6,3 
et VI, 7, 2." Diodorus loco laudato 
(I, 12) haec de Aegyptiis scripsit: 
tÒ Ss nvQ fisd'SQfirjv6v6iievov'*H(pai- 
atov òvo^àaaiy vofiéaccvtag fiéyav 
bIvcci d-sòv xal noXXà avfi^dXXsad'cci 
Ttàciv elg yivBaCv xb xal tsXe^av atv 



^fìGiv. Quae nemo non videt ad eum 
deum pertinere , qui nomine Phtìiah 
(vid. ad II , 3. 09 nott.) significatur 
atque primigenius habetur ignis, ex 
quo omnes res exortae sunt, omnium 
igitur rerum creator. Qui cum per 
scarabaeum declarctur , quem capitis 
loco adeo fert humana dei for- 
ma, inde haud scio an orta yideri 
queant , quae Herodotus de igne 
scripsit, quem Aegyptii prò bestia 
habucrint, quae devoret quidquid 
nacta sit. Cf. Roeth. 1. 1. pag. 142. 
103 et nott. p. 75. 

xal dia tavta tccQix^vovOi] Conf. 
qnae de conditura exposuimus in 
Excurs. Vili ad 11,85 pag. 8f^l seqq. 
— In seqq. svXéoìv Glossa Herodo- 
tea exponit ancoXrJTUov. 

ot'x ^jifiaaig ^v ó tavta nad'av] 
Valcken. conf. Dion. Chrysost. Orat. 
37. p. 4G6 seqq. haec deridentem et 
Diodor. Sic. X, 32. de Virtt. et Vit. 
T. II. p. 550 ed. Wess. In verbis 
aXXà aXXog tcSv tig Alyv7ttC(ov vo- 
cem aXXog spuriam iudicant Cobet 
et Mehler in Mnemosyn. V. p. 60, 
indeque eiiciendam. Mihi haud pla- 
cet. Verba seqq. ix'^'^ ^V^ avrjjv 
7jXi%irjv 'Aitàai recte Schweigh. sic 
reddidit: eiiusdcm cum A/nasi slatu- 
rae. Nam JiXi%Criv h. 1. non tam ae- 
tatem^ quam slatiit'om, formam cor- 
poris significare , recte monuit Lar- 
cheras , citans IV , 111, ubi plura 
Coracs. Italus interpres, cum infra 
III, 50 Herodotus vocem riXi%Crig 
sensu aetatis adhibuerit cumque ae- 
tatis similitudo adfottnae et staiurae 
similitudinem valuerit, utrumque ex- 
primere maluit, yertens : età e statura. 

tp IVfiaivÓftBVOt 'AfJMOl XvfJMt- 



THALIA. in. 16. 17. 



39 



Tfltov 6 j^iiaOtg y tà tcsqI iavtòv ^lékkoi ixo%av6vxa yCvBO^av^ 
203ovrii) òri ixsófisvog rà iniq>€Q6(i£va ^ ròv (aIv av^gtoicov rov- 
tovy tàv (la^tiyad'ivta^ aao^avóvta i^a^fs ini tyói &v{frfii, 
ivròg tfig iavzov ^t^xr^s , iavtòv dh ivstèlkaro rc5 naidl iv 
^vxp t^S d^i]g dg (iccÀi^óta ^elvav. al [liv vw ix xov 'Jiiaaiog 
ivtolal avrai j al ig tìjv raq>riv te xal ròv avd'QOZov Ix^vaac, 
ov [loi doxéovói àgir^v ysvéa^ai^ aXlag J' avrà Alyvnxioi 

6£flV0VV. 

Metà dì taOta ò Ka^fivCrig ifiovlevCato tQiq>a6lag 6tQa- 17 
trìtag^ ini te KaQxridoviovg xal ini 'JfAiioviovg xal ini tovg 
MaxQofiiovg Al^Conag^ olxfifiivovg dì Aifivrig ini t^ votCy 



vMQ'ai] fli in Tdo mntatum vali Struve 
Spec. I. Quaest. de Herod. dialect. 
p. 27 seq. (Opuscc. II. p. 2P2), cum 
HerodotoB in hisce semper ea pro- 
nominis forma ntatnr , quae a con- 
sonante incipiat. Nos , libris omni- 
boa adversantibuR , nihil in bis mu- 
tandnm censuimns ; cf. 1, 01. Ili, 72. 
Recentt. edd. scripsernnt rcÒ. Mox 
vero prò *A^oiv^ quod band pauci 
taentar libri scripti, cum recentt. 
edd. restitai 'Jfjuioi , quod ipsum li- 
brorum quorundam auctoritate non 
destitutnm est, probante Bernbardy. 
Griech. Syntax p. 91 et Bredov. p. 
263. Tn conf. I, 214. Burpres. in 
Prolepg. Thucydid. pag. 301 legi 
valt: 'Afucai xal Xvfiaivead'ai. — In 
seqq. prò ii^lXovra cum Schaef. ,et 
Gaisf. reposnimns tUXloij quod Vin- 
dobonensis Hber praebet. In San- 
crofti libro exstat ^UXla. — xà ini- 
tpf^óiiéva sunt eventtira, inuntnentia, 
ut 1, 20P. Aàd%(6fi8Vog cf. Ili, 40 fin. 

ivtòg f^g ètovTOv -S'i/xi^g] Male 
quidam libri i%x6g. Vid. supra II, 
109.170. Ad vocem -©"jjxijff conf. 
II , 42 fin. Verba ai ig trjv raqpijv 
Ts xal tòv avQ'Qfonov ^lovaai va- 
lent: quae ad sepulturam spectanl, ut 
II, 53, ubi vid. nott. Add. Ili, 82, 126, 
alia, quae suppeditabit Schweigh. 
iu Lex. Herodot. — In seqq. àgxrfV 
valet ommno, ut I, 193. II, 05, III, 
30.^1, 9. 86 ibique nott. 

alloog d* avrà Alyvnxioi OfyLVOVv^ 
Ita scripsi cum edd. recentt. aucto- 
ritate Fiorentini libri et quattuor Pa- 



risinorum prò olim vulg. all' aX- 
l(og vel, quod Wesselingius dede- 
rat: àXX* aXXmg d\ quem secutus 
est Matthiae, elee ta 1 itera ò^. No- 
ster infra 111, 139 simili fere modo 
aXliog 6è scripsit antecedente nega- 
tione coli. I, 102. VI, 105. Et con- 
ferri quoque poterit V , 41 , ubi No- 
ster dixit ìLOfinésiv aXXmg, qui h. 1. 
et I, 59 dixit Offivovv. 

Cap. XVII. 
xal ini xoifg MaxQOpiovg Al^io- 
nag, ol%rifi,évovg Sì Aipvrjg ini tiJ 
voxiTf d'aXaaay] Extrema verba sic 
vertit Scliweigh. : ad australe Libyae 
mare ìmbitantes. At Letronne (Joum. 
d. Savans. 1817. pag. 97) Vallae prae- 
■fert interpretationem : qui Afriawt 
ad australe mare incoluni ; ita ut ge- 
nitivus Aifivrig pendeat ab oinTifii- 
vovg, cui verbo adiiciatur genìtivus 
vel addita vel omissa praepositione. 
Quod mihi quidem haud persuasit 
vir doctus, cura, quem attulit Pro- 
copii locum De beli. Goth. p. 308 C, 
eum bue pertinere non magis cre- 
dam, quam locos a Bastio, quem 
illc citat, allatos in Kpist.critic. pag. 
74. De sensu participii o in rj fiè- 
ro g conf. nott. ad I, 27. Add. Sie- 
belis ad Pausan. I, 33. §.4. — ^ vo- 
xCri Q'dXaaaa hic de australi oceano 
8. Indico intelligendum , ut II, 11. 
158. IV, 42, ubi vid. nott. Conf. 
Schlicbthorst Geogr. Afric. Herod. 
pag. 18. Kcnnel. 1. 1. pag. 462. 572 
et Heeren. Ideen II, 1. pag. 337 not., 



40 



HERODOTI 



^akaaóf], fiovksvoiiévG) di ot iSo^e^ ini fiìv KaQxijSoviovg xov 



qui Uerodoti verba sic exponit: 
yjenseils (lem Eingange des Arahi- 
schen Meerhusens, an dem Indischen 
Meere" ; ut igitur extra sinum Ara- 
bicum et fretum Babel Mandeb, quod 
vulgo dicitur , in Africae ora orien- 
tali, quam Indicus qui dicitar Ocea 
nus ailnit, sive 17 voxCri d'dlaaaa, ut 
Noster loquitur, sedcs Macrobiorum 
quaerendae sint. Hoc vero mare In- 
dicnm qui h. 1. intelligi posse nogat 
(Bobrick Geograph. d. Herodot. p. 
227) , cum de ilio mari cogitandum 
sit, quod Libyam y a mari totam cir- 
cumdatam (Herodot. IV, 42), a me- 
ridie attingat, quid sibi velit, band 
perspicio. Nec magis recte vidisse 
videtur Larcherns, qui in Tab. geo- 
grapb. pag. 210 hic de Arabico sinu 
cogitat. Quin exstitit Maitcbrun (in 
Nonvell. Annali, d. Voyag. T. V. P. 
II. 1820. Paris, p. 361 sqq. notante 
Cr.)y qui Herodoto accuratam sinus 
Arabici notitiam fuisse omnino ne- 
gans , quippe quem band raro ma- 
ris australis significationc compre- 
lienderit, Heerenium et Larcberum, 
quamvis diverse statuentes, falsos 
esse contendit , ita scilicet iudicans 
ob eam, quam ipse sibi formavit 
mente, opinionem de Macrobiorum se- 
dibus. Ac de hac gente eiusque se- 
dibus disputare longnm, certique 
quid statuere perquam difficile. 
Quod cnim olim Macrobios ad tri- 
bum quandam (nunc nominari di- 
cunt .Shangallas) auctore Bnice, ce- 
leben-imo peregrinatore, retulerunt, 
id quamvis nnper ab codcm Malte- 
bmn. I. 1. pag. 300 (ubi Macro- 
bios ab Icbtbyophagis longe remo- 
tos fuisse negat) denuo susceptum, 
falsum reperitur moncntibus Lar- 
cbero et Heerenio, cum ista gens in- 
fra regionem auriferam Gaba et Nu- 
ba ad utramque Nili ripam, septen- 
trionem versus a Fazukla habitet, 
et quidem media in terra procul a 
mari, nec unquam in urbes coacta, 
nec ad vitam magis civilem, qualem 
Macrobios egisse satis ostendit ipsa 
Herodoti narra tio, traducta. Hero- 
doti Macrobii ad mare sedes babere 
dicuntur, in maxime remotis terra- 



rum orbis pai'tibus (III, 114), ad 
quos Cambyses iter faciens quin- 
tam modo viae partcm explevit, cum 
re infecta (III , 25) redeundum es- 
set. Quare vix dubium, magis meri- 
diem versus sedes Macrobiorum esse 
quacrcndas, ut recte statuit Heereu. 
1. 1. pag. 337, qui Cosmac narratio- 
nem de terra Snsa (quod nomen iam 
duobus post Herodotum saeculis fre- 
quens reperitur), auri illa quidem 
piena , ad liane de Macrobiis narra- 
tionem referens Macrobios hac ipsa 
in terra ad oram maritiniam extra 
fretum Babel Mandeb, prope pro- 
montorium Gardefan, in terra, quam 
nunc iencnt Samalis , sedes habuisse 
ponit. Vid. Ideen I, 1. p. 337 seqq. 
p. 345, et qui Heerenio adstipulan- 
tur, Bothe in: Deutsche Monats- 
schrift 1700. II. p. 185 seq., Russell: 
Nubia et Abyssinia (Edinburgh Ca- 
binet ^Library XII) p. 117 seq. Ac 
monet Hcerenius, ea, quae Herodo- 
tus enarret, nonnihil exaggerata vi- 
deri et ad excitandam admirationem 
efficta, praescrtim curo aeque ac re- 
liqiia, de Cambyse quae apud Hero- 
dotum Icgantur, ex Aegyptiorum sa- 
cerdotum ore fluxerint. Ac regionis 
Sebae incolas valde proccros , quos 
lesaias XLV, 14 commemorct, non 
alio» videri atque Macrobios idem 
addit pa<j. 350. Kennel. 1. 1. pag. 572 
in terra, quae nunc dicitur Abyssi- 
nia, Macrobiorum sedes collocandas 
esse censet. Ab Heerenii sententia 
disceditHoskins, qui haec tractavit, 
Travels inKthiopia p. 307 seqq. Ete- 
nim procul a mari neque vero ad- 
modum remotas a Meroe (vid. Hc- 
rod. II, 20 ibique nott.) occidentem 
et meridieni versus sedies Macrobio- 
rum quaerendas esse putat , qui no- 
madcs fuerint potentissimi terram- 
qne auriferam obtinuerint, quae ipsa 
Cambysem ad oxpcdìtionem facien- 
dam excìtasse videri queat: itaquc 
circa tìuvium album {Bahr el Ahitid) 
Macrobios habitasse existimat, qui- 
bus admixti fuerint Automoli illi, de 
quibus Noster supra dixit II , 30. 
Ncque aliam fere sententiam profert 
Wheeler Geography of Herodot. p. 



THALIA. ni. 17. 18. 



41 



vavTiìtòv óXQixtòv àiCG^xikkBiv y iàl dh ^Af/uMvlovg tov nsiov 
iitoxQivavra ^ ini dì tavg Al^lonag xatóxtag nQcnov^ oifoiii- 
iwvg tè tr(v iv xovxoi6i xotói Al^loifi Xsyoyiivr^v hlvai f^kiov 
TQaTtB^av , ei Ì6u akf^^éag , xal jcfòg taurg tà akka xatotlH)' 
(lépovg^ daga di rcS kóyp (pégovrag rcS fia0ikit avtóv. 'H dlì8 
TQaxs^a Tov rjkioìf roi'qde zig kéysxav elvai * keigiciv ióri iv r^ 



528 Beq., ubi eadem sentientcm lau- 
dai Cooley: Ptolemy and the Nile 
p. 20. Mihi magis placet Heerenii 
sententia, quae certe cnm Herodoti 
verbis Macrobios hosce ad mare au- 
strale coUocantis neqiie in intcrioris 
Africae tractibus reponentis melina 
convenire mihi videtnr. 

«crTÓirrorg ngtòrov] narmiTag ttpe- 
rulatorea dicit atqne expìoratores, 
quos eosdem alibi (IH, 10. 25. 130. 
1.^) vocat %aTac%Ó7C0vg. Idem to- 
cabulnm infra III, 21. Conf. Pollux 
II, 50. Blomfield. in Glossar, ad Ae- 
schyl. Sept. e. Theb. 36. — In ver- 
bis : trjwiv xovfoiffi toìai Md'toìpi, Ib- 
yofikiirrjv apxirìH. videntur esse to^ffi 
Al^io^i Cobeto; quae omnibus 
lìbrìs probata retinui. 

fi Ayri àXr^^'éoiq] ì. e. an re vera 
Un gè habeat; ubi verbo flvta adiun- 
ctum est adverbium , de quo , alios 
ut taceam , monuit Stalìbaum ad 
Plat. Euthvphr.paiJ^. 10 seq. Ex He- 
rodoto cotif. III, 23. IV, 1.^4. Ad 
Tfli Xóy(p cf. V, 20. 

Cap. XVIII. 

H Òì TQanfia tov rjliov TOiijÒf 
rtff Uyfxcti BÌvai] De menna «olis 
haec Pompon. Mela III. init. (coli. 
Bolin. cap. 30): ,,E8t locns appara- 
tis epnlis semper refertns: et quia, 
ut libet, vesci volentibus licet, rjli'ov 
tQrixft^ecv appellant; et quae passim 
apposita sunt, afKrmant innasci sub- 
inde divinitus". Ad fabnlns, ut vi- 
detnr, ista refert Pausan. VI, 26. §. 1 
^coll. I, 33. §. 4), ubi conf. Kuehn. 
et qnem Wesselinfif. laudat, Liban. 
Orat. Antioch. II. p. 385. Si vero 
quacras. quid veri lateat sub hac 
narratione , paucis ita defungitur I. 
Voss. ad Mei. 1. 1. : ,,quia comniunis 
esset omnibus haec mensa, ideo ««o- 
li^ appellabatur. Sol enim omnibus 
lucet." Altius hanc in rem inquirit 



Heeren (Ideen II, 1. pag. 345 seq.), 
qui Solis aram s. mensam forum esse 
vult , in quo commercium cum pere- 
grinis fueritfactitatum; qnod ipsnm 
cum templorum sanctitati per Afri- 
cae regione^ commissnm fuerit, haud 
mirum, hìc quoque religionem fuisse 
adiunctam. Inde quae Cosmas nar- 
rat de qnodam commercii genere in- 
ter peregri nos et indigenas, ea ita 
ad Herodoti narrationem translata 
vult Heeren. , ut hoc commercium 
publica auctoritate fuerit institutum 
indcque ctiam intelligatur, cur ma- 
gistratus noctu dicantur carnem ad- 
ponere, qua din vescantur qui velint, 
quamque indigenae terrà edi existi- 
ment. Mihi in bisce potissimum sa- 
crorum et religionis ratio habenda 
videtur, illamque narrationem ad 
Solis praescrtim cultum adeoqucle- 
ctisternia diis fieri solita fcstis prae- 
sertim diebus, ubi magnus et indige- 
narum et advenarum solet esse con- 
cursus, pertinere credìderim. Conf. 
C. Fr. Hermann : Gottesdienstl. Al- 
terthiim. §. 15. not. 16 ibique laudd. 
Et crebro per orientem inveniri 
lectlsternia monuit Gesen. ad Icsai. 
LXV, 1 1 . pag. 287, qui tamen Soli» 
mensam ab Herodoto comroemora- 
tam minus huc pertinere adiicit, eo 
potius supcrstitinnem spectasse ra- 
tus, ut Solem illic coenasse et hacc- 
ce frusta reliquisse vulgo arbitra- 
rcntur. De lectisterniis ut cogitem, 
facit quoque sacra coena , quam in 
lovis Ammonii tempio reprncsenta- 
tam invenit V. 111. de Minutolì ; conf. 
eius itiner. pag. 119 et tab. Vili, et 
vid. Car. Baehr: Synibolik d. mo- 
saisch. Cultus I. p. 438. Quin ad 
ipsos Graecos talia manassc , docu- 
mento est luppiter ille , qui ad Ae- 
thiopos pios se confert coenatiim. 
De quo Creuzer. in Symbol. IV. p. 
352 ed. tert. De lectisterniis quo- 



42 



HERODOTI 



7C^oa6XBCtp ènlxkèOQ XQBÓv éffd-iSv navxfov t£v tergaicódcov, 
ig tòv rag fikv vvxtag imnjdsvovrag nd^évac tà XQsa rovg iv 
tékèìù ixaótovg ióvrag tóv àótcivy rag dh r^iisgag daiwC^ai 
itQOóióvxa tòv Povk6[i6vov • qxxvat di rovg imxojQiovg ravxa 
t^v yijv ainrpf avadidóvai ixdótùts. ij flit/ JiJ XQan£%a tov 
\9riklov xaXsoiiivri kéyexai slvai ton^ÓB. Kaitfivójj dh mg Idol^B 
TcéjiTCBiv rovg xata^xójtovg^ avrlxa iiszBJcéiLJCBto i^ ^EkBtpavtC' 
vrig nohog xàv ^Ix%voq)ay(ov àvSgmv tovg iicifStaiiévovg xriv 



que hic cogitar! yult Wheeler I. sa- 
prà 1., cum de Aegyptiomm festo 
sgatur, qnodHerodoti aeiate in de- 
suetudine m iam pervenerit. Ad Hee- 
renii sententiam magis accedit Rus- 
sei. 1. supra 1. Maltebrun 1. supra 
1. ex hi8ce narrationibus cognosci 
posse statuit sacerdotura imperinm, 
qui quotidie Soli mane offerant sa- 
crificia festisqne diebus mnltitudi- 
nem congregatam hac ciborum sa- 
crorum largitione recreare studeant, 
quo libentius illa ipsis alia praebeat 
opera ac vectigalia. Ncque al iter 
fere Bothe (Deutsche Monatsschrift 
1799. II. p. 193) Solis mensam apud 
gentes, quae Solem colaerint, pro- 
verbialiter quasi dici putat Dei men- 
sam, qua appellatione eum locum 
illae signitìcarint, in quem mercato- 
res pecudes abegerint atqne macta- 
rint. Sed magis adeo eos a vero 
prorsus aberrare credam, qui nar- 
rationem de Solis mensa cum me- 
dii aevi fabulis de sanguine regali 
(Graal vulgo vocant) contcndunt. 

InCnXsog 'kqsóòv ftpQ'mv ndvttov 
TÓSv xerganódav] navrcov zcSv rerga- 
noòfùv de omnis generis quadrupedi- 
bus intelligendum. Conf. I , fiO ibiq. 
not. Carnem elixam, quam dicìt Ile- 
rodotus , de carne siccata probabili- 
ter accipiendam esse statuit Hecren. 
1. I. pag. 346, cum istins modi caro 
in istis regionibus plerumque serve- 
tur atque etiamnum siccata caro in 
cibis delicatissimis habeatnr. Sed si 
de sacrificio cogitemus , niliil credo 
obstabit, quo minus de clùra carne 
hic Nostrum loqui dicamus. — In 
seqq. ad verba ìq tòv — tt^fvcci x. 
T. X. ex antccedentibus repetendum 
Xéyfrai. initTjdfvovrag valet: ex in- 
siituto, operam buie rei dantes prò 



muneris officio, rovg èv téXeì Noster 
Yocat magisiratus; de qua locu tiene 
plura Valcken. et Wessel. ad IX, 100 
laudantes Sophocl. Antig. 66. Phi- 
loctet. 384. 922. Thucydid. V, 27. 
VII, 73 etc. Quibus alia addit Blom- 
field. in Glossar, ad Aeschyl. Aga- 
memn. 104. coli. Duker. ad Thucy- 
did. I, 58. Timaei Qlossam in Lexic. 
Platon, p. 103: ivtsXsìg oi agxov- 
tsg %al ot ag^avtBg , cum ad Plato- 
nem nihil faciat, huc spectare putat 
Ruhnkenius. — Ad SaCwa^ai cf. I, 
211. Il, 100. In seqq. prò xriv yriv 
avtriv Naber in Mnemosyn. IV. p. 
18, ad Cobeti Varr. Lectt. p. 163 
amandans, verissimum esse iudicat, 
si scribatur tjJv yriv avxofidtfjv. 
Cui assensus est Mehler. ibid. V. p. 
74. Mihi mutandae vulgatae causa 
non esse videtur idonea. ( 

Gap. XIX. 

tc5v 'Jx^vofpdytùv àvdgòv tovg 
iniotafièvovg x. r. X.] De Ichthyo- 
phagis haec Pausan. I, 33. §. 4 : jIÌ- 
^lóncov df t(ov VTchg Svqvrjg ini 
d'dXaaaav ^axaxoi tr^v igvd'gàv %az- 
omovaiv *Ix^vocp(xyot xofl 6 xòXnogj 
ov nfgLOfKOvaLV ^ IX^votpayoiv òvo- 
fitttietai. Quibus add. Strabon. XVI. 
p. 760 s. p. 1113 I). et Diodor. Sicul. 
Ili, 15 sqq., quibuscum conveniunt 
Agatharchidis Excerptt. (apud Pho- 
tium Bibl. Cod. CCXIII) §. 30 seqq., 
ubiMueller. (Geograph. Gr. minn. I.) 
p. 129 reliqnos locos veterum, in 
quibus de Ichthyophagis (i. e. qui 
piscibus vescuntur) sermo est , attu- 
lit: tu vid. inprimis Arriani qui fer- 
tur Peripl. Mar. Erythr. §. 4. 20. p. 
261. 273 ibid et cf. cpiae de bis Aga- 
tharchidis Ichthyophagis retulit H. 
J. Frieten: De Agatharchide Gnidio 



THALIA. m. la 19. 



43 



Al^wiclòa ylàfSCttV iv m de tovtovg ^Btrflóav^ iv xovtp éxi^ 
Ibvs ÌtcÌ xriv KaQxV^óva xkdsiv xòv vavxtxòv ótQotóv. Ooivi- 
xsg di ovx ifpatìccv TCOirfiBiv xavxa ' ò(fxloi6Ì xb yòg nsyaXotai 
ivdsdiód^ai^ xaì ovx av tcoiÌbìv CKT^a, ini xovg xatdag xovg 
imtìxàv (txQ<xx€v6iiBvoi. Ooivixmv dì ov fiovko\iivmv ot Ao&- 
xol ovx H^iófLaxo^ iyivovxo. KaQxridóvioi fiév vw ovxm dov' 
ko6vvfiv diéfpvyov xgòg IIsqtìéiDv. KaiAfivOrig yàg filrpf ovx 
idixaCov nQOOq>ÌQBiv 9oCvi%i , oxi 6g)éag xb avxoifg idBdcixBóav 



(Bonn. 1848) p. Zò seqq. Unde ma- 
nifestalo est, in regionibns sapra Ae- 
gjrptum Sinai Arabico prozimis et 
extra cius fauces sitis sedes Ichth>'o- 
pbagonun, gentis barbarae fere et 
maxime rudis, esse qaa^rendas. Ob 
Herodoti rerba Hceren. 1. 1. pag. 340 
partem qaandam gentis in superiore 
Aegjpto sedes habaisse statuit in- 
deqne nlterins pertinaisse ad tribns 
palantes in desertis , per qnae com- 
merciom inter Aegyptum et Aethio- 
piam (sive Macrobiornm regiones) 
factam foerit; ande illos Ichthyo- 
phagos ob itinera per deserta mer- 
candi cansa crebrius instituta ntri- 
usqae terrae et lingaae cognitionem 
habiiisse verisimile videtiir viro do- 
cto qnaerenti, an ad gentem, cui 
nane nomen AbeAde, in illis regio- 
nibus adhac habitantem , et inde ab 
aotiqaissimo aevo mercibus per de- 
serta transportandis deditam , Ich- 
thyophagi referri qneant. Conf. 
etiam nott. ad III, 17. De Ichthyo- 
phagis, qui per orara Arabiae, Car- 
roaniae, Gedrosiae ad Indiam nsque 
babitare dicantar, retulit praeter 
Agatharchidem (de quo vid. Frieten 
1. 1. p. 33) aliosque a Mnellero 1. I. 
allatos inprimis Arrian. Indice. 26. 
28 «eq. 31 seq. — De Elephantine 
conf. nott. ad II, 17. 

èv 61 dì zomovq pLBxriìaav] For- 
mam lonicam pLBfqXaav restitnitVal- 
cken. , quera recc. edd. secati sunt. 
Vid. Bredov. p. 400 et Her. Ili, 14. 
28. Ad signitìcationem recte Val- 
cken. : y^dttm ad istos arcessendos prò- 
ficMcebantur" . Nam fifriévai s. fisr- 
fQXfff^'cci valet arcessere» ire peiitum, 
ut supra III, 15. 28. IX, 33. Wes- 
selingins excitavit Strabon. XIV. p. 
950 A sive 041 B. et XV. p. 714. 



%ccl ovx av noisiiv otfue %. r. l.] 
Haec illi dicunt prò 'antiquo colonia- 
rum iure, ex quo non licuit orbi ca- 
pitali bellum inferre colonis suis, 
nec iis vicissira metropoli. Quae 
enim apud Graecos valuere, ea apud 
Poenos quoque olim valuisse credi- 
bile est. Vid. Heeren. Ideen. II, 1. 
p. 20 et inprimis locos Herodoti VII, 
51. VTII, 22, Thucvdidis I, 38. V, 
100, Polyb. XII, 10, 3. Conf. C. Fr. 
Hermann. Lehrbucb d.griech.Staats- 
alterth. §. 73 et §. 74 ed. quart. Schoe- 
mann. Antiqq. Gra'ecc. p. 418. Mo- 
ver»: Die Phoeniz. II, 2. p. 40 seqq. 
Laurent Histoire du droit des gens I. 
p. 404, qui alia quoque attuHt, unde 
intelligimus, quam arcto vinculo Car- 
thaginicnses ac Tyrii iuncti fuerint 
usqnc ad Alexandri Magni aetatcm, 
cui Tyrii eam ob causam tam obsti- 
nate restitisse videntur, quod a Car- 
thaginiensibns, colonis suis et quasi 
fìliis, auxilinm exspectaverant. Et 
postea quoque hanc rationem va- 
luisse , Hannibalis exemplum nos 
quodammodo docere potest, qui Car- 
thagine fugiens Tyrum se legatum 
esse missum diceret , teste Livio 
XXXIII, 48. 

on otpiag rè cevrovg iSfòoinèffcev 
IlfQOriffi] Colligit inde Fr. Chr. 
Schlosser. ( Universalhist. Ueber- 
sicht etc. I, 1. p. 251.), Tyrum, 
quam Persas esse agg^ressos nus- 
quam relatum invenimus, nitro in 
potetutatem Persarum cessisse. Nec 
magis relatum invenimus, quo tem- 
pore Phoenices Persis se dederint. 
Quod cum vulgo ad Cyri tempora 
reiiciatur, magis probabile vidcttir 
Dahlmanno (Herodot. p. 151 ) ad 
Cambysis tempora referre , qui , an- 
tequam in Aegyptum expeditionem 



44 



HERODOTI 



nBQ0i]6i^ xttl nag ix OoivCxmv riQZBto b vavtixòg ^rgazóg. dot/- 
T£g dh xal KvitQvoC 6q>Bag avrovg n€Q(ftj(fL iorQaxBvovxo in 
20 Alyvitxov. ^EitU te dì tà Kafifivari ix tijg ^EXBq>uv%ivrig ani' 
xovto odx^voq>ayoi ^ ànsime avrovg ig rovg Al^ùonag^ irrft-204 
Xa^ievog td t€ kéystv XQti^ xal daga g)ÌQovTag^ nogg>vQ66v te 
ttlfia xal XQV660V ótQsnròv nsQiavxiviov xal ìl^iXia xal ^ivqov 
àka^aótQov xal fpotvixrìtov otvov xadov. 01 6% Àl^ionsg ov- 



fecerit, et Phoenicum et Cyprionim 
acceperit deditionem. At vero re- 
ctiuB statuerunt Ley (Fata et condi- 
tio Aegypt. Bub imperio Persar. p, 
44 seq.) et Hengsteiiberg (De Rebb. 
Tyriorr. p. 5ft seqq. 63 seqq.), iara 
Cyro se dedìsse Tyrios, coque etiam 
referre niihi posse videor plusquam- 
perfectum ièsSooTisaav consulto ab 
Herodoto adliibitum, ut illud iam 
ante Cainbysem factum esse signifi- 
caret. Cyprii num eodem tempore, 
quo Tyrii, Cyro se dederint, id ex 
Herodoti certe verbis (Sóvtfg d^ xal 
KvuQioC atpBccg ocvtovg né^atjai) col- 
ligi vix potcrit: iromo post Tyrios 
in Persarum ditionem receptos Per- 
8Ì0 Cyprii cessisse videntur, quos 
Amasis primus subegerat teste He- 
rodoto II, 182) ubi cf. nott. Qui 
quamdiu Cyprios in ditione tenuerit, 
haud constat; ncc magis illnd mani- 
festnm , num extremis Amasidis an- 
nis, an eo mortuo demum cum Psam- 
menitus regnum paternum suscepis- 
set y ab Aegyptiis dcfìcientes Persis 
se tradiderint. Nam alterutrnni certe 
statui necesse erit. Cyro se dedisse 
Cyprios refert Xenophon Cyropaed. 
I, 1, 4. VII, 4,2. VIII,0, 8, quem 
in talibns presse sequi vix licebit, 
si quidem praeter Cyprios etiam Ae- 
pyptiis imperitasse scribìt Cvrum I, 
1 , 4 coli. VI, 2, IO. VIII, 6, 2Ì. Vili, 
8, 1. — o vavtt^òg argaròg de classe 
intelligendum, qua simul a mari Ac- 
gyptum petebnt Cambyscs; vid. su- 
pra ad III, 13 nott. Ad quam clas- 
sem licet Qraeci quoque Persis sub- 
diti naves praebuisseut , praecipua 
tamen pars a Phoenicibus mari po- 
tentibus subministrata est, adeo ut 
ab bis to'tius classis penderet salus. 
— Ad TjQtrjto conf. I, 1*25 et ad rem 
ipsam nott. ad III, 25. 



Cap. XX. 

ivtsilafisvog za. « Itysiv xqtj] Re- 
tinui cum recentt. edd. td tb, quod 
Wesselingius iam dederat, prò vnlg. 
tà, sed prò Z9V''' ® Mediceo, Fioren- 
tino binisque aliis codd. recepi xqVj 
probante Mattbiae, qui ZQV^ ^^^i^ 
loco convenire iure nobis negare vi- 
detur, citans quac disputarit ad Eu- 
ripid. Hcc. 202. Hippol. 296. 344. 
Androm. 424. Gr. Graec. §. 505 not. 
Supra Noster I, 60: ivretlccfisvóg ts 
xà Xiynv xqt^^ ubi male libri non- 
nulli xqtìv, — Ad dona quod attinet, 
conf. Aelian. V. H. I, 22, ubi inter 
dona legatis a Persarum regc tribui 
solita memorantur quoque armillae, 
torques et stola Medica. Apud Xe- 
nophontem in Cyropaed. VIII, 5, 18 
Cyaxares Cyro mittit obviam tjJv 
d'vyazfQa atétpavòv tb xqvoovv ucci 
ipiha q)BQOvaav x«l OTQBntòv xal 
atolriv Mrjdmrjv tòg dvvazòv xaA- 
XCarriv. Unde Herodoti loco altero 
VIII, 113 invenimus Persas, avdgccg 
<fTQBntO(p6QOvg re xal 'iffBXiotpógovg, 
ubi conf. nott. Caetcrum Macrobio- 
rum regio cum auro abundet, haec 
munera aCambyse perludibrium po- 
tius missa videri vult Heeren. Ideen 
1. 1. pag. 346; ut indignabundus Ma- 
crobiorum rex alio quasi lusu re- 
sponderii. 

xal ipfhcc xal pLvgov nXdpctaTQOv] 
riìèXict (i. e. armiìiae) plerique libri 
iique optimi. Aììi "ifféX Ita, Tu con- 
feras III, 22. IV, 16S. IX, 70 et quae 
plnra attulit Bredov. pag. 00, qui 
satis docuit, apud Herodotum _certe 
hoc vocabulum cum una litera X esse 
oxarandum. — fivgov àXdpaarQOv 
est vasculum e lapide alabastrite 
confectum myrrhisque repletum ; 
piane ut Plinius scribit , a Larchero 



THALIA. m. 20. 



45 



TU», ig tovs axéireiixs ò KayL^vótig^ kéyovzai slvai iiayiaxoi xal 



laiidatas, in HUt. Nat. XXXVI, 8 
(T. II. p.374): ,,Lapidem alabastri- 
ten . • . cayant ad vaaa unguenta- 
ria , quoniam optime servare incor- 
rnpta dicitnr.** In Evang. Matth. 
XXVl, 7 simili prorsus modo legìtor 
alàfiaatffov iivqqv. De qno plurima 
congessit Schleusner. in Lex. N. F. 
ft. Y. I. pag. 114. Tn vid. Plntarch. 
Timol. 15 ibique Hess. p. 71 et Held 
p. 405. Ussing. De nominibb. vaso. 
Graecc. p. 70. Krause Àngeiolog. pag. 
seq. Creuzerus haec adscripserai : 
,,Winckelmanni opera Voi. 111. p. 
126 sqq. et p. 304 sqq. ed. nov.Dresd. 
G. H. Martini ad I. A. Ernestii Ar- 
cbaeolog. p. 137 et praecipae I. G. 
Schneideri Annotati, in Theophra- 
Siam de Odoribus §. 40. pag. 065 sq.** 
Qnod vero ex Eostath. ad Homcr. 
p. 946, 53 8. 023, 10 et Suid. s. v. ir/- 
xp^^ Wesseling. insertnm vult ar- 
ticalom xòv ante haec verba, eo non 
opos esse rccte monet Schweigh., a 
grammaticis istis, qui prioris cuius* 
dam grammatici observationem de- 
scripserint, ipsum Herodotam in- 
spectnm esse negans. Quibus post- 
ea haec adscripsit Creuzerus (cf. Ein 
alt-athenisches Gefass etc. p. 60. Zar 
Gemmenknnde p. 151): ^Respicinnt 
haec Photius (s. v. Ir^ìLv^og p. 183 
ed. Dobr.) , Snidas (1. 1.) , quos lau- 
dani interpretes. Adde Scholiastam 
Platonis inllipp. roai.p. 130Rahnk., 
ubi: a^QèviTKÒs ah xòv àXcL^aaxQOV 
unhv ngódoxog, qui locus Schweig- 
haeuserura fagit caeteroqui recte 
monentem, articulum xòv ante fiv- 
Qov non debere obtrudi Herodoteae 
orationi. Reliqaa, quae ad hunc lo- 
cam expediendum addidit vir doctis- 
simns , non placent. Videtur anti- 
quns criticus , ex cuius commenta- 
riis hortulos snos irrìgarunt isti Le- 
xicographi , cum Scholiasta in inte- 
griore sno exemplo legisse: xal XQ^~ 
Ciov fjLVQOv dXcipaaxQOv eamque dif- 
ferentiam scripto consignasse, qno 
lectores inteUigerent, ex Atticornm 
usii Herodoto scribendam fuisse xal 
XQvofTjv fi. al. Habet haec re- 
petitio adiectivi ;|r^iHr£Ov quandara 



significationem nativae narrationis 
Herodoteae et alterum XPTZEON 
facile excidere poterat ante MT- 
hOTJ"*^ Mihi repetito adiectivo xqv- 
CBov non opus esse videtur , quam- 
quam haec vox repetltnr in Xeno- 
phontis loco , utiquc diverso , Anab. 
1,2,27: ffXQénxòv ;|r^vffot;v mal 
rfféliix ìucì àìiivccìifìv XQvaovvx.x.l. 
Qnae post acgènxòv legitur vox ne- 
Qtavxévtov, eam et h. 1. et III, 22 
invito Herodoto in textum irreps isse 
putat Naber inMncmosyn. IV. p. 19. 
Sed libri omnes s^ripti retinent vo- 
eem , qaae sane haud scio an con- 
sulto addita videatur. — De pabna- 
rum vino conf. I, 104. II, 86 ibiq. 
nott. Wesseling. cousuli vult Atheu. 
XI. p. 473 H. PoUuc. X, 75. 

Xéyovxttt ttvai fiéyiaxoi %al Kcil- 
liaxoi àvQ'Qiùnùìv ndvxaiv'\ Conf. £n- 
stath. ad Dionvs. 218. Eadem infra 
111, 114 coli. VÌI, 70, ubi de Aethio- 
pibus: ovXótaxov XQi'x(aiia hxovai 
nccvxav av^Qùinùav, Quae verba 
sane Afrorum sive Negrorum, ut 
nunc vocant, gentem indicare vi- 
deutur: quamquam id minus conve- 
nit, quod homines huius gentis per- 
hibentur yLtyiaxoi xal Y,àlUaxoi ccv- 
^QCùitcùv nàvxfùv: scd negai mirum 
videri posse Hoskins Travels in 
Ethiop. p. 310. lesaias quoque in- 
colas regionis Sabae corporis pro- 
ceritate insigncs ait XLV, 14, ubi 
praeter Solinum cap. 30, duodecim 
pedes Aetliiopes longos esse nan'an- 
tem, alios scripinrae sacrae locos de 
magna Aethiopum statura afferi Ge- 
sen. p. 95. Add. Bohlen. ad Genes. 
X, 7. pag. 123. Nec multum istos 
differre a Macrobiis probabiliter sta- 
tuisse Heerenium 1. 1. p. 350 seqq. 
supra iam nionuimus. Qui idem su- 
spicatur , has laudes de Aethiopiae 
gentium statura celsa ac decora ilu- 
xisse ex mancipiorura negoiiatori- 
bus , qui istas genies praecipue lau- 
dare consueverint. — „ Comparai 
cum bis Aethiopum laudibus fabulas 
Germanorum, Britannorum, in Edda 
obvias àeAasgardf editor novae edi- 
tionis operis : Thehistory ofEnglish 



44 



HERODOTI 



négtfjjOij xal Tcàg ex. 9otviX(ov rJQrsto ò vavuxòg ^rgazóg. Òóv-^ 
%èg dì xal KvjCQvoi 6q)eag avtovg nsQ6ti6L iaxQaxsvovxo ex* 
20 Jtyvicrov. ^E%èi xb 6ì xm Kafifivatj ix x^g ^EkBq>avxCvrig ani- 
xovxo oVl%%voq)ayov ^ liceiins avxovg ig xovg Al^ionag^ irrat-204 
Xagievog xd XB XéyBtv xqtj^ xal daga (psQovxag^ TCo^fpvQBov xb 
al^a xal XQ^^^^ov Oxqbtcxov iCBQiavxiviov xal il^ékta xal (ivqov 
àka^aóXQOv xal q>otVLxritov otvov xàdov. 01 6ì Jid'iojCBg ov- 



fecerit, et Phoenicum et Cyprionim 
acceperit deditionem. At vero re- 
ctius statuernnt Ley (Fata et condì- 
tio Aegypt. sub imperio Persar. p. 
44 fleq.) et Hengstenberg (De Rebb. 
Tyriorr. p. 5Q seqq. 63 seqq.), iam 
Cyro se dedisse Tyrios, coque etiam 
referre niihi posse videor plusquam- 
perfectum lèsft(6%saav consulto ab 
Herodoto adliibitum, ut illud iam 
ante Cambysem factum esse signifi- 
caret. Cyprii num eodem tempore, 
quo Tyrii, Cyro se dederint, id ex 
Herodoti certe verbis (iìóvTsg df ucci 
KvngioC atpsag ocvzovg Tlègatjai) col- 
ligi vix poterit: iromo post Tyrios 
in Persarum ditionem receptos Per- 
sis Cyprii cessisse yidentur, quos 
Amasis primus subegerat teste He- 
rodoto II, 182, ubi cf. nott. Qui 
quamdiu Cyprios in ditionc tenuerit, 
haud constat; nec magis illud mani- 
festum , num extremis Amasidis an- 
nis, an eo mortuo demum cum Psam- 
menitus regnum paternum suscepis- 
set , ab Aegyptiìs dcfìcientes Persis 
se tradìderint. Nam alterutrnm certe 
statui necesse erit. Cyro se dedisse 
Cyprios refert Xenoplion Cyropaed. 
I, 1,4. VII, 4, 2. Vili, 6, 8, quem 
in tulibus presse sequi vix liccbit, 
si quidem praeter Cyprios etiam Ae- 
jryptiis imperitasse scribit Cvruin I, 
1 , 4 colJ. VI, 2, 10. Vili, 6, 2Ì. VIII, 
8,1. — o vavuKog argciTÒg de classe 
intelligendum, qua simul a mari Ac- 
gyptum pctebftt Cambyses; vid. su- 
pra ad III« 13 nott. Ad quam clas- 
sem licct Graeci quoque Persis sub- 
diti naves pracbuissent , praecipua 
tamen pars a Phoenicibus mari po- 
tentibus subministrata est, adeo ut 
ab bis to'tius classis penderet salus. 
— Ad ^pTi^TO conf. I, l'25 et ad rem 
ipsam nott. ad III, 25. 



Cap. XX. 

ivTBUdfifvog Tof TS Itysiv XQrj] Re- 
tinui cum recentt. edd. va rf , quod 
Wesselingius iam dederat, prò vulg. 
TOT, sed prò ZQ^^ ® Mediceo, Fioren- 
tino binisqne aliis codd. recepì XQVt 
probante Matthiae, qui Z9V^ ^*^^i<^ 
loco convenire iure nobis negare vi- 
detur, citans quae disputarit ad Eu- 
ripid. Hec. 202. Hippol. 2m. 344. 
Androm. 424. Gr. Graec. §. 505 not. 
Snpra Noster I, 69: ivtsildfisvóg re 
r« Ifyeiv ZQVt ^^^ male libri non- 
nulli ;tpi}f. — Ad dona quod attinet, 
conf. Aelian. V. H. 1 , 22 , ubi inter 
dona legatis a Persarum rege tribui 
solita memorantur quoque armillae, 
torqnes et stola Medica. Apud Xe- 
nophontem in Cyropaed. Vili, 5, 18 
Cyaxares Cyro mittit obviam tjJv 
d'vyaTfga azècpavóv tb ;u9r<Fori' %tà 
jffihcc (pègovaav x«l argèntòv xal 
GtoXriv Mrjiifiirjv mg dvvatòv uà),- 
Xiarrjv. linde Herodoti loco altero 
Vili, 113 invenimus Persas, avdgag 
atQiTCTOfpógovg rè xai 'tf}eXioq>6QOvg, 
ubi conf. nott. Caeterum Macrobio- 
rum regio cum auro abundet, baec 
munera aCambyse per ludibrium po- 
tius missa videri vult Heeren. Ideen 
1. 1. pag. 346; ut indignabundus Ma- 
crobiorum rex alio quasi lusu re- 
sponderit. 

x«l tljèXia. x«l fiVQOv nXctpaaTQOv] 
ilfiXia (i. e. armilìae) plerique libri 
iique optimi. A\u 'ifiéXXia, Tu con - 
feras III, 22. IV, 16S. IX, 70 et quae 
plura attulit Bredov. pag. 00, qui 
satis docuit, apud Herodotum _certc 
hoc vocabulum cum una litera X esse 
exarandum. — fivQOv dXtipaatQOV 
est vasculum e lapide alabastrite 
confectum myrrhisque rcpletum ; 
piane ut Plinius scribit , a LarcUero 



THALIA. m. 20. 



45 



Toi, ig tovg ànénèiinB ò Kaiifivórig , kdyovtai slvai fiéyL0TOL xal 



laadatus, in Hist. Nat. XXXVI, 8 
(T.ll. p.374): ,,Lapidem alabastri- 
ten . • . cavant ad vasa ungaenta- 
ria , qnoniam optime servare incor- 
rapta dicitar.** In Eyang. Matth. 
XX.V1, 7 simili prorsus modo legitur 
ulà^uGXQOv yiVQOv. De quo plurima 
congessit Schleusner. in Lex. N. F. 
s. Y. 1. pag. 114. Tu vid. Plutarch. 
Timol. 15 ibiqae Hess. p. 71 et Ueld 
p. 405. Ussing. De nominibb. vass. 
Graecc. p. 70. Krause Àngeiolog. pag. 
seq. Creuzerus haec adscripserat : 
^Winckelmanni opera Voi. 111. p. 
126 sqq. et p. 3ó4 sqq. ed. nov.Dresd. 
G. H. Martini ad 1. A. Erncstii Ar- 
ebaeolog. p. 137 et praecipue I. G. 
Schneideri Annotatt. in Theophra- 
stum de Odoribus §. 40. pag. 605 sq.** 
Qnod vero ex Eusta tb. ad Homer. 
p. 946, 53 8. 923, 10 et Suid. s. v. Ir^ 
%v^oi Wesseling. insertum vult ar- 
ticnlum xòv ante baec verba, eo non 
opus esse rccte monetScbweigh., a 
grammaticis istis, qui prioris cnius- 
dara grammatici observationem de- 
scripserint, ipsum Ilerodotum in- 
spectum esse negans. Quibus post- 
ea haec adscripsit Creuzerus (cf. Ein 
alt-atbenisches Gefass e te p. 60. Zur 
Gemmenkunde p. 151): ^Respiciunt 
baec Photius (s. v. IrpuvQ'og p. 183 
ed. Dobr.) , Suidas (1. 1.) , quos lau- 
dani interpretes. Adde Scboliastam 
Platonis in Hipp. mai. p. 136 Kuhnk., 
ubi: d^QSVL'Kiòs di xòv dlcipaaxQOv 
ilnsv tìQÓdoxog, qui locus Schweig- 
baeuseram fngit caeteroqui recto 
monentem, articulum xòv ante (iv- 
Qov non debere obtrudi Herodoteae 
orationi. Reliqua, quae ad hunc io- 
cum expediendum addidit vir doctis- 
simus , non placent. Videtur anti- 
quns crìticus, ex cuius commenta- 
riis hortulos snos irrigarunt isti Le- 
xicographi , cum Schoiiasta in intc- 
griore suo exemplo legisse: xal X9''^~ 
aiov fiVQOv did^acxQOv eamqiie dif- 
ferentiam scripto consignasse, quo 
lectores intelligerent, ex Atticorum 
usu Ilerodoto scribendum fuisse xal 
XQvaéì]v là,, di. Habet haec re- 
petitio adiectivi xqvcìov quandam 



significationem nativae narrationis 
Herodoteae et alterum XVT£EON 
facile excidere poterà t ante MT- 
POT.^*^ Milli repetito adiectivo x^v- 
CBov non opus esse videtur , quam- 
quam haec vox repetitur in Xeno- 
phontis loco , utiquc diverso , Anab. 
I, 2, 27: cxQènxòv XQ^^^^^ ^f*^ 
tpèlia %al d%ivd%7iv XQVffovv%.x.X. 
Quae post ccQcnxòv legitur vox ne- 
QucvxévioVj eam et h. I. et HI, 22 
invito Herodoto in textum irreps isse 
putat Naber inMnemosyn. IV. p. 19. 
Sed libri omnes sqripti retinent vo- 
cem , quae sane haud scio an con- 
sulto addita videatur. — De palma- 
rum vino conf. I, 194. II, 86 ibiq. 
nott. Wesseling. cousuli vult Atheu. 
XI. p. 473B. Polluc. X, 75. 

Ityovxtti, tìvai fiéyiaxoi xal xa^l- 
Xiaxoi dv9'q(àn(ùv ndvxav^ Conf. Eu- 
stath. ad Dionys. 218. Eadem infra 
III, 114 coli. VII, 70, ubi de Aethio- 
pibus: ovXótaxov xQi'xtofia tx^^^*- 
ndvxtov dv&QiùTKav. Quae verba 
sane Afrorum sive Negrorum, ut 
nunc vocnnt, gentem indicare vi- 
deutur: quamquam id minus couve- . 
nit, quod homiues huius gentis per- 
hibeutur iityiatoi xal •Kàlliarot dv- 
^QùìncDV ndvxiùv: sed negat mii'um 
videri posse Hoskins Travels in 
Ethiop. p. 310. lesaias quoque in- 
colas regionis Sabae corporis pro- 
ceritate insignes ait XLV, 14, ubi 
praeter Solinum cap. 30, duodecim 
pedes Aethiopes longos esse narran- 
tem, alios scripturae sacrae locos de 
magna Aethiopum statura affert Ge- 
sen. p. 95. Add. Bohlen. ad Genes. 
X, 7. pag. 123. Nec multum istos 
differre a Macrobiis probabiliter sta- 
tuisse Heerenium 1. 1. p. 350 seqq. 
supra iam luonuimus. Qui idem su- 
spicatur , has laudes de Aethiopiae 
gentium statura celsa ac decora ilu- 
xisse ex mancipioruin negotiatori- 
bus, qui istas gentes praecipue lau- 
dare consueverint. — „Comparat 
cum bis Aethiopum laudibus fabulas 
Qermanorum, Britannorum, in Edda 
obvias deAasgard, editor novae edi- 
tionis operisi Thehistory ofEnglish 



46 



HERODOTI 



avvoìig q>a6v xexaQiOfiévoiai xòv àkkmv àvÙQciscav ^ xaì òri xal 
xarà rrjv fiaóikritriv roiàde * ròv av xmv icràv xqìvcoól ^àyi- 
ótóv te elvtti^ xal xatà xò ^iya^og ì%blv r^v l<i%vvj rovtov 
i^Lovói fiaóikeveLv. 
21 *Eg rot^ovg Sii (ov rovg avógag (og àstixovto ot 'Ix^vofpa- 

yoi^ didóimeg tà dÓQa T^ fittóikét avtàv ^ Iksyov rida' Ba6i- 
kavg ò neQaémv Kuiifivótig^ fiovkóiisvog q)ikog rot xal ^stvog 
ysvéa^ai^ illiiag re à7CS7t£[itlf6^ èg kóyovg rot èkd^etv xsksvavy 
xal dfS(fa ravra roL didot^ rotei xal avròg (lakióra tjSsrai XQ^^' 
liBvog. ^O dì Al^lo^ iia^àv^ ori xaronrai r^xouvj kéyec nqòg 
avrovg roiads ' Ovrs 6 JlBQOécjv fiaoikevg dóga viiéag insii^s 
q)éQovrag, XQorificiv scokkov inol^ètvog yevéd^ai^ ot;T£ vy^Blg 
kéysrè àkfi^éa ' Tjxsrs yÙQ xarónrav rrjg iiiijg ccqxvS' ovrs ixst- 
vog àvriQ èori dixaiog ' el yàg r^v òCxaiog , ovr' av èjte^iiri(JB 
XoiQfjg akkrjg ij rf^g écovrov, ovr* av ig dovkoovvijv av^QÓnovg 
Tjys^ V7t (OV fitiSìv ^Sixrjrai, vvv 6% avrp ró^ov róde didóv- 



poetry by Thom. Warton. (Lond. 
1824.) Praef. pag. 31." Cr. 

xarà zriv fiaaUTjtrjv toitùds] Com- 
pareiìtar cam hisce: Dìodor. Sìcul. 
Ili, 8 fin. Aristotel. Polit. IV, 4 
(IV, 3. §. 7. Schneid.). Athen. XIII, 2. 
pag. 506 Nicol. Damascen.Excerptt. 
Valess. p. 518. Quae aliali t Wesse- 
Hng. 

xal xarà xò fityad'og ^^hv xtiv 
laxvv] i. e. et cuiua robur magnitudini 
corporis respondei^e iudicant. De 
praepositionc xaror conf. I, 84 ibiq. 
noti. 

Cap. XXI. 

nqoxiikiùv noXXov ifiol ^sCvog 
yBvéa&cci] i. e. quutn magni faciat, ut 
mi/ù hospes fiat oinicitiamque iungat. 
Conf. sapra II, 37, abi ngozifuòv- 
tBQj qaod non magia matandum cen- 
sui in nQOTifiéovTfs atque hoc loco 
ngotificiv in nQortfittov. at fecitDin- 
dorf., qui etiam IV, 43 inizifiàv ma- 
tavìt in inttifitiov, licei Thomas Ma- 
gist. p. 358 ed. Bernard. Herodotea 
afferens exhibeat ènitifióv. Quo eo- 
dem Consilio ductas in antecedenti- 
bas reliqui ;i;9£cu/ief0ff, qaod idem 
dedit Dinduriias, sed Dietschius mu- 
tavit in XQ^ófisvog, Bredovii prae- 
ceptnm secatuB p. 389. 390, qai ad 



unam formam solutam omnia haec 
exigenda esse censait, quae con- 
tractam formam praebent. In quo 
me assentientem band inveniet. — 
Ad %0Lx6ntai conf. III, 17 ibique 
nott. 

vvv ò\ amò xó^ov tÓì> diòóvxfg] 
Loquitar Brace , celeberrimus pere- 
grinator, de quodam arcaum genere 
apud gentem'Aetkiopicam, cui nane 
nomen 8hangalla, ad tendendam 
perquam difficili ; indeque Herodoti 
Macrobios eos ipsos esse vult, quo- 
rum rez Cambisi talem miserit ar- 
cum. At rccte nobis monere videtur 
Ueeren. 1. 1. pag. 336, idem aeqne 
ad vicinas quoque gentes pertinere 
potuisse. Doctum Anglum refellit 
quoque Larcherus, denuo sequitur 
Maltebrun. loco sapra land. p. 300. 
Propius ad Ucrodoti locum spectare 
videntur ea, quae de Aethiopibus 
scribit Diodor. Sicul. Ili, 8, qui utun- 
tur ^vXCvoig xó^oig xBxoanrix^aiVy 
olg xo^èvovai ii,\v roj noÒl nQoapat- 
vovxsg, avahùQ'évxGiv Sì xiòv òìcxóv 
OivxdlaLg ^vlévaig Stayfùvi^ovxai. 
Nec aliter de arcubus Aethiopum, 
qui elephantos et venantur et iis ve- 
scuntur, Strabo XVI. p. 772 retulit; 
ri ÒB Tofa'a, addit, òià xquòv ocv- 
Ò(fóv avvxBlBixai x. r. X, Ingentes 



jTHALIA. m. 21. 22. 



47 



tsg xdds ima kéysxB * BaCikavg 6 Atòi6n(ov óvyLfkwkavei ró 
neQóieyv fiaóilétj éxiàv ovrto evnatéag Ikxmci tà tó^a nif- 
Cai éwttt (isya&eV xoóaita^ róre èii Ai^ionag xovg MaxQO- 
fiiovg xÀi^d^at v«£(fPakk6n£vov 0x{faxBve6%ar liéxQi di xouxov 
Ùsot0i ilóévai xaQiVj ót ovx ixl póov XQaxovói Al^tónoyv 
xtuaì y^v aklfflf XQoaxxaó^ai rg ifovxóv. Tavxa dh iHxag 22 
xal ivBÌg xò xó^ovj xaféd&xe xotCù ijxovói. kafiàv dì xò el^ 
tÒ xoQqwQBOv^ eigma^ o xi stri xal oxag xaxoitniévov. èlnav- 
x&v dì xóv ^Ix&vwpaycrv xifv àkti^siriv xbqI r^g xoQqwQrjg xal 
x^ ^ip^gj òoksQOvg [»^v xovg av&Qcixovg ig)ti slvai, dokegà dì 



arcua Troglody tis , Acthiopiae con- 
temiinùi, tribuit quoque PliniusHist. 
Nat. Vili , 8. Quae omnia ex Àga- 
tharchide ducta esse contendit Frie- 
ten : De Agatharchide Gnidio p. 42. 
43 , Uerodotei loci haud immemor, 
qui sane inde aliquam lucem acci- 
pere poterli, cum aliorum quoque 
antiquitatia scriptorum testimonio 
id comprobatum inveniamus, gentes 
quasdam Aetbiopiae s. Africae inte- 
riorìs ingentibus uti arenbus iisque 
tractandis qnodammodo eccellere : 
bac vero arte et Scythas et Persas 
excelluisse, iam supra ad 1, 73 coli, 
ad V, 40 roonuimus: unde explica- 
tur, qnod etiam Darius et Scytha- 
rum rex sibi invicem arcus misisse 
dicuntnr in Ctesiae Perss. Excerptt. 
§. 17, ubi in nott. p. 145 roboris ac 
virtutìs bellicae sig^um haberi ar- 
cnm notavimus : de qua arcus signi- 
ficatione conf. quoque Creuser. Sym- 
bol. II. p. 5d6 seq. ed. tert. et Gro- 
tefend in Boettiger. Amalth. II. p. 
81. — Ad locutionem vvv Sì conf. 

m,25.^ 

oì ov% ini vóov TQccnovai x. t. l.] 
Affert baec Gregor. Corinth. p. 480 
Schaef. (de dial. lon. §. 71) ob for- 
mam tóov prò vovv. Vid. Bredov. 
pag. 248, quo eodem auctore p. 146 
dedi Tgdnovai, prò vulg. r^énovai. 
Xeqne vero Melilemm secutus sum 
in Mnemosyn. V. pag. 75 prò oì 
scribentem ori. Ad reliqua conf. 
I, 27 ibiq. nott. 

Cap. XXII. 
d%avxfùv] Male in binis libris d- 



nóvzcav. Supra ftnag et infra slnav. 
Tu vid. nott. ad I, 49. 

slQfótay o xi uri xal S'Ufog n^- 
noiTjuivov] Herodotus , qui alias in 
pluribus membris promiscue et in- 
terrogativis et relativis utitur voci- 
bus (cf. I, 35 ibiq. not.), hic sola 
posuit relativa, ut II, 106. Ili, 111. 
IV , 45. Observavit Struve Spec. I. 
Quaest. de dial. Herod. pag. 49 not. 
(Opuscc. II. p. 323.). 

doiiQOvg fkìv tovs àvd-f^novg %. 
X. IJ] Tangit haec Plucarcb. II. p. 
863 D. p. 646 B., quocum conf. Cle- 
ment. Alexandr. Stromat. I. pag. 344. 
„£xpresriit Plutarchus in Quaest. 
Komm. [p. 270 D.] §. XXVI, ad quem 
vid. Wyttenbach. Animadverss. T. 
III. pag. 31 , ubi alios quosdam si- 
miles Plutarchi locos excitat, et 
conf. lacobs ad'Antholog. Gr. Voi. X. 
(ad Kufini Epigr. XIV) p. 163.** 6>. 
Quod Reiskins prò xgtù^axct scribi 
vult àlf^fifiaxa, non magis neces- 
sarium quam quod Italus interpres 
substitui vvlH ZQiCfiaxa. — Ad stru- 
cturam verbi fifcoxàv in seqq. cf. su- 
pra I, 32. — zqC t'ov òì restituimus 
cum Gaìsf. et Matth. Cf. I, 204. II, 
22. 137. Ili, 31. Ac libri in vulgata 
omnes conspirant. — In seqq. ad 
ine^QFxo conf. Gregor. Corinth. de 
Dial. lon. §. 73 ibique Koen. pag. 
483. In seqq. nQonéècd'ai intactnm 
reliqui, ut II, 2 xésad'at, ab omnibus 
libris scriptis allatum, sed Bredovio 
auctore p. 377 in ngo'KBCad'ai et xet- 
ff^at mutandum , cum Herodotus in 
infinitivo contractam formam prae- 
tulerit, in reliquis formas non con- 
tractas secutus. Quod mihi nondum 



48 



HERODOTI 



avtóv tà ftftara. devvega Sì xòv xqvOovv Binata 0TQ£Xtòv'2Oò 
tòv TCBQiuvxéviov xal rà tlfiXia. i^tiyeoiiBvav dì tdiv ^Ix^vo- 
q>dy(ov xòv xóófiov avrùv yBkaeag 6 fiaa^kBvg xal vofiióag si- 
vai 0q)Ba Tcédag slxe, mg nag* écDvtotoi sloi ^(oiiakBtitBQai 
tovrav Tcédai. tqltov dì slgóta xò fivgov. Bljtdvxav dì xijg 
Ttoirjaiog 7cé(fi xal àkaC^iog xòv avxòv kóyov xòv xal tcbqI xov 
BLiiaxog bIxb. ag Sì ig xòv olvov ijtixexo , xal éxv^sxo avxov 
xijv TCoirjóLV^ vnsQr^a^Blg xa jcó^axL ìxsìqbxo^ o xi xs óixéa- 
xai fiaOiXBvg , xal %qÒvov oxoOov fiuxQoxaxov àvr^Q né^fór^g 
idai, ol 8ì (Sixseo^ai fiìv xòv Sqxov slnav , è^riyriOaiiBvoi xàv 
nvQÓv xijv (fvOiv^ òydcixovxa d' hea gói^g TcXr^QOfia avÓQi 
fiaxQÒxaxov TtQOXSBO^ai, n:QÒg xavxa ò Al^Coìi) lq)i] ovdìv d'ov- 
fidf^SiVj bI OlxbÓubvol xotcqov ìxbu òkCya t,(àov<Si' ovòì yà(f av 
xoaavxa Svvaa^ai %fÌBiv Otpiag^ bI ^lti xó Tcófiaxi àvéq>BQov^ 
q>Qa^(ùv xotóL ^I%d'voq>ayoi0i xòv olvov' rovro yàg écovxovg 
23 vnò IJBQOécDv BOócva^ac. ^JvxBigofiévcDv Sì xòv fiaoikéa xàv 
'IX^voq>dy(ov x^g gcwyg xal Siaixrig tcbql, ixBa ^ìv ig BtxoOi xal 



pcrsuasit vlr doctus : utraque forma 
et contrada et soluta Herodotam et 
liti potiiisse et usum esse credide- 
rim. Conf. etiam IV, 22. 

hi aiTfó^fvoi nóngov a. r. k.] Mo- 
net Heeren. 1. 1. pag. 330, hunc panis 
conteuiptum referendum videri ad 
istud panis genus, quod in illis Afri- 
cae regionibus ex Durra conficiatnr 
quodqne brevi corrumpatur, ut vesci 
nequeas. Iure autem idem Uceren. 
1. 1. p. 335 bine concludit, Maerobios 
agris colendis operatos non esse, nec 
omniuo agriculturam novissc, quam- 
vis vitam satis cultam degisse vide- 
antnr. 

ti fiTj — avi(p fQOv] Ita melio- 
res libri, quos cum reccntt. edd. pro- 
bante Bredov. p. 370 secutus sum. 
Matth. rctinuit (xvéq>VQOv, ut olim 
legebatur. Est enim hic fere loci 
sensus : Nanique Pei'sas ne tot quideni 
annos vivei'C posse dicebal nisi vini 
potu se recrearent , monslrans scilicei 
Ichthyophagis vinutn. De verbo ava- 
q)tQHv, de quo Wesseling. citat Dio. 
Cass. LVI. p. 080. Aelian. H. A. 
XIII, 12, Cr. confert quae plurima 
ex Plutarcho collegit Wyttenbach, 
in Animadverss. ad Plutarch. Moral. 



I. p. 502 seq. — xoids, quod post 
nóficcTi olim legebatur , abieci cum 
recentt. edd. — Moxretinui: TOi)ro 
yàif fùìVTOvg x. r.X., ubi Florentinus 
cum duobus aliis libris lovrco. Conf. 
III, 10(5 ibique nott. Cobeto et Meh- 
lero in Muemosjn. V. p. 05 displicet 
praepositio vnò genitivo Ih^atùnv 
addita, quem ab iaaovad'ai pendere 
vult , quamquam eiusdem perissolo- 
giac quam dicit esempla exstantlll, 
100. IV, 197 (vel potius IV, 97). 
Milli horum locorum alia videtur 
esse ratio , quae praepositionem uti- 
que admittit eamque adeo requirit : 
quod idem factum video III, 45, ubi 
Mehler. 1. 1. p. 00 itidem praeposi- 
tionem oiici vult. 

Gap. XXIII. 

Tifa fiìv ig fCnoai] Pro isluoct 
scripsi stìioai. Vid. nott. ad II, 121. 
Pro iórjg in antecedd. alii ia^g, alii 
icórjg j ntnimque aliennm ab Hero- 
doto, conf. I, 32. 38 ibiq. nott. II, 
77. 105 etc. — Ad rem ipsam landat 
Wesseling. Valer. Maxim. Vili, 13. 
ext. 5. Nnmerum centwn viginti an- 
norum, tanquam maximum vitae bu- 



THALIA. III. 22. 23. 



49 



ixaròv xovg xoXXovg avtmv a7CMvh<tùtti, vnegpaXXHv de rivag 
xal renna ' óitfjiJiv di bIvui x(féa Bq)^ày xal icófia ydka. d'avvia 
dì noiBVfUvoyv xàv X€cza6x6jcav nsgl tàv itécDv ini XQi]vriv Cg)i 



manae finem , iam in Qenes. VI , 3 
constitiii hominibas a lehova vide- 
miiB : indeqne etiam Moses in Dea- 
teronom. XXXIY, 7 natus esse dici- 
tar eenium viginti annos , ctun more- 
retor: ut adeo vel in Herodoti loco 
idem numems consulto positus vi- 
deatnr; conf. Bohlen. ad Genes. 1. 1. 
pag. 83. Maltebran. l. supra l. p. 361 
Macrobios arbitratur sccondam an- 
nomm dimidia numerasse , quemad- 
modum aliae Africae gentes facere 
soleant , indeqne factum , ut tantus 
annorum numems exstìterit. Atque 
Heerenius quoque 1. 1. pag. 338 vix 
iis , quae de longa Macrobiorum ae- 
tate hic narrentur, fidem adhiberi 
posse ait, cum mirum profecto sit, 
in terris tam calidis atque insalubri- 
bus inveniri homines, qui ad tan- 
tam senectutcm perveniant. £qui- 
dem haec eo pertinere credam , quo 
alia similia, quae ex primitivo gen- 
tinm aevo , orìentalium potissimum, 
de hominibus vulgo tradantur lon- 
gaevis, ut V. e de Indis, de ludaeis, 
aliis ; qua de re ad Ctesiae Indd. §. 
16. p. 310 seqq. plura notavi. Noe 
alio haec referrì video a Bredovio 
(Untersuehung. iiber Gcgenst. der al- 
ten Geschichte und Geograph. p. 73 
seqq. 03) collata cum Graecorum tra- 
ditionibus de prisci aevi heroibus, ut 
robnstiore et celsiore corpore prae- 
ditis ita diutius vìventibus, quam 
posterà aetate mortales vivere vulgo 
solent. Adde quoque , quae de Ar- 
ganthonio, Tartessiorum rege, mc- 
morantur supra I, 163, alia, quae 
Luciani libellus Macrobiorum (T. 
III. p. 318 seqq. ed. Jacobitz.) sup- 
peditare potest. 

vn^Q^alXèiv] Ita cum plerisque 
codd. et Eustathio haec afferente ad 
Dionys. Perieget. 218 exhibui prò 
vitSQ§aXXdHv , quod ferri non posse 
docuit Bredov. p. 364 seq. 

aCxTi6iv òì bIvoci HQta x. t. l.] Vo- 
cnlam re , quae vulgo post XQsa le- 
gebatur, e Sancrofti libro et Bod- 
leiano ms. 2035 delevit Gaisford., 

UEBODOT. II. 



quem ego cum recentt. edd. secutus 
sum. Quod vero Schweigh. suspica- 
tur excidisse aliquid, ex cap. 07 for- 
tasse supplendum , aut %QÌa te ònxà 
%al itp^à scribendum, id minime ne- 
cessarium nobis esse videtur; nec 
magis placet Schaeferi emendatio 
XQSaza, quippe quam formam He- 
rodoto abiudicandam censemus. Vid. 
modo Bredov. pag. 250, qui Herodo- 
teas huius vocis formas collegit. Pro 
nófia Cobet scribi vult ttcò/lux, qua 
forma usus est AeschylusSuppl.OH. 
Theb.284. Eumen.252, itemqueEu- 
ripidesBacch.707 etHecub.306, ubi 
Porson. hanc formam revocavit prò 
nó^a, quam formam Atticis incogni- 
tam dicit. Conf. Monk ad Hippol. 
200. Lobeck ad Phrynich. p. 456 et 
quae plura hanc in rem proposuit 
Guil. Dindorf. in Thes. Ling. Graec. 
VI. p. 2300 sub h. v., Hippocratem 
quoque et Aretaeum eadera forma 
usos esse mouons , quam Herodoti 
libri affcruut, quamque inde reìicere 
nolui. — Ad argumentum quod atti- 
net, obscrvat Maltebrun 1. 1. lac et 
boum carnem siccatam , quibns fru- 
auturMacrobii^ adirne commune esse 
alimentum incularum regionis Sen- 
naar. De carne siccata, quam etiam 
supra III, 18 probabiliter iutelligi di- 
xiraus, cogitat quoque Russcl. (Bar- 
bary States in Edinbourg Cabinet 
Libr. XVII. pag. 117), cum illa in 
deliciis habeatur per has regiones. 

ini ytQfjvTjv acpi riyriGctaQ-ai'\ De 
hoc fonte bunc in modum Mela III, 
0. §. 2. ,,Est lacns, quo perfusa cor- 
pora quasi uncta pernitent. Bibitur 
idem; adeo est Hquidus et ad susti- 
nenda quae incidunt aut immittun- 
tur iufirmus, ut folia etiam proxi- 
mis decisa frondibus non innatantia 
ferat, sed pessum et penitus acci- 
piat.** Miras huius fontis ad virtu- 
tes quod attinet, laudat Wesseling. 
iudicium Bocrhavii, perdocti me- 
dici, in Elementt. Chero. I. p. 550, 
qui quo Herodoti narrationem ve- 
ram esse probet, in illis telluris pla- 

4 



50 



HERODOTI 



^yijóaad'ai^ aie i}g Aovo/itei/oi IxxafifAth^oi iyivovto^ xaxaxBQ 
8Ì ikaCov etri' of^SLv dì Ìl% ovr^g m^éi tmv. aa^hvk^ ò\ xò 
vd(OQ r^s XQfivijs tavttig ovro dij tv Ikayov elvai ot xataóxo- 
TCOVj Sote fLfjdlv olóv re elvai in avtov èninkésiv^ ^ii^re ^vkov^ 
liijte T(Sv Offa ^vkov iati èXatpQÓxBQa^ àXkà navxa atpéa ^c* 
(féBiv ig Pvóoóv. ròdi vòcdqxovto et (Stpi, idxi àkfi^éoDg^ ol&v 
XI Xéyexai , dia xovxo av bIsv , xovxo xà nivta %QB(ayL£voi , fia- 
x(f6fiioi. ano xijg XQip/fjg dì ànakXacoiiévav àyayst aq)éag ig 



già ligna haberi patat ponderosis- 
sima, quae aqua ferre nequeat. Qai- 
bascum tamen non congmont ipsa 
Herodoti verba: tiiitè rtòv oca £v- 
lov iati ilaq^QOTSQa , quippe quem 
ipsum de hac re dubitasse satis mon- 
strant verba : st aqu Atti dkrj&étogy 
olóv tè XéyBtai. De Sila, Indico flu- 
YÌo , simile quid ex Megastheue re- 
fert Arrian. Indd. VI, 4, notante 
Larchero. Ac plura retulerat Cte- 
sias , cuius consulas fragmm. p. 369 
seq. de fonte, cui uibil innatet, 
sed omnia submergantur , ob aqnam 
omnium levissimam , ut pptat Beck- 
mann. ad Antigon. Caryst. p. 207, 
nisi, quod vix credam, fabulis haec 
omnino erunt adscribenda. Idem Ctc- 
sias Indd. §. 30 fontem perhibet in 
India esse , qui, quaecunqne iniecta 
sint , eiiciat, ezcepto ferro, argento, 
auro , aere , quae omnia immergan- 
tnr. libi Beckmann. cogitat de aqua 
salis divite, cuius inde gravitas spe- 
cifica maior fnerit eà, quam habeant 
corpora hominum caeterorumquc 
animalium. Tu vid. nott. ad Ctesiae 
locum pag. 339 seq. — Formam lovo- 
fiivoi, quam libri omnes praebent, 
bene tuetur Bredov. pag. 392. Din- 
dorf. Prolegg. p. XXXIX praefert 
Xovfifvoi. 

xatdnsQ tliXaCov iì!r{\ Plures apud 
veteres commemorantur olei fontes, 
de quibus dizi ad Ctesiae fragm. 
(Indd. §.11. 32) pag. 340. 347. 289 
seqq. Sunt opinor fontes bituminis 
8. picis pieni; unde quod provenit 
petroleum sive naphtba , eo veteres 
olei vice usos esse ad eundem Cte- 
siam p. 346 monui. Conf. etiam, 
quae admonuit Hoskins Travels in 
Étbiop. p. 310 narrans, oleo adhuc 
ungi corpora in bis regionibos, et 



add. Russell. 1. 1. pag. 115, qui simi- 
lia fere afFert. 

o^Hv dì àn avTiqg àcel toav] Mat- 
tbiae in Gr. Gr. §. 376 hunc locum, 
quem ob genitivum (ttov) verbo o^hv 
additum laudat, sic reddit: ,,tiie 
Quelle ricche wie nach Veilchen*', Mi- 
nus opinor accurate, cum ex pro- 
xime antecedentibus , cum quibus 
baec arcte coniungenda sunt, mente 
repetendum sit tovg lovofiévovg hoc 
fere sensu: ex hoc (fonte qui loti 
fuerint) odorem quasi violarum spi- 
rare. De genitivi structura monuit 
quoque Kuehner. Gr. Gr. §. 527. Tu 
vid. infra III, 113. Aeschyl. Aga- 
memn. 1581. Blomf. Ad verba ovrto 
Órj ti conf. Ili, 12. 

TfùqiHv èg pvaaov] Duo libri fiv- 
d'ov. At ^<r<ròy lonum esse e Scholl. 
ArÌ8topb.Ran.l83 monetWesseling. 
Add. lacobs ad Aelian. N. A. IX, 57 
et conf. Bredov. p. 21. Ad verba 
etaqìi iati àXrjd'éùig cf. Ili, 17. 

Sia zovto av tUv] Tota sententia 
inde a verbis tÒ dì vSodq — futugó- 
§101 ad ipsum pertinet scriptorem, 
qui, quae ipse de bis sentiat, reli- 
quae interserit narrationi, quae, quo- 
niam ab aliis relata continet, per in- 
directam orationem affertur. Hanc 
ob causam mox redit in structuram 
accusativi et infinitivi (dyaysCv %. 
X. X,). Caeterum Herodoti rationes 
allatas miras videri iudicat Heeren. 
1. 1. pag. 338 not. At Hammero (An- 
nali. Vienn. IX. p. 04) omnis haec 
narratio ad fabnlas sacras referenda 
videtur indeque Macrobiorum fons 
similis illi fonti vitali , qui in libris 
Persarum sacris vocatur Ardnisur 
et commemoratur in Carmine Schah> 
nameh. 



THALIA. m. 23- 24. 



51 



didéó^M. i6ti dì èv tovzoiói totói AtòCo^i Tcccvrav 6 x^^^òg 
Cnavè€Ìvixtov xal zifumatov, ^sijóansvoL di xal tò dsaiicoT'ìj- 
If^ov i^èfficnno xal xipf tov ^HXCov Àsyoiiévtjv XQaiceiav. Metà 24 
dì xavxriv teX^vraiag id'ujóavto rag d'ijxag avtàv^ aC Xéyovxai 



iv néSi^ai XQVCSTjai dedtad'ai] De 
QBU praepositionifl iv dìzimns ad I, 
06. Ad «rgamentum citant Dìon. 
Chrjsost. Or. 79. p. 44G B. et Hello- 
dor. Àeihiopp. iX. p. 40. Kespicit 
Herodotea quoque Platarchos Èro- 
tic. 7. p. 753 A. in his verbis : X9^- 
caìg wcnSQ iv AlQ'ionia. ndóaig Ós- 
óicd'ai fiéltiov rj nXovttp ywaixògj 
ubi Winekelmann. p. 127 non imme- 
mor foit Herodotei loci. Cr, addit 
Lindenbrog. ad Ammian. Marcellin. 
XXVII, 12, 3 p. 207 ed. Wagn. et 
£rf. Ueeren. 1. I. p. 347 ea, qaae 
de aoreia compedibus narrantor, ad 
fabulas reiicienda esse censet; sed 
ferri et aeris raritatem in hiace re- 
gionibofl satis alt esse notam confir- 
mariqne Cosmae narratione, qui fer- 
mm in iis rebus recenseat, quas Ae- 
thiopes auri loco a peregrinis mer- 
centur. Tu conf. quoque Movers : 
Die Phoeniziér 11,3 (III, 1). pag. 67. 
De ferro et aere, quod prisco admo- 
dum aevo in maxime pretiosis babe- 
batur metallis , nonnulla notavi ad 
1, 25. 68. — In forma ^eTjadfisvoi et 
hoc loco et cap. 25 conveniunt om- 
nes, quantum scimus, libri scripti, 
indeque etiam mox e Sancrofti libro 
alioque restituì i&ei^aavto, probante 
Bredov. p. 46. Dindorf. et Dietsch. 
exhibent d'rjrjaafisvoi et id'rjjjaavTO. 
Cf. etiam I, 8 ibique nott. 

Cap. XXIV. 

ai Xéyovtai <yxf ucfffff'^at /| vélov] 
vfXov cum Schweìgh. et Gaisf. dedi 
prò vulg. vaXov , cui duo libri suf- 
fragantur. Quae grammatici Graeci 
de discrimine Inter veXog et vaXog 
doceant, vid. apud Thom. Magistr. 
pag. 862 seq. Moer. pag. 373. Phry- 
nich. pag. 309 seqq. ed. Lobeck. et 



quae alia^afFert Bredov. p. 136, qui 
formam vsXog unam genuinam in 
Herodoto esse monuit. Conf. etiam 
Ideler. ad Aristotelis Meteorolog. IV, 
11 , 15 (Voi. II. p. 526). ^ Matthiae 
et Dindorf. retinuerunt vdXov. — 
Ad argumentnm loci potissimum con- 
feratur Diodori vel potius Ctesiae, 
quem citat, locus II, 15., in fragm. 
Ctes. pag. 410 seq., ubi, quod ad 
dissensum Ctesiae atque Herodoti 
attinet, euro Diodoro potius prò more 
minus accurate Ctesianos libros ez- 
scribenti attribuendum videri monui. 
Quid vero voce vèXov Herodotus de- 
signarit, id certo dednire difficilli- 
mum. De vitro, quod multo labore 
coquitur nec in terra ipsa nascitur, 
quo minus intcUigamus, obstant ipsa 
Herodoti verba (17 òé otpi noXXr] ncà 
evsQ'/òg ÒQVoasTai); quamquam ita 
placuit Pauwio (Kecherch. philos. sur 
les Egypt. 1. p. 191 coli. p. 283), Vin- 
cent, p. 794 seqq. ad calcem Ren- 
nel. de geogr. Ilerod. et viro no- 
bilissimo de Minutoli: Nachtr%e 
z. Keise etc. pag. 224 seqq. Oy- 
slallum *) signifìcari suspicatus est 
Hecrcn. Ideen. II, 1. p. 335; quod 
tamen ipsum in calidissimis regioni- 
bus illis nec oritur nec omnino fa- 
cile est elaboratu. Palmerium (ad 
Diodor. 1. 1.) si audias , fuit metal- 
lica quaedam specie» , quam tamen 
ipse se ignorare fatetur, hoc adii- 
ciens : ,,stibium certe , quod et anti- 
monium dicitur, videtur esse quae- 
dam vi tri species.** Electrum s. suc- 
cinum fuisse, probare studuit Gata- 
ker. ad M. Anton. IV. p. 133, acce- 
dente M. Gcsnero in Commentt. so- 
ciet. Gotting. III. p. 92 , obloquente 
Wesselingio (ad Herodoti locum), cui 
ipsi in mentem venerat sai fosfdlis 
(nos: Sieinsaìz), qui ingenti copia 



*) A()U(1 Achill. Tal. II, Z vaXov OQCOi^flévTJV explicant crystaUum. 

4 * 



52 



HERODOTI 



óxeva^eód'ai i^ vélov tffÓKp toiipÒB ' èneàv tòv vsxqov lójyq' 
vwóL, stxB 6ri xarccjtSQ Aiyvnxioi etra akX(og xag^ yv^j/cióav- 
teg anavttt avtòv yQccq)y xo^iiéovói^ i^ofioievvreg tò eldog ig 
rò dvvatòv j insita de oC neQUOtàdi ott^Xt^v i^ vékov nènoiri' 
^évtjv xoilrjv ' ri Sé 6q)i sroAA^ xal evegyòg opviTiTcrat. iv iiéóy 
de ry órijkri ivaòv diutpalvetai 6 véxvg^ ovra òdiifjv ovdBiilav 



in quibufldam Aethiopiae partibus 
provenìat et ex nativis secetur mon- 
tìbvLB , qnodque in lucem quando pro- 
Intani sit j ita durescat , ut ab impe- 
ritis prò vitro baberi possit. Add. 
Brong^niart : Traiti^ elem. de Miner. 
T. I. p. 144. Et eo quodammodo ìu- 
clinat Italus interpres , maltum de 
b. 1. disputans. Ad Wesseling^ii sen- 
tentiam accesserant pleriqae r«cen- 
tiores , de salis fossilis genere qao- 
dam hic cogitandum esse rati , Boh- 
len: Das alte Indien. II. p. 183, lui. 
Magnus : Das Einbalsamiren d. Lei- 
cben pag. 65, Tbierfelder in: len. 
Litt. Zeit. 1845. nr. 285. p. 1138. At- 
que mibi quoque haec sententia pro- 
babilior videtur iis, quae statuit 
Fritze: De conditura corpp. mortt. 
(Berolin. 1834). p. 36. b. l. de gummi 
acacia cogitans, quo soluto mortuo- 
rum corpora circumfundi potuerint. 
Atque iam Heynio (De fontibb. Dio- 
dor, p. LX. ed. Bip.) placuerat bitu- 
men s. gwnmi; Werfero, quantum ex 
iis, quae in Actt. pbill. Monacc. I. 
p. lOTscripsit, intelligere licet , sai 
monianus; Gallo interpreti, Miot, spe- 
cies micae. Nec magis placet qui 
olim in mentem yeuerat eUabastrites 
lapis ^ ad quem spectant, quae in 
Creuzeri Commentt. Herodd. p. 54. 
not. 26 (ubi de h. 1. consuli vult prae- 
ter yiros doctos supra laudatos 
Heyn. in Notit. Munì. Gottingens. 
p. 8, Zoeg. de Obeliscc. p.261. 266, 
Coro, de Palin in Fragmens sur Te- 
tude des hierogljpbes T. I. p. 4 seqq. 
p. 12, Boettiger : Ideen zur Archaeo- 
log. d. Mal. p. 57, Blumenbach. in : 
Beitrag. zur Naturgesch. II. p. 122) 
leguntur: ,,Pelluciduni penitus sar- 
cophagum ex uno lapide alabastrite 
confectum ipsis Thebis Aegyptia- 
cis e sepulcro nuper admodum eruit 
Belzoni, ut ipse quidem perscri- 
psit in epistola ad Viscontium data 



(Journ. d. Deb. 30 Mart. 1818). Quae 
res numquid ad Herodoteum 1. faciat, 
non decerne. £t lege, quae banc in 
rem modeste dubitans monuit Io> 
mard. in Journ d. Sav. 1818 m. Mai. 
pag. 310 seqq. Ncque magis dicam 
de alabastrite. Tu vid. Plin. H. N. 
XXVI, 8, 12 et Hillii Obss. pbyss. et 
critf . ad Theophrast. De lapidd. pag. 
45 seq." Et conf. ipsum Belzon. in 
itinerario eximias huius sarcopbag^ 
virtù tes praedicantcm (Voyage en 
Egypt. et en Nubie traduit par Dep- 
ping. Paris 1821. T. I. p. 380 seqq.), 
ubi inter alia leguntur baec: „il 
est fait dn plus bel albàire orientai: 
n*ayant que deux pouces d^^pais- 
seur , il devient iransparent, quand 
on place une lumière derrière une 
des parois.** — Quem sarcopbagnm 
nunc satis constat in museo asser- 
vari Britannico. Conf. Heeren. 1. 1. 
II, 2. pag. 267 not. 

Infctv zòv vbìiqÒv iaxvì}voìCi] i. e. 
quando cadaver aref ecerini. Quod 
ad septuaginta illos dies opinor 
spectat , de quibus supra II, 86 , ubi 
conf. nott. Ad formam icxvqvùìci 
conf. Bredov. p. 357. Mox yv^ow 
est: gi/pso obducere. Tu vid. Boet- 
tiger. 1. 1. 

ygcetpfj noafitovai] i. e. „ (corpus 
gypso obductum) picturA ita exor- 
nant , ut speciem quani maxime similem 
vivo referat s. ad veri oc vivi corporis 
simiiitudinem quam proxime accedat, 
deinde cavam et circumdani columnam 
ex vitro confectam.*'' Tu conf. II, 86 
et ad vocem y^aqpj II, 73. 78. In 
seqq. vox (Vf^yòff (facilis tractaiu) 
eodem sensu apud Tbeophrastum in- 
venitur Hist. Plant. Ili, 9. §. 2 et 6. 
V, 1. §. 1 et 6. §. 2. Aristotel. Partt. 
An. n, 16. — dsi%ìs (i. e. moìestum, 
ingratum) invenitur quoque III , 33 
coli. VI, 08, ubi vid. nott. 



THALIA. IH. 24. 25. 



53 



a%aQiv *aQB%6fUvog mts aXko ieixìg ovdév * xal i%èL navxa 
ipav€(f€c ofLoiaq avrà tp véxvt. iviavxòv fiìv dr^ iioxHSi xriv 
axflkrpf iv tot6i oixioiAfi ot ^lakicxa Xifoóijxovxeg^ navxav xe 
àza(fxióiisvoi xal &v0Ìag ot X(f06ayùvx€g^ fiBxà dì xavxa ixxo- 
^avxsg tóxàói xsqI xriy xóXiv. 

0i7fid(i€voi dh xà xavxa ot xaxaaxonoi anakkaóOovxo^h 
òxCófO. axayysilavxav dì xaika xovxanf avxCxa 6 Kaiifivórig 
ÒQytiP xoifiódiièvog ióxQccxsmxo ixl xovg AitConag^ ovxs na- 
QaCx^vrpf óixov ovdsfUav «agayyeikag ovxe Xoyov émvxà dovg^ 
oxi ig xà ióxaxa xiig y^g iyLèkkè óxQaxsvsó&ai. ola ài i^^vi^g 
XB iàv xal ov q>QBviÌQrig j àg ijxovs xàv *Ix^voq>dy(ov ^ iotQa- 
xévsxo^ ^Ekk'qvarv ^ìv xovg xaQBÓvxag avxov xavxtj xd^ag vno- 



xal ixn narra tpaviQa] i. e. ,,€0- 
luMMa omnia manifeHa 8. conspicua ha- 
het xiaU iptum cadaver,*' ut reddit 
Scbweigh. hoc adiicìens, mamìas Ae- 
gjptias noo nisi anteriore parte con- 
spici potnUse , qnam dorsam arcuU 
esnet teetam, hoc vero cadaver omni 
ex parte , et posteriori et anteriori, 
conapicnnm fnisse ob ^olnmnam vi- 
tream , in qua inclosum erat , omni 
ex parte perspicnam. Itaqne ad èxn 
ex antecedentibos mente repeten- 
dum fi ffti^lfjj id qnod etiam fecit 
Negria, hoc modo locam explicans: 
xcd ri cnjlvì l%x(9ir\civ flg rag O'ìlffig 
^ fgoimq ola xà fiéQfj tov vbxqov. Ver- 
ba avrm tqì vtxv'i Remig. cod. ante 
ytQOC^oircfg collocata probante Wes- 
seling^o et Larchero, re franante Wer- 
fero in Actt. phill. Monacc. I. p. 106 
seq , qui vulgatam sic tnetur: ,,ca- 
davera g^jpsata et pictarata cippis 
salis montani excavatis inserta per- 
lucent sine nllo foedo odore et omnia 
corporibìu ipsis (avrò Tfl5 véxv'i) si- 
milia (ófioAoO ostendnnt (tpavega). 
Igitor avròs o vixvg non est idem, 
quod ò véxvg, verum hic cadaver 
gffpsatum picturàque exomaium, ili e 
corpus merum, in cuins speciem gy- 
psatom corpus formabatur/* 

ot làaliata «9001/xoyrf ;] i. e. ma- 
xime necessarii, cognati, ut II, 86. 90 
Tel II , 36 init. xovg fidUtJxa txvés- 
tal, Quod sequitur : navtcov tb ocnag- 
XÓfA^voi valet: omnium rerum primi- 
lias offerentes, ut IV, 61 , ubi vid. nott. , 
idque apte coniungitur cum sacris 



s. victimis mortuo corpori adductis 
(xal ^aCag ot nQOCayovxèg). Conf. 
etiam supra nott. ad I, 92. 



Cap. XXV. 

Serjodcnèvoi Sì xà nàvxa] Ad d'eri- 
aàfievoi conf. Ili, 23 ibique nott. 6q- 
yriv noifiaàfisvog idem valet atque 
OQyiaO'eìg (iratus)j notante Vaicken., 
qui laudat VII, 105. Thucyd. IV, 1 :4. 
coli. 123 , et similes locutiones , ut 
dóvfianoi'SCcd'aij alias, I, 127. VI, 
28. 7111,74. Tu vide nott. ad I, 68. 

OVXS Xóyov icovxù) dovg] i. e. nec 
secwH reputttns. Vid. nott. ad I, 97. 

II, 162. V, 75. VI, 86. 

ola Sì ififjutvi^i xe ^òv xal ov qp^f- 
vT^grig] i e. nipote furiosus nec mentis 
compos. Ac notat hoc nagallrili- 
ciifùv genus, Sophocli (v e. Antigou. 
498. Electr. 474) , aliis quoque usi- 
tatum, Valckenarius , laudans III, 
34. V, 42. IX, 54. Alia quoque af- 
fert Karsten. ad Aeschyl. Agamemn. 
712 et 1077. fpQfVìjQris, quod itidem 
ezstat locis Herodotcis modo allatis 

III, 30. V, 42, Glossa Herodotea ex- 
plicat a(ó(pQ{ov. Supra II, 120 inve- 
nitur q)QBvo^Xa§^g , mente captus. 

'Elli]V<ov liiv xovg nagfóvxag] 
Add. quae infra leguntur: xovg^El- 
krivag aTtTJxt ànoTtléfiv, quod ad 
Cares lonesve aliosque Graecos erit 
referendum, qui ex quo tempore Per- 
818 se dederant, et tributum et co- 
pias ad classem, quae Phoenicum 
maxime navibus constitit {nàg ix 



54 



HERODOTI 



liévsiv , ròv di its^òv ndvra Sfia iyóiievog, ^Ensl rs dh órga- 207 
tevófisvog iyévBto iv ®i]Py6L , ànénQivB tov órgatov òg névxB 
livQiaóag ' xal rovtoióv fiìv èvéxékksxo , ^A^LyLOvlovg iiavòga- 
TCodiOanévovg tò XQV^'f^VQ^^^ rò tov /liòg iiiTCQrjóai^ avtòg di 
ròv koLTtòv ay(Dv órgaròv ijvs ini tovg Ai%^ionag. IIqÌv di r^g 
odov tò néfiTCrov négog dulriXvd'évai xriv ótQatcriv, avt Ixa 
navta aircoòg rà elxov ólxìcdv ix^iieva iitskBkoijcBSy iistà di 
za 6ixia xal rà VTCo^vyia ixéXmB xarBód^iófABva ' bI iiiv wv 
^usf&òv ravxa o Kaiifivórig iyvadLiidxsB xal ànriyB otcCcìo rhv 



^oivLinùv 7JQTTJZ0 ò vavzinòg atga- 
Tog III, 10 fin.), praebere coacti 
erant. Vid. nott. ad III, 13. — «v- 
TOv xavtri valet eo ipso ìoco^ quo scil. 
erant, cum expeditioneni parar et 
Cambyses, in Aegypto. Vocula xav- 
zf], quam Sancrofti Uber habot, cae- 
teri fere omittont indeque etiam eie- 
ceruntDindorf. et Dietsch. Sed vid I, 
189 ibique nott. Ad verbura medium 
ccy6fjLSvog(8ecwn ducens) consulto po- 
situm cf. Bornemann. ad Xenophont. 
Cyropaed. II, 1. §. 2. — In seqq. 
TOVTOiai scripsit sensum magis re- 
spiciens quam g-enns gprammaticum ; 
spectat enim rovrotirt ad névts fkv- 
Qiccdag TOV ffr^arov. 

tÒ XQYjOt'qQiov tò tov /Jiòg] Arti- 
cnlum tÒ ante tov omittit Sancrofti 
Uber. Male ; nam usua loquendi ar- 
ticulum repetitnm satis sibi flagi- 
tare videtur. Cr. citat Schaefer. 
Melett. critt. p. 8. Quod ad urgu- 
mentum attinet, eadem fere, quae 
Herodotus tradit, exstant in Diodori 
Excerptt. Valess. p. 249 (X, 33). In- 
stinus I, 9 haec tantum de tota Cam- 
bysis expeditione scribit: ,,Ad Ham- 
monis quoque nobilissimumtemplnm 
expugnandum exercitum raittit, qui 
tempestatibus et arenarum molibus 
oppressus interiit.*^ In Ctesianis £x- 
cerptis apud Photium nihil piane de 
bis traditnm reperimus. De lovis 
oraculo atque Ammoniis vid. Hero- 
dot. II, 18. 32 ibique nott. 

ncivta avtovg — inslBko^nss] i. e. 
omne cibortan qenwt eos defecit. Tu 
conf. II, 25 ibiq. nott. Pro iytsXe- 
Xo^TtBe liber Sancrofti ènilsXoinff^ 
omiflso augmento , de quo vid. ad I, 
94 nott. Ad verba: rà: slxov cixkov 



ilófisvoc conf. 1, 120 ibiq. nott. et ad 
seqq. inélms %axea%ioyLBva eodem 
fere modo Noster dixit, quo III, 108 
coli. VII, 21. 58. 127. Conf. Kueh- 
ner Gr. Gr. §. 392, e, a. 

ò Kafifivar^g iyvaaiftMXfB] i. e. Si 
Cambyses obstinalione sua vieta, Con- 
silio mutato , ad aìiam , melioretn scil. 
sententiam, se convcrtisset. Verbum 
yvcocifiaxBCv , quod lonicis adnume- 
ratur vocibus a Gregor. Corinth. p. 
539, invenitur VII, 130. Vili, 29, 
nnde snmpsi^ Pausanias IX, 7. §. 4, 
ubi vid. Siebelis p. 27. Glossa He- 
rodotea exponit rò yvvtvai t^v Iov- 
tov àad'ivsiav^ trj[v ts téSv ivav- 
timv laxvv. Eadem habet Grego- 
rius Corinth. 1. 1. — Quam longe 
autem meridiem versus Cambyses 
processerit, id ex Herodoto accnra- 
tius definiri posse negat Heeren. 1. 1. 
p. 337, ubi non fugit virum doctum, 
quod alii tradunt rerum scriptores, 
ad Meroem usque venisse Camby- 
sem. A quo ipso Meroem conditam 
sororisqne vel matris nomine appel- 
latam fuisse auctor estStrabo XVII. 
p. 7C0 s. 1139 et Dìodor. I, 33, ubi 
conf. Wessel. Conf. ibid. I, 34, ubi 
Cambysis imperium in quaedam Ae- 
thiopiae loca commemorat. Inde opi- 
nor Ampelius in libr memor. 13. §. 2 : 
,, Cambyses — cum septuaginta mi- 
lia bominum subegisset in Aegypto 
et regem eius Amasin, Aethiopiam 
profectus, magna parte militum per 
famem amissa , irritus rediit ; nr- 
bem tamen ibi condidit Meroen." — 
In seqq. ad vocem ccqxV^^^ conf. I, 
131. II, 138 et ad lonicam vocem 
ctfiagxàg I, 91. 119. Vili, 140. De 
locntione Xóyov noièCtJ^ai conf. I, 4. 



THALIA. in. 25. 26. 



55 



6t(f€tvòv , ixl rg Ìqx^^'^ ysvofiévjj aiiaQvadi ^v Sv óofpòg 
itt^Qy vip dh ovdéva Xóyov 3Couv[isvog ijVe alel ig xò iCQùóm. 
oC dì iSX(faxiàtaij scag fiiv xi bIxov ix xijg y^g kayL^avBiv^ noifj' 
^ayiovxsg diiitoavy è^tel dì ig xriv ipaiiiiov axixovxoy ànvòv 
ifyov avxav xivBg ÌQyà<Savxo ' ex dexadog yàg iva 6<péav av- 
x&v anoxXfjifcSóavxsg xaxétpayov, nv^ófiavog dì xavxa o Kaii- 
fiwtrigy òaCóag xrjv aXkijlotpayitjv , anelg xòv in* AlàCoxag 6x6- 
Xov oxùfa ìtcoqbvbxo, xal ànvxviaxai ig Sìjfiag^ xoXXovg ano- 
Xéóag xov óxQaxov. ix Sijpécov dì xaxafiàg ig Mé^tpiv xovg 
''EXXfivag ànijxe àitankéèiv. 6 fiìv in' Al^lonag óxókog ovxg} 
ingifl^B, 01 d* avxàv in 'AiifLcaviovg anoóxaXivxeg axifaxèVB- 26 
6^aL , insi XB ÒQ^f^d'itrtBg ix xàv Srifiiav inoQBVovxo i%ovxBg 
àymyovg , amxófiBvot [lìv <pavBQOÌ bìói ig ^'Oaócv nóktv , xinv 



13. 213 eie., ne plora. — vvv dì eo- 
dem modo legitur III, 15. 21. 40. V, 
65. 92. §. 1. Vid. C. Fr. Hermann, 
ad LQcian.de conscrib. hist. pag. 22G 
seq. et Apits. Adverss. ad Sophocl. 
Trachin. pag. 95. — Pro aotphg dvijQ, 
qaod retinui , Dindorf. et Dietsch. e 
nonnullis librÌB ay^^ ootpòs , ordine 
inverso. 

i% dsxddog yÙQ x. r. l.] Similem 
fere in modum locntas est Pansan. 
1, 20. §. 4. Ad verba proxime ante- 
cedentia: ètog yÀv n bIiov x. t. X. 
Wessel. conferri mlt Liban. Deci. 
XIX. (I. p. 507) et Senec. de ira 
III , 20. 

aitBÌq ZQV In Ald'Conag azoXov] 
Citat haec Thomas Mag. p. 811 s. v. 
9x6Xoq. — In seqq. /x S7j§é<ov cura 
Schweigh. et Gaisf. ratinai. Vid. 
BredoT. p. 217 seqq. Mediceus liber : 
Bfifiàv, alii plures BriPaionv. 

b ykìv in AlQ'Conag azòlog ovtat 
fngTiis] i. e. adeo cessit infeliciter 
adverstts AeUàopes suncepta expediUo. 
Ita Yalcken. notans, Graecos in de- 
signanda aliqua calamitate nonnun- 
qaam uti verbo nqà^ai simpliciter 
posito , mali ominis voce %€t%òg 
omissa, at apad Herod. IV, 77. Tbu- 
cyd.yU, 24. Demostben. prò Coron. 
p. 172 [cap. 57 s. §. 151. pag. 293]. 
Add. Herodot. V, 78. VI, 44 coli. 94. 
VII, 18. Vili, 129. Apitz 1. 1. pag. 
111. 



Gap. XXVI. 

ot — èn* *Afi(uoviovg] De Ammo- 
niis dizimus ad II, 32. 

fpaviQoC dai ig ^Oaaiv noliv] De 
Oasibus hunc in modam Strabo XVII. 
pag. 791. s. 1140 A: Avà<mg S' 
ot Alyvnxioi nalovai rag olnoviU- 
vag itùgag^ mqifxoykévag xvxX^ fif- 
yciXaig ÌQfj^^aig, mg av vriaovg ni- 
Xayiag • noXv dh tovt' iazl xarà tjJv 
AiPvTjv ZQSÌg S* ileìv at ngo^xm- 
QOi zfi Alyvnzfù xal vn avzy zezcc- 
yfiévài. Add. ibid. II. p. 130 s. 192 
infra et 103. Stephan. Byzant. s. v. 
Avaaig, Atqae de ipso nomine, at 
inde ordiar, citant Bochart. Phaleg. 
IV, 29. p.320 D. E., lac. Ludolf. in 
Commentt.ad Histor.Aethiopp. pag. 
50 seqq., Langlès in Append. II. ad 
Voyage de Homemann. T. II. p. 343 
seqq. NamapadGoptas etiamnam an- 
tiqua vox, sive Oaa*sfuit 8ive-/<va- 
aig, residet in forrais Ouahsi et Ouahe, 
qaorum hoc cum Arabum voce Wah, 
qua uunc vulgo Oases signiiicantar, 
convenire volunt. In quibus domi- 
cilii 8. loci habittUi sabest notio. Vid. 
Ritter : Erdkunde I. pag. 1004, Mi- 
nutoli Reise z. d. Tempel des lupp. 
Amm pag. 86 ibiq laudd. et inprimis 
Ideler in: Fundgrnben des Orienta 
IV. p. .307. Si sequamur Uhlemann. 
in Philolog. Aegypt. p. 12, haec vox 
locum significat, ubi bibi queat. — 
Quod vero unam modo Noster vocat 



56 



HERODOTI 



ijtéxovói dì énrà ruiegéav òdòv ènò Gtifiéwy dia tlfcciigiov ' ov- 



Oasin, Strabo 1. 1 tres, Ptolemaeas 
(IV, 5. p. 260) duas, qaas easdem 
nunc quoque constitunnt, credibile 
fit, qaae nane magno intervallo se- 
parantnr Oases binae, eas olim unam 
faisse eandemque Oasin continuam. 
Qnarum quae maior est, ad meri- 
diem magia conversa (nnnc vocant 
Bl Wah el Keblieh si ve etiam sim- 
pliciter El Wah) , sita intermedia a 
Thebis Ammonium protìciscentibus, 
eam ab Herodoto b. 1. indicari, vix 
dnbium; in qua qui nunc appella- 
tur locus El Karghé, eum prò Oasi 
urbe, quam Noster dicit, babendum 
QMQ viri docti statuunt. Kcpe- 
riuntur in ista' terra duorum pe- 
regn^inatorum , Caillaud et Edmon- 
stone, studio perquisita et cognita 
monumentorum antiquorum rndera, 
templorum vestigia , aedes Graecis 
inscriptionibus ornata. Tu vid.Hee- 
ren. Ideen II, 1 p. 218 seqq., Ideler 
1 1. IV. pag. 412. 417, Rennel. 1. 1. 
p. 630, Schlichthorst 1. 1. p. 08 seq., 
Bitter. 1. 1. I. pag. 965. 068 seqq. 
1004 seqq., Hoskins Visit of the great 
Oasis etc. (London 1837) p. 252 seqq. 
274 seqq. 283. 

Zccfiioi t^g AiaxQitov^Tjg q)vX^g] 
Quum apud Etymolog. p. 160, 22 bi- 
nae tantum Sami memorentur tribus 
Z%riGia et 'AatvnnXaia ^ Berkelius 
ad Stephan. Byzant. s. v. Avaaig hic 
prò AcaxQKovìrig reponi vult 21xri- 
oCrig. Quo minime opus esse mo- 
nuerunt dudura interpretes Herodo- 
tei. Et affert Wesseling. Nicandri 
Alexipharm 1 51 cum Scholiis et He- 
rod. III, 3'.). Panofka de Samiorum 
tribubus (Res Samm. p. 81 seqq.) dis- 
putans tribus partibus, in quas 
Sami civitatem Polycrates diviserit 
(cf. Herod. III, 30), respondisse vi- 
deri monuit bas tribus tres, quarum 
binae memorantur ab Etimologo, 
tertia Herodoti sit Aio xqìco vice , ab 
Aeschrione heroe, ad quem auctorem 
tribus rePcratur, .sic appellata. Si 
vero cum viro docto (Ideler 1. 1. pag. 
418) quaeras, quo pacto Samii isti 
in hanc Oasin devenerint, num aPer- 
sis illuc traducti ilio ex more , quo 



gentes victae alias prorsus in regio- 
nes band raro transferebantur, an 
potius ipsi illuc profecti mercandi 
causa sedesque illic figentes : malim 
hoc ipsum statuere, praesertim cum 
Samiorum res navalis et mercatura 
iaro Olymp. XXXVII maxime flore- 
ret, ut vel Tartessum venirent. Quo 
eodem ferme tempore iilos in Oasin 
maiorem venire potuisse, band qui- 
dem ab omni probabilitate abhorret. 
Conf. Mueller. Aeginett. p. 67 et Le- 
tronne in: Revue d. d. mond. T. IX. 
p. 524 seq. et Mém. de PAcad. dea 
Inscriptt. XVII, 1 pag. 12 seq., qui 
merito ad ea, quae h. 1. de Samiis, 
quos in mediis Africae desertis in- 
venimus considente.s, traduntur, at- 
tendi nos vult: etenim egregie inde 
Graecorura cognoscuutur studia, qui, 
ex quo Aegyptns peregrinis omnino 
patefacta est , non ipsam solum Ae- 
gyptum totam permearint commer- 
cium agentes , verum etiam longius 
processerint ultra buius ten'ae tines 
atque in Oasi consederint, quae in- 
termedia sita inter Aegyptum atque 
interiores Africae tractus, Darfur 
et Khordofan nunc vocant, maxima 
ad commercium agendum praebuit 
commoda. Horum Samiorum quod 
nullum posthac rcperitur vestigium, 
liaud mirum videtur Letronnio, cum 
in eandem Oasin band paucos quo- 
que Acgjptios credibile sit se rece> 
pisse, quibuscum Samii deinde piane 
coaluerint. Idem Letronnius liosce 
Samios antea Abydum tennisse sn- 
spicatur, quam urbem Milesios con- 
didisse auctor estStephanus Byzan- 
tinuj* 8. V. 'jipvSog. 

dnéxovai eh intà rj^ifSQttov bòòv] 
Hoc optime congruere cum vero 
locorum intervallo monet Heeren 
Ideen II, 1. p. 210. Cum enim du- 
plici via ad Oasin perveniri possit, 
illam , quae mag^s meridiem versus 
ducat et antiquis temporibus maxi- 
me fuerit frequentata, explere LII 
horas , quas dlcunt , ut commode se- 
ptem diebus confici possit. Qui hu- 
tem Thebis Aminonium proficisoun- 
tur, iis medio in itinere sita est haec 



THALIA. in. 26. 



57 



vofuititai dh ò x^9^ ovrog xccrà ^EXkrfvmv ykà66av Maxdgiov 
vifio^' ig (ih/ dij xoùvov xòv %m(fov kèystai àmxió&a^ tòv 



OmsìB , ubi adhnc mansio est et sta- 
Uo iter facientiam. Conf Heeren. 
1 1. p. 220, Ideler 1. 1. lY. pag. 406. 
413 coli. Rennel. p. 630. 

«erra 'EXl'qvmv ylécoav] Monet 
Yalcken., in hac formula articulum 
tjjv post praepositionem yulgo addi, 
ut li, 30. IV, 52. Sed omittitur IV, 
110. VI, 98. — Ad verba ott firi conf. 
nott. ad I, 18. II, 50. 

Miotoifiov tjjaog] vrjc o s cnm 
Scbvreigb., Gaisf. et Mattb. reponen- 
dnm censui, libris plerisque proban- 
tibns atque Stephan. Byz. s. y. Ava- 
cig. Et banc lectionem, quam re- 
centt. edd. etiam receperunt, me- 
rito sequitur Italus interpres. Wes- 
selingios primus dederat v^<to(, 
qnod praeter duos libros scriptos 
praebent Valla, Olympiodor. apud 
Pbot. p. 101 B. Ili etEustatb. ad 
Homer. Odyss. IV. p. 1509, 30 s. 186, 
51. Qoibus sane Beatorum quae fé- 
mntur insulae in Atlantico mari, poe- 
tis maxime celebratae, obversatae 
esse videntur, cum singnlarem in 
pluralem commutarent. Hinc antem 
factum opinor, quod in epigram- 
mate apud Tzetz. ad Lycophron. 
1194 pag. 952 ed. Mneller. de una 
nrbe Thebarum Boeotiae invenitnr 
atd' sM MaxccQùiv vrjaoi, Singulari 
numero de eodem loquitur loco Pho- 
tius Lex. 6r. p. 178, cui iunge He- 
sych. n, 52, Suid. p. 483 et Pbavo- 
rin. p. 1206, qui eadem tradentes 
variant in MocKcégtov vij6og et Ma- 
%cc(fa>v vri^oi. Monuit haec Creu- 
zer. in Commentt. Herodd. p. 91. Ac 
nemo fere nescit , iam mature Hea- 
torum insulas inveniri et laudari se- 
des piorum hominum vita defuncto- 
rum, post autem, Augusti potissi- 
mum aevo et sequenti baec maxìmo- 
pere exomata et amplificata fnisse 
a poetis. 

Ad Herodoti locum quod attinet, 
band mirum esse scribit Ideler 1. 1. 
p. 397. 398, quod baec appellatio ad 
Oases Africae quoque fuerit tradu- 
cta, quippc quae fontibus abundan- 
tes , herbarnm arborumque flore in- 
signes iis , qoi e desertis adveniant. 



yerae videantur esse beatorum se- 
des. Idem monet Minntoli 1. 1. p. 85. 
— ,)Ac pervenisse ad Graecos bo- 
mines famam Ely$ii in Aegypthrum 
flnibus siti , loqunntur veterum scrì- 
ptorum excerpta , quae legiintur ap. 
Etymol. magn. p. 428. p. 388 Lips., 
Snidam in 'HXvciov , Tzetz. ad Ly- 
cophr. V. 1194. 1204 et Eudociam 
p. 219. In loco Aegyptiaco accura- 
tius designando variatum esse nemo 
mirabitur. Sic, ut boc utar, Apion 
locum designaverat inter Canobum 
et Zepbyriura , teste Eustatbio ad 
Odyss. p. 1509 pag. 186 infr. Basii. 
Illud docte, si quid video, ex boc 
ipso loco Homerico (Odyss. IV, 561 
seqq.), ubi Aegyptins Proteus Me- 
nelao vaticinatur, efficere studnit 
Zoega De obelisco, p. 290 : „„umver- 
samfabulam de Elysio n.'de beatorum 
insulis AegìfpUacae esse oriffinis/"* 
Quam rem odorari quodammodo 
tibi videare , ubi legeris , quomodo 
Herodorus et Olympiodorus ap. Pbot. 
in Bibl. p. 191 (p. 111. Hoesch.) Ho- 
mericas rea , valuti Phaeaciam adeo- 
que Homeri patriam ad illas Aegy- 
ptias et Thebaicas insulas Beatorum 
retulerint. Nam ut Thebarum men- 
tionem persequar, alio loco e Phere- 
cydis , Antiochi, aliorum scriptorum 
testimoniis didicimus, utrarumque 
Thebarum et Aegyptiarum et Boeo- 
tiarum primordia, miracula et even- 
ta multis partibus ab antiquis bonii- 
nibus coniuncta esse (v. Melett. I. 
p. 94). Hinc in hac urbe condenda 
Ogygus Aegyptiacarum Thebarum 
rex dicitur ndvra noii^cag slg ovo- 
fìM T(òv AlyvnzCtùv Bri^òv. Eo refe- 
rendum arbitror, quod Boeotiae The- 
bae suas habuere Beatorum insulas. 
Photius Lex. Gr. p. 178: Maxagcov 
vrjcog, 17 dTiQonoXig xmv iv BokoxCcc 
Sr^pdòv tò nalaiòv , mg *AQfiév9ag. 
Eam vero famam si quaeris , ego or- 
tam crediderim non solum ab agri 
Aegypti superioris fertilitate, verum 
inde quoque, quod in Thebarum Li- 
byaeque confinio amplissima spelaea 
longe lateque patebant, ab antiquis- 
simo inde tempore opulentornm Ae- 



58 



HERODOTI 



óxQctróv' tò iv^èvtev dh, ori /i^ avrol *ji(iiicivu}i xal oCxùv- 
r&v àxowfavTSs^ akloi ovdévsg avdsv i%ov6i sljtstv xbqI ai- 208 
xàv' ovxB yàg ig toifg ^jéiiiicDviovg aiciocovroy ovvb ònioon ivo- 
axf^óav. Xéyetaù dh xal rade vn avràv ^A^pLiQvC&v' ixnd^ ex 
trjg^Oaóiog tavtrig levai dea tijg i^aiiiiov ini 6g)éag^ ytvéó^ai 
XB avxovg iiBta^v xov fiàkiCxa avxàv xb xal x^g *Oa6iog , agi- 
0XOV atQBoiiévoiót avxotói ijtvxvBxkfai vóxov ^iyav xb xal S^al- 
OLOVy <poQBOvxa dì d'tvag x^g i^aiiiLov xaxaxòóal ófpBag^ xal 
xgóitip xoLovxGì à(pavi6^vai. ^Ay^inavioi fiìv ovro léyovtfi yB- 
VBód'ai KBQÌ xi^g cxQari^g tavxijg, 

27 ^AicvyiLBvov dì KanfivOBCi) ig MBfiq)iv itpavq AlyvnxCovói 



g^yptiomm sacerdotnmqae ac regum 
eadaverìbuH recipiendis destinata. 
Malo enim hac in caoBa cum d'An- 
villio facere (M^m. sur PEgypt. p. 
188), quam cum Larchero (Tabi, 
(^gr. p. 376). Nam antiquis Grae- 
cis Illa sepulcra Thebaica ignota 
fuisse nemo crediderit, qui loci Ho- 
merici de magnitudine Thebarum 
vim intelligere oalleat. At vero suf- 
ficit nobis ad nostram causam illud 
tenere: sub rerum Aegyptiarum pri- 
mordiis Thebas eo loco ac numero 
fuisse, ut et reipublicae et religio- 
num caput ac fastigium censeretur.** 
Creuz, in Commentt. Herodd. p. 
00 seqq. 

XéysTai Sì xal tccÓe vn' avvéov 
'jftii40vùov] xal cum Schweigb. et 
Gaisf. reposui. Abiecerat Wesselin- 
gius , quem recentt. edd. secutì sunt. 
Hanc vero narrationero, de qua con- 
ferunt lustin. I, 9 et Senec. Quaest. 
Natt. II, 32, si quis, quae vel recen- 
tioribus temporibus illic accidisse 
dicuntur, reputet multosque peregri- 
.nantes una cum camelis, aliis, arena 
ventis adflatà obrutos esse uorit, 
minime incredibilem videri vix est, 
quod moneam. Ncque incredibilis 
Illa videtur viro docto , lui. Magnus : 
Das Einbalsarairen der Leichen p. 8, 
aliisque viri doctis. Quin quod bis 
ipBÌs in regionibus , in quibus Cam- 
bysis ezercitum periisse verisimile 
est, uuper admodum loca altiora, ex 
ossibus quae Constant, ten-à sepul- 



crorum ad instar superimposità , in- 
venta sunt , trig^nta numero , quae 
singola vel centum adeoque plura 
bominum cadavera continere potue- 
rint. Ac plures istiusmodi coUes fore 
ut inveniantur, adfiimant deserto- 
rum istorum incolae. Vid. Bitter: 
Erdkunde I. pag.008 coll.Ideler. 1.1. 
p. 417, cui, quae de numero ezerci- 
tus Persarum bic narrantur, exag- 
gerata videntur; Persas ille putat, 
a ductoribus Aegyptiis in mediis 
desertis derelictos et proditos, ita 
prae defatigatione omninmque re- 
rum , aquae praesertim, inopia per- 
iisse. Attigit Herodoteam narra- 
tionem quoque Hoskins (Travels in 
Ethiop. p. 30. Yisit. to the great Oa- 
sis etc. pag. 260 seqq.) , qui in de- 
sertis prope Siwah colles inveniri 
scribit arenae, quae ventorum vi 
mota transire volentes impediat eos- 
que regredi cogat: neque vero to- 
tum ezercitum aliquot myriadum hu- 
iusmodi turbinibus pessumdari po- 
tuisse putat , sed Persas a viae du- 
cibus falsos in perniciem esse ad- 
ductos. — avToCai prò vulg. cfw- 
téoiai e Sanerò fti libro dedi cum 
recentt. edd. iubente Bredov. pag. 
246. — è^a^aiog de vento admodum 
vehementi omnemque modum ez- 
cedente dixerunt quoque Xenophon 
Hellen. V, 4, 17 et Plato Tira. pag. 
22 £. Quae antecedunt, piiyav xe 
wxlj prò glossemate habet Mehler 
in Mnemosjn. Y. p. 60, cui equi- 
dem minime assentior. 



THALIA. m, 26. 27. 



59 



ó ÀMig^ xw'EXXr(VBg''Ena(pùv xaXéovói, imipavéog dh tovvov 



Cap. XXVII. 



» t 



o Axig] Scripsi cum recenti, edd. 
^Ams prò vnìg.Anig anctore lacobs. 
ad Aelian. N. A. X, 28. p. 356 et Sie- 
bel. ad Paiisan. I, 18. p. 57 et II, 5. 
§. 5. p. 176, oQm prior syllaba 
prodacatnr. Conf. Saal. ad Éhiani 
fra^mm. p. 48. 

tov''EllfiVfg "Exatpov naliavói] 
Vid. noti, ad II, 153 fin. , ubi eadem 
leguntnr. Ipsnm nomen , ut ad h. 1. 
iam monoimiig , apud Aegjptios no- 
tifi hieroglyphicis exhibitum sonai 
ffpi (Hapi, Hepi s. Api; cf. Bunsen 
£g7pi*8 Place eie. I.p. 431. 512 seq., 
Boeth. QeBchicht. d. abendl. Philo- 
sopb. I. noti. pag. 113 seq., Lepsiasr 
Ueber den Apiskreis in : Zeiischrifi. 
d. deutach. MorgenlUnd. Gesellschafi. 
VII. p. 428) ac declarai jiMft'cem (mor- 
toornm scil. in inferis) cognomen- 
qne inde est Osiridis, supremi mor- 
tnoram iudicis, cui quae consecraia 
erat bestia, buins quoque nomen as- 
somebat. Hic igitur Apis , qui non 
ad ezimium quoddam boum genus 
periinebai(cf. Link: DieUrwelt pag. 
180), sed ex vulgari boum genere erat 
quaerendus, nulla alia re insignis 
nisi iis, quae in eodem requisita 
fnisse Herodotus cap. 28 indicai, 
Memphi quando invenius erat, in 
Vulcani tempio nutriebatur , ut No- 
ster II, 153 tradii, yivusque omnino 
In bac urbe, conseniieniibus vete- 
rum iestimoniìs (vid. modo Diodor. 
Sicul. I, 84 coli. 21. Plutarch. De 
Is. et Osir. 20. p. .359. Sirab. XVII. 
p. 803. 805. 807) colebatnr atque 
morinus sepeliebatur (Plutarch. De 
Isid. et Osirid. cap. 20. p. 362 B). 
Eienim ut Mnevis, alter taurus, Soli 
(HU<p) erat consecraius indeque in 
8olÌ8 urbe (Heliopoli) colebatur, ita 
Apis ad Lunam aeque pertinuisse 
iraditur a veieribus (Porphyr. apud 
Euseb. Praepar. Evangel. III, 13. 
Anunian. Marcellin. XXII, 14, 7. Plu- 
tarch. 1. 1. cap. 43. p. 368. Aelian. 
Nat. An. XI, 11. Suidas s. v. Anig^ 
quae afieruni Roeth. 1. 1. et Lepsius 
I. 1. pag. 427) atque ad Nilum cre- 
scentem eoqne salutem afferentem 



Aegjptiis: adeo ut non aliter at- 
que Nilus omnis foecunditatis, quae 
bocce fluYio efficitur , symbolum 
quasi haberetur, indeque etiam ad 
Osiridem referretnr, deum benefi- 
cum, per Nilum quasi operantem 
omniaqne bona et commoda homi- 
nibus afferentem in hae terrestri vita 
aeque atque post mortem bene me- 
dicatorum curam g^rentem; nude re- 
petendum, quod Plutarchus Memphi 
et ali et repeliri soribit Apidem , ft- 
òtoXov ovxa T^ff i%sivov (Osiridis) 
f^vx-^g (De Isid. et Osirid. cap. 20. 
p. 359) s. iUova xrig 'Off^Qidog tfru^ 
Xrjg (ibid. 29. p. 362) s. elnóva 'Oci- 
Qidog fyiffvxov (ibid. cap. 43. p. 368), 
ac Diodorus Sicul. 1, 85 causam Api- 
dis ab Aegypiiis culti eam affert, on 
relevrnijavTog 'Ociffidog ilg xovtov 
V '^XV f>ivxov (isréóTri , unde Oslridi 
sacrum esse Apidem idem Diodorus 
scribit I, 21, idqne ad agricultnram 
et commoda inde humano generi 
provenientia referi. Nec aliter Plu- 
tarchus (1. 1. cap. 73. p. 380) et Strabo 
1. 1. Apidem Osiridi consecraium 
esse testantur: quem taurum yivum 
quasi Osiridis, boni dei atque in- 
ferorum iudicis , symbolum habi- 
tum indeque potissimum cultum es- 
se, haiid dubitandura, monsirantibus 
ipsis Aegyptiorum monumentis ai- 
que inscriptionibus in Apidum se- 
pulcro solemni nunc repertis: vid. 
Mariette 1. mox 1. pag. 97. 98. Nc- 
que mirum, sacram hanc bestiam 
mox ad astronomiam quoque et tem- 
porum rationes accurate constituen- 
das traductam videri , adeo ut Api- 
dis periodum definirent yiginii quin- 
que annorum, in qua cycli solares 
ac lunares convenireni omnisque in- 
de toUeretur temporum inaequali- 
tas: de qua Apìdis periodo prae- 
ter alios nuper exposuerunt Lepsius 
Chronolog. d. Aegypt. I. p. 160 seq. 
et dissertatione supra laudata p. 429 
seqq.,Io. aQumpach: Zeitrechnung 
d. Babyl. u. Assyr. p. 165 seqq. et: 
Zwei chronologìsche Abhandll. iibcr 
den Apiskreis. Heidelberg. 1854 , ne 
plura afferam in ea re, quae ad 
Herodotum minus pertinere videri 



60 



HERODOTI 



ysvofiivov ainCxa o[ Alyvjcxioi BifLaxa xb itpoQBov xà xiXki" 
(JTflf, xflfl ri0av iv d-aXijjoi. idàv dh xaika xovg Alyvnxiovg 
novBVvxag òKaiifivótig^ ndyxv Oipéag xaxadó^ag^ iovxov xa- 
xóg JtQij^avxog^ ;i;a(»fiO(Tt;i/a xaika noisBiVj ixalBs xovg ixi- 
XQOitovg xijg Miinpiog' amxofiBvovg dì ig orpiv BtgBxo^ o xi 



quest. Haec vero periodus nnm cum 
ipsa ApidU vita ad vigiliti quinque 
annos, nt volunt, determinata ullo 
modo cohaereat,dÌ8quÌBÌveruiitLep- 
8ÌU8 1.1. et Manette 1. 1., qui hoc certe 
tìeri posse ncgat (p. 100) , cum Api- 
des in teraplis enutriti et culti non 
allam natnrae legem in moriendo se- 
cati sint atque caetera ammalia. Ut 
ad Apidem ipsum redeam, hicce tau- 
ms si repertns erat, solemni pompa 
a sacerdotibus arcessebatnr et quat- 
tuor per menses in aedibns orientem 
versus patentibus alebatnr festique 
dies inde ab interlunio agitabantur. 
Tum demum Heliopolin bestiam du- 
cebant et quadraginta per dies nu- 
triebant; quibus peractis Memphin 
Vnlcani in templum Apis deduceba- 
tur omnique sacriSciomm honore, 
thure , aliis afficiebatur. De quibus 
conf. Diodor. I, 85. Strab. XVIT. p. 
807. Plin H. N. Vili , 72 , 46 , alii, 
qnos snpra iam excitavimns, quos 
Wilkinson etiam secutus est in lis, 
qnae de hac re perscripsit : Manners 
etc. second. scr. I. p.347 seqq. Conf. 
etiam Alberti adHesjch. s. v., Zoega 
De obelisco, p. 283. Vitae tempus 
quando expleverat Apis mortuusqne 
erat, solemniter medìcatus et con- 
ditus eum fere in modum, quo hu- 
raana corpora et ipsa animalium ca- 
davera (II, 07 ibique nott.), coque 
consecratus Osirìdi, in sepulcro re- 
ponebatur (cf. Ili, 29 fin.), quod 
prope Memphin fuisse in Serapeo, 
quod dicitur (vid. Strabo 1. 1.), ut te- 
stantur veteres, ita egfregie nunc 
compertnm habemus recenti9simae 
aetatis studiis: hoc enim Serapeum, 
quod Apidis mausoleum vere dicere 
licet, nuper detezit et aperuit Ma- 
nette accurateque descripsit in Bui- 
letin archdolog. de TAthen. frane. 
1855. nr 5 et seqq. Plnstitut II. nr. 
252. p. 153 seqq 156, plura adeo in 
posterum de bis relata rus. Introi- 



tum habet hoc mansoleum in rupes 
incisum intusque continet cameram 
subterraneam Apidum mumiis repo- 
nendis factam: in qua praeter mul- 
tas alias Aegyptiorum res maxime 
memorabiles invenit vir ille doctus 
sexaginta quattqor Apidum mumias 
hic rcpositas una fere continenti se- 
rie inde ab Amenophidis III tem- 
pore , quem regnasse volunt intra 
ann. 1550 — 1520 ante Chr. n., usqae 
ad Psammitichum I. Quae res quan- 
tum valeat ad veterum Aegyptiornm 
instltuta accuratius cognoscenda ip- 
saque tempora recto constituenda, 
nomo non intelligit. 

ndyxv atpéag Tiatccdó^ccg] naradó- 
^ag idem fere quod simplex dó^ceg, 
nisi quod malam quandam in partem 
adhiberi videtur verbum composi- 
tum. Conf. I, 22. 79. 111. HI, 69. 
VI. 16. Vili, 69. In proxime ante- 
cedentibus ad formam d'aXiijai, quae 
proba est, cf. Bredov. p. 180. Ad 
XaQiióavva in seqq. Schweigh. in 
Lex. Herod. suppleri vult Caga, ut 
dies festi sacraque , quae obeant Ae- 
gyptii, intelligantur. Utitur Plntar- 
chiis (De Isid. et Osir. cap. 29. p. 362) 
in expUcando Sarapidis nomine hac 
voce: ori trjv ^OQt^v Alyvnxioi xà 
XccQfióavva naXovaiv , et tòv 
XceQfióavvov atéfpavov dixit Pla- 
nudes in Ovidii Metamorphos. XV, 
615. pag. 688. 

ÌtkÌXss xovg inixQOTCOvg x^g 
Méfivpiog] Equidem eiusmodi magi- 
stratns hic indicari censeam, qui ad 
Romanorum vicomagistros accedunt. 
Ncque enim nomorum praefecti , de 
quibus li, 164, ncque demornra, de 
quibus III, 6 , hic intelligi posse vi- 
dentur, sed praesides urbis, cum 
aliis locis vox ènCxQonog de praefe- 
ctis sive de iis , qui summo loco or- 
bem adroinistrant, dicatur: vid. V, 
30. Vn, 176 coli. I, 108. — In seqq. 
prò B^ri (pctvBÌg Cobet in Mnemosyn. 



THALIA. UI. 27. 28. 



61 



7C(fit£fov iiìvy èóutos avvov ivMsfKpij ìtcoIbw toiothav ov- 
dìv Aiyvxtioij xózè dì^ ìtcbÌ avtòq nageifi f^g óTQatt^g 
jtX^^óg ti inofialmv. ot di ifpQaiov ^ ag ótpi ^sòg ehi ^p^^^^^Sj 
dui xifóvov xollov iio^àg imq>aivs6d'ai^ xal (ogj ixeàv g>av^j 
rózs xavrsg ot Aiyvxtioi xsxaQfiHÓrsg oQtdiouv. taira axov^ 
oag 6 Kafifiv^fig iqyìj tlfevdso&ai ótpsag , xal ag ilfsvdoiiévùvg 
favata if^rniùw. ^AjtoxtsCvag dì tovtovg davtsQa twg lQsag2S 
ittakBè ig oìffiv. Isyóvtav dì xatà tà aitò tóv tQSfùv ov kri- 
0£iv ifpfj avtòv, èi d-eóg tig xsiQoii^rig àmyfiivog tiri Alyv- 
xtioiói. toóavta dì stxag inaysLv ixélsvB tòv ^Aniv tovg 
[giag' ot fàv d^ (istijV0av a^ovtag. 'O dì Anig ovtog^ ò^Exa- 
q>ogy yivètai (lótSxog ix fioòg^ i^tig ovxétv otri tè ylvBtai ig ya- 
otBQa akkov fiakÌ0d'ai yóvov, Alyvntioi dì kéyovói óékag ini 
trp^ fiovv ix rot; ovgavov xatC^x^f''^ 9 ^^^ f^^^ ^'^ tovtov tixtètv 
tòv Axiv. ''ExBi dì ò (lóóxog ovtog^ 6 Axig xakBÓfiBvog^ <^i}- 



VI, 1. p.43 legi vult intfpavsiri, qao 
mihi hkad opoB esse videtur. 

Cap. XXVIII. 

ov li^adv iq>7i avròv, si d'eós 
zig jecpoi^'^ff àniyy,évog Birj Alyv- 
nxCoiCi\ i. e. non clam se ipso fore 
(s. se bene intellectoram esse), si 
manu tractabilis (mansuetus) deus ad 
Aegtfptios pervenissei. Haud male 
Langios vemacale sic reddidit: „er 
molle bald erfahren, oh ein zahmer Goti 
zu den Aegypliem gekomtnen. " Lo- 
quitor ita Cambyses tanquam Persa 
ac Zoroastris doctrinae deditus , ex 
qua Persae neque bestias divino 
eoltu prosequerentnr neque omnino 
bestias prò deornm symbolis habe- 
rent. Vox zw^ii^ijff, qua Cainby- 
»eB de eo utitur, de bestiis vulgo di- 
citur mansnefactis aut domitis ; cf. 
Hcrod. II, 09. Diodcjr. Sic. I, 48 (ubi 
invenies 2^1^017^17 iéovra), Plutarch. 
De educ. liber. 4. p. 2 F. et Cooiparat. 
Vit. Anton, et Demetr. 6 coli. Sertor. 
12 init. — In proxime seqq. prò olim 
Tulg. f^t^aav scripsi liszrj aav , vid. 
ad III, 19 nott. 

fjtig ovKéri otrj te — paXéa&at yó- 
vov] i, e. quae non amplius ullum 
alium foetum (s. semen foecundans) 
in uteram sunm concipere potest. 



Scripsi e duobus codd. cum edd. re- 
centt. paléa^tti prò vulg. pàlUa^ai, 
Schaefer. e Pauwii coniectura rece- 
pit Xapéa^at, quo certe vix opus; 
nec magis opus cura Stegero Prae- 
fat. p. XIII scribere òa^Tj prò otri ts 
hoc sensu: quam non amplius fas est 
alium parium concipere. yóvog hoc 
sensu haud infrequens apud Hippo- 
cratem aliosque : cf. Thesaur. Ling. 
Graec. II. p. 718 Dindorf. 

atlag èni xriv ^ovv in tov ovga- 
vov %cctiox(iv] xttT^axfiv hic valet 
delabi, deferri, Explicuit, obser- 
vante Vaick. , Eustath. ad Iliad. a 
pag. 100, 40 et Abresch. in Dilucidd. 
Thucydd.pag.400. Cr. addit Schol. 
Lcidenss. ad Iliad. I, 450 ed. Was- 
senb. Ad rem ipsam consul. Pom- 
pon. Mei. 1,9: „raro nascitur, nec 
coitu pecoris, ut aiunt, sed divini- 
tus et codesti igne conceptus;*^ at- 
que inprimis Plutarch. De Isid. et 
Osirid. cap. 43. pag. 308 C, qui Api- 
dein scribit ysvsad'cci, otav qxog igsl- 
arj y6vi\iov ano Trjg asX'qvrjg xal xa- 
d'diprjtai ^oòg OQyiaarjg, coli. Quaest. 
Sympos. VIII , 1 : AtyvTttiov tòv 
^Aniv XoxBVia^aC cpaaiv inatpy t^g 
afXijvrjg. 

"Exsi oh — arjfiij'a toiaSs] naXtó- 
(isvog intactum reliqui , a Dindorfio 
mutatura in %aXsvfisvog, Qui idem 



62 



HERODOTI 



Itijtatouids' iàv fiéXag ini iiìv t^ itsteinGi Jisvxòv r€tQtty&^ 

vov g>OQé£iy ini Sh tov vdtov aUxòv slxaofiévov , iv Sh rg 

29av(ig ras XQl%as tìtnlccg, ini Si rfj ykcióóri xiv^aqov. 'Slg dì 209 



qaod in seqq. verbom (pogéei pror- 
sas expunzit , quod antea iam fece- 
rant Gronovius, Wesselingius et Mat- 
thiae, equidem id retinendam censui 
cum Schweigh. et Gaisf., cam huius 
vocis , quae Fiorentini ac trium Pa- 
riss. codd. anctoritatc nititur, eii- 
ciendae haud insta videretur causa. 
Dictsch. uncis inclusit. Quod ad ar- 
gamentum attinet, conf. Strabo XVI. 
p. 807 , qud auctore Apis est ,<fòià- 
Xcvxog rò fiétanov %al alla tivù fii- 
xpa tov aciiutTogj ralla ds fiélas^^» 
Nigrum colorem Apidi quoque tri> 
buit Porphyrius 1. supra I., mixtum 
colorem Plutarch. De Isid. et Osir. 
43. p. 368, si quidem speciem profert 
Apidis negi^slaivo^évov tu lafi^ 
tcqÙ toCg OTtiSQoCg. Tetragonon quid 
voluerlt, declarant Plutarchi verba 
(ibid. cap. 56. p. 374) : noisC Oh te- 
rgaytovov 17 nevràg dtp* Bavtrjgy oaov 
rav yoaiLfùxrtov n^Q* AlyvnxCoig xò 
nlrjéog èari, %al oaov iviavzcSv i^ri 
XQOvov ò ^Anig. Quibus verbis re- 
apici ad viginti quinqne annos , qui- 
bus et periodus illa et ipsa Apidis 
vita determinabatur (vid. nott. ad 
III , 27) , satis intelligitur. Plura de 
bis vid. inCreuzeri Excursu ad h.l., 
nbi etiam Apidis imagines qnacdam 
landantur. Add. Chanipollion. Pan- 
theon Egypt. nr. 37. Apidis imag^- 
nem ligno incisam exhibuit Wilkin- 
son. 1. supra 1. pag. 349, duas alias 
Mariette 1. supra 1. pag. 54 , id mo- 
nens, quae Graeci de Apidis for- 
ma tradant, ea in universum qui- 
dem probari ipsis Aegyptiorum mo- 
nnmentis Apidisque figuris adhuc 
serva tis. In bis vero tribus imagi- 
nibus non xBtQàytavov sed XQfycovov 
in fronte Apis praebet album, reli- 
qno capite nigro ; discum intra cor- 
nna habet ; in dorso cernitur sacrae 
avis figura incisa alia expansis, una 
cum scarabaeo aliisque omamentis 
8ive insignibus ; in cauda habet Apis 
duplices utique pilos, albos et ni- 
gros. Ad sacrae avis figuram haud 
scio an spectent Nostri verba: aie- 



xòv sluaa^Lévov y quae et ipsa decla- 
rant figuram aquilae s. figuram adsi- 
milatam aquilae, ut reddi vult Scbae- 
fer. ad Plutarch. Marceli. 15 (T. V. 
P.24.). 

ini dì xov vtùxov aUxòv sluaa^ 
vov] „Haec verba male habent Zoe- 
gam De obelisco, p. 448. Vulturis 
iyvnòg) signum in Apidis notis esse, 
non aquilae , si icones conferas. Tu 
vide V. e. Cayli Recueil Tom.I. Tab. 
12. Ego in ea re ampliandum exi- 
stimo. Nam primum nemo nescit di- 
ligentiam Herodoti in rebus natura- 
libus describendis , ut minime cre- 
dibile sit, vulturem et aquilam ab 
eo esse confusos. Deinde phoenicU 
avis imago nonnunquam adiungi 
poterat Apidi. Est vero phoenlx 
ìg xà fiàliaxa aiexiò nsgiijyrjoiv 
òfioióxaxog, ipso Herodoto teste II, 
73. Poterat autem phoenix bifariam 
iungi Apidi, primum respectu habito 
inundantis Nili, cuins nota in notis 
Apidis erat, si quidem in anagly- 
phis Thebaìcis urceum et pateram 
gestat phoenix, igitur et ipse ad 
Nilum solstitio aestivo crescentem 
refertur (vid. Descript, de TEgvpt. 
Antiqq. Voi. I. cap. 5. §. 6. p. 29 
seqq.) ; deinde quoniam Apidis pe- 
riodus chronologica viginti quinqne 
annorum inclusa erat in periodo 
phoenicis MD annorum. De hit pe- 
riodi» vid. Marshami Canon, chron. 
pag. 9, Dornedden: Neue Theorie 
p. 85 et lomard. in Descr. de PEg. 
Voi. I. Antiqq. cap. 5. §. 5. p. 28." 
Creuzer. De Apidis periodo dixi 
ad III, 27 , de Phoenicis periodo ad 
II, 73. ^ 

ini dh xy yloóaaij yiàv^aQOv] Por- 
phjr. apudEuseb. Pr.Evang. Ili, 13 
habet vnò X'^ yloarxij nav^'agog, nec 
aliter, quem cum ilio citat Wessel., 
Plinius H. N. Vili, (71) 46: „No- 
dus sub lingua, quem cantharum ad- 
pellant." Unde cum lablonskio in 
Herodoto scribi qnis malit vnò Ss 
xij yX., quemadmodum interpretatus 
est Larcherus : »ous la langue, Atque 



THALIA. m. 38. 29. 



63 



ijyayav xòv Aniv oC Iffieg^ 6 Kafifivótig^ ola iàv vj(0(ia(fy6r€'' 
Qogj óxaódfisvog rò iy%BiQÌÒiov ^ ^àkmv xvìlfai ttiv yaóxBQa 
xoV'''A%i4)q^ naiet xòv (ifìQÒv^ ysXaóas dì slns XQog xavg [fiag' 
SI fcaxal xsq>aXalj xoiovxol &6ol ytvovxai^ ivaifioi xs xal óuq- 
xeidesg xal inatovxsg óidijQioìv; a^iog (lìv Alyvnxlayy ovxog 
ye b d'BÒg. axag xot v^stg ya ov %al(fovxBg ykkcnxa i^ì &^s6^s. 



id ipsuni recentt. edd. nunc recepisse 
yideo, retenta Latina Schweighaea- 
seri interpretatione : in lingua, fi 
qaidem Schweighaeuserus lectionem 
Yulgatam in ì dì vj yl. haad muta- 
Yit, omnibus libris scriptis quantum 
scio probatam. Yalet autem illa: 
iuxta 8. prape tinguam, neque verna- 
cule reddi poterit : aufder Zunge, ut 
a quibusdam reddita inveni haec 
verba. Canihanim autem sive scora- 
baeum Aegyptiorum in doctrina sa- 
cra solis ac lucis indeque omnia gè- 
nerationis vitaeque symbolnm ha- 
beri nunc satis constat. Qui idem 
inde in hypogeis mumiisve inveni- 
tur frequens , animae in corporum s. 
materiae mutatione non exstinctae 
signnm. Tu vid. Plutarch. De Isid. 
et Oflirìd. cap. 74. p. 381 B coli. 10. 
p. 35.*^ et quae plura hanc in rem 
aifemnt Creuzer. Symbol. II. p. 210 
seqq. ed. tert., Wilkinson. Maoners 
etc. second series II. pag. 255 seqq., 
F. W. Hope in Pettigrew History 
of Mummies (Lond. 1834) pag. 223. 
— Ad verba proxime anteccdentia 
xàq TQ^x^S dmldg Larchems laudat 
8cboliast. Ptolem. in Tetrabibl. p. 2, 
qui bovis caudam secundum lunam 
crescere et decrescere dicit. 

Cap. XXIX. 

oTa iòv vnoiiagyóteQOg] i. e. 
haud prorsus mentis compos. Conf. 
III, 145. VI, 75. Descendit a fta^- 
yog (vesanus, avidus), de quo Blom- 
tìeld. in Glossar, ad Aeschyl. Pro- 
metta. 900. Ad anccaàfievog conf. ob 
raedii verbi usnm Herodot. III, 118. 
128. 77. 79. IX, 107 et quae notavi- 
mus adPIutarcb.Philopoem.pag.26. 

na^H xòv fi'qQOv] Congruit Plu- 
tarch. De Isid. et Osir. cap. 44. p.368F 
coU. Aelian. V. H. VI, 8; de Ocho 
simile quid perpetrante idem Plutar- 



chus L 1. cap. 31 . pag. 363 C. retuUt, 
itemque Aelian.* N. A. X, 28. Var. 
Hist. IV, 8. Maxim. Tyr. 35. §. 1. 
Quae iam attulit Valckenarius , ad- 
dens Darium Hystaspis , insanum 
Cambysis facinus detestatum, atque 
utroque (Cambysc et Ocho) utique 
meliorem, piane aliter egisse omnia- 
que fecisse, ut Aegyptiorum favorem 
sibi conciliaret, teste Diodoro Sic. I, 
95 et Polyaen. VII, 10. §. 7. Quod 
sequitur : tò %cc%al %e<paXal, haud in- 
frequens est allocutio, qua utitur 
Demos then. de fals. legat. §. 313. p. 
442, qui in Mid. §. 135. pag. 559 dixit 
i fuagà nsfpalijj piane ut Aristoph. 
Acham. 285. Verba rotovroi ^ioì 
yivovxai redde: Tales (apud vos) 
dii fìunt s. nascuntur, sanguine et carne 
instructi etc. Ita nimirum Persa elo- 
quitur, qui nullos novit deos av&goi' 
notpvéag, ut Noster dicit I, 131 (ubi 
vid. nott.), nec magis bestias divino 
honore cultas. 

inatovxeg aidrjQ^oav] i. e. sentien- 
ies ictum ferri, inatiiv exponitur a 
schol. ApoIIon. Rhod. II, 195 otCa&d- 
vsa^cci. Frequens hoc verbum eo- 
dem fere sensu, adiuncto genitivo 
apud Aeliannm , cuius locos notavit 
lacobs ad Aelian. Nat. An. I, 5. 
pag. 9. In seqq. Werfer. (Actt. phil. 
Monaco. I. p. 98) praefert lectionem 
librorum nonnullorum : a^iog fiév 
ys AlyvnxCatv ovzóg ys ò d'fòg, con- 
ferens I, 187. Nos vulgatam S^tog 
fihv Aly, retinuimus , libris scriptis 
probatam. 

ov xaCgovxBg yéloixaifih ^rjasaO's] 
i. e. non iuvabit vos me ludibrio ha- 
buisse 8. poenam non effugieils, quod 
me ludibrio hahuistis. De locutione 
ov %aÌQOvxsg consul. G. Hermann, 
ad Viger, p. 767, Heindorf. ad PIat, 
Gorg. p. 220. Conf. Herod. VI, 50. 
76. Ili, 63. 69. 36, ubi Valcken. 
praeter alia Hemsterhusium conferri 



64 



HERODOTI 



Tavta atnag ivizaCkaro totóL taira itQij00ov6i , toifg fàv iQsag 
a7CO(iM6riy(D0at^ Alyvnxitov dì tóv all(ov tòv av XàfioMti oq- 
ra^ovra xxsCvaiv, ^ oprij fiìv òri diskskvxo AlyvxzCoLói, , ol dì 
tifisg idixaisvvto. ò dì Anig JtsnXijyfiévog tòv fiijQÒv ig>^ivs 
iv t^ [qó xataxèifisvog, xal tòv fiìv teXsvtijóavta ex tov x^m- 
[uctog i&aìl^av ol [Qssg Xa^Qtj Kafifivóeco, 
30 KaiJtpvórjg dì , ag kéyovót Alyvntioi , avtCxa dia twto 

tò adixrjiia ifiavri , èòv oidi nqótaQov <pQ6vi^Qijg. Kal XQ&ta 
liìv tàv xaxóv i^SQyadato tòv àdsktpeòv UfiSQdiv , ióvta ita- 
tgòg xal fititQÒg f^g avtijg , tòv ànins^LìIta èg Tlk^ag tp^ov^ i( 
AlyvTitov^ oti tò tó^ov ^ovvog IlaQósav oóov dì iitl dvo da- 
xtvkovg 6t(fv6£y tò naqà tov Ald'Conog ìqvsixav ot'lx^oq>dyoi^ 
tàv dì akkav UsQtsémv ovdelg ológ te éyévsto, ^Anoixo^ivov 
av èglIéQOag tov UfiiQdiog oìjtiv side 6 Kafifivórig iv tà vitvp 
toiT^vds. ido^é ol ayyskov ik^ovta ix UaQoéav àyyékknvy ég 
iv rfo ^qóvip tà paóikt^tp l^ófievog 2JfiÌQdig tfj xstpaky tov ov- 



▼alt in Misceli. Obss. VI. p. 343. Imi- 
tundo expressit formulam Pausanias 
IV, 21. §. 7^ ubi conf. Siebelis. — 
Ad verba ysXtota — ^Tjasa^s conf. 
Ili, 38 et VII, 209, nbiWessel. prae- 
terea citat Job. XVII, 6. Athen. VIII, 
pag. 335 C. Conf. etiam Kuehner. 
Gr. Gr. §. 560 et ea, quae attulit Hoe- 
ger. in Actt. phill. Monacc. III, 4. 
pag. 511. — Quod sequitur: htr^C- 
Xttxo xoCai rccvtcc T^Qrjaaovai valet : 
mandatum dedit, iniunxit iis, quorum 
hoc munus s. officium eroi; ut adco ot 
rama nQ-qoaovTsg iidcm fere sint at- 
que of ini tovitov ènsarssStss qui di- 
cuntur IV, 84, ubi vid. nott. 

IdmaifvvTo] i. e. puniebantur, fla- 
gellis caesi, unus post altcrum. Òonf. 
I, 100. V, 92. §. 2, ubi Wcssel. lau- 
dat Leopard. Emendatt. V, 9. — In 
proxime antecedentibus ante òqtri 
articulum 17, quo libri scripti carere 
dicuntur, inseruit Schaeferus, quem 
cum DindoHio secutus sum, cum ar- 
ticulus hoc loco vix abesse possit, 
nulla praesertim alia voce antece- 
dente; tu cf. supra III, 10. 

i^aipav ot tgésg] Ab Herodoto 
dissentit Plutarchus, qui bovem a 
Cambyse necatum, canibus dein pro- 
iectum ab iisque devoratum esse 
scribit, De Is. et Osirid. cap. 44. pag. 



368 F. Apidis sepulcrum Memphi 
fuisse testatur idem Pluiarch. 1. 1. 
cap. 20 et 29: quod nuper detectum 
fuisse supra ad III, 27 monuì. In quo 
tamen huius Apidis mumiam haud 
quaquam invenit Mariette, quam- 
quam, si vere scribit Noster, Apidis 
cadaver in mumiae formam reda- 
ctum illic quoque repositum esse 
credibile est. Nam eo spectat ver- 
bum ^céntBiv h. 1. adhibitum, de quo 
conf. etiam nott. ad I, 117. 

Cap. XXX. 

(fQSvi^QTjg] Conf. Ili, 25 ibiqne 
nott. Verbum i^eQyaoaTO conficiendi 
s. inier/ìciendi, perdendi vim h. 1. as- 
sumit, ut mox cap. 31 , ubi vid. nott. 
In seqq. ad verba oaov te ini Svo 
da%TvXovg conf. Ili, 5 fin. oaov te 
Ini TQèCg rjfiSQag. Ad ipsam senten- 
tiam comparamus lustinum 1 , 9 de 
Cambyse sic pronuntiantem : ,,erat 
enim difficile , ut parceret suis , qui 
cum contcmptu religionis grassatus 
etiam adversus deos fuerat." 

tò — ìlvBiìiav] Vid. cap. 21. 

tij TièfpaXy — "tpavans] Locutio- 
nem pojstea proverbii vim iuduisse 
notat Wesseling. citans Aristaenet. 
I, li. Aelian. V. H. XII, 41. Eunap. 



THALIA. ni. 30. 



65 



Q€tPov pawfeie. IlQÒg mv xavta òaCóag nefl iavrov^ fii} fcti; 
a%oxxs(vag o àdeXfpsòg oqxjj y xéimsi IlQfil^aónsa iglIiQtfagj og 
rp^ ol iviiQ IlBifóémv nuftótarogy ànoxxsviovtd ^iv. ò dì ava- 
^àq ig £ovóa àxéxzetve ZfkiQdiv^ ot ^Iv Xéyovói in SyQtiv 
i^yayivtay ot dì ig r^ 'Eqv^q^v d-aXaaóav nfoóayayóvta 



Vii. Aedes. p. 48 [p. 28 BoÌMonad«, 
cnius vide annoiat. png. 226]. Li- 
bati, n. p. 115 B. Barth. ad Stai. 
Theb. Ili, 155. 

Oi itkv léyovet in* ayQiiv i^aya- 
yórta x. x. X.] /{oyoyóyra, ali mox 
MQOcayayóiftaj ad Prexaspem perti- 
net, qui Smerdin ednxerit Yenatuin. 
*E^v^(f^v ^alaaaav hic de Persico 
som intellìgi monet Breiger. Com- 
meniat. de difficili, quibusd. Asiae 
Herodoi. p. 1 1 . Tu conf. nott. ad 
1,1. — Ad argamentum loci inpri* 
mis faclt Ctenas in Excerptt. Perss. 
§. 10 coli. §. 8 , nbi , qnem Smerdin 
HerodotuB appellai, ìs vocatnr Ta- 
nyoxarces, a Cyro moriente consti- 
tntns Bactriae aUanunqne quamn- 
dam terramm ac gentinm satrapa. 
Idem a Xenophonte (Cyrop. Vili, 7, 
11) vocator Tanyoxares, cui Cjrus 
Medorum, Armenionim et Cadusio- 
ram satrapiam deflignarit. Quem 
enndem, ad Herodoteam appellatio- 
nem fliagis accedens , lustinus I , V) 
vocat Ergin (sive Merdin sive Mer- 
gin; nam libri variant); quocum 
conf. Aeschjl. Pers. 774. Qni scri- 
ptores ut in sing^lis quibusdam dis- 
crepant, ita in fratris nece a Cam- 
bjse perpetrata conveniunt. Acce- 
dit aUnd testimonium gravissimum 
ex tabnla illa Bisutuna ipsins Darli 
inssa mpibus incisa et literis cnnea- 
tis exarata: in hac enim inscri- 
ptione vere Persica ante Darium 
commemoratur Cambyses (Kabiijiya) 
Persamm rex Achaemenidarum e 
stirpe prognatns, Cvri filius. qui ha- 
buit fratrem, eodem patre eademque 
matre (piane ut Herodotns tradit) 
ortiim, nomine Bartìja: hunc a Cam- 
byse , antequam in Aegyptum profi- 
cisceretor, occisum esse tradit in- 
scriptio (Tab. I. §. 10): Aegyptio- 
rum ex fama , quam Herodotus re- 
tal it, Cambyses poit subactam Ae- 
gjptnm cum ob prava facinora in 

HERODOT. II. 



furorem incidisset , fratrem interfe- 
cit: in quo perspicuum est, ab Ae- 
gyptiis consulto sic narrari , ut Cam- 
bjsem furore correptum divinitus, 
adeo ut fratrem necaret, poenas 
luentem dedararent eorum , quae in 
Aegyptiorum eoruroque sacra com- 
misisset. Conf. etiam , quae de hoc 
dissensu diximus in : Jahrbb. f. Pbi- 
lolog. n. Paedagog. Voi. L. pag. 400 
seq. De reliqnis vid. Herodoi. III. 
61 seqq. ibique nott. Inscriptionem 
illam Bìsutunam , quae ad Herodo- 
tum illustrandnm tam multa confort, 
prirous detexit ac descripsit Rawlin- 
son: The Persian cuneiform inscri- 
ption at Behistun etc. London 1840 
in Journal of the rovai Asiatic so- 
ciety X, l.XI, 1. XÌV,1. XVI, 1.; 
conf. Holtzmann in: Heidelbergg. 
Jahrbb. 1847. p. 83 seqq. et quae 
ipse commentatus sum in: Jahrbb. 
f. Philolog. u. Pacdag. Voi. L. pag. 
390 seqq. Mox eandem inscriptio- 
nem una cum cetcris Persarum re- 
gum inscriptionibus adhuc repertis 
edidit Benfey : Die Persischen Keil- 
inschriften mit Uebersetzung und 
Glossar. Leipzig 1847, itemqueGro- 
tefend in : Abhandll. d. Qesellschaft 
d. Wissensch. z. Gottingen VI. p. 53 
seqq. et De Saulcy in : Journal Asia- 
tique Ser. V. Tom. III. p. 95 seqq. 
Exhibnit verba inscriptionis nostris 
literis exarata et in singula accu- 
rate inquisivit Oppert in: Journal 
Asiatique Ser. IV. Toirit XVII. p. 255 
seqq. 376 seqq. 531 seqq. T. XVIII. 
p. 56 seqq. 322 seqq.; reliquae Achae- 
menidarum regum inscriptiones ex- 
hibentur T. XIX. 140 seqq. Conf. 
etiam Filosteno Luzzato: Sulla in- 
scrizione cuneiforme persiane di Be- 
histun. Padua 1849. Quorum viro- 
rum doctorum observationibus usi 
sumus, ubi ex inscriptionis verbis 
lucis aliqnìd locis Herodoteis afferri 
potest. De ipsa regione, in qua hacc 

5 



66 



HERODOTI 



31 xaranovràóac. IlQfotov lùv d'^ XiyovOi KafL^wsn ràv xaxàv 
ScQ^ai toikOf devTsqa 6Ì é^BQydóato t^v ad £},q>sriv èxióno fiévtip 210 
ot ig AtyvJtXQv^ tfj xal 0vvoCxbb^ xal rjv ot Ìltc àfLtpotSQav 
aieXipsrj. lyTjiiB dì avv^v mÓB ' ovda^àg yàq id^Bóav nQotB- 
Qov rfjiSL èèBkfpBfjfSi óvvoiXBBiv né(f0ai. '^Qaodij itc^g tàvadBk- 
q>B(ov Ka^pvórig^ xal Insista fiovló^Bvog avriiv y^fiaL^ ori ovx 
itod'óta ixBvÓBB xoLi^0BLVj BtffBto xaXéóag rovg fiaOikritovg di- 
xaóràgj bH zig iòti xsXBVfov vófiog tòv povlófiBvov a3Blq>Bg 
avvovxsBiv. OC dì fiaaiXijtOL dtxaótal XBXQCfiévoi avÓQsg yC- 
vovrav IIbqóbcdv , ig ov àjio^avaót ij óipv na(fBVQBd"g xi adi- 



inscriptio reperitar, in Media vetere 
intra loca Sahana et Kermanschah, 
nt nane vocant , ubi rnpes in aitnm 
exsurgunt, quibns literae cuneatae 
inscuiptae sunt, nomine Bagistan, 
Bekisiun s. Bisutun, vid. Bitter: Erd- 
kund. IX. p. 350 seqq., Bawlinson. 1. 
siipra 1. X. p. 187 seqq. ; imaginem 
regionis lapidi incisam exhibetFlan- 
din: Voyage en Perse T I. pi. 16 
seqq. 

Cap. XXXI. 

fgydSBa^ai , quod conficiendi, perpe- 
trandi significatione vulgo reperitur, 
hoc loco band scio an irUerficiendi 
notionem assumat, ut paulo ante 
cap. 30 et mox cap. 52. IV, 134. 
V, 19, et sic, monente Cr., explicat 
Schweigh. in Steph. Thes. L. Gr. p. 
3796 ed. Londin. Haud aliter dif p- 
yd^BG^oci apud Herodotum I, 110 
(ubi vid. nott.). 1, 213. V, 20, ubi vid. 
nott. Ad inianofiévrjv conf. nott. 
adi, 91.^ 

ovSafióg yccQ èoad'faav] Vulgo per- 
hibent Persarum fuisse morera cum 
matribus, sororibus, filiabus concum- 
bendi, idqu^ e Zoroastris lege ita 
constitutum fuisse. Quod quamquam 
pluribus comprobatur exemplis, vul- 
garem tamcn communemqne Persa- 
rum fuisse raorem negat Anquetil in 
Append. ad Zendavest. 1,1. p. 71. 
Plura hanc in rem laudavi ad Cte- 
siae fragm. png. 91 seqq. coli. 199, 
quibus nunc addo Schulting. luris- 
prudent. Anteiust. ad Gaii Institt. 
I, 4. §. 35 et lacobs.Lectt. Stobenss. 
p. 143 seqq. — Articulum ot ante 



négaai vulgo positum cum recentt. 
edd. abieci. Matthiae eum retlnuit. 
Quod sequitur -^gda^rj, eo aensu ac- 
cipiendum, quo I, 8, ubi vid. nott. 

%ttXéaag tovg pccaiXrjtovg Orna- 
atàg'] In Sancrofti libro ac Vindo- 
bonensi, apud Vallam et Hesycb. 
8. V. paaiXeCg invenitur rovg piuai- 
Xrjtovg ìiaXfOfiivovg ài%oiatdg, Gaiff . 
confertlll, 14.VII,194. Add.V,25. 
Alia veterum testimonia de hoc re- 
giorum iudicum concilio suppedita- 
bit Brisson. de reg. Perss. princip. 
I. §. 132. 133, quibus add. Esther. 
I, 13. Quod e Magis fuisse compo- 
situm probabili ter statuit Heeren. 
Ideen. I. p. 458 seq. Cum enim Ma- 
gorum disciplina non minus ad cui- 
tum et sacra , quam ad omnem Per- 
sarum rem publicam spectaret , Ma- 
gos et sacerdotes et iudices summos- 
que regis consiliarios fuiase, maxime 
est consentaneum. Septem autem il- 
los fuisse numero suspicor ex iis, 
quae apud Brisson. 1. 1. §. 133 aliata 
invenio. Add. I. v. Hammer in: 
Wiener Jahrbiich. X. p. 241 . In Ery- 
thraeorum inscriptione nuper inven- 
ta Icgitur huiusmodi iudicis regii 
nomen, si recte singula supplevit 
Lebas (Revne Archéolog. XIII. p. 
7 seq.): ènl §a]aiXriog i5'fp[Éov] — 
*Palofn'r^p??ff] diiiaatiig palaiXijìogl. 
ig ov àno^avcoai x. r. X.] Ad ég 
ov conf. nott. ad I, 67 et de con- 
innctivis ànod'ccvcDOi, et nccQFVQfQ'^ 
nott. ad I, 19 fin. IV, 119. 196. Vo- 
culam fiTj , quam Aldina ìnseruit 
ante nagsvgf^y, probante Toupio 
in Emcndd. 8uid. III. pag. 325 ed. 
Lips., minime recepimus, cum ob- 



THALIA. m. 31. 



67 



M>v, f^cjW^ tovtov. ovtoi dh totoi IIÌqCijoi dixag dixdtovai, 
xaì ilifiyrital xmv naxfflmv d-Bófiàv yivovraiy xal nivxa ig 
tovtovg avanéstcu. Eigofiévov èv tov Kafifiveeo vhbhqC' 
vovxo avt^ ovto^ xal dlxata xal àotpakéa^ ipa^svot vóiiov ov- 
deva éievQioxsiVy og xsIbvh àdslfpsij ówoLxéeiv àdekfpBÓv 
aklov iiév toi i^sv^ffixivai vóiiov, rcS ^aóiksvovxi nsQóétov i^- 
€tvai xoiéeiv , tò av fiovltirai, ovrco ovts ròv vófLOv IXvóav 
diióawsg Kafifivósa, Iva xb (i^ ccvrol ànóX&vrav ròv v6[iov 
TtsQiavéXlovTBg ^ TtaQB^svQOv aXlov vòfixnf 0vikiia%ov rà ^ikovti 
yaiuBiv àd£Xq>€ag. Tóts filv S^ 6 Kaiifivarjg {yr^ie f^v igO' 
fiivrfv^ lista fidv tot ov noXlùv XQÓvov iaxs akXriv àdsk<pè^v. 



stet opiimomm libronim auctoritas. 
Fr. Hoeg^r. in Actt. philoll. Monacc. 
Ili, 4. pag. 4Q0 Herodoti sermoni 
magia convenire putat, si scriba tur: 
^ 9 Ofpi n fj na(fSV(fB9"j n admov ft£- 
XQi tovvov. Negris, qni utiquc re- 
tinnit ^ C(pi N. T. il. , tamen magis 
sibi piacere addii, si legatur: ig ov 
àxo^apoiói' ijv ótpi dh tucì^bvqs^j 
%, X. L Mibi neutro opus esse tì- 
detnr. — Ad ipsam rem conferas, 
quae VII, 194. V, 25 enarrantar. 
Nec alio modo nunc atque antea ius 
exerceri apud Persas monstrant ea, 
quae narrai Morier. II, 103 teste 
Heeren. 1. 1. — In seqq. ^Éiyyiyraij 
qni alias suni religionum s. sacro- 
rum inierpreies, somniorura inde di- 
vinatores et explicaiores (cf. I, 78), 
boc loco legum poiius atque instituto- 
rum sunt interpreies, qui leges et iura 
aeque ac sacra babent cognita inde- 
que aciscitantibus aut consulentibus 
respondere possunt. Tu vid. Ruhn- 
ken. ad Timaei. Lex. Plat. pag. Ili 
seq. 

xal navxa ès tovzovs avautstai] 
i, e. et ad eoa omnia referuntur, Conf. 
I, 07. Scripsi avaxhtai^ quod FIo- 
rentinus liber cum aliis suppeditat, 
prò Yulg. àvcmàutai^ quae pluralis 
est forma bue non pertinens; vid. 
BredoY. p. 334. 

tpdfisvot] Idem responsnm boc ipso 
ex loco affert Scbol. ad Lucian. de Sa- 
crific.§.5. Voi. IV. p. 84 seq. ed.Iac. 
•Satis vero ex bocce responso liquet, 
regum Persarum potestatem, etsi 
instituiis qnibusdam sacris ipsoque 



hoc iudicum summorum concilio cir- 
cumscripta videri queat, nullis ta- 
men legibus coercitam esse omnia- 
que, ut omnino per orientem fieri 
solet, in uno regis arbitrio fuisse 
posita. Monuit Heeren. Ideen. I. 
pag. 450. — In verbis seqq. ovrco 
ovte ròv vóftov x. t. X. sibi respon- 
dent particulae ovte (ad quod perti- 
net Avaav) et re , ad quod pertinet 
nagF^BVQOVy vid. nott. ad VI, l. 

tÒv vófiov nsQiaTéXXovtsg] 
i. e. iuenies, observantes legem. Conf. 
nott. ad II, 147 et I, 08. 

ziiv èQCù^évTjv] Atossam intelligit 
Dario post nuptam, ut patet ex III, 
88 coli. Ili, 68 et ex Schol. Lucian.l. 
In proxime seqq. verbis y^Bxà fiév 
rOLOV'K.z. X. illud fiév xoi respicit 
ad antccedens fihv ^17 , de quo usu 
cf. nott. ad VI , 86. §. 1. Infra III, 
30 fin. invenitur fihv — ^évtoi. 

fcxf ccXXrjv dSsXtpBi]v] ^a%f , mo- 
nentc Valcken. ad IX, 76, est : luco- 
ri8 loco kabuii, quem usura verbi 
fX^iv satis notum probant exempla 
ab Lliardvio aliata ex Herodoto, qui 
addidit yvvccL%cc I, 60, 146. 173. 205, 
omisit III, 68. 88. V, 116. 118. VI, 
57. VII, 73. 165. 207. Vili, 136. No- 
men huius sororis natu minoris Me- 
roén fuisse, ex Liban. Antiocb. p. 
343 coli. or. XXXII. p. 668 D. notat 
Wesseling. Atque tradii Sirabo XVI. 
pag. 790, Cambysem ab Aegypto 
inde progressum esse usque ad Me- 
roem , cui sive insulae sive urbi no- 
raen sororis imposuerit. — ■ Pro én 

5* 



68 



HERODOTI 



tovréoDV dijta xiiv vsaréQfjv imóitofiévriv ot èn Atyvntov xtsi- 
d2v£c. ^AfLfpl dì Tf5 d'avara avzr^g ài^òg^ Sóneg nsQÌ ^JfiéQdLog, 
Xéyatai kóyog. "EXlijveg iiiv léyovai^ KafL^vasa óvfifiakéBiv 
0XVIIVOV Xéovrog óxtiXaxi xwògy d'soQési^v dh xal r^v ywatxa 
tavxriv. vLXiOfLévov dì xov óxvkaxog adeXipeòv avrov akXov 
6xvXaxa ànoQQ'q^avxa ròv deófiòv naga^avéódai oCy dvo dì 
ysvoiiBVovg oinrco di; toi;^ óxvXaxag èniXQatii^ai xov óxv^vov, 
xal ròv (lìv Kaiifivósa ìjde0d'ai dadfisvov^ f^v dì jcagrifiévriv 
daxQvsiv. Kaiifivóea dì (lad'óvra xovxo inelQSód'aij dióxi da- 
XQvocy xriv dì slnstv^ &g IdovtJa xov 0xvXaxa x^ àdeXipsó xi- 
(KùQi^avxa daxQv06Le^ ^vtiód'stóa xa UiiéQdiog xal fia&ovaay 
àg xsCvtp ovx atri ò xi,ii(oqi^6(dv, ''EXXrjvag ^ìv dr^ dia xovxo xò 
Inog fpaól avx'^v inoXia^ai vjtò Kaiifivóaco, Alyvnxioi dì^ mg2\l 
xQaxé^Tj naQixaxriiiivcov Xa^ov0av d^Qidaxa xr^v ywatxa nagi- 
xlXai xal inavaCqaód^ai xòv avdQa, xoxbqov TtaQixexvXiiivi] ri 
d'Qldal^ ^ damala èov6a atri xaXXCav, xal xòv q>àvai daaatav^ 



Atyvnxov Cobet legi vnlt èg Àty.y ut 
initìo capitis huius. 

Gap. XXXII. 

"EXXrivsg fisv Xérovai] Voculam 
yciQf quam postfi^v vulgo inserunt, 
cum Qai8f. omisi; abest enim illa a 
Mediceo, Fiorentino, aliis. Schwgh., 
Matth. et recenti, edd. retinuerunt. 
In proxime antecedentibus ad ver- 
ba: dii(pl 6} tó) d'avctto) conf. nott. 
ad I, 140. Ad verba aytv^vov Xéov- 
TOg et GnvXayii %vvòg conf. Ammo- 
nium De differ. vocabb. p. 145 Val- 
cken., qui eodem modo haec bestia- 
rum nomina discemi vult: anvfivoi 
ól XeóvTcov, ayivXa'Keg Sh nvvòvy 
quod praeter Suidam et Photium ca- 
dem fere observantes vel Homeri 
usu probatur, qui anvXaiiccg dixit ca- 
tulos Odyss. IX, 289. XII, 86. XX, 14. 
coli. Sophocl. Trach. 1088 et Xeno- 
phont. Cyropaed. I, 4 , 15. anviivog 
de leone invenitur Ili. XVIII , 319. 
Sophocl. Aiac.966 (al. 998). Aristo- 
phan. Ran. 1477. £qq. 1039. Eurip. 
Suppl. 1223. Retinui cvfipaXénv nc- 
que mutavi in avfipaXsCv^ ut placet 
Bredovio; vid.nott. ad IV, 42. Valct 
autem av(ipaXsHV hoc loco commit- 
tere cui pugnanduin, ut V, 1 , idque 



ipsum mente addendum ad sequen- 
tia verba, ubi soror etiam dicitur 
^BOìQfsiv, i. e. spoetasse leonem cum 
cane pugnantem. Ad ovvoa dij conf. 
I, 94. 196. II, 94 etc. 

atg tQccné^rj nsQiHatrifiévaìv] Vo- 
cula àg pertinet ad rriv yvvcàna ne- 
QiTSìXai , eo structurae genere , quo 
etiam supra I, 207 dixit Su — ano- 
atgétlfeiv, ubi vid. nott. Ad geniti- 
vum nSQinatrjiiivùìv mente cogites 
Cambysem atque sororem matrimo- 
nio ipsi iunctam: cum Cambyses et 
uxor mensae assiderent. In proxime 
antecedentibus verbis vox fMxd'ovca 
ita displicet Cobeto , ut eam toUere 
malit. Libri scripti omnes retinent. 

ìiótSQOv nsQitstiXiiévTj fi d'Qìdai 
X. T. X,] i. e. utrum ea lactuca, cui 
folta 8int decerpia, an ea, quae inte- 
gra sii, pulcrior sii ? Herodoti verba 
sic dedimus, qualia in Mediceo, Fio- 
rentino, aliis comparent, adscito 
participio iovaa, quod in Sancrofti 
libro et Vindobonensi additum in- 
venitur eum fere in roodum , quo il- 
lud positum legimus I, 194. lU, 49, 
ubi cf. nott. VII, 73. 129. Gaisfor- 
dius hocomisit, in ceteris consen^ 
tiens; recentt. edd. revocarunt le- 
ctionem olim vulgatara : HÓxeqov ne- 
QitetiXfiévTj ij Saasta ri d'gìda^ dovaci 



THALIA. III. 31 — 33. 



69 



Tfiv d* elnètv' Tavtfiv fi,ivxoi xotì <Jv r^ d-Qidaxa iiiifii^aoy 
ròv KvQOv olxov ànoi^iXmóas* Tòv dì d-v^fod-évta ifitjtridijóai 
avt'Q ixovóy èv yaótQÌ , xai fiLv ixxQcióaaav àxod'avetv. 

Tavra ithv ig tovg olxijtovg oKafifivórig i^siuivri^ ette di} 33 
dia top Aniv ètte xal aXltog, ola %okkà idd-ee avd-Qciaovg 
Ttttxà xcctalaitpdvsLV. xal yoQ riva xal ex ysvsijg vovóov (la- 



ftij nalUmVj qnae Valcken. olim sic 
constitnenda censuit : xdr«por negi- 
rml(iirri iq ^ffiSa^ ij duasia iovaa 
fUri afitCvaVj adiiciens dfisivmv reddi 
potuisse xalUmv, ut in Hesych., abi : 
nfiéivov nalUov, Tu conf. quoque 
censorem in Ephemer. lenenss. 1817. 
ur. J63. pag.363. SaOBia^ ut mox òa- 
ciìav, reliqui intactum : Wesseling^o 
in mentem renerai dacéri, recenti, 
edd. scripseruni daaéa et Saaéav ea 
ex reg:ala , quam proposuii Bredov . 
p. 158, ubi vid. Libri acripti non 
addieoni. Conf. etiam IV , 21. 109. 
— Ad rem iam Valcken. attulii £pi- 
charmi dictnm apud Athen. II. p. 
G8 F., ex quo praeter alios, quos ex- 
ciiai Lobeck. loco mox laudando, 
etiam Pbrynichus processlsse vide- 
tur , scribens Herodotum lonnm ex 
dialecto dixisse ^gCdana, Atticos 
vero {ril^ìs Shy ait, àg 'ATti%oC) ^gi- 
^axévrjVy coli. Antiatticisi. in Rek- 
kcri Anecdd. pag 99. Ad quem Phry- 
nichi locum Lobeck. de voce d'gCda^ 

8. laetuca (Laiiich) plurima veterum 
coUe^t testimonia. Scripsi autem 
cum recenti, edd. ^gìdcc^ prò olim 
vulg. d'Qida^y vid. qnae observai 
Goeiiling.'Lehre vom Accent p. 255 
et conf. noti, ad II, 73. — Paulo post 
in Yerbis: tccvtrjv fiévroi ìiozh av x. 
T. Z. Tccvzrjv unlce ad duasìav (^pt- 
dtmà) referri posse mibi videtur, 
adeo ut iota responsio sororis cum 
ironia quadam et 9avillatìone acci- 
pienda sii eum fere in modum : At- 
qui tu sane hanc (integram) lactu- 
cam e» imiiatus, eo qitod Cyri domum 
circumcidisti , unum quasi folium 
posi alterum decerpens , i. e. unum 
post altemm occidens e Cyri domo 
antea integra. In seqq. ixHV iv ya- 
argl yalei: graoidam esse, piane ut 
IV, 30 et apud Pausan. I, 6, 2 et IV, 

9, 5. Simplex ^z^v sive taxHv apud 
Herodotum inveniiur V, 41. Vocem 



iìLTgoaaaaav (abortu facto), cuius 
usum damnant et Thomas Magister 
(p. 319) et Phiynichus (p. 208), sa- 
tis tuentur loci Hippocratis et alio- 
rum antiquitatis scriptorum, quos 
attulerunt Trillerus ad Thomam et 
Lobeck. ad Phrynich. 1. 1. de hoc 
verbo plura disputantes. 

Cap. xxxni. 

ola — naTalccfipdvsiv] xorror- 
laiifiaveiv de casibus dici sive ma- 
lìs, quae nos subito corripiant et 
opprimant, quae inopinata repen- 
tino impetu superveniant, monuit 
Hemsterhus. ad Lucian. Somn. §. 12. 
Tom. I.p. 192, quo usi sunt Valcken. 
ad Herod. IV, 11 et Goeller. ad Thu- 
cydid. IV , 31 , ubi plura. Tu vid. 
supra 11,66 ibiq. noti. — In antece- 
dentibus ad verba : tccvta — i^i- 
[J'cévTj, quae redeunt capitis sequen- 
tis initio: radf — i^Sfiavri, conf. 
Kuehner. Gr. Gr. §. 547. noi. 3 de 
hoc accusativo addito moncntem. 
Cf. etiam III, 37. Mox reliqui inta- 
ctum icó^sf, cuius loco e duobus li- 
bris scriptis recenti, edd. exhibue- 
runt ^(o9'è. Tu vid. 1,11 ibique noti. 
184. ^ 

%ai ydg rtyof xorl ^x ysvsiìg x. 
T. >l.] Alterum xorl cum Schweigh. 
et Gaùf. recepi e duobus codd., cum 
vulgo omittatur; Dietsch. uncis in- 
clusit vocem , quam prorsus omisit 
Dindorf. Ad verba seqq. ov vvv tot 
àsiiùg ovSìv rjv (nihil mirum utique 
fidi) cf. VI , 98 , ubi eadem prorsus 
locutio: nec multum inde differt III, 
24, ubi cf. noti. — Ad ipsam rem du- 
dum ex Hesychìo monuerat Lar- 
cher., de epilepsia hic cogitandum 
esse, quem morbum Iu8tinusXin,2, 
11 vocat valetudinem maiorem. Plura 
nunc suppeditabit Fr. Dietz. ad Hip- 
pocratis (qui ipse contra appellatio- 



70 



HERODOTI 



yàXfiv Xsyetat Ixetv ò Kafifivórig^ ri^v CqÌ}v ovvoitatovoi tcveg, 
ov vvv tot, aBixìg ovàìv rjv , rot; ód^atog vovóov iieyaXriv vo- 
34<r60tnroff , ftiydì rag (pgévag vyiaivetv. Tads d^ ig tovg aXXùvg 
néQóag é^siiavri. kéyerai yàg siicstv ccvtòv XQog Ugij^aaxsaj 
xòv iti^a re inaXióta^ xai ot rag àyyeXCag itpÓQBS ovroff, rov- 
xov re ò Ttalg olvoxóog riv rà Ka^fivót}^ rifiii di xal avrij ov 
aiiLXQi^' slitetv dì léyerai rada' TlQti^aonsg^ xotóv (lé riva 
voiii^ovói néQóai slvat avÒQa , rCvag re kóyovg nBQÌ ifiéo not- 
evvtat; Tòv dì elnstv* £1 déóitora^ rà ^lìv alla jtavra fis- 
ydlag èicaivieai , r^ dì q)LXoLv(f] 0Ì tpaóc jtXsóvag 7tQO0xéS' 



nem sacri morbi, quam hominum in- 
trodoxcrit imperitia, disputai ) li- 
brum nsQÌ rrjg tQÌjg vovaov (Lips. 
1827) p. 93 seqq. , ubi quaerit, qui 
factum sit, ut iste morbus, cui alias 
apudHippocratem epilepsiae nomen, 
sacri morbi appellatione designetur 
aut etiam [isydlr} vovaog adeoquc 
riQccKlrjtTi dicatur. Quas omnes ap- 
pellationes ad vehementiam morbi 
atque magnitudinem , quae vel ma- 
ior, quam re vera est, veteribus visa 
fuerit, spoetare, iam Graeci obser- 
varunt noiinulli, quorum testimonia 
attulit Dietz. 1. 1. pag. 98 seqq. Ob- 
scrvat Italus Herodoti interpres, 
apud eos , qui nnnc Etruriam inco- 
lunt, epilepsiara vocari mal bene- 
detto. Hunc vero morbum ipsis ve- 
teribus Aegyptiis incognitum non 
fuisse, ostendunt quae in papyro de 
re medica agente et ad annum 
1350 ante Chr. nat. , ut volunt, re- 
cedente inveniuntur remedia ad sa- 
crnm morbum expellendum, teste H. 
Brugsch. in Allgem. Monatsschrift 
1853. I. p. 53. — De Cambysis fu- 
rore cf. ad III, 16 aliata. Ad po- 
cutionem rag cpgivag vyiahnv cf. 
Kuehuer. Gr. Gr. §. 557, a. 

Gap. XXXIV. 

xat ot rag ccyysXiag i(p6Q8B ovxog] 
De structura loci et pronoininnm 
U8U satis monuerunt Matthiae : Ver- 
mischte Schrift. p. 13 et Kuehner. 
Gr. Gr. §. 799. Pro iqìógse Naber in 
Mnemosyn. IV. p. 19 proponit ia- 
sqìOQSSy ut 1, 114. Ili, 77. Quidni 
simplici verbo in hac -re uti licuit 



Herodoto ? De ipsa re monui ad I, 
114. De pincernis- regam Persarum 
quaedam leguntur apud Brisson. De 
reg. Perss. princip. I. §. 92 «eq., qui- 
bus nunc addere licet, quae legnn» 
tur in Nicolai Damasceni Excerptis 
nuper Muelleri et Federi cura pu- 
blicatis de Cyro ipso, qui puer in 
aula regia enutritus et postmodo 
regi carus factus ad supremum pin- 
cemae munus, Artembara eunucho 
mortuo, promovetur: vid. Graecc. 
historr. fragm. ed. Maeller. III. p. 
398 et Feder. p. 109. 

nfQÌ iiiéo noisvvvai] Duo libri 
ififv. Sed probum èfiéo^ quod etiam 
legitur I, 126. VI, 86 aliisque locis : 
cf. Bredov. p. 281. — Mox eodcm 
Bredovio p. 375 probante edidi cum 
recentt. edd. inaivésai prò vulg. 
ènaivéaij quod Schweighaeus. et 
Gaisford. dederunt; cf. I, 39 ibique 
nott. I, 206. 

tfi 9h (piXoivCri — 3rpo<rx^f0^ort] 
Tu conf. I, 133 ibiq. nott. pag. 278 
et Brisson. 1. 1. 1, 84. Ad argumen- 
tum loci Valcken.consuli vult Athen. 
X. p. 433 B. et Senecam De ira III, 
14. nX^óvoag intactum reliqui, Din- 
doi-fii monitu (Thes. Ling. Graec. VI. 
p. 1191) mutandum in nXBvvoìg^ quod 
ita scriptum exstat V, 18 , mea qui- 
dem sententia in nXBÓvtùg refingen- 
dum. Neutro loco e libris scriptis 
quid quam afTertnr. Alia quaedam 
exempla huius formae adverbialis 
comparativorum in mg exeuntis vid. 
ad UT, 129.^ — In seqq. prò ot ngo- 
TSQOi Xóyoi Cobet legi mavult ot 
ngóxsqov Xoyoi. 



THALIA. m. 34. 35. 



71 



adat. .Tòv ^iv d'^ XiyBiv xaika %bq\ IIsQiJlitùv, ròv Sì ^v- 
fiaàévta roiaÒB iiisipsó^ai' Nvv affa (lé tpaói Usifóai oCvp 
nQooxsi^lisvov 7fa(fa<pQovÌ€iv nal ovx èlvai voij(iova, ovd' aQa 
ó<péov ot «QÓtSQOi Xóyoi rfiav àXijd'deg. IIqÓtsqov yaQ dri aga^ 
212 Usifóé&v ot ówédQOiv ióvtiov xal K(foi0ov, etQBto Kanfivótig^ 
xotóg ng òotiéoi avriq elvai ngòg ròv itatéga rslioat KvqoV 
ot dì a^sifiovTOj àg sCij àiietvmv tov xatgóg' ti xb yaQ ìxbì- 
vov nauta 1%bìv avtòv^ xal XQOOBxt'^ód'ai AiyvTCtóv tB xal v^v 
^aXaóóav. Ilégóat lùv tavta iXsyoVj KQOtóog dì^ naQBmv tB 
ìutX ovx àQBóxó^Bvog fQ xqìóì y BlnB itQog tòv Ka^fivóBa taÒB ' 
'Eiiól lUv vw, m nat KvQOVy ov doxéBig ò^otog BÌvai tà na- 
règi' ov yaQ xa tot Ì0tc vtòg^ olóv 0b ixBtvog xatBltnBto. 
^^1} tB xaika àxovdag 6 KafiPwfijg^ xal iicalvBB f^v Kgotóov 
xqìóiv. Tovtmv dri av im^vrio^évta ogyy kéyBcv iCQog ròv 35 
IlQi^iaónBa' Dv vvv itdd'B avtòg^ bì léyovav IléQóac aktj^éa^ 



àvjiQ etvat xgòg tòv natéga te- 
Ueai Kvgov] Wesseling. cum aliis 
ante xhlàaai Tociilam ùhotb subaa- 
diens haec ita reddit: „ut ad pairis 
ejcempiar peroemat b. eum aequipa- 
rei.** Schweigh. interpretatur : „qua' 
/i> vir ipse esset cum paire Cyro col- 
taiux. " Steger. in praefat. p. XIII 
dubitai, an simplex xhXfìv^ quod 
cum praepositione Big coniunctum 
▼aleat re ferri, censeri inier viro» (ut 
II, 51. VI, 108), significare possit: 
pervenire ad oHquid, aequiparare, cum 
SitxtfXitv se. rijy b8òv dici oportuis- 
set, ut in Xenoph. Anab. I, 5, 7. 
Quare rescribi vult: ngòg tò (i. e. 
ngòg xovxo d) 6 naxi^g ot tBléaai 
KvQOg, ad id, quod ipsius pater per- 
fecerii Cyrus, ubi reXéaai prò opta- 
tÌTO accipiendum. Centra quem mo- 
nnit censor Lipsiensis 18*29. nr. 136. 
pag. 1086, tsìstv utique posse si- 
^ificare pervenire ad aliquid, ut in 
Thucyd. IV, 78. II, 97 aliisque locis 
excitatis a C. Fr. Hermann, ad Lu- 
cian. De conscrib. hist. p. 43 coli. 
225. Naber in Mnemosyn. III. p. 
479 verba tèXdtìat Kvgov insiticia 
babet. Keg^ nncis inclusit ver- 
bum relèaai, quod neque spurium 
ncque supcrracuum esse yidetur, 
si qnidem eum in bis verbis incsse 
putamus sensum, |quem Schweig- 



baeuserus Latinis verbis reddidit, 
quemque enndem sic reddi voluit 
Bernhardy Griech. Syntax. p. 265: 
„um gegen Kyros zu rangiren.** De 
usu praepositionis ngòg in compa- 
rationibus diximus ad II, 35 coli. 
111,94. 

xal orni òcgfanóiisvog ty xgiai] 
i. e. et età displicebat hoc Persarum 
iudicium. Do verbo agéc'KBad'at^ cf. 
Herod. IV, 78. VII, 160 ibique noti. ; 
de dativo addito monuit Kuehner. 
Gr. Gr. §. 584. Scripsi autem cum 
edd.recentt.x^t'ffi, ut VIII, 69, pro- 
bante Bredov. p. 267; vulgo ngìoBt. 
In proxime antecedentibus scripsi 
cum recentt. edd. Iligaai [lìv tccvta 
eXsyov^ omissa vocula ^17, quam 
post filv ex uno Sancrofti libro in- 
seruit Gaisford. reliquis libris non 
addicentibus. In fine capitis ad lo- 
cutionem rjad-rj — ct-Kovaag Valcke- 
nar. de usu participii, quod verbo 
jjSiod'ui et similibus adiungi solet, 
plura attnlit h. l. vix repetenda: tu 
vid. modo Kuehner. Gr. Gr. §. 659. 

Cap. XXXV. 

2v vvv fuxd'B ccvtòg] Retinui vo- 
cem ccvtòg a Schweigh. et Gaisford. 
e duobus codd. receptam, quam un- 
cis inclusit Dietsch. , prorsus eiecit 



72 



HERODOTI 



strs avtol léyovt^g ravra naQatpQOvéovtSi. si iiev yàp rov 
jtaidòg rov óov tovds , sdreàtog èv rotói n(fod'V(foi0i , fiaXòv 
xv%o^lii ^é0rig tijg xaQdtrjg^ lUgóat (paviovxai kiyovreg ovdév 
171/ 8ì afiaQTG}^ (pavai IliqOag te kayaiv aXtjd'éa xal ifù /lii} 
ótotpQOvéstv. Taika dì slitóvra xal diaxaCvavta tò ró^ov fia- 
léscv xhv Ttatda^ ns^òvtog dì tot; naidòg avaaxi^siv avxòv 
xbXbvblv xal cxéiffOiSd^ai rò fiX'^fLa ' (og dì iv tij xaQÒiij svqs- 
^^ai èv sovra ròv òwtòv , slitstv ngòg ròv natéqa rov naióòg 
ysXaeavra xal nsQi%aQÌa ysv6\LSvov ' IlQi^^aOJCsg , óg iiìv lycoys 
ov iiaivoiàat , nég^ai rs icagafpQOvéovai ^ drjXd toc yéyovs. vvv 
di (loc siiti , riva sldsg ìjdri navxtav ivd'QcÌTttov ovrcjg iniaxoica 
ro^svovra-^ IlQij^a^itEa dì oqiovta avdga ov tpQsvt^Qsa^ xal 



Dindorf . : etenim cum vi qnadara hoc 
loco pronomen positura videtur. In 
verbis seqq. st [lev yòcQ tov naMg 
X. t. l. attendi voluraus ad diver- 
8Ìtatem particularum ac modonim 
has excipientium indeqiie profectam 
ipsius sententiae diversitatem , si 
quidem in priori orationis parte bÌ 
ponitur , seqnente optativo (cnius 
loco III, 30 futurum indicativi re- 
perimus po8Ìtum),in altera parte rjv 
sequente coniunctivo, cum in apo- 
dosi vel futurum vel imperativus po- 
natnr: adeo ut si — rjv sibi quo- 
dammodo opposita videri queant, cf. 
I, 71 ibìque nott. — De genitivo du- 
plici (tov rrccMg et fiéarjg trjg nag- 
Siccg) monuit Kuehner. Or. Gr. §. 
542, 3. Ad verba iv zoiai ngod'v- 
QOiQi e f. ni, 140 et ad Xéyovteg ov- 
dìv (nihil ^ scil. veri, dicentes) conf. 
VII, 17. — Pro vulg. ftF e Sancrofti 
libro cum Dietsch. edidi liié. (pavai 
prò imperativo positura illnstrat Cr. 
e Sophocl. Electr. 0, ubi cf. nott. Tu 
vid. , ne plura , Kuehner. Gr. Gr. §. 
644. — Quod ad argumentura atti- 
net, Senecae eadera fere enaiTantis 
locura. De Ira III, 14, iam excita- 
vit Valckenarius. Ac nostra aetate 
ad hanc narrationera de Carabyse 
Prexaspis filinm feriente provoca- 
runt ii, qui in Helvetorum faraam de 
Tello pomum in fìlii capite feriente 
inquisiverunt atque huius famae 
apudDanos, alios, propa^atac fun- 
dura ex Herodotea narratione repe- 
tere studuerunt ; cf.Ideler: DieSage 



vom Schuss des Teli pag. 59 — 61, 
fìibliothèque Universelle de Genève 
1843. nr. 80. pag. 25. 

O'Kétpccad'ai rò pX'qiice] Ad vocabu- 
lum pl'qfia, quod apud classicum au- 
ctorera inveniri negaverat H. Ste- 
phanus (Thes. L. Gr. I. p. 666), 
Wesseling. citat Eurip. in Supplì. 
330, Philon. De exsecr. pag. 032 E. 
Add. quae in Parisina edit. Thesauri 
T. II. p. 284 ed. Dindorf. afferun- 
tur. — Palénv retinui , cf . nott. ad 
IV, ^42. 

ovttog èntanona to^fvovrcc] ènC- 
a-Koncc (ubi adiectivnm prò adverbio 
poni existiraem) to^svsiv de eo ac- 
cipio , qui scopura feriat , qui sagit- 
tara ad scopura adigere sciat. Conf. 
Blomtìeld. in Glossar, ad Aeschyli 
Agameran. 611 coli. Gloss. adChoe- 
phor. 682. E Theocrit. XXIV, 105 
Larcher. affert lnCa%onov o'atòv. 
Magis huc faciunt, quae attulit la- 
cobs. ad Achill. Tat. II, 29 (ad p. 
49, 9) p. 573. Add. Hesych. s. v. 
Inicnoncc * rvyxavovxct tov (Txojtov, 
ubi vid. Albert. T. I. p. 1385. A^ud 
Eleos invenitur intanoitov 'Agxéiu- 
fiog templum teste Plutarcho II. p. 
302 C. Alia qui quaerat de hac voce, 
adeat Thes. Ling. Graec. T. III. 
p. 1780 ed. Dindorf. Hinc verbum 
posterioris aetatis èniayionstv, de 
quo Lobeck. adPhrynich. pag. 501. 
De ipsa arcus ratione et significa- 
tione diximus ad III, 21. Quod vero 
Noster in sequentibus Prexaspem di- 
centem facit , ne deura quidem {xòv 



THALIA. ni. 35. 



73 



jtsQÌ i&vt^ dHfiaivovta elnttv diónoxa^ ovS^ av axnòv 
fyfùye òoxé(ù tòv d'sòv ovtto av Kakóg PaXieiv. Tote (lìv rama 
il^sifyaóixvo ' hiQo^i dì Uègóémv ofLolovg totót ngeitoiói dvd- 
iena i% ovdsfuy airiy a^óxQep ékmv Imovrag ini KstpaXi^v 
xixtdfvis. 



4^sòv) tam dexire ferire posse, id 
opinor'dixit Persam hominem Grae> 
comm ad morem loqneiitem faeiens 
Tquod idem fecit Noster I, 95. 118. 
120. 124 , ubi vid. nott.) , atqne tòv 
^eòp, articolo praeposito sig^nificans 
ApoUinem^ qni primus artem tra- 
ciandornm arcnum homines edo- 
caifse ferel>atur indeqne et ipse ar- 
cum gerit. — Ad usum praepositio- 
ni8 n^QÌ In verbU nsQÌ savt^ Sbi- 
pMivovxa eonf. Knehner. Gr. Qr, §. 
610, n. 

òfioéovg rotai ngmoici] Ex Al- 
dina editione fluxit hfioìa rotai 
nQwroiaij quod revocayit Wesselin- 
gias eamqae secntusReizins; idem- 
qne retinuemnt posteri editores in- 
de a Schweighaeusero , qui haec 
▼erba interpunctione a ceteris yer- 
bis seianxit ac parum recte sic red- 
didit Latine: ,,non dissimili ratione." 
Quo lon^ rectius iam Valla , quem 
seqnnntnr Letronne (Journal d. Sa- 
▼ans 1817. p. 97) et Dindorf., erat 
interpretatus :prtiiiorti&u«par^«. San- 
crofti liber cnm quinque aliis prae- 
betofio/ovff, quod ipsum cura El- 
isio (Jahrbb. f. P^ilolog. u. Paedag. 
Snppl. Voi. IX. p. 125) unum verum 
habeo indeqne etiam, probantibus 
Negris etLhardVjin textum revocavi, 
reiecta lectione codicis Fiorentini 
alinsquc libri òfiOLtog, quod altero 
loco (n, 57) probum indicavi, ab 
hoc vero loco alienum censeo. Qui 
cnim vulgo afféruntur loci Herodotl 
(III, 8. 57. 68. VII, 118. 120. 141), 
Thucydidis (1 , 25. VII , 29) , Scri- 
ptoris Epistolarr. Phalarid. 108. p. 
314, in iis omnibus òfioicc vel adie- 
ctivo vel verbo iunctum vel certe ad 
alterutrum spectans sic invenitur, ut 
adverbii vices quasi gerere videntur : 
nude Pausanias, quando in hunc mo- 
dum loquitnr, scripsit òfioicog II, 
37, 2 rV, 34, 1. Vn, 25, 7. X, 12, 1. 
Nostri autem loci piane aliam esse 



rationem sponte intelligitur : in quo 
et voces SvcóSsua et imovrag aeque 
ac verba ilòv et xcrró^ff requi- 
runt nomen in accusativo positura, 
ad quod haec referri poasint« Ita- 
que revocandura erat òfio^ovg: hos 
vero oiLoiovg non alios fuisse existi- 
rao atque eos , qui apud Xenophon- 
tem (Cjropaed. 1,2, 15 coli. VII, 5. 
85. add. I, 5, 5. II, 1, 2. 9. 16. II, 2, 
21. II, 3, 5) vocantur òiiòrifioi at- 
que apud ipsum Herodotum VII, 114 
fnitpccvfìg. — Ad vocera ce^ióxQsy 
conf. I, 150. 

^movrag ini xsfpaX-qv xarcjQvie] 
Schweigh. haec ita interpretatur : 
vivos inverso capite terrà iussit defodi» 
Fischer, ad Weller. Ili, 6. p. 242 
verba ini xiiv yL^tpatiiv explicat : bis 
an den Kopf. Equidem malim huc re- 
ferre locutionem ini %BfpaXriv md'fiv 
{ì.e, praecipiiai'e, vid.Tliesaur. Ling. 
Graec. IV. p. 1498) et ini nf(pceX^g 
nCnmv , de qua Lobeck. ad Phry- 
nich. pag. 140. Herodotus III, 75 fin. 
«TT^xf fcot'TÒv ini %B(p€tXriv tpéqB' 
ad'ceidnò rov nvgyov nata}. VII, 136 
(òd'sófiBvoi ngòg avtcSv ini xfqpa- 
Aijv. Plat. deRep.VIIL7. p.r)53B. 
ini HBqìaXTJv md'BC i% tov %'q6- 
vov — q)iXorifi{ccv. — Aliud eiusdem 
crudelissimi supplici! exemplum No- 
ster ipse praebet VII, 114, his ad- 
ditis verbis : Ilsgaiìiòv dh rò ^oóov- 
rag narogvaasiv. Add. Ctesiam in 
Persicc. Excerptt. §. 42 (ubi vid. 
nott. p. 182) et §. 55. Plutarch. De 
superstit. p. 171 D. sivc p. 079 Wyt- 
tenbach. Pertinent huc quoque, quae 
ValeriuH Maximns IX, 2, 7 narrat de 
Ocho, ,,qui Ocham sororem capite 
defodit"; ubi Doederlein in Varr. 
Lectt. Ogd. (Erlang. 1835. p. 8) legi 
vult: ,, capite tewis defodit." Ad- 
notat Italus interprcs , apud Italos 
quoque olim hoc supplicii genus in 
usu fuisse, ubi vocatura est: pro- 
paginare , nomine |ducto de plantis 



74 



IIERODOTI 



36 Tavta de iitv itoisvvra idi,xaC(ù6B KQotoog ò Avdòg vov- 

d-sv^cai xovìsISe rotóL IjtsóC ^Q, fiaOilsv^ yiii navxa '^iLxifi xal 
&vfià iitCxQBns^ àkV t0%B Hai xaraXdfifiave óecovróv. iyad'óv 2lZ 
ti uqÓvoov slvai^ 0o(pòv dì fj ZQOiirid'siTi. 0v 6ì xtBivsig fùv 
avdgag^ óBcoircov ycokiijrag^ èn ovdB^itj alt Cri à^f'0%QB^ ikmv^ 
xrsLVEig 8ì jcatdag. iqv 6ì nokXà totavta nouyg^ oQa oxong ^iij 
6BV aTCoótrfiovtat nég^at. éiiol dì naf^Q óQg KvQog ivBzéXXBXO 

ItOkXà XbXbVCDV (fi VOVd'BTBBCV Xal V7COtl^B0^ai , OXiaV £VQÌ' 

0xa àyad'óv. 'O ^ìv Syj Bvvoiav tpaivcav óvvb^bvXbvì ol taikay 
6 d' à^Bifisro totifÓB' Zv xal i^iol toX^ag ov^PovXbvbiv ^ og 
XQri0t<3g ^ìv f^v 6BG)vtov natQcda iTtszQÓitBvóag , &v Sì rc5 
. TcatQÌ rea ifici óvvBfiovXsvóag ^ xbXevcdv avtòv^jiQa^sa ycorafwv 
Siafiavra levai ènì MaC6ayétag^ fiovXo^évtov èxslvov Siafiai- 
vBLv ig triv r^iiETSQijv^ xal àxò ^lìv óBcovròv ^Xsóag^ r^g óBcav- 



ramisvc in terram demissis. Nec alio 
fere supplicio Simoniacos Iiomines 
apud infcros affici fing^it Dantes 
Algierius Infern. XIX , 49. Purgai. 
XXVII, 15. 

Gap. XXXVI. 

firj narra TjUTiirj xal 9'Vfi^ ini- 
tgene] i. e. noli omnia iuvenili cui- 
dam ardori et irae commiitere. rjXi- 
%{a eodem significata acrioris stu- 
dii, iiivenilis fere ardoris atque cu- 
piditatis invenitur VII. 18. èniXQSns 
intactiim reliqui, a recentt. edd. li- 
bri» invitis mutatum ìnlnitqans'^ cf. 
I, 98 et III, 2 ibiqne nott. In ante- 
cedentibus ad èdiTta^aas conf. I, 89 
et VIII, 126. — KataXaapdvHv in 
seqq. valet coercere, cohibere, ni no- 
tavimus ad I, 46. Add. IX, 2 ibique 
Wesseling. ngóvaog (prouidiis) vo- 
cabulum rarum esse monet Haupt 
Annota t. in Aeschyli Supplì. 809 
pag. 194. Sophocics Aiac. 119 dixit 
nQOVovctSQog, ubi cf. interprett. Alia 
vid. in Thes. L. Gr. VI. p. 1791 ed. 
Dindorf. 

ao(pòv dì 7j nQOfiT^d'fiT]] Scripsi 
nQOfiTj^ELTìy quod Florentinus exhi- 
bet liber, prò olim vulg. ngofir^d'^riy 
cf. I, 54. 88 ibiq. nott. Ad vocis 
■ignitìcationem conf. Eurip. Hecub. 
795. Sophocl. Philoctet. 558. Val- 
cken. ad Phoeniss. p. 496. 



oga 0X0) ff — ànoaTi^aovrai] àno- 
atrjaovtai, prò dnoatijaeavTai 
recto dederat Wesseling. Probat 
nunc Florentinus unusque liber Pa- 
risinus. Conf. III, 154. 40. 140. 142. 
135 coli. 104. 1 , 8. 9 ibique nott. VII, 
18. Plora lacob. ad Lucian. Toxar. 
p. 113 coli. p. 109. Ante voculam 
aòg articulum ò, qui in librìs scri- 
ptis non invenitur , insemernnt re- 
centt. edd. Pro fvvoiaVy quod omnes 
tencnt libri, Bredov. p. 127 scribi 
vult evvoirjv, ut VI, 108. A^I, 104; 
sed vid. nott. ad 1 , 46. — In seqq. 
ad vnotid'sad'ai, (consilittm dare» mo- 
nere) conf. 1, 107 Ybique nott..I, 90. 
156. — Infra cum Schwoigh., Gaisf. 
et recentt. edd. revocavi òg XQ''1~ 
GTÒg [lìv X. T. >l. , ubi vulgo mg XQ- 
contra librorum auctoritatem. — De 
Araxe diximus ad I, 202; ad for- 
inara accusativi (Agà^sa) cf. Bredov. 
P. 228. ^ ^ 

xal ano yihv ascovtòv foXfoag] 
Vid. nott. ad III, 14 et de tmesi con- 
fer. Kuehner. Gr. Gr. §. 619, 2 et 
nott. ad I, 194. Ad verba ov ri 
XaÌQ(ov cf. nott. ad III, 29. Nam 
liane formulam, ad quam facile men- 
te addere licet tavta avvfpovlevaag 
a. ènoi'fjaag^ gravem quandam habet 
mali coraminationem indeque apte 
h. 1. adhibetur , ut in Euripid. Orest, 
1593. Sopbocl. Philoctet. 1293. Oe- 
dip. Tyr. 372: quos locos attulit 



THALIA. in. 36. 



75 



tw xàtQiiog xcexóg XQo^tàgj ano dì Aleóag Kvqov xei^ófis- 
vùv óoi' aXX* ov ti xaiganfj insi tot xal nakai ig ah ngo^pà" 
6t6g XBV iisóiJtfiv inilafiia^ai. Taira 6ì Blnag éXa^ifiavs rò 
ró|ov, mg xararo^evóov ainov. KqoUSoq 6% àvadQa[i(àv id'ss 
«Jo* o di, insi re to^evaai ovx èlzs^ èvstèCkaxo totac d'aQa- 
xowji , lafióvrag (uv anoxtetvaù. ot dh d'BQaxowsg , èMara- 
lisvoi tÒv tqÓxov amovj xaraxQVJttovói tòv KqoVoov ixl toìSb 
xà kóya, &6tb^ si fihv (istaiJtsXi^ósi tà Kafifivffri xal init;rjftr^' 
OH xÒvKqoZOov^ ot ài éxg>ijvavxsg avtòv dÓQa Xa[iìl;ovTai ^o>a- 
ygia K(^ùjov' ijp dh /x^ (létafiéXtirai ^ (iridi Jto^ /itv, roiré 
xaraxQaód'at., *Ejtó^óé ts di} 6 Kafifivorig tòv Kgotoov ov 
TioXXà (iszénéita Xifóvqt voxbqov' xal ol d'eQajcovzeg fiad^óvreg 



Wesselingius. Uecte nunc Iettar ov 
n, cuias loco male olim ovtoi, 
Ta Tid. Werfer. in Actt. philoU. Mo- 
nacc. I. p. 262. In seqq. 'inila^é^ 
09'ai ngofpdaiog valet: occasionem 
arripere, nancisci, ut VI, 13. 49. 

W6TS, ei iilv iierapLslijasi] caats 
spectat ad antecedentia ini ttoSe t<p 
Zóyco (hoc Consilio s. hac conditione 
proposita), nt in Thacjdid. Ili, 114 
(int xoìaSe — «Serre) , cura alias se- 
quatar in* tpTSj addito infinitivo, 
ut 1, 22. VII, 154: plura Kuehner. 
Or. Or. 8. 828. Tu vid. etiam VII, 
158 et IX, 2(5, ubi eodem modo po- 
nitur ini lóyeo tokòSb et IX, 33 ini 
toì6i avT0i6i lóyotai, atque vel infra 

III , 48 : nv^ofisvoi ot Sdfiioi tòv 
loyoVy in ola i àyoiato ig lÀigSig. 
In seqq. attende si sequente futuri 
indicativo in priori membro , in al- 
tero fjv sequente coniiinctivo , de 
quo cf. nott. ad III , 35. Kuehner. 
Gr. Gr. §. 818. not. 5. Werfer. in Actt. 
philoU. Monaco. I. p. 101 seq. : in 
protasi poUitur et futurnm indica- 
tivi (ut III, 83. VI, 65. VII, 153) et 
infinitivus, quem in hac formula et 
ipsnm sequi loci supra aliati osten- 
dunt. Idem Werfer. consulendus p. 
95. 96 ad verba oC Ss inqìi^vcevTsg, 
ubi Sh priorì in periodo succedi t in 
locum repetitae particulae filv, ut 

IV, 126. IX, 48. Verbum initn^BÌv 
idem si^ificare atque nod'sìv mo- 
net, notante Cr,, Schaefer. ad Dio- 
nys. Halic. de comp. verbb. p. 113 
coli. Melett. critt. pag. 106, quem 



secutus prò fietapLelijtai scripsi ub- 
Tttfiélrjtai. Vid. Bredov. p. 364. — acò^ 
Qa SùjayQia KgoCaov sunt munera ab 
servatam Croeso vitam, ut reddit Lcis- 
ner. ad Lambert. Bos. De Ellipss. 
Ling. Graec. pag. 126 ed. Schaef.f 
vel, ut explicat Suidas, Ivtqcc Si* 
<ov tò ^ijv nsqiyCvexcti. Inde ^wa- 
ygia ànod"Ó8iv dixit Aelitin. N. A. 
XI, 31 , quo eodem fere sensu 9veiv 
aoDT'qQia Diodorus XVII, 100: cf. 
Lobeck. Aglaopliam. I. pag.383. Ad 
Herodotum haud scio an propius 
spectet Ilomer. Odyss. Vili, 426, 
quem respexit Aelianus N. A. V, 7 
coli. Homer. Ili. XVIII, 407. — De 
^(oyQérj la§sCv cf. Herodot. VI, 28 
ibique nott. VI, 37. 

xar«;fpaa'0'at] i. e. inler/icere. 
Vid. nott. ad I, 82. Scripsi xara- 
Xgàad'ai prò vulg. yicczaxQ^o^ccij 
vid. I, 47 ibiquo nott.; sed retinui 
nod'y, ex Bredovii praecepto p. 374 
mutandum in nod'sij, ut fecit Din- 
dorf. 

ov noXX<p fiezénsira ;)^povai 
V o t s Q o v] Noli haerere in hac 
orationis abundantia haud insolita, 
quam ignoransWeisk.DePleonasm. 
p. 32 verba fiszéneitcc ;tpóv<;o a glos- 
satore profecta esse existimabat. 
Sed vid. Werfer. in Actt. phill. Mo- 
nacc. I. p. 268 alia in medium pro- 
ferens sermonis abundantis exem- 
pla: III, 48. Thucyd. V, 61. Hymn. 
in Cerer. 205. Tu ex Herodoto po- 
tissimum conf. VII , 7 (XQ^9 fiezé- 



76 



HEKODOTI 



fL^p &vvtjdt0f^ai kfni juQuóvtij ixUvwg piwtm mg ^K^f- 

toma, 
37 *0 fùp òfi Toutma Molli ig Uéffóog ri mai rais tf^W*^' 

Zovg B^(uUvnOj p4vmv iv Miyufpi , luà ^^xag re wmimig infoi- 
ymv luà 6%èm6yLtvog tavg Péxpovg. ivèe i^ juca ig tov ^H^pml- 214 
0tav tò tffov ^l^i j xal %oXkà r^ ayalfutrt watcfiLaOi. ksti 
yÒQ XifV 'lìtpaUSTOv ràyalfia totói 0oiPiXfjjtoi4fi nataùo^ói ip^- 



nHtu), I, 171. ni, 123. 126. 129 et 
aIUU «4 If f, \%, De «ccrj«ativo, qui 
verbo nof^tCv «dinnfptur, ef. Kaeh- 
ner. Or, Or, |, 532. not. I. — In 
•##|q. cum Hchwelfrh. et Oai«f. dedi 
Intfyy^XXov prò vulif. inrjyydlXovro, 
qtuiA retiniiit M«tth, 

Puf^poffs iiévtoi Tovg ntQinoii]- 
0avtae ov narairgotita^ai] i. e. «e 
noit impune ItUurum eo», qui Croeno 
vilam »ervan»ent, ned eon inlerfectu- 
rum, \«iT\)ììm%atanQotita^aiÒ\oBB, 
ITerodot. exponit: ngovna noi^aai, 
atinùiQfjtl, otov xatarpQOvi^aag. Val- 
cken. Ad verbi iiipTiificationem illu- 
Ntrandam excitat Herodot. IH, 150. 
V, 105, VII, 17, ubi participium ad- 
itingitiir, Arifltophan. Venp. 1357. 
Thcf moph. 573. Eqq. 433. Nam hic- 
ce iiniifl ox Atticis hoc verbo hac si- 
p^ificationo utitiir. Ta vid. Lobcck. 
ad Phrynich. paf|^. 100. OonitiviiH ubi 
additar, irridendi, iwtultandi Bif^ni- 
flcationem anftumit, monfìnte eodem 
Valckcn. Cr. laiidat ad h.l. Krnesti. 
ad Aridtopb. Nubb. 1241.— Ad par- 
ticulain fi^VTOi conf. Ili, 31. 

Cap. XXXVII. 

fv Ai Arj x«i fg toH'Htpttfarov tò 
tpòv] Sic flcripiii ciim rocentt. odd. 
roRpioionii ad I, 185 ibiqiic allat. 
Hcbwoifrhaou.Hcrun , qiicm seqiiitur 
Oaisfordiuii , Wedselinffii lectioneni 
diiobiif codd. probatam rctiniicrat: 
fg Ai Ari nttì to r'f/<r., cum plcri- 
mie alii libri fcrront atg Ai Ari nceì 
fg tò (alii tov) 'Htpci/axov, Pro ag, 
quod recto rciioit Brodov. p. 31, 
MobaofeniN odidorat Sg. De ipso 
VulcAiìi tempio vid. II , *00 ibique 



nott. In anteeedentibos «d Tcibm: 
roiawra — i^ifuuvtro cf. ad ES, 33 
nott. cvfifuixorg prò tii%. irfipar 
Z'fvg scripti, nt I, 09, nbi vid. nott. 
— In proxime seqq. ad straettnmin 
verbi xaroyclày com dmtÌTO, qnae 
reperitnr qnoqne c«p. 38, vid. Kaeh> 
ner. Gr. Gr. §. 518. Add. Herod. m, 
155. 1.212. Vn, 9. 

TOÌ61 9oivi%ritoioi Tlaxatiioici l^ 
(ptQéatcnov] De Paiaecù, Phoeni- 
cum diis, Wessel. consoli vult Stan- 
ici, ad Aescbyli S. e Th. 214. Ta 
vid. Rahnken. in Diss. de Intel, et 
insigun. naw. pag. 216 Opnscc. 
oratt. (T. I. p. 410 Opp. ed. Berg- 
mann.) ibique Selden. De diia Sjrr. 
II, 10. pag. 279, Moversi Die Phoe- 
nizier I. p. 052 seqq. Namque hoc 
nomen latius patuit omnibosqne diis 
Phoeniciis ac fortasse quoque Sy- 
ris fuit commane , ad significandos 
dcos , quos cubitali figura aut py- 
gmaei statara in navibus secum cir- 
cumferebant, utpote navìum tuto- 
re» et deos averrancos. Eorum igi- 
tur ad formam Valcanus s. Phthah 
(cf. Her. II , 3. 09.) sub figura nani 
barbati repraesentabatur ; cuiusmo- 
di pygmaei plures hodieque in Ae- 
(!fyptioriim anaglyphis inveniuntur. 
Vid. Hirt. in Denkschrift. d. Beri. 
Acad. 1822. pag.128 seqq. l4l,Cham- 
pollion: Pantheon Egypt. pi. 8 (in 
altera tabala, quae tales Vulcani 
imagines exhibet valde deformes), 
Wilkinson : Manners etc. second. ser. 
I. p. 254. Suppl. PI. 24 A. fig. 2. 5. 
PI. 43. fig. I. 2. , Bunsen Egypte's 
Place etc. I. p. 383 seq., Raoul-Ro- 
chctto Mèm. de PAcad. d. Inscriptt. 
XVII. p. 331 seq. 370 seq., Gesenius: 



THALIA. m. 36. 37. 



77 



^BQ^atoVj Tovg ot^oivixés iv x^i XQp(fy6i tàv xfvqQécìv 
XBQuiyovói. 6g di tovtovg [iti ÒTtójtse^ iyà di ot arniavém' 
xvyiuUov av8(fòg fUfifjóig ècxi. ^Eó^Xd-s dh xaì ig tàv Kafiei- 
QGiv rò t(fWy ég tò ov ^sfiitóv iòti é^iévai aXXov ys ij ròv tféa * 



Monumentt.Phoenic. Tab. 39 et Voi. 
I. p. 300 (de namis urbis Cossjrae, 
in qaibas hainsmodi imag^es con- 
spicinntor). Yidentor autem Àegy- 
ptii Valcannin tam deformem eam 
ob caosam effinxiBse, ut tali ima- 
gine rudiori declararent ipsius dei 
yim atque naturam : si quìdem mun- 
di nondnm perfecti neque omnibus 
partibus absoluti creatorem hunc 
deum esse voluerunt : de qua re vid. 
Roeth: Geschichte der abendl&nd. 
Philosoph. I. not. 129. pag. 77 seqq. 
Unde Tel Qraecorum Vulcanus clau- 
dicans nonnihil lucis accipiet. No- 
men Tero Tlaxaixtov et ipsum non 
prorsus alienum ab Aeg^ptii Vul- 
cani nomine Phthah s. Ptah , quippe 
quod iisdem consonantibus centine- 
tur : conf. Bunsen 1. 1. et vide plura 
apud Boetb. L 1. pag. 78. Graecis 
dii Tlataixoi tIx cogniti, nisi fra- 
gmentum inscriptionis a Boeckhio 
vulgatae bue referas, in qua tale 
quid leg^tur; vid. Boeckh: Urkund. 
z. Seewesen p. 105. 350. Ut ad Vul- 
cani Aegyptii redeam imaginem de- 
formem ac yilem, hanc qui adspeze- 
rit , ei vix mirum videbitur , huius 
adspectu Cambjsis iram et indigna- 
tionem excitatam esse Persasque, 
qui ab omni deorum forma humana 
abborruerunt , tam rudi adeoque ri- 
dicula dei Memphitici imagine vel 
mag^ esse offcnsos. — Cr. haec ad- 
seripsit: ,,£iusmodi figurae compa- 
rent in nuniis Cossyrae itemque con- 
simile signum fictile exstat in Bri- 
tisb Museum (yid. Terra cotta *b of 
the Brìtisb Museum ed. Combe nr. 
42). Comparat has pygmaeorum deo- 
rum imagines cum septentrionalinm, 
Germanorum , Britanorum fabulis 
editor operisTbe Historj of English 
Poetry by Thom. Warton. Ed. nov. 
(Lond. 1824) Pref. pag. 39. not. 50." 
iv ryai ngtpQr^ai tóv TQtriQicav] 
Glossa (unde Snidas et Hesychins 
sua opinor desumserunt) ad h. 1. 
^tol ot natainoi.^oiPi%i7ioi iv raig 



nQVfivccig td(fVfitvoi. Unde quae- 
rit Wesseling., nnm in suo Herodoti 
codice glossator legerit iv rgci sc^v- 
firgai, 8ed, eodem Wesseling. mo- 
nente , J. Swinton. in Diss. de num. 
Samar, et Phoen. pag. 60 [ibique 
Tab. II. fig. 5. Conf. Rasche in Le- 
xic. univers. rei numar. vett. Ili, 2.^ 
pag. 014. Cr,] Sidoniorum numum 
exhibuit , in quo navis conspicitur, 
quae hosce deos tutelares in prora 
ostendit. Quare malim equidem cum 
Rnhnken. L 1. pag. 261 statuere, 
Grammaticos istos in suis Herodoti 
libris mendose scriptum invenisse 
jtQVfivi^ai prò nQtpQTjaif quam cum 
Selden. 1. 1. haec secum repugnantia 
ita conciliare, ut utraque navis pars 
extrema Pataeco fuerit ornata, qui 
in puppi tutor s. deus averruncus, 
in prora autem navis insigne fue- 
rit. De huiusmodi insignibus navium 
conf. praeter Kulmkenium 1. I. Be- 
cker in Charicl. I. p. 213 ed. Herm. 
— De forma òitcónsf conf. nott. ad 
I, 68, ubi hoc reliquit Dietsch. , qui 
nostro loco cum Dindorfìo e Schae- 
feri coniectura edidit o?rù)9rf , libris 
scriptis invitis. 

iym Sé ot arjfucvéo}] Plures libri 
prò ot exhibent todf. Particula S^, 
quae male abest a duobus libris , hic 
in apodosi iteratur , monente Wer> 
fer. in Actt. phill. Monn. I. pag. 97. 
Tu vid. locum prorsus geminum IV, 
99 et cf. m , 68. 133. V, 40 ibique 
aliata. 

'EarjXd's dì %aì ig xóòv KccpF^Qtov 
xò iqÒv X. T. L] Respexit haec Strabo 
X. p. 473 8. 725 A. Hoc igitur alterum 
templum, quod praeter legem in- 
travit Cambyses , diversum a Vul- 
cani tempio, cum eius tamen reli- 
gione coniunctum utique videtur ,. si 
qnidem Cabiri, quibus consecratum 
erat , ipsius Vulcani filii eadem in- 
de forma pusilla ac deformi reprae- 
scntati ferebantiir. Hi vero Ca- 
biri haud alii esse poterunt, nisi 
summi illi Aegyptiorum dei octo, 



78 



HERODOTI 



zavta dì xà ayakfuita ocal ivévCQtjiSs^ noXXà xatMKió^ag. ioti 
ài naì xavxa ofiota rov 'Hg>aiatov * zovxov de tiq>èag xcctóag 
38 kéyov6i élvai. Ilavtax'^ (ov fioi dfjXa iótiy ozi ifiavri (tèyaXc^ 
o Kafifivórig' ov yÙQ av [gotai te xal voiiaCovOt inBxsliyrfiB 
xaxayeX&v, el yaQ tig TtQo^aCri ^^^^ àv^QcixoiiSi ixXd^aód'at. 
XBlsvmv vófiovg tovg xakkCotovg ex xàv navxmv vóiKov, dia- 
oxsìlfafiBvoL av kXoiaxo exccóxov xovg étomàv ovx(q vofU^ovov 
nokv XL xakkCoxovg xovg iavxciv v6[iovg ixaóxoi àlvat. ovx(ov 



qui ex eomm doctrina primum deo- 
rum ordinem constituant (cf. nott. 
ad n , 43. 4C) , et ex ilio ipso , qui 
reliquia praeesse putatur summus 
deus (i. e. ex Vulcano) , editi perhi- 
bentur. Hinc quoque Hes^chius: Ka- 
psiQOi — Xéyovzai dh sTvai'H(pa^- 
atov naCdsgy neque aliter Pho- 
tius : KdpsiQOi da^fiovsg — sial dh 
7JT0i*H(pa^aT0v (ut recte emenda- 
yit Lobeck. in Aglaopbam. p. 1249 
pro^HqjaKTrot) j] TizàvBg, Qui dii 
quod summi in rerum natura perbi- 
bentur aeque atque in coclo sum- 
mamque vim in omnes res exercent, 
inde Yocantur Ka§siQOi , i. e. d'BOÌ 
(tèydlòi, dvvazol, x^ataiol^ ut ve< 
teres explicant, Dii potes (ut reddi- 
dit Varrò De ling. Lat. IV, IO. p. 
17. Macrob. Sat. 111,4. Cf. Lobeck. 
Aglaoph. p. 1227 seqq. 1244), stirpe 
deducta ex Hebraica voce *T^aS 
ut adeo Aegyptios bos deos Noster 
eodem nomine significare potuerit 
insiguiori utique ad summam deo- 
rum vim declarandam , quo supra 
iam Samotbracum deos appellarat 
II, 51, ubi vid. nott. Tu vid. inpri- 
mis Roetb. 1. 1. not. 159. pag. 116 
seqq. coli. Crcuzer Symbol. III. p. 
17 seqq. ed. tert., qui Cabiria pla- 
netas significari putat septem, ad- 
dito Vulcano. — In proxime seqq. 
Q'BiLixòv ex b. 1. attulit Orammati- 
cus in Bekkeri Anecdd. I. pag. 99. 
De ipsa vocis forma cf. Bredov. 
p. 269.* — In fine cap. cum recentt. 
edd. exbibui ò(ioCa zov *Hq)aiazoVy 
ubi vulgo insertum zoìai , quod me- 
liores libri ignorant. Nec agnoscit 
Thomas Mag. pag. 649 h. 1. citans 
ob structuram vocis òfioìog cum ge- 
nitivo , de qua conf. Kuehner. Gr. 



Or. §.519, aa. Similia quaedam He- 
rodoteis attulit Scbaefer. ad Plu- 
tarcb. Vit. T. y. p. 150. 

Cap. XXXVIII. 

nazayslàv] De structui'a monui- 
mus ad III, 37. 

si ydg zig nQO^firj] Exscripsit 
baec Stobaeus Tit. 23, 11. pag. 191 
8.426 T. I. Qaisf. — Nos retinuimus 
tiqoQ'bCti^ cuius loco quidam ngoa- 
Q'sCri, In proxime sequentibus cura 
vi quadam repetita est vox vóy^ovg 
in verbis 1% zav ndvzùtv v6fi(ov,c{, 
Lobeck. ad Sophocl. Ai. 277. pag. 
201. Respicit baec auctor in fragm. 
Pythagorr. p. 715, notante Valcken., 
qui baec adiicit: ,,Quibus adsuevi- 
mus usu diuturno , natale solum, pa- 
triae leges atque instituta maiomra, 
prae aliis pulcra videntur hominibns, 
ut naturae sic receptarum consuetu- 
dinum tenacissimis. Vel hoc solum, 
Herodoto indice, Cambysen arguc- 
ret dementìae, quod Aegyptiomm 
sacris violatis religiosos ritus ha- 
buerit ludibrio." — In seqq. cum 
Gaisf. et Matth. scripsi nolv rt, ad- 
dicente Fiorentino et Sancrofti li- 
bro. Reliqui nouXv zt , quod recentt. 
edd. mutarunt in nollóv rt , ut prae- 
cipit Gregor. Corinth. §. 12, lones 
tò nollòv neque rò nolv dixisse af- 
firmans; add. Bredov. pag. 36. Sed 
cf Herod. 1, 56. II, 106 ibique aliata. 
Ad locutionem yéXtoza — zi^èo^ai 
conf. Ili, 29. — navzig o l avd'gcanoi. 
retinui cum cett. edd. Unus Gais- 
fordius e Sancrofti libro ac Vindo- 
bonensi exhibet : ot ndvzsg av9'Q. 
In Fiorentino aliisque prorsus deest 
articulus. 



THALIA. m. 37. 38. 



79 



olxóg èfSti aXXov ys d^ ij iiaivóiiBvov SvSqu yékcna xà toiaika 
tid'èód'at. 'Hg dì ovxm vavofUxaói, xà xsqI xovg vóiiovg jtdvxtg 
ot avd^QoaoLy nokXoUiù xs xaì akloioi xexfiriQloLin nctQBOxt 
iSxad'iuDóaód'tti^ iv dì di] xaì xàÓB. ^agetog ini xr^g éovxov 
i(f%iig xaXécag 'Ekkijvav xovg icaQsóvxag eIqbxo , ènl xóóù) av 
Xifr^imxi fiovXoiaxo xoifg naxéQag èjto^T^óxovxag xaxaCaéB- ^ 
c^ai,' ot dì in* ovòbvI itpMav bqSbiv av xovxo. daQBtog 6ì 
[iBxà xavxa xaXécag ^Ivdàv xovg xaXBOiiévovg Kakaxtag , ol xovg 



atad'iMaóaa^cu] Conf. II, 2 et ad 
seqq. iv Sì èri %ai lU, 39. 125. 15 
ibique laudd. II, 176 ibiq. nott. I, 
185. Qaod vero recentt. edd. in an- 
tecedentibuB nolkoìai fihv nal àl- 
loiat scrìpsemnt prò noXlotoi zb 
%al àlloioi , malai in ynlgatà persi- 
stere, omnibus libris probata. 

M %Ó6a> av j;p9J/[iaTt §ovXoLato] 
Simillima ex Xenoph. Cyrop. Ili, 1. 
§. 43 laudat Steger. Tn conf. Plat. 
Apolog. p. 41 A., ne plora. — Mox 
dedi iQÒfiVy qnod etiam exhibet ex 
hoc Herodoti loco Origenes contr. 
Celsam Y. p. 254. Et conf. Herod. 
m, 80. IV, 60. 

Tovg xalfopkévovg Kalariag] Reli- 
qui xalsoiiivovgf a Dindorf . mntatam 
in %aifviiévovg, et revocavi cum re- 
centt. edd. KaiaxCag^ idemque re- 
scrìpsi m, 97 probante Stiehle in 
Schneidewin. Philolog. X. p. 225, 
libi vulgo KaXavxiiii. E Fiorentino 
aliisque h. 1. Schweighaeuser., Gais- 
ford. et Matth. dederant KalXotxCag. 
Rectnm praebet Stephanus Byzant. 
Kakcctiai • yàvog *Ivdi%6v ' 'Eyiataìog 
'Ada, Hos Caìatias Rennel. 1. 1. pag. 
522 eosdem esse suspicatur atque Pa- 
daeos, de quibus III , 99. Sed Hee- 
ren. Ideen. 1, 1. pag. 364 seq. monet 
huius g^ntis nomen latins patere et 
omnino ad Indiae meridionalis tra- 
ctus pertinere, cum deductum videa- 
tur ab Indica voce Caller s. Coulig, 
Couìeries, In bis vero regionibns car- 
nem humanam edendi consuetudi- 
nem semper fere obtinuisse idem ad- 
dii , cum vel recentioris aetatis pe- 
regrinatores istius modi camem ad 
vendendum in foro pnblice exposi- 
tam viderint, et, quae Herodotus de 
parentibiis, quo» comcdant, scri- 
bat , eadem multo post a Marco Polo 



enarrentur. Apud gentem Africam, 
qnam vulgo vocant Hottentotten, si- 
milia adhuc reperiri Larcheriis ad 
III, 99 scribit. Ad religionem autem 
sive superstitìonem quandam illum 
morem spectasse e verbis evfpri- 
fiésiv fiiv ìhsXbvov colligit Malte- 
brun. Nouvell. Annal. d. voyag. II. 
p. 328. Infra IV, 25 similia fere de 
Issedonibus narrantnr, quae eadem 
etiamnum in insula Sumatra apud 
gentem Battas inveniri scribunt. 
Conf. Heeren. 1. 1. I, 2. p«285. Apud 
Brasiliae gentes quasdam simile 
quiddam obtinere testatur Martius 
(Von dem Rechtszustand der Urein- 
wohner Brasil. pag. 73), cum cogna- 
tos senio intirmos inutilesve cae- 
dant atque comedant. Quarc non 
est sane quod in ridiculum talia in- 
consulto vertat A. G. Schlegel. (Ber- 
lin. Taschenbuch. 1829. pag. 16), 
praescrtim cum infra III , 99 de Pa- 
daeis similia iradantur. Calatiarum 
sedes in Indiae septentrionalis mon- 
tibus Persarum regno tinitimis collo- 
cari posse putat Benfey (Encyclo- 
paed. V. Ersch. u. Gniber Sect. II. 
P. XIII. p. 41) eosdemque vix dif- 
ferre ab iis, qui apud Ctesiam Indice. 
§. 2'^ KalvatQioi vocantur : quo utro- 
que nomine nigra veste indiitos homi- 
nes declarari indicai, cum /fo/n idem 
vuleat aiqne niger; conf. etiam Boh- 
len: Indien I. p. G3 et Kruse : Indicns 
ali. Geschicht. p. 37. — Mox reliqui 
ènì zCvi %(^-q\t,ttti (i. e. quo pretto) ^ 
cuius loco Dindorf. Comment. delle- 
rodot. dialect. p. XX scribi iubet ènl 
té co XQTjfjLati. Verba f^vcpruihiv fiiv 
inélfvov vulgo redduni: „meliora 
eum ominari iusserunt/' Malim : si- 
lentium «^ere (ncque tam dira vcrba, 
de mortuorum scil. combustione, prò- 



80 



HERQDOTI 



yiìvéag xaxB6^Cov6L^ ètQBXO^ vcaQaóvtav róv ^EXX^qvcov xal d&' 
é(flL7ivéog iLav^avóvxmv xà Xeyóiisva, ini rivi, XQfULatt. ÒB^aCar 
av xekevtéovtag xovg naxsQug xaxaxaieiv xvqì. ot da afi/Soi- 
Cavxsg fiéya €vg>fifiÌ£iv fiiv ixéXevov. Ovxa fiév vw xavxa 
vavóiuóxav xal oQ^óg fioi àoxéei IllvdaQog noirfiai^ vófM>f2l5 
navx(Qv fiaóikéa g>ij6ag èlvai. 



ferre) eum iusserunt. Conf. modo al- 
iata a Blomiìeld. in Gloss. ad Ae- 
schyli Agamemn. 1218. Langius ver- 
nacule reddidit: ,,er solle nicht so 
gotUos reden,** — Ad forrnam ccfifi(ù- 
aavzfg conf. I, 10. Ili, 14. 

TlMctQog noi/jaai] Ad verbnm 
nouCv conf. II, 53, 117. IV, 14. V, 
95. A verbo noi^aai sequentia sic 
pendere volt Meliler in Mnemosyn. 
V. p. 65, ut qtfjaag ciiciatur, quod 
a librario additum pntat. Mihi vo- 
cula retinenda videbatnr. Pindari 
dictam, quo utitur Herodotus, valde 
est celebratam multisque repetitam 
serioris p(^tÌBSimam aetatis scrlpto- 
ribos, quorum locos refernnt Schnei- 
der ad Pindari fragm. Ili, 1. pag. 
76 seqq. et Bergk: Poett. Lyricc. 
Graeuc. p. 277 (ad Pindari fragm. 
146). Est potissimuni Platonis lo- 
cus in Gorgia pag. 484 B. pag. 126 
Heind. (coli. Schol. ad Pind. Kemm. 
IX , 35 et Aristid. Oratt. Platt. II. 
p. 52), qui viros doctos advertit, 
quippe in quo pbilosophus poetae 
dictum alio atque Herodotus sensu 
accepisse videtur, existimans Pin- 
darum uos edocere voluisse aetema 
lege immortales mortalesque comtringi. 
Nec multo aliter ipsum Pindanim 
accepisse, cui vó^tog sit lex summa 
natu9*ae a fato consiUuta, cui et dii 
et homines pareant , statuit Boeckb., 
ipsos Pindari versus sic probabiliter 
restituens : 

.... %azà fpvaiv 
vófiog ò ndvToav §aaiXevg 
^vatcòy Tf xcfl à^'avàzcav 
ayèi diTiauòv tò piaiOTatov 
vnfQtàtoc xbiqC. Te7i(ia^Q0(iat 
^gyoiatv' HQaìiXéog x. r. l. 
(Vid. Pindd. Opp. T. II. P. II. pag. 
640 seqq.) . Quem sequitur Dissen. 
(Commentt.inPind. Carm. pag. 660) 
et Bergk 1. 1. , nisi quod verba xorta 
(pvaiv in Pindari carmino revera ex- 



stitisse negat. Herodotus autem, ut 
Wesselingii utar verbis, intellexit 
mores longa adsuetudine valente» et 
dominantes quarUumvis pravos et ifdiu- 
manos. His enim utique 6 vóyLog s. 
lex continetur , quam unam in civi- 
tate regnare vult Noster , vulgo re- 
ceptam Graecorum sententiam secu- 
tus. Hoc enim satis constai, per 
Graecfae civitates liberas id unum 
maxime valuisse, ut lex s. vófiog 
prò domino uno haberetnr, cui 
omnes liberi cives servirent. Egre- 
gie monstrant Herodoti verba VII, 
104 et quae similia ex Platone, aliis 
excitavit C. Fr. Hermann. Lehrb. der 
Griech. Staatsalterth. §. 51. not. 5. 
et seqq. §. 53. not. 3 seqq. ed. quart. 
Consuli etiam poterunt de hac Hero- 
doti sententia Hoffmeister: Sittlicb- 
relìgiose Weltansicht des Herodot. 
p. 71. 91 et Brandis: Geschicht. d. 
Griech. Rom. Philosoph. I. p. 521. 
Ac videtur mihi Noster hanc totam 
de vòfiy disputationem s. digressio- 
nem consulto inàeruisse non tam de- 
claraturus , quid ipse de rebus pu- 
blicis et de civitate regenda sentirei 
(cf. Commentai. §. 12 et locc. ibi 
aliai.) aut quam exosum sibi esset 
tyranni imperium , qui lege prorsus 
solutus vófucid te %tvfL natQia x. 
T. X., ut loquìtur III, 80, quam po- 
iius rcspiciens ad ea, quae sua 
ipsius aetate in Sophisiarum scho- 
lis ferebaniur: horum enim artibus 
in utramque partem de quaque re 
disputantium quum omnia , quae In- 
ter cives firma ac certa esse debent, 
in dubium vocari incertaque reddi, 
ipsosque mores atque instituta, unde 
lex omnis , quae una in civitate li- 
bera regnare debet, proficiscitur, 
inde labefactari videret non sine 
sumnio iotius rei publicae discri- 
mine, hanc opinor suam sententiam 
SophiBtis opposuii , qua legem {vó- 



THALIA. HI. 38. 39. 



81 



Kaiitfivósa dh iit j^tyvxrov ótQcctsvofiévov ènoLi^cavzoid 
Tcal AaxèàaiiMvioi fSXQoxritriv ini Zafiov xb xal nokvxQozea 
tav jéiaxaogj og iti%B 2Jd(iov inavaotàg, xal tà [ihv TCQàta 
'^Qt'XV àaCay^Bvog z^v nóXi^v , xoUSi, à6skq>sot0i. Ilavxayvcixip xal 
Evloóàvxi Iveifis^ fisxà Sì xòv fiìv avxàv MoxxsCvag, xòv Sì 
vsóxsQov HvXoómvxa i^skaaccg io%B nicav 2Jd(iovj tóx(ov Sì 
iBtvifjv ^AfiaCv xp Alyvnxov ^aCikét óvvsd'ijxaxOj néfixcov xb 
Sóga xal SBxófiBvog akka naif ìxbìvov, *Ev xQ^P ^^ okCytp 
avxixa xov TIolvxQaxBog xà «QrjyiLoxa av^sxo , xal ^v ^Bpafiéva 



liov) omnium regem liaberi legeqne 
ipsa totias civitatis salatem conti- 
neri Tolait. 

Gap. XXXIX. 

OS ^G%f Za^LOV inavaatdg] i. e. 
già seditiotie moia Samum occupavU, 
Kem enarrai Polyaen. 8trategg. I, 
23. §. 2. Hoc antem factum fuisse 
vulgo ponunt Oljmp. LIX , 4. Lar- 
cherus posuerat Olymp. LXII, 2 (cf. 
Tab. chronol. pag. 628), Volneius 
LXI, 4 ; Panofka, qui pluribus dispu- 
tai , quo tempore Sami tjrannidem 
susceperit Poljcrates (Samiorr. res 
pag. 29 seqq.) , in Bentleii senten- 
tiam discedit, qui Olymp. LUI, 3 
(566 a. Cbr. n.) hoc accidisse sta- 
tuii. Quam sententiam refutans I. 
M. Schults. in Apparai, critic. pag. 
30 seq. vix certa ratione hodie af- 
fici posse monet, quando Polycratis 
dominatio in Samios inceperit, sed 
probabilem videri Eusebii rationemj 
qui ad Olymp. LXII, 1 s. 532 — 531 
a. Chr. n. Poljcralis et fratrum ty- 
rannidem reiecerit. Atque hac in 
sententia omnium maxime probabili 
mihi quoque acquiescendum vide- 
tur: sequitnr hanc Wachsmulh Hel- 
len. Alterlhumsk. I. p. 40G. 859. ed. 
sec. itemque .Clinton. Fast. Ifellen. 
p. 10 — 12 ed. Krueger. coli. Fischer. 
Griechische Zeitti^eln p. 132. Ad 
Bentleii sententiam redire mavull 
Plass : pie-Tyrannis I. pag. 235 seq., 
ubi de Polycrate pluribus disputai, 
de quo etiam peculiari libello scri- 
psit D.I. Yeegens : De Polycrate Sa- 
mio, Amstelodam. 1839. — Ad verba 
tqix'^ dacdi^svog r^v nóXiv conf. 

inSRODOT. 11. 



quae supra ad III, 26 occasione ob- 
lala adscripsimus. Adde Anacrcon- 
tem, qui insulam hinc vocavil iri- 
pariUatn (rgififQiaTTjv) : vid. Ana- 
creonlis Keliqq. ed. Bergk p. 164 
seq. et polissimum p. 160. — In ver- 
bis ^axf nàaav Zap^ov omisi cum re- 
centi, edd. voculam xr^v olim ante 
Zàaov posilam, quam plei'ique libri 
scripti ignoranl. 

èfiv^Tjv — auvsd'i^yiciTo] ^slvitjv 
hìc dedi e Sancrofli libro cum Bre- 
dovio (p. 180) et recenti, edd. prò 
vulg. ^eivritrìv. Tu vid. I, 27. 69. 
II, 182. Ili, 43, ubi in vera lectione 
^èiv^rjv Codd. conspiranl. Qnod in 
Slephani margine legitur (piltr^v, id 
prò interpretamcnlo habeo, quod 
etiam paulo post ante (rn/fOryxaro 
in quorundam librorum texlum ir- 
repsil. — De Amasi, Graecorum stu- 
diosissimo, conf. II, 178; de tem- 
pore, quo vixerit, cf. noli, ad 1, 30. 
II, 162.^111,10. 

xal ^v pspcofiéva] i. e. eius res 
s. imperium per loniam reliquamque 
Graeciam celebralum eroi. De locu- 
tloneconf. VI, 131. Vili, 124; ad 
formam cf. noti, ad I, 10. Cam au- 
tem h. 1. Ionia reliquae Graeciae 
quodammodo opponalur, satis opi- 
nor inde perspici poleril , quantum 
ilio tempore iam florueril Ionia et 
prae reliqua Graecia eminnerit. Quod 
ad Samios , vera Herodolum memo- 
riae prodidisse monet Panofka 1. 1. 
pag. 32, quum etiam teste Thucy- 
dide (I, 13) ac Strabene (XIV. p. 
037), alios ut taceam, sub Polycra- 
tis imperio Samiorum res maxime 
viguerint. Qnin vel ante Polycratis 
aetatem circa Olymp. XXXVII et 

6 



82 



HERODOTI 



ava te triv ^lovCriv xal trjv aXkrjv 'EkXdda. oxov yàq Id-vOeLS 
ótQatevsad'ai, nàvta ot èxdQBS svtvxé(og. Ixtrito Sì tcbvxtI' 
xovt^Qovs ts £7catòv xal %ikiovg zoifìtag' Sq>6Qa Sì xal r^ys 



XL Samum artibus et commercio flo- 
raisse, ad III, 130 monstrabimns. 

6^X01!; yÙQ id'vasis argarévs- 
o9ca] ì. e. quocunque enim cum exer- 
citu proficisceretur s. expeditìonem in- 
siitueret. Idem verbum Id-vasis I, 
204. IV, 122. Vili, 8, 2. Conf. 
Blomfield Glossar, in Aeschyli Pers. 
417. De lonam more, quo vd'vg prò 
tvd'vg etc. dixerunt, plura Bredov. 
p. 100 seq. — Apud Frontonem loco 
mox laudando Polycrates inde dici- 
tur „omnium quaecunque intenderai 
line offensione potitus. Niliil in ae- 
tate agunda duri aut acerbi exper- 
tus esso dicitur: quin sub manus 
'cnncta. " 

i% Trito Òì X. T. X.] Plures libri 
^xcxTi/TO, quos ncque hoc loco nc- 
que aliis , ubi eadem reperitur for- 
ma, secuti sumus. Conf. II, 108. 
Eustath. ad Homer. Ili. pag. 759, 41 
0. 662, 39. Ac monuit de lonum hnc 
forma Fischer, ad Weller. II. pag. 
288 ct(nam ad Atticos quoque trans - 
iit scriptores) Heindorf. ad Platon. 
Protagor. pag. 572. Plura dabit Bre- 
dov. pag. 287. Do pentecontoris 
conf. I, 163 ibique nott., Thucydid. 
1, 14 ibique interpretes, quibus adde 
disputata a Moversio in libro : Die 
Phoenizier II, 3 (III, I), pag. 173 
seq. 178 seq. Etenim id mirum vi- 
dcri qucat , cur hoc loco in copia- 
rum navalium reccnsu solao naves 
pcntccontori , ncque trircmes com- 
memorantur, quale naviuro ad bolli 
usum aptorum genus longc antca 
(circa 704 a. Chr. n.) et inventum et 
vel apud Samios introductum crat; 
acccdit, quod Cambysi ad Acgyptia- 
cam expeditionem proficisccnti qua- 
draginta trircmes misisse dicitur 
Polycrates : vid. Herod. Ili, 43. Sed 
pcntecontori , quibus illa aetate 
Plioenices rebus navalibus omnino 
exccllentes utebantur, cum et ma- 
gnitudine et ambitu cctcris navibus 
praestarent, inde opinor oxplican- 
dum videtur, cur Polycrates, spre- 
tis triremibus, pentecontorilm clas- 



sem habuerit aptam ad bellicos 
usus. Ac spectant haec ad illam 
Samiorum &aXaaao%QavLav , de qua 
conf. Ili, 122 ibique nott. 

XiX^ovg TO^ótag] Qui numerns 
insto minor videtur Larchero ob ea, 
quae III , 45 narrantur , cum decem 
milia stipendiariorum militum tyran- 
num habuisse multo sit probabilius. 
Equidem hic eosdem intellìgi puto, 
qui III , 45 vocantur to^óvai oUrj- 
Xoi , i. e. satelUtes regii, quales alio- 
rum tyrannorum doQVfpOQOi vulgo 
occurrunt (cf. I, 59), quos mille tan- 
tum fuisse numero co magis ihihi 
iit credibile, quod praeter hosce to- 
^ótag ol%7itovg ilio loco commemo- 
rantur ÌjiÌtiovqoi ftiad'coTolj miiiies 
conductUii, siipendiarii (cf. nott. ad 
III, 4), quos plores numero sibi com- 
parasse videtur tyrannus. Ac rcctc 
sic quoque h. 1. intellezit Plass 1. 1. 
I. p. 238. 

B<p8QS de xal ^ys ndvxccg] Citai 
haec Eustath. ad Homer. Ili. pag. 
573, 18 s. 435, 35. Ad locuiionem 
conf. I, 88 ibique noti. In vcrbis 
proximc sequentibus : ttp yaQ (piX(p 
é'(p7i ;);orpf€r(r'9'ofe fiàklov dnodidovg 
rà iXaps ij txQxriv firjSl Xa§6LV (i. e. 
amico enim dicebal se graiifìcari malie 
rcddendo poiius quae eripuisset, quam 
si omnino ni/di ei eripuisset) Dlndorf. 
scripsit xf^Qt'^^ff^^h secutus ca, quae 
etiam Bredovium praecipientcm in- 
venimus p. 340. 356. 375 seq. Equi- 
dem satius duxi cum Dietschio in 
talibus a vulgata codd. omnibus pro- 
bata non recedere. Ad dgzV'^ cf. 
supra III, 16 ibique nott. Idem Dln- 
dorf. prò aiQi]%fs , quod equidem 
cum Dietsch. retinui, scripsit àgai- 
Qijnse: cf. Prolegg. p. XXXIII ctBre- 
dov. p. 314 — 316 , qui hanc formam 
reduplicatam imam veram habei in 
Ilcrodoto , quam invitis libris revo- 
care pronti m videtur. Ad argumen- 
tum conf. Thucydid. I, 13: natilo- 
XvnQaTrjg 2kiéfiov tvgavvmv ini Kofi- 
fivcov vccvtiY.^ tGYVùìv iXXag ts tòv 
vijaaov VTtfjnóovg ìnoii^aaxo xaVPìj- 



THALIA. ni. 39. 40. 



83 



xavtucg , iiaxQCimv ovSéva. tó fà(f qdktp iqftj xaguto^ai, ^làk- 
lov ànoSièovs tà ilafie ^ ccQXV^ M^^ kafidv, Ovxvàg fihv dij 
ràv vrfienf atifrpièé , nokkà dì xal z^g rpcsCgov aatea , iv ài d^ 
xal jisaptovg, xavózQatifj fiorid^éovrag Miki^atoiac^ vavfiaxtrj 
XQoxrfiag eiks^ ót r^v tdg>QOv xeqI tò ratxog rò évZdfip xaóav 
iadaiUvoL mqvl^av, KaC %iùg xòv "Afiaaiv svtvxéav fisyaktùg 6 40 
TIokvxQarìig ovx ikavd'avs, àkka ol tovt' rjv inifiekég. xokkà 
ài ivi Ttkavvóg ot evtvxctig yivo[iévfig yifaifug èg fiùfikiov xaàe 
2\(SÌnÌ6xBika ig Uccfiov' ^j^iiMig IlokvxQarsc (Sis kéysr 'Hàv filv 



vuav ilàtv dvi^^KS tqi 'AnóUtovi 
TÓ d^Utù. — In seqq. ad verba h 
ài off xal cf. ad III, 38 nott. et 
Knehner. Or. Gr. §. 618, 2. Ad ipsuin 
Uellum , qaod hoc loco commemora- 
tor, eum Milesiis gestum spoetare 
censet Panofka 1. 1. pag. 32 locmn 
ap. Schol. Aristoph. PJut. 1003 s. 
1075 , ubi oracolum, quod Polycrati 
obtigerit, qnoque ipso ille ad bellum 
If ileaiis inferendam motus fnisse vi- 
deri queat circa Oly mp. LVI, ut Pa- 
nofka exiatimat, memoriae prodi- 
tnr. Neque vero e Bcholiastae yer- 
bÌ8 quidqnam concludi posse, quod 
ad hoc bellum Polycratis cum Mile- 
sii8 pertineat, recto mihi statuere 
Tìdetnr C. G. Schmidt: De rebus pu- 
blicis Mlleaiorum (Gotting. 1855) p. 
38 aeq., cum-Caribus potius hoc ora- 
culnm ab ApoIUne datum fnerit 
quaereutibns , nuro Milesios anzilio 
▼oearent, cum a Dario bellum in- 
ferretur. De ipso bello inter Poly- 
cratem et Milesios exorto rectc idem 
Schmidt sic iudicat : Polycratem lioc 
bello Miletum tanquam civitatem 
florentìssimam reque navali atque 
commercio maxime florentcm op- 
primere voluisse: quod vero ipsi 
liaùd Buccessisse, ex ipso Herodoti 
sileniio satis opinor concludere li- 
cebit. 

Gap. XL. 

ivtvitfov — ov% -^IttvQxiVf] i. e. 
aique Amtuin haud sane talebaf, nia- 
ffnn felicilate fruì Poi tf era lem s. rvs 
Polycratis admodum fior ere : :u\ Ktrn- 
cturam cf. 1, 44, ne phirn. Ad vcrbn : 
alici ot TOvr' fiv tnifif-llg (i. e. sed 
haec res eum advertit , ei citrae fuil) 



conf. I, 89. II, 150. V, 12. Ad ipsum 
argumentumHerodoteae narrationis 
de summa Polycratis felicitate cius- 
que commercio cum Amaside Aogy- 
ptiorum rege , a quo monitus annu- 
lum in mare deiecit, conf. Diodor. 
Sicul. I, 05. Strab. XIV. p. 638, 
Athen. XII. p. 522. 540. Plìn. Hist. 
Nat. XXXVII, 1.2. Valer. Maxim. 
VI , 9. ext. 6. Cicero de finibb. V, 

30. Herodotea fere retulit Pronto 
de bello Parthico p. 323 seqq. T. II. 
ed. Francof. 

*'A^iMGig — cudf Aiyci] Admonet 
Wesseling. de hac simplici in regum 
epistolis cdictisve usitata formula, 
laudans Herod. IX, 140. lU, 122. 
Thucydid. I, 129. II Regg. XVIII, 

31. Tu conf. quoque Plutarch. II. 
pag. 1 51 B. (ibique Wyttenbacb. Ani- 
madvcrss. pag. 942), ubiAmasidis 
rcfcrtur epìstola ad Biantem scripta, 
et Diogen. Laert. Vili, 3, ubi Poly- 
crates Amasidi Pythagoram literis 
soriptis commendasse fertur. In hac 
vero Herodotea epistola, ad quam 
rcspicit Maxim. Tyr. XXXV, 2, ait 
Valckenar. , ,,sic parum considerale 
,,fingitur loquens Amasis, ac si So- 
,,lonem audiisset in aula Croesi ver- 
,,ba facientem (supra 1, 32). Qui So- 
,,lonis illud cum Croeso colloquium, 
„hanc quoque confinxit epistolam 
,,Herodotus, ab illis hoc nomine non 
,, facile reprehendendus , qui histo> 
„riae cursum orationibus interiectis 
„sibi libentcr patiantur ab histori- 
„ci8 Graecis et Latinis internimpi.*' 
Ncc tamen ex unius alteriusque sen- 
tentiae similitudine colligi posse, 
epistolam sivc colloquium ab llero- 
doto prorsus fictum esse , censct in- 

6* 



84 



HERODOTI 



Ttwd'ccvsad'aL avàga q>CXov xal ^atvov av TtQtjaaovza ' ifiol dì 
at Cai [isydXaL avtvxCai ovx àgaOKOva , iTtiCrafiévù} rò ^atov 
òg lori g)d'ovaQ6v. xcei xag povlofiai. xal avròg , xal tàv av 



terpres Italus. Milli de hac epistola, 
quam nemo unquam sic Graece ab 
*' Amaside scriptam et ab Herodoto 
descriptam vel Graece redditam pa- 
tabit (cf. Dilthey Griecb. Fragmm. 

I. p. 5Ì3, Westermann De epistoll. 
scriptt. Graece. P. I. p. 5. II. p. Il), 
idem fere statnendum videtur , quod 
de Solonis colloquio celeberrimo sii- 
pra ad I, 30 statuimas. Quod ut 
prorsus fictum esse negamus, ita va- 
riis sententiis exornatum esse a No- 
stro eum in fìnem putamus, ut suam 
sententiam de rebus dlvinis ac di- 
vina omnium renim providentia ad- 
eoque Nemesi declararet, quam in 
omnibus rebus humanis manifestam 
iis quoque , quae Polycrati , famo- 
sissimo Graecorum tyranno et po- 
tentissimo , acciderint , insigniter 
probari arbitratur. Huc enim spe- 
ctare credam ut alia , quae de Poll- 
erà te in Herodoteis Musis enarran- 
tur, ita hanc quoque epistolam, na- 
tam illam quidem ex eo commercio, 
quod utique Amasis , ut erat Grae- 
corum studiosissimus (cf. Herodot. 

II, 178 seqq.), cum Polycrate ha- 
buisse videtur, teste Strabone, Dio- 
doro, aliis supra laudatis, sed ita 
compositam ab Herodoto , ut regem 
Aegyptium, qui Graeco tyranno haud 
scio an prudentiam et moderationem 
commendaverit , id literis scriptis 
eo modo facicntem produceret , qui 
Graecorum decretis adeoque suae 
ipsius sentcntiae de rebus divinis at- 
que humanis congruens esset sum- 
mamquc inde vim haberet in Grae- 
corum animos, quorum in gratiam 
suam historiam omnino perscripsit. 
Conf . Ditgcs de fati ap. Herodot. ra- 
tione p. 14. Amasidis vero has lite- 
ras circa Olymp. LVI, quo tempore 
cum Milesiis tyrannus bellum gere- 
bat , scriptas videri , auctor est Pa- 
nofka 1. 1. pag. 33. Exscripsit illas 
Stobaeus Tit. CXII, 15. p. 583 s. T. 
m. p. 411 ed. Gaisf. Receperunt in 
Epistolarum collectiones Aldus (Ve- 
net. 1499) et Genevensis editor (1600. 



p. 455), ut monet Westermann. loco 
supra laudato p. Il, qui illud addit, 
mature iam hanc epistolam loco suo 
motam in libris manuscriptis tan- 
quam singularem epistolam circum- 
ferri coeptam esse, indeque se ipsum 
in cod. Guelferbytano 104. fol. 25 
invenisse eandem inter Synesii epi- 
stolas insertam. 

iniaTafiiva) xò ^slov òjg ^ati (pd'O- 
vsqÓv] Retinui vulgatam cum re- 
centi, edd. praeeunte Matthiae nec 
improbante censore lenensi 1817. nr. 
263. p. 363: e Fiorentino Schweigh. 
et Gaisford. inverso ordine dederant 
tÒ d'BLOv iniatccfiivtìì x. r. X. SedNfo- 
ster supra 1 , 32 iam scripserat : — 
iniatàiisvóv fis rò Q'Hov nàv iòv 
(fd'ovsgóv te mal taQuxtodsg. Nostro 
loco ^azi omisit Dindorf: equidem 
cum Dietschio retinere malui, omni- 
bus codd. adstipulantibus. De ipsa 
sententia vid. nott. ad I, 32 et conf. 
Ditges : De fati ap. Herodot. ratione 
pag. 14, Luebker: Sophokleische 
Theolog. u. Ethik I. pag. 57 seq. 

ucci 71(0 g povXofiai] i. e. ac fen^e 
mulo et me ipsttm et eos, qui mihi sunt 
curae, ex parte secundis , ex parte 
adversis uti rebus , eoque modo vUam 
transigere, ut fortunani in utramque 
partem per vices experiar, quam ut 
rebus omnino secundis fruar. Ad (3ov- 
Xjoiuti cum Valckenario licet mente 
addere iiàXkov , Homeri ad usum, 
qui saepius sic adhibet hoc verbum 
hoc sensu, sequente vocula 17, ut Hi. 
i, 117 coli. 112. Il, 319. Od. III, 
232. Tu conf. etiam Lambert. Bob. 
de Ellipss. I. Gr. p. 770 Schaef. Ast. 
ad Platon. Polit.p. 388. — Ad n^oa- 
ntaisiv conf. I, 65 ibique nott. — 
diatpsQfLV xòv alava (vitam trans- 
igere) Noster dixit eodem modo, quo 
Èuripides Hel. 10 ^iov diatpéqHVy et 
quae alia huiusmodi ex Hippocrate, 
aliis afferuntur in Thesaur. L. Gr. 
II. p. 1374 Dindorf. Monco propter 
Klausen, qui hunc locum landans in 
notis ad Aeschyli Choephor. 60. p. 
91 interpretatur : administrare vi- 



THALIA. in. 40. 41. 



85 



XT^do^aij tò fiJv te BÌftvxésiv xàv TtQrjyfidrov ^ rò Ss ngoó- 
TCxaCeiv , Tiaì ovro diag>éQ€iv tòv aiàva ivakkà^ 7tQi^66(ùv , ^ 
ivxvxBBtv xà Tcavxa, ovdiva ycc(f x(0 lóyco olda àxovaag , oeTr^g 
ig rékog ov xaxàg itsXBvxrfis TtQOQQc^og , svxvxsov rà nàvxa, 
£v (OV vvv ifwl Ttei^ófiBvog itoCr^cov XQog rag evrvxcceg zoiadè ' 
fpQOtrcLóag^ tò av svQtjg i6v tot nksCotov a^iov^ xal Iti ^ 6v 
dnoXofiévp ^akiOta zriv ifvxV'^ àkyiqosig , rovxo àytóficeke ovto, 
oxmg firixérc rj^at ig ccvd'(fóxovg. ^v re fifj ivakkà^ ì^drj rd^rò 
rovtov aC avrvxCai tot zaWt. xdd'acCi ngoonCntoìOi , rgónc) tp 
i^ ifiBV vnox6i[iéva dxéo. Tavta ixiks^dfiBvog 6 IlokvxQdtfig^ il 



tam. Ad IvalXàl cf.^ VI , 52. Plut. 
Arai. 30; ad xà ndvxa bvtvxÌbìp 
Herod. Ili, 43. 44. Ad ipsam sen- 
tentiam iavat addere, quae Forta- 
natus luvalta, Rhaetas, in commen- 
tariis yitae siiae a Mohrio (Archiv. 
f. d. Geschicht. Graabiindt. I. pag. 
108) in vemacalum sermonem red- 
diiia scribit se ipsnm pari modo con- 
Bolans, qtiod nemo mortaliam repe- 
riatur, qni rei stimma felicitate usns 
in mala non incidat, cnm in hamana 
vita res secnndae atqne adversae se 
invicem excipiant, nec unqnam pari 
fortuna res profluant. Pronto loc. 
sapra land, ita sententiam expres- 
sit: „ bandquaqnam utile est ho- 
mini nato res prosperas perpetuo 
evenire. Fortunae variae magis tu- 
Ue." 

ovdiva yuQ xco X6y<p olòot irxov- 
9€ig] i. e. neminem enim unquamfando 
coffnovi. Conf. II, 150: rjdBa yaq l6- 
yiù. Yerba subsequentia : ocxig Ig 
xèlog — ngÓQQtiog prorsns respon- 
dent iis , quae in Solonis colloquio 
leguntur I, 32 fin., ubi intcr alia 
baec : noXXoCai yàg di] VTtoSéèag ol- 
Povb ^BÒg n Q g Q ^ ^0 V g dvéxQfips, 
ubi conf. Herod. VI, 86 fin. ibique 
de voce ngóggi^og nott. — ig xélog 
valet postremo , versus vUae finem ; 
Dìodori Siculi locos qnosdam , ubi 
eadero reperi tur dictio, excitavit 
WesseUnpr. ad Diodor. Ili , 30. — 
Ad locutionem t^v Tpvxijv dXyT^OBig, 
quae redit cap. 43 , conf. quod cap. 
sequenti legritur eodem fere sensu: 
TT/v iffVXTjv darjd'eérj, Totam senten- 
tiam sic redde: re tecum deliberala 



quodcunque inveneris maximi libi pre- 
tii esse ac tale , cuius iactura maxima 
aegritudine animimi tuum adficiat, hoc 
ita abiice, ut non ampHus ad homines 
(s. in homlnum conspectum) perve- 
niat. — In verbis antecedentibus Co- 
bet scribi vult: av v vv Iiloì nn^ó- 
fisvog prò av tov vvv x. x. l. In se- 
qneutibus ad verba oxcog — ?S«> 
ubi male in quibusdam ^£17 , conf. 
nott. ad III, 36. 

T]v xs (iTj ivaXlà^ ri8rì x. r. i.J „ac 
tu quidem , si nec ab hoc inde tempore 
(quo ego te haec admoneo) res se- 
cundae per vices fere cum adversis 
tibi accident, fac ut iis eo quo dixi 
modo 8. ea, quae a me proponiiur, ra- 
tione medearis." Scripai in bis xmnò, 
ut Florentinus , Mediceus, alii prae- 
bcnt, prò tò cenò, quod Gaisfor- 
dius dederat; vid. Bredov. p. 197 et 
conf. Herod. 1, 199. Deinde reliqui: 
xoi xaCai ndO'aiai , quod etiam pro- 
bat Schaefer. (adPlutarch. Vitt. T. 
VI. p.477) , addens voculam av ante 
xaìat, ndéaiai, cuius loco Florenti- 
nus et, ut credibile est, alii quoque 
libri rarg nd^aig, quod cum genui- 
num esse negaret Bredov, p. 83 coli. 
233, scribi iussit avxijai ndd^rjai, 
quod dedit Dietsch. xf/ai nd^ai ex- 
hibuitDindorf . — Ad d%io cf. Ili, 16. 



Cap. XLI. 

èniXs^dfievog] i. e. quae cum 
legisset. Conf. I, 124. 125. Il, 125. 
111,43. 128 etc. Hesychius, notante 
Larchero , haec : inèXé^axo • xà ys- 
ygafiiiéva dvéyvoaasv. 



86 



HERODOTI 



xal v6(p kafiàv^ Sg o[ sv v7t€tid'8to''j4fia6Lg ^ sdi^tito^ in m av2\i 
lidXtóta trjv tlfvxrjv ccórid'Sùi] ànoko^évfp rc5v xBLfitjktcjV d^gij- 
[isvog <J' evQióxe róde, ^v ot Oq)Qriylg, rr^v iipÓQse ;|j(>v<yad£rag, 



xal v6(p Xapòv] i. e. cwnque haec 
animo recondidisset , intelleanssel ac 
reputasset. Exstat eadem locutio III, 
51. 143. V, 91. Vili, 19. Schweiph. 
conferì IX, 10, ubi est: (pQSvl Xa§6v- 
Tsg tòv Xóyov. Quo eodem fere per- 
tinebant haec : ini vóov x(fénBiv III, 
21 , ubi vid. ; h vóto ixBiv I, 10. 27. 
III, 143. h voto yivsa^cci IX, 40. 
Add. Arrian. Exped. I, 23, 2 ibiqne 
EUendt. — Mox retinui vtcsxC^bxo^ 
quod plerique libri afferunt; Din- 
dorf. Aldinae lectionem vrcoxC^oito 
revocavit. 

xriv xpvxTjv dorid'séT}] Observat 
Wessel. àaàv et ccocca^ai apud Hip- 
pocràtem saepius dici de fastidio et 
tristitia itemque apud Theognid. 659, 
ubi additur (pQBva , et 983 , ubi ad- 
ditur d'vpLOv, Cf. nott. ad III, 40. 

T^v ot C(pQ7jyls, xriv 1(p6q€S xq'voÓ- 
dtxog] Hac de gemma veterum lo- 
C08 Qpllcgit Panofka De Samiorr. 
rebb. pag. 34. not. 1 et multo ante 
Kirchmann. De annuii, pag. 170 
seqq. Quibuscum Cr. conferri vult, 
quae apud Pausan. 1 , 17. §. 3 coli. 
Hygin. Poet. Astr. II, 5 narrantnr 
de Minois gemma, quam in mare 
deiectam Theseus , quo Neptuni fi- 
lium se esse probaret, retulisse fer- 
tur, et quae ibid. X, 30. §. 2 tra- 
duntur de Phoco, Aeaci filio, cui 
laseus gemraam dono dedit auro in- 
clnsam s. , ut ipsa verba apponam, 
XCQ'ov atpqayiSci ivSsdsfiévriv XQV- 
a<p. Nostra aetate quis ignorat ele- 
gantissimum Schiller! carmen dePo- 
lycratis annulo ? De quo ipso annulo 
ex Herodoti loco disputavit Facius 
in Misceli, z. Gesch. d. Cui tur und 
Kunst pag. 66 seqq. notante Cr., 
itemque Lessing in: Antìquar. Brief. 
(Opp. T. XI. pag. 153—161 ot addi- 
tament. Eschenburg. ibid. pag. 183 
et XII. p. 253) , ad qnem eundem 
iure provocat Sillig. in Catalog. Ar- 
tificc. pag. 442. Ac Lcssingius qni- 
dem hunc Polycratis annulum gem- 
mam caclatam, quae effigiem ha- 
buerit inscuiptam, fnisse ncgat , sed 



lapidem simplicem , integrum , auro 
inclusum. Ncque enim Theodornm, 
qui tnm in aere elaborasse, tnm 
architectus insignis fuisde fertur, 
sculpendi peritum dici a veteribus; 
nec omnino, teste Plinio in Hist. 
Nat. XXXVII , 1 , ante Polycratis 
tempora gemmas caelatas exstitisse, 
cum multo post demum, Ismeniae 
tempore, smaragdis signa insculpere 
coeperint. At illud argumentum, de 
Theodoro depromptum, nihil valere 
monet Eschenburg. 1. 1. , quo magis 
non in una arte, sed in pluribus 
bene versatos esse coastet haud 
paucos Graecorum artifices, ipse- 
que Herodotus > cum scriberet : r^v 
dì igyov &boS(Óqov y profecto non 
simplicem lapidem auro inclusum, 
sed artis quoddam opus intellexerit. 
Quare malim cum Eschenbui'g. h. 1. 
aq)Qccyìda accipere de gemma cae- 
lata s. de annulo, cuius lapidi si- 
gnum quoddam fuerit insculptum, 
probante Polluc. V, 100, Pausan. 
1. 1. ^ubi verba GsoSioqov ^qyov rjv 
naì ini xov Xid'ov xijg Ofiocgdydov 
acpgaylg ex ipso Herodoto deducta 
videri recte statuit Siebelis) et 
Tzetz. (Chil. VII, 121, ubi legimus: 
ov xsxviìicòg iofpQccyLOsv ò daxxvXio- 
yXv(pog GsódcoQog ò Ikifiiog). Qui- 
buscum conf. Clement. Alexandr. 
Paedag. III. p. 289 Tom. I. Pott., 
unde Ii/ram annulo inscuiptam fuisse 
credas licet. Nec aliam Minois nec 
Phoci fuisse gemmam , iure quodam 
roihi sumere posse videor. Et multo 
ante Polycratis tempora Mnesar- 
chus, Pythagorae pater, vocatur Sa- 
yitvXioyXvtpog apnd Diogen. Laert. 
VIII, 1 , notante Cr. Accedit, quod 
ipsa vox acpQTiylg annulum signifi- 
cat, quo utimur signatorio, qui inde 
signum quoddam sive imagincm in- 
scuiptam habet, quemadmodnm de 
Uabyloniis Noster scrìbit I, 195 fxa- 
axog dh atpQ iriytòa ix^i , ncque huc 
non pertinet alter Nostri locus VII, 
69, ubi commemoratur Xi'^'og, ò^vg 
ntnoiTiikévog ^ ta m«1 rag atpQrjyC- 



THALIA. m. 41. 



87 



Ufiafdydov ^v Xidi)v éovóa , i^yov dì ip/ SeodcÌQOV tov TriXe- 



òag ylwpovaij itemqae Platarchi 
locas in Vit. Marìi cap. 10 scri- 
bentis: aizóg xsSvllag atfQuyìda 
jtoirjaufisvog^ itpoQH ylvtp'qv iiov- 
cav iyxHqiioiLtvov virò tov BÓkxov 
xòv 'l<n*yovQÌ^av fctvrm. Inde ^ di;- 
fioaia aqfQfiylg de publioo Atticae 
civitatis sigillo in Graeeis inscriptio- 
nibus apnd Rangab^ Antiqnités Hel- 
leniq. U. nr. 838 b. e. et 847 p. 495 
et p. 509. Qnae cum ita sint , non 
erat, qaod Becker, in -Chanci. I. p. 
345 sec. edit. dabiam esse pronon- 
tiaret, qnid in hoc Herodoti loco sta- 
taendum esset; mirorqueC.O.Muel- 
ler. (Handbuch d. Archaeolog. §. 97, 
2. coli. §. 60 ed. tert.) ad Lessingii, 
ut videtnr, sententiam accedentem 
Theodoro nihil tribaere uisi qaod 
gemmam auro incluserit. De gem- 
ma caelata rectias h. 1. cogltavit 
Crenzer. (Zar Qemmenkande etc. p. 
134), Garlitt (Archaeolog. Schrift. p. 
101) et praecipae Urlichs, qni totam 
hanc qaaestionem denuo pertracta- 
Tit in : Rheinisch. Mos. N. F. X. p. 
24; ncqae aliter accepit Wilkinson 
(Manncrs etc. I. p. 186), qui de Ara- 
bum voce Khdlom admonuit, quae 
prorsus conveniat cum Graecorum 
voce CfpQayìg^ si qnidem annulns 
designatnr , qui lapidem vel aurnm 
inclasum habet, cui nomen vel alind 
quid insculptum est. Apud Arabes 
enim addit similem quandam Grae- 
cae ferri famam, ita tamen ut annu- 
lus forte in mare ceciderit neque 
alla Polycratis fiat mentio. 

Xifvaódèxog'] indicatur /ap» %, gem- 
ma auro incbua s. circumdata, piane 
ut apud Pausan. X , 30. §. 2 legimus 

Siebelis, non immemor loci Hero- 
dotei, citat Diodor. Sicul. XIX, 04 
memorantem SantvX^ovg ivdsdffié- 
vovg U^ovg 

OfiagdySov fiìv Xl^ov iovaa] 
,,Sardonychem eam gemmam fuissc 
constat: ostenduntque Romae, si 
credimus, Concordiae delubro , cor- 
nu aureo Augusti dono inclnsam et 
novissimum prope locum tot prae- 
latis obtinentem. ** Ita scribit Pli- 
nius H. N. (XXXVII, 1 , 2 coli. 4), 



quem sequitur Solinus cap. 33 , ab 
Herodoto uterque disscntiens, nisi, 
quae Larcheri est suspicio , duo Po- 
lycratis fuerint annuii, quorum al- 
ter ab Herodoto, alter a Plinio com- 
memoretur. Lessingius 1. 1. pag. 183 
Herodoto unice in bis fidem haberi 
vult; quod idem mihi quoque, quam- 
vis aliis de causis, maximopcre pla- 
cet. Add.Urlichs 1. 1. recte uegans eam 
sardonychem, quae ntique Romae 
asservabatur et Pol^rcratis fuisse 
perhibebatur , de eo Polycratis an- 
nulo accipi posse , de quo Herodo- 
tus tradit. Quid? quod nuperrime 
scrìbunt hunc ipsum Polycratis an- 
nulnm , Romae asservatum , a vini- 
tore quodam in Albani vineis reper- 
tum ac summo pretio venum datum 
esse! Conf. Athenaeum Frane. 1856. 
nr. 8. pag. 157 seq. De ipso sma- 
ragdo, lapide maxime duro indeque 
ad insculpendum ut aptiore ita dif- 
ficiliore, vir doctus monuit, notante 
Cr., in The classical Journal IV. p, 
167 seq., ubi hic locus tangitur. Ad- 
dit idem Cr. — ^^Wsvdiiq afidgceydog 
Theophrasti De lapidib. §. 25 est ma- 
lachitcs (dei' Malachit). Vid. Schnci- 
deri annott. in eum locum pag. 557 
sq." C. O. Muellcr 1. 1. §. 313, 2 ve- 
terum smaragdum plerumqne ex eo 
genere esse scribit , quod nunc vo- 
catur Plaatna di Smeraldo. 

?Qyov dì f^v Gsodoagov] dh rjv cum 
recentt. edd. scripsimus, probante 
censore lenensi 1817. nr. 103. pag. 
303. Vulgo fiv Sé. Cobet prorsus 
elici vult 7IV. — De Theodoro dixi- 
mus ad I, 51. Intelligitur h. 1. TTieo- 
dorus minor nata, qui cum Teleclis 
filius vocetur, distingui debet ab al- 
tero Theodoro, Rhoecì (de quo ad 
IH, 60) filio alteriusque Teleclis fra- 
tre. Qui multo prior ad Olympia- 
dum initia fere a viris doctis remo- 
vetur artemquc aeris fundendi repe- 
risse fertur; a quo istum annulum 
factum multonim annorum decursu 
ad Polycratem pervenisse haud ma- 
pis probabile est, quam calicem 
Crocsi (cf. 1, 51) ab codem Theo- 
doro , quinque saltem hominum ae- 
tatibus antiquiori , elaboratum esse 



88 



HERODOTI 



xkéog £aii,tov' imi év ravtriv ot idóxae ajtofiaXésiv^ ijtoisB 
toiàds, TCSvtrixóvtSQOv xkriQcioccg àvdQÒv ioéfiri ig avrrjv , fiera 
dh àvayayetv ixékevs ig tò nikayog' éig dì àjtò rijg vi^óov éxàg 
iyévstOy TCBQuko^iBvog triv aqìQriylda, Ttccvrcav ÒqbÓvtcdv tàv 
óvfiTtkócjv^ ^LTtrsi ig rò niXayog' tovro Sì Ttotrfiag ànénXBè. 
A2cÌ7tix6^€vog dì ig tà olxCa 6v^(poQy ixQaxo, Ili^ntrj dì rj exrrj 
rjfisQi] ccTcò tovx(ùv ràde ol Ovvrivsixs yèvéód'ai. àvtjQ aluvg^ 
lafiòv ixd-vv i^éyav re xal xaXhv^ riÌ,iov illv IIokvxQdtsV d(OQOv 
dod-rjvaL' ffégov dfj ini rag ^vQag IIoXvxQateV iq>ri id'ékecv 
iXd'etv ig oìIhv. xcnQYfiavxog di ot tovtov^ IXsys dtdovg ròv 



si dixerìs. Apud Diodor. I, 98 et 
Athenagor. XIV. p. 61 Telecles ille 
maior natu, Theodor! prioria frater, 
intelligi debet; apad Herodotum et 
Pausaniam (Vili, 14, 5. X, 38, 3) 
Telecles minor naia, Theodori mino- 
ri8 pater. De qoibus artificibus con- 
sul. Thiersch. Epodi, d. bild. Kunst. 
pag. 181 seqq. ed. secund. , qaem 
iure sequitur Sillig. 1. 1. pag. 435 seq. 
442 ; conf. etiam Panofka : Samlorr. 
rea pag. 53 seq. Ac plures Theo- 
doros Samios eosdemque artifices 
distinguendos esse dadum , notante 
Or., monuerat Boettiger. in: Andeutt. 
z. Archaeolog. pag. 5*2. Tu vide po- 
tissimnm de hoc Theodoro accurate 
disputantem etsingula huius artificis 
opera, quae Constant, recensentem 
Urlichs 1. supra 1. pag. 23 seqq. — 
ano§ocXéeiv retinui , vid. nott. ad IV, 
42 ; recentt. edd. àno^aXfiv. 

nsQislófisvog zrjv a^pgriyCòa — gi- 
ntBi] ì. e. gemmam detractam (de di- 
gito) in mare coniicil. Ad verbum 
nsQiaiQSiad'ai detrahendi notione 
conf. Ili, 128 coli. 159. 06. II, 151. 
Fiat. Sympos. p. 213 A. De republ. 
II. p. 359 E. Nec alia vis praepo- 
sitionis nigì in verbo nfgixC^BaÒ'ai 
(de quo vid. nott. ad Plutarch. Pyrrh. 
11. pag. l70),3rfptrt'U«v(Herod. III, 
32), in aliis. In proxime antecedenti- 
bns ad significationem verbi àvaya- 
ysLV (quod in dvdcyuv mutari iubet 
Naber in Mnemosyn. IV. p. 19) conf. 
aliata ad Vili , 60. §. I . In verbis 
ano r-^g vijaov iyiàg licet oratio- 
nis abundantiam quandam aniniad- 
vertere , haud dissimilem ab ea, 
quam ad III, 16 notavimus , ad ma- 



iorem sermonis perspicuitatem per- 
tinentem. Tu conf. etiam nott. ad 
Plntarchi Flamin. pag. 126. Quare 
nolui abiicere praepositionem ano 
et h. 1. et loco simili IX, 93, ut pla- 
cet Cobeto et Mehiero in Mnemosyn. 
V. p.65. Mox retinui dnénles a re- 
centt. edd. mutatum libris invitis in 
ànènXoìf, sed iig^rOy quod Din- 
dorfius retinult, mutavi in bxqccxo, 
vid. nott. ad III , 36 et de locutione 
avfifpogij XQV^^^*' nott. ad I, 35. 
Add. Herodot. Ili, 117 et Hemster- 
hus. adCallimach.inDian.69.p. 104. 

Gap. XLII. 

dnò xovTOìv] Cave corrìgas dna 
zovtov, Haud aliter ^x tovriov in 
Plutarch. Flamin. 9 init. , ubi vid. 
nott. pag. 100, coli. Herod. I, 4. 
Add. Aeschyl. Pers. 793. — In seqq. 
ini tàg d"VQag de regis palatio s. do 
aula regia , ad quam accessit pisca- 
tori intelligendum. Tu conf. Ili, 35 
coli. 140 et quae plurima de hac lo- 
cutione , in qua articulus modo ad- 
ditus modo neglectus reperitur, ex- 
citavit eXenophonteBornemann.ad 
Xenophontis Cyropaed. I, 3, 2. 

Xcogijaavzog de ot tovrov"] i. e. ?toc 
cum ei successisset s. cum adeundi co- 
piam ei fecisset rex. Verbum xchqhv 
s. ngoxfOQsCv haud infrequens de fe- 
liciori successu. Attulit Wesselilig. 
V, 62. Vili, 102. VII, 10. §. 2 , qui- 
bus add. V, 89. 49. Vili, 08, ne 
plura. — dnoxHQO^iùìzog is est, qui 
snarum ipsius manuum opera vitam 
sustentat victumquc sìbi ipse quae- 
rit : quo eodem significatu apud 



ni 



THALIA. ni. 41— 43. 



89 



Ix^vv' Si fiaóUsv^ iyò róvSe éXòv ovx iScxaitùda q>BQBiv is 
ayoQTiv, xaixsQ ys iàv ànoxat,QofiCG}tog^ àkXa fioc idoxsB 6£v rs 

ffid'BÌg xoUSi Ì7tB6v a[iBÌfiBtac xoiasC6b ' KaQza za bv iTtOLTjóas^ 
xal xaQtg dinkiri xàv xb Xóyav xal xov ócÌqov ' xai 6b ini 8bI- 
xvov xaXio^BV. 'O ftìv d^ aXuvg , ftéya TtoiBv^Bvog xavxa , ffiB 
ig xà olxia' xòv dì ix^vv xa(ivi)vxBg ot d'BQaitovxag bvqióxov6i 
iv xfj vfidvV avxov ivBovóav xtjfv IIoXvxQaxBog 0q)Qriyt6a ' òg 
da Bidóv XB xal IXafiov xaxioxa , iq>BQOv xaxcc^xóxBg itagà xòv 
JIoXtfXQoxBa , dcdóvxBg de ol rijv óipQtjytda iXayov , oxbùì xQÓTta 
BVQB^. Tòv dì òg ióijXd'B d'Btov alvai xò TtQtjyfia^ yQccipei ig 
fiirfiXiov Ttavxa , xà noLtflavxa (iiv ola xaxaXaXaPrjxBB , yQa^ag 
dì ig Atyvnxov inid'Yìxs. ^ExiXe^dfiBvog dì 6 "AiiaOig rò /St- 43 
2iSfiXiov xò TtaQct xOv IIoXxrxQaxBog rjxov^ Bfiad'B, oxc ixxofii^ai xb 
àdvvaxov bIti àvd'QcÌTtG} avd'Qfonov ix xov fiiXXovxog yivBód'ac 



alios invenitar avtovgyóg, Inve- 
nitnr àieoxuQO^imxog apud Xeno- 
phont. Cjropaed. Vili, 3, 37, affert- 
qae etiam hanc vocem inter alias 
eiasdem notionifl voces PoUuz VII, 
7. Add. Lacian. Somn. cap. 7. — 
Mox scripsi cam edd. recentt. xoi- 
oìSb prò xoiadè ; in proxime sequen- 
tibofl hand mutavi dmXéri^ quod Bre- 
dovio suadente p. 249 in SitcXÓtj cor- 
rigendum foret. 

fifya noiBVfisvog ravra] iisyccXa 
exhibet Sancrofti et Vindobon. liber, 
qui iidem libri IX, 111 praebent fié- 
ya^ ubi Florentinus aliique fjLFydlcc, 
quod idem invenitur in bis locis a 
Wessel. allatis: Herod. II, 121 , 4. 
Polyaen. VII, 10, 8. Homer. Ili. XIII, 
282. Euripid. Andromacb. 188 Coli. 
DorviU. ad Cbarit. p. 504. fiéya prae- 
ter locum laudattim IX, 111 inveni- 
tur Vili, 3, fifydXa 1, 119, quod mihi 
documento est, utrnmque dicendi 
genus aeque placuisse Herodoto. In 
proxime antecedentibns verbis Din- 
dorf. scripsit naXfVfiev, nos vulfi^^a- 
tam Tutléofisv omnibus libris proba- 
tam retinuimus. In seqq. kfxccqtj- 
noTsg dedi, ut III, 27; aliquot codd. 
xfXaQTjótBg^ quod merito reprobave- 
nint edd. recentt. 

Tòv dì mg iaijX^B ^blov x. t. X.] 
i. e. cum vero ipsum subirei cogitatìo. 



divinam esse rem s. divinitus hoc ipgi 
accidhse. Verbo lo'qXQ'f et dativnm 
et accusativnm adstrui satis notum. 
Ex Herodoto conf. I, 24. 80. 110. 
Ili, 14. VI, 125. VIII, 137. VII, 40. 

ygdtpBi ig pipX^ov] pipXiov de ta- 
bula s. charta, in qua quid scripto 
consignatur, intelligendum , ut I, 
123. 124. 125. VII, 211. 

td noirjaavtd fiiv ola ìiataXeXcc- 
^ifxaa] i. e. quae facienli quatta sibi 
rtccidissent , s. quae fecisset quaeque 
inde ipsi accidissent. De structura 
loci conf.Matth.Gr. Gr. §. 488. not. 
1. pag. 919 et §.057. pag. 1118. Ad 
formam xara/lf AajSijxff laudant Etj- 
mol. p. 380, 28. Herod. Ili, 05. VIII, 
1-22. IX, 59.00 etc. Tu add. III, 139. 
143. 149 et conf. Bredov. p. 289. De 
significatione verbi vid. II, 00. Ili, 
43. 75. 118. IV, \\. 33. IX, 93, alia. 

ygcc^ciq dì ig Aiyvnzov ini^T\%h\ 
i. e. tradidil episiolam in Aegyptwn 
pcvferendatn f s. Iradilam misit in Av- 
gt/pimn. Ita Valck. laudans Harpo- 
crat. pag. 43 et Thom.Magistr. pag. 
333. Wesseling. attulit Thucyd. I, 
129. Herodot. V, 05. Add. Lambert. 
Bob. De ellipss. L. Gr. p. 153. 

Cap. XLIII. 

OTL innoiiioai — TiQTJyfiatog] Spc- 
ctant baec ad Herodoti aliorumque 



90 



HERODOTI 



JCQ'qyiiutog , xal ort ovx ev rakavxrfiBiv iiikkei IIoXvxQarrjg , sv- 
xv%é(ov rà navra , og xal tà aTCofiaXXst evQvóxei. TCeiirlfag de ol 
xrjQVxa èg Udfiov diaXveód'at iq>ri tr[v i,BivCriv, xovòa 6ì etvsxev 
xaika ènoCss^ iva firi^ 6wxv%LYig dsvv^g xb xal (iByaXrig Ilokv- 
XQccxaa xaxaka^ovUrig ^ avxòg àkyrfiBiB xrjfv tlwxriv dog jcbqI 5«t- 
vov avÓQog. 
44 ^Ejtl xovxov drj ov xòv UokvxQaxBa , ayxvxéovxa xà jcavxa^ 

ióxQaxevovxo AaxsdatfióvLOt , Ì7Cvxak€6a(iévG)v xàv [laxà xavxa 
KvdcDvirjv xr^v iv Kq^tj xxiódvxov UafiCov. IlokvxQaxrig de 
jcéfiifag TcaQa Kafifivóea xovKvqov^ tivXXéyovxa tSxQaxòv èit 
AlyvTtxov^ iòarfìri^ oxoc? dv xal naQ^ iovxòv 7cé(itl;ag ig Udfwv 
déovxo CxQaxov. KaiiPvtSrjg dì dxovaag xovxgjv 7tQodij(iG)g 



de fato sententiam , quod nemo , ne 
deusquidem, effugere, qnod nemo 
avertere aliove flectere possit. Conf. 

IX, 1 6 fin. I, 01 , alia, quae ad PIu- 
tarch. Pyrrli. 30. pag. 236 seq. exci- 
tavimus. — In seqq. fiéXXoi e duo- 
bas libris revocarunt edd. recentt. 
probante Cobeto prò vulgata fiéXXst, 
cuias mutandae causam idoneam 
non perspicio. Ad voces svzvxéoav 
rà irótvza conf. Ili, 40. 

SiaXvBoQ'ai fyrj ttJv ^sivirjv] Haec 
respicit Synesius Epist. XLVI. So- 
cietatis rnptae causam aliara prodit 
Diodor. I, 95, veriorem, pronti sta- 
tuit Panofka : Samiorr. res pag. 34 
etPIass: Die Tyrannis I. p. 240. Ad 
formam ^siv^rjv conf. nott. ad III, 
39. — Mox cum recentt. edd. scripsi 
tovSs dì, ut Vili, 85, prò tov dì, et 
ftvtasv, quod Florentinus et San- 
crofti liber afferebat, prò sTrsHtt. 
Ad ìKXTccXaPovarjg conf. Ili, 42 ibi- 
que laudd. Ad verba ccXyìjcsis tj)v 
'tf>vx7iv cf. Ili, 40. 

Gap. XLIV. 

Eni TOVTOv Stj (ov tov TJoXvyLQdxea 

X. T. X.] His verbis Noster redit ad 
ea, quae cap. 39 enarrare institue- 
rat, interrupta narratione de com- 
mercio inter Amasidem et Polycra- 
tem atqne de annulo in mare prò- 
iecto: eamque ob rem etiam addidit 
particnias òri **'''• Verba seqq. Ini- 
naXFaafiévcov xòv — 2k(fii(ov indi- 
cant Lacedaemonios ad hoc bel- 



Inm Polycrati inferendum commo- 
tos esse a Samiis , qui eorum anxi- 
lium imploraverant. Ipsa Lacedae- 
moniorum expeditio adversus Poly- 
cratem, observante Panofka 1.1. pag. 
36, suscepta fuit Olyrap. LXII, 3 sivo 
anno 530 ante Chr. n. Equidem ma- 
lim sequi Larcherum (vid. nott. ad 
III, 48) et Wachsmuth. (Hellen. AI- 
terthumsk. I. pag. 8ó8), qui consti- 
tuerunt Olymp. LXIII, 4 sive ann. 
525 ante Chr. n. — De Cydonia conf. 
nott. ad III, 59. 

èSfriQ'Ti , OìKog Sv — Sèoixo óxga- 
xov] i. e. rogavit ewn, ut ad ipsum 
legatos Samion mitteret copiasgue ab 
ipso pelerei. Sic vulgo reddunt : in 
quo vix ratio habetar voculae oncog 
av sequente optativo . cuius structu- 
rae vim ita reddi vult Kuehner. Gr. 
Gr. §. 775 coli. §. 637. not. 4: „m/, 
si opus essety exercitum a se pelerei/* 
Malim equidem sic exprimere : ro- 
gava ettm, ul animo secum repularel, 
num fieri posset , ul legalis missis co- 
pias ah ipso pelerei. Attigit quoque 
Matthiae Gr. Gr. §. 531. not. 2 et 
pluribus hanc structuram explicuit 
Bacnmlein: Untersuchungen iiber 
die Griech. Modi p. 316 seq. Ex He- 
rodoto cf. supra II, 126. — In pro- 
ximo seqq. Dindorf. revocavit hm^k- 
nf, quod unus Sancrofti liber prae- 
bet: reliqui libri ^nsfiH'S , quod re- 
tinere maini aeque atque in seqq. 
anénsfiTCF, i. e. millere inslituil. Mox 
omnes libri vntónxsvs e Bredovii 
sententia pag. 317 mutavi in vno- 



THALIA. m. 43—45. 



91 



ijt£(iiff€ i$ UafUfu^ deópuvog IlokvTCQaxeog (StQaròv vavttxòv 
a(ia jtefiircci iovtai in Atyvnrov, ò dh ènikélE^ag tóv à^xàv 
xùvg vxòxxèvs itÀktHxa ig ùtavdaxaóiv .àjcdytefixs xeóOsQci- 
xovxa XQti^&Sc^ èvxuka^Bvog KccfifivOTj ò%C6m xovxovg (tij axo- 
«éijutstv. Ol (ikv dij kéyovdL xovg àxoxsfupd'évxag Ikcfuav vnò 45 
IIokvTi^axéog ovx ccxtxéóS'cct ig AtyvxxoVj àkk* èjtst xs iyé- 
vovxo iv KaQTcàd'ip xkdovxeg , dovvaC 6q)t kóyov , xai Htpv ccSatv 
xò XQO0C9xé^(ù (irixixt JckÙLV ' o[ Si. kéyovOv , axixofiavovg xe ig . 
Atyvnxov xaì qyvkaOCo^ivovg iv^svxèv ccvxovg àxodg^at. 
KaxajtkéovóL dì ig xi^v Udiiùv JIokvxQaxt^g vrival àvxiaOag ig 
^X^ xccxioxri' VLxrfiavxsg èì ot xaxtòvxsg ccnifirfiav ig xriv 
vìjóovy xa^OfAaxiioavxfg dì iv avxrj iaóaid'riCav' xaì ovxgì df^ 
sxksov ig Aaxsdat^va. Eitfì dì o? kiyovót^ xovg cctc* Atyv- 
nxov vixrfiav UokvxQcixaa j kayovxag i(iol òoxiaiv ovx oQd'óìg, 
ovdìv yttQ Idaa (Sg)iag AaxadaiiiovLOvg intxaXaa6^ai , aUnag av- 
xoì Cxavol tjóav IIokvxQaxaa xaQaCxi^óaód'ai, iCQog dì xovxoióé' 
ZVìovdì kóyog atgaai^ xó inCxovQoC xa ^lód'oxol xccl xo^óxai ol- 



msvs, angmento neglecto. Gf. Ili, 
68. Ad verba xiaaiQonovra t^ii;- 
Qè6i conf. qaae ad III, 39 de copiU 
naralìbuB Polycratis adnotavimufl. 
Ad ònicto — ànonéfinsiv conf. simi- 
les locntiones ad III, 16 allatas. 

Gap. XLV. 

Ì9 Kagnad'co] i. e. ad Carpaihum 
vundam s. in Carpathiq mari. De usa 
praepositionis iv diximus ad II, 163. 
Wesseling. laudat Dìogen. Laert. I, 
81, ubi iv taìg 'Ad'rjvaig, i. e. in 
mari, quod Athenas alluii , cum §. 31 
dìxiaset nsQÌ ttjv *A^7]vccicov 9'd- 
Xaocav. Ad locntionem iyivovto — 
nléovTsg conf. IV, 179 ibique nott. 
— Carpatkus ìnsula, septentrionem 
versus a Greta sita , nunc appella- 
tur Scarpanlo; unde quod alluit in- 
sulam mare, roéridiem versus ab 
Rhodo insula, Garpathiwn v oca tur. 
Vid. Horat. Od. 1 , 35 , 8; reliquos 
veterum locos de hac insula dabit 
Forbiger. Handbuch d. alten Geo- 
graph. III. p. 1138. 

Sovval atpi Xóyov x. r. ^.] 5. e. rem 
iflon jfecum deliberasHe s. re delibe- 
rata statuisse. Gonf. I, 97. Ili, 25 



ibique nott. atp^at e Sancrofti libro 
dederunt recentt. edd. Gonf. nott. 
ad I, 57. Qui iidem edd. quod ex- 
kibuerunt nXaiovTfg, nlo^iv, xaror- 
nXióovaif hithùov, maini equidem in 
vulgata acquiescere aequo proba; 
cf. Bredov. pag. 172 seq. In soqq. 
quod Herodotus dicit ànoÒQrjvcti^ 
inde apud Pausaniam II, 31. §. 1 
ànoògàvai neque anoSgavcci scribi 
vult Siebelis ad 1. ). 

nataTcXéovói dh — xarfffrij] i. e. 
quibiis Samum retro naviqantibits Po- 
lycrates cum classi obviam profectus 
proelium commisit. Ubi observa vim 
praepositionis xotrà in verbo xara- 
nléovai, ut I, 165 et paulo infra in 
voce X a T t óvtcov. 

ovdìv yccQ ^dss] iSss cum ree. edd. 
dedi. Yulgatam ^Sbi rctinnit Mat- 
thiae. De vocula av verbo ^Sfs non 
addita conf. nott. ad I, 89. In seqq. 
nagaat'ì^aaa^cct vai et ad dedilionem 
compellere , expellere, vincere. Gonf. 
III, 13 ibique nott. Wesseling ex- 
citat Thucydid. I, 98. 124. Schol. in 
Sophocl. Ocdip. Golon. 909, alia. 

ov8ì Xóyog algìfi] i. e. minime pro- 
babile, consentanciim est. Gonf. I, 1 32 
ibique nott. — Ad seqq. im%ov(fOi — 



tt 



a^aODOTI 





•W. l«'3. TI. r.^.-. Vn rr. — -ìii 
f* «. niae •» ime "««rw- 
asoìi «À m. CJ^ Ih. 




Ijuucìosw «{ai Temcnio «ermuDe r«d- 
<&iì£ HepxlatmiL èu L act:t*pcfi. Sai- 
éMS HenHiatem ▼«te «xsertlMazf f^ ▼. 
wtmm muft exlubet hftt'mm*^ prv ^«c- 
••^? , iilMiM|ae in H«f>KÌoci T«rb» 
reponi jmltCdbetTarr. Lectt. p. 157. 
enm^f/x' f^^cam^ ideni ^nf nt «t~ 

ri» Herodoti cd«L ml^tain n»tii»r« 
nudai eo ^o dixì fensa. — In rer- 
bis avroìói roi^s vmì«ocxo«ci (L e. 
una rum ipnJt wsraHhms) artìcolnm 
TOlói, qnem Wenselin^ns enmqne se» 
cnti editores reliqni delererunt, ut 
II, 47 (obi cf. nott.), retinni. cnm in 
omnìbnfi, r|aaDtam novi, libris scri- 
ptig et hoc loco et altero, qni exstat 
VI, 32 (tùg nóléig hf^nìfini^eav 
(tvTorai total t qo ta t), aTiicuìns ad- 
ditiw inrenlatnr, qnem enndem dno- 
hnn qnoqae aliU loci» (II, «5. Ili) 
Adi(*ctuni raptrlo , qaemqne inde 
eiiam reirucavi III, 100, obi cf. noti. 



•Jr. 



alus locls 
omitti: 

EM. IT. *^L «. TI, «5. vn, 39. 
IT X. BndoT. p. 8^) » vt adeo 

vi- 

aifcfito T«I ae^lecto 

: c^kuL SitaA, ad Homeri 

TIIL I^IL p. 191. Q^ de ea- 

àmmlm fispnterant Matthiae 

^. f. #^5. aot. 3 et Kaehner. 

^. |1 ìtf)^. b.« m nostro loco ad- 

artienlum. — 



IO» ss 



in qai- 
ad terram protraetae una 

aliis huc 
p«r?Ì2Kafi3^iia niNis asserrabantur ; 

~ AttiBcb. 
p. W se«|;^. 67. HQodt- 
cav; «te. . moaente Wes- 
«eCjnr . nSem est atfoe: ónte prodi- 
awnf'j uM^^mfir^ Conf. V, 113. VI, 

C^. XLYI. 

•T .^Is^ùr^FFW^: Piro ynlgaU ^£f- 
bz c9?r;?^. %aMm sane ptnres codd. 
e3jyb«at. rrrocari ex Aldina i^sla- 
9^wt^^ <((£aa\, fonnam nnam pro- 
bttflK òt Herodolo babet Bredor. p. 
^H:5. C^>a£. etiam III, 51 IV, 145. 
In «S<l. ad rerba: «imrffiWTfff èiel 
cirv^ a^xwrar; conf. Ili, 156 ibiqne 
nott. Xaatqne n aiu sv a g dicitnr is, 
qni sire ad ma^tratnm curiamve 
$ÌTe ad popoli coneioDem deductus 
dìeendi cansa 9tat et qnasi snbstitit. 
Plnribns» nee b. 1. omisso, monnit 
Wrttenbacb. ad Ptntarchi Morali. I, 
2. *pa^. 9^. Hinc satis patet , quo 
sensn mox dicatar t^ TfQoorij xcna- 
tfTfffffi , qnod invitis libris in nata- 
OTcrtfi, nt recent t. edd exhibent, mu- 
tare nolni: cf. Il, 173 ibiqne nott. 
De ipsa re consul. Plntarch. Apo- 
phthe^mm. Laconn. p. 232 D. (coli. 
216 A) et Ar«en. in Violet.p.442 ed. 
Walz. — of aQXOvrss, ad quos se 



THALIA. m. 45 — 47. 



93 



UndgtriVj xaraótavrsg ini roifg aQxovtag iXeyov icoXkàj ola 
xoQxa déófievoL, oC de <S(pi rtj jtQciry xataaxaCeL vTcexQévavzOj 
xà ftìv Tcgàxa kex^ivxa èmkskrfiivai , xà 6ì vOxe^a ov ówu- 
va^ (iBxà dì xavxttj devxBga xaxaóxdvxeg j akko (lìv bIjcov ov- 
dìv , diikaxov dì q>éQovxBg i(pa6av , xòv d'vkaxov akq>ix(ov Sés- 
0^(u ' oC àé 6(pi tmexQivavxo , rp d^laxp TcaquQyàó^ai ' porj- 
^éeiv d* CDV idol^e avxotóL, Kal ineixa JCaQa<Sx£va6d(i£voi 47 
iaxQaxévovxo Aaxedai^Mvioi ini Udfiov^ ag fùv Udfitoi ki- 
yovóij evBQyBClag ixxCvovxsg^ on 0q>L JtQoxsQOv avxol vrivól 
ifiùtfirfiav ini MeóOriviovg ' òg Sì AaxedaLfióvLOi. kiyovOi , ovx 
otnro xiiuoQTfiai deofiivoL(SL ^a^iioiót. iaxQaxevotno, òg xéóa^ 



recipiebant Samii , vix alii esse pò- 
terant atqne oi ftpogoi, quos omni- 
bus Herodoti locU, nbiSpartae com- 
memorantar aQxovtfg s. ccqxVj '^^' 
telligi vnlt Urlicbs in Rbeiniscb. 
Mua. VI , 2. pag. 226. Conf . Hero- 
dot. VI, 67. 107 ibique noti. Ad 
Ephororam manera (de quibos conf. 
Hermann. Antiqq. Graeec. §. 44 ed. 
qnart.) qanm pertineret, legatos pe- 
regrinos recipere et cum iis agere, 
band mirum videtiur, quod ad boa 
potÌBsimum accesserunt Samii prò- 
fagi opeoi petentes. 

tòv ^viaTiov altp^TCDV àha&'ai] 
Abest ab Aldina vox ^vAaxoy, pro- 
bante Valcken. , qoi tòv accipi vult 
prò tovTOv vel, qnod praefert, mu- 
tandom in tÓvSs, boc fere sensn: 
huncce, quem digito monstrabant, sac- 
cum inanem farina indigere. £t mal- 
ta e comicis praesertim attui it Val- 
cken., ubi tÓvSs et Tovrovl boc pacto 
invenias positum diintixcis. Nos 
reliqaonun librorum aactoritatem 
omnium secnti sumos. Atqae, quod 
monoit Scbweigb. , Lacedaemonio- 
mm responsnm indicare videtur, 
vocabnlo d'vlaKOv utique bic usos 
esse Samios. — d^XuTiov exponnnt 
gaccum 8. vas ad ferendiun panem 
ex corio confectum, panarium. Vid. 
Tbomas Hagist. p. 457 et cf. From- 
mel. in Crenzeri Melett. III. p. 150 

Tm dvld%<p ntQiigyacd'ai] Vulgo 
nsQièiQyaa^ai , cnius loco e Pari- 
sino uno ac Fiorentino recentt. ed. 
receperant neQUQyuad'ai, augmento 



neglecto, ut III, 155 ÌQyaatai et IV, 
45 ÌQyaa(jLai. Plura vid. apud Bre- 
dov. p. 302. Sensus est: voce &v- 
Xanov Samios supersedere potuisse, 
8. supcrvacuum quid fecisse Samios, 
cum saccum afferentes baec verba 
(vacuum scil. esse saccum) addide- 
rint, cum satis fuerit saccum so- 
lum ostendisse, nullo verbo adiecto. 
Conf. locos geminos a Wessel. et 
Larcbero allatos Sext. Empir, adv. 
Matbematt. II. §. 23. pag. 293. Ae- 
lian. V. H. IV, 11. Dcmostben. prò 
Coron. cap. 22. §. 54. pag. 248 Reisk. 
Et conf. quoque Ilcrodot. II, 15. 

Cap. XLVII. 

ori aq)L nQOtfQOi — ènl Msaaij- 
viovg'} Hoc fidem facere proelio ad- 
versus Megarenses, de quo Plutarcb. 
II. p. 303, quodque idem sub tem- 
pus accidisse probabile sit, monet 
C. O.Mueller. Aeginett. pag. 67. Ac 
videtur hoc ad Olymp. XXVII s. 
XXVIII pertinere , quippe quo tem- 
pore bellum Messenium secundum 
est finitum Samiique classe iam opi- 
busque floruerunt. Conf . Panofka : 
Samiorr. res pag. 26. — In verbis : 
ag ài Aansòaifióvioi Xéyovci Cobet 
verbum Xéyovai toUi vult, respiciens 
ad antecedens Ityovai. Mihi reti- 
nendum videbatur verbum. 

ovx ovt(o tifuoQ'^aai x. t. l.] De 
locutione ovu ovtoì — mg ^ovlófiS' 
VOI Valcken. laudatili, 120. VI, 61. 
108; idem monet, tLfKOQsCvj ccfiv- 
viiVf ccQ-i^ysiv esse auxUium alteri 



92 



HERODOTI 



xrjl^i^ Tjóav TcXrjd'eV TCoXkol , rovrov imo tàv xarióvrov £a(iLG)v^ 
ióvtcjv òkiycjv^ èóóad'ijvai. rc5v di vn iovtà è6vx(ov TtokiY]- 
téfov tà xéxva xaì tqg yvvatxag 6 IIokvxQatrig ig xovg veotSot- 
xovg HDVBvkrflag slxe éroifiovg^ rjv ccQa jtQodidcióL ovtoi JtQog 
AQtovg xarióvrag^ vjtojcgrjóai avtotót rotai vscocoixoKSi. ^EnsC re 
dì ol i^sXad'étnsg £afiiov vjtò IIoXvxQtttBog ànCxovxo ig trjfv 



Tolórort conf. nott. ad III, 4. 30. Yo- 
cem /iKT'd'ooTol prave additam qui 
habet Mehler in Mnemosyn. Y. pag. 
66 indeqae eiicit, ab eo ita dissen- 
tio , ut hanc vocem vel maxime ne- 
cessariam esse censeam, cum jttt- 
c^atxol (in^novQOL) et olv.ri'Coi (to- 
Idroft) h. 1. sibi opponantnr, . 

TflJv Sì vn' i(ovT(ò ióvtcov] San- 
crofti liber 6 CO V T o V. Sed soletNo- 
ster dativura in huiusmodi formulis 
ponere : cf . I, 94 ibique nott. Y, 30. 
96. 103. VI, 121. YII, 11. — Ad 
avvsiXi^aag cf. quae de hoc verbo- 
rum genere attnli ad III, 13. In 
seqq. ito^fiovg per synesin vulgo in- 
telligunt, ad rà Tfxva xorl tàg yv- 
vccCnag referentes, ut baec sit loci 
sententia : Civium sibi subiectorwn fe- 
minas una cum natis navaìihus indu- 
gas, s. in navalia coactas, habuitpa- 
rataSy quae, si UH (se. cives) cum re- 
deuntibus transigerent, una cum ipsis 
navaìibus comburer entitr. Nec aliter 
Langius, qui vernaculo sermone red- 
didit Herodotum, h. 1. accepit. Sui- 
das Herodotea verba exscribens s.v. 
vscóaoixoi exbìbet BtoéfKùg (prò eto^- 
fiovg) , idemque in Herodoti verbis 
reponi vultCobet Yarr. Lectt. p. 157, 
cum sTxs tTO^fuog idem fere sit at- 
que iroìfiog rjv. Equidem cum cacte- 
ris Herodoti edd. vulgatam rotinere 
malui eo quo dixi sensu. — In ver- 
bis avTOÌai zoiai vfmaoCyLOiGi (i. e. 
una cum ipsis navaìibus) articulum 
roffft, quemWesselingius eumque se- 
cuti editores rcliqui deleverunt, ut 
11,47 (ubi cf. nott.), retinui, cum in 
omnibus, quantum novi, libris scrì- 
ptis et boc loco et altero, qui exstat 
YI, 32 (rag noXBig ivfnìfiTCQaaav 
ccvroìai rotai r^ot^O, articulus ad- 
ditus ìnveniatur, quem enndem duo- 
bus quoque aliis locis (II, 65. Ili) 
adiectum reperio , quemque inde 
etiam revocavi III, 100, ubi cf. nott. 



Quamquam verum est, aliis locis 
articulum in bac formula omitti: 
III, 126. lY, 64. 69. YI, 93. YII, 39. 
YIII, 17 (v. Bredov. p. 83) , ut adeo 
Noster bac formula usus esse vi- 
deatur , vel addito vel neglecto 
articulo : conf. Nitzsch. ad Homeri 
Odyss. YIII, 186. p. 191. Qui de ea- 
dem formula disputarunt Matthiae 
Gr. Gr. §. 405. not. 3 et Kuebner. 
Gr. Gr. §. 568, b., in nostro loco ad- 
scribendo omiserunt articulum. — 
vB(ùaoL%oi dicuntur navalia, in qui- 
bus naves ad terram protractae una 
cum armis, rudentibus, aliis bue 
pertinentibus rebus asservabantur ; 
vid.Boeckh : Urkund. uber d. Àttiscb . 
Seewesen. p. 64 seqq. 67. TtQoSt- 
dóai ngòg tovg etc. , monente Wes- 
seling , idem est atque : inila prodi- 
tione transfugiani. Conf. Y, 113. YI, 
100. 

Gap. XLYI. 

01 ^^eXa&évzsg] Pro vulgata l^f- 
Xcco&évTsg, quam sane plures codd. 
exbibent, revocavi ex Aldina è^sltt- 
d'éwsg, quanv. formam unam pro- 
bara in Herodoto habet Bredov. p. 
342. Conf. etiam III , 51. IV, 145, 
In seqq. ad verba: yLataazavt&g ini 
TOvg àgxovTag conf. Ili, 156 ibique 
nott. Namque uccTCCcràg dicitur is, 
qui sive ad magistratum curiamvc 
sìve ad populi concionem deductus 
dicendi causa stat et quasi substitit. 
Pluribns, nec h. 1. omisso, monnit 
Wyttenbach. ad Plutarcbi Morali. I, 
2. pag. 922. nino satis patet, quo 
sensu mox dicatur ri} TCQtùtrj xorrof- 
ataasi , quod inviti» libris in xorrof- 
azdaij ut recentt. edd exbibent, mu- 
tare nolui: cf. n, 173 ibique nott. 
De ipsa re consul. Plutarch. Apo- 
phthcgmm. Laconn. p. 232 l>. (coli. 
216 A) et Arsen. in Yiolet.p.442 ed. 
Walz. — of aQXOVTBg, ad quos se 



THALIA. m. 45 — 47. 



93 



Zxagtriv^ xaraótavrsg ini rovg uQxovrag lleyov nokkàj ola 
xagxa déóiuvoi, ol de 0(pi tfj XQciry xataaraósL vnaxQivavxo^ 
tic ftìi/ XQ&ra ksx^évxa èmkBkrfiivat , xà 6ì vOtega ov ówu- 
va^ (Utà dì tavxa , detrtaga xaraOravtsg , akko filv elnov ov- 
dìvj ^vkaxov dì q>égovt€g iq>atiav^ ròv d'vXaxov àkipitov die- 
0^at * oC àé 0q>i vnaxgCvavxo , rà d-vkdxc) jcegugyais^av ' fiori' 
^iéiv d* ov ido^e avTOt0i, Kal insvta naga(Sxsva<sd(i£voi 47 
iargaravovTO AuxeóaLfióvioi ini UccfioVy òg (lìv £dfit,oi ki- 
yovóLj evegyeóiag ixtivovrag, on tiq>L ngótegot avtol i/i^iktI 
ifio^ipjav ini Meóariviovg ' (og dì Aaxadav^viOL kéyoxHSi , ovx 
otrro TL^mgrfiai daoiiivoKSL Uafiioiói iatgaravovro ^ òg téóa- 



recipiebant Samii , yix alii esse pò- 
teront atqae ot ^(poQOi, quos omni- 
Ima Herodoti locis, nbiSpartae com- 
memorantnr aqxovxsg s. a^j^, in- 
teOigi vnlt UrUdiB in RheinUch. 
Mufl. VI , 2. pag. 226. Conf . Hero- 
dot. VI, 67. 107 ibiqae noti. Ad 
Ephororam munera (de qaibus conf. 
Hermann. Antiqq. Graecc. §. 44 ed. 
qnart.) qnnm pertineret, legatos pe- 
regrinos recipere et cum iis agere, 
band mirum videtiir, quod ad hos 
potUflimuni accessernnt Samii pro- 
fagi opem petentes. 

tòv d'vXaìiov àl(pix(ov diBO^ai] 
Abest ab Aldina vox ^viUncoy, pro- 
bante Valcken. , qoi zòv accipi vnlt 
prò xovxov vel, qnod praefert, mu- 
tandnm in róvSSj boc fere sensn: 
huncce , quem digito monstrabant, sac- 
cum inanem farina indigere. £t mal- 
ta e comicis praesertim attui it Val- 
cken., ubi tóvdè et TOVTOvl hoc pacto 
invcnias positum ^éixrixcD^. Nos 
reliqaontm libromm auctoritatem 
omnium secati sumas. Atqae, quod 
monait Scbweigb. , Lacedaemonio- 
mm responsam indicare videtur, 
Tocabnlo d'vXcmop utique bic usos 
esse Samios. — d^Xaxov exponunt 
saccum s. vas ad ferendum panem 
ex cerio confectum, panarium. Vid. 
Thomas Magist. p. 457 et cf. From- 
roel. in Creuzeri Melett. III. p. 150 

Ttji dvXdnù} TtfQiBQydcd'ai] Vulgo 
nfQUiQydad'ai ^ cnius loco e Pari- 
sino ano ac Fiorentino recentt. ed. 
receperant nsffiiffyded'ai, angmento 



neglecto, ut 111, 155 ÌQyaatai et IV, 
45 ÌQyaefiai. Plura vid. apud Bre- 
dov. p. 302. Sensus est: voce &v- 
Xd%ov Samios supersedere potuUtse, 
8. supervacuum quid fecisse Samios, 
cum saccum afferentes baec verba 
(vacuum scil. esse saccum) addide- 
rint, cum satis fuerit saccum so- 
lum ostendissc, nullo verbo adiecto. 
Conf. locos geminos a Wessel. et 
Larchero allatos Sext. Empir, adv. 
Mathematt. II. §. 23. pag. 293. Ae- 
lian. V. II. IV, 11. Demosthen. prò 
Coron. cap. 22. §. 54. pag. 248 Reisk. 
Et conf. quoque Ilcrodot. II, 15. 

Cap. XLVII. 

OZI G(pi TtQÓtfQOt — tnl Msaatj- 
viovg] Hoc fidem facere proelio ad- 
versus Megarenses, de quoPlutarch. 
II. p. 303, quodquc idem sub tem- 
pus accidisse probabile sit, monet 
C. O. Mueller. Aeginett. pag. 67. Ac 
videtur hoc ad Olymp. XXVII s. 
XXVIII pertinere , quippe quo tem- 
pore bellum Messenium secundum 
est finitum Samiique classe iam opi- 
busque floruerunt. Conf. Panofka : 
Samiorr. res pag. 26. — In verbis : 
ag dì Aaxtdaifióviot liyovat Cobet 
verbum léyovoi toUi vult, respiciens 
ad antecedens Xsyovai, Mihi reti- 
nendum videbatur verbum. 

ovx ovvo) tifuoQrjoaL x. x. X,] De 
locutione ovx ovro) — tog ^ovXofts^ 
voi Valcken. laudatili, 120. VI, 61. 
108; idem monet, nfKOQsCVy dfiv- 
vfiv, (XQi^ysiv esse auxilium alien 



94 



HERODOTI 



Cd^at fiovkófievoL xov XQtirij^g t^s à^ay^g, tòv tffov Kqovóc), 
xal Tov d'cÌQipcogj ròv avtotCì ^'AinaOLg 6 Aiytntxov ficcóiXevg 
sTtEii^e dàgov. tuzI yà^ d'ci^rixa éktjtóavro rà xgoré^ùì irsi' tj 
tòv KQTitij^a ot £a[uoi , ióvta fikv kCvBOv x§cl ^aov ivvfpa0p4- 
v(BV 0v%vàv^ xsfùo^iiTìiiévov Sì %Qv6(p xal eigiovoi àxò l^vkov. 



ferre in òmtria propulsanda; TtfMa- 
(fSta&ai, zCaaaO'ai^ dfivvea^aiy dXé- 
^ac^ai, iniuriam sibi illatam vindi- 
care. Ad argumentum facit Plutar- 
cbi locus II. pag. 859 C. , ubi haec 
Lacones respondisse legimus : mg ov 
Porj&ovvteg ovS* è!Lev^Q<tvvrsej dX- 

Xd TlfJLODQOVflSVOl Zafléovq OTQaTSV- 

Gaivxo. — De structiira verbi zlaci- 
<s^(Xi cum genitivo of. inlra III, 145 ; 
de ipso cratere vìd. Herodot. I, 70. 

yiaì itpùDV iw(ptxa(ièviov ^vf^voàv] 
^àa intelligo iìguras q'ua^libet ani- 
fnalinm. aliarum rerum. Vid. I, 70. 
II, 4 ibiqne nott. Inter Graecos Co- 
rinthii mature excellaisse dicuntnr 
conficiendis yestibiis , quae ut aliis 
rebus, ita ^moig iwfpccapkévoig, i. e. 
figuris intextis insignes erant in- 
deque Smatral dicebantnr; roonuit 
Henr. Barth : Corinthiorum commer- 
cii et mercatur. histor. Particul. (Be- 
roUn. 1844.)^p. 28. 

ìitKoaiiTjusvov Sì XQ'^^^ '^^'' ^Qt- 
OLOL dnò ^vXov] i. e. auro et liciis 
cotoneis ornatum, distinctitm, sive, ut 
Heeren. Ideen 1 , 2. pag. 1 19 inter- 
pretatur: der mit baumrvoUenen Fd- 
den gestickte leinene Hamisch. Ver- 
bis sigéoiOL dnò ^vXov catoneum s. 
gossypiwii indicari , manifestum fìt 
aliis ex locis: III, 106. VII, 65. Unde 
Pollux VII, 75 , haec scribens : f^dri 
dì "xcà TtaQ* Alyvntioig dito ^vXov 
ti ^Qiov ytyvfxai * è% ov t^v èad'rjta 
XCvov dv rig fidXXov (paCrj ngoasoi- 
liévcci, nXijv rov ndxovg. Hinc in 
Ctesiao Indice, cap. 22 invenimns 
^vXiva t^dtia de vestibus ex coto- 
neo confectis , ubi conf. nott. p. 326; 
Plinius Hiet. Nat. XIX ,1,3 ipso 
Gracco vocabulo retento dicit ,,lina 
inde facta affina". Ex hoc vero Pli- 
niì loco aeque atqne ex Herodoto 
satis patet, veteres Aegyptios iam 
cognitum habuisse cotoneum coque 
esse usos : etsi qno tempore primum 
hi trrum vencrit cotoneum , quaeqne 



in ipso ufiu ratio intere esser it ioter 
cotoneum et linum , vix accuratius 
constituere licet ; vid. Bitter in : 
Denkschrift. d. Berlin. Akad. der 
Wissensch. anni 1851 (1852). pag. 
327 seqq. et conf. quae supra ad U, 
80 adnotavìmus. Quantum vero te- 
xendi arte veteres Aegyptii longc 
ante Herodoti aetatem Amasidis 
temporibus excelluerint, vel hic He- 
rodoti locus decere potest: quare 
vix erìt Plinius Hist. Nat. Vili, 48, 
74 audiendus, ubi artem plurimis li- 
ciis texendi Alexandrinis attribuii, 
nec magis Is. Voss., qui (ad Catull. 
pag. 196) hane artem Alexandrinis 
ludaeis adscribi vult, cum longe 
prius in AegTpto Illa floruerit , qua 
in terra antiquissimo iam aevo te- 
xendi artem valde cuHam magnique 
acstimatam esse, merito scribit 'Hee- 
ren. 1. 1. Add. Wilkiason Manners 
etc. III. p. 127 seqq. et cf. nott. ad 
Herodot. II, 35. — Quae bis addnn- 
tur vcrba tó5v Sh et^vBHoc ^ayvfidGai 
d^iov X. T. X, , propter singulare ge- 
nus adsimilationis affert Eltz. in 
Quaest. Herodd. p. 16 (Jabrbiìch. 
fuT Philol^g. n. Paedag. Buppl. IX. 
p. 125): ,{Cura enim Herodotus prO' 
prie scribere deberet : tcov oh sTvtTia 
QwviJLdaaL dè^óg iativ, tcevra noièei 
aQnèSóvrj x. r. X. , prò eo utens ge- 
nere dicendi, quod in lingua Ch'acca 
late patet, verba illa, quae in sen- 
tcntia relativa posita sunt , e verbo 
prim ^io notésL fecit snspensa , ita- 
que accusativum d^iov posuit.** 
Equidem d^iov (se. èatìv) prò neu- 
tro habere malim: eodemque modo 
etiam Lhardj aocepisse video , qni 
reddidit „operae pretium est** lauda- 
vitque locos Xenophonteos in Ana- 
bas. V, 8, 7. VI, 3, 13. Hellen. VI, 
4, 22. Add. Wilkinson. Manners etc. 
111. p. 127 seq. 130 et cf. nott. ad 
Herod. II, 35. — In seqq. apwfdóviy, 
qua voce alias funis indicatur, ut 



THALIA, m. 47. 48. 



95 



220tì5v dh etvexa d'(x)V(iaóai a^tov^ àgnedóvrj axccOtri xov d'cÌQtixog 
3rot^£t' iovca yàg kènxri ixBi aQneSóvag iv iavty tQtrixoeiag 
xttl iirpcotna, naóag q)ave(fag. tOLOvxog etEQog èotv xal tòv iv 
ACvÒGi àvid'Tixe xy 'A^riva£y''Afuc(Sig. 

Jjwsxelafiovxo dì xov exQaxevjUcxog xov ini Z!dfiov,A8 
acxB yBvia^ai , xal KoQév^ioi nQodviiog. vfiQt4S(U)c yÒQ xal ig 
xovxovg dx£ ix ràv £afii(ov yevóiievov ysvey tcqoxbqov xov 
axQaxav(iaxog xovxov, xaxà Sri xòv avxòv xfióvov xov xQtixiJQog 



apad Xenopfaont. Cyrop.I, 6, 19, de 
fiio accipiendum. Inde Pollnx VII, 
31 interpretAtar ree vi^fiaza. Àdd. 
B. ten Brink in Schneidewini Philo- 
log. VII. p. 357. Quod ad name- 
ram attinet filomm trecetiiorum sexa- 
ginta, tesserariam qaandam ratìo- 
nem subesse vnlt Bohlen Ind. II. p. 
270 seqq. ad numeram dierum ca- 
iosque anni opinor spectantem. 

TÒT iv ACvdta àvkQ'ri%B\ Praeter 
AeUan. N. A. IX, 17 et Plin. H. N. 
XIX, I , qnos Wesseling. laudai, vid. 
Herod. II, 182 ibiqne nott. 

Cap. XLVni. 

UwfifiXccPovTO dì] Scliaefer. ex 
ano libro dederat avvfntld^ovro, 
neglectoangmento, qaod in Iiis ver- 
bis nnnqnam oniittere solet Hero- 
dotns : cf. Bredov. p. 288. Ad argu- 
mentam loci praeter Plutarclium, 
qui in libro de maliguit. Herod. cap. 
22. pag. 859 E. T. II. Herodotea af- 
ferens grayium criminationum inde 
ansam sumpsit, vid. Diogen. Laert. 
I, »5 et Plin. H. N. IX, 25, 41. Conf. 
etiam Panofka: Samiorr. res pag. 38. 
A CnidiU ncque aSaniiis iuvcnes ser- 
vatos esse, tradunt Plutarcbus ac 
Plinias, idque verius tradi censet 
Guil. Conr. Arm. Mueller: De Cor- 
cyraeorum republ. (Gotting. 1835) 
p. 16. Mihi Herodoti auctoritas in 
iig , quae ad Samum pertinent , po- 
tior Tidetur esse. 

ig tovtovg sIxb] i.c.ad hos quoque 
pertinuit iniurìa, sive, ut Schweigb. 
haec reddit: ,fElenim ndtfcrsus hos 
quoque contumeliam admiserant Sainii 
proarima arde hnnc expeditionem ne- 
tate.*' Ita fXHv sCg xi invenitur II, 
53, ubi vid. nott. V, 81. VII, 143. 



IX, 43. Unde probe discernenda ca 
struclui*a, qua Noster I, 09 dixit: 
axftovg tvfQfsaiai dxov, ubi Steger. 
praepositioncm èg ante avrovg in- 
seri inbot : sed vid. nott. ad h. 1. 

yfvs^ nQÓKQOV zov crgarsifficcTOg 

X. T. l.] In bis non prorsus sibi con- 
stat temporum ratio. Larcbcrus, 
quem sequitur Clinton in Fastis Ilei- 

.lonicis pag. 14 ed. Kruegcr., Cor- 
cyraeorum fngam ponit in Olyrop. 
LUI, 4 sive ann. 505 a. Chr. n., ra- 
ptumquc cratcrem Olymp. LVI, 1 s. 
555 a. Chr. n. , Laconum expeditio- 
nem Olymp. LXIII, 4 s. 525 a. Chr. 
n. (Tab. chronol. T. VII. pag. 020. 
622 seqq. 030 coli. 531 seq.). Qua 
ex rationc decem annorum erit in- 
tervallum inter iniuriam a Samiis 
illatam et craterem raptum; quod 
quidcm longius est, quam quod ver- 
bis xardr dr^ tòv avròv XQÓvov indi- 
cari potuìsse crcdam. Inter expe- 
ditionem et iniuriam illani vel lon- 
gius annorum spatium intcrcedet, 
quam quod unius ysvsrjg spatio ex- 
ploatur, quod teste Herodoto (II, 142, 
ubi conf. nott.) annis triginta tribus, 
additis aliquot roensibus, absolvi- 
tur. Etenim si pueri illi ad Alyat- 
tem a Pcriandro iam sene (ut ex iis, 
quae III, 53 narrantur, colligere li- 
cet) extremis certe vitae annis, quam 
usque ad ann. 585 ante Chr. n. pro- 
traxisse dicitur, missi sunt, i. e. 
ferme anno 591 sive 590, expeditio 
vero Lacedacmoniorum incidit in 
ann. 530—525 ante Chr. n., sexaginta 
ferme annorum spatium intcrerit, 
duas propemodum generationcs ab- 
solvens. Itaque Panofka 1. 1. p. 31, 
cum apud Plutarchum 1. 1. loco unius 
yiVBrjg ponantur tres yiVBuì , in lle- 
rodoteo loco literam y ante voccm 



96 



HERODOTI 



rfj ccQTtayfj yeyovóg. KsQXVQaCmv yaQ natSag zQirixocCovg àv- 
Sqcov tcSv ngcircDv IleQiavdQog 6 Kv^ékov ig Ua^Scg ccnB7CB(iìlf6 
naqà ^Akvaxtèa èn ixroiii^. TCQOtSxóvtcov dì ig zr^v £dfiov tóv 
iyóvtcov xovg icaldag KoQwd'iGìv xvd'ófievot ol Udfitov tòv 
kòyovj è% olov àyoCaxo ig I^ccQdig^ nqàxa lùv xovg natàag idi- 
óa^av [qov atlfuod'ai ^A^xéiLidog ^ fiexà dh ov TCSQtoQéovxag àjcék- 



yevB^ excidiBse suspicatar , quo sci- 
licet tres intelligantur ysvsai. As • 
sensi sant C. O. Mueller : Die Dorer 
I. p. 168 atque Plass : Die Tyrannis 
I. p. 153 (qui P/e^T! .scripsit , cum 
Fanofka scribendam esset). Ideler 
ad Aristotel. Meteorolog. li, 4. p. 
549. T. I. legi volt ngotéga prò ngó^ 
tSQOv, Mihi aliquando in mentera ve- 
nerai SsvTSQrj prò nQOtSQOV, quam- 
quam vel hoc modo vix satis con- 
sultum erit loco mea quidcm senten- 
tia prorsus turbato , in quo vel ma- 
iorem difficultatem ezhibent verba 
addita: nata dij zòv cfvròy XQ^^^^ 
tov KQTiT^QOg xfl ocQnccyfj Ysyovóg, 
quae in omnibus libris scriptis ex- 
stant tempusque indicant anni 535 
ante Chr. n., ut supra vidimus, longé 
diversnm illud quidcm ab eo tem- 
pore , quo iniuria illa a Samiis Pe- 
nando illata est, circa 591 pueros 
Corcyraeorum ad • AIyattem mit- 
tenti. Bene intellexit has difficul- 
tates Wiedmann (Ueber die Regie- 
rungszeit des Krosus in: Mus. d. 
Rhein. WestphKl. Schulmannerver- 
eins T. IV. p. 26) , quas ne sic qui- 
dcm tolli posse putat, si prò XQ^ 
vov legatur tgOTtov et retineatur a 
Panofka insertum illud y ante ys- 
VBtj. Ac sane in Herodoti verbis nos 
valde advertere debet yiyovhq repe- 
titum, cum antecedat ytvófisvov. 
Quare Urlichs (Rhein. Mus. N. F. X. 
p. 18 not.) interpolatum esse Hero- 
dotum ratus haec verba posterius a 
lectore quodam Herodoteis inserta 
esse existimat: qualia alibi quoque 
ipsi observavimus ad VI, 120 et IX, 
10. Equidem lubens accederem viro 
doctissimo , modo sana etiam essent, 
quae proxime antecedunt verba , in 
quibus tamen nihil mutare ausus 
snm, meliora exspectans; retinui 
quoque voculam àrj, a recenti, edd. 
e Fiorentino et Sancrofti libro mu- 



tatam in Sì , cuius in tali glossa vix 
locus esse poterit. 

nsQLavÒQOg ò KvipéXov x. t. k.] De 
Periandro conf. I, 23. V, 92. §. 6 ibi- 
que nott., Fischer. Griech.Zeittafeln 
pag. 119 seq. , Plass: Die Tyrannis 
I. p. 156 seqq. Trecentos procerum 
pueros ad Alyattem misit castran- 
dos eam ob causam, quod Corcyraei 
patriam in libertatem vindicaturi 
Nicolaum Periandri filium atque re- 
gem a patre ipsis impositum neca- 
runt : tum collecto exercitu Perian- 
der aggressns est urbem eaque ca- 
pta viros quinquaginta caedis au- 
ctores interfecit, xovg Oh xovtoav 
vtéag TcXsiatovg ovrag insfiipe ngòg 
'AXvdtTTjv tÒv Avdóv §aciita in' 
iìizofi'^y ut tradunt Nicolai Dama- 
sceni Excerpta e codice Escorialensi 
nuper vulgata Muelleri(Fragmm. Hi- 
storicc. Graecc. T. III. p. 393 seq.) 
et Federi (Excerpta e Polybio, Dio- 
doro etc. P. II. pag. 99 seq.) curft. 
Tu conf. Herod. Ili, 53. A Samiis 
re comperta pueros servatos esse 
eadem Excerpta confirmant. Per 
Lydiam autem non solum ilio tem- 
pore, verum etiam postea, Persarum 
in ditionem cura Lydii venissent, 
negotium castrandorum puerorum 
maxime exercitatum, indeque etiam 
commercium eunuchorum factita- 
tum fuisse videtur. Tu vid. inprimis 
Herod. Vili, 105. Heeren. Ideen l, 1. 
p. 154. — In seqq. retinui TtQoaxóv' 
tatv, quamvis in Fiorentino ngoa- 
a xóvTcov, quod dederunt Dietsch. et 
Dindorf. Vid. nott. ad I, 2. 

tòv lóyov, in* otai ayotato] Ad 
verba in ' olai conf. nott. ad III, 36, 
ad formam dyo^ato Bredov. p. 311. 
LQOv aipcca&ai 'AgtéfiiSog] In Samo 
insula cum praeter lunonem Apolli- 
nem quoque ìnsigniter colerent , nil 
mirum, Dianam sororcm in eiusdem 
honoris consortio fuisse, ipsamque 



THALIA. m. 48. 49. 



97 



XHV rovg Cxdrag ex roti [qov , eiricn/ dì rovg Tcatdag iqyóvrtov 
KoQtv^icyv , inoiT^avro ol Uufuoi, ÒQttjv , r^ xal vvv In xqìov- 
tal xcctà rama, wxtòg yuQ intyevoinévr^g ^ o6ov xqovov txé- 
tevov of natÒBg^ XóxaHav %OQOvg xaQd'évcjv te xal iJlO-cW* 
[ótavreg dì zovg x^if^S tgaxtà arfiduov re xal fiéXirog iTCOvr^- 
óavro vóiiov (pégeed^aiy iva àona^ovreg o[ ràv KeQxvgaécov 
naldag ixouv rQog)ip/. ig rovro dì róde iyCvsro , ig o oC KoqCv- 
d-LOL j ràv naCdiov ot (pvkaxov , otxovro inokinovrsg ' rovg dì 
naldag anrjyayov ig KéffxvQav ot HdficoL. Ei ^jlìv vvv nsQiàv' 49 
d^fov xikivtrfiavrog rotót KoQiv^CoiOi q>Cka rjfv XQog rovg Ksq- 



eximie cultam adeoqae colonis e 
Samo dedactis additam foisse. Cu- 
ins rei plora testimonia affert Pa- 
nofka 1. sapra 1. pag. 63. Habait 
haec dea snam sedem, Taoropoliam, 
in qnod tanqoam asylnm Corcjraeo- 
mm pneros confagere Samii iusse- 
rant , quodque ipsiim hoc loco intel- 
ligendum esse , aliomm ex testimo- 
niis efficitnr. Vid. Panofka 1. 1. Cr, 
praeterea conferii iabet Broendsted. 
Reisen in Grìechenland pag. 267, ubi 
plnra de Diana Taoropolo. In Ni- 
colai Damasceni Excerptis 1. 1. pueri 
ad lunonU templum (de quo cf. He- 
rodot. I, 70. Ili, 60ibiq. nott.) con- 
fng^se dicnntor: ot 9h nqoaióvxiq 
ZecfKo LxéraL xijs^HQas èyévovvo 
xal avTOvg Zdfuoi alad'ófiBvoi tò 
cviinav ÌQQvaavTO. — Ad struc ta- 
rara verbi nSQioqéovtBg cum infini- 
tivo cf. 1,24. 11,64 ibique nott. Mox 
e daobos codd. revocavi ;i;pfoyTai 
prò xffioivzai , ut I, 34, ubi cf. nott. 
Zcxuaav %0QOvg\ i. e. ckoros insti- 
tuebant, adomabant. De qua locu- 
tione post Lennep. ad Pbalarid. Ep. 
96. pag. 269 monuit Welcker. in 
labn. ijinall. Paedagg. et Philologg. 
IX, 2. p. 151. — naqO'évmv ts xal iji- 
d'ttop dixit Noster ex Homeri usa, 
apud qaem hae voces sic conianctae 
reperiuntar de virginibas (innaptis) 
atqae iavenibas , Ili. XVIII , 593. 
XXII, 127 coU. IV, 474. XI, 60. Od. 
XI, 38. — T^coxrà atjacc^iov tb xal fte- 
liTog sant, opinor, placentae sesami 
ac mellis vel simile quid esculentum 
inde paratnm. Ac Sami placentas 
mnltam fuissc celebratas Athenaeus 
refert XIV, 13. p. 644 0. notante 

HEBODOT. II. 



Larchero. Add. Pollux VI, 78 et 
qnae alia affert Bergk. ad Anacreont. 
reliqq. p. 104. In proxime seqq. ver- 
bis : iva òcqnaiovtss ot tc5v Kbqiiv- 
QaioDV nccCèsg ^loisv tgoqì'^v, in qui- 
bus ad aQnd^ovtBg mente repeten> 
dum T^coxra orfOcéfiov xb Y.ai (léXi- 
tog, Ideler 1. 1. scribi vnlt: tva àg- 
naiovTBg rovg xòv KBQ%vgaé(ov naC- 
Sccg ovzoi ^%oiBv xQoq)'^Vj cnm pro- 
prie scribendum fuerit: tva àgna- 
\oiBV xovg naìdag nal ovtoi ^xoibv 
x(fOq>TJv. Quod Diihi non persuasit, 
qui Herodoti verba sana esse nrbi- 
tror. Qui idem haud magis mibi 
persuasit, quod in fine capitìs prò 
ot Zdiiioi scribi vult of KvìSioi, re- 
spiciens ad ea, quae ihitio huius ca- 
pitis admonuimus. 

ig xovTO di xÓSb iyLVBXo, ig 6 x. 
X. l] i. e. hoc tamdiu faciebanU donec 
Corinthii, puerorum custodes, his re- 
lictis, abierunt. Sic piane VII, 181. 
Cum recentt. edd. scripsi iyCvBxo, 
cum vulgo legeretur iyèvBxo. Ad i g 
o conf. Sti'uve Specim. I. Quaest. de 
dialect. Herodot. p. 42. (Opnscc. II. 
p. 312). De verbo ànoUnBCv, quod 
digrediendi notionc vim verbi otxB- 
ch'ai auget, monuit h. 1. laudato 
Wei-fer. in Actt. phill. Monaco. I. 
p. 87. 88. 

Cap. XLIX. 

El fiév wv TlBQidvSgov xbXbvxtì' 
aavxog x. x. L] i. e. ,,Si Periandro 
mar tuo Corinthii cum Corcyraeis re- 
conciliati essenl, ilti sane Lacedaemo- 
nio8 non adiuvissent in expeditione 
conira Samum suscepta hanc ob cau- 

7 



98 



HERODOTI 



KvqaCovg^ ot dì ovx av ówskafiovro tov 6rQatBV(iatog rov ini 
£d^ov xavtrig etvexev rijg alxCrig. vtJv dì alsl , inai ts Ixtióav 
triv vffiov , alai diàqfOQOi ióvtsg iavtotói. tovrcDV cov bIvsxsv 



som; sed inde a quo tempore colonos 
in insulam deduxerunt, semper muiuae 
inter ulrosque exsistunl dissensiones.** 
De particulis yÀv et dì , quibus h. 1. 
protasis et apodosis iungitur, con- 
8ul. Werfer. in Actt. phill. Monaco. 

I. pag. 89 seqq. Add. Herodot. IV, 
120. <p£la 7JV retinui, cura duo li- 
bri ferrent (piXCu^ quo non magis 
opus esse atque tp^Ucc, ut Bekker. 
scribi mavidt, recte monuit Bredov. 
p. 67. Cf. etiam supra li , 152. — 
In seqq. ad voculas vvv dì ef. nott. 
ad III, 25. 

insi ts AcTKiav tijv v^oov] De 
tempore, quo colonia in Corcyram 
f uerit deducta , veteres dissentiunt, 
quorum locos ìnterpretes ad h. 1. lau- 
dant. Namque Eusebins (Chronic. 

II. pag. 119) hoc refert ad Olymp. 
XVIII, 1 s 708 a. Chr. n., Strabo (VI. 
p. 209 8. 414) ad Olymp. XI, 2 s. 735 
a. Chr. n. ; e marmorr. Oxonienss. 
p. 25. Epoch. XXXII Olymp. VI , 1 
8. 750 a. Chr. n. constitui posse cen- 
set Larcher. T. VII. pag. 594. Strabo- 
nem scquitur Raoul -Rochette Hist. 
de TEtabliss. d. colon. Grecq. III. 
p. 183. 185, Eusebii testimonio re- 
iecto, idcmque fecit Fischer: Griech. 
Zeittafeln pag. 08, contraria his ve- 
terum testimonia probari haud posse 
commonstrans. Vide etiam Clinton. 
Fastos a Kruegero converss. in Ap- 
pendic. pag. 418. Sexcentìs post 
Troiam eversam annis Corcyram 
conditam esse auctor est Timaeus 
ap. Schol. Apollon. Rhod. IV, 1210. 
Quem, nisi in ipsis vcrbis mendnm, 
egregie lapsum existimo , cum hoc 
ex calculo colonia Cypselo et Peri- 
andro foret posterior. Quod vero 
eodem Timaeo auctore Chersicra- 
tes, qui coloniae dux erat, patria ob 
infamiae notam (<^t' drifi^av) ces- 
sisse fertur, ut sane, qui primi Cor- 
cyram condiderint, Corintho pulsi 
aut per vim cedere coacti esse vi- 
deantur: inde invetera tum coloniae 
odium in metropolin haud scio an 
repeti qneat, nisi, quae est Muel- 



Ieri sententia De Corcyraeorr. re- 
publicc. p. 15 seq. , in causa potins 
fuit „mutua in rebus, quae ad mer- 
caturam spcctant, aemulatio, deinde 
a Corcyraeorum parte vinculorum, 
quibus patriae malori annecteban- 
tur , laxandorum studium , eo , quod 
viribus iam satis erant firmati, ef- 
fectnm, dum Corinthii ea adstrin- 
gere conabantur." Inde quoque an- 
tiquissimum per Graeciam proelium 
navale inter Corcyraeos et Corin- 
thios commissum teste Thucydide 
I, 13. Tu vid. Raoul-Rochette l. 1. 
p. 184 et quae de Corcyra condita 
cxcitat C. Fr. Hermann Lehrb. d. 
Griech. Staatsalterthtimer. §. 86. not. 
8 ed. quart. 

sCoì diccqìOQOi ióvTBg mvrotcì] 
Haec Noster scripsit , haud scio an 
respiciens ad bellum Peloponnesia- 
cum (cf. VII, 137. IX, 73), bisce mu- 
tuis Corinthiorum et Corcyraeorum 
dissidiis provocatum et conflatum. 
Omisi voculam dXXìjXoig, quam ple- 
rique codd. post slol inserunt, quam- 
que inde retinuerunt Matthiae, Din- 
dorf. et Dietscb. ; etenim nata illa 
videtur ex interpretatione vocis Icow- 
TOiai , quamquam ne sic quidem lo- 
cus perpurgatus videtur Gaisfordìo, 
qui aeque ac Schweigh. omisit vocu- 
lam dXXi^Xoig. Eltz. in Quaest. He- 
rodd. fase. II. (Jahrbb. d. Philolog. 
u. Paedagog. Suppl. IX. p. 326) loco 
ita mederi vult , ut retenta voce à^- 
XijXotg prò itovvoìai scribatur tovto^. 
Qui postea hunc locum tractavit G. 
Ad. Gebhardt (Emendatt. Herodott. 
Part. I. Curiae Regnitianae 1856. 
p. 5 — 7), is scribi vult: Siccts- 
Xsvai èidtpoQOi ióvTsg avxoìoij 
respiciens ad alios Nostri locos (Vllf 
111. VI, 42. IX, 73) , in quibus pari 
orationis redundantìa verbo diaxs- 
Xstv adiicitur vocabulnm cthì, quod 
hoc quoque loco praecedit. Valcke- 
narius, retenta voce dXXr^Xoiai et 
distinctione breviori post àuktpOQOi 
posìta, post icavtoi6i addi volebat 
avyyevéeg vel ògioyspésg vel simile 



THALIA. Iir. 49. 50. 



99 



221 àx€fivrfii.7taxsov rotai Ikcfiioufi of KoqCv^loi, ^Ajcsnefixe dì ig 
JSoQdtg Ì7C ixrofLfj UeQiavdQog , tàv jt^drav KsQxvQaéav èni- 
lé^ag tùvg xatdag , uiifOQsvfisvog' nQoreQOt yaQ ol KeQxvQatoi 
iigì^ccv ig avtòv nifijyfia àzdó^aJiav noirfiavtsg. 'Exei te yaQ^O 
tfiv iùwrov ywatxa MikiOtiav UèQCavÒQog ànéxtBivi^ óv^upo- 
qì^v xoiipfÓB of aXXfjv avviati ngòg trj yeyowiy yevéód'UL. riHav 
ol ixMelùfófjg dvo natdeg^ iikixCriv 6 (ihv intaxaCdexa^ o dì 



quid ; emnqne Becutns Reiz. (Praef. 
p. XIX) utiqae insemit avyysvése. 
Quo qnidem Tocabalo facile mihi ca- 
rerò posse Tidetur Herodotea oratio, 
in qua sane plara sant , qaae ani- 
mom advertere possint. Etenim ut 
taceam celerem subiecti quod dicunt 
transitum , neque vero prorsofl inso- 
litum apud Nostrum , si quidem id, 
quod ad ixttaav mente addendum 
certe est ot Koqiv^ioi rovg KfQ- 
%vQ€céovgy utmmque tanquam sub- 
iectnm ad sequentia flal dià(poQOi 
referendum est, se. ot Koq^v^ioi 
«ai or K^ffnVQceioi: vel locutio slol 
— ióvTtg offendit , ad quam expli- 
candam quae attuiit Valckenarius, 
IV, 46. 147. 175. VI , 52 , ea minus 
bue pertinere credam; retulerim huc 
potius eos locoB , quos de participio 
verbi Btvat buie ipsi verbo adiecto 
attuli ad III, 32, quosque attulerant 
Dorville ad Cbarit. p. 295 et Bois- 
sonad. ad Pbilostrat. Heroicc. pag. 
520, ad Eunap. p. 357. 593. Itaqne 
totins loci , quem sic ezhibui , ut a 
libromm scriptorum lectione minus 
recederem, sententia baec erit: nunc 
vero semper, ex quo (Corinthii) con- 
dideruni (Corcyraeos) , utrique (Co- 
rinthii et Corcyraei) sihi infensi sunt 
anhni9 s. ialessìtnt, qui inter se dis- 
sideani. — Ad verba ngótègoi — fiQ- 
£ot9 conf. nott. ad III, 10 et ad ìs 
avxòv nott. ad I, 41. 

* 

Cap. L. 

*Ens£ xs yuQ ti)v hdvtov yvvcctìia 
MéXioaav] De Periandro Proclis, 
qui Epidauri tjrannns erat, filiam 
deperiente et in matrimoninm du- 
cente comparentur Athen. XIII, 6. 
p. 589 8. 132 ed. Schweigb. Diogen. 
Laert. 1 , 94 seq. Parthen. cap. 17. 



Plutarch. II. p. 146D. 150B. Hero- 
dot. V, 92. §. 7. Pausan. II, 28, 4, 
qui Melissae monumentum ad Epi- 
daurum commemorat. Unus Dioge- 
nes Laertius quod Lysidem vocat, 
quam reliqui Melissam, hoc cum C. 
O. Mueller. (Aeginett. pag. 65, quem 
seqnitur G. Wagner, in scriptione de 
Periandro pag. 19 seq.) ita explicare 
malim, ut Periander, ex quo Proclis 
filiam in matrimonium duxcrat, il- 
lam non Lysidem, ut ante vocaba- 
tur, sed Melissam vocari voluerit, 
nomine utique honorificentiore , oh 
primarium Corinthi sacerdotinm ad- 
ministratura, instar regìnae Athena- 
rum. Namquc Melissas, i. e. apes, 
passim sacerdotes , Cereris potissi- 
mum ac Dianae , vocatas esse satis 
constat. Vid. Creuzer. Symbol. IV. 
p. 311. 315 seq. 384 et 644 ed. tert. 
et C. Wagner. 1. 1. 

ccnéìitsive] Oh calumnias pelli- 
cura, quas postea certiora edoctus 
igni cremandas dcdit, ira abreptus 
gravidam mulierem calcis ictu in- 
terfecisse fertur Periander , auctore 
Diogehe Laert. 1. 1. Quo facto sum- 
mum dolorem ac moerorem tyran- 
num concepisse monstrant, quae 
apud Herodot. V, 92. §.7 memoriae 
produntur, coli. Diogen. Laert. I. 
§. 100. Neronis scelus in Poppaeam, 
de quo Tacit. Annal. XVI, 6, et 
alia qnaedam similia excitat Wag- 
ner. 1. 1. p. 20. 

óve naCdsg] Ci/pselum et Lycopìiro- 
nem vocat Diogen. Laert. I, 94, 
illum maiorem natu stoliduraque, 
hunc minorem prudentemque fuisse 
narrans. Excerpta Nicolai Dama- 
sceni, quae modo laudavi , quattuor 
filios commemorant, qui patre iam 
sene omnes obierint, Euagoram, qui 
Potidacam colonìam deduxerat, Ly- 

7* 



100 



HERODOTI 



òxtcoxaiósxa Irea yByovcig. rovtovg ò firitQ07tcct(OQ IlQOxlirig, 
èòv 'Escirdav^ov tVQavvog^ iistajtsiixlfd^evog naQ^ imvtòv èq)L~ 
kog)QOvasro , òg olxòg fiv , ^vyaxQog ióvtag tijg iovtov jcatSag. 
Ì7cei re de tStpaag ccjtsJté^Tcaro , èlns TCQondiinov avtovg ' Aqa 
tóTSj o natdeg^ Sg v^iéov triv fii]téQa anéxrsivs; Tovto rò 
Ì3Cog 6 (lìv TCQeafivreQog avràv iv ovdevl kóyo} iTtOLrjóato ' o di 
vBdixBQog^ tà ovvoiia rjv Avx6q)Q(ov ^ i]kyi^óe àxovOag ovro, 
&6x£ ccjtLxóiiBvog èg xriv KoQcvd'ov axB q>ovéa x'qg fii]X(fòg xòv 
TtaxBQu ovxB TtQOóBtka 5 StakByofiévp xb ov JtQOtSduléyBxo , Cóxo- 
QBOVxC XB Xóyov ovdéva èàCdov. xékog de ^ilv xbqI d^fià ixó^B- 



cophronem, qui tjrann idem parabat 
apud perioecos, Gorgum, qai e curru 
decidens cervicem fregit, Nicolaum, 
omnium moderatissimum y a Corcy- 
raeis necatum , qai Periandri consi- 
lium intellexerant , quo ipse in Cor- 
cyram abire et Nicolao Corinthum 
tradcre constituerat. 

IlQOTiXéTjg] Scripsi TlQOiiXérig prò 
vulg. TlQO%Xr\g, monente Dindorf. 
Prolegg. p. XV et Bredov. p. 258. 
Unns liber TJar^oxli^g, quae lectio 
ex linea nominibus propriis super- 
scribi solita orta videtur. Quare 
in Pausan. II, 28. §. 3 Siebelis nnnc 
recte exhibuit nQOxXfovg loco vul- 
gatae IlatQOuXéovg. De librariorum 
isto errore praeter Wesseling. plures 
monnemnt , quos laudat Marx, ad 
Ephori fragmm. pag. 110 not. De 
ipso Prode conf. Plutarcb.II. p. 403 
et C. O. Mueller. in Aeginett. p. 64 
seq., cui tyranni dominatio, quae 
etiam Aeginetas Epidauri colonos 
male habuit, ad 01. L ferme con- 
tinuata esse videtur; yid. ibid. pag. 
66. — In seqq. prò vulg. 6C%òg scri- 
psi olnòg, ut III, 38. Plura Bredov. 
p. 195. — òcnenéfiTcsto in seqq. va- 
let: „cum — a se dimiiteret/* uti cap. 
52, ubi additur i^ òtp&aliiùiv , vid. 
Kuehner. Gr. Gr. §. 396, y. et nott. 
adHerodot. I, 33. 

iv ovdevl lóyip inOLjjcazo] i. e. 
nullo loco habuU, non respexit. Tu 
conf. de locutione 1 , 153. Ili, 120, 
ubi sirailia quaedam attigit Valcken. 
Ili, 125. VII, 222. 14. 57. 

SLccXfyofiévqì zs ov ngocSt^eX^ysto] 
Ita edidi Schweighaeuserum secu- 
tus , qui lectionem ante Wesselin- 



gium Yulgatam ov revocavit: eun- 
demqne etiam editt. recentt. recte 
secuti sunt , cum vocula ov ad 
ipsum verbum nQoaSisXéyExo perti- 
neat, iunctum antecedentibus ver- 
bis ovTS TCQoaetnB per ipsam vocu- 
lam rf : de qua structura particula- 
rum 0VT6 — xs conf. Herod. III, 31. 
VI, 1 ibique nott. Wesselingius prò 
ov dederat ovr£ , quod sane Fio- 
rentinus liber cum quibusdam aliis 
praebet, a nostro loco valde alie- 
num: attamen recepit Gaisfordius; 
ov TI exhibueruntReiz.etMatthiae, 
quod in scriptis libris certe non re- 
peritur. — Ad verba : Xóyov ovóéva 
mdov cf. Ili, 45. 

nsQÌ ^vjLtcò ixóiisvog] i. e. valde 
iraius animo. Scripsi ita cum recentt. 
edd. prò néqi ^fi^ ix-, quod Wes- 
seling. mutaverat in nsgt^vfA(og 
ixófifvog, citans Aeschyl. Choeph. 
38. Herod. II, 162 {nsQi^vfjuog ix^^y 
quod tamen bue minus pertinere vi- 
detur, ut recte monet Schweigh.). 
1, 141 (ubi est dpy37 ixofitvog), Elti. 
in Quaest. Herodott. p. 16 (Jahrbb. 
f. Philol. u. Paedag. Suppl. IX. p. 
126) de hoc loco disputans nsQÌ- 
d' v fi g ixónsvog scribi mavult. 
Mihi magis bue facere videntur Ho- 
merica, quae Noster imitatus est: 
Ili. XXII, 70: ttXvcoovzsg negl »v- 
fió. XXIV, 236: negì S'Jid'sXs dv- 
(i(ò. Nec aliter tibqI x^^ì Od. VI, 
158. Ili. XIII, 119. 206. 430, alia id 
genns, de quibus disputavit Nitzsch. 
ad Homeri Odyss. V, 36. pag. 8 seq. 
itemque Goettling. ad Hesiodi Scut. 
12, qui quod in bis formulis négi 
scribunt idque prò JSSQioodSg acci- 



THALIA. m. 50—52. 



101 



vog 6 IlBifCavÒQog i^eXavvsi ix %àv olxC<ov. 'E^sJiaOag de rov- 51 
TOP tóxÓQBE xòv nQeófivreQoVj xa 6g)i 6 latixQonaxtoQ duléx^ri. 
6 di oC ànfjyéexo , Sg 6tpBag g)iloq)Q6v(og èSé^axo ' ixaCvov dì 
xov Ì7CBog^ x6 0(pi o IlQoxkérig cino(SxéXkov elne^ axs ov v6^ 
lafiàv, ovx iiié^vrixo, IlBQiavdQog dì ovdèfiiav ^rixavriv Sq>ri 
ilvai ULTI av Oq>t éxstvov vnod^d^^ai xi , ikinaQsé te Cóxagécov. 
ò dì dva^ivffi^elg elna xal xovxo. UsQcavdQog Sì v6g) kafiàv 
xal xwxo , xal ^alaxòv ivdtdóvaù fiovkó^evog ovdìv , ij 6 èi,6- 
la^alg V3r' avxov nalg dlaixav Ìtcolìbxo^ ig xovxovg na^nav 
ayyBloVj àxriyÓQBVB (iti fitv déxBad'ai olxCoi6i, 6 dì, oxog cltcb- 
Xccvv6(iBvog ik&oi ig akkrjfu olxCriv, ànrikavvBX^ av xal cenò xav- 
xrig , à%Biki(yin6g xa xov IlBQiavdQov xottSi ÓB^aiiévotói xal i^ég- 
yBtv xBkBVOvxog. ccjtBkawó^Bvog 8* av ^ic in bxìqtiv xcSv ixaC- 
Q€9v ' o[ dì axB IJBQLavdQOv ióvxa nalòa , xainsQ SecfiacvotrcBgj 
Ofiog èdixovxo, Tikog dì 6 TLaqCavdQog xi^gvyfia inoirfiaxo^bì 
og av ri olxioi0t vnodi^rjxai fiiv rj 7tQoc8takf%%iì , tgriv ^tifiériv 
xoikov xà ^Anokkmvi òg)BÌkBtv, otSrjv d^ atnag, nQog cov drj 



piiinty eqaidem malai eos sequi vi- 
ros doctos, qui in Homero nunc odi- 
derant Ttsgly qnam praepositionem 
in bis dativo additam existimo non 
aliter atqae in iis locntionibus, qnas 
attalit Matthiae Gr. Gr. §. 397. noi. 2. 

Cap. li. 

ov v6g> la^v] Ci. noti, ad III, 41. 
Qnae sequuntnr verba: UeQCavdQog 
dì ovdtfiiav fiTjxcev^v iq^rj sivcii firi 
ov atpi ixiìvov vitod'éad'ai rt va- 
Icnt; Periander vero fieri prorsus 
non posse, dixit , qmn ille (avns) ipsis 
a&quid suggesseril s. consilium quod- 
dwn dederit. Ad locutionem ovòf- 
lUav ftfixci^fiv X. T. X. vid. Il , 160 
ibiqne aliata; ad verbam vnod'é^ 
a9ai conf. nott. ad I, 107. 

piaXmLÒv èvÒidóvai — ovòìv'\ i. e. 
midi (de ira) remittere. Conf. Ili, 
105, et qnae citavimus plura.ad Più- 
tarcb. Alcibiad. p. 171, ad Flamin. 
p. 100. Pro ly, quod sequitur, ob 
constantem Herodoti usum Struse 
8pec. I. Quaest. de dial. Herod. p. 
30 8eq. (OpuBcc. II. p. 29C) scriben- 
dnm censet t^, quod Dindorf. et 
Dietacb. dederunt. Equidem retinui 



?7 , ut II , 32 , ubi cf . nott. , sed prò 
Ì^Blaad'BÌg^ quod plurimi libri affe- 
runt, ut III, 46 dadi cum recentt. 
edd. i^eXad'B^s, ig rovzovg spectat 
ad ^, quod inde nihil aliud esse at- 
que naQ* olg recte monet Struve 1. 1., 
similia qnaedam huins generis alfe- 
rens. dntiyÓQSVf /i^ x. r. l. eodem 
modo Noster dixit, quo III, 128; 
ànrjlatfvsz' av e Fiorentino dedi 
prò ànslccvvsT* av, ut VII, 210. 
Vid. Bredov. p. 299. — In fine cap. 
cum recentt. edd. restitui S* av rj't's 
prò dvqis, quod Reiz. ediderat. Cf. 
Hermann, ad Viger, p. 820 et nott. 
ad I, 42. 

Cap. LII. 

og av ^ olxCoiai x. r. A.] Compa- 
rat cum bisce Sopboclea in Oedip. 
Tyrann. 347 Wessel. Ad verba oariv 
Sii f^waff cf. I, 157. 

tgriv tVf^^V^ tovTOv to5 'Anóllmvi 
Stpe^istv] ,,ut is mulctam penderet, 
quae tega esset 'JnólXoavog , s. quae 
ei deo tanquam donarium consecra- 
retur, sicut cygnus v. e. erat i£(fòg 
'JnóXÌ(ovog. Dìcebant autem dva- 
d"ì^fiata s. donaria vasaque sacra 
tsQa, Vid. Diodor. Excerptt. XXVI, 5 



102 



HERODOTI 



tovto tò xYjQvyiia ovtb tCg ot òiakéye^^ai ^ ovte oIxvoiól déxs- 
Od'ai fjd'eXe' ngog dì ovSì avròg ixetvog èdtxaUv xeipia^aitlì 
aTtSLQtiiiévov ^ àkkà diaxagregécov Iv tfj^i ótoi^ói ixaXivdésro. 
xBtaQtr^ d' iifiéQt] ISciv (iiv 6 IlfQLavdQog cikov<Sirj0Ì t€ xaì àó^- 
rirjói <Sv[ins7crc}xóta , otxteiQS ' vnslg di rfjg OQyijg ffle aóóov 
xccl IXeys' ^Slnal^ xótEQa rovtov at^eràtfQci ìótl^ taira tà 
vvv ixcuìi JtQtfióetg , rj r^v tvQavvida xal ccya^à , rà vvv iyà 
6%^^ raura ióvta tó natQÌ init^deov naQakafifiaveiv; og imv 
i^LÓg XB natg xal Kogivd'ov t^g avdaifiovog fiaóikBvg^ aXijtip; 



ibique Wessel. p. 512. Sic in Ar- 
chontam iureiarando erat, si quis 
ipsorum contra legcs fccisset, eum 
mulctae nomine statuam suam aii- 
ream pensurum esse, XQ^^^'^ ^^- 
ÓQicévta ànoxiaai Dclphis Apollini 
consecrandam , nt est apnd PoUuc. 
Vili, 86. pag. 900 Hemsterh. Cf. 
Platon. Phaedr. pag. 235 E. ibique 
Schol. p. 50 Rnhnk. reliquosque in- 
terprr. Ileraclid. Pontic. Polit. 1, 10, 
in quo loco esplicando turpiter la- 
psus est Koelerus p. 32.** Cr, Hn- 
iusmodi mnlctas diis solvendas, vcl 
singulis hominibus vel ipsis civita- 
tibus impositas, comroemorant Roso 
Inscriptt. Graecc. p. 216, Paciaudi 
Monumm. Peloponn. I. pag. 177 seq., 
Curtius Anecdd. Delphicc. pag. 44. 
ApoUinis , cui hacc muleta debetur, 
templum in inferiore Gorinthi parte 
commemorat Leake Travels in Mo- 
rea III. pag. 249 , qui idem (Pelo- 
ponncs. pag. 391) in huìus templi 
fundamcntis anno 1676 a Sponio et 
Whelero repertam esse addit inscri- 
ptionem Roroanam , qua L. Hermi- 
dius Celsns aedem et statuam Apol- 
linis dedicasse traditnr. — In seqq. 
ad verba nqòg oav Sri tovto tò nrj- 
(fv/fia cf . nott. ad I, 38 , et ad nsi- 
Qtiad'ai III, 118. Deinde scripsi iv 
tijai azoiij ai itiaUvdéeto (in porti- 
cibtis voìutahatur) prò vulg. otofjai, 
quam recte repudiarunt reccntt. 
edd.; cf. Bredov. p. 161. Ad ver- 
bum iìialtvdéezo conf. similes locos, 
quos attulerunt lacobs. ad Aclian. 
N. A. 11,31, Sanppius ad Xenopliont. 
De re equestr. V, 3. pag. 216 et in- 
primis Bredov. p. 371 pluribus de 
hoc verbo disputans. 



nTCDHÓtà] i. e. qui oh infartunium nee 
lavacris nec cibis uieretur, s. ittwHe 
et inedia male affectum, nt interpre- 
tatur Schweigh. av^nCmuv incidere 
quidem valet, sed non sine doloris 
et affectus cuiusdam significatione 
addita. Conf. Wyttenbach. ad Pla- 
ton. Phaedon. pag. 206. Ad Tocem 
àlovat'ijai y qua et Hippocrates et 
alii utuntur, conf. locos allatoB in 
Tliesaur. L. Gr. I. p. 1527 ed. Din- 
dorf. Ad verba vnslg dh rijg òffy^g 
conf. I, 156 coli. IX, 4. VII, 162 et 
qua e alia affert Wex ad Sophocl. An- 
tigon. 714. p. 221. 

ióvrcc z<p nccTQÌ intr'^Ssow] Ad fi- 
lium pertinet, hoc fere sensn: cvm 
tu patri, s. patris animo , te accommo- 
des. Conf. Ili, 70. — Ad verba Ko- 
Q^v&ov T^g evSa^fiovog confer 
Homerum , qui àtpvHÒv dixit Corin- 
thum Ili. II , 570 , et Pindams , qui 
òXpiav praedicavìt (Olympp. Xni, 
4). Add. Thucydid. 1, 13 et qnae aUa 
vetcrum testimonia collegit Wagner, 
in Specim.rerr. Corinth. pag. 1. Spe- 
ctat autem vox èvdai^uov ad opes 8. 
ad opìdentiam et divitias commercio 
potissimum a Corinthiis compara- 
tas ; vid. nott. ad V, 8. — fiaeilivg 
hoc loco dicitur tyranni filius, here- 
ditario et Icgitimo iure quasi con- 
stitutus rex: quod iis addi poterit, 
quae de significatione vocum TVQav- 
vog et paaiXsvg disputarunt viri do- 
cti ; cf. Plass : Die T jrannis I. pag. 
123 seqq. 131 seqq. Ad verba ogy^ 
XQsafievog (recentt. edd. XQfófisvog) 
cf. I, 88. XQ^^ ciiDi recentt. edd. prò 
vulg. ixQrj^ dedi, ut II, 173; cf. 
Bredov. p. 286. 



THALIA. III. 52. 



103 



/5ebv etXsv^ àvriótatétov xb xal oqyV XQBd^LBvo^^ sg róv ós i^xi- 
ora X9^' **' y^ ^*ff OvfupoQYi iv avtolói èysyóvae , i^ ^g vxo- 
ififiv ig ifi^ ^X^f^y ^y^^ ^^ avtri yéyovè , xaì èyò avxrig ^^ ^^bvv 
lUxoxóg BÌ(Uj o6a avtóg 6(pea ilè€Qya6d(Ai]v. 6v 6ì (lad^òv ocroi 
(p9t}vii<f9'ai xQBóóov iòti rj olxtscQaód'ccL , Zfia te oxotóv te ig 
rovg xoxiag xaì ig toifg xQéóóovag redvfiàód'ai ^ àxid'c ig va 
oixùx. IlèQiavÒQog fiìv tovrovót avròv xaxekà^fiavB ' ò dh allo 
filv ovdiv dfiBLfiBxat xòv naxéqa^ l<pi] da (itv tgriv ^rifiLtiv òipai- 
Ibiv xm ^«p, sfovxà ig Xóyovg antxófiBvov. Mad-òv dì 6 TIb- 
QÙxvdQog, og anoQÒv xt xò xaxòv Btrj xov xaidòg xaì àvCxrixov^ 
é| òip^ak^àv (iLV ànoxi^iCBxai , óxailag nXotov ig Kigxvgav ' 
ixBXifaxBB yàg xaì xavxrjg. àno^xaCkag 6b xoxkov 6 TlBQiav- 
dffog ióxQaxBVBXO ini xov TCBvd'BQOv ngoxXéa , oSg to5i/ naQBov- 



iw €tvTOiai iyfyóvsà] iv avroiai 
Schweigh. accipit prò iv ictvtoìai, 
de prima persona, reddiditqne: in 
domo nostra, nndo Eltz 1. antea 1. 
pag. 127 rescribi volt : iv icavroìai, 
qood de prima persona aeque acci- 
piator (inter nos), Ne^s praefer- 
ret iv o/x/otiTi, modo hoc in libris 
scriptis inveniretur. Equidem cum 
recenti, edd. retinui iv avtoìai, , in 
ipsis his se. rebus, maiis, malimqne 
iatelligere nQi^yfucai s. avfjLntmiiaat 
cnm Corae, qui, si quid mutandum, 
1e^ maynlt iv avtfj aoi (tibi ob eam 
se. matrem) , quod merito displicuit 
Larcliero. Nec magis necessarium, 
e€»dem Corae anctore , prò rò nXsvv 
reponere tóaco nXevv, Ad structu- 
rmm conf. Wez ad Sophocl. Antig. 
782. pag.236. Quae sequnntur verba 
oaip avtóg atpecc i^SQyaadfirjv ^ sic 
scrìpsi Bredovinm secutus pag. 283, 
qni prò cips , quod vulgo edunt, rc- 
scrìbendum esse docuit atpea , quod 
ipsiim ad iv avxoiai (soil. ngT^yfiaai) 
est referendum, ut haec sit loci scn- 
tentìa : quo magis ipse ea pevfeci, At- 
que hanc sententiam Schweig^haeu- 
serus etiam in Latina interpreta- 
iione expressit (,,quum a me haec fa- 
cia sini* ) , mox vero in Lexìc. Hero- 
dot. I. p. 226 maluit cum Corae red- 
dere: quod ego ipse eam occidi ve! 
perdidi, eam verbi /|fpyaf5cr^at se- 
cutus notionem , qua Supra ad IH, 
31 positura illud invenimus; in qua 



sententia atpe prò avr-^v accipien- 
dum et ad matrem referendum erit, 
cuius nulla in antecedentibus men- 
tio; accedit etiam, quod ipsa forma 
atps ab Herodoto aliena est, ut do- 
cuit Bredov. 1. 1. Itaque Herodoti 
verba eo scnsu accipienda crunt, 
quem supra indicavi. Eltz. 1. 1. pag. 
128 scriptum fuisse coniicit: octo 
ceiptóg y 6 i^sgyaadfirjv. 

av Sì fiad'mv oaco tpd'ovésad'ai, x. 
T. l.] Pindari est sententia in Pyth. 
1, 104 (85) : 'Kgéaaoav ol-nxiQyLmv cpQ'6- 
vosy ubi conf. Boeckli. et lacobs. in 
Delectt. Epigr. p. 255. Exscripsit 
Herodoteam sententiam Stobaeus 
Tit.3, 60. p. 42 s.p.l03.T.I. Gaisf. 
Pro Toxijas cum Gaisf. et Matth. re- 
posui tonsag, de quo vid. potissimnm 
Struve Specim. II. Quacst. de Hero- 
dot. dial.pa{;.6. (Opuscc.II. p. 331). 
In seqq. avròv yiarsXdiipavs est : eum 
inhibere conabatur. De imperfecti 
usu dixi ad 1 , 68 , de verbi signitì- 
catione ad III, 36. Ad anonéfiTzs- 
tai cf. nott. ad III, 50. nXoiov e 
plerisque libris cum edd. reccntt. 
dedi prò nlo^ca, monente Schweig- 
haeusero ; valet enim : instructa navi. 
Alia enim est ratio eorum locorum, 
qnos ad III, 4 attuliraus. 

iatgaxBVito — TlQO%Xéa'\ De Prode 
vid. nott. ad III, 50. Exstat, mo- 
nente Valcken. apud Diogen. Laert. 
I, 100 epistola velut a Periandro 
scripta ad Proclem socerum. — In 



102 



HERODOTI 



tovro rò xriQvyiia oirts rég of diaXéyèód'ai , ourt oIxìolól dexs- 
ód'm ì^d-eXe' ngòs dì ovdì avròg ixstvog idixaCev neiQaod'aL 222 
àneigtiiiivov , àXXà diaxaQXSQéfùv iv t^ói ótoifjót èxaXtvdiexo. 
xBtaQxri <J' Ìhì'ÌQ'Q làdv ynv 6 UtQCavdQog àXov6trj6( te xal àót- 
xCri(Si 6viinsjtX€Jx6xa^ oCxxblqs' vJtelg dh xijg OQyrjg i]l'£ aóHov 
xal iXeye' ^H %at^ xóxsQa xovxcdv atgexóxBQa Ì6xt^ xaUxa xà 
vvv l%(oii TtQffiósig , rj xrjv xvgavvida xal àyad-à , xà vvv iyò 
il(o , xavxa ióvxa xm xaxQÌ iTCtxtjdeov xaQaXafipàvsLV ; og iàv 
i^óg XB nalg xal KoqCv^ov x'^g evdai^ovog paóiXevg^ aXrjxrjv 



ibiquo Wessel. p. 512. Sic in Ar- 
chontum iureiarando erat, si quis 
ipsomm contra leges fecisset, enm 
mulctae nomine statuam suam au- 
rcam pensurnm esse, XQ^^^'^^ ^^' 
dQidvra ànoxCaai Delphis Apollini 
consecrandam , ut est apud Polluc. 
Vili, 86. pag. 900 Hemsterh. Cf. 
Platon. Phaedr. pag. 235 E. ibiqne 
Schol. p. 50 Rubnk. reliquosque in- 
terprr. Heraclid. Pontic. Polit. 1, 10, 
in quo loco esplicando turpiter la- 
psus est Koelerus p. 32.** Cr, Hu- 
insmodi mnlctas diis soWendas, vel 
singolis hominibns vel ipsis civita- 
tibos impositas, commemorant Rose 
Inscriptt. Graecc. p. 210, Paciandi 
Monumm. Peloponn. I. pag. 177 seq., 
Curtius Anecdd. Delpbicc. pag. 44. 
Apollinis , cui haec muleta debetur, 
templum in inferiore Corinthi parte 
commemorat Leake Travels in Mo- 
rea III. pag. 249 , qui idem (Pelo- 
ponnes. pag. 394) in huius templi 
fundamcntis anno 1070 a Sponio et 
Whelero repertam esse addit inscri- 
ptionem Romanam , qua L. Hermi- 
dius Celsus aedem et statuam Apol- 
linis dedicasse traditur. — In seqq. 
ad verba «pòg c5y òri ^ovro xò xif- 
QvyiLct cf. nott. ad I, 38 , et ad nu- 
Qcco^ai III, 118. Deinde scripsi Iv 
TJjai axoirj CI inaXivdéero (in porti- 
cibiis volutabatur) prò vulg. CToyai, 
quam recto repndiarunt recentt. 
edd.; cf. Bredov. p. lOi. Ad ver- 
bum iTialivdisTO conf. similes locos, 
qnos attulerunt lacobs. ad Aelian. 
N. A. 11,31, SauppiuB ad Xenophont. 
De re cquestr. V, 3. pag. 210 et in- 
primis Bredov. p. 371 pluribus de 
boc verbo dispntans. 



àlovaCriaC tb naì ceait^Tjat avfine- 
XTooxórof] i. e. qui ob infortuniitm nec 
lavacris nec cibis uteretur, s. illuvie 
et inedia male a/fedum, ut interpre- 
tatur Schweigh. ovfin^nTeiv incidere 
quidem valet, sed non sine doloris 
et affectus cuiusdam significati one 
addita. Conf. Wyttenbacb. ad Pla- 
ton. Phaedon. pag. 200. Ad voccm 
dlovaérjai, qua et Hippocrates et 
alii utnntur, conf. locos allatos in 
Thesaur. L. Gr. I. p. 1527 ed. Din- 
dorf. Ad verba vnèìg Sì xijg ògy^g 
conf. I, 150 coli. IX, 4. VII, 102 et 
quae alia affert Wex ad Sophocl. An- 
tigon. 714. p. 221. 

ióvxa To» nocxQÌ ìnixijdeov] Ad fi- 
lium pertinet , hoc fere sensu : cum 
tu patri, s. patris animo , te accommo- 
des. Conf. Ili, 70. — Ad verba Ko- 
qCv^ov xrig evSaifiOvog confer 
Homerum , qui àtpvBiòv dizit Corin- 
thum Ili. Il, 570, et Pindarus, qui 
òXpCav praedicavit (Olympp. XIII, 
4). Add.Thncydid. 1, 13 et quae alia 
veterum testimonia collegit Wagner, 
in Specim.rerr. Corinth. pag. 1. Spe- 
ctat autem vox fvda^fuov ad opes s. 
ad opulentiam et divitias commercio 
potissimum a Corintbiis compara- 
tas; vid. nott. ad V, 8. — §aaiX6vg 
hoc loco dicitur tyranni filins, bere- 
ditario et legitimo iure quasi con- 
stitutus rex: quod iis addi poterit, 
quae de significatione vocum xvgav- 
vog et PaaiXsvg disputarunt viri do- 
cti ; cf . Plass : Die Tyrannis I. pag. 
123 seqq. 134 seqq. Ad verba ogyij 
XQftófisvog (recentt. edd. ZQ^ófisvog) 
cf. I, 88. XQV''^ c"Di recentt. edd. prò 
vulg. ixQTJv dedi, ut II, 173; cf. 
Bredov. p. 280. 



THALIA. III. 52. 



103 



fiiov eiXev^ civxi6xaré(ov xb xal oQyy XQ^^t^^'^^S '^ is tov 6b ^xt- 
ara XQtiy, si yaQ ttg Ov^oqyi iv avtotói éysyóvae , i^ 1J5 vxo- 
ifC-qv ig ifih ixBig^ è^C re avrri y^yove , xal iyò avvfjg tò tcXbvv 
(létoxóg f^ftfc, 06 a avróg 0(pBa il^BQyaaafii]v. óv dì (lad^òv ocroi 
tp^ovéBó^m XQB66OV Ì0tl rj olxxBlQBó^ai , a/ita tb oxoióv n ig 
rovg toxéag xal ig toifg xQB06ovag tsd^fiàód-ai , axid'c ig rà 
olxCa. IlBQiavò^g ^iv tovrovóL avxòv xarBlafifiava ' 6 di allo 
filv ovdiv à^Bifistat tòv natica ^ iq>r] di fivv Cq^ tW^V*^ òtpBt- 
Ibiv tà ^6©, sfovtà ig lóyovg àxtxófiBvov. Mad-àv ól 6 IIb- 
Qucvdgog^ (og oltcoqov tv xò xaxòv eCr] xov naidòg xal àvLxrjxoVj 
i^ òipd'alfiàv fiLV ànoniyinBxai , óxBtXag TtXotov ig KsQxifQav ' 
ixBXQaxBB yaQ xal xavxrjg. ànoCXBikag dì xovrov ó Ilegiav- 
dgog ioxQaxBVBXo ini xhv nevd'BQÒv IlQoxXia , cSg rc5v naQBÓv- 



Iv avxotcì iysyóvn] iv avtoiai 
Schweigli. accipit prò Ìv iavxoìai, 
de prima persona, reddiditque : in 
domo nostra, undo Eltz 1. antea 1. 
pag. 127 rescribi volt : iv savroCai, 
qaod de prima persona aeque acci- 
piator (inter nos), Negrìs praefei*- 
ret iv olxfoiai, modo hoc in libris 
script is in venire tur. Equidem cum 
recenti, edd. retinui iv avrotai , in 
ipxis hìM se. rebus , nuUis, malimque 
intelUgere JtQT^yfiaai s. av/intcifiaaL 
cum Coraé, qui, si quid mutandum, 
legi maynlt iv avz^ coi (tibi ob eam 
se. matrem) , quod merito displicuit 
Larchero. Nec magis necessarium, 
eodem Corae auctore, prò rò nXevv 
reponere tóatp nXevv, Ad structu- 
ram conf. Wez ad Sophocl. Antig. 
782. pag. 236. Quae sequuntur verba 
ocre» a'òxòg tìfpecc i^SQyaadfiriv , sic 
scripsi Bredovium secutus pag. 283, 
qui prò aips , quod vulgo eduut , re- 
scrìbendum esse docuit atpsa , quod 
ipsum ad iv avtoCai (scil. ngi^yiiccai,) 
est referendum, ut haec sit loci scn- 
tantia : quo magis ipse ea pei' feci. At- 
qua hanc sententiam Schweighaeu- 
serus etiam in Latina interpreta- 
tione expressit (,tquum a me haec fa- 
cto sinl ), mox vero in Lexic. IToro- 
dot. I. p. 226 maluit cum Corae red- 
dcre: quod ego ipse eam occidi vel 
perdidi, eam verbi /|f pyajf cr-O^ai se- 
cutus notionem, qua Supra ad III, 
31 positum illud invenimus ; in qua 



sententia atps prò avr^v accipicn- 
dum et ad matrem referendum erit, 
cuins nulla in antecedentibns men- 
tio ; accedit etiam , quod ipsa forma 
atps ab Herodoto aliena est, ut do- 
cuit Bredov. 1. I. Itaque Herodoti 
verba eo scnsu accipienda crunt, 
quem supra indicavi. Eltz. l. 1. pag. 
128 scriptum fuisse coniicit: occo 
cevzóg y 6 i^sgyaadfjirjv. 

cv dì futd'òv oocp (pd'OvsBod'ai, x. 
r. X.] Pindari est sententia in Pyth. 
1, 164 (85) : Y.QÌaa(ùv oUxiqiimv cp-O-o'- 
voq, ubi conf. Boeckh. et lacobs. in 
Delectt. Epìgr. p. 255. Exscripsit 
Uerodoteam sententiam Stobacus 
Tit.3, 60. p. 42 s.p.l03.T.I. Gaisf. 
Pro Tox^ag cum Gaisf. et Matth. re- 
posui roxcofff, de quo vid. potissimum 
Struve Specim. II. Quaest. de Hero- 
dot. dia1.pa?.6. (Opuscc. II. p. 331). 
In seqq. avxòv yiaTBXdfjLpocvs est : eum 
inhibere conabatur. De imperfecti 
usu dìxi ad 1 , 68 , de verbi si^niii- 
catione ad III, 36. Ad ànontfJLns- 
xai cf. nott. ad III, 50. nXoìov e 
plerisque libris cum edd. reccntt. 
dedi prò tcXoCùì^ monente Schweig- 
bacusero ; valet enim : instructa navi. 
Alia enim est ratio eorum locorum, 
quos ad III, 4 attuliraus. 

iaxQUXBVBXO — TTpoxAfa] De Prode 
vid. nott. ad III, 50. Exstat, mo- 
nente Valcken. apud Diogen. Laort. 
I, 100 epistola velut a Periandro 
scripta ad Proclem socerum. — In 



104 



HERODOTI 



r(Dv o[ jtQtiy^atiov ióvra altidrarov ' xal elXs fiìv tfiv ^EnC- 
hiàavQOv^ elXs 6ì avròv IlQOxXéa xal i^éyQìfióe. ^Eicsl di rov 
XqÓvov ngofiaivovrog o ve IIsQiavdQog TcagrjPi^xes xal ótn/e- 
yvvcicxBto Bcavtà ovxén alvat dvvavòg tà icgr^iutta ixoQav re 
xal diéicsLV^ Tcéfiil^ag ig tìj^v Kìqxvquv àxexdkBS tòv AvxóipQova 
ini rtfv xvQavvCda ' iv yàg drj tà ngsofivréQù) tc5v xaidtDV ovx 
ivcÌQa , dXXd ot xaxBq>aCvEto elvat vmd'éotBQog. o dh Avx6q>Q(ov 
ov8ì àicoxQCóLOg rji^CiDóB ròv (péQovra r^v dyyBlirjv. IlBQLaV' 
ÒQog dì 5 7tBQiB%6^Bvog tov vbtivCbg} 5 ÒBvtBQa dnéfSxBikB in ' av- 



seqq. itoyQSiv est capto vitam conce- 
dere, ut snpra ijcodygia III, 36 prae- 
mia prò Croeso conservato. Alibi 
i/aayQiCv valet vivum capere, ut I, 86. 
211 etc. Hinc imyqéav Xa§sìv 
ti va eodem fere sensu, de quo di- 
ximus ad Ctesiae Excerptt. Per- 
sicc. §. 0. Add. etiam Herodot. VI, 
28. 37. 

Gap. LUI. 

xofl cvvsyivtóayisro imvxó] De stru- 
ctura conf. Kuehner. Gr. Ór. §. 638 
et nott. ad IV, 43. Verba seqq. rà 
ngi^fiara ènoqàv re xal diénuv va- 
lent: res publicas s. imperium inspi- 
cere et administrare. De inogàv quae- 
dam dixi ad Plutarch. Philopoem. 
pag.64.256. Ex Herodoto conferas 

I, 48. 110. 124, et de verbo Siénuv 
VI , 83. — srapiy/JjJxfa redde : conse- 
nuit, aetatis florem excessU, eodem que 
fere modo sic legitur in Thucydid. 

II, 41 et in Aeschyli Agamemn. 957. 
iv yaQ ^drj r<p TCQBa^vxégco róSv 

nuCdonv X. T. i.] Eum indicari^ quem 
Cypselum vocatDiogenes (conf. nott. 
ad III, 50) , suspicor. Sed Aristote- 
les Politt. V, 11 [V, 9. §. 22 ed. 
Schneid.] huic filio noraen fuisse 
scribit Gordiae, cuius ipsius filius 
Psammetichus Periandro successe- 
rit. A quo di versus opinor ille Gor- 
gias, Periandri frater, cuius apud 
Plutarchum fit mentio II. p. 160 C, 
quique idem ab aliis scriptoribus, 
quorum locos attulit Wyttenbach. 
in Animadverss. ad Plutarchi 1. 1. 
pag. 979 , modo Gorgias modo Tor- 
gus adeoque Gargesus nominatur, 
mirft librariornm negligentift. „Sed 



quid'si Gorgias vel (?or^ru« Plutarchi, 
qui cum posteris suis tyrannus Am- 
braciotarum erat, omnino diversns 
est a Gordia nostro, Psammetichi 
patre et fratre fortasse ipsius Cj~ 
pseli?" C. O. Mueller in Aeginett. 
p. 68 not. coli. C. Wagner de Pe- 
riandro pag. 24. Quattuor Periandri 
filios afferunt Nicolai Damasceni 
Excerpta ; vid. nott. ad III , 50. — 
Verba ènì ttjv tvqctvvCòa. recte sic 
vulgo vertunt : ad regnum suscipien- 
dton, 

ovx ivmga] Pro vulg. èvsmga cum 
Bredovio scripsi ivoaga , ut I, 123. 
Mox ditongiaiog reliqni, ut I, 49, 
Recentt. edd. vnongCaiog ediderunt, 
quod placuit Bredov. p. 37. Ad sen- 
tcntiam conf. Plutarch. II. p. 175 E., 
ubi Wyttenbach. in Animadverss. 
pag. 1051, Herodotei loci non immc- 
mor, extrema verba sic reddit: ,,m 
maiore natu fiUortan non videbat Tiyv 
rvgavvéda, non agnoscehat idoneum ty- 
rannidis successorem.** Schweigh. ad 
ivoiga subaudit rò etvai dvvatòv tà 
ngdyiiara diénuv. Tu conf. I, 89. 
123. y, 36. Vili, 140, 2. — In seqq. 
vmd'iatsgog is dicitur, qui ingenio 
tardiori, hehetiori est, siupidior homo, 
— „Plotin. Ili, 8, 3 : of vcad'ictsgoi 
t6v naC8(ùv. cf. Ili, 6,6. VI. 7, 22." 
Cr. Comparativi eadem fere vis at- 
que supra HI , 29 comparativi vno- 
(iagyoTBgog. 

nsgtfx^l^^^^S T^ov ffi^v^w»] i. e. 
magnam iuvenis curam gerens , magna 
cura 8. studio iuvenem ampìecten», 
Conf. Ili, 72. V, 40. VII, 39. Vili, 
60. In seqq. scripsi nsasìv prò vulg. 
neaésiv, cf. ad III, 81. 



THALIA. in. 52. 63. 



105 



tòv tfiv adslg)£riv^ itovtov 8h ^vyatsQa^ doximv (itv fLccXcóta 
tavvg av xsi^eód'ai. àxixoiiévrig dh tavtrig xal XsyovOrjg' SI 
xatj fiovXBai ttjv te tVQawida ig aXlovg ntiSetv^ xal xòv olxov 
xov %axQÒg 9iaq>0Qri^évta ftaXlov^ rj avzóg ótpBa aJteXd'àv 
223fX^tv; amd'i ig tà olxCa^ naviSai óBiovtòv ^rnniàv. {pUoriiiLi] 
xTfjiia óxa^óv' fi^ tà Tcaxà rò xaxòv là. noXkol ràv dtxaimv 
tà ixiHxdótsQa JtQotid'etCt , jtoXXol di i]dfi tà iiritQcil'a di^rj^e- 
VOI tà itaxQmta àjcéfiakov. tvQawlg XQ^f^ ^tpaXeQov ' xoXlol 



%al tòv otxov — diatpoQrjd'évta] 
tÒv oÌxov de patemis bonis s. de pa- 
trìiDonio intelligi notat Larcherus. 
9ia(poQfj9'èrTa est : direptum , diìapi- 
datumj ut I, 88. Hoc yero partici- 
piom noli sic accipere, ut accipere 
voluisse YÌdetur Matthiae in Or. Gr. 
§. 631 , 4, ut oratio ex infinitivo qui 
antecedit (jtBffsìv) sabito in partici- 
piam transiisse putetur, cnm hoc 
participinm arcte cohaereat cnm tòv 
ot%09y et ad tòv otnap — • diaipoQTj- 
d'érra e seqq. trabere liceat Terbum 
/jny, onde hic accnsativns aeque 
pendeAt ataoe in seqnentibns acca- 
satiyns aq>ia ab eodem yerbo ixHv. 
Scripsi antem atpéa, nt dudum con- 
iecerat Valckenar. probante Bredov. 
p. 283. Valgo aq>s, qaod ab hoc He- 
rodoti loco aeqae aliennm est atqae 
sapra HI, 52, abi cf. nott. Spectat 
aatem aq>ia ad rijv tb xvqavvCòa %al 
TOP ol%mf. Itaque totins loci sen- 
tentia haec est : Visne regnum in alio- 
rum manut incidere et domum pcUris 
diripi potnts quam ut ipse (a Corcyra) 
diseedas (bac) et haec (reg^am et do- 
mani) teneas. 

(piXoTiitéfj XT'^fia axaiòv] (pilon- 
fUa monente Valck. vix alio sensa 
atqae tpilovsixia (pervicacitas s. oh- 
gtinafio). Nec aliter Italas interpres, 
qni ei significationem tribait : ambi- 
ziosa contenzione t caparbietà, punti- 
glio, Ipsa sententia apad Stobaeam 
qaoqae XXIII, 12. p. 100 s. p. 426. 
Voi, I. Gaisf. reperitar et ad Sopho- 
clem refertar aactorem. Ad usam 
vocis xr^fMT et vocis ZQfjfiM (in ver- 
hìsitVQavwlg XQ'nf^ aq>aÌBQ6v) coni. 
Kaebner. Gr. Gr. §. 421. not. 4. In- 
fra Noster III, 80: ncSg S' av strj 
X 9 17 ^ a %ctxriQxri{Uvov fiovvaQX^V' 



fii} T(S nomai xò ncenòv lcS\ Artica- 
lam x<p toUi vult Cobet. Ad ipsam 
locutionem hancce, proverbialem 
fere, illastrandaro Wesseling. laa- 
davit Sopbocl. in Aleadis apud Sto- 
baeam Florileg. IV, 37^ (Nauck 
Fragmm.Tragicc.p. 117): 'E vravO^a 
[lévxoi ndvxcc tccvd'QcÓTCùìv voaet, Ka- 
yioìg oxocv d'élooaiv Icèad'tti nomee. Ap- 
pian. De rebb. Italico. 3 (pag. 35 
Schweighaeas.): ffv dì firj avidxto 
nomea xò nomòv im. Apollon. Rhod. 
IV, 1081. Thucyd. V, 65 ibiq. Da- 
ker. Aelian. N. A. III , 47 ibiqne la- 
cobs. Plara dabit Krabinger. ad 
Synes. Orat. nsgì paaiX. p. 144 seq., 
quo uti debebam ad Plutarcbi Alci- 
biad. p. 207, ubi de verbo iccad^oti 
admonui, quod de quovis dicatur 
remedio, quo daroni s. incommodi 
quid levetur aut in melius conver- 
tatur. Formam tcS, quam libri scri- 

?iti praebent, retinui nec mutavi in 
éo, quod mihi quidem ab Herodoto 
alienum videtur; cf. Ili, 85. IX, 111 
et Bredov. p. 386. Mox revocavi 
vuìgatam ngoxid'BÌai prò ngori^écc- 
ai , quod in recentt. edd. adhuc re- 
tineri video, merito damnatum a 
Bredov. p. 394; cum Bekkero et re- 
centt. edd. scripsi firjXQtó'Ca et na- 
XQoiicc, eodem Bredov. p. 175 pro- 
bante , prò fiTjxgóa et nocxgàa. 

xvgotvvlg xgijficc aepoclsgóv'] Ad 
sententiam Euripidea hic laudant 
ex Iphigcn. in Aul. 21 et quae plura 
perquam similia leguntur ex Euri- 
pide , aliis excerpta apud Stobaeum 
Tit. 48 init. p. 343 se<j. p. 34 1 . T. II. 
Gaisf. — In seqq. xa ènccyoìyótazci 
sunt verba ad persuadendum aptis- 
sima, persuasoria y blanda. Vid. ad 
Plutarcbi Pyrrh. p. 197 et add. Sie- 
bel. ad Pausan. I, 34. §.3. 



106 



HERODOTI 



dì avTfjg igaarai sióv , ò dì ysQtov te ^dr} xal xaQtiPrixcig. ^rj 
dpg tà ascjvrov àyad'à aXXoLOL. 'H ^ìv drj rà ixayoyótarcc 
òtóax^£tOa Vito rov xatQÒg iXaye XQog avtòv^ ò dì vjtoxQi- 
vdiiavog i<pri ovòa^cc tj^etv ig KoQivd'Ov^ i6x^ av itw^àvritai 
nsQtfóvta tòv JCarsQa, ^AìcayyBiXa67ig dì xavrrig ravra ro 
tqìxov IleQiavdQog xr^Qvxa TCSfinsi , povXófiavog avtòg ^ìv ig 
KégxvQav i^xslV èxstvov dì ixiXeve^ ig KoQivd'Ov amxófjLBvov^ 
dtadojipv yiveód-at rrjg xvQavvvdog, Kaxaivéóavxog d^ ini xov- 
xolOl xov naidòg ò ^ìv UeQtavdQog iaxéXXero ig xtjv Kìqxv- 
gav , ó dì Jtatg o[ ig xr^v Kógivd'ov, fiad-óvxsg dì ot KeQxvQcctov 
xovxov exaaxa , Zva ^iri atpc UsQiavdQog ig xt^v x^QV^ ànixrixai^ 
xxhvovOl xÒv vsrivCóxov, ^Avxì xovxov fiìv IliQiavdQog KeQ- 
xvQaéovg ixi^aQsaxo. 
54 AaxsdaifWviOL dì óxóXc) fiayccXci) (og ànCxovxo^ inoXiÓQ- 

xBov Uafiov. ìCQ06fiaX6vxag dì ngòg xò xaT%og xov fiìv ngòg 
^aXaaatj iaxeàxog icvgyov xaxà xò nQodóxeiov x^ xóXLog ixé- 
Prióav^ fiaxà de, avxov ^or^^rfiavxog UoXvxgaxeog 3Jffc()i sroAA^, 



tÓ xqCxov IlfoCavdQOg] articalum 
6 ante IlsQ^avoQog olim insertum 
ignorant libri scripti , qaos equidem 
cum Schweighaeusero aliisque edd. 
secutus sum : nnus retinnit Dietsch. 
Eodem modo TliqCavòqoq in fine ca- 
pitis, omiflso articalo. — In seqq. 
èoxéXXBTO ig xr^v KéQnvgav vale t : 
ad Corcyram ire constituebai 8. pa- 
rahat. De nsu imperfecti conf. nott. 
ad 1, 08. Verbum axàXXscd'cti de pro- 
fectione, mori/ima pracsertim , haud 
infrequena. Vid. Ili, 124. V, 43. 
VII, 2. 239. Siebelis ad Pausan. I, 
2. §. 3. Ad verba : 6 dì itaìq ot ig 
xrjv Kógivd'ov, ubi male abcst vo- 
cula or duobus a libris, conf. Ili, 
14. 15. 55. 

%xiivovav xòv vBrivCanov] Hanc 
ob nccem bellnm conflatum scribit 
Scbol. Thucydid. 1,13 pngnamque 
commÌ88am navalcm, quam omnium 
antiquissimam per Graeciam perhi- 
bet ipse Thncjdidcs ducentis seza- 
ginta annis ante bellum Peloponne- 
siacum finitum; unde conseqnens 
est, hoc accidisse anno 064 a. Chr. 
n., quo tempore Cypselus, Periandri 
pater, rerum nondum erat potitus, 
id quod ei obtig^t anno 055 ante Chr. 



n. , eundemquo, triginta per annos 
cum regnasset, secutus estPerian- 
der filius anno 025 ante Chr. n., 
qui ipse quadraginta per annos reg- 
niim tenuit, i. e. usque ad annnm 
585 ante Chr. nat. Vid. Fischer: 
Gricch. Zeittafein p. 89. 92. 119 et 
conf. etiam Larcher. in not. ad h. 1. 
et Tab. chronolog. T. VII. p. 003. 
004. Uaec igitur tam discrepantia 
ut secum concilicntur, haud sufficit, 
quod Bouhier in Diss. Herod. cap. 
XV in Thucydide prò 200 annis re- 
poni voluit 100, ita ut annus exsistat 
564 a. Chr. n., quo utique Periander 
dudum erat mortuus ! Nos cum Wes- 
selingio Scholiastam lapsum esse 
statnere malumus. Caeterum auctor 
est Diogenes Laért. I, 95 , Perian- 
drum , nuntio de Corcyraeorum iu- 
yenibus Sami servatis accepto, moe- 
rorc confectum vitÀ cessisse, annos 
natum ferme octoginta. Quae in Ni- 
colai Damasceni Éxcerptis , in qui- 
bus hic Periandri filius nomen gerit 
yicolai, traduntur de his, iam su- 
pra ad III, 48. 50 attulimus. 

Cap. LIV. 
inépi^aav] inéprjaav, quod du- 



THALIA. m. 53—55. 



107 



axfiladiffiav. xatà dì tòv ixdvo «vQyov^ ròv ini tfjg Qa%iog 
xov ovQsog inèóvxa , iTte^rik^ov o! ti ìtcìxovqoi xal avràv Za-, 
lucyv óvxvoi' da^a^svoi dì twg AaxsòaifiovCovg ex* òkiyov 
XQÓvov itpBvyov òxióOj ot dì ini67c6(ièvoi Ixxeivov. Ei (lèvbb 
vw at xtcQèóvrsg AaxedaiyiovCiov o^tov iyivovro ravxriv trjv 
fllij^riv ^Aqx^V ^^ ^^^ Avxànn , algéd'i] àv £d(iog. ^AQXirjg yccQ 
xal Amtdxffg {lovvoc oweójteoóvreg 4pavyov6i ig tò tstxog rotói 
1 £aiuot6t , xal axoxkriUf^évteg r^g òncOù) odov àni^avov iv rg 
2itAx6kir rg Ikcfuiov. rgitm dì àn *Aqx^^^ xovxov yeyovótt akXm 
^AqxCti^ rà Uaiuov tov ^Aqx^^^^ avtòg iv ntrdvrj óvveyevo- 



dam eommendayerat Wesseling^as 
in Sancrofli libro alioque reper- 
tmn prò mlg. vnBQ^firjaav , ezhibai 
com reeentt. edd. Tu cf. 1 , 84 ibi- 
qae noti. Mox prò dnrjXaadTiaccv, 
qaod pleriqne codd. afferant, scrìpsi 
cam BredoY. p. 342 et recenti, edd. 
awijla4hjaav j qnod praebet Aldina. 
Moeninm ac tnrrinm yeteris Sami re- 
liqnias qnasdam se vidisse testator 
Tonmefort: Relation d'un yojage 
da Lerant I. p. 100. Qaas easdem 
perseqncns Ross (Reisen anf den 
frrieeh. Inseln n. p. 147) raderà qaae- 
dam occidentem versas ab arbe ve- 
tere conspicaa ad hanc tarrim per- 
tinere posse suspicatas est , sed Ro- 
manae structorae illa esse inventi 
Ga^rin : Description de Ttle de Sa- 
mos pag. 200 coU. p. 181 , nbi de 
sabarbio qaaedam affert. 

tòv ini rfjg (axioq xov ovgsog 
/vfóvra] (axiq de animantiam dor- 
so (Ili. IX, 208) atqae de ipsis planta- 
ram foliis (Theophrasi. Hist. plani. 
in, 7, 5. 17, 4. 18, 7 iaxig xov (pvX- 
lov) dicitar; sed hoc loco et altero, 
qal exstai VII, 216, de montis dorso 
aceipiendam, ni in Polyb. Ili, 101 , 2. 
V, 6?>, 1. Dionys. Halicarn. Antiqq. 
V , 44 aliisqne locis , qnos vid. in 
Thesaaro Ling. Oraec. VI. p. 2351 
ed. Dindorf. Cam igitar iarris in 
montis dorso sive iago exsiracta es- 
set , in 8ami arce , qaa sepienirio- 
nem Tersns spoetai, eam qaaeren- 
dam esse sospicor, cnm a sepien- 
trione tantnm arx, qaae moniem, 
cai nane nomen Castro , occupabai, 
manita ossei, ai scribit Gu^rin 1. 1. 
p. 105 seq , qoi posi Toamefori. 1. 1. 



reliqaias moeninm nrbis atqae arcis 
accurate descripsit unamqne invenit 
turrim adboc servaiam, summa arie 
e lapìdibas marmoreis exstraciam : 
qaam ab Herodoto hoc loco desi- 
gnari qaod putai, equidem assen- 
tiri neqneo , cum torris haec in ipso 
mentis iago essct ezsirncia, ea vero, 
qaae adhac saperest, centam metris 
Gallicis infra montis iugam a viro 
docto dicatar sita. Panofka Sa- 
miorr. res p. 4 hanc Herodoti locum 
respiciens haec adscripsii e Tonme- 
forti! narratione desampia: „Moenia 
albo marroore splendentia in Ampeli 
dorso quindecim pedes eminebant, 
decem pedes latitadine complexa: 
post decimum sextam quemque pe- 
dem turris conspicicbatur, nisi qua 
natura saxum praeccps in eius lo- 
cum substituerat. " — In seqq. ad 
inC-novQOi cf. nott. ad III, 4. 

Cap. LV. 

El fiév vw — ^ivovxo] iyCvovxo 
Schweigh. et Gaisf. prò iyévovxo, 
qaod retina! cam Matth. et recenti, 
edd. Pro avvtOTCBaóvxsg libri duo 
avfini-aóvxes j nec aliter Gregor. Co- 
rinth. de dial. lon. §. 1. pag. 374. 

avtòg Iv TlLxdvri avvfysvó^Tjv] 
Gravi errore lapsus, opinor, vir do- 
cius , Heyse in Quaest. Herodott. I. 
p. 89 hic de Pitana, Aeolica urbe, 
cogitai, cum omnis narra tio eo nos 
ducat, ut Laconiae locum hic intel- 
ligi statuamus, hanc vero ipsam re- 
gionem Nostrum visisse plures loci, 
ubi Ilerodoius Lacedaemoniis utiiur 
iesiibas, ab eodem Heyse collecii 



108 



HERODOTI 



liffv (<Jij/AOV yàg rovzov viv) , og ^eivtDV Jtdmmv (laXvCta itifia 
te I^afiLOvg , xai ot ro5 natQÌ iq)rj Uafivov tovvo^uc ted'ijvat , ort 
ot xarriQ ^^qx^VS ^^ I^cc^p ccQLótevóag itslsvtrióe ' tl^v dh 
2^cc^(ovs l(prj , dtótt ra(privai ot ròv nànnov dri^otsCri vico Uà- 
òQuimv. AaxsdaifWViOL di, Sg atpc XBOCBQaxovxa iysyóveaav 
riliégai noXtoQxéovCt Udfiov , ig rò nQÓóa) re ovdìv TCQoexónteto 
tàv XQrjyfUxtmv , anaXXdó^ovto ig neXonóvvrjóov. òg di 6 ^ut- 



1. 1. p. 119, satis ostendnnt. Qao 
etiam facit locas , qui legitur III, 
47. Intelligitur aatem h. I. Pitana 
ad Eurotam , Spartae vicns unns ex 
antiqnissimis , occidentem versus, 
multumque celebratas atque incolis 
frequens. De quo cf. Kortiim in: 
Schlosser. et Bercht Archiv. etc. lY. 
pag. 142. 152, C. O. Mueller: Die 
Dorer II. p. 50. 451, Leake Tra vela 
in Morea I. p. 176 et M^zières in: 
Archives des missions scientifiques 
etc. III. pag. 390, Curtius : Der Pe- 
loponnes. II. p. 234. Infra apud He- 
rodot. IX, 53 o Uitavrixàtov Xóxog^ 
ubi vid. nott. Hoc loco nostro vicus 
Pitanae intelligitur, qui ab Herodoto 
b. 1. drj^og appellatur, a Thncjdi- 
dis scbol. I, 20 %(ófirj , ab aliis <pvXi7, 
quarum quattuor omnino Spartae 
fuisse Yolunt, ut adeo inter drìiLOv 
et %(ó\iriv vix quidquam intersit, 
recte monente K. W. Krueger: Le- 
ben des Thucydid. pag. 93. Ncque 
enim ad unam Atticam terram per- 
tinet vox d'^fioéy sed ad alias quo- 
que regiones, indeque yaric reddi- 
tur , cum omnino pagum s. vicum, 
cui sui sunt agpri, magistratus adeo- 
que sacra , ab aliis separata , desi- 
gnet. Vid. Siebelis ad Pausan. 1, 1. 
§. ^ et conf. Herodot. V , 92. §. 2. 
Satis vero notum est, Pitanam unum 
ex istiusmodi vicis fuisse, quibus 
Sparta urbs, auctore Thucydide, 
constabat. Nam ille Archias profe- 
cto non nsQ^omog fuit, sed Sparta- 
nus homo , ipsà Spartà oriundus, ut 
iure contendit C. O. Mueller. 1. 1. II. 
p. 50 seq. 

St}Ij,ov yàg tovtov rjv] Aliquot li- 
bri prave rovrov rov ^y, quos se- 
quitur Gregor. Corinth. de dial. lon. 
§. 7. p. 385 seq., corrupto usus He- 
rodoti libro. Ad seqq. conf. Plu- 



tarcb. II. p.860C. Pro itifutto plu- 
res libri itifia tb. Ad verba naé o £ 
TÓi natQÌ conf. Ili, 53 fin. rovvoficc 
intactnm reliqui; Dindorf. xò ov- 
vofia, cf. Bredov. pag. 201. 

^lo'rt tatprjvai ot — Zafiémv] Quod 
Wesseling. Eastathium citans pag. 
579, 41 Herodotum scripsisse putat 
ra<pd"^vai, ^ equidera non assentior. 
Vid. nott. ad II, 81. Ad infinitivi 
structnram in oratione obliqua post 
particulas temporales, conditiona- 
les , causales haud infrequentem 
conf. modo I, 129. II, 121. §. 2. 
Ili, 26. 35. 105 ibique nott. Voculam 
ev post £a(iiaiv delevi cum recentt. 
edd., quippe quae a melioribas librls 
abest. Quam tuetnr Scbaefer. ad 
Dionjs. Halicarn. de compos. verbb. 
pag. 113 (notante Cr.); quos tamen 
ille afifert locos, ii a nostro loco non- 
nihil discrepare vidcntur. Nec ma- 
gis voculam fi tueri poterunt , qnae 
leguntur III, 82 fin. : iifj Xvsiv ^xov- 
xaq Bv, III, 63: fUyi &qa. Ili, 80: 
iXix^rjaav d' cov, aliisqne locis ad 
y, 27 allatis, quorum ratio dispar 
est. Videtur antem Yalckenario He- 
rodotus (ut saepe humana fuerit 
passus) pr'opterea , quod Archia fa- 
miliariter fuerit nsus , hanc avi col- 
laudandi captasse occasionem: ut 
qui in aliis idem snbinde fecerit. 

Gap. LVI. 

mg atpi — noXiOQìtéovai] Ad usum 
participii in dativo positi hac in 
structura vid. aliata ad Herodot. II, 
2, ubi prò IX, 38 scribere debe- 
bam IX, 41 : mg dh ivdendtri iyByó- 
VBB TjfiigTj àvTincerrjfUvoiai ìv UXa- 
Tatrjai, — Ad nqoByionTBTO conf. I, 
190. 

co; dh ò (JMtaiótBQOg Xóyog co^fif}- 



THALIA. III. 55. 56. 



109 



raióxs^g Àóyog mQ^Lrirai^ Xéyetai IIokwiffaxBa imxcÌQiov v6 
^uóiia xóifavta xoXXòv iwXifidov^ xataxQV<fci<f(xvta dovvat 6^i^ 
xovq d% ds^ainévovq ovttù dri ànaXkaiS6h(S%ai. Tavtrjv nQdxtjv 
órQatfitfjv ig xrjfv ^A^Criv AaxsdaiiióvLOL jdfOQiésg èxoirflavto. 



xaij Xiyttai] i. e. ad Terbtim : ut vero 
fàUu» feriìtr rumor 8. fama, dicunt, 
bìto, Qt Schweìgh. interpreta tur : 
,,ferUiT atUem fama, temere quidem 
sparsa, quae aii," Óisplicent yerba 
Graeca Wesselingio , coi vel léyBzai 
fàg Tel (oQii,i^€u léyead'ai scriben- 
dom Yidetor, ut IV, 16. VI, 86 coli. 
V, 50. Quo neutro opus esse censet 
Schweìgh., cnm piena hìc inverna* 
tur locntio, in qua Xóyog SgfjLrjrat 
sane idem valeat atque il^ycrat, 
qnod Toeabulum si ab uno abesset 
codice, in reliquos codices temere 
irrepsiue arbitraretur Schweigh. e 
Bcholio , per quod quis olim locutio- 
nem lóyog agfiritai explicare Tolue- 
rit. Idem comparat VII , 189 , ubi 
est tpatig mQiLrjrai,' fama exiit, ema- 
mavit, fertur. Equidem hac oratio- 
nis abondantia, quippe quae ab He- 
rodoti indole non aliena est, non of- 
fendor. — De Toce (Mcraiog conf. 
nott. adii, 118. 

vófuafuc %6ìffavTot] Hoc si yerum 
est, omnium certe antiquissimum mo- 
netae corruptae exemplum habemus 
ex Oljmp.LXI, 4 s. 533 a. Chr. n. Tel 
LXIII, 4 8. 525 a. Chr. n. (vid. nott. 
ad III, 48). Ac Solonis quidem ae- 
tate monetae corruptionem satis co- 
gnitam legibusque severius interdi- 
ctam fnisse e Demosthene fit mani- 
festimi advers. Timocrat. in fin. §. 
212. pag. 765. 766 ed. Reisk., quo 
loco bene utitur, notante Cr., £ck- 
hel D. N. Prolegg. cap. XIX. pag. 
CXIII. Voi. I, ubi vide plura. Add. 
Becker in Charicl. II. p. 15Q ed. 
Herm. et quae de plumbeis veterum 
numts disputat Angel. Mai. ad Fron- 
ton. II. p. 268 seq. 327. lam Solonis 
legislatio , qua mortis poena in nu- 
morum corruptorum crimen consti- 
tuta erat, incidit in annum 504 a. 
Chr. n. (conf. nott. ad 1 , 30.) Nec 
tamen eiusmodi poenas quamvis se- 
veras quidquam valuisse , idem ad- 
mbnet Eckhel. Quae Herodotus hoc 
loco tradit, si quid veri subesse exi- 



stimes , satis esse possunt docu- 
mento, quam auri egena aurique 
propemodum inscia tum temporis 
fuerit Graecia, si Poljcrates hoc 
modo Spartanis imponere, aut si 
omnlno istiusmodi fabula oriri ac 
spargi potuerit, praesertim cum du- 
dnm in Lydia aurei cuderentur numi 
(de qaibus cf. nott. ad I, 94). Con- 
fer. Boeckh. in Oeconom. Atheniens. 

I. pag. 32 ed. sec, qui idem pag. 772 
seq. , ubi de rudi Spartanorum mo- 
neta ferrea disserit , antiqnissimi in- 
terdicti meminit , quo neroini Spar- 
tano praeter ferream monetam auri 
s. argenti quid possidere licuit. Quod 
ipsum omni fere aetate neglectum 
fuisse iure monet Boeckh. Nam qui 
omnino (modo vera sint, quae Noster 
ex fama refert) Spartani auro se 
corrumpi passi essent, si auri ni- 
hil quidquam possidere potuissent? 
Pertinent quoque ad hunc Herodoti 
locum , quae idem Boeckh. 1. 1. Voi. 

II. p. 258 (coli. Corp. Inscr. Graecc. 
nr. 150. T. I. p. 237.) ex inscriptione 
affert verba : azatrJQsg ni^dTjkot, 

['Kata'KexQvaaì]fiévoi ot nagà 

Aocyiùìvogy ubi sane Herodotea nar- 
ratio sponte in mentem venit. 

TtoXlòv fioU§dov] fioXipdov scri- 
psi, ut I, 186, ubi etiam Gaisfordius 
sic exhibuit,qui h.L àedit fioXv^doVj 
quod etiam Dind»rf. et Dietsch. de- 
derunt. Quod nos exhibuimus , pro- 
bant Poppo ad Thucjdid. I, 93. et 
dudum antea Sallier. ad Moer. p. 256. 
Tu vid. etiam Pierson. ad Moerid. 
1. 1. Wesseling. ad Diodor. II, 10, Du- 
ker. et Goeller. ad Thucjdid. 1. 1. 
Add. Interprett. ad Iliad. XI, 237 
coli. Eustathio ad Iliad. XXIV. p. 
1340 8. p. 1469 : quae affert Bredov. 
p. 42. 

TavTfjv TtQcozrjv ctQOCTTjiTjv] Pro 
ngtùTTjv male plures libri ttjv. Est 
enim sensus: nam hancprimam expe- 
ditìonem in Asiam suscepisse dicimtur, 
cum iam antea rebus Asiaticis se im- 
miscuissent , ut patet ex 1 , 152, nul- 



110 



HERODOTI 



57 01 d^ Ì7cl ròv noXvxQcirea axQatsvóccfiBvot, Ua^ov ^ éxèl 

o[ AaxsdaLiiovLOi avtovg ànokshteiv iiieXXov, xal avtol àicé- 
xkèov ès Uiipvov' %piy|Ltar(Di/ yàg èdéovxo' tà dh xàv I]iq>vC(ov 
jtQrjyiiatcc ^x^ia^e xovxov xhv %q6vov , xal vri^icjxacDv fialcóxa 
Ì7tkovx£OVy axs ióvxtov avxotOt iv xfj vr^óG) XQvcéav xal àgyv- 



lam vero ezpeditionem liane in ter- 
ram fecissent. Imitatus est locu- 
tionem Pausan. IV, 5, monente 
Yalcken. — Mox a Aomidaifióviot 
JcoQtSBg si abesset Aanisdaiiióvioiy 
nemo requireret, notante Valcken., 
qui tamen bene addit , doDQLéocg He- 
racUdas Spartanos Inbenter se nnn- 
cnpasse , qunm honoris cainsdam si- 
gnificationem vocula adiecta conti- 
neat, ut in Pausan. VII, 6. §. 3. 
Mihi consulto videtur Noster vocem 
dooQtéss adiecisse, quam et ipsam 
merito retinendam esse censet Yal- 
ckenarius. 

Cap. LVII. 

rà Ss tav 2kfpvé(ov 9r^?7y|[torra ijn- 
fia^B X. T. X.] De Siphniorum opibus 
atque metallis aurcis testatur Pau- 
sanias X, 11. §. 2, cui addit Wesse- 
lingius et Bochartum De Phoenic. co- 
lon. 1,4 haec illustrantem. Sed post- 
ea Siphniorum res valde fuisse di- 
minutas e Demosthenis loco De con- 
tribut. p. 176 ed. Ueisk. colligimus. 
Comroemorantur Sipknii apudHerod. 
Vili, 46, et inter Atheniensium so- 
cios recensentur in inscriptiouibus 
nuper detectis, t^ibutum solventes 
ter mille sexcenWum drachmarum 
(cf. Boeckh. 1. 1. II. p. 729. Franz. 
ÈIement. Epigraph. Gr. nr. 52. Meier. 
Commentat. Epigraph. pag. 5). Ro- 
manorum aetate Siphnii opus figli- 
num , quo adhuc excellero dicuntur, 
praecipue exercuerunt, testibus Pli- 
nio H.N. XXXVI, 22, 44 etStephano 
Byzantino, qui nozriqiov ECtpviov 
inde commemorat. Nunc insulae, 
quae Cjcladibus accensetur , nomen 
Sifanto. Metalloi*um, quae olim fue- 
runt, adhuc superesse vestigia, mihi 
olim conlirmavit Provolegius , vir 
Siphnius, qui in Academia Heidel- 
bergensi literis operam dabat, hoc 
addens, metalla exercere antea non 



licnisse per Turcas, quibns pulsis 
sperandum, illa aliquando instaura- 
tum iri. Ac plumbum frequens ho- 
dieque reperir! scribit Tournefort 
Voyage d. Levant. T. I. p. 174 seq. 
Qui nostra aetate accuratius perqui- 
sivit ac descripsit insulam , L. Ross 
(Reise nach d. Inseln etc. I. p. 138 
seq. 141), is sane antiquornm me- 
tallorum vestigia propo aediculam 
Sti Sostis invenit, de quibus iisdem 
plura quoque retulit Fiedler : Reise 
nach Griechenland etc. II. p. 125 
seqq. 136 seqq. 

%aì vrjaLatémv — inlovtsov] Citat 
haec Gregor. Corinth. de dialect. 
lon. §. 14. p. 396. Ad avvód-sv haec 
adscripsit Ór,: „avtó9'i exhibetCod. 
Arch. [Sancrofti liber]. Atque sich. 
1. laudat Grammat. mscr. Bibl. San- 
ger m. Ruhnkenius tamen ad Xenoph. 
Memorabb. Socr. Ili, 6, 12 avtó9fv 
et buie loco et Xenophonteo accom- 
modatins indicat. ^* Pertinet bue 
glossa in Bachmanni Anecdd. I. p. 
169: avtò&sv ^ HqòSoxoq iv xqCxgì 
[azoQiàv dvtì zov aétós- Tu vid. 
nott. de hac voce ad Plutarchi Alci- 
biad. p. 135. — Ad d'Tjaccvgòg conf. 

I, 14. 51 ibiqne nott. , ad òiioCoc III, 
8. — InoiBvvxo est: exstrueneUmi fe- 
cerutU s. curaruni aediculam. Conf. 

II, 127. 129. 148. IV, 152. Plura 
Roulez. Specim. in Themistii Oratt. 
(Lovan. 1828) pag. 7. — Quae He- 
rodotus h. 1. de Siphniis tradit , qui 
decimam proveutuum partem Apol- 
lini consecrarunt indeque ^cavqòv 
Delphis construxerunt, eadem tradit 
Pausanias 1. supra 1., nec desunt alia 
exempla decimae e variarum rerum 
proventu vel ex praeda diis oblatac 
apud Herodot. V , 77. IV, 152. VII, 
132. IX, 81 , quibus alia adduntur a 
Boeckh. 1. 1. Tom. I. pag. 444. At- 
que iam antea de bis monuerunt 
Paciaudi Monum. Peloponn. I. pàg. 
171 seq, et Rose Inscriptt. Graec. 



TjnALIA. III. 57. 58. 



111 



225pÉC>v fiéToAAfiJv, ovta &axB ano xijg dsxatrjg tóv yLvofiévoìv 
avród'sv jufftiyMXfov ^iSavQÒq èv dekfpotoi àvaxésxav o^wicc roWt 
xXovóiGnaxoióL ' auxol dì xà yiv6(ieva x(p iviavxà ixdoxG) ;i;pij- 
Haxa ócèvéfiovxo. '^Oxb tav inouvvxo xhv ^r^óavQOv^ ìxqbovxo 
xà JjffffltriQCGi ^ €i avxotót xà icaQsóvxa ccyad'à old xé èoxi nokvv 
Xifóvov xa(fa(idveùv. ij di Ilv^Cri ixQìicé Oq>i xdde ' 

Ali orav iv Zltpvtp TtQvxavtjì'a Xaxmce yhrftcìi^ . 

l£v%oqtqvg t' iyo(fy , rare òri ^** q>qdófiovog ccvÓQÒg 
Kpqdacaa^ai ^vUvov te l.6%ov xT^Qvxd r' ìqv^qÓv. 

TotCì Sk SifpvCoLCi xóxB ip/ ^ dyoQri xal xò TCQVxavrfiov Ilagip 
Xi%'& fJ0xfi(iéva. Tovxov xhv XQfì<^^òv ovx oloC xe riaav yvà- 58 



p. 215 coli. C. Fr. Hermann Gottes- 
dieoBlL Alterth. d. Griech. §. 20. not. 4. 

ix^éovxo] Ex uno Parisino cum 
recenti, edd. recepì ixQtovto prò 
'^^^' ^19^9X0 , cf . I, 39 ibiqae nott. 
Sed in antecedentibus reliqai ani- 
itliowj cuìuB loco recenti, edd. 
àjfdnlmov, 

ola Tè ioti] Steger. Praefat. p. 
XIII mayiilt iatcci, ut I, 55. — Pro 
xoZòfTy quod omnes libri praebent 
cum Gregor. Corinth. de dial. lon. 
§. 17. pag. 398. Koenius ibid. §. 12. 
pag. 305 reponi vult nolXòv^ quod 
recentt. edd. exhibuerunt; tu vid. 
ad lU, 38 nott. 

tpffaoaaad'at ^vlivóv ts Xóxov] 
Tres libri tpgdaaad'ai. Caeterum 
huiua ^vUvov Aoji^ovnotanteyalcken. 
recordatUB esse videtur Theniisto- 
cles, cum Delphici oraculi ^vlivov 
xfixog ciyibus suis interpretaretur. 
Tu vid. Herodot. VII, 143. Plutarch. 
Themistocl. 10. Idem Valcken. ob- 
serrat, yerbnm qtQciisad'ai , in vete- 
rum oraculis satis tritum , valere : 
animo coruiderare, saepius etiam con- 
tiderata cover e s. (pvXd^acd'ai (quo 
ipso Noster moz utitur, oraculi sen- 
snm explicaturus) , ut in Plutarch. 
AgesiL 3, 30 , ubi utrumque verbum 
inyenitur iunctum. Vid. Herod. I, 
84 ibique nott. — Xo%ov haud alio 
setfsu apnd Euripid. Troadd. 534 et 
Tryphiodor. 2 inveniri monet Lar- 
cher. — Quo sensu autem Pjthia 
tvXivov 1l6%ov et nriqvyLct ÌqvQ'qÒv 
dizerity nayes Samiorum hostiles 



significans , mox ipse Noster decla- 
rat. Quae eadem quod praeter cu- 
riam albam Siphniorum etiam forum 
commemorai album s. candida super- 
ciHa habens (id enim proprie valet 
Xsv%0(pQvg^ de qua voce conf. Din- 
dorf. in Thes. Ling. Graec. V. pug. 
226), cogilandum de foro , quod albi 
marmoris lapidibus slralum albam 
inde faciem praebebat aeque atque 
curia albo marmore exslrucla. Fora 
autem velerum Graecorum lapidibus 
slrata fuisse iam Homerus testalui* 
in Odyss. VI, 200. IX, 184: quibus 
locis aple usua est Curtius (Zur Ge- 
schichte d. Wegbaues b. d. Griechen 
in : AbhandlL d. Akad. d. Wissensch. 
zu Beri. ann. 1854. pag. 239), alia 
quoque afferens inscriptionum testi- 
monia, ex quibus intelligitur, fora, 
aulas , vias ad tempia dncenles pie- 
rumque lapidibus fuisse slrata. — 
Mox revocavi x6xb fjVy quod omnes 
praebent usque ad Schweighaeuse- 
rum, qui ex uno Fiorentino dedil ijv 
Torc, probante quoque censore le- 
nensi 1817. nr. 103. p. 363. 

Uagca Xi^<p TjcrxijftfW] Ad Tqaìirj' 
(iiva vid. noti, ad li, 130. Conferri 
hic quoque poterunt Homerica Ili. 
X , 438 : Sofia Sé of XQ^^^ ^^^ ^ff~ 
yvQ(p tv Tjanrixai, quae ob dativi 
usum aple attulit Kuebner. Gr. Gr. 
§. 580., f., quem eundem consulas §. 
431, 2 ob neutrum {iQOnrjiiéva) exci- 
piens nomina diversi generis. Pa- 
rium iapidem (ex insula, quae olim 
ParoSy nunc Paro v oca tur, Cy- 



112 



HERODOTI 



vai , ovt€ rór£ id^fg ovxb xàv ^afiicjv àntyiiévcav. insC ts yàf 
rà%i>6ta TCQÒg xriv Uétpvov xqoóbóxov oIUcciilol, ixe^ueov tàv 
vsàv fiiavj TCQ^afisag ayovóav ig trjv xókiv. rò dh naXaiov 
Sjtaóat ai véeg ricav iniXtriXiipésg ' xal f^v rovro , rò ^ Ilv&ifi 



cladum una, provenientem) quanti 
Graeci postmodo inprimis fecerint, 
nemo fere nescit ; quippe qao prae- 
ter alia marmoris genera ad signa, 
simulacra, alia artis opera uteban- 
tur, quemqne a pnritate et soliditate 
reliquis marmoribns praeferebant. 
Tu vide, ne plura, Plin. H.N. XXXVI, 
4. §. 2. 15. Strabon. X. p. 487 8. p. 
740 A. et quae recentiori aetate mo- 
nnerunt Winckelmann. Opp. Tom. 
V. p. 100. 396 seq., Hirt. in Boetti- 
geri Amaltb. I. p. 225 , C. O. Muel- 
ler. Handb. d. Archaeol. §. 300. 
Apnd Pausaniam Parius lapis inve- 
nitur I, 33. §. 2. IV, 31. §. 9. V, 11. 
§. 5. „Adde Dodwelli Itinerar. class, 
et topograph. Gracc. 1 , 2. pag. 332 
vers. Sickleri, ubi doctns Britannus 
probatum ivitParium marmor adhuc 
ab omnibus cum Attico sive Pente- 
lieo marmore temere confusum esse. 
Quae sententia si pervincat, sex- 
centa per Archaeologorum libros no- 
mina mutanda erunt.*' Cr, Celeber- 
rimi marmoris lapicidinas in insula 
Paro nostra aetate plures inviserunt 
viri docti easdemque accurate de- 
scripserunt: Thiersch in Morgen- 
blatt 1832. nr. 119. pag. 474 seq. 
coli. Abhandll. d. philol. Class, d. 
Bayer. Acad. 1 (1834). p. 585 seqq., 
ubi plura de Paro afferuntur, L. 
Ross in: Morgenblatt 1836. nr. 140. 
pag. 559 et Reisen nach d. Inseln I. 
p. 44 seq. 50 seq., Ficdler: Reise in 
Griechenland II. p. 183 seqq. coli. 
Clarke Travels II. p. 414 seqq. Cae- 
terum hicce Herodoti locus merito 
advertit viros doctos in ca quae- 
stione , quae de marmore in artis 
operibus adhibito et coloribus in- 
ducto nostris temporibus est insti- 
tuta : cum enim hoc loco alba curia 
albumque forum e Pario marmore 
paratum opponatnr navibus rubro 
colore tinctis, satis inde patet, cn- 
riae aedificium aeque ac forum mar- 
more albo exstructum hunc natirum 



colorem marmoris retinuisse colori- 
bus band inducti , adeo ut extrinse- 
cus candidamprorsus speciemac.fa- 
ciem et curia et forum praeberet. 
Cf . Fr. Kugler : Ueber die Polychro- 
mie der griech. Architectur (Bremen 
1835.) pag. 9 seqq. , Chr. Walz in : 
Heidelberg. Jahrbb. 1837 pag. 215 
seq., Raoul -Rochette: Journal des 
Savans 1837. pag. 103, Ulrichs Rei- 
sen in Griecìienland I. p. 72 seq. ac 
praecipue Hettner in: Aligemeine 
Monatsschrift 1852, Octob. p. 934. 

Cap. LVin. 

nqoaéaxov] Vulgatam ngocéaiov 
cum recentt. edd. retinui, ut VI, 119; 
plerique codd. itQoaiaxoVy quod rece- 
peruntScbweighaeuser. etGaisford. 
Ad significationem conf. supra III, 
48 et IV, 42 ibique nott. Kuehner 
Gr. Gr. §. 392, e, a. Ad i^vg, quod 
eodem significa tu atque Id'ècag poni- 
tur, conf. BredoT. p. 113. — Mox 
prò vulg. vfjsg dedi e Sancrofti libro 
alioque véeg cum recentt. edd. Vid. 
Bredov. p. 261. 

fiUtrjXKpièg] Vulgo iiUrriUtpésg ; 
Wesselingius, quem sequitur Schw., 
probaverat (iiltrilotfpiBg e Sancrof- 
ti , ut opinabatur , libro , in quo ta- 
men fiiXtrjXoiTjqìéBg exstat, monente 
Gaisf., qui ipse ex uno Parisino ex- 
bibuit fulrriU(péeg , quod unum pro- 
bandum esse statuit Lobeck. ad 
Phrynich. p. 572 , cum , quae ab ao- 
risto secundo s. praesenti thematico 
originem ducant, diphthongo reiecto 
brevi syllaba formentur, ut afilli- 
qp^ff, niaaaXnprig Eustatbii ex prae- 
cepto ad Odyss. p. 1501 , 8 s. 260, 
45 coli. Etymol. pag. 61,5. Ad si- 
g^ficationem vocis faciunt Homeri- 
ca vocabnla fitXtondgrjog (Ili. IX, 037, 
ubi conf. Freytag. p. 430 seq., OdyM. 
IX, 125), (poivmondqrioi (Odyss. XI, 
123. XXUI , 272) de navibus , quae 
minio s. colore rubro erant iUitme. 



THALIA. Iir. 58.59. 



113 



^QOtiyÓQévè rotOL Unprcoiói^ (pvXdl^aod'aL ròv l^vXtvov Xóxov 
KBXsiiovóa xal x'^^vxa ìqv^qov. ^AjtLxóiisvoi, d^ civ ol ayyèXoi, 
liéovro xàv 2Jiq>VLCDv óéxa taXavxà oq)L XQ^^^*' ' l^'^ (paoxóvrtov 
61 xiftfiBiv xàv Hi^nfCiùv avxotoi olUdiiiot xovg x^^QO'^S c^vxàv 
ixó^sov. 7tvd^(i£V0L (J' i^vs T^xov ol Uvtpvioi Poi^éovxes , xal 
óviifiecÀóvxeg avxotói éooó^riaav ^ xal avxàv tcoXXoI ànsxkrit' 
c^hfiav xov aaxsog imo xàv £a^L(ov. xal avxovg ^€xà xavxa 
ixatòv xalavxa inQrfytv. TlaQa 6ì 'E^ficovécDV vrjóov avxlò9 
2fiTili4xx<ov nagékafiov'VdQér^ xr^v ini IleXoicovvrfiip , xal avxì]v 
TQOii^fivioiói xaQaxaxe^evxo ' avxol di KvdmvCriv xr^v èv KQi^xy 



'Axixófuvoi S* (ov] Voculam S* 
eiim recenti, edd. retinoi, eiectam a 
Sehweigfa. et Gaisf., qnod in nonnul- 
liseodd. illadeest. Ad XQijoai (Com- 
modore) conf. quae dixi ad Platarchi 
Philopoem. pag. 49. 260. Ex Hero- 
doto cf. YI, 89 et vid. etiam nott. 
ad VII, 38. — In fine cap. ^nQfi^av 
ett: exegenmi. Conf. 1, 106. II, 126. 
V, 84 , ubi mediani invenitnr. Add. 
Blomfield. in Glossar, ad Acschyli 
Pers. 482« Ad ipsom ingri^av men- 
te addendum ex antecedentibns of 
Hiiuoi. 

Cap. LIX. 

'Td^iriv tiJk ini IIslonovviiGcp] 
Tòf^iriv prò 'T^géav , qnod in bini» 
libris comparet, cam edd. recentt. 
dedi. Alii libri mendose Svqstjv b. 
Bvgàav. Vid. Wesseling. Dissertai. 
Herodot. IX p. 102 et Bredov. p. 
128. Insala , qaam nemo nostra ae- 
tate ignorai, in sina Saronico est 
sita e regione Hermiones s. Troeze- 
nis » in eais ipsias potestatem post 
devenit insala ; ande minus mirum, 
qoS factum sii, ut Samii insolam 
Troezeniis certa lege traderent. Cf. 
de Hjdrea insula Pausan. II , 34. §. 
9. Stepban. Byz. s. v. Quae exigua 
ac tennis antiquitus fuit insala, eam 
nostra aetate re navali ita excellere, 
at vel trecentas naves mercatorias 
habuisse dicatur ab Holland. Tra- 
vels II. p. 204 ed. sec. , eandemquc 
etiam de Graecorum liberiate recu- 
peranda optime meritam esse inter 
omnes constai. Vid. Ross. Wande- 
rnngen in Griechenland II. pag. 22 

HERODOT. II. 



seqq. et scriptionem, quae Monacbii 
prodiii 1834: 'Tnófivrifut nsgl r^$ 
vijaav ITógag vnò *Av%tov. MiaovXri, 
Vulgo nunc vocatur Idra. 

Kvd<aviTjv] Conf. Ili, 44. Ncque 
vero sic Herodoti verba sunt acci- 
pienda , ut Samii exsules Cjdoniam 
primi condidisse existimentur , cnm 
dndum ante annum 524 a. Chr. n. s. 
01. LXIV , i , in quem incidit hoc, 
auctore Raoul - Rocheite 1. mox 1., 
Cydonia urbs commemoretur, culus 
origines ad Minoem Arcadesve colo- 
nos prisco admodum aevo bue prò- 
fectos referantur, ut reliquarum Cre- 
iae urbium mater fere sii habenda. 
Itaque de urbe vcl aroplificanda vel 
restauranda (cf. I, 167) Herodoti 
verba inielligenda esse moivetHoeck 
(Creta I. p. 23. II. p.4a9 coli. III. 
pag. 413) et dudum andea Raoul- 
Rochette (Histoire de TEtabliss. d. 
col. Gr. III. p. 427). Add. Pashley 
Travels in Creta I. p. 12 seq , qui 
etiam de situ urbis disputai , de qua 
plura Hoeck. 1.1. I. p. 23 seq. p. 383. 
Haec enim urbs in occidentali Cre- 
tae parie sita quadraginta fere sta- 
dia aberat ab ea, quae nimc Canea 
vocatur, satis ampia ac frequens 
incolis portuque insirucia et com- 
mercio florens; ut adeo haec ipsa 
resSamios commovisse videri queat, 
ut eum in locum se potissimum con- 
vertereni, nisi diserta Herodoti ob- 
starent verba, qui utZacynthios ex- 
pellerent, illos hoc fecisse scrìbit, 
sive ob inimicitias quasdam sive ul- 
tionis cuiusdam repeiendae causa. 
Inimicitiarum autem vix aliam fu- 
isse originem putat C. O. Mueller. 

s 



114 



HERODOTI 



Ixriaav , ovx ini tomo nXéovxsq , àXkà Zaxvvd'LOvg i^elàvreg 
ix rijg vi^ov. ifieivav d' iv ravty xal avdaiiióvrflav in^ itBa 
Tcévxe^ Sats rà [gà rà iv KvdavLy ióvra vvv ovxoC €Ì0v df226 
xoLi^0avt£g xal xòv r^g dixxvvrig vriov. éxtp dì itat Alytvrjtat 



Aeginett. p. 112 scq. noi. , qiiam lo- 
nnm et Achacomm ìnTeteratnm 
odium, cum Zacynthii Achacomm 
faerint stirpis Spartanisqne inde 
inimici, Samii vero Spartanis co- 
mmqne colonia faverint. — In pro- 
xime antecedeniibus intactum reli- 
qui nitQanaTéd'SVTO {in depositum 
dederunt)f cnius loco Dictsch. cxhi- 
bùit nagéd'svto. Cf. V, 92. §. 7. 
VI, 73 ibique aliata. Deinde prò 
ini Tovtù} nXiovtfgy ut Schweigh. 
et Qaisford. exhibaerunt, cum re- 
centt.* edd. revocavi ini rovxo , cf. 
V, 45 ; ncque vero nlciovtsg scripsi 
contra omnium librorum auctorita- 
tem. Mox Bredovium secutns pag. 
368. 391 dedi iiBlàvTsg prò iès- 
XovvTBgy ut dndum placuerat Pier- 
sono ad Moer. p. 140 et Wesseling. 
in nota ad h. I. , ubi affert IV , 148. 
V, 63. IX, 89. — Ad verba i»* hsa 
jiévxB cf. nott. ad I, 160. 

zrig dinTVvrig vrjóv] dmtvvi^g 
bmnes Ilerodotci libri, cum alias 
duplici litera t^ lioc nomen scriptum 
invenia tur, undoDindorf. edidit Ji- 
nTvvvrjg, Nam sig^itìcatur dea Cre- 
tensium lunaria, lìrilomartia quac 
vocabatur, atquc ctiam Diciyrma, 
quod nomcn dcae inditum a monte 
urbequc cognominc. Nam in bis 
Cretae insulae rcgionibus dea vena- 
trix commorari putabatur, cuius no- 
men a dVxTWff, quod rete significat, 
repetit Mythograpbus ed. Sode II, 
20. Ili ,7. §.4 init. De qua post 
Spanhem. ad Callimacb. in Dian. 
205 disputarunt Creuzer. in Symbol. 
II. p. 151 seqq. , C. O. Mueller. Ae- 
ginett. p. 105, Hoeck. (-reta I. pag. 
24 seq. Huius autcm deae sacra 
cum a Samiis Noster repotat (cuius 
hac in re tcHtimonium — nam Sa- 
miorum res accurate novorat; conf. 
nott. ad III,(M) — omni fide dignum), 
Iiaec est Muellori 1. 1. sontentia, Bri- 
tomartis, quac proprie ac primitus 
Cretcnsium fuerit dea, et Dictynnae, 
quae Sanùa dea fuerit, sacra post- 



modo apud Cydoniatas in unum coa- 
luisse, ita ut posteris temporibus 
Britomartis ctiam Dictynnae nomi- 
ne per Cretae urbes coleretur adco- 
quc prò uno codemque numinc ntra- 
que dea haberetur. 

Fxroi Sì itèì AlyLvrjrai] Conf. 8tra- 
bo Vili. p. 370 8. p. 577 A. Quae in 
Olymp. LXV, 2 sìve 519 ante dir. 
n. incidere statuit C. O. Mueller Ae- 
ginett. p. 113. Hacc enim prima 
Aeginetarum fuit expeditio, cuiuB 
ad nos pervenit notitia, postquam 
illi civitatem ab Epidaurioram po- 
tcstate solutam constituerant. Ae 
nemo nescit, quanta incrementa 
postmodo ceperit Aeginetmrom res 
uavalis ac mercatura, ut mox inter 
Graeciae popnlos ^aiacaonoaTOvv- 
rag referantur. Conf. infra III, 139 
coli. V , 83. — Quod ad verba %a- 
nqCovg èxovaéoDv attinet, vulgo hic 
intelligunt api-os, prorarum insignia, 
quibus , quemadmodum aliae gentes 
arietibus, leonibus, aliis instiusmodi 
signis, ita Samii naves suas cxorna- 
rc soliti fucrint. Vid. Kuhnken. in 
Diss. de navv. parascmm. ili Opusc. 
acadd. pag. 279 (p. 418. T. I. ed. 
Bergmann.) , et add. G. Dindorf. in 
Thes. L. Graec. T. IV. pag. 952. 
Nec aliter in Lycia apud Phaselitas 
navinm proras apris fuisse insigni- 
tas numi monstrant, docente Eckhel. 
D. N. I. Voi. III. p. 6, quem locum 
adscripscrat Cr, At de instiusmodi 
ornamoiitis navium hic cogitar! pos- 
se negat Nacke ad Choerili fragmm. 
p. 157, tum ob Choerili versum (apud 
Hcsych. s. V. Iktiuanòg rgónog) 
ipsumquc Herodotum, qui proras 
navium apro tanquam insigni orna- 
tas nunquam naiiQéovg dicturus fuis- 
set, tum ob ipsa Hcsychii verba, ex 
quibus potlus naves sint intelligen- 
dac, quae non apri insigne in prora, 
scd ipsins prorae cxtremitatcm ob- 
tusam habucrint et reflexam, ut ex- 
hibuerit suis rostrum; unde factum, 
ut ipsa navis suis quandam simili- 



THALIA. ni. 59. 



115 



xal t&v vsàv xaxQiovg ixovciiùv rag TCQoÌQag rixQtorriQ^aóav 
xal avdd'SCav ég tò [qÒv xt^ ^A^r^vaCrig iv Aiyivg. Taira de 



tadìnem prae se ferre Tidcretur. Ad- 
stipulantur hia Becker et C. Fr. Her- 
mann, in Charicl. I. pag. 214 ed. 
alL neqae ipse aliter hunc loctixn in- 
talligi posse exìstimo. Ktenim He- 
syeldi, Tel potins Didjmi, quem He- 
sychins landaTit, yerba sic se ha- 
bent : ^£àv(tog dh^ Tae ZayLaCvaq Idi- 
turé^aw MOifà rag alias vavg rqv 
*aza9%sìfft9 iz»v* BvqimBi^t, y^v 
ydff Uai rag yacxéqag , xovg dì ijL- 
§6lovs atóifuinttcu y mg doxsìv Qvy- 
%tci9 vwv òftoùog xaxBimsvdaQ'ta, 
o[o9 voxiftóffovg slvai • Siò nal ini 
tavtiig ifytxcu * vavg di tig (OKvno- 
^g £aiUaj vòg eldog ^jovcrce, ad 
qaem locnm plura alia veternm te- 
stimonia attalit Maoric. Schmidt 
(Dtdymi fragmm. p. 3C), in quibus 
etìam Phot. Lex. p. 408, ubi haec 
legantnr : « vdiiaivaL jcloìa IkifiLia 
vciv iii^p^sìg tàg nfftoQag ?xovxa. 
Neqae sane in Herodoti loco ipsa 
refragatnr tox %anQ{ovg^ quominus 
intelligamus navinm apri formam ex- 
hibentinm sive in apri formam desi- 
nentiom proras, quas rcsectas tan- 
quam tropaea in Minervae tem- 
plom dedicaYemnt suspensa : etcnim 
%dMQiog ipse aper dicitar apnd Ho- 
memm in Iliad. XI, 414. XII, 42 
(coli. XI , 293. XVII , 282 , ubi avg 
%dxifiog invenitur) et Apollon. Khod. 
II, 820. 830 coli. I, 120, ubi Sàov 
%aiiQi,ov. Rem conficit numus Sa- 
mius, deqnovid.Pinder. Numismm. 
ineditt. I. p. 29. Tab. II. nr. 5 ; na- 
tìs proram is exhibet iu apri for- 
mam effictam, ubi doctissimns edi- 
tor cogitari Yoluit de eo navium ge- 
nere, cui nomen SamaenaCf similcs 
quosdam numos reperiri scribens in 
Hnseo Hedenrariano. 

ig tè iQOv xi^g 'A&rivaérjg Iv Alyi- 
vfjj] Haec intellìgo de Minerva Po- 
liade, nt aliis locis (conf. quae col- 
legi in Di88. de Apoltine Patricio 
pag. et add. Boeckli. Explicc. ad 
Pindar. 01. V, 9. p. 148. 149 coli, ad 
01. VII. p. 171 seq.), ita apnd Aegi- 
nctas ffanctisflime eulta. Tu vid. C. 



O. Mueller. Aeginett. pag. 09 seqq. 
108 seqq. Nec opus peculiarem quan- 
dam deam rerum nayalium sibi fin- 
gere praesidem; nam quod numen 
Aeginetis, g^nti in mercatura rebus- 
que maritimis valde occupatae, ma- 
xime fuit tutelare, eius in fanum 
rostra spellata fuisse dedicata, quid 
habet absonum? Summa enim fuit 
Aeginetis dea eademque tutelaris, 
ad quam omnem suam salutem réfe- 
rebat Aeginetarum gens rebus nava- 
libus maxime dedita. „£x hoc Mi- 
nervae tempio Aeginetico non, ut 
adhuc creditum est, ex lovis Pan- 
hellenii fano , signa illa Aeginetica, 
quae nunc Monachii in Regis Bava- 
riae glyptotheca asservantur , eruta 
esse commonstravit liber Bai'o a 
Stackelberg in pracstanti opere, 
quod inscribitur: Der Apollotempel 
zu Bassae in Arcadien. Kom, 1820.** 
Cr. Tu vid. ibid. pag. 100—109, ubi 
vir doctus sculpturis ilHs Aegineti- 
cis, quae Monachii in glyptotheca 
nunc cernuntnr , ipsam hanc Aegine- 
tarum cum Cydoniis pugnam raprac- 
sentari arbitratur. Add. quae idem 
disputavit in Annali, dell. Institnt. 
di corresp. Archeolog. T. II. p. 314, 
ubi liane suam sententiam de hoc 
Minervae tempio Aeginetico signis- 
que inde erutis tueri studet centra 
dubitationes prolatas a Schamhor- 
stio in iisdem Annalibus T. I. pag. 
201 seqq. in scriptione de insula Ae- 
gina. Hanc vero sententiam , quam 
primus protulit Stackelberg, deinde 
peculiari scriptione amplius porsccu- 
tus est Hug (Hcmerkungen iibcr die 
Aeginet. Bildwerke. Freiburg 1835), 
qui et ipso pugnam in bis imagini- 
bu8 repraesentatam ad ea, quae Hc- 
rodotus h. 1. tradit, roferri vult p. 
15 seqq. Ncque nunc ullum dubium 
Huperesse potest de hoc Minervae 
tempio , lapide non longe ab ipnins 
templi ruderibus reperto ,Jn quo in- 
scripta leguntur verba ogog xBfié- 
vovg *A9'T]va^ag, vid. L. Ross in 
Kunstblatt. 1837. nr. 78. p. .322 (A r- 

8* 



116 



HERODOTI 



ènoCriiSav lyxotov ix^vtsg £a(iéoiOv Aiyvv^tau nQOxsQOv yÙQ 
£a(iioc, Ì7c' ^AyitpLXQaxBog fiaóikevovrog iv Udiioi 0tQar€v0d- 
^evoi ix^ Atyivav^ (isyaka xaxà ènoCriCav AlyLvrjtag^ xal Ina- 
%'ov im' èxeCv(ùv. ri filv alteri avtri, 
60 'Eiirixvva dì negl I^aiiCov ftaAAoi/, ort 0q)L rgia Ì0,tl ybé- 



chaeolog. AafBUtze I. p. 241 seqq.), 
qui idem erit conBalendas in Wan- 
derangen in Qriechenl. I. pag. 158. 
Rosaio assensus est C. O. Mueller 
in Gotting. gel. Anzeig. 1838. pag. 
1337 seq. coli. Allgem. Lit. Zeit. 
18^5. Hr. 99. pag. 168. Add. Guerin 
rinstitnt II. (1854) nr. 217. pag. 4 
seqq. et About: Archives des mis- 
sions scientifiqnes III. p. 555 seqq., 
qui accurate disputat de hoc tempio, 
cuius adhuc cernuntur rudera quae- 
dam in colle, unde late patet pro- 
spectus: quod templum quale olim 
faerit, indicavit quoque C. O. Muel- 
ler Handb. d. Archaeolog. §.80,12; 
delineationem eius exhibuit About 
1. 1. ad pag. 556; ipsam templi (quod 
lovi Panhellenio consecratum falso 
ezistimavit) ac regionis imaginem 
dedit Williams in : Selects Views of 
Greece. Voi. I. Quibus add. , qnae 
de hac regione ac tempio ibi ex- 
struoto monuit Leake: Travels in 
Morea. II. p. 440 seq. 466 seq. III. 
pag. 273. Quod vero C. O. Mueller. 
1. supra 1. hoc templum Oljmp. LXXY 
(i. e. 480 ante Chr. n ) post vieto- 
riam de Persis reportatam probabi- 
liter exstructum dicit , hic ipse He- 
rodoti locus adversatur , nisi de an- 
tiquiore eiusdem deac tempio cogi- 
tare velis. De statuis illis Aegine- 
ticis ex hoc tempio erutis et Mo- 
nacbinm nunc delatis vid. enndem 
C O. Mueller. 1. 1. §. 90, 2. 

fyxoTov ^x<>vTsg] H. Stephano 
praeferenti iv v.6tov ^xovzeg refra- 
gantur hi loci: Vili, 29. IX, 109, alia, 
quae attulit Wesseling. Add. VI, 73. 
133 et conf. Vili , 27 , ubi invenitnr 
eodem sensu ivéxnv xóXov ^ et Ho- 
mer. Ili. I, 82 , ubi est yiótov ^x^iv. 
Est vero substantivum ^yxorog , ira, 
simuUas, inimicitia, Adiectivnm Ìyyt.o- 
toq (iracundus) exstat in Aeschyli 
ChoSphor. 387. 1040 911 coli. Sept. 
e. Th. 804. 



itQùtiQOi yòtglkxfiioi x.r. l.] Haec 
Polycratis aetatem longe antecedere 
nemo non intelligit; quare Amphi- 
cratem, modo ree te paailsifg dicatur 
ab HerodotOy antiquis Sami regibus. 
Prodi Leogoraeque adnuraerari vnlt 
C. O. Mueller. Aeginett. pag. 67, 
praesertim cum iam ante Oljmp. 
XL Samus arte et mercatura valde 
flornerit. Add. Panofka Samiorr. 
res p. 26 , qui vix ante 01. XXV (i. e. 
680 ante Chr. n.) Amphicratem Ae- 
ginetis bellum intulisse statuii. 

Cap. LX. 

^Efii^vva dh nsQÌ £afiùov fieèllov, 
OZI aq)i TQ^a X. T. l.] Aristoteles (Po- 
lit. V, 11, B. V, 9. §. 4) inter opera a 
tjrannis, quo plebem alerent eins- 
que animos a rebus publicis avoca- 
rent, confecta, Sami quoque memo- 
rat ^gya noXvKQatsia , quae ad tria 
ista opera h. 1. ab Herodoto indicata 
vulgo referunt. Ac satis quidem no- 
tum , tyrannos ita plerumque egisse, 
ut plebem otiosam operibus magnis 
molìbusqne exstruendis detinerent 
eoque ipso a seditionibus motibus- 
que avocatam iugum impositum pa- 
tienter ferre docerent. Quod ut aliis 
locis aliis a tyrannis factum esse no- 
vimus (cf. aliata a C.Fr. Hermanno: 
Lehrb. d. griech. Staatsalterth. §.64. 
not. 4 ed. quart.), a Poljcrate fa- 
ctum esse negant Panofka 1. 1. p. 35 
et Veegens De Polycrate Bamio pag. 
64 , quamquam contrarium indicare 
videtur Aristoteles loco laudato 
Polit. V, 9, 4 (al. Vili, 4.), ubi Inter 
opera a tyrannis in hunc finem ex- 
structa etiam commemorat tàv nègì 
£dfiov ^gya UoXxrKQaTeia , quo loco 
apte utitur Plass : Die Tyrannis I. p. 
243 seq., ubi recenset Polycratis ope- 
ra, quibus ille victum praebuerit 
egenis pauperibusque ac simul quo- 
que artificum studia excitarit. A 



THALIA. m. 59. 60. 



117 



yi0Ta iatavtiov 'Ekk^vav i^€Qya0(idva ^ ovgeóg te viffrjlov ig 
xavripeovra xalixtxtòv^ÒQyviàg^ tovtov oQvyfuc ^ xarcDd'Bv dg- 
lagiBvov^ aiupCóto^urv, rò ^v ^ijxog tov ÒQvyitarog énrà ard- 



quiboB operibns Heraeam certe exi- 
mere lieebit , quod , ut mox indica- 
bimns , longe prìiu exstroi coeptam 
est et confectam. Vid. Thiersch. 
Epochen etc. p. 184. 185. — In ani- 
Tertmn aatem h. 1. teneri yelim, He> 
rodotnm saepioB suìb in libris Sa- 
mum respicere eiosque re« memora- 
bilea referre singnlari qaadam indu- 
Btria, onde yerisimile fit, quod Snidas 
t. T. *Hif6d. tradii, Herodotum hac 
in insuU aliqoamdia commoratum 
lonicam didieisae dialectam histo- 
rìamTe conscrìpsisse vel, quod malu- 
mus, tcribendae bistoriae initinm fe- 
cisse. Conf. Herod. Ili, 130 init. et 
Hejse Qaaeat. Herod. I. p. 88. Qnin 
ipsa longior narratio de Polycrate 
Samiisqae h. 1. inserta comprobare 
▼idetar scriptoris animum ad Sa- 
mioram res valde intentum, band 
scio an eam ipsam ob cansam, qnod 
diatias hac in insala faerat commo- 
ratos. T>e istiasmodi dlgressionibus 
in opere Herodoteo dixiraus ad I, 
23; qnas in nullo alio historiarum 
scriptore obvias ad indolein Hero- 
doteae historiae pertinere, praeser- 
tim in fatis tyrannorum Graeciae 
enarrandis conspicuam, monetCreu- 
seros: Hist. Kunst d. Griecb. pag. 
212 ed. sec., cum baec eanim sit vis, 
ut hostes Graecae libertatis puniri 
nec nllum seelus a vindicta divina 
impune ferri appareat. Conf. etiam 
nott^ ad II, 32. 115. 120. Ili, 40. 

ovQéóg tè vipr^Xov %. r. X."] i. e. 
„Primwn opus est montis (s. in mon- 
te), qui ad ceniwn qìdnquaginta orgy- 
ias aìtus est; in hoc igitur monte fossa 
est deducta ah imo monte incipiens et 
duplici utrìnque ore instructa; fossae 
ìongitudo est septem stadiorum, alti- 
tudo et laHtudo odo pedum utràque/* 
Ubi Tox tomov refertur ad ovQSog 
non alia fere ratione atque III, 14 
init. Articnlum rò ante OQvyfia vul- 
^o positura e duobns codd. cum re- 
centt. edd. delevi, dg^dcfievov non 
aliter positum atque II, 17. 33. Ili, 
91. diitpiatofiov retinui, qnod mo- 



nente Bredov. pag. 69. solum a Grae-^ 
cis scriptoribus usurpatum esse vi- 
detur: unus Saucrofti liber afi^i- 
atófuov. Conferatur quoque Eusta- 
thius, qui bunc Herodutì locum tan- 
git ad Dionjs. Pcrieg. 533. Est igi- 
tur hoc loco fossa intelligeuda, quae 
sic ducta erat, ut ab imo monte ini- 
tio facto bunc ipsum montem perfo- 
raret et in oppositum montis latus 
exiret indeque duobus orificiis pate- 
ret (ccfiff^atofiov) : cuius modi cana- 
les transversos ab utroque montis 
latere actos nunc Anglica voce 7\m- 
nets appellare solent, baud infre- 
quentes illos quidem nostra aetate, 
in usum viarum forratarum structos. 
Ipse vero mons, per quem fossa du- 
cta est, nullus alius esse potest, 
monstrante Guerin 1. mox 1., nisi is, 
qui nunc vocatur Castro (in cuius 
cacumine Sami fiiit arx) quique in- 
termedius situs est inter veterem 
urbem Samum et fontera, qui nunc 
appelldtur Sancti Ioanuis, unde aqua 
ipsa in fossam subterraneam ducta 
erat. Hicce mons in altitudinem 
248 metrorum Gallicorum adscen- 
dere dicitur : id quod 28 ferme me- 
tris discedit ab ea, quam Herodotus 
indicavit, altitudine. Ex iis enim, 
quae II, 140 leguntur, satis patet, 
centum quinquaginta orgyias acqua- 
re nongentos pedes Graecos sive 
unum stadium alteriusque dimidium; 
nam orgyia sex constat pedibus sive 
quattuor cubitis. Haec si ad recen- 
tiores mensuras revocantur, effici- 
tur inde montis altitudo 653 pedum 
Parisinorum sive 277,4331 metro- 
rum Gallicorum sive 883,0572 pe- 
dum Rbenan. Septem stadia aequa- 
bunt 3086 pedes Parisinos s. 0,1748 
milliar. geogrr. Octo autem pedes 
Graeci quominus totidem Rbenanos 
conficiant, paululum modo deest. 
Tu vid. Wurm De pondd. ratt. pag. 
110 seq. 213. Ac denique alierius 
fossae Blv,oaCn7ixv §à%og adscendet 
ad 20,47 pedes Rbenanos. Ad locu- 
tionem azddioC dai ci. 1 , 93 Ibique 



116 



HERODOTI 



ènoCriiSav lyxotov ixovtag Uafiioid Alyw^tai. nQÓtSQOv yàg 
£a(iioi^ Ì7c' 'AiKpixQcitsog fia^ikevovrog èv Uaiim 6x(faxev6a- 
(levoL in' AtyivaVj fisyaka xaxà ènoCri^av Alyivrixag^ xal ina- 
dw vn* ixBLVtùv. ri (ihv alteri avtrj. 
60 'Efirixvva dì nsQÌ £aiiC(ov ftaAAoi/ , ori 0(pt X(fCa èoxl (lé- 



chaeolog. AafsUtze I. p. 241 seqq.), 
qui idem erit consulendas in Wan- 
derungen in Qriechenl. I. pag. 158. 
Rosaio assensos est C. O. Mueller 
in Gotting. gel. Anzeig. 1838. pajg. 
1337 seq. coli. Allgem. Lit. Zeit. 
18^5. Hr. 00. pag. 168. Add. Guerin 
rinBtitut IL (1854) nr. 217. pag. 4 
seqq. et About: Archives dea mia- 
aiona acientifiquea III. p. 555 aeqq., 
qui accurate diaputat de hoc tempio, 
cuiua adhuc cernuntur rudera quae- 
dam in colle, unde late patet pro- 
apectua: quod templum quale olim 
faerit, indicavit quoque C. O. Muel- 
ler Handb. d. Archaeolog. §.80,12; 
delineationem eiua exhibuit About 
1. 1. ad pag. 556; ipaam templi (quod 
lovi Panhellenio conaecratum falao 
eziatimavit) ac regionia imaginem 
dedit Williaroa in : Selecta Viewa of 
Greece. Voi. I. Quibua add. , quae 
de hac regione ac tempio ibi ex- 
atruoto monuit Leake: Travela in 
Morea. II. p. 440 aeq. 466 aeq. III. 
pag. 273. Quod vero C. O. Mueller. 
1. aupra 1. hoc templum Olymp. LXXV 
(i. e. 480 ante Chr. n ) post vieto* 
riam de Peraia reportatam probabi- 
liter exatructum dicit , hic ipae He- 
rodoti locua adversatur , nisi de an- 
tiquiore eiusdem deae tempio cogi- 
tare velia. De atatuia illia Aegine- 
ticia ex hoc tempio erutia et Mo- 
nacbinm nunc delatia vid. eundem 
C O. Mueller. 1. 1. §. 00, 2. 

^ynotov ^x^vTBq] H. Stephano 
praeferenti iv v.6tov ^jforrfff refra- 
ganturhi loci: Vili, 20. IX, 100, alia, 
quae attulit Wesaeling. Add. VI, 73. 
133 et conf. VIII , 27 , ubi invenitur 
eodem aenau èvéxHv xóXov, et Ho- 
mer. Ili. I, 82 , ubi est xórov ^xsiv. 
Eat vero aubatantivum ?y%OTog , ira, 
simuUas, inimicùia. Adiectivum ^yno- 
tog (iracundus) exatat in Aeachyli 
Choéphor. 387. 1040 Oli coli. Sept. 
e. Th. 804. 



•JiQÒtBQOi yàq Ucéfiiot x. t. l.] Haec 
Polycratia aetatem longe antecedere 
nemo non intelligit; quare Ampbi- 
cratem, modo recte paailsvg dicatur 
ab Herodoto, antiquia Sami regibua, 
Prodi Leogoraeque adnuraerari vult 
C. O. Mueller. Aeginett. pag. 67, 
praeaertim cum iam ante Olymp. 
XL Samua arte et mercatura valde 
flornerit. Add. Panofka Samiorr. 
rea p. 26 , qui vix ante 01. XXV (i. e. 
6H0 ante Chr. n.) Araphicratem Ae- 
ginetia bellum intuliaae atatuit. 

Cap. LX. 

'Efii^vva dh nfQÌ £afiùov fiàViov, 
OZI aq)i TQia X. T. X.] Aristotelea (Po- 
lit. V, 11, a. V, 0. §. 4) inter opera a 
tjrannia, quo plebem alerent eiua- 
que animoa a rebus publicia avoca- 
rent, confecta, Sami quoque memo- 
rat ^gya noXvnQatHa , quae ad trìa 
ista opera h. 1. ab Herodoto indicata 
vulgo referunt. Ac aatia quidem no- 
tum , tyrannoa ita plerumque egiaae, 
ut plebem otioaam operibua magnia 
molibusque exatruendia detinerent 
coque ipso a aeditionibua motibua- 
que avocatam iugum impoaitum pa- 
tienter ferro docerent. Quod ut alila 
locia alila a tirannia factum eaae no- 
vimna (cf. aliata a C.Fr. Hermanno : 
Lehrb. d. griech. Staataalterth. §.64. 
not. 4 ed. quart.), a Poljcrate fa- 
ctum esae negant Panofka 1. 1. p. 35 
etVeegens DePolycrate Bamio pag. 
64 , quamquam contrarium indicare 
vìdetur Aristoteles loco laudato 
Polit. V, 0, 4 (al. VIII, 4.), ubi inter 
opera a tyrannis in hunc finem ex- 
structa etiam commemorat rmv nsgì 
iMfiov ^gya noXvnqàma , quo loco 
apte utitur Plass : Die Tyrannis I. p. 
243 aeq., ubi recenset Polycratis ope- 
ra, quibns ille victum praebnerit 
egenis pauperibusque ac aimul quo- 
que artificum studia excitarit. A 



THALIA. m. 59. 60. 



117 



yi0ta anoptav 'Eklrjycyv H^èQyMiiiva ^ ovQeog re vìl^rjlov ig 
Ttsvrrptovxa xal ixatòv^OQyviàg, tovrov oQvyfuc ^ xdtod'ev Ìq- 
fycfifvov^ aiMpùStOfiov. rò filv (lijxog tov ÒQvyfucrog inrà arci' 



quibiiB operìbns Heraeum certe exi- 
mere lieebit , quod , ut mox indica- 
bimiiB , loDge prins exftrai coeptam 
est et confectom. Vìd, Thiersch. 
Epoohen etc. p. 184. 185. — In nni- 
Temiin aatem h. 1. teneri yelim, He- 
rodotnm eaepins saia in libris Sa- 
mum reepicere eiusqne rea memora- 
bile* referre sing^ari qnadam inda- 
stria, ande verisimile fit, quod Snidas 
8. T. 'H(f6d. tradit, Herodotum hac 
in insula aliquamdiu commoratnm 
Icnucam didicisse dialectum histo- 
riarnve conscripsisse veK quod malu- 
mas, Bcribendae historiae initium fe- 
cisse. Conf. Herod. Ili, 130 init. et 
Heyse Quaest. Herod. I. p. 88. Quin 
ipsa longior narra tio de Pollerà te 
8amiii(qae h. 1. inserta comprobare 
TÌdetor scriptoris animum ad Sa- 
mioram res yalde intentnm, haud 
seio an eam ipsam ob cansam, quod 
diatias bac in insula fuerat commo- 
ratos. De istiusmodi dl^cssionibus 
in opere Herod oteo diximus ad I, 
23; quas in nullo alio historiarum 
serìptore obvias ad indolein Hero- 
doteae bistoriae pertinere , praeser- 
tim in fatis tyrannorum Graeciac 
enarrandis con8picuam,monetCrou- 
lems: Hist. Kunst d. Griecb. pag. 
212 ed. sec, cum haec earum sit via, 
ut bostes Gfraecae libertatis punii'i 
nec ullum scelus a vindicta divina 
impune ferri apparcat. Conf. etiam 
nott^ ad II, 32. 115. 120. Ili, 40, 

ovQéég te vipjjXov x. r. X.] i. e. 
,,Pròmtm opus est tnontis (s. in mon- 
te), qui ad cenium quinquaginta orgy- 
ias aìtus est; in hoc igitur monte fossa 
est deducta ab imo monte incipiens et 
dapKci utrinque ore instructa; fossae 
longitudo est seplem stadiomm, alti- 
tttdo et laiitudo odo pedum utràque/* 
Ubi vox tovTOV refertur ad ovQfog 
non alia fere ratione atque III, 14 
init. Articulum rò ante OQvyfia vul- 
go positura e duobus codd. cum re- 
centt. edd. delevi, dg^afièvov non 
aliter positura atque U, 17. 33. Ili, 
91. diupiOTOftov retinui, quod mo- 



nenteBredov. pag. 69. solnm aGrae-^ 
eia scriptoribus usurpatum c&se vi- 
detur: unus Saucrofti liber a/iqpt- 
atòfiiov. Conferatur quoque Eusta- 
thius, qui hunc Herodoti locum tan- 
git ad Dionjs. Perieg. 533. Est igi- 
tur hoc loco fossa iutelligeuda, quae 
sic ducta erat, ut ab imo monte ini- 
tio facto bunc ipsum montem perfo- 
raret et in oppositum raontis latus 
exiret indeque duobus orificiis pate- 
ret (di^piatofiov) : cuius modi cana- 
les transversos ab utroqne mentis 
latere actos nunc Anglica voce 7\m- 
neVs appellare solent, haud infre- 
quentes illos quidem nostra aetate, 
in usura viarura forratarnm structos. 
Ipse vero mons, per quem fossa du- 
cta est, nullus alius esso potest, 
monstrante Guerin 1. mox 1., nisi is, 
qui nunc vocatur Castro (in cuius 
cacumine Sarai fuit arx) quique in- 
termedius situs est inter veterem 
urbem Samum et fontera, qui nunc 
appellatur Sancti Ioannis, unde aqua 
ipsa in fossam snbterraneara ducta 
erat. Hicce mons in altitudinem 
248 metrorum Gallicorum adscen- 
dere dicitur : id quod 28 ferrae me- 
tris discedit ab ea, quam Herodotus 
indicavit, altitudine. Ex iis enim, 
quae II, 149 leguntur, satis patet, 
centura qiiinquaginta orgyias acqua- 
re nongeutos pedes Graecos sive 
unum stadiura alteriusque dimidiura; 
nara orgyia sex constat pedibus sive 
quattuor cubitis. Haec si ad recen- 
tiores mensuras revocantur, effici- 
tur inde raontis altitudo 653 pedum 
Parisinorum sive 277,4331 raetro- 
rum Gallicorum sive 883,9572 pe- 
dum Rhenan. Septem stadia aequa- 
bunt 3086 pedes Parisinos s. 0,1748 
milliar. geogrr. Octo antera pedes 
Graeci quorainus totidera Rhenanos 
conficiant, paululura raodo deest. 
Tu vid. Wurra De pondd. ratt. pag. 
110 seq. 213. Ac denique alterius 
fossae Bl%oG£nrixv §à&og adscendet 
ad 29,47 pedes Rhenanos. Ad locu- 
tionera azàdioC dai cf. 1 , 93 ibique 



118 



HERODOTI 



óiOL eioi , rò dì vìl^og xal evQog òxtò ixdtsQOv Tcódeg, dia nav- 
tòg dì avtov akko oQvyiia elxooiTtrixv fidd'og ÒQcÌQVxtai^ xqC- 
7C0VV dì tÒ evQog^ dt' ov rò vdcoQ òx^tsvóiievov dia óolrivcav 
TtaQayivatai ig r^v TtóXtv^ ciyófisvov ino iisydlr^g Ttrjyijg. ccQXi- 



nott. et ad snatSQOv nott. ad III, 8. 
Ad forinam ó^có^vxrat cf. I. 185 ibi- 
que nott. 

olà navzòg dì avtov] Hoc , mo- 
nente Wesselinfi;., ita intelligendum, 
ut per eandem montem et iuxta prio- 
rem foRsam excavata faerit altera, 
qnae aquaeductus vicem praeberet. 
Prior hominibus transitam dabat, 
ut , si quid aqiiaeductui labis fieret, 
sarciretur : ande et latìor et celsior 
aiterà erat. Hinc ita de hoc opere 
pronunciat Thiersch. 1. 1. p. 184: 
,,Der Durchstich (pQvyyM) eines 150 
Klaftern hohen Berges , sieben Sta- 
dien lang und damit verbunden eine 
Wasserleitung , zwanzig Ellcn tief 
und drei Schulic breit.** Adde Cur- 
tinm bene haec explicantem in Ar- 
chaeolog. Zeitnng 1847. pag. 30: 
,,Da8 AuBserordentliche war, dass 
Eupalinos erst einen sieben Stadien 
langen Dnrchsticb init genau be- 
rechnetem Gefllll raachte, acht Fuss 
breit und acht Fuss hoch und dann 
in den Boden dieses Stollen einen 
di*ei Fuss breiten Canal eingrub toh 
zwanzig Ellen Tiefe. Der erste Gang 
diente also nur dazu, um dem Was- 
serlaufe Luft zu schaffen und ihn 
an jedcr Stelle beaufsichtigen zu 
konnen. Von seiner untern Mundnng 
kam das Bergwasser auf einein gè- 
mauerten AquHducte nacli der Stadt 
Samos/* lam intelligimus, cur al- 
tera fossa , qnae ad aquas abducen- 
das facta erat, tres tantum pedes 
lata fuerit, nec mirabimur hanc fos- 
sae latitudinem, quae insto minor 
videtur Bobrickio (Geograph. des 
Herodot. pag. 46) hnnc locum He- 
rodoteum prorsus non intelligenti 
miraquo adeo haec verba adiicienti : 
„1)as ccfiqìiarofiov kònnte man sich 
yiclleicht so erkljlren , dass sich der 
geradcn Fortsetzung der Wasserlei- 
tung ein Hugel entgegenstcllte und 
man , um der Miihe des abermaligen 
Durchstichs zu entgehen, sie in zwei 
Armen herum leitete/* Quae quam 



aliena sint ab Herodoti yerbis , ne- 
mo non videt. Recentiore aetate 
Eupalini opus celeberrimum denuo 
invenire studuit Toumefort (Rela- 
tion d^un Yoyage du Levant etc. I. 
p. 161 et 106) idque adeo sibi repe- 
risse visus est prope vicum Mytilini 
qui nunc vocatur, ubi fons large 
profluens cernitur , cuius aquas per 
montem (KaUtruga, cuius cavernas 
quasdam vidit^ fossa hac subterra- 
nea in Sami urbem deductas esse 
putavit: minus recte, ut nunc satis 
exploratum habemus. Etenim post 
Thierschium (Morgenblatt. 1832. nr. 
115. p. 448 et: EUt actuel de la 
Grece T. II. p. 19) et liUd. Rossium 
(Reisen auf den griech. Inseln II. 
p. 151), qui, quae de hoc opere ab 
incolis tradita accepit, in ea quo 
minus accuratius inquireret, se im- 
peditum esse scribit , hunc laborem 
in se suscepit atque ipsa vestigia 
huius canalis, qui a fano Sancti 
Ioannis, ubi fons prosilit largam 
aquae copiam suppeditans, per mon- 
tem Castro in ipsam veterem urbem 
Sami fuit ductus, invenit et, quous- 
quo hoc fieri potuit , persecutus est 
Guerin : Archives des missions scien- 
tifìques III. p. 475 seqq. et: Descri- 
ption de Tile de Patmos et de Itle 
de Samos fParis 1856) pag. 210. 3(W 
seqq., ubi accurate de bis retulit ad- 
diditque totius regionis delineatio- 
nem. Ipsum Eupalini opus iam Ro- 
manorum aetate non amplius in usu 
fuisse, sed terra obrutum esse putat, 
cum aquaeductus Romani , ab Eu- 
palini opere bene discernendi, rui- 
nae adhuc cernantur. Utroque au- 
tem hoc opere id omnino spectatnm 
fuisse videtur, ut incolae urbis ad 
mare sitae in regionibus inferiori- 
bus aquam puriorem ac salubriorem 
acciperent , qua ad omnia commode 
uti possent. 

ano fisydXfig nrjy^c;] fons diceba- 
tur Gigariho s. Leucothea: quos duos 
fontes Sami commemorat Plinius H. 



THALIA. in. 60. 



119 



T£XTCiv di tov ÒQvyfuctog tovTOV iyévBxo Meyagevg Eimaktvog 
Nai^r(^(pov. tomo (lìv dfj ev xàv tqlóv iorC' devrsQov ds 
xìqI Xifiava xàfia iv d^ccldaaì], fidd^og xaxcc stxoaL ÒQyvucDv, 
li^xos di tov x(ó(iccrog fiè^ov évo Otadi&v xqCxov de aq)i ì^Ìq- 



N. V,31,37. Vid. Panofka Samiorr. 
res pag. 4 , qui idem ex eo , qaod 
aqaaeductos hic commemoratur, Sa- 
mam non semper svvSqov fuisse pu- 
tat, quamquam quattuor fluvii insu- 
lam irrigantes a veteribus nominan- 
tur indeque^Anacreon 8amam appel- 
larat T^èr aatv NvpLtpéùìv^ quod di- 
xit, ai Hesjchium sequimnr, fnsl 
V9TBQOV svvi^g iyévfto, quamquam 
aliam causam affert Athenaeus XV. 
p 672 B. Tu vid. Bergk Anacreont. 
fnLgmm. pag. 164 seqq. 169. Poett. 
Lyricc. Graecc. ed. alt. p. 779. Ad 
rerba dia amlipfmv (per tnhulos) cf. 
similem locum , qui legitur in Dicae- 
archi libello (T. II. p. 127 Geogr. 
minn. ed. Gail. sive Muellcr. Ilist. 
Graecc. fragmm. II. p. 258) : (pégi-tai 
9ì «cri ano rijg Kcedfifi'ag ^Sooq àtpa- 
vìgdià óetXi^viov txyófJLBvov K.T.X. 
De ipsa voce eiusque signifìcatione 
plnra vid. in Thes. Ling. Graec. T. 
VII. p. 1707 ed. Dindorf. 

dfvtSQOv dì negl Xifiivcc x^f^^ ^^ 
^tilaacfj] Pro nfgl Ufitva Mehlcr 
in Mnemosyn. V. p. (i7 Bcribi vult 
Maga XifUva. — Herodoti verba re- 
cte sic intelligit Thiersch. Epochen. 
pag. 184: ,,einDamm imMccre zum 
Scbutze des Hafens , gegen zwanzig 
KUfter boch und grijsscr donn zwei 
Siadien.'* Add. Panofka 1. I. p. 4. 
Ad nostras mensuras si hacc revo- 
carin , viginti orgyino aequant fere 
112 pedes Parisinos sivc 117 pedos 
Rben. et quod excurrit; duo stadia 
efficiunt 1139 pedcs Parisinos s. 
0,0199 miniar, geogr. Tu vid. Wurm. 
1. 1. Atque affirraatGuc'rin, qui vesti- 
gia buius aggeris accurate pcrscrn- 
tatus est , 1. 1. pag. 203 seqq. , eam 
mensuram, quae ad longitudincm 
pertinet, admodum exactam ac ve- 
ram esse : eam vero, quae ad altitn- 
dinem spectat, nimiam vidcri putat, 
cnm ipsius maris profunditas vix de - 
eem attingat orgyias. Rtenim adhuc 
aggeris e sinistra portus parto ducti 
eemuntur in mari, tranquillo prae- 



sertim nec fluctibus excitato , vesti- 
gia: quod dudum testatus est Tour- 
nefort 1. 1. pag. 160 seq. itemque 
Ross 1. 1. pag. M8 et uunc praecipue 
Gu^rin. 1. 1. Fuit autem hoc totum 
opus ex genere eorum , quibus nunc 
nomen Molo, cxstructum illud qui- 
dcm ad maioreni portus opportuni- 
tatem et securitatcm indeque con- 
iunctum cum re navali Samiorum et 
commercio admodum fiorente: quare 
opere diruto nunc minorem acces- 
sum et securitatcm liabere naves 
paucasque tantum atque exiguas in 
portum admitti posse tradunt. Ad 
ipsam portus oram vilis iacct vicus 
lapidibus antiquae structurae aedi- 
ficatns: nomen e 1 Tigani {Triydvi s, 
Trjyàviov). — Pro pa&og marce fi^- 
-Koai OQyvikov Eitz Quaest. Herodd. 
fase. II. in: Jahrbb. f. Philol. und 
Paedag. Suppl. T. IX. p. 129 su- 
spicatur scriptum fuisse ab Hero- 
doto: §dd'og Tictl f-imoai ÒQyviéo}v. 

TQiTov òé aq}i i^fgyaarat] He- 
racutn s. amidissimum lunonis tem- 
plnm intelligi, cuius una cum Dia- 
nae Ephcsiao tempio iam supra II, 
1-18 Xoster nicntioncni fecerat, ne- 
minem fugit. Add. Ili, 123 et 1, 70, 
ubi reliquos Nostri locos attulimus. 
De quo tempio quod Hcrodotus h. 1. 
scribit: vrihg fiéycarog navrcov vri<òv 
(quam vocem deieri vult Mehler 1.1.) 
TÓv TjfiBtg tdfifv, id eo magis respi- 
ci vult Thiersch. Epochen etc. pag. 
185, quoniam nec Aeg^ptiorum tem- 
pia amplissima ac spatiosissima, 
quae ipse viderat Hcrodotus, eo cxi- 
mantur. In lleraoi magnitudine et 
splendore omnino consentiunt vete- 
res scriptores (Strab. XIV, p. 637 
s. 944. Pausan. VII, 5. §. 2. 6. Ci- 
cer. in Verr. I, 20. Appulei. Florid. 
II. nr. 15. T. II. p. 49. Oudcnd. T. II. 
pag. 53 ed. Ilildebr.). Hodie vix 
quidquam superesse accepimus, un- 
de templi et magnitudinem et ampli- 
tudincm vel coniecturà assequi li- 
ceat , cum omnia ita eversa ac solo 



120 



UERODOTl 



yaórai riyòg ^syiOtog ndvtcDv vriàv tàv rifistg W/iéi/, tov ccqx''' 



fere acquata sint , ut nihil aliud 
emineat nisi una coluinna nec ea in- 
tegra, et aliquot bases ac partes co- 
lumnarum formae lonicae, quarum 
effigiem exhlbuerunt Tournefort 1. 1. 
pag. 162, auctores Antiquitt. lonicc. 
I, chap. V. PI. 2. et seqq. Choiseul- 
Goufìier Voyage etc. I. cap. 0. p. 1)9. 
PI. 53 seq. Add. Ross 1. 1. pag. 143 
seq. , qui ex Heraei materia ablata 
dicit exstructa esse omnia circum- 
circa aedificia omnesquc rauros , et 
Gudrin 1. 1. p. 215 seq., qui et ipse in 
Heraei vestigia accurate inqnisivit. 
Situm illud fuit in eadem insulae 
ora meridionali, ad quam ipsa Saraus 
urbs iacebat , unde occasum versus 
profìciscenti ac litus Icgenti unius 
horae itinere dÌ8tabatHeraeum,loco 
inferiore ducentis ferme passibus a 
mari exstructum neque valde rcmo- 
tum ab Imbraso fluvio, cui nunc no- 
men Daphnia. Quod vero C. O. 
Mueller (Handb. d. Archacolojr. §. 
80 , 3 coli. §. 53 , 2) hoc templum 
tantopere celebratum successisse 
vult Poljcratis aetate in locum an- 
tiquioris templi Dorici , quod a 
Rhoeco et Theodoro circa Olym- 
piad. XL (i. e. 620 ante Clir. n.) fue- 
rit exBtrnctum, id utiqne a vero ab- 
horret neque cum ipsis Herodoti 
verbis unquam conciliari poterit. 
Herodoti enira verba: rov ctQXiTt- 
xroy nQ(ÒTog iysvèro *Potxoff ^t- 
XctOy ea indicare videntur, qnae ipsius 
Thierschii 1. 1. pag. 185 verbis re- 
fcrre malumus: ,,das8 Rhoecus den 
Pian gemacht nnd den Bau begon- 
nen, nach ibm aber Andere, oder 
wenigstens ein Anderer ihn fortge- 
setzt und vollendet. '^ lam vero 
Rhoeeutn illum ad Olympiadum ini- 
tia , igitur multo ante Poljcratis 
aetatem, pertinere maxime proba- 
bilis est sententia, obloquentc qnam- 
vis Pauofka: Samiorr. res pag. 51. 
58. Conf. supra nott. ad III, 41. 
Itaque templum a Rhoeco exstrui 
coeptum, postea crescentibus Sa- 
miorum rebus sensim sensimqne 
perfectum fuisse putem, ut Polycra- 
tis tempore, quo ipso Samiorum res 
maxime floruisse credibile est, ab- 



solutam videri potnerit. Nam post 
Polycratis aetatem templum per- 
fectum fuisse ut credam , minime 
adduci possum, quippe Samiorum 
rebus tunc temporis iam fractis ac 
deminutis. Conf. Thiersch. 1. 1. Kec 
aliter medio aevo, quod dicunt tem- 
pia illa , quae admiramur, amplissi- 
ma ac splendidissima per Italiam 
Germaniamve multorum annorum 
adeoque seculoruna per decursum 
exstructa et ne sic quidem perfecta 
fuisse , quis est qui nesciat ? Hanc 
sententiam probarunt viri docti, 
qui nuper eandem quaestioncm de- 
nuo pertractarunt atque satis dc- 
monstrarunt , de uno tempio tantum 
esse cogitandum idque omnium tem- 
plorum lonicae structurae esse an- 
tiquissimum , a Rhoeco mature iam 
exstrui coeptum et postmodo ita 
perfectum, ut hanc lonicae structu- 
rae formam retinuerit , cum nullum 
supersit vestigium, ex quo colligas, 
templum Dorico genere primitus ex- 
structum postea eam mutationem 
subiisse, ut totius operis delineatione 
mutata lonicam structuram assum- 
pserit ; neque etium ipsis Persicis bel- 
iis templum vel si hic illic detrimen- 
ta quaedam passum esse perhibea- 
tur, dirutum aut eversum esse con- 
stat. Vid. Stark : Archaeolog. Stu- 
dien (Wetzlar 1852) pag. 13 seq., 
Urlichs in : Rhein. Mus. N. T. X. p. 
3 seqq. Qui idem 1.1. recenset sin- 
gula dona , quae in hoc tempio po- 
sita commcmorantur ab Herodoto 
CI, 70. II, 182. Ili, 47. 123. IV, 88. 
152), apteque etiam ex ipso per- 
fecti (^Ifpyaffrcrt) usu colligi posse 
putat, ipsumHerodotum, quemSami 
diutius commoratum esse supra mo- 
nuimus, hoc templi opus, quale a 
Rhoeco exstructum fuit, suis vi- 
disse oculis idque certe declarare 
voluisse, templum, quale primitos a 
Rhoeco exstructum est, tale sua 
ipsius aetate adhuc cerni neque nl- 
lam subiisse mutationem inde a pri- 
ma aedificatione per Rhoecum insti- 
tuta, — De donis illis, quae Heraeo 
contincbantur , de magna auri ar- 
gentique copia ad Appuleii usqne 



THALIA. Iir. 60. 61. 



121 



TfXTtov A^coros* èyBVBto 'Potxog OCIb(ù intxcÌQio^. Tovrtùv ét- 
vBXBv ^uckkóv ri nèQÌ £afii(ov ifii^xvva. 

KafifivOy dì rei Kvqov xqovCÌovxl négì Atyvntov xaì%\ 
:taQaq>QOVfflavxL InaviCzsaxai avògeg {Layoi avo àdek(peol ^ ràv 



aetatem ibi congesta , plnrìma quo- 
que moniiit Panofka 1. 1. p. 60 seqq. 
coli. pag. 57 seqq., ubi de lunone 
8ami« einsqne cnltu dispntat, de 
qna eadem cf. Creuxer. Symbol. III. 
p. 215 seqq. ed. ieri. 

'Poìnog ^Pifm] Cum Silfio de- 
seendat a ^{Xrig (ef. Bredov. pag. 
228), caiiu artificifl nomen apud Sui- 
dam (III. p. 508 Kast.) sonet ^i- 
liag, in Herodoto Thiersch. 1. 1. p. 
181. 182 scribi vult <^il£a>, indeque 
etiam Teram scriptaram Paosaniae 
in locifl Vili, 14. §. 5. X. 38. §. 3 
esse reetittieiidam. 8ed utroqne hoc 
loco SiebeliSy cains nott. consnl. ad 
priorem locnm p.245, edidit ^tAa/ov, 
praeeunte Sjlbargio atqueAmasaeo, 
et seqnente naperrimo editore Schu- 
bart. Rhoecut Samius cum Theodoro 
aeria fandendi artem invenisse fer- 
tnr (vid. Pausan. Vili, 14. §. 5. IX, 
41. §. 1 coli. Plin. H. N. XXXV, 12. 
sect. 43) idemqne iniiignis illa aetate 
architectufl fnisse videtnr, cum prae- 
ter Heraeum Samium Lemni quo- 
que una cnmSmilide et Theodoro la- 
byrintbojn exstruxisse dicatur. No- 
eti» statuam a Rhoeco factam me- 
morat Pausan. X, 38. §. 3. Haec 
Sillig. in Catalogo artificc. pag. 407 
Thierschium ). 1. secutus, coli. p. 430 
jieq. De Khoeci tempore si quaera?, 
fallitnr Bmnn (Geschichte d. griech. 
Ktinstler I. p. 30 seqq.), qui Khoecum 
ac Theodorum (cf. etiara nott. ad ITI, 
41. 1, 51) circa Olymp. L collocat: 
quo rectius iam C. O. Mueller (1. 1. 
§. 10) et Fischer (Griech. Zeittafeln 
pag. 06) ad Olymp. XXXV regressi 
snnt,docetqueUrlichsl.l.,adtempu8 
ante Olymp. XL certe pertinereRhoe- 
cum, qui iam circa Olymp. XXXVII, 
adeoque, ut videtur, Olymp. XXXIII 
exstruendo Heraeo operam dedit, 
i. e. circa ann. 648 ante Chr. n. 

Cap. LXI. 
inaviatéaTcci] Ad formam conf. 



II, 80. 113. IV, 174. De augmento 
omisso in verbo nazalèXoinff dixi- 
mus ad 1 , 04 tin. — iifXsStùvòg qui 
h. 1. dicitur, idem mox inhgonog 
vocatur III, 63. 65. Tu vid. noUtt. 
ad II , 65 et add. Aelian. V. H. II, 
14. XIV, 32. In seaq. de usu opta- 
tivi (x^tbrrotro — tlotCr^aav) atque 
indicativi {t\G0[v) monuit Kuehner. 
Or. Gr. §. 700, 3, y, qui ad formam 
utique raram optativi fiSe^rjaav no» 
attendi iubet Gr. Gr. §. 230. not. 4. 
àtg òXCyoi fioav cum recentt. edd. 
scripsi , ubi vulgo post òlCyoi inse- 
ritur tè. Ad argumontum quod atti- 
net, differunt in singulis quibusdam 
Ctesias, qui de his retulit in Persico. 
Excerptt. §. lOseq. , et Herodotus; 
utrius maior esset fìdes, ad Ctesiam 
disquisivi pag. 126 seq. In univer- 
sum velim hoc teneri, ab orienta- 
lium regpiorum conditione minime 
abhorrere ea, quae Ctesias, in quem 
iniurià quidam invecti sunt , memo- 
riae prodidit , quaeque ille e regiis 
annalibus desumpsisse putandus est. 
Conf. Osiauder. in programmat. 
scholast. , quod prodilt Stuttganl. 
1821. p. 12 , alia ad Ctes. 1. 1. citata. 
Videtur antera , raonente Heeren. 
Ideen I, 1. pag. 412, Magorum con- 
iuratio id proxime spectasse, ut ve- 
tus Medornm ìmperium Magorum- 
que potestas, a Persarum regibus si 
non fracta, at dìminuta certe, resti- 
tueretureo praesertim tempore, quo, 
Cambvse fatis abrepto , regia stirps 
iam exstincta videri posset. Inpri- 
mis bue faciunt extrema Cambysis 
verba ad Persarura principes III, 6.') 
in fin., ubi conf. nott. Quae Hero- 
dotus tradit, ea Persarum e carmi- 
nibus epicis , quibus res a Cyro at- 
que Dario gestae ita fuerint celebra- 
tae, ut poetae non prorsus rerum ve- 
ritatem secuti illas res mutatas adeo- 
que amplificatas exhibuerìnt, fluxisse 
vult Duncker Gesch. d. Alterth. II. 
p. 556: a quo ita dissentio,* ut quae 
fama tradita de his Herodotus in 



122 



HERODOTI 



ròv et€Qov xaTakekoijtsa rc5v oixtcjv iiekadovòv 6 KaiifivOrig, 
ovTOg dr^ (ov ol Ì7Cavè(Stij^ (lad-civ ra ròv UfieQdiog d-avcctov^ 
cjg xQVTttoito yevóiiBvog j xal òg òXCyoi r^aav ol èiCKSta^Evot 
ccvròv neQ0€(OV^ oC de icolkol TtSQuóvra ^iv iÒBurióav. iCQÒg 
rama povkevaag ràda ènexaCgriOB tot0t ^aóLkritoiót, Hv ol 
àdaXtpahg , ròv alna ol 0vv€nava0rrjvav , olxòg fiaki0ra rò slÓog 
JOfiéQÒi Tc5 KvQOv , ròv ò Ka^Lfivarig iovra iovrov àòèktpaòv 
ànéxraiva ' t^v ra dì] ò^otog aldog rà I^iiagóv , xal dq xal ov- 



itineribus sciscitando accepissct, ea 
ab historiae patro liic referri cxisti- 
mem diversamque omnino famam de 
bis sparsam esse idem credam ; mon- 
strat id Ctesiae tiarratio, imperfe- 
cta illa quidem et in angustos com- 
pendii fines coacta aPhotio: mon- 
strat lustini (I, 9) uarratio, quae 
aliis o foiitibus diicta vidctur. Nam- 
qiie Ctesìa auctore (Persicc. §. 10) 
Sphendadtites inagiis Tanyoxarcem, 
Catnbysis fratrem, apnd ipsamCam- 
bysem ita est criminatus, ut hicce 
fratrem ad se urcessitum interfici 
iiiberot: quo facto magus, qui Ta- 
nyoxarci valde similis fuisse dicitur, 
regnum affcctavit ; lustinus Camby- 
aem tradit somno exterritum (vid. 
Hcrod. Ili , 30) parricidium fecisse 
atque ad boc ininisterium dclegisse 
n}SLgnm quendam ex amicis , no- 
mine Comcten: bunc vero, prostrato 
Smerde , Cambysis fratre , suum 
ipsins fratrem, nomine Oropasien, 
qui Smerdi et oris et corporis linea- 
mentis persiniilis fuisset, subiecisse 
regemque constituisse. Hi igitur 
scriptores quamquam in singnlis 
qnibusdam rebus iisque secundariis 
discrepant , in summa tamen , quae 
ad fratris regii necem et ad mago- 
rum rebellionem redit, satis conve- 
niunt atque egregie confirmantur te- 
stimonio inscriptionìs Bisutunae (de 
qua vid. supra nott. ad III , 30) sic 
narranti» : cum Cambyses fratre in- 
terfecto in Aegyptum se contulis- 
sct, impictatcm per omnes regni Per- 
sarum tcrras grassari coepisse, men- 
dacia in dies incrcbuisse; tum ma- 
gnm quendam nomine Gwndta s. Gau- 
mata exstitisse a monte Arakadis in 
terra Pisbijanwata s. Pisiyauvadaya 
primo die mensis Viyak^hna, men- 



titum se esse Bartija (Smerdin), Cyri 
filium , Cambysis fratrem : ad bunc 
magum deinde omnes terras trans- 
iisse defectione parata : id vero ae- 
grc ferentem Cambysem esse mor- 
tuum. De magi nomine Gawnata dis- 
seruerunt Kawlinson : Journal of the 
Asiatic Society XI, 1. pag. 135 et 
Oppert: Journal Asiatique T. XVII. 
(IV. Ser.) pag. 379, qui interpreta- 
tur ahundantetn pecudibìts; in nomine 
terrac Pisiyauvadaya cognosci posse 
Pasargadanim nomen fParfa vada) 
idem existimat pag. 380. 

nqòg Tavta povlsvoag vaSs] ngòg 
rama ad antecedentia (ut v. e. I, 
206. 207) spectat, ad mortem scili- 
cet Smcrdis, pancis cognitam; tadf 
ad sequéntia, ad ea, quae magus ex- 
cogitavit, ut rerum potiretur. Verba 
sequéntia insxs^QfjOf toìai §aatX7jt~ 
oiai vulgo reddunt: regiam occupare 
imtiiuit: quo sensu utique rà paót- 
Xt^'icc de regio palatio dicuntnr I, 30. 
178. Equidem cum Schweighaeu- 
sero (Lexic. Herodot. I. p. 120) ma- 
lim ad H. Stephani sententiam acce- 
dere sic roddentis: invadendum re- 
gnwn sibi putavit, vel potius : regnum 
affcctavit, cum ipso a Cambyse os- 
set rclictus rmv ol%i(ov fielBStovóg. 
Itaque ad toìai paailTjtotct mente 
subaud. TTpifyjLiadt. Infra III , 6% 
Cambyses loquitur: ot ^( vfiìv fMx- 
yoi Hgatéovai x(ùv paailrjttov x. r. l. 

olTKog fidXiaza rò fidog S^igSt] 
Consentii cum bisce Ctesiae narra- 
tio Persicc. Excorptt. §. IO. In Bi- 
sntuna inscriptione nihil traditnr do 
faciei similitudine ncque de nomine 
utriquc communi: immo diversum a 
Cambysis fratre nomen habet ma- 
gus. 



THALIA. IH. 61. 6i. 



123 



^-ìivofta Ttoutò slxB ZfiéQÒLV. xomov tòv avòga avayvciaag 6 ybd- 
yog nari.^fCd^g , Sg ot avtòg ndvta diaTtQìjl^ei , elae aycjv ig 
TOP fiaaikifiov ^qÓvov. noirfiag dì tovto xi^Qvxag t^ ts akltj 
didxéfixs xal èri xccl ig Atyxmtov TCQOSQeovra xà atgatà , òg 
JSlUQÒiog xov KvQov axovaxea itti xov loinov^ aAA' ov Kafifiv- 
(Jéo. Oì xè òri (OV akXoi xi^Qvxsg nQoriyÓQsvov xccvxcc^ xal d^62 
xal e ix' ACyvnxov xax^èlg {bvqiOxb yaQ Kafifivasa xal xòv 
óXQixxov ióvxa xijg EvQirig èv ^Ay^axavoioì) nQOtiyoQBve Oxàg 



natiiiCfhìi^ „Schol.cod.PA88Ìon. 
Jiovwitos o JMiXijatog Ilccviov^rjv 
wo^aiBC^ai xovtov Uyei. Ex h. 1. 
KttziV^q Zonaras. Cf. Rat^ersn 
Viir. Lect. I, 8. Ili, 10." Gainf. 
Nomen Tlautf^^g^ cuneatis lite- 
ria 8i scribatnr, sonare Patizmtà, 
raspicatnr Opport. 1. 1. pagf. 402. 
Alia ferri haiiis magi nomina apud 
0t«8iain et Iu8tinum supra vidimus. 
àwayvmaag est: atm persuwrìsset. 
VÌA. I, 08 ibiqne nott. 

fiOB llytov] Conf. I, ibiq. cìtat. 
Oreuzer. ad Plotin. de pulcrit. pag. 
518. Qui idem haec nane addi vult : 
„Hom. Od. 1, 130 ccvtiiv d' ig 9q6vov 
tlcBW aytùv et bìc saepiiu. Cf. etiam 
Odyss. IX, 98 ibiq. Cod. Harl. p. 54 
ed.Lips. ContraOdys». X,233: fffffv 
d* fióayayovaa,^*" Caeterum piena 
hic utitar Herodotus locntione , qui 
ni , W. CJ5. 30 8crip8it tiófifvog èg 
TÒ9 fiaaiXijtov d-QÓvov. Vid. nott. ad 
ni, 14. 

r^ TB aXlri dUnkii>nf\ Ita edidi 
Schweigh. et Gaisf. sccntus. Vulgo 
Siixsuns rij ts aXlij , idque retinuit 
Matthiae. — Conf. ì, 1 ibiqne nott. 
et add. Herod. IV, 114. 192. lacobs 
ad Aclian. de N. A. Ili, 42; phu-a 
quoque dabit Theodonis Malina de 
dictione Poiyaenea (Berolin. 1854) 
pag. 83. — In seqq. ngoagéovra ad 
unum illum caduceatorem referen- 
dum , qui in Aegyptnm a mago fuit 
mÌ88U8 , ut raonet Matth. Gr. Gr. §. 
443, 1. p. 829, idem de U8U verbalis 
T0CÌ8 (ccnovaTia) admonens, de (|uo 
eodem Valck. citat Thneyd. I, 80. 
8opliocl. Electr. 340. Vid. etiam 
Kuehncr. Gr. Gr. §. 528. not. 4. Ver- 
ba ngofQStv, ngosinfìv, ngonyo- 
QfVHv de praecone potissimum fre- 
quentata significant, eodem Val- 



cken. obser vanto: proclamando edi- 
cere, vel demintiare, Conf. Borne- 
mann. ad Xeuophont. Cyropaed. II, 
4, 31 et Pausan. IV, 5,'3. 

Cap. LXII. 

kv *Ay§axavoiaL\ Ita cum recenti, 
edd. scripsi. Olim 'En^cixàvoiai, 
Conf. Ili, 04 et supra 1, 9K. Memo- 
rat Erbatana in Galilacac tractu lo- 
sepb. Vit. cap. 11., itemque Stepha- 
nuB Byzantinus: 'Ay§dtava, noXi- 
XViov ZvqCag' 'Ngódotog tg^rfo' ot 
Sh vvv Bazuvsiav avxriv ìLaXovat. — 
drìiiiirgiog de wriaiv AyQcitavct. Òiz- 
ra, xa fii-v xrjg Mrioictg, za ot- xjig 
£vQiag n.z.X.^ ac multis deindo ad- 
ditis de scriptura vocis sic conclu- 
di t: dst^ofifv à* ivz(ù (3', ori 17 •naQ'* 
rjfiécg Bcczdveci xal Bcczdvfia x«Aft- 
xai xal zò iO'viv.hv BazavtmTcti, 
quibuscum iungantur, quae in eo- 
dem scriptore leguntur: BaraWat 
avvoiìLice £vgiceg rj noci Bazavéa ivi- 
xc5tf • tò id-vL-nòv BazavfoazTjg ' sazi 
ìial Barava ngòg za Ev(pQdzy, Ma- 
gis bue pertinere videtur Plinii lo- 
cus Hist. Nat. V, 19. §. 75, quem 
cum Hillerbeck. (Aj*iae Herodott. 
difficili, p. 11) alliisque viris doctis 
bue refcrre malim: ,,Promontorium 
Carmeium et in monte oppidum 
eodem nomine , quondam Achatana 
dictum." Ac dubitat Mannert. (Geo- 
grapb. d. Gr. u. Koem. VI, 1. p. 35J^ 
se<|.) de Cambysis ad Carmeium iti- 
nere , indeque Cambyscm obiisse 
coniicit Batiiurae in Hatanoa. At 
Mannerti dubitationes diluit Gallus 
Plinii interpres , Parisot , in ea Pli 
nii editione, quaeParisiis apudPnn- 
ckouckc prodiit anno 1820, Tom. IV. 
p. 2(J0, ubi haec subiicit vir doctus : 



124 



HERODOTI 



èg iiéaov rà ivrerakiiéva ix tov ftayov. Ka^Lfivifrig ds àxovóag 
raika ix rov xi^Qvxog xal iknCoag fitv kéynv àkr^^éa avrog xb 
TCQodedóo^at ix IlQìjì^dóJteog (TCsiKpd'svra yaQ avtòv ag ànoxre- 
véovxa I^iiéQdiv ov TtoirjaaL raika) , pkéil^ag ig tòv TlQrj^dexsa 
H7t6 ' IlQri^aónBg , ovro yioi òuiCQri^ao , ró xol 7CQoaédi]xa 
7tQrjy(ia ; 'O dì sljts * SI déóTtora , ovx iòti, raika àkrjd'éa , ox&g 
xoxi 001 UfiigSig à8£k(psòg ò óòg inavéóxr^xB , ovài oxog ri ^| 
ixeCvov Tov àvÒQog vEtxóg xot iaxat rj fiéya rj 0ilcxqÓv ' iyò yàg 
avròc: 7coiYj(Sag^ rà ov ^lb ixékfvfg^ f d'allea ynv xbqóÌ rrjet. 
ilLfCDvrov, al ybév vw ot red'vsàrag àvaCriaOL^ TtQooddxsó rot 



,,n serait plus sage de douter de 
la vérité de Tliistoriette; — inspira 
sans doate par Pidentit^ de nom en- 
tre la capitale de la Medie et une 
petite ville de Syrie.** losepbus An- 
tiqq. ludd. XI, 2, 2 apud Damascum 
(^ambysem interiisse tradit. Qaem 
Schweigli. consuli vult Hyde Relig. 
vet. Pers. pag. 541 , is in Appendice 
ad pag. 416 ita: ,, Magna Mediae 
urbs rà 'Exfarava seu Uy^uvava 
(apud Aeschylum in Persis Aghata- 
l'um) synonymam habet in Syria nr- 
bec'ulam Arabice dictam Battana, 
8tephano ctt Batavéai, luditbae 1, 
Bnccvri , cnius civis est Al Battani, 
linde Celebris astronomns Al Bate- 
gnins. Et bine constat quod *Ex(3c?- 
zavtt seu *A%§cixava sit corruptela 
prò ^EX^àtctva seu 'AX^àtava. At 
prorsus dìversum quid est eiusdem 
nominis urbs in Media, in cuius liu- 
guae genninis vocibus dictus arti- 
rulus Al nunqnam usurpature* In- 
ter Bataneam , quam aflfert Stepha- 
nus Byznntinus , et inter Ecbatana 
valde discernendum esse mibi vidc- 
tur, quia teste Eusebio (cuius locum 
affert Gu^rin : De ora Palaestinae. 
Paris. 1856. pag. 10) Batanea haud 
longe abfuit ab urbe Caesarea , Ec- 
baiano autem , ut Plinius 1. supra 1. 
indicat, in Carmeli monte sita fue- 
runt, — In seqq. verbis ad locutio- 
nem (oTocg) ig fiiaov conf. similia 
quae exstant III, 80. 83. 130. 140. 
142. IV, 97 (ubi conf.nott.). VI, 129. 
Winckelmann. ad> Platon. Euthy- 
dem. pag. 91. iXniqag (rattis) eodem 
sensu legitur I, 27 : Kgoìaov Sì èX- 
nCoavza Xèynv i%fCvov dXrjd'éa, I, 



30. 75. 77. Ili, 144. 151, ne plura. 
Ad verba: nsfupd'svra yàg avtòv 
X. T. X. conf. quae supra leguntor 
III, 30. In verbis: ov% ^ari tavta 
àXri^éa^ ontog nozé coi x. t. X, ro- 
cula oìuag idem fere valet stqne 
mg , de quo conf. Kuehner. Gr. 6r. 
§. 769, 3, a. 

^ fiéya rj OfiiìiQÒv] i. e. nihil pror- 
sus, ut V, 116 et crebro apud ora- 
tores Atticos, ut monuit Valcken. 
Add. Lennep. ad Phalarid. Epist. 
08. pag. 268. 

fé'aiffd fiiv x^Q^*^ ^d^< ^jLifcorrov] 
Diccntem haec Noster facit Prexa- 
spem Graecorum ex more, apud qnos 
d-dnzFiv (cf. nott. ad I, 117) ad 
omnem sepultnrae curam pertinet, 
sive comburitur cadaver sive in 
terra reponitur sive alio quo modo 
absumitur: Persas enim cadavera 
roortuorum a bestiis discerpta et 
cero circumlita tum deraum in terra 
condere tradit Herodotus I. 140, ubi 
vid. nott. Graecorum ex opinione, 
ox qua plura omnino in Herodoteam 
de Persis narrationem irrepsisse su- 
pra iam (adi, 124) notavimus, se- 
quentia quoque verba fluxissc cre- 
do: (l fifv wv ot zs^'vfmzfg dvs- 
arictai x. z. X. , ubi cogitandnm opi. 
nor de mortuorum umbris sive Ma- 
nibus ex Orco ad lucem revocandia. 
Rctinui autem «veazsaat, ut l, 196. 
200, ubi conf. nott., cum omnes libri 
scripti, quantum novi, sicafferant; 
Bredov. p. 398 mavult scribi ave- 
azàat, Eltzius (Jabrbb. f. Pbilolog. 
u. Paedag. Suppl. IX. p. 129 seq.) 
})raefcrt dviaztazai vel scribi iubet : 
riv fiév wv Oi zB^'vefozfg dvaatémaij 



THALIA. m. 62. 63. 



125 



xal ^Aómayia ròv M'^dov inava0xrfie0^ai ' si d* iati SanèQ 
xqÒ tov, ov ftij TI tot ix ye ixeCvov vscÌtsqov àva^XMxrflei. 
viv av [loi doxdei , (letadtd^avtag ròv xriQvxa i^srcc^eiv elQO}- 
228Tcwra^, X€CQ* oxev iqxmv TCQoayoQsvci rifitv £(iéQdiog fiaatkéog 
ixoveiv. Tavta stnavrog IlifriiaóitBog (ijQSóe yàg KafifivórD^^ 
avtixa fictadicncrog yevófisvog o x^^v| ^xf. ccntyiiévov di ^tv 
itgeTO o n(ffiia0nijg rade' "Slvd'QfùTCs , tpiig yàg ijxsiv nagà 
I^^igòiog tav KvQov ayyskog' vvv cJi/, stnag tip/ àkrfieCriv,, 
ani^t %aCifGnf. xótSQa avxóg tot JJ^égòig g>aiv6(i£vog ig otl^iv 
ivtxékkato tavta ^ ^tàv ttg ìxbìvov vnrjQStécov; 'O di elns' 
'Eyà £iiéQdiv (liv tòv Kvqov, il^ otsv fia6vkèvg Kaiifivarig 
ijlaóe ig ACyvntov^ ov xa ontana' ò Sé fwi, (idyog^ tòv Ka^i' 
Pwfijg ixitQonov tàv olxicjv àuéds^s , ovtog tavta ivsteikato^ 
ipàg £fiÌQdcv tòv KvQov slvai tòv tavta iicid'éiievov alnav 
Xffòg vpiéag. 'O fiìv dij 0g)c ikeya^ ovdìv ènixatetlfsvo^évog. 
Kafifivói]g oh alice' IlQ^^^aaTceg, av fiiv^ ola avijQ àyad'òg^ 
xoitjpag tò xslsw^avov altlrp^ ix7céq>Bvyag ' ifiol dì tlg av etti 



^onim nentram placet. De perfecti 
QSQ confluii poterit Fritscb. ibid. IV. 
pag. 99. 

ov fii) t/ rot — cevccplaarijoH] i. e. 
mJdl quidquam novi (i. e. mali) inde 
t&i nasceiur s. efflorescet. In Me- 
diceo, Fiorentino, aliis post vtdùts- 
^v male %cc%òv inseritur; qnlppe 
hoc ipsnin tecte et per quendam eii- 
phemismam ipsa voce vboÌtbqov con- 
tinetnr. Itaqne merito editores inde 
a Wesselingio eiecerunt vocem, uno 
excepto Dietachip , qui eam retinuit, 
led ancia inclusit tanquam spu- 
riam. Conf. Pansan. IV , 35 , 2 et 
Tid. Herodot. V, 19. .35. 93. 106. 
Vin, 142. Thucyd. I, 132. Eurip. 
Rbea. 590. Aristoph. Eccles. 310, 
alia , quae attulit Valcken. et quac 
ad Herodot. I, 27 aliata snnt. Inde 
apnd Herod. I, 210, codera Valcken. 
monente, vftótSQa povXevsiv insidiis 
alteri strac tis re» novas moliti . Cr. 
eonfert. Heindorf. ad Platon. Protag. 
pag. 461. — dvafiXadTdvHv proprie 
de plantis dicitar nascentibas et pal- 
lalàntibas , dein ad alias qoasvis 
transfertur res. Conf. VII , 150. V, 
92. §. 4. et nott. ad I, 60. — In prò- 
xime seqq., ubi Sancrofti liber omit- 



tit ÒOìiéfi idemque exhibet fiBraòttó- 
{ag, Wesselingius reponi Tult : vvv 
(ùv fioi fieraÒKÓèag rov xij^f'xcr /{f- 
rafftv nag* OTfv x. r. l. i^erà- 
ÌBiv ex h. 1. citat Lex. Scg. pag. 96, 
28. De forma orev conf I, 7 ibiq. 
nQtt. Pro eigoìTfvvtccg Dietsch. de- 
dit sCgatTéovrag. 



Cap. LXIII. 

q)rig yccQ ^tìhv] De nsu particalae 
yÙQ diximas ad I, 8. 124. Add. Ili, 
83. 120. IV, 79.^97. V, 19. VI. 11. 
Quod antecedit av^'Qmnf^ id simpli- 
citer alloquentis , at irridentis esse 
monait Lobeck. ad Sophocl. Aiac. 
1154. p. 451 sq. ed. alt. Cf. etiam 
Herodot. Vili, 125. Ad verba axrt^t 
ra/pcov conf. Ili, 29. 36. — Infra prò 
ì^ OTOv^ qnod omnes libri exbibcnt, 
nisi quod Sancrofti liber praebet é^ 
otiov, Stmve Spec. I. Quaest. pag. 
48 (Opuscc. II. p. 322) ex constanti 
Herodoti nsu rescribi vult /J orf v, 
qnod cum recentt. edd. recepi. In 
fine capitis antecedentis exstat nag 
OTSV. Ad formam oniona conf. 
Ili, 37. 



126 



HERODOTI 



IIsQCéiDv ò in:av£0t6Òg , im^atEViùv rov Z^iéQÙiog ovvópMtog; 
'O di bI%s' 'EycS ftot doxécD Hwiévai xò ysyovòg rovro, o fiaói- 
lev. o[ (uiyoi sici zol ot inavB0TS(oteg , róv xb ikvitèg iiakèScè- 
vòv xàv oixiav^ IlaxilèC^rig^ xal 6 xovxov àdeXtpèòg JSfiégdig. 
Gi^Ev^avxa ccxovoavxa KayL^vcea xò UiiSQdvog ovvofia ixvi>s ^ 
akrjd'siri xàv xs lóycav xal xov ivvnvCov , óg iSóxea èv xó vnva 
ànayyelkaC xiva ot , càg EyLBQdtg C^óiisvog ig xov fia0iXrjvov d'(fó' 
vov ìl>avC8iB xfj xsg)aly xov ovQavov. ^d'òv dì, &g (idxriv àxo- 
kcakBxòg atri xòv a8skq)BÒv , oTcéxlaia UfiéQÓiv, àxoxXavóag Si 
xal JtBQtrjiiBxxfjóag xy ccTtdoy 0vfjupoQy ava&QcicxBi ini xòv 
LJtnov , iv vóca ix^av xijv xaxCoxriv ig £ovaa OxQaxBVBO^ai, ijtl 
xòv fidyov, xai ol dvad'Qcióxovxi ini xòv innov xov TiovkBOv 
xov ^itpBog 6 (ivxrjg ànonCnxBi, yv^ivad-ìv di xò ^Cg)og naiat xòv 



hni^ctzBVfov xov ZiLBqÒi,os ovvó- 
puiTOs] i. e. Smei'dis nomen usurpans, 
iniurià sihi assumens. Citai haec Poi- 
lux II, 200. Ad locutioncm attulit 
WesselingiuB 111,07. IX, 94. lam- 
blicli. ap. Phot. pag-. 248. Procop. 
Goth. I). 1,1. Pera. I, 25. Vandal. 
I, 11. Add. Kuelmer. Gr. Gr. §. 
522, b. 

Gap. LXIV. 

og ^òóx££] Vìd. supra III, 30. Ad 
verba i^ófisvog ig top PocolXtjìov 9'q6- 
vov cf. nott. ad I, 14. III, 14. Ili, 65 
et Kiiehner. Gr. Gr. §. 622 , b. — Ad 
TtBQiTjas'KTrJGag conf. I, 44. àva&Qió- 
(Txft ini xòv innov ^ i. e. prosiliit* ttt 
equwn conscenderei. Cf. infra VII, 
18. llomer. Ili. XIII, 140. Apollon. 
Rhod. Ili, 057. IV, 42. Mpx omnes 
libri recte praobent iv vóto, quod 
idem e melioribus libris revocavi IV, 
125 prò iv vó, quod rciecit Brc- 
dov. p. 240. Add. I, 10. 

rov ìiovlsov xov i£(psog ò fiVKrjg 
dnoninxn] Transscripsit haec, ino- 
liente Valcken., Zonaras Annali. IV. 
p. 127 D. — ìtovlsòg Ionica form/t 
exhibetur prò ìiolsòg (vagina) , quam 
ipsam tres libri h. 1. afferunt. Conf. 
Bredov. pag. 165. In voce t^VTirjg 
ezplicanda iam veteres in diversas 
partes abiisse monstrant, quae le- 
gnntur apud Eustath. ad Iliad. II. 
p. 290, 2 8. 219, 27. Etymolog. p. 
504. Schol.adNicandri Aloxipharm. 



103. Bekkeri Anecdd. p. 1399. coli. 
Berkel. ad Stephan. Byzant. s. v. 
Alvji^vai. Neque enìm, quod qni- 
busdam placult, ò fivurig h. I. signi- 
ficat ansam gladii s. manubrium, ò 
ìiocxà xriv Xafiriv iiffaxrjxTjg xcdovfte- 
vog, ut ait Hesycbius, quamquam, 
ut monuit Winckelmann. Opp. T. V. 
pag. 87 , vaginae extrema et capuli 
summa pars in antiquis gladiis si- 
mili propemodum fait forma. Est 
potius ó /U.VX17S, ut Schol. ad Ni- 
candr. 1. 1. oxponit, rò naxaxlBìov 
xr^v ^ìiiirjVy lamina extrenuon ensis 
vaginam claudens , a. der Deckel mu 
Ende der Dcgenscheide , das Ortband. 
Nec aliter Italus et Germanos inter- 
prcs. Nam fungo cadente Cambysis 
gladiuR vagina fuit nudatus illum- 
que ferire potuit. Tu conf. praeter 
Wessel. et Valck. ad h. 1. Creuzer. 
ad Hecataei fragmm. p. 77 scqq. ibi- 
que Schol. Vcnct. ad Iliad. XV, 302. 
Pausan. U , 16. §. 3. Idem Pansa- 
nias, observante Valcken., I, 28 ad 
Herodoti locum rcspexit, alioqne 
loco Vili, 11. §. 6 Hannibali idem, 
quod Cambysi , evenisse tradii. 

ètfpog] Quod Mongez (M^m. de 
rinstit. IV. pag. 60. 62 seq.) distin- 
gui vult in Persarum armis gladium, 
proprio sensu appellatum rò £^90^, 
et ensem minorem, sivc pugionem, 
acinacem , ut Persae vocabant , equi- 
dem desidero testimonia. Nam hoc 
quoque loco intellig^ putem enseoi 



TU ALI A. III. 63. 64. 



127 



liflQÓv, TQcufLanad'alg dì xatà rovro, rfj avròg TtQÓreQov tòv 
TiSv AlyvxtCiùv %hòv ^Aniv inlti^e , cSg of xaiqCriv iòo^s taxv- 
2*299>dai, bIqbxo 6 Kafifivatig, o ri r^ nókv ovvofia etri, ol 6% djtav, 
ori ^Affiatava, xà dì ixi nQÓtsQov éxéxQrjóxo ex Bovxovg nò- 
Itog^ iv 'Ayfiaxdvoi0i XBksvxrfièiv xòv fiiùv. 6 (lìv drj iv rotai 
Miidixot0c ^Ay^axavoiai iSaxas xbXbvxyióbvv y^Qaiògj iv rotai 
ot ijv xavra xà XQi^iucxa , rò di %QriarriQLOv rotai iv Uvqììj 
^Ayficcxivoiói ikayB cÌqcc. xal dij òg xÓxb iTCBiQÓfiBvog ijcv^aro 
xijg xókiog xò ovvofia , vnò x^ av^i^poQ^g xrjg xb ix tov ^Layov 
ixxBnXifyfidvog xal xov xQcifiaxog iatotpQÓvrjaB , avJika(iòv dì rò 
^BOJtffóniov BinB ' ^Evd'avxa KanPvaaa xòv Kvqov iarl TCfjtQG}- 
lUvov xbXbvxccv. 



illiun minorem, quem Persae teste 
Herodoto VII, Gì gestare solebant 
ad dextram femur e cingalo suspen- 
lum sive adnacem (qaod pugionls 
genns faisse videtnr), quo ipso or- 
nati hodieqae comparcnt Persae in 
nideribas Persepolitanis. Tarn qno- 
qae facilins intelUgi poterit, qui 
pogionis 8. acinacis lamina dela- 
pMt Cambyais femnr feriri potnerit. 
Cambyses enimCsantverbaAmmian. 
Ifarcell. XXIII, 6) „suomei pngione, 
qnem aptatum femori destro gesta- 
bat , subita vi rninae nudato , vulne- 
ratoB paenelethaliter interiit.** Ve- 
terum testimonia de acinace suppe- 
ditabit Brisson. de reg. Pers. prin- 
cip. Illy 7 seq. p. 632 seq. Add. al- 
IstaadlII, 118 et IV, 62. 

ULOzà xovxOy T^] Sic infralii, 86 : 
wttxà xomOj tv ce. Ili, 125 fin. ìg 
rovrOy fj. Similia plurima ex He- 
rodoto praebet StruTe Specim. I. 
Qnaest. etc. p. 31. (Opuscc. II. p. 
2fd7). — Pro Aniv , ut vulgo scribi- 
tur, BcripBi^Aniv, Vid. nott. ad III, 
27 , et de U>sa re conf . Ili , 20. In 
seqq. mg ot naiQirjv ido^s xsTvq)d'cci 
(cum ieihale vulnus sibi accepisse vide- 
retar) scrìpsi xai^gCriv , quod dudum 
proposuerat Blomfield. in Glossar. 
ad Aescbyli Agamemn. 1263 , quod- 
que unum probari posse multis 
exempliB ostendit Cobet Varr. Lectt. 
p. 839 seqq. Unum afferò locura ex 
Ctesiae Excerptt. Perss. 38 : Big xriv 
xBtpalr^v TO^éVfTffi ov ìiaigtav. 
Conf. etiam de liac locutione, in qua 



vulgo supplent nkrjy^Vy Lambert. 
Bos. de Elllpss. L. Gr. pag. 385 ed. 
Schaef. Vulgo naigiyy quod omnes 
libri scripti et editi offerunt. In 
ipsa re ab Herodoto dissentii Cte- 
sias Excerptt. Perss. §. 12 fin. , ubi 
regem narrat Babjlone parvum li- 
gnum quum polirct, tempiis quo fal- 
leret, femoris musculnm percussissc 
et undecime post die mortnum esse. 
In Bisutuna inscriptione , ut ad III, 
61 monuimns, nihil huiusmodi tra- 
ditur , nisi Carabyscm ob defectio- 
nem magi iratnm mortuum esse. 

inéxQTiOTo] Retinui hoc, ut II, 147, 
ubi vid. nott. — De Buio urbe conf. 
II, 75. 

èv total OL 7JV ndvtOL xà ngfjyfia- 
xa] Conf. 1, 122. IH, 157. Ad voce. 
ilsys aga consul. Kuehner. Gr. Gr. 
§. 757, b. Sic cap. 65: ovx riv aga. 
Alia vid. ad IV , 64 nott. Mox scri- 
psi cum quattuor codd. insigófitvos 
prò vulg. inHQeófisvog , quod iure 
damnarunt Dindorf Prolegg. pag. 
XXXVI et Bredov. p. 306 coli. 147. 

'Ev^avxa — iaxl nsitQoafiivov ts- 
Isvxàv] Simile quid Roberto Guis- 
cardo , Apuliae duci , accidisse seri- 
bit Italus interpres. Qui admoni- 
tus Hierosolymis sibi esse moricn- 
dum, cum ad sanctnm Salvatoris 
sepulcrum proficisceretiu', in Zacyn- 
tho aeger remansit loco quodam, cui 
nomen Hierosolyma; quod cum au- 
diisset dux , loci nomen sciscitatus. 
morti se proximum liabuit et pancia 
post diebus revera mortuus est. Ad- 



128 



HERODOTI 



65 Tòte (lìv toaavta ' fniéQrjOi dì vOtSQOv ag stxo0i. fidata- 

n:6(iilfafL€Vog IIsQifécDv tàv naQBovrtùv xovg koyv(i(otdrovg iksyé 
OffL radf ' 1^ néQótti , xatakskdfiijxé fie , tò Ttdvtcov iiàkiaxa 
ixQvnxov TtQrjyfidtcDV ^ tovto ig vfiéag ixfpijvai. iyò yàg^ iòv 
iv AiyvTttG) 5 sldov otifiv iv tó vitva , r^v iLrjdaiià otpskov I6etv. 
èdóxeov Sé fiot ayyskov èkd'óvta i^ otxov àyyékkaiv , òg £fiéQ' 
àig l^óiiavog èg tòv ^aOikritov d'QOvov tlfavaata tfj xatpaky roiJ 
ovQavov. dai0ag dì , fiii ccnavQad'aco tr^v ccqxv^ ^tQÒg tov idak- 
tpaov , anoCriOa ta%vtaQcc rj HoqxótaQa ' iv ty yÙQ àvd'QcontjtTi 



dere iuvat , quod Ezelino , Italiae 
principi notissimo , accidisse narrat 
Raumer in: Geschichte der Hohen- 
staufen Vili, 5. T. IV. p. 439. Qui 
quum ad locum, cui nomen Cassano, 
grayiter vulneratus in hostium ma- 
nuB incidisset captusque in carcere 
retineretur, a custode quaerens, quo 
loco captus esset, ubi nomen Cassano 
audivit, exclamasse fertur : non mul- 
tam dìscriminis esse inter Cassano et 
Bassano, quo loco mortem sibi prae- 
dictam esse addidit. — Quod ad 
ipsum Cambysem attinet, quem hic 
moriendum fata constituisse Noster 
scribit, recto mihi observare vide- 
tur Ditges : De fati apud Herodot. 
ratione p. 8. 9, hanc de Camby- 
sis morte narrationem ex Herodoti 
mente non aliter esse diindicandam 
atque ea , quae de Croeso (cf. I, 32. 
34) ac de Cjrro (cf. I, 204 ibique 
nott.) Noster tradidit : qui quum pro- 
pter superbiam , qua supra res hu- 
manas se efferrent, iustos terminos, 
quibus res humanas contineri fas 
est, egressi ac nimia qua frueren- 
tur felicitate haud contènti ulteriora 
«semper peterent, divina sive invi- 
dia sive vindicta capti ac prostrati 
meritam insolentiae poenam lue- 
runt. Quod idem in Cambyse pari* 
ter contra divinam legem peccante 
factum esse Herodoti est sententia. 
„Nihil enim (ita scribit Ditges 1. 1.) 
in hoc homine erat temperati , nihil 
modesti, nihil sancti. Quare si quis 
nnquam, hic certe iustos humana- 
rum rerum terminos est eg^essus. 
Nimià potentià insolenter se iacta- 
vit, exsultayit quasi insania qua- 
dam , nefariam in omnes edidit sae- 



vitiam. Idcirco non parvi est ha- 
bendum , quod letale vulnus eadem 
corporis parte accepisse dicitur, qua 
ipso olim Apin, Aegfyptiorum dcuro, 
vulneraverit. Etenim ita optime 
signiticatur, exitium eius insolen- 
tiae , qua Aegyptiorum sacra viola- 
verit, iustam iudicandam esse poe- 



nam. 



(( 



Cap. LXV. 



■aaTaXslapTjxs] Cf. nott. ad III, 
42; ad rem consul. Ili, 30. — In 
seqq. reliqui 6 (pelar, ut I, lil , ubi 
cf. nott. Recentt. edd. mipslov. Ad 
verba C^ófisvog h tòv fiaóUi^ìov 
%q6vov cf. nott. ad III, 64. 

jLi^ ànatQfQ'é(o^ Sic III, 126; a^a- 
QttiQrifiévovg tjiv d^xV'*^- <^d formam 
coniunctivi solutam {ànaiQB^éto) 
omnia dabit Bredov. pag. 321 ; ad 
locutionem raxvrsQCc ij aotpmTBQa^ 
quac redit VII, 194, conf. Kuehner. 
Ór. Gr. §. 750, f ., Schaefer. ad Longi 
Pastoral. pag. 374. Cr, affert Her- 
mann, ad Aristotel. Poet. p. 180. 
Mox seriosi cum recentt. edd. tpvai 
et infra otpi (prò (fvasi et otpH) , ut 
II, 141 ; reliqui ccnoTQénnv^ a re- 
centt. edd. mutatum in anoTffanfiv, 
cf. nott. ad III, 2. In seqq. prò ov% 
ivfjv Steger. Praefat. pag. XIV scribi 
mavult ovx ivB^ti av, Ipsa sen- 
tentia , quae iam cap. 64 in fine prò- 
fertur , coli. Ili, 43 , ita Graeca est, 
ut vix Persam hominem talia edi- 
disse credibile sit. Tu conf. 1 , 91 
ibique aliata, et vid. nott. ad 1, 124. 
Ili, 04. Sed faciunt talia ad Hero- 
doti mentem cog^noscendam simal- 
que rationem historiae conscriben- 
dae perspiciendam. 



THALIA. ni. 65. 



129 



tpvói ovx ivTfv a(fa tò fidXXov yivèó^ai ànoxQinBLv' iyà oh 6 
Itataiog IlQfil^dóTUa aTConi^na is 2^ov6a ànoKxevéovra Z^ìq- 
div. i^sQyaód'évTOs dì xaxov roóovtov dSeàs Staitófitiv , ov- 
dofià ixUe^afievos , fii? xoré zig fwi , ^fiégóiog vnaQatQi](iavov^ 
SUog èxavaCtaCri av^Qciniov. navxòg Sì xov iiikkovtog ios- 
ó^ai aiucftòv, cid€kq>eoxr6vog r£, ovSlv Séov^ yéyova^ xal rrjg 
PaóiXfjjtfjg ùvdìv Ì60OV iareQrjfiat. Zl^igd^g yàg óii f^v 6 (uiyog^ 
tiv (t4)i 6 daificnf iCifoiq>aivB iv rjj o^t ÌJtava0ti^ó€6d'ai. Tò 
liìv dfi i(fyov S^éQyMtaC fwi , xal £fi8(fSiv ròv Kvqov firjxéti 
V(Uv ióvta Xoyif^60d'€ ' ot Sì vyitv [idyoi xQavéovót tàv fiaói- 
kff&Vj x6v XB ikiTCùv ènCxQonov xàv oìxiav^ xal ò èxeCvov 
aòekfpsog 2J[iéQdig. xòv fiév wv (lahoxa XQrjv , i^ev aióxQa 
X(fòg xàv yMyiùv Tcenov^óxog , xi^agéeiv ifiol , oi^ro^ (ilv àvo- 
6ia iaÓqp xexBkevxrjxB vnò x(Sv écovxov olxtjl'coxdxov. Tovxov 
di (iipcéxi ióvxog , devxsQa xàv koiTcàv vfiLV j a Ilégóat , yCvexaC 
liOL àvayxaióxaxov ivxékkèó^at , xà d'ikto (wi yavéc^ai , xskev- 
xàv xòv fiCùv. xal dij v^tv xads imaxi^nxcs , d'eovg xovg fiaoi- 



iyò dh ò {ucxcuog] De voce (ut- 
zttios eonf. II, 118. Ili, 56. — In 
seqq. de èmUèdfJkSvog conf. I, 78. 
Admonent vero interpretes ad He- 
rod. VII, 149, verbum intXéysad'ociy 
qQod proprie yalet secwn reputare, 
perpendere, baad raro metus quan- 
(lam simnl indaere notionem idem- 
que fere significare, quod (po§SL- 
9»ta, ut VII, 47. 49. 52. 236. Cr. 
addit Schaefer. Append. ad Bast. 
Epist. crit. pag. 29 coli, ad Sopii ocl. 
Trach. 031. 

vxaifaiQtip.évov] Confer. VII, 8. 
§. 3 vntiaQaiQfifiivoDv. Plura dabit 
Bredov. p. 315 seq. Vocem ccdsX- 
tpfOKxóvog ex h. 1. citai Polluz III, 
25. Ad Qsnm locntionis ovdìv àéov 
yid. qnae similia attnlit Geisler : De 
Graecc. nominatt. absolntt. p. 38. 
Ad yerba : xov fioi 6 dai'iuov nqoé- 
tpaivB conf. I, 210 in simili re: roi) 
eh ó da^iimv nQoétpctivBy a)g 
avxòg p^v xBlBVfqasLV avxov tavzrj 
fiiUoi %. X. X. Conf. etiam VII, 37. 
Unde nQOtpavxov de oraculi effato 
H. responso V, 63. IX, 93. 

ZQ^^y iufv — nenovQ'ótog , xi(ko- 
qìbiv ipoi] Non sine qaadam vi di- 
ctum prò ipol — nfnov^óti, Vid. 

HERODOT. II. 



Knebner. Or. Or. §. 681, b. Moz 
com recentt. edd. revocavi olmrjìfa- 
xuzoavy qnod Schweighaeuserus de- 
derat , Gaisfordius rautaverat in oi- 
nriXoxoLttov. Idem obtinet V, 5. Tu 
vid. Bredov. pag. 177. In Sancrofti 
libro et apud Priscian. XVIII. pag. 
1206 exstat oI%bi o zàrfov. De parti - 
cala lùv iterata cf. Ili, 75 et de 
structura ea, qua cum verbo xhxt- 
Zevri^xf iungitur praepositio vnò, 
Kuehner. Gr. Gr. §. 392, b. 

ÒkvtSQa xcòv XoLntòv vpìv] Lar- 
cberus x(àv Xomòv h. 1. idem valere 
eenset atque xov Xomov (ttmdem, 
enfin), provocans ad Marcland. Ani- 
madverss. ad Maxim. Tyr. Diss. 
XVII.p.682.£qaidem cumSchweigh. 
in Lex.Herod. s.v. (II. p. 80) verba 
xòv Xoinàv referre malim ad super- 
lativum dvayTiaiótaxov. Hic enim 
loci est sensus: Titm (mortuo se. 
Smerdi) reliquorum (quae vobis se. 
babeo mandanda) s. inter e*a, quae 
reliqua sani , hoc maxime necessarium 
vobis mandandum habeo. Itaque x(àv 
Xointùv minime de Pcrsis intelligen- 
dum reliquis, excepto uno Smerde: 
id quod placiiit Lhardyo. 

xal dij vpCv xdòe Inia-ntinnù, 

9 



130 



HERODOTI 



krj[tovs inixaksav , xaì nàóiv v^tv xal ^dXióra ^AxccifiBVidécnf 
totat icaQEOvOv^ {lt] negildelv xijfv ijye^LOvCriv avrig ég Mi^dovg 
7t£Qt£kd'OV0av' akk\ ette òólp s%ovOt avrrjv xrijcdfisvoi , dóXp 
ccnaLQ€d"^ai imo vfiéav ' sire xal 0%^évet rsca xars^aódiisvoij 
ad'tveV xarà rò xaQtsQÒv àvaócicacd'ai, xal xavxa ^ìv xoisikfitSO 
vfitv yij re xaQicòv èxq>éQOt^ xal yvvatxég te xal TCOlyLvai xi- 



^sovs tovg paatXrjtovg iniìiaXémv] 
De sig^ificatione verbi iniam^ntoD 
cf. Ili, 73 ibique nott. Qaos h. 1. ad- 
Yocat Cambyses deos Per^nim re- 
gios, quosque eosdem advocat Histi- 
aeus y, 100, haud alios esse cre- 
dam atqae eos, qnos Cyrus moribun- 
dus advocat d'sovg natQ<óovg apud 
Xcnophont. Cyropaed. Vili, 7, 17 
coli. §. 3. et 1,0, 1. VII, 1, 1, ubi 
Cyrus lovem natQùiov et Vestam na- 
TQ<pav alloquitur: nec differunt opi- 
nor dii patrii in Curtii narratione IV, 
10, 16 (coli. VI, U, 7). IV, 14, 17. 
y, 12, 2. VII , 4, 1. In quibus nisi 
Graecum scriptorem de Persis tra- 
dentem Persas Graecorum more ac 
religione loquentes et iurantes fa- 
cere statuas, nihil aliud supererit, 
nisi ut de geniis quibusdam s. ange- 
1Ì8 Pcrsarum cogitemus, quos patro- 
nos sibi adscivissc indequc coluisse 
existimomns regiam Acbacmenida- 
rum gentcm. In ipsis Persarum in- 
scriptionibus tenuia atque incerta 
vestigia aliorum deorum praeter Or- 
mnzdum s. Auramazdam invcniun- 
tur: uno tantum loco in Bisutuna 
iuRcriptione praeter hunc deum alii 
quidam invocantur dii, modo lo- 
cum recto intellexerint Inter pretes ; 
idemque fieri dicunt in Pcrsepoli- 
tana quadam inscriptione , de qua 
vide quae dixi in: Jahrbb. f. Philo- 
log. et Paedag. Vol.L. pag. 410 coli. 
413 scq. Apud Scytbas iuramentum 
fieri ad fiaaiXrjtag tcxiag Noster tra- 
dit IV, 08. Inde quoque septem Per- 
sarum coniurati opus aggredientes 
preces fecisse dicuntnr toìci d'soìat 
III, 76. 

fii) nsQi'CÒBìv — nSQisXd'ovaav] Ad 
structuram loci cf. Ili, 48 ibique 
nott. ; ad usum verbi nsQtsXd'ovaav 
cf. I, 7. 120 ibique nott. Ili, 140. 
Haud aliter Pausan. Ili , 6. §. 1 et 



LucianuB in Toxari §. 51 : xal fL^ 
neQiìòs IV àig Ev^iozov n éQi Bi- 
nava a v zrjv uQX'^iVy ubi cf. nott. a 
Carolo lacobitz. p. 95. Mox cam 
recentt. edd. reliqoi dnaiQS^vaij 
ut 1 , 70. Ili, 126; vulgo v ncuQsd'^ 
vaiy tres libri scripti dtpaiQB^pat.. 
Ad locutionem^xccrà tò naQXBQOP ef. 
I, 76. 212. IV, 201 et lacobs ad Ae- 
lian. N. A. II , 38. Nec dissimile 
nata Tigatog, de quo vid. ad Ctesiae 
Excerptt. Perss. §. 7. pag. 112, la- 
cobs. ad Aelian. N. A. VI, 50 ; xatà 
TÒ iaxvQÒv Herodot. IV, 201. V, 62, 
ubi cf . nott. Quod antecedit gQ'ÌvbX 
eiici vult Mehler in Mnemosyn. V. p. 
66. — In seqq. noifivue e Fiorentino 
aliisque libris dedenint Schweigh. 
et Gaisford. ; cf. Herod. II, 2. PUt. 
de Kepubl. III.p. 416 A. Vnlgatam 
noìfivat (cf. 1 , 126) , quam Medi- 
ceus exhibet, retinuerunt Mattbiae 
et recentt. edd. ipseque retinendam 
duxi ob VI, 130, ubi in simili impre- 
cationis formula sic legitur. Ipsa 
vero sententia, quam Herodotus 
Cambysem facit dicentem, Persis 
imprecantem, prorsus Graeca est: 
apud Graecos talia in formnlis im- 
procationum saepenumero inveniri 
recte statuerat Valckcnarìus , qui 
praeter alterum, de quo dixi, He- 
rodoti locum et Philosti*ati locnm in 
Vit. Apollon. Ili, 20 apte attolit So- 
pbocl. in Oedip. Tyr. 277, quem No- 
ster respexerit. De hoc Sophoelis 
loco cf. Luebker. Sophocl. Theolog. 
u. Etbik. pag. 60: ad Herodoti Io* 
cum conf. potissimum Aeschin. in 
Ctesiphont. §. 110, quem una cum 
aliis bue spectantibus locis excitavit 
Lasaulx (Ueber d. Fluch d. Grieeh. 
u. Rom. p. 11 sive Studicn des class. 
Alter thums p. 166 seqq. coli. p. 175. 
176), qui de hoc toto imprecmtio- 
num genere apud Graecos nsitato 



THALIA. UI. 65. 66. 



131 



Htoi£v^ èovOt ég tòv anavra xpóvov ikèv^égoLCv ' ^ti àva6(o0a- 
(uvoiói dh xT{if aQxijv^ fifìS' inLXSLQrfiaCL ccvcc0ci^aiv ^ rà èvav- 
ria xovxolCv aQ€0(iai vfitv yevéc^at ' xal nQog ire rovroiOt rò 
xikog TlBQiOictv ixaCxGi imyevé^^ai^ olov ifLol iniyéyovB. "^A^a 
XB Btxag xavxa ò Kafifivffijg ànéxkaiB nàcav xijv bgwxov ng^- 
ì^iv. ìlBQóai d' mg xòv fiaoUs'a bISov àvaxkaxHSavxa ^ nàvxegiS^ 
xa XB iiSdiixog ixófiBva bIxov , xavxa xaxrjQBixovxo , xal oificyyy 
capava diBXQéovxo. fiBxà Sh xavxa , óg i(fq>axéki6é xb xò òcxéov 



accurate egìt omniaqae et yeterum 
scriptomm et inscriptìonam testi- 
monia attnlit. 

lt.ijS' iTnx^iQi^aaaidvaatóieiv] Ver- 
bam dvaaa^Hv sporiam faabet Cobet 
indeqne eiici vult: mihi cam vi qua- 
dam hic positam Tidetar indeqne re- 
tinendum. Idem vir doctas in pro- 
xime seqnentibuB legi Yult: ngoa- 
et i xoiovto rélog %. x. X, Sed for- 
miilam ngòg iti tovtotai satis opi- 
Bor tnentnr alii loci Herodotei: VII, 
197 (ubi Wesselingius nostri loci 
bene memor fnit^. IX, 110. Conf. 
etiam III, 74 : ngog d'hi. Pro àgéo- 
luu , qnod omnes libri et scripti et 
editi tuentur, Lbardj dedit àgcòfiai, 
qnod aeque displicet atquc àoìioùiiai, 
ab uno Fiorentino exhibitum. 

"Ufia te étnag] De usu voculae Sfia 
cL I, 179. IV, 67 et nott. ad I, 112. 

Gap. LXVI. 

tavra natjjQè^iiOVTo] ì. e. suwt 
ipsorum (non aÙorum) vesies discin- 
deòani , consuetudini obsecundan- 
tea, ut ait Valcken., in regis luctu: 
de quo more conf. modo Herod. Vili, 
90 (ibique nott.). Xenopb. Cyro- 
paed. m, 1, 13. Ili , 3, 67. V, 1, 6, 
ne plnra. De medii verbi vi ac 
poteatate dixit Valcken. Hesychius 
U. pag. 202 : %atriQBÌ%oyTO * xarc- 
ffZ^ovTO, Cf. PoUux VII , 50. Dio- 
dor. Sic. I. p. 83. II. p. 186 , et quae 
alia attiilit Valcken. , inprimis Ae- 
schyl. Pers. 537 (544) , qnem forsi- 
tan Noster respezerit. Verbum igf^- 
ntiv veteres explicant ox^^hv, (jj- 
yvvHv (scindere). Tu vid. praeter 
Valcken. Blomfield. in Glossar, ad 
Aescbyl. 1. 1. Ad locutionem iad'rj- 
tos èiéiuva vid. I, 120. UI , 25 ibi- 



que nott. — Pro òièXQé(ù vxo e San- 
crofti libro ac Vindoboncnsi recepì 
òitXQ^^ •'^o. Tu conf. Ili , 57, 

èacpayitXtaé xs xò òaxiov] Similem 
in modnm de Miltiade loquitur VI, 
136 (coli. IV, 28, ubi dnoacpmisXi- 
Ìbiv). Addit Wessel. Conon. Narrat. 
XVIII. Qalen. pag. 546, qui idem 
in Hippocrat. Apborism. p. 323, ubi 
ydyygaivav medicorum aliis Grac- 
cis a(pd%BXov dici notat, bunc in 
modum pergit: ovrcD yovv (loi óonfC 
xal ò ^HQOooxog xòv (irjgòv fÌQ7jiié' 
vai xòv Ka(i§vaov aq)ansX^eaéaLy 
memoria ille quidem lapsus , ut ad- 
iicit Wessel., qui de vocabuli signi- 
ficatione {carie corrodi indeque Ui- 
bescere) laudat Foes. Oecon. Hipp. p. 
603, ubi pi ara. Add. Thesaur. Ling. 
Graec. VII. p. 1579 seq. ed. Dindorf. 
Italus Herodoti interpres haec ita 
reddidit: „c.ariatoglÌ8Ì V osso e mar- 
cila la coscia." — In seqq. ad ccnrj- 
vsiìis Schweigh. suppleri vult 17 
vovaog s. xò xaìLÓv. Plenius utique 
Noster VI, 27: xovg Se — Xoifiòg 
V7coXa§àiv dnjjvBi'KB (ubi plura 
similia attulimus) , atque Pausanias 
Herodotea imitatns IX, 7, 3 : — xòv 
nQEa§vxaxov — dnrjy aysv vno- 
Xa§ovaa vóaog (péivoiSrjg. Sed 
alins generis esse puto , quod legi- 
tur apud Herodot. VII, 4: avvi^- 
VBL%B avxòv daQBÌov — dnod'avBtVy 
quamquam id nostro loco admodum 
simile videtur Gust. Ad. Gebhardto 
in Eraendatt. Herodott. P. I. pag. 
7 — 10 , qui alios Nostri locos confe- 
rens , in quibus avvT^vBLìtB dnod'a- 
VBiv (VII, 17) BL\\\ '^axéXa^B dno&a- 
vbCv (III, 118. VI, 38. 103. VII. 155. 
IX, 75) dicitur, hoc quoque loco prò 
àm^vBi%B band dubitat quin legen- 
dum sit: dnod'avBCv avvi^vBt%B. Mihi 

9* 



132 



HERODOTT 



xal o (irjQog ràxi6xa iaàicri^ àmp/èixs Ka^fivósa ròv Kvqov, 
fiaóilevóavra (lìv rà nàvxa ima hea xal fi^vag Jiivts , anaida 
ài zò naqanav èovxa i(f0svog xal d'ì^laog yóvov. IleQódov dh 
roi0v 7caQ£Ov0i àniOxCri icokkri vnaxéxvro^ xovg (idyovs ixeiv 
xà JiQTfyfiaxa ' àkk ' rini(Sxéaxo ini diafiokri alxetv Kafifivósa, 
xà slns neQl xov UuigSiog d'avdxov , Iva o[ ixnoke^cad'^ nàv rò 
IleQOixóv. ovrofc fiaV vvv rjicióxiaxo UfiigSiv xòv Kvqov fiaói- 
kia àveCxeàxa ' Setvcig yaQ xal 6 IlQri^daTCtig i^a(fvog rjfv , /ii^ 
^ìv dnoxxetvat UfiiQÙiv ' ov yàg rjv o[ à(Sq>akìg , Kafifivóaa 



non opus vidctur a vulgata lectione 
libris scriptis omnibus probata dis- 
cedere, quam satis opinor expedit 
ratio a Schweighaeusero proposita. 
^aatlsvaavra [lìv rà ndvta tnrà 
i-Tfu ìicel fiTJvag névxs] Ctesias Ex- 
cerptt. Perss. §.12 duodeviginti an- 
nos Cambvsem regnasse tradit; nisi 
hos in uumeros mendum irrepserit. 
losephns Antiquitt. XI , 2 , 2 sex an- 
uos, Clemens Alexandrinus Stromat. 
I. p. Z^bdecem ponitannos; reliqui 
scriptores Herodotum sequuntur, 
niinus illi quidem accurate octo an- 
no» Cambysi tribuentes. At meÀ qui- 
dem sententià Herodotum hic sequi 
praestat. Conf. ad Ctesiam laudd. 
pag. 131 ibique Osiandr. in program- 
mat. II. de Ctesia (Stuttg. 1821) §. 
25. pag. 15 haec ita conciliare stu- 
<lentem, ut quindecim annis ante 
Cyri obitum regio quodam honore 
Hut provinciae alicuius praefecturà 
('ambysem ornatum fuisse sumat. 
De quo utut statuis , equidem mihi 
vìdeor iure posse refcrre Cambysis 
obitum ad Olymp. LXIV, 4 s. 521 a. 
Chr. n. (vid. Clinton. Fast, a Krue- 
gero converss. pag. 14.) vel ad an- 
num 522 a. Chr. n. (quem posuit 
Larcher. T. VII. p. 630) ob ea, quae 
ad II, 1 dixi de Cyro mortuo et Cam- 
byse in regnura evecto 529 ante Chr. 
n., assentiente de Rougc'f qui exAe- 
gyptiorum monnmentis ipsis hunc 
annnm constituit; vid. Athenaeum 
Frane. 1855. nr. 50. pag. 1083—1088. 
Conf. etiam Lepsius in : Monatsbe- 
richte der Berlin. Akadem. 1854. 
pag. 407 seq. Sed hoc mirum est, 
apnd scriptores oriontalcs ipsosque 
Persas nlhil relatum inveniri nec de 



Cambyse nec de Smerde mago. Qna- 
propter Malcobn. (Hist.Pers.I. p.46 
version. vernacul.) imperium regia 
Lohrasp , quod per CXX annos ex< 
tendunt, et Cambysis et Smerdls 
regnum simnl comprehendisse exi- 
stima t. — In seqq. ad verba: ani- 
atCri nolXrj vns%txvto cf. II, 152 
ibique nott. ; ad formam ijmatéaxo 
cf. II, 173 ibique nott.; de siguiii- 
catione vid. nott. ad V, 74. Valet 
autem: sed exisimabant (Persae), 
Camhysem calwnniae causa haec di- 
ivisse etc. 

iva oi tìinoXsiJAùG^ nàv tò Uégai- 
%6v] i. e. ut sic omne UH nomen Per- 
sicum redderetur hosiile. ot ad Smer- 
din spectat. De verbo ènnoXffiovv 
Wesseling. confert V, 73. loseph. B. 
lud. VII, 10. §. 2. Ammon. (cf. Ani- 
madverss. Valcken. cap. 18. pag. 72), 
Moerid. (pag. 309 ed. Piers.) etXhom. 
Magist.(p.703). Add.Herod.IV,l20 
et quae attulit Voemel ad Demo- 
sthcn. Olynth. I. pag. 320. 

ocveazecSTu] Centra librorum 
vetustorum auctoritatem Valcken. 
hìc scribi vult èvfatècota et h. 1., ut 
I, 120. et 111, 67 (ubi vid. not.), ut 
intelligatur Smerdis in regnum in> 
gressus sive rex constitutus. Rece- 
perunt inde hoc Dindorf. et Dietsch. : 
mihi emendatione vix opus videtur; 
intelligo Smerdin exstitisse reg^m 
regnumque occupasse, respiciens ad 
111,62: oìuog note aoiiZfUQdig adii- 
(pBÒg ò aòg ènavéatrpiSy et paulo 
post : si (lèv wv 01 tsi'vfcàTfg àvk- 
aréaai. 

^^agvog rjv, /k?) fi tv ccnoHTSÌvai] 
(lìv, cuius loco duo libri fiiv, lonum 
ex usu ponitur proft^s/, docente Oro- 



THALIA. III. 66. 67. 



133 



tètèlevtfixórog ^ q>dvai tòv Kv(^v vCòv ànol(okaxavai avto- 

231 'O dì òri luiyog , relavt'qaavrog Ka^fiv6B(ù , àSaàg ifiaCi- 67 

léwfs , ixiParsvmv tov Ofimwviwv UfiéQÙiog tov Kvqov , (irjvag 
ixtà Tovg èmXoCnovg KafifiìMfTj ig rà òxrà ir sa r^^JtkijQcioiog' 
iv xotóL ajCEÓd^aro ig tfwg vTCrjxóovg nàvrag €V€^£0vag fieyd- 
kag , &0XB aycod'avùvtog avtov nódvv Ix^iv nàvrag tovg iv rrj 
*A6£tj, xoQsi avt&v JIsgaicDv. diane fitccg yàg 6 fiayog ig nàv 
idvog^ %àv ijQX^^ n(f osine dxeXeiijv elvat Crgarrìtrig xal q>6Qov 
ix* itea XQla. nQoetne (lìv dì] xaika avxixa ivi0xd(ievog ig xrjv 



gor. Corinth. de dia]. lon. §. 62, abi 
vid. Koen. p. 471. Conf. Herod. II, 
118 ibiqae noit. Ili, 74. 99. De par- 
ticula (lij conf. I, 68 et Kaehner. Gr. 
Gr. §. 717, 2. 

Cap. LXVII. 

6 Sì 9ii pMyos] Beyocavi ctun edd. 
recenit. lectionem olim Yulgatam 6 
9ì Srij 9i Schweigli. et Gaisf. e duo- 
boj codd. mutatam in: h ^ìv èri, 
qaod ferri non posse ostendnnt ante- 
eedentia verba ovroi ^tév vvv x. 
X. l.<f qnibns respondent o dì èri 
fucyog. Ad vocem ènL§atBwov conf. 
Ili, 63 ac de ipsa conioratione com- 
par. Ctes. Excerptt. Perss. §. 14 et 
lustin. I, 9. 

lit'^vag inxà xovg iniXoLnovg] In 
hoc tempore et Ctesias 1. 1. et alii, 
qnos ad Ctesiam laudavi pag. 135, 
eom Herodoto consentientes repe- 
rinntnr. Neqne Risntnna inscriptio 
dìssentit , qnae Magnm rebellem ex- 
stiiisse tradit die decimo quarto ant, 
si Oppertom sequimur (1. 1. XVIII. 
p. 378 seq.), vicesimo quarto mensis 
ViyaUina, 'regnum vero occupasse 
nono die mensis Garmapada: vid. 
Colnmn. I. §.11; mox vero (§. 13) 
enndem inscriptio narrat interfe- 
cttim esse decimo die mensis Bàga- 
jàdis, qui ipse auctore Opperto(1. 1. 
p. 383 seq. 400) cum MarHo mense 
convenit; Garmapada cum lulio- Au- 
gusto sive (ut Grotefend. p. 48 vult) 
cum lunio-Inlio: ipsa enim voce ca- 
lorem indicar!, tempus igitur anni 
ealidum significar!, docent Oppert. 



1. ]., Grotefend. et Rawlinson (Jour- 
nal of the roj'al Asiatic society XI, 

I. p. 130): a mense Garmapada vel 
Viyakhna octo ferme menses nume- 
randi erunt usque ad mensem Bàga- 
«yftdis , quo fraus detecta magusque 
interfectus est, quod verno igitur 
tempore factum esse intellig^mus. 

àxfXfiriv] De hac voce conf. I, 54 
ibiq. nott. — Ad vocem (poQOv conf. 
nott. ad III, 89. In proxime seqq. 
cum recentt. edd., iubente Vaicken., 
edidi: iviaxd(ifvog (ingressus impe- 
rium) prò a viaxdiifvog, Conf. 1, 120. 

II, 147. VI, 50. Probavit quoque 
Bredov. p. 63. Qui hoc loco ab He- 
rodoto valde humanus fuisse dicitur 
magus , omnes subieotos magnis be- 
neficiis afficiens, is, Bisutunam in- 
scriptionem (Column. I. §. 13) si se- 
quimur, admodum crudelis fuit in- 
deque populo exosus, cum multos 
interfecerit. Sed Herodoto band scio 
an plus fidei tribuamus quam iis, 
quae gloriabundus Darius in rupem 
incidi iussit, magorum odio et in- 
nata Persarum superbia ductus : cf. 
Oppert. Journal Asiatiq. IV. Ser. T. 
XVII. p. 392. Qui idem Darius quod 
paulo post (§. 14) magum crudeli- 
tate infamem se necasse gloriatur 
regnique ordinem restituisse ac pa- 
latio reddidisse, quae abstulisset 
magus, ad liberalitatem magi opes 
ac thesauros regni inter popnlare8 
distribuentis eosquc omni benelìcio- 
rum genere cumulantis utique spe- 
ctasse videri potest. Vid. Hang in : 
H. Ewald: Jahrbb. f. bibl. Wis- 
sensch. T. V. (1853) p. 155. 



132 



HERODOTT 



xal ò (irjQog xà%i(fra icuTtri^ ccict^vslxs Ka^ifivosa tòv Kvqov, 
§aCikBv(favta (lìv rà nàvxa ima hsa xal ^i^vag nivte , aicaiòa 
dì rò naqànav èóvxa ÌQ0svog xal d'ì^Xeog yóvov. IleQCécDV dì 
TOÌ01 naQBOvCv àniOrCri icokkìi vnexéxvxo^ xovg ^yovg ix^iv 
xa jCQify^axa' àkk^ riniCxéaxo ini óiafiokf] elxetv Kafifivdéaj 
xà bItcb nsQl xov EaéQStog d'avdxov , iva o[ ixxoks^fod'ij nàv xò 
IIsqOlxÓv. ovxov fiév vw rJTtLCxéaxo £(ié(fdLV xòv Kvqov fiaCi- 
kéa àvaóxsàxa ' óstvcig yaQ xal 6 IlQri^dcnrig i^aQvog r^v , /ii^ 
^ìv ànoxxatvav U^iéQÓLV ' ov yàg r^v ot àc^akìg , Kafifivaeci} 



non opad vidctur a vulgata lectione 
libris scriptis omnibus probata dis- 
cedere, quam satis opinor expedit 
ratio a Schweighaeusero proposita. 
paaiXsvaavToe [itv za nccvta tntà 
i-tea Tial firjvag névts] Ctesias Ex- 
cerptt. Perss. §.12 duodeviginti an- 
no8 Camb.vsem regnasse tradit; nisi 
hos in uumeros meudam irrepserit. 
losephus Antiquitt. XI , 2 , 2 sex an- 
iios, Clemens Alexandrinus Stromat. 
I. p. Sdbdecem ponit annos; reliqui 
Kcriptores Herodotum sequuntur, 
ininus illi quidem accurate odo an- 
nos Cambysi tribuentes. At meÀ qui- 
dem sententià Herodotum hic sequi 
praestat. Conf. ad Ctesiam laudd. 
pag. 131 ibique Osiandr. in program- 
mat. II. de Ctesia (Stuttg. 1821) §. 
25. pag. 15 haec ita conciliare stu- 
ilentem , ut quindecim annis ante 
Cyri obitum regio quodam honore 
aut provinciae alicuius praefectur/l 
C'ambysem ornatura fuisse sumat. 
De quo utut statuis , equidem mihi 
videor iure posse referre Cambysis 
obitum ad Olymp. LXIV, 4 s. 521 a. 
Chr. n. (vid. Clinton. Fast, a Krue- 
gero converss. pag. 14.) vel ad an- 
num 522 a. Chr. n. (quem posuit 
Larcher. T. VII. p. 630) ob ea, quae 
ad II, 1 dixi do Cyro mortuo et Cam- 
byse in regnum cvecto 529 ante Chr. 
n., assentiente de Rougc, qui exAe- 
gyptiorum monumentis ipsis hunc 
annum constituit; vid. Athenaeum 
Frane. 1855. nr.50. pag. 1083—1088. 
Conf. etiam Lepsius in : Monatsbe- 
richte der Berlin. Akadem. 1854. 
pag. 407 seq. Sed hoc mirum est, 
apnd scriptores orientales ipsosque 
Persas nihil relatum inveniri nec de 



Cambyse nec de Smerde mag^. Qna- 
propter Malcolm. (Hist.Pers.I. p.46 
version. vernacul.) imperium regia 
Lohrasp , quod per CXX annos ex- 
tendunt, et Cambysis et Smerdis 
regnum simul comprehendisse exi- 
stimat. — In seqq. ad yerba: ani- 
atCri nolli] vns%ixvto cf. II, 152 
ibique uott. ; ad formam ijniatéaxo 
cf. II, 173 ibique nott.; de siguifi- 
catione vid. nott. ad V , 74. Valet 
autem: sed existimabani (Persae), 
Canibyseni calwnniae causa haec di- 
.visse etc. 

iva ol tanoXiiJAù^ij ndv tò IliQCi- 
xo'v] i. e, ut sic omne UH nomen Per- 
sicum redderetur hostUe. ot ad 8mer- 
din spectat. De verbo ènnoXfuovv 
Wesseling. confert V, 73. loseph.B. 
lud. VII, 10. §. 2. Ammon. (cf. Ani- 
madvcrss. Valcken. cap. 18. pag. 72), 
Moerid. (pag. 309 ed. Piers.) et Thom. 
Magist. (p. 703). Add. Herod. IV, 120 
et quae attulit Voemel ad Demo- 
sthen. Olynth. I. pag. 320. 

àveaTScSta] Centra librorum 
vetustorum auctoritatem Valcken. 
hic scribi vult èvsatèàta et h. 1., ut 
I, 120. et III, 67 (ubi vid. not.), ut 
intelligatur Smerdis in regfnum in- 
gressus sive rex constitutus. Kece- 
perunt inde hoc Dindorf. et Dietsch. : 
mihi emendatione vix opus videtur; 
intelligo Smerdin exstitisse regem 
reg^umque occupasse, respiciens ad 
111,62: o%a)g Tioté aoLiZiidQÓis adii- 
(pfòg o aòg ènavsatrjns ^ et paulo 
post: si fiiv wv oi tèd'yfcoTfg ave- 
axtaai. 

i^aQVog rjVj fi-^ fiiv àno'UTfi'pai] 
fiì^Vy cuius loco duo libri fiiv, lonum 
ex usu ponitur prò (lijVy docente Oro- 



THALIA. III. 66. 67. 



133 



tBtslèvtfixórog , q>dvai tòv Kvqov vCòv anohokèxivai avrò- 

231 'O dì òri (layog^ xaXèvzrflavxog Kaiifivósa^ cidèàg ifiaaC-Ql 

Xéwfc , intfiaT€v&v tov òficnnjfiov 2J(iÌQdi.og tov Kvqov , (irjvag 
ixtà xovg iniXolicovg Kafifiv&g ig tà òxrò irea r^^ycXijQcióiog' 
iv rotói ànèdd^uTO ig rnvg vnrixóovg navrag avsQyBCCag (leycc- 
lag , SóTS ànod'avùvtog avtov nód'ov Ix^iv navrag rovg iv tij 
^Aól-Q^ naQB^ avtàv ITsQCitov, diané^Lìl^ag yàg 6 (idyog ig nàv 
l^vog^ tóv tiQX^^ TCQOètnB dtsXsiriv elvat CtQaTrjtrig xal tpoQOv 
ili itsa TQia. JtQoetJtB (ihv drj taira avrixa ivi0rd(iBvog ig rr^v 



^or. Corinth. de dia!. lon. §. 62, abi 
vid. Koen. p. 471. Conf. Herod. II, 
118 ibiqae nott. Ili, 74. 99. De par- 
ticula f&i7 conf. I, 68 et Knehner. Gr. 
Or. §. 717, 2. 

Cap. LXVII. 

6 Sh 9ii pMyos] Revocavi cum edd. 
recenit. lectionem olim vnlgatam 6 
òì ^4 , a Schwei^h. et Gaisf. e dao- 
biu codd. mutatam in: ò iiìv d^, 
qnod ferri non posse ostendnnt ante- 
cedentia verba ovrot ^év vvv x. 
t. X., qnibns respondent h dì òri 
néyog. Ad vocem ini§atBwov conf. 
Ili, 63 ac de ipsa coninratione com- 
par. Ctes. Excerptt. Perss. §. 14 et 
lostin. I, 9. 

fi^ag ima tovg sniloinovg] In 
hoc tempore et Ctesias 1. 1. et alii, 
qnos ad Ctesiam laudavi pag. 135, 
enm Herodoto consentientes repe- 
rinntnr. Neqne Bisutuna inscriptio 
dissentit , quae Magnm rebellem ex- 
stitisse tradit die decimo quarto aut, 
si Oppertnm sequiraur (1. 1. XVIII. 
p. 378 seq.), vicesimo quarto mensis 
Viyakhna, 'regnum vero occupasse 
nono die mensis Garmapada: vid. 
Cohimn. I. §.11; mox vero (§. 13) 
eondem inscriptio narrat interfe- 
ctnm esse decimo die mensis Bàga- 
jàdis, qui ipse auctore Opperto(l. 1. 
p. 383 seq. 400) cum Martio mense 
convenit; Garmapada cum lulio- Au- 
gusto sive (ut Grotefend. p. 48 vult) 
cum lunio-Iulio : ipsa enim voce ca- 
lorem indicari, tempus ig^tur anni 
ealidum significari, docent Oppert. 



1. 1., Grotefend. et Rawlinson (Jour- 
nal of the royal Asiatic society XI, 

I. p. 130): a mense Garmapada vel 
Viyakhna octo ferme menses nume- 
randi erunt usque ad mensem Bàga- 
«yftdis , quo fraus detecta magusque 

interfectus est, quod verno igitur 
tempore factum esse intellig^mus. 

arsAc/i^f ] De hac voce conf. I, 54 
ibiq. nott. — Ad vocem (pógov conf. 
nott. ad III, 80. In proxime seqq. 
cum recentt. edd., iubente Valcken., 
edidi: iviazaiisvog (ingressus impe- 
rium) prò dviazccfisvog, Conf. 1, 120. 

II, 147. VI, 59. Probavit quoque 
Bredov. p. 63. Qui hoc loco ab He- 
rodoto valde humanus fuisse dicitur 
magus , omnes subieotos magnis be- 
neficiis afficiens , is , Bisutunam in- 
scriptionem (Column. I. §. 13) si se- 
quimnr, admodum crudelìs fuit in- 
deque populo exosus , cum multos 
interfecerit. Sed Herodoto band scio 
an plus fidei tribuamus quam iis, 
quae gloriabundus Darius in rupem 
incidi iussit, magorum odio et in- 
nata Persarum superbia ductus : cf. 
Oppert. Journal Asiatiq.IV.Ser. T. 
XVII. p. 392. Qui idem Darius quod 
paulo post (§. 14) magum crudeli- 
tate infamem se necasse gloriatur 
regnique ordinem restituisse ac pa- 
latio reddidisse, quae abstulissct 
magus , ad liberalitatem magi opes 
ac thesauros regni inter popnlares 
distribuentis eosquc omni benelìcio- 
rum genere cumulantis utique spe- 
ctasse videri potest. Vid. Haug in : 
H. Ewald: Jahrbb. f. bibl. Wis- 
sensch. T. V. (1853) p. 155. 



134 



IIERODOTT 



68 àQ%r^, ^Oyòófù dì (trivi èyivsto xatadrikog tqÓicg} toiàds. ^Ora- 
vìfjg f^ OaQvdonea (isv natg^ yévst dì xal xQ^ìl^^i' òfwtog rà 
TtQcitp IlBQCéav. ovTog ó ^Otavrig TtQfùtog vitóyttsvOs tòv fia- 
yov^ àg ovx eti] 6 Kvqov UfisQdcg ^ ciXX* o0n£Q rjv^ tijSè evfi- 
fiaklóiisvog , ori te ovx i^sipotta ix r^g dxQonóhog , xal ott ovx 



Gap. LXVIII. 

ORIOLO g rei) ngato) Tlsgaécov] Qnae 
sic intcrpretatar Zonaras Annali. 
IV, 1. pag. 127 8. pag. 306 ed. Bonn. : 
'Otavrig rjv yévH xal nXovtaì Usq- 
aàv ToCs ngmioig ivdfiUXog. De lo- 
cutione conf. Ili, 8.35.57. VII, 141. 
Lenncp. ad Phalarid. Epp. CVIII. 
pag. 314. Scripsi cum recentt. edd. 
ofioìog prò viilg. òfio^tog, quam tue- 
tiir Hemsterhus. ad Lucian. Somn. 2. 
(T. I. p. 172 Bip.) itemque vlr doctus 
in Hall. Litt. Zeit. 1846. nr. 167. p. 
181 (mens, lui.). In seqq. rcliqui 
vnóntfvasj neglecto augmento, ut 
III, 44, ubi vide not. Florentinus cod. 
affert vnantBvas. Ad structuram 
accasativi tòv fidyoVy qui verbo ante- 
cedenti additur , conf. Knehner. 6r. 
Gr. §. 857 , e, qui apte alterum quo- 
que Nostri locum attulit III, 80. De 
diane vid. Excurs. ad III, 70 , quem 
cundem esse atque eum, qui in Bisu- 
tuna inscriptione appellatnr Viaìuty 
cuius pater Fi^anàcpa (Pliarnaspes), 
probavi. Apud lustinum (I, 9. §. 14) 
V oca tur Ostanes. 

àXX* oansQ tjv] ,,Sancrofti liber 
onsQ, qiiod non praeferendum esse 
quivia facile videt. Si quis vero hoc 
prò genuino liabeat, tum non ad- 
vcrsatur , quod ex nostra sententia 
(ilXà tónFQ scribendum videri pos- 
sit. — Hoc enim iam mihi constai, 
cas voces disyllabas , quae , ubi apo- 
strophum recipiunt, accentum amit- 
tunt, semper apud Herodotum ulti- 
mam vocalem abiicere. Huc perti- 
net praeter praepositiones quasdam 
aXXd. Casu tantum factum e§t, ut 
nisi uno in loco aXXà in omnibus no- 
vera Herodoti libris ante relativum 
positura non reperiatur; est is III, 
68. Si vero saepius ita particulam 
banc posuisset Herodotus, tunc noli 
dubitare, quin relativum a spiritu 
semper incepisset.** «9^ r m t; e Spec. 



I. Quaest. etc. pag. 7. 47. not. *♦. 
(ppuscc. II. pag. 264. 320). Ad verba 
mg ovn strj conf. Kuebner. Gr. Gr. 
§. 769, 8. 

r^^f avfipaXX6(isvog] Sic scripsi 
prò olim vulg. avfi§aXXB6fisvog, quod 
ferri nequit. Vid. nott. ad 1,68. Ta- 
cet de bis Ctesias , apud quem §. 13 
ita legimus, Ixabaien, qui Cambysis 
cadaver in Persidem deduxerat, inde 
reversum evulgasse rem praesente 
omni exercitu magumque , qui re- 
rum potitus erat , probro affecisse ; 
unde , cum in templum confuglsset, 
comprehensum interfectumque esse. 
Quae similia sunt Herodoteis de 
Prexaspe III, 75. Neque ipsum no- 
men multum differt. In Bisutuna in- 
scriptione nihil de bis traditar. 

^x trig d'HQOnóXiog'] Olim intelle- 
xeram de regio palaiio, arcis ad in- 
star munito , quemadmodum de De- 
iocis arce I» 98 , ac de Susorwn arce 
regia hic agi credideri^, inductos 
potissimum iis, quae III, 71 fin. nar- 
rantur de Dario e Perside Susa ve- 
niente ibique cum coniuratis delibe- 
rante et mox ad facinns properanie. 
Namquc Susis reges Persamm per 
aliquot anni menses vernos commo- 
rari fuisse solitos , ut aliunde satis 
constat , ita vel ex Estberae narra- 
tiono patet (cf. I, 2. Il, 3) , itemque 
ex Nehemiae ,* Danielis , aliorum li- 
bris. Hanc vero urbem , Medis vi- 
ctis a Cyro , rò rrjg 7}yf(iov£ag fia- 
aiXsiov constitutam fuisse scrìbit 
Strabo XV. p. 725 seq. b, p. 1058 B. 
hacc addens : rj 9^ dtiQOnoXig Àcff- 
XfÌTO MfiivóvHov et quae sunt reli- 
qua de moenibus, aedibus regìis, 
aliis; facit bue quoque Stepbanns 
Byz. 8. V. Sovact p. 678 seq. Bcrkel. 
(cf. Lue. Holsten. in bunc locnm 
p. 302 seq.) : ofìtod6(n]aav ini rrjg 
dxQccg tà iv Zovaoig (taaCXsia, nr 
Stafis^vavra tà iiéxQi TTJg Ilfgaciv 
Tiyffiovi'ccg, nXjjd'svtcc è* dn' insfvov 



THALIA. ni. 68. 



135 



ixakèa ig oì^lv iawtà ovdeva ràv ÀoyifAfot^IJèQaéùyi/. inonrav- 
óag di luv ìuoIbb raSs. ^Ec%b avrov ò Kafifivarig ^yaréga^ 
rgf ovvoiuc tj^v 0aidi(iri ' xiiv avtriv dì} ravrrfi/ alx£ rórfi 6 fia- 
yog , xal tavtrj xs 0vvóix€€ xal r^6i aXXrjai Tcdótjói ryet xov 
Ka(ifivó€(0 ywai^i. Tcéfixan/ Srj (x>v 6 ^Oxavr^g iiaffà xecvxriv xr^v 
^vyaxéQa ixwd'avaxo, ycaQ* oxea avd'QciytcDv xoifiàxo^ et xe 
luxà 2J(A€QdLog xov Kvqov^ sHxb fiexà akkov xav. ^ òéotàvxé- 
nanne ^ g>afiévri ov yivcÌ0xaiv' ovxa yàg xòv Kvqov Z^^ìqòvv 
idéó^ai ovdafià^ ovxa oaxig atiq 6 0woixa(ov avxri aldévat. 
aneline davxega 6 *Oxdvrig kéycDV' El (iti avxrj UfAéQÓiv xòv 
Kvqov yivcióxaig, 6v Si nuQa ^Axócarjg nvd'Bv^ oxeo) xovxg» 



MBi^vóvna. Qiiae eadem snnt tà 
faisilijXa za Menvóvia HalBOft^sva 
apnd Herodotnm V, 53. VII, 151. 
Infra III , 76 tà §aaiXiilCa occurrutit 
in Penanim coniuratione et III , 70 
eadem in re memoratar atcgónoUg. 
„De Soais conanle Hoeck. in Yet. 
Mediae et Pers. Monamm. pag. 00, 
et qnae plora legnntnr in Symbol, et 
Mytholog. I. p. 450 seqq. p. 461 ed. 
alt." Cr. Nane vero alia prorsns 
no8 docet inscriptio Bisntuna, in 
qua (coL I. §. 13) Darias ipse lo- 
cnm indicat, qao fidelium Persanim 
opera adiutus magnm interfecit: 
Sikthmtvati$ dicitar castella m in Me- 
diae terra Nisaea. De Nisaea satis 
constat ; vid. Herodot. VII , 40 ibi- 
qae nott. Castellum s. arx Siktliau- 
▼atia, qnam à%QÓnoXiv hoc loco di- 
eit Herodotos , nobis aliunde band 
cognita. In Mediam aatem , qaae 
magorom sedes erat patria, magnm, 
qui regnum occapaverat, se contu- 
liase ntique consentanenm est. Su- 
8ia, qaam urbem a Cyro rò xilg rjye- 
(lov^ag paaiXfiov constitatam esse 
modo yidimas qaamque etiam a Me- 
dia longissime abesse novimus, con- 
veneront Persamm principes ac Da- 
rina e Perside bue profectus (III, 
70) : qni coniaratione inita ac deli- 
benUione babita inde iter institue- 
ront ad magum evertendam (cf. III, 
76), quem in Mediae arce commo- 
ran&m tmcidarunt. Quod ad ipsa 
Sitfa attinet , vid. nott. ad III, 70 et 
conf. etiam Heamann. Dissert. de 
aala regia Sosorom, caasa interitns 



regni Persarnm. Recklingshaasen 
1847. 4. 

ty ovvofia rjv ^ctiS{pLrf\ ^cciS^firj 
cum Scbweigb. et Gaisf. et h. 1. et 
III, 60 scripsi. Recentt. edd. valga- 
tam ^ciiSviii] reyocarnnt. Aliquot 
libri utroque loco ^aLÒtfi^rj. Qaod 
equidem dedi, probavit Letronnc 
(Mem. de TAcad. des Inscriptt. T. 
XIX. P. 1. p. 110 seqq. 121. coli. 
Reviie Arcb^olog. IV. p. 467 seqq.), 
cum ^aidifiTj redeat ad stirpem 
(pdog, lindo qìaCdifiog, illustrìs. Ac 
ne roireris Graecum fere nomen in 
Persarnm rebus , plura buiuscemodi 
nomina Graece prorsus sonantia (ut 
*APQOìiónrjg /TnfQav&rjg , ZtanvQOg) 
attulit Letronnc, qui omnia haec 
nomina apud Persas aliam certe , at 
similcm quodammodo formam ba- 
buisse putat , quam Graeci ad suam 
linguam ac pronunciationem utiqae 
delicatiorem deflexerint. Tu conf. 
etiain III , 88 ibique nott. Hammer 
contulit nomen Faiime. — In seqq. 
cum Scbweigb. et Gaisf. reposui 
TraQOc tccvTTjv rnv ^v/aréga. Vulga- 
tam naQ* avrrjv t^v ^y. retinuit 
Mattb. ^ 

01' 9f nagà 'Atóaajjg nvd'sv] De 
particula dì cf. nott. ad I, 112 et 
Werfer. in Actt. pbiloll. Monaco. I. 
p.80. De Aiossa cf. III, 31. 88. Fuit 
enim Cambysis soror et uxor, mago 
deinde et tum ipsi Dario Hystaspis 
nupta, apud quem plurimum valuit, 
ut patet ex III, 133. 134. VH, 3. 
De ipsa voce baec adscripsit Òr.: 
Atesh Persico. Atuaia quoque urbis 



136 



IIERODOTI 



<ym/otx««fc avrìj re èxeivri xal 0v. ndvtcjg yaQ Sr^ xov x6v ys 
icDvrijs à6ekq>BÒv ytvcioxsi, 'AvriTcé^inai XQog tavxa ri ^vya- 
rrjQ' OvTS ^Atoccri Svvafiai ig kóyovg iXd'stv^ ovts akkr^ ov- 
de^Cav Idécd^ai tc5v CvyxaTfjfiévciv yvvatxàv ènsC re yicQ 
za%i0za ovtog civd'QiOTtog ^ o0Tig xozé èoxi^ TtaQéXafia xfiv fiaói- 
69krjtijVy àiécneiQS rj^tccg^ aXlrjv akkri tdì^ag, 'Axovovrt dì xavxa 
xà ^Oxdvy iiàkkov xax6(paivexo xò TtQrjyfia. xQCxiqv 6% àyyekirjiv 
ècné^nei nag^ avxriv^ kéyovóav xavxa' SI dvyaxsQ, Set <y«, 
ysyovvtttv ev , xCvdvvov avakafièOd^ai , xòv av ò Ttaxi^Q vTCodv- 
vBiv xBksirri, al yàg dfj fti} Ì0xt 6 Kvqov Ufiégóig^ àkkà ròi/232 



in Assyria ad Caprum fluviani. Eius 
urbis numas cxliibet caput femineum 
turritum et inscriptionem ATOT- 
SIESIN. Explicatur numus in Ar- 
chaeologia Britannica Tom. XVI. 
nr. 3. Cf. Goetting. Anzeig. 1811. 
nr. 78." 

tSéaO'ai x(ùv avyttatrjfiévoìv yv- 
vccLHÒv] Bredovium p. 221 si sequa- 
mur, scribendum erit avynaTfjfis- 
vmv, sed cf. 1, 123 et III, 106 ibi- 
que noti. Naber in Mnemosyn. IV. 
p. 11) scribi mavult (TvyxcKraxoifUD- 
fifvmv aut avynoLfuofiévcoVj quo mihi 
quidem haud opus videtur. Nec ma- 
gi» opus cum Mehlero ibid. V. p. 68 
rescribere auvottiTifiévoov vel cJuyxar- 
OLTirifiévav. Quod ad argumentura 
ipsum attinet, regibus Persarum prò 
more principum orientalium pluri- 
mas fuisse pellices satis constai, 
nec repetam veterum scriptorum de 
Persis testimonia hanc in rem col- 
lecta a Barn. Brisson. De reg. Pers. 
princ. I. §. 110 seq., e quibus intel- 
Hgi poterit, quantopere omnis gy- 
naecei ratio apud veteres Persas 
Qiim iis conveniat, quae adhuc in 
orientalium regum gynaeceis (vulgo 
vocant Harem) reperiuntur, bene mo- 
nente Heeren. Ideen. I, 1. pag. 466. 
Add. Duncker. Gesch. d. Altcrthums 
II. p. 611. Verba al avynarTJfifvccL 
ywaitisg (i. e. feminae, quae una me- 
cum hìc [nos: im Harem] habitant) 
omnino ad communem mulierum in 
gynaeceis istìs rationem vivendi vi- 
ctusque et ncgotiorum consuetudi- 
uem spectant , de qua conf. Esther. 
II, 12. Itaque recte Dorvill. ad Cba- 
rit. p. 498, ubi h. 1. tangit, I. Gro- 



novium dicit nimis argute hanc lo- 
cutionem commlttere cum Latina: 
slare in lupanari, Namque non me- 
retricibus* peculiaris sedendi mos 
apud Persas, sed omnibus foeminis, 
praecipue lanam tractantibns , id 
quod vel Sardanapali esemplo pro- 
bari idem monet Dorvill. laudans 
Diod. II, 23 et Athen. XII, 7. p. 529. 
[Tu vid.Ctes. fragmm. pag. 427. 431 
seq.] ,,Et vero Graecarum etiam 
feminarum antiquitus hunc morem 
fuisse arguit locus Odysseae VII, 305 
seqq." Cr. — In seqq. prò vulg. 
av^'QtùnoQy cuius loco Schweigh. 
et Gaisford. posuerunt mv^qmnog^ 
equidem cum recentt. edd. rescrìpsi 
&v^Q(onog ^ conf. Bredov. pag. 197. 

Cap. LXIX. 

vLivdvvov avccXaBiad'cu] Cobet pro- 
ponit : %iv8vvov dva§alsad'ai , quod 
mihi alienum videtur ab hoc loco, 
ubi de suheundo , in se recipiendo pe- 
riculo scrmo est , ncque de pericnlo 
in aliud lempus differendo , quod fo- 
ret àvct^aléc^ai , ut in Thucyd. V, 
46 tòv 7t6lF(iov ccvapcclfc^ai , add. 
IV, 63. V, 82 et in Herod. VI, 88. 
IX, 8. coli. V, 49. Alios aliorum au- 
ctorum locos suppeditabit Thesanr. 
Ling. Graec. I, 2. pag. 306 ed. Din- 
dorf. 

si yÙQ Stj fii^ iati] Unus Sancrofti 
liber si, reliqui rjVy quod tueri stu- 
duit G. Hermann. Opuscc. IV. p. 46, 
cui merito obloquitur vir doctutf in: 
Allgem. Schulzeit. 1831. II. nr. 123. 
pag. 984. Tu vid. nott. ad III , 15 
et Werfer. in Actt. philoU. Monacc. 



THALIA. m. 68. 69. 



137 



xatadoxéù) éyò^ ov roi fitVj coita óvyxoifici^Bvov xal rò Usq- 
6é&v TCQOxog i%ùvxa^ det xcciQOvra ànakkaóCHv ^ ukkà dovvai 
iixfiv. vvv anf noirfiov rade ' iscsav 6ol óvvsvdrj , xal (md'rig 
avtàv xattmv&fiéìHw , a(pa6ov avrov rà ara. xal ijv (ihv (pai 
vf^tai Ixav (ora , vó^f^e Cbgwt^ UfidQdi rà Kvqov axrvoixésiv ' 
fj[v dh firi ix^nf^ 0v dì tó [laya) Ufié^di. ^Avrinéfutsc TtQog taira 
^ 0aidifiij , q>aii6Vfi xtvdwsvUetv fisydXcag , rjv xoiy ravra. si 
yoQ Sii fiij rvyxavei rà cara ix^'^j ijtika(i7trog dh àq>a06ox)0a 
fyftai^ èv ildivai^ òg àvórciasi fiiv, ofiag (lévrot notrfiBiv 
taira, ^ yiìv òri wtsdé^aro raira rei xargl xarsQyàósa^ai. 
roi di fiayov rovrov roi ZfiSQÒiog Kigog o Kafifivasci) aQX(ov 
rà cara ànira^B Iti alriy órj rtvt ov 0(iixQrj. 'H (ov dij 0ai- 
difiri avrij^'ij roi ^Oràvam d'vyàrriQ ^ nàvra èitvrBXéovCa ^ rà 
{msdi^aro rà xargl^ ìtcbC ra avrrjg (légog iyCvBro r^g àxi%iog 

Xa(inTog dh (se. vivritat) àtpaaaovaa^ 
icsa^'ai j si sìSévai , còg di'arma fi 
(uv , fuiurum esse, hoc se probe scire, 
ut etc. Quod iare displìcait censori 
Lipsiensi 1829. nr. m. pag. 1086. 

ìnilafinrog Sì ccqxiacovaa ^atai] 
i. e. si deprehensa foret iUum tangens. 
ènCXocykmog lonum ex more prò ènC- 
Ijjntog, utili, 127 HatctXafintéo'g 
et IV, 13 (pò t§6Xa finto g. Gloss. He- 
rodot. exponit nazaqìavrjg, Nec ali- 
ter Hesych. a. v. ènÒLrinzog^ ubi vid. 
Alberti T. I. pag. 13(i4. — aCatovv 
eodem necandi sensu III, 127. Conf. 
etiam Homer. Odyss. X, 259. XX, 79. 

tà tata untTSfis] Ut manuuni ita 
aurium quoque invenitur ampntatio 
in Persarum suppliciis. Vid. Bris- 
son. De reg. Pera, princ. II. §. 123. 
pag. 587. ^ 

'fi rov 'Otdvèoa ^vydrriQ] Haec 
verba minime ita abundare, ut eii- 
cienda sint, monet Valcken., cum ora- 
tionera paucis interruptam solemni- 
bns vocnlis Noster denuo ordiri so- 
leat, ut qui superflua quaedam (quale 
y. e. hoc loco illud est , quod addit, 
quo patre Phaedime sit orta) per- 
spicuitatis causa adiicere malit, 
quam verborum parsimonia obscii- 
rus videri. 

infC te avrrjg iiègog iyCvsro z^g 
dni^iog] i. e. qmtm orda venir et puel- 
lae, ut ad regem accederei. Sancrofti 
liber «VT^, reliqui libri avr^ff, quod 



I. pag. 262 net., qui idem ovtot 
h. L mntatum yólt in ovxi. cum 
•vroi significet neque tamen indeque 
haic loco minus conveniat. Retinui 
eqnidem ov tot i. e. haud sane. — 
In teqq. formulam rò Tigatog ix^iv 
(nmmam rerum s. imperium tenere) 
aliquot exemplis illustrai Siebelis 
id PMsan. VIII, 3. §. 1. — Ad zat- 
pofrra conf. Ili, 29. 

atpaifov] Ita omnes libri , a verbo 
dtpdoam. Vid. Bredov. p. 338. Mi- 
nus recto Wesseling.eumque secutus 
Gaisf. exfaibuit atpaaaov. Suidas 
I. pag. 391 dfpdacfov 'tl)rjlaq>civ. 
Qnae eadem leguntur in Bachmanni 
Anecdd. I. p. 169, 21. In seqq. ver- 
bis rjv de fiij ^loav Tocem ^%mv male 
inirasam habet Mehler. in Mnemo- 
syn. V. p. 66. Maini retinere. — Ad 
particnlam Sì repetitam in altero 
orationis membro {ov Sì ztò (idyoì 
Hiugdi) conf. Werfer. 1. 1. I. pag. 
93. 273. In seqq. verbis: rjv noirj 
rema e Bredovii praecepto scri- 
bendnm noiérj; Dindorf. ex uno li- 
bro Parisino dedit non^arj. 

ti yàg 9i^ fir/ zvyxdvn] Reposui 
cam recentt. edd. trium librorum ex 
auctoritate: fi — zvyxdv fi prò vulg. 
nv — TvyxdvTi, quod vel ob sequens 
fózai ferri non poterai. Stegero au- 
ctore in Praef. p. XTV verba Hero- 
doti sic constituenda sunt: rjv vag 
Sii ^17 tvy xàvri zd Sxzu l'^wv, ì'tC- 



138 



HERODOTI 



naQa tòv (idyov (iv jtfQttQOTty yaQ dfj al yvvatxeg q>oixéoxHSi 
rolOv nsQOrjOv) èk^ovócc naQ^ avxòv evSs, vnvGtfiévov dì xo^ 
ragàs '^ov fidyov ^(pa6£ rà ora. fiad'ovóa oh ov %akènàg àkX 
BV7Ctré(ùg ovx ixovta tòv ccvSga ata^ ag riiiéQrj rtt%i(fra iys- 
yóves , né^ìl^aCa iOT^firjvs rà nargl tà ysvófifva. 
70 'O oh 'Ordvrjg TCaQalafiàv ^Aana^Cvriv xaì Fo^Qv-qv , TlsQ- 

0BCÌV XB TCQcitovg iovxag xal sovra inLtridscatdrovg , ig nictiv 
àjcrjyrfiaro nàv rò Jtg^yfia' o[ dì xal avtol aga vnóms'Vùv 
ovx(ù xovxo ixBLV ^ àvsvstxavxog dh xov ^Oxaveco xovg ÀÓyovg 
idé^avxo ' xal idoì^é 0<pt , exaUrov avdga IlBQaécDv iCQOóaxaiQC- 



rctinendum daxi. Ad ipsam rem 
conf. inprimis Esther. II, 12, ubi 
praeter alia hoc: xal otccv ij yiaigòg 
ìiogaGLOV flasXd'sCv ngòg paaiXéa. 
Tu add. Diodor. Sic. XVII , 77 , ubi 
Wessel. laudai Curtium IH, 3, 24. 
VI, 6, 8. — (poLTdv hic eo scnsn, 
quo li, 111, ubi vid. nott. Ad locu- 
tionem h nfQitQonij cf. Il, 168. In 
seqq. cum Dindorfio scripsi evds prò 
Tjvde , quod iure damnavit Bredov. 
p. 309, itemque e Fiorentino dadi 
cum recentt. rjtpccaf , probante quo- 
que censore lenensi 1817 nr. 164. 
pag. 374. Vulgo fi(pccaae. 

ov xftXsTtójg <xXX* éVTtBtécog] Simi- 
lis abundantiae esempla affert Val- 
cken. Antiphont. p. 118, 24. (Tetra- 
log. 3. §. 6) Lysiae pag. 319. Isaei 
pajr. 67, 4. (Or. 7. §. 35) Tu vid. He- 
rod. II , 43 ibiq. nott. 

Cap. LXX. 

nctQctXapàtv — ig nCcxiv] naQcc- 
Xafipdvfiv froquens de iis, qui so- 
ciuiii aliquem sibi assumunt s. &d- 
sciscunt: VI, 80. VII, 106. 168. 169. 
Xenoph. Cyrop. I, 4, 15. Verbo ngoa- 
Xafi^ccvsaé'cd utitur CtesiasExcerptt. 
Perss. §.14 prò eo, quod Herodotus 
posuit ngoasTCcigi^fod-ai et h. 
l.etV, 66. Add. Ctesiae Excc. Perss. 
§. 60. In Graecis autcm civitatibn» 
liberis nec minns Romae sodalitiu, 
in quac, quotquot a republica ex- 
elusi aut remoti crant , hnud raro 
coire solcbant indeque coniurationo 
facta novas moliri res, dicuntur 
fTccige^a s. cvvoofioa^cc. Conf. 
C. Fr. Hermann. Lehrb. d. Griech. 



Staatsalterth. §. 70. not.3. et§.155, 
not. 3. ed. quart. , Frid. Creuzeri 
Roemm Antiquitaeten §. 148. pag. 
203 8q. ed. alter. Quae haud scio an 
quodamraodo faciant ad usum verbi 
TtQoaercciQiifad'ai, quo Noster mox 
utitur. Idem InLtrjSBtotdtovg ig n£- 
anv dixit viros maxime apios s. ido- 
neo8 , qtiibiis /idem kaberet , ut supra 
I, 115 iniTrideavazog ig tovto, 
Neque aliter IV , 72 ttòv ^sqanov- 
X03V xovg inixrjÒFùìxcctovg'SosteT di- 
xit ministros s. famulos maxime 
idoneos, apios, Plura vid. in Thes. 
L. Gr. III. p. 1839 ed. Dindorf — 
In proxime seqq. ad significationem 
verbi dvBVBiHcevxog (i. e. qutan reiulis- 
set, renitnctasset) conf. Sophocl. An- 
tig. 258 , ubi Erfurdt. praeter Euri- 
pid. Phoeniss. 1721 excitavit Ap- 
pian. De reb. Hisp. VI , 53 De reb. 
civ. li; 1 i 5, ubi idem verbum eodera 
signifìcatu repcrìtur. 

xov *Oxdvsù)] Sic plerique libri. E 
Mediceo Gronov. 'Oxd veog, ni oHm 
quoque HI, 71, ubi nos cum recentt. 
edd. reposuimus Oxdv € co ,^ coli. Ili, 
84, quo loco libri duo 'OxdvBog , re- 
liqui *OTdvf(o^ quod unum verum 
esse monuit Bredov. p. 229. Ipso 
Otanes iam supra III, 68 dicitur 
òfioCog xó TtQmxco Tlfgaiaìv ncque 
inferiores genere celeri fuerunt, qui 
cum ( )tane deinceps se coniunxerunt, 
ex Achaemenidarum gente (de qua 
cf. I, 125 ibique nott.), opinor, ori- 
undi: de quibus singulis vid. quae 
in Excursu ad li. 1. afferuntur. — 
Pro niaxsvFi Meliler in Mnemosyn. 
V. p. 75 scribi vult maxBvoi. Quod 
sane minus aptum vulgato videtor. 



THALIA. m. 69. 70. 



130 



XI xovTOv , tà mórsvBi ^h<sra. ^Otdvi^g (lév vw sióaye- 
vtatpé^ea^ FafiQvrjg di MBydfiv^ov^ 'AdTCa^ivrig dì 'Tòuq- 
yeytw&tcjv dì tovtcav ?| naQayCvBxat ig tà Zovca z/«- 
ò^Tótdónsog^ ex Uegaécov i^kov' tovrav yccQ Sri ^ oCò 



yrrai] Vslcken. substitui vult 
rat e Zonar. Add. rv. p. 1280. 
ad. Bonn. — Paulo ante prò ttò 
a libri OTG}, qnod per se quidem 
umiandum , sed in orso) con- 
doni censet Struve Spec. II. 
t. de dial. Herod. p. 14. 48 
«. U. p. 322). Pro Mfyafiv- 
ins ììher Msya§ a ^ov , quam 
n lectionis varietatem iam no- 
. Ctesiae Excerptt. Perss. §. 22. 
1 cf. nott. p. 157. Sed falso 
Meyci§aÌov in Kxcursu ad h. 
s mihi docnisae videor. 

a JSovaa — in Tlegoirnv rjnoDv] 
qaae de Stigis diximiis ad III, 
lae urbs a Cyro constituta re- 
les, a posteria regibus valde 
atqne amplificata est; in qui- 
nim Darium Hystaspis fuisse 
Iad. N. a. I, 59 collido ; a quo 
[ood Plinius H. N. Vi , 27 (31 ) 
condita esse scribit, hic ipse 
oli locus satis contrariuni ar- 
Apud veteres aediuin splen- 
imbitusque mag'nitudine iniil- 
ilebrata haec urbs, quam liaud 
ito tiHorumj quibns regio istn 
are dicitur, ur))cra dixeris, 
Stephano Byzantino, qui s. v. 
e haec affert: Zovaa nóliq 
Uiq JleQCLUTjy AUfjLvovog xtA 
lénlriraL Si ano tcSv ngCvoav^ a 
iv xfi %<Óqcc nfxpvnn insCvr], 
tdv tf ccvTO ìiaXovaiv 01 pag- 
; et convenit sane vox 1^3 g^, 

la vid. nott. ad Ctesiae Ex- 
. Perss. 1) pag. 124. Keliquos ve- 
locosdebuc urbe praebetFor- 
(Handbncli d. alt. Geograph. 
584 seq ), ubi Mannertum (V, 
'. 353) , Hammcrum (Wien. 
b. Vili, p, *^55 seqq. 305 seqq. 
XXXVIII. p. 134 seqq.), alios 
18 vetereni urbem eo loco ex- 
e vult, quo nunc exstructa est 
cui nomen Schuster , quae 
ist terrae Chusistan metropolis 
es praefecti (de qua cf. Ritter 



Erdkunde IX. p. 178 seqq.) ad £u- 
laeum fluyium s. Karun (Kuran) , ut 
nunc vocant, sita. Quam sententiam 
postea retractavit Forbiger (Pauly 
Kealcncyclop. VI, 2. pag. 1521), cnm 
bene perspexisset, si de vetcrum Su- 
sorum situ quaeratur, de nullo alio lo- 
co cogitari posse nisi de eo,quiyoca- 
tur Sìis ab Arabibus, Shush a Persia, 
Schuschan ab Ifebraeis (cf. Esther. I, 
2. Daniel. Vili, 2.). Adhuc ruinao 
multae cernuntur per duodecim fer- 
me milliar. Anglicc. spatium spar- 
sae inde a fluvio Ditzful, quA is ma- 
xime ad occasum vergit, inEulaeum 
deinceps se infundens, usque ad 
orientalera ripam fluvii Kerah s. 
Kerkhah, qui est veterum Choaspes : 
per hanc planitiem , quae nunc de- 
serta fere est ferarumque omnis 
generis sedcs, omnia tu vides ob- 
tecta opere latericio , quale in Ba- 
bylonis veteris solo adhuc reperitur : 
cxsurgunt hic illic similes tumuli, 
in ter quos unus potissimum cminet 
rcliquos ambitu et altitudine supe- 
rans , cui nomen Kala i Shush , i. e. 
arx Susorum. Hoc igitur loco vetera 
Susa esse quaerenda aatis nunc 
compertum habemus studi is viro- 
rum doctorum, qui ipsi in haec 
loca profecti omnia accurate disqui- 
siverunt , Macdonald Kinneir (Geo- 
graphical memoir of the Persian 
empire pag. 97 seqq.), Rawlinson, 
alii, quos secutus de his Susorum 
ruinisbene retulit Ritter: Erdkunde 
IX. p. 294 seqq. coli. 191 seqq., cui 
adde virum doctum in Philological 
Mus. Cantabrig. II. pag. 185 seqq., 
Georg Long in: The classical Mu- 
seum IV. p. 04 seqq., Rawlinson. 
in : The Journal of the rovai geogra- 
phical Society IX. p. 83 seqq. (ubi 
mappa geographica adiecta est, ac- 
curate singula indicans), Ainsworth 
Researclies in Assyria pag. 205 seq., 
Bode Travels in Luristan and Ara- 
bistan II. p. 186 seq. Ac donno no- 
stra aetate in haec omnia summA 



140 



HERODOTI 



natfìQ vxaQX^S» i^^^ ®v oxrcog inixsro , rottSt ?S ràv ns(f<fé(ov 
71 idol^s xal daQBtov nQoasraLQtOaód'aL. SweX^óvteg dh oti^k 
ióvtES inrà^ ididoóav 0q>v(fi nCcxig xal kóyovg. inai rs d^F 
/JaqBlov àicCxBxo yvdiitjv àiioq>aCv60^ai , iksyé Ctpi rade. *Eym 
xavxa iSóxèov fiìv avxòg fiovvog invóxatSd^ai , oxi xs o ficcyog at^ 
6 fiaCilevcov xal UfLSQdig 6 Kvqov xexBlavxtixB' xal avtov 
xovxov sivBXBv ^XG) 0ytovSfj , <og óvóxrfimv ini xà (layp d'iva- 
xov. èneC xs dì Cwrp/Bixe , &6xb xal vfiiag èldivai xal fi^ fiov- 
vov ifii , Tcotiaiv avxixa ftot doxésL xal fiij vjtsQfidXXsódai ' ov 
yà(f afiBivov, EUtcb ngòg xaika 6 ^Oxavrig ' SI nat ^Tóxd^Jtsog^ 



cura inqaisivit Will. Kenn. Lof- 
tu8 : qai ipso totam regionem, in qaa 
vetera Susa fuerunt sita, perlustra- 
vit indeque de ìpsias veteris urbis 
situ , de tumulis singulis ruderibas- 
que adirne conspicuis accurate retu- 
lit in opere, qnod Lendini prodiit 
1857: Travels and Researches in 
Chaldaea and Snsiana ; ubi vid. pò- 
tissimum cap. XXV — XXXI pag, 
314 seqq. ; addita est p. 340 veteris 
urbis delineatio atque p. 436 totius 
regionis mappa geographica , quam 
oandem quoque invenimus exhibi- 
tam in : Journal of the geographica! 
Society XXVI. p. 131. His vero ea, 
quae supra de urbis situ posuimus, 
egregie confìrmantur atque in sin- 
gulis illustrantur. — TleQaéaìv refero 
ad terram Persarum patriam sive 
Persidem, qi\ae proprie dicebatur 
Fara, s. Pars^ s. Farsistan (quod ip- 
sum significat Persarum terram) ^ pro- 
xime adiacentem Cissiorum terrae, 
in qua Susa erant sita. Tu vid. Hee- 
ren. Ideen 1, 1. p. 192 seqq. et conf. 
Herod. Ili, 91 . 92. — vnctqxog in sqq. 
de satrapo intelligere malim: conf. 
Ili, 120 etrV, 166. Add. nott. ad 
Ctesiam Excc. Perss. §. 9. p. 121. 
122. In Bisutunae inscriptionis ini- 
tio Darius et Hystaspem patrem et 
maiores reliquos commemorat us- 
que ad Achaemenem : a quo suam 
gentem appellari addit Achaemeni- 
das a longo inde tempore potentes 
et regia dignitate omatos, cum ante 
ipsum octo reges ex hac gente ex- 
stiterint, quibus ipse nonus accedat. 
Mox cum recent t. edd. reposui ^ml 



av 
tóg. 



vTog dni%èto , ubi vulgo 



Oft»- 



Cap. LXXI. 

slAióoadv ctpici nlcxig luxl Xù- 
yovq] i. e. fide data invicem sermones 
contulerufU s. deKherarwU, quid fati- 
undum esset. Haud mutavi ordinem 
verborum , quem e Sancrofii libro 
ree. edd. sicexhihuerunt: ad. <np. Xo- 
yovs yitxl nCatig^ nam postfidem 
mutuo datam demum sermones con- 
tulisse putandi illi erunt. Ad vocem 
nCatig cf. III, 8 ibiqne nott.: ad lo- 
cutionem Xóyovg didóvai conf. nott. 
ad I, 97 ; ad yvmfirjv anotpaCv^cQ'tti 
vid. nott. ad VIII, 49. — Ad seqq. 
verba , ubi voci avxòg cum vi qna- 
dam additur fiovvog^ vid. Heindorf. 
ad Platon. Charmid. pag. 64; de 
optativo (ffr}) , quem excipit indica- 
tivus {tSTFXfVTfivLs) , couf. Kuebner 
Gr. Gr. §. 769 , 3. 

CCVtOV TOVTOV stvB%£v] i. 6. ob id 

ipsum s. soiius huius rei causa. Lau- 
dant de locutione Herod. II, 3. Thn- 
cvdid. I, 139. Vin, 67. Pansan. I, 
23. §. 6. 

mg (rrarifffoovl ini tm fidyip d'ava- 
xov] Conf. infra III, 84. Dicitur h. 
1. avviaxdvat de eo, qui alios socios 
excitat et secum coniungit , quo in- 
teritum mago parent. Cf . VI, 74. — 
Ad <tvvi^ysL%f Stfxe conf. 1 , 74 ibiq. 
nott. , et de locutione ov yàg aiui- 
vov (nec enim utile erit s. proderU) 
vid. nott. ad I, 187. coli. VII, 169. 
IX, 5. Simili modo legitur x^^dtov 
VI, 86. §. 3. 



THALIA. m. 70. 71. 



141 



Moxifòg àya^ov xal ixq>aivHv loixag ósayutòv ióvra rov 
g ovdiv £66(0. xì[v iiévtoi imx€ÌQipjiv xavxriv /i^ o£iro 
{vy£ afiovXmg, àkk^ ènl tò O(O(pQové0T£(fov avtiiv /la^- 
ist yaQ nXsvvag yavo^Lévovg ovta imxBiQéBiv. Aéyn 
muta ^aQstog' "Avdffèg ot naQeòvxBg ^ r^éxp rà BÌQriiiév^ 
iwém èl X9tfi^^^^ 9 ixi6raiS^a ozi ànoXiac^è xaxiCxa ' è^- 
mif xig XQÒg xòv (idyov, idiy JtSQtfiaXkó^Bvog iavxó xéff- 
fmÌMSxa (lèv vw io^sCkaxs è% v^émv avxùv fiaXófiBvot 
V xixvxa ' èjcèi xb dì vfitv àvatpéqBiv ig JcXavvag ìóoxbb^ 



•AXttff] Reliqui ^omag^ quod 
libri script! tenent, ut 1 , 30; 
. add. dederunt olnas , quod 
qaoqne iubet Bredov. p. 105. 
ntentia Graeca yidetnr, Per- 
L a Gracco rerom scriptore 
. Qoo facit locutio avrò/ ré 

sot ài dya^mVy de qnaHein- 
cl Plat. Phaedr. pag. 248, ad 
Mg. 227. Vocem dfiovJxag in 
izeitat Hesychius , qui expli- 
fóvmg^ dfuxd'ós, Legitnr qno- 

Eiurìp. Rhes. 261. InHero- 
1, 9. §. 2 cc§ovX6tata y quod 
Fartur ab Heaychio expllcante 

imi tÒ aaxpQOvéazsQOv avtriv 
à] i. e. coimderatius , maiore 
ratìome adfdbita rem capesse. 
Ationem ini rò aacpQOVèatf- 

Knebner. Gr. Gr. §. 613, 2, 
remacule reddi vult : mehr der 
^gwtg gemdss. In Thucyd. I, 
ili modo sibi opponi C(ùtpQO- 
; ifovUa observat Schweigb. 
lincationem verbi lafi^dvf-Lv 
>, qnae ad Plutarch. Alcib. p. 
ll^imus. Mox edidi cnm re- 
add. 'Otttvfca. Conf. nott. 
70. Cnm vocibus dnoUfad'S 
or comparamus Aristopbanis 
m naniar* dnoXovfifvog ^ de 

Fr. Hermann, ad Lucian. 
t. conscrib. pag. 105. Add. 
»t. I, 112 et de futuri forma 

BredoY. p. 340. 

n yaQ rtg] incptQHv, ut apud 
§ èfferre , dicitur de arcanis 
U s. effuiiendis. Pluru dixi 
meri Melett. Ili p. 82. Add. 



Herod. Vili, 132. ili, 74 et II, 170, 
ubi eodem sensu fictyoqtvHv, 

lòi'Q TiSQiBaXlófifvog mvz^ ntg- 
Sbo] nSQi§akltad'ai h. 1. valet: sibi 
comparare, acquirere. Cf. Herodot. 
VI , 25. VII , 100. yin , 8 et Pan- 
san. VII ,8. §.5 :^ dvvafuv , ijv ini 
^lUnnov TCBQifpdXovto , ubi Siebe- 
lis nostri loci non fuit immemor. 
Alia dedi plura ad Plut. Philopoem. 
17. pag. 62. 

fiaXiata ykiv vw fòtpBCXfTS In* 
ifliécov avxmv §aX6fisvot noiésiv tav- 
ra] Dedi cnm recentt. edd. oiqx^Xtte 
(prò 6(ps£Xete) probante Bredov. et 
§aX6iuvoi, cuius loco duo libri 
§aXX6(ifvot. Olim vulgo BovXófiF- 
voL, Ipsam locutionem évp scevro v 
pàXXfad'aiy quam Gronovius b. 1. 
interpretatnr : in se ipsum aliquid re- 
cipere, rectius tu interpreteris cnm 
Schweigb. aliisque : secwn delibe- 
rare^ aliis se. non admissis , adsci- 
tÌH ; ut hic loci sit sensua : hocfacere 
debebatis re cum nemine alio conunu- 
nicata, proprio Consilio, vobiscum solis 
deliberantes, Conf. quae Schweigb. 
citat: III, 155. IV, 160. V, 73. De 
praepositione ini conf. nott. ad I, 
142 ; de verbo imsQzid'BaQ'aL 1 , 8. 
107 et Valcken. ad Herod. VII, 8, 
Ad structuram verbb. seqq. tj tate 
vfiìv OZI — òg x.T. ^. consul.Kueh- 
nerGr. Gr.§. 771,3 qui idem §.664. 
not. 3 de usn participii wd'àg quo- 
que monuit. — Ad nazBQSOi conf. Il, 
80. Quod verbum quoniam plerum- 
que genitivum hac notione adiun- 
ctum habet, Matth. praefert acp^'a, 
quod Sancrofti liber exhibet prò 
a(piagy ut vulgo legitur. Equidem 
cum recentt. edd. atpsa recepì , prò- 



142 



HERODOTI 



xal ifiol v7teQ6d'€0d'€ 5 ij noLé(ù^Bv 0ì^(i€Qov , 1] tóTs vfi,tv ori , ijv 
vXBQTtsótj rj vvv ri^BQii^ òg ovh akkog (pd'àg ifiav xan^yotÉnt 
72 sarai , dXkd Ofpea avxòg èyò xare^éa jtQog ròv [idyov. A^m 
nQog ravta 'Ordvrjg , iTtstdij &Qa aTtsQxófievov ^JaQslov ' 'Exei 
te rjasag awraxvvstv dvayxd^ecg , xal vneQ^dkkèO^ai ovx èàg^ 
td'L i^rjyéo avvòg^ oreo) tqÓtcù} TtdQi^ev ég xà fiaóckrjva^ xal im- 
XeiQYfio^èv avroi<Si, (pvkaxàg yàg Sfj diB0r€C30ag olddg xov xal 
amòg^ si ^rj ISàv dkV dxovCag, ag técy xQOTKp xsQrfio^v; 
'Afisifistac daQStog zot^Ss ' 'Otdvrj , rj nokkd ìótl , rà kóyca (ihv 
ovx old xs drjkóóaL^ ^Qy^ ^^' dkka d' ècrl^ xà kóya fiìv old 
rs^ iQyov di ovdlv dx avxciv kaiiXQÒv yCvsxai, v^stg ds tóxs 
(pvkaxàg rag xaxsaxscioag èovaag ovSsv xaksnàg TtaQskd'stv. 
xovxo (lìv yaQ , rjfisciv èóvxav xoidvós , ovdslg oatig ov xagi^- 
asi^ xà (lèv xov xaxaiSsoiLSVog rj^sag^ xà da xov xal SsL(iaivciìv.2M 
xovTO dì ix^ avxòg axrjtl^tv svTtQSitsaxdxrjv ^ r/y TtdQtfisv^ tpàg 
aQxi xs 1]XSLV ex IIsqìSscov xal fiovkscd'ac xl iicog Tcagà xov na- 
xQog Orj^rjvat xà fiaOikéL Ivd'a yàg xl dst tl^svdog kéys0^ai^ 
ksytód^ù)' xov yàQ avxov yAi%d|LtfO*a o? xs tl^svóóiisvoi xal oCz^ 



bantc censore lenensi (1828ErgHnz. 
J^liitt. nr. 45. p. 349 et nr. 180. p. 45). 

Gap. LXXII. 

t^L è^r^yso] è^rjyéo, nt altéo I, ^K), 
ubi vid. nott. Idem vorbum III , 79 
et IV, 9 Dindorf. edidit èèm't^o. 

olSóg %ov Tial avtòg] In Fioren- 
tino libro nnoqne Parisino old ce 
xou. In excerptt. cod. Palatini (v. 
Crouzeri Commcntt. Herodott. pag. 
429) invenitur otód nov. Ad signi- 
fìcationem verbi oìòttg {nosti) con- 
ferri potorit Herodot. IV, 157 in 
oracnlo Pylhico, itemque Homeri 
locns in Odys8. 1 , 337 , ubi praeter 
hunc Herodoti locum Ameis attulit 
similes locos ex Hymno in Mercur. 
450. 407 et ex Theognid. 491. Quod 
ad formam attinet , vid. Bredov. p. 
411. — In seqq. ad verba il ykii 
lòòv ci XX* ocuovang conf. quae si- 
milia congessi in Crcuzeri Melett. 
III. pag. 26. In hi4 enim valet dXXà 
(pracccdente fi ftij) at — certe, naì- 
tem. 

dg — JCfQfjaofisv] Pro ag Struve 
scribendum censotrag, quod rccentt. 



edd. receperuut: tu vid. nott. ad 
III, 10. Libri omnes h. 1. conspirant 
in lectionc vulgata. I^ro nsQTjOOfUv 
nonnulli exhibent nei gijaofisv, qaod 
Schweighacusero videtur ad loni- 
cum dicendi genus referri posse, ut 
nsigaza prò negava. Sed vid. Bre- 
dov. pag. 151, qui merito hanc for- 
mam reiicit. 

Tjfiéùìv ióvTCùv TOiiàvSt] i. e. noi 
nos tales simusy principes scil. Pcr- 
sarum, summa dignitate ornati, qua 
nobis liber patet ad regem aditus. 
Revocavi cum Matthiaeo et recentt. 
edd. rotoìvdf, quod dudum placuerat 
Wesselingìo (qui confert VIII, 62), 
prò Toé(ov, quod Schweighaeus. et 
Qaisfb e duobus codd. receperant. 

^v&a yccQ TL SfC tphvòog Xéyaod'ai, 
Xsyéad'a}] Haec exscripsit Stobaens 
XII, 23. p. 141 8. p. 317. T. I ed. 
Gaisf., ubi invenitur ^ al insertnm 
ante ipBvdog, Sed Eustath. ad Uo- 
mcr. p. 188 s. 143, 1 et 028, 8fl. 
482 , 47 cum vulgata lectione con- 
venit. Ipsa sentcntia vere Qraeca, 
qualem vix probabile est Pcrsam ho- 
minem esse olocutum , cum menda- 
cio nihil turpius apud Persas habe- 



THALIA. m. 71—73. 



143 



/g ducxQ^^fiBvoi. o[(iév ye ìl>Bvdovrat xoxs^ ineav xl ^ék- 
tùUSi ifsvdeot nsiaavxsg x€QSi^0eO^ai, ot d' ccÀrfi'i^ovxat, 
%^ àkri^eiì^ iniOnaaavxai xsQdog , xai xt lucÀlóv aipcdi 
ÌMfK%ai. ovxGì ov xavxà àaxéovxsg xmnov neQuxófièd'a, 
^ijdhv XBQdffiBiS^at, ^lékkouv , òfioi(ùg àv o xs àkiffi-L^óiiB- 
Bvd^ sUtIj xal ò ifSvSóiisvog akr^i^g. og av (lév wv xàv 
fqwv ixàv jcaQiy, avxó ot ccfiBtvov èg %q6vov laxai ' og ó' 
xifkUvBLV nBiQccxai , ótadBtxvvód'cs èv^avxa iòv nokdfitog ' 
ts%%a móauBvoi i0(Q BQyov ^;|ra>ft£^a. AéyBi, r(ofiQvtig (iBxà T,i 
i ' "AvÒQBg (plkoL , ii^tv xóxB xakkiov naQBÌBi àvaacioaa^ai 



teste ipso Herodoto I, 138, 
L nott. Oraeca hac potius fa- 

qnme exstant apad Sophocl. 
lei. 107 coli. Heliodor. Ae- 
I, 26. p. 43 C. Nam haiic sen- 
n ex ììb fuUse, quao per Grae- 
rhetoram et sopbistarum in 
m maxime agitarentur, satis 
rant Platonica in Polit. II, 
[y3, ubi plurima alia excita- 
;. p. 442 seq. (a Cr, laudatus), 
oteo hoc loco non praetcrmis- 
OAe Cam ita sint, ea quoque, 
^ontinno sequuntur ad senten- 
illam si ve cxplicandam sive 
odam, Sopbistarum Qraeco- 
ro more dieta aut eorum ex 
tationibu-s repetita videntur. 

•troctura verbi yUx^a&ai di- 

ad II , 102 ; de futuri forma 
^dnCBO&ai vid. Bredov. pag. 
A hticndaoìvxai cf. Blomfield. 
mar. ad Aeschyli Pers. 483. 
Herodoteis comparavit Voe- 
I Demosthen. Olynth. I. §. 3 

n^ pMlicra TOVTO déog,, iirj 

rnri vai nagaanaarixaC zi xàv 
WQoyiuiTcav. Mox retinui acpi- 
. nott. ad 1 , 57. Recentt. edd. 
Ima codd. recepcrunt a(pi. Ad 
*iaivtov nsQiex^iisd'a conf. 

ifr uagi'^] Mendosum naQsérj 
i cnm recentt. edd. , probante 
ìT, in Actt. pbill. Monaco. I, 
A6f sed prò nag^rj, quod vulgo 
ini, cum Bredovio pag. 304 
pti naqiff, Requiritur enim 
DCtivns verbi nagiévcci , quod 
: iransUum dare , aditum permit- 
it VU, 175. Ili, 88. 77. Vili, 



15. IX, 1. IV, 146. In proximc seqq. 
avrcò 01 cam quadam vi prolatum, 
ut in Pausan. I, 20. §. 1, ubi Hero- 
doti meminit Siebelis. — Ad ayksi- 
vov cf. Ili, 71. — h XqÓvov hic si- 
gnificat: inposterìtm^ ut VII, 29. IX, 
80 coli. Ili, 65. — In fine cap. cum 
recentt. edd. recepì òiaòsmvvaQ'aì^ 
ubi vulgo 9H%vva9'(jiì , quod retinuit 
Dindorf. De verbi structnra cum 
participio nunc satis nota attulerat 
plura Valckenarius , e quibus unum 
Herodotilocumll, 110(ubi cf.nott.) 
hic laudasse sufficiat. Sequentia 
verba : xal insita madiiBvoi faca ^g- 
yov ^;|;a)/[if'&'a valcnt: atqite tum, ubi 
nos snmma vi praecipitavimus in inte- 
rior es palata paries, opus adfjredia- 
mur, Vocula ^ato eodem fere scnsu 
I, 116 coli. 111. V, 20. Adlocutio- 
nem ^gyov ixtùiLf^a conf. II , 121. 

§. 1. 

Cap. LXXni. 

ri^ìv %6xB "KcélUov nagé^si] Reti- 
nui rifUv nóxs cum recentt. edd. , a 
Schweighaeusero et Oaisford. muta- 
tum in i^fiCv %oxf. Sensus loci est: 
Quando unquam nobis pulcrius crìi, 
imperium recuperare — quam mori? 
Verbum nagéxBt,v impersonalitcr 
frcquentius apud Herodotum inve- 
nitur. Vid. in, 142. IV, 14. Vili, 8. 
V, 40 ibique nott. In seqq. revocavi 
cum Bredov. p. 326 olim vulgatam 
lectionem dvaXapsCv et dno&avHVj 
cuius loco inde a Wesseling. rc- 
centiores editt. dederant dvala^t- 
Hv et djro&avsHV, ut in Sanerò f ti 
libro legitnr. 



144 



HERODOTI 



t^v cÌqxV'^ 9Vì^^y^(^V ^^^^ ^^ ioófis&a avtriv àvaXafistv , ano- 
^avèiv ; ore ys ccQx6(is^a (lìv , ióvrsg négaat , vitò Mrjdov av- 
&QÒg fidyov^ xal rovrov cura ovx ixovrog, o6ot re vfLsav Kaii- 
fivOij vooéovzt naQsyévovxo^ xavtcjg xov (léfivriO^s, rà ine- 
Cxt]ì(f£ néQOijac 5 T£A£t;rG5i/ ròv fiiov , fii) TcecQsafiévoiOi àvaxxà- 
o^ai rriv ccQXV^' ^à rore ovx ivedexófiBd'a^ aAA' i^tl dtapoXij 
édoxso(isv eljtetv Ka^fivasa, Nvv cjv rid'£(iaL iff'^oVy nsid'E' 
ad'ai jdaQBici}^ xal (irj dtaXvsOd'at ex zov 6vkk6yov rovo e akX* 
rj lóvrag ènì ròv ^yov l^éag. Tctvra slnè Ffo^ffirig^ xal nav- 
rag xavra atvèov. 

74 *Ev C3 dì ovrot ravra ifiovXsvovro , iyCvero xarà Ovvrv- 

Xirjv rade. Totói iULyot6v iSoì^e fiovlsvofisvoLOc nQi^l^aóJCiai^ 
(pikov 7CQO0d'66d'aL , OTt Tf iTCBTCÓvd'se TCffòg Kafifivcsci) àvuQCia^ 
og 01 ròv natda ro%BV(Sag ànokcnkéxsB , xal Stori ^lovvog rpil- 



oxe ys a^jjrófif'&a] ots ys (prò ora 
yàg) cam recenti, edd. exhibaimus, 
dadum iubente VRicken. ad Euri- 
pid. Phoeniss. p» 200. Qaod seqai- 
tur fiiv, ei respondent sequentia 
oaoi t f Ti.T.Ly de qua structura vid. 
Kuehner Or. Gr. §. 733, 0, a. Ad 
argumentam conf. Ili, '61. 65 ibiq. 
iiott. £x liiscc enim Persarum deli- 
beratioDÌbu8 ac sermonibas satis fit 
raanifestum, Pcrsas, mago ad re- 
gnum evecto , imperìo privatos se 
putasse, regno devoluto ad eos, qui 
antequam Cyrns Persaeque rerum 
potiti ossent, imperium obtinuissent. 
Hinc Persae semper de recuperando 
imperio loquuntnr, idque ipsum in- 
primis aguntf Cambyse ipso morti 
proximo principibus Persarum ad- 
stantibus talia praecipiente. Inde 
quoque in Bisutuna inscriptione (Co- 
Inmn. I. §. 14) Darius interfecto 
mago regnum se restituisse gloria- 
tur. 

rà inéa%rjìlfir] Kespicit supra dieta 
III, 65, ubi èmaiirinxHv valet iniun- 
gere, mandare, cum hoc loco com- 
minandi simul et imprecandi notio- 
nem adsciscere videatur, monente 
Schweigh. in Lex. Herod. s. v. (II. 
p. 264), ubiHesych. èitianr^nTOì • Inct- 
Qcòfiaif nisi potius, eodem Schweigh. 
monente, obiurgandi s. reprehen- 
dendi significationem assumpserit, 



qua ab Hesychio et Suida exponitiur 
èniTifidVj imiiéiKpsad'ai. Tu vid. 
Herodot. IV, 33. VII, 158 et conf. 
Blomfield. in Glossar, ad Aeschyli 
Pers. 107. Inde intOìiijnxBiv tubini* 
gendi notione, addita quoque coat' 
minandi et imprecandi vi, hoc loco 
erit accipiendum. 

Nvv Giv T^d'f fiat ìlfTJtpov] i. e. sta- 
tuo, censeo; etenim hic quoque Per- 
sam Graecorum ad morem loquen- 
tem facit Noster, qui eadem hac flo- 
lemni fere formula in sententiiB fe- 
rendis usus est VI , 57. Vili, 123, 
de qua plura qui cupiat, is adeat 
Thesaur. Ling. Graec. VII. p. 2172 
ed. Dindorf. Atque infra III, 80 
Noster dixit zl&b\uiì yvo^irjv , quod 
eodem ferme redit; ftjfijtpov nqoaxC- 
d-sad-oci dixit Thucydid. I, 20. 40.— 
In proxime sequentibus verbis prò 
vulgata: alXoÒ-i tóvxag ij ini tòv 
fidyov id'S(os, in qua sane offendit 
vox allo&'ij cuius loco ant alloói 
aut ttllij iam Schweighaeuserns re- 
cte exspectaverat, cum edd. recentt. 
reposui a X X * rJ tóvxag ini xòv (iti' 
yov l&é(ùg („neque ex hoc conventu 
discedendwH nisi rectà adversus ma- 
gwn")'y solet enim sic poni all' fi 
(nisi, praeterquam) , antecedente ne* 
gatione ; conf. Hartung. Lehre v. d. 
Partik. d. griech. Sprachc II. p. 44 
seq. et vid. Herodot. IX, 123. 



THALIA. in. 73. 74. 



145 



tàv JSfUQdMg tov KvQOv ^àvaxov avtoxsiQifì ntv anokt- 
(fòg d* iu ióvta iv atvjj iiey^att} ròv IlQriiaansa iv IléQ- 
zovtav di^ (iiv èXvexBv Ttakscavteg q>tkov nQOóBxréù^vto^ 
re Xttfiivrég xal OQxioiat^ rj iiav lì^siv nuQ^ itùvtpj iirid^ 
w f^fidsvl av^Qmnmv tìjv ano a<pé(ov àndxtfìf ig IléQóag 
fUiVj vxia%vBv\kevoi fa icavxa ot fivQÙx dàóeiv, vxode- 
w dì tov Tlffìi^aónèog icoiffièiv tavra , òg àvéneióav (uv 



Cap. LXXIV. 

g d* itij iovxa Iv atvr^ 
r] Celerem orationis trans- 
▼arbo finito (on re inenov- 
%al 9i6n — iJ^rArraro — 
^' iti èùPTu) in participium, 
peetat ad antecedentem ac- 
nni TlQu^aan^a, consalto; ut 
detor, h. 1. ob plura verba 
sta repetitnm ncque inde in 
BAtifl Bospicionem yocandam, 
ìM erit plnribus expHcare, nec 
opqj , com Steger. Praefat. 
lY contra scrìptoram libro- 
lem edere nQÒg 6\j Stf ióv- 
let antem Noster vocnlae 
and raro sic addere particu- 
. Vid., ne plora, III, 65 fin. 
ott. Similis fere transitus ex 
initoin infinitum III, 75: xal 
f§ tòp iAÌv,iàg — ' ànOKTiìvBtf, 
myovg òì PacUsvnv. Add. 
• — Locationem iv atvy fif- 
iTwtt (omnium laudibus ferri, 
> im honore esse) illustravit 
ling. bis locis: Vili, 112. Ar- 
Ddd. 27. Add. IX, 10. Cae- 
qiiae b. 1. de Pr exaspe nar- 
, eodem pertinere suspicor, 
ytesiae narrata ( Kxcerptt. 
(. 13) de Ixabate , qui e Per- 
eniens orani exercìtut rem 
le et conviciis in magum con- 
ia templum confugisse di- 
nude protracius periit. — In 
dentibus quod legitur qp/Xor 
iè^ai , idem inrenitur 1 , 53. 
06. 

ttt Xapóvxsgìial opx/oicrt] i. 
data et iuramentis eum obstrin- 
, piane ut IX, 106 nCati xor- 
\vtég xal OQ%Coiai et apud 
ì. B. Goth. 1,11. Hist. Are. 
im. iy,20. Quae apte protu- 
(Meling. contra Oronoviuni, 

tODOT. II. 



cui placuerat nCazig^ quemadmo- 
dnm Medicens liber exhibet, cui 
Florentinum quoque et duos alios 
accedere video. Nam ut cum Gro- 
novio datirum ògnioiai ad ngoas- 
%xéo)vxo referas , aut cum Abrescb. 
Dilucidd. Tbucydd. p. 425 partici- 
pio vniaxvtviuvoi adstruas , eo yix 
quidquam durius. Scbweigb. mallet 
rtatalapóvTsg, modo unus offerret 
liber. Caetemm conf. etiam, quod 
supra legitur III , 7 nCaxtg dovg ts 
xal Siidfiivog et III , 8 niaug — 
nois^vtat, — 71 fiìv cum recentt. 
edd. scripsi prò vulg. ij /liijy. Tu 
vid. Ili, 06. Ad verbum i^oCanv 
conf. nott. ad III, 71. — rcr ndvta 
(in verbb. imiaxvfvfitvoi ra ndvta) 
valet: omnino, in universum. Monuit 
a Cr. laudatus Scbaefer. ad Dionys. 
Halic. de compos. verbb. p. 335. Tu 
conf. Hermann, ad Viger, pag. 727. 
Mehler in Mnemosyn. V. p. 08. 09 
deieri vuU articulum rà ante ndvta^ 
respiciens ad IV, 88 (nàat dina, 
nbi vid. nott.) et IX, 81 {ndvta 
déxa, ubi vid. nott.), ita ut magi 
omnium rerum, quac cogitari pos- 
sint, sexcenas se daturos poUiciti 
sint putandi. Equidem ob ipsuni 
/Livp/ia hunc locum sic explicari posse 
nego : itaque retinui articulum td. 

vnoSs%oiLtvoti] Male in quibu8- 
dam libris vnooxoiLévov. Nam fre- 
quens apud Ilerodotum vnoSéxk- 
ad'ai, in se recipere, suscipere , v. I, 
24. II, 121. §. 0. Ili, 138 etc. — In 
seqq. prò dvànèicav Valcken. mallet 
dviyvoaaaVf modo libri ferrent. Conf. 
Wessel. Diss. Herod. p.40 etHerod. 
I, 08. — Pro vulg. TlQTjidaniaì e 
Fiorentino aliisque reposui Rgrièd- 
anfog, ut III, 02. 03, idemque feci 
raox cap. 75 et 78 probante Bro- 
do v. pag. 230. 

10 



146 



HERODOTI 



oC luiyoc , devt€Qa %Qo6Ìq>BQOv ^ avrai ^ìv ipd(i€V0L né(f6ag niv- 
rag 6vyxaki6siv vico xò Paótkrjtov tetxogj ixstvov tf' èxékBVO/v 
civafiavta ini nvQyov ccyoQsvaai , òg vxò tov Kvqov E^é^diog 
uQXOvrai xal V7t* ovdsvòg akkov. xaika dì ovt(o ivstélXovtOj 

^ òg mototatov S'^d'ev iovzog avxov èv TléffOriói , xal nokkaxig 

a7CodsÌa(iBvov yvdfirjv , (og TCeQieiiJ ò Kvqov 21^i(fdig , xal H^uq- 

^ lòvrjOa^évov ròv tpóvov avrov. Oa^iévov di xal taira iroiiuw 
elvai tcoUbiv rov IlQrj^daTCeog CvyxakéoavtBg UéQCag oC nayoi 
avBfiifiaOav avròv ini nvQyov xal àyoQBvetv ixékBvov. 'O 6ì^ 
róv iiivrot ixBtvov TCQOOBdéovro avrov , rovrcnv (ùv ixòv ìtcb- 
X'qd'Bro' ccQ^afiBvog dì ano ^Axai^ivBog iyBVBrjkóyrjóB rr{v na- 
rQtriv rriv Kvqov' ^Brà di, cig ig rovrov xarifirj^ rBkBvràv 
iksyB^ oOa dya^à KvQog IlBQtSag nBnoirjxoi' Sib^bX^Òv dì 
raika ii,i(pat,vB rrp^ àktid-Biijv , (pa^Bvog nQorBQOv fiìv xQvnrBtV 
ov yuQ OL BÌvai àa<pakìg kiyBiv rà yBv6(iBva , iv dì rà naQBOvri 
ccvayxa£rjv ficv xaraka^^avBiv (pacvBcv, xal dtj IkByB , rov lùv 
Kvqov UfiBQdtv mg avrò^ vnò Ka^fivOBO dvayxa^óiiBVog ano- 
xrBCvBiB 9 rovg (idyovg dì fiaavkBVBiv, nÌQ(Stj0t dì nokkà ina" 
QTiOa^Bvog^ bI (iri avaxrr^aaiaro òniacu rrjv ^QX^jv xal rovg ita- 
yovg rL0aiaro, ànipiB icovròv ini xBtpakrjv (péQBód'ac ano rov 



dsvzBQa nQoaéq)eQOv] i. e. alterwn 
(s. deinde) hoc et proposuerunt, Cf. 
y,40. Vili, 52. Eodem sensa Zo- 
naras, observante Valcken., scri- 
spcrat ngoasn^yov, — In seqq. prò 
avy%aXÌBiv e Sancrofti libro nane 
re^OBÌtum (fvy-Kaléasiv, Vid. Bre- 
dov. pag. 330. Cobet in Mnemosyn. 
IV. p. 250 retineri vult avytiaUsiVj 
quod ipsum prò fa turi infinitivo ha- 
beri vnlt. — In fine cap. ad yocein 
drj^sv conf. I, 59. VI, 1. VII, 0(5 
ibiq. Valcken. et ad verba dnoSe- 
iafiévov yv(ó(n]v 1, 170. 

Cap. LXXV. 

tovvcav iiìv BTiùìv inel-qd'sto] Piane 
sic loqnitar Noster IV, 43: tov ini- 
CTUfisvog xò o^voficc bìhov inilij- 
d'Ofiai. Inproxime antecedentibns 
verbis: tàv iiévtoi instvot ngoof- 
9éovxo avtov Bekker. quaerit an le- 
gendnm sit tóv (ihv Srj ì%slvoi x. 
T. l. idqne recepii Lhardy. Eqni- 
dem cum ceteris Herodoti editori- 



bus rctinere malui fiiv roi, cairn 
mutandae idonea ratio band appa- 
ret. Cobet prò {liv xoi reponi vali 
fiév , quod certe magia arridet. De 
particola fiìv priori in membro ite- 
rata conf. Werfer. Actt. phil. Mo- 
naco. I, 1. pag. 94 et Herod. Ili, 05. 
108. Ad significationem yerbi xa- 
xi§Ti faciunt, qnae disi ad I, 90. De 
pcrfecti asu in nsnoi'qxoi (prò qao 
quidam libri nfnoirpi £ i } monoit 
Kuehner Gr. Gr. §. 439, b., qai idem 
§. 771 , 5 consulendns ad yerboram 
quae sequuntur strnctaram : m^ — 
anoKtsiveiB , xovg fidyovg 9h |}a<n- 
Xevfiv. Haud aliter infra III, 87; 
conf. etiam supra noti, ad III, 74. 

naxalafipdcvBiv (paivHv] Ad rer- 
bum %axalaii§(ivBtv conferantar, 
quae citavi ad III, 42; tpotCvBiv Me 
valet : aperire veritm, dicere quod rei 
est. Conf. II, 116. — In seqq. prò 
uvctTitTjam'cexo et xiottiato Cobet fi- 
tura reponi iubet dvcmxrjco^cctB et 
xtooiaxo. 

ccni^B iiovtòp — xfifn»] se demiiii 



THAtiIA. m. 74—76. 



147 



w xax(o. Uffi^danfig (lév vw^ iòv tòv nivtu xifóvov 
iixiiiog^ ovra iztlsvtrfis. 

Ot dì dìi ima tóv II^QóécDv^ ag ifiovXsveavto avtixal^ 
ìqÌhv totói iiayoufi xal iiri vnBQfiakkèó^ai , iqUSuv svi/i- 
^ot»i ^sotOi , tàv negl IlQtiiaaxsa n^r^x^évriov eidateg 
: Ivtsdfj ty oda {iday axeC%ovxBg iyCvovto , xal za nBQÌ 
itfxsa ysyovóra ènvv%avovxo. iv&avra ixótavteg tijg 
iàtàoffav avtig 6q)i6t kóyovgj ot {lìv àiiq>l tòv ^Oxmrqv 
ì XBkBvovxBg vx€(ffidkX€6^ai ^ iitidì oldeóvrayi; róv «(fti- 
pp ixitid'èC^iu j ot dì a(iq)l tòv daQstov avxixa ts levai 



• aqNii ddabereiur deornum de 
L ée ttarri te praecipUem dedit. 
Infilativi {fpiQtod'ai) f qui so- 
la addita particala ponitur, 
, ^od aliquam actionem se- 
•ire inde efficitar, indicatar, 

* ezemplis illustravit Werfer. 
t. phill. Monaco. I. p. 264. 

"^, 81: — tij» (tìv nUoD 
f9 UM^xs àniévca x. t, X.^ ubi 
oli. ApudPausan. 1, 30. §.1 
i; «al dfj «al qìéQcav itcvròv 
9 ubi Siebelid de participii 
mena nostrum quoque locum 
rit. 

Gap. LXXVl. 

|ieiw» rotai ^soiai] d'sovg 
miraero Noster scripsit , eos- 
pinor intelligens deos, quos 
umatriM Persarum deos Grae- 
Nlamnt: de quibus cf. noti. 
05. In Bisutuna inscriptione 
Irmusdus s. Auramazda est, 
n»em implorat Darius magum 
tiens , cuinsque ope se regem 
I asse declarat; cf. Colnmn. T. 

OH. |. 5. 

F à^ Tgf hd^ (iéatj — xal x. r. 
Illa particulae ts — xal ad 
miet rationes exprimeodas 
tdantor. Cf. Kuehner. Or. Gr. 
2. Alia qnaedam Steger. af- 
jdlocntionem oteix^vtèg iyé- 
eonf. eundem Kuebner. Òr. 
410, 4. 

90UP aitig aqtCct Xóyovg] i. 
w, Uerum secum deliberant. 
^11, 9. I, 07. avxig eum 



Schwgh. et Gaisf. prò yulg. avtoìat 
rcscripsi. In seqq. oCiiìv à^l tòv 
^OrdvTjv (s. dagiCov) non tam valet : 
ipse Olone» s. Darius, quam, qnae 
Gteelii est intcrpretatio , Oianes s. 
Darius cum iis, qui ipsius senientiae 
accesserani. Ita recte quoque inter- 
pretatus est Kuehner. Gr. Gr. §. 
474, d. 

nctyi^ %elsvovteg vnB qP a l- 
X e ad" ai] vneQ§aii69^ai dederant 
Schweighaeuser. et Gaisford. au- 
ctoritate plurium librorum atque 
Eustathii hacc citantis ad Odyss. p. 
1441, 01 8. 00,44. In Mediceo libro 
binisque aliis exstat vnfgpaXéècd'aij 
in Fiorentino vnegpaXXéèO&ai, in Pa- 
risinis duobus vneQ§aXXeaG'ai^ quod 
cum Bekkero, Dindorfio (qui Pro- 
legg. pag. XXIII probare videtur 
vnSQPocXiad'cu) et Dietschio recepì; 
conf. etiam Bredov. p. 365. Eusta- 
thius interpretatnr diazgiBsiVf mi- 
nus apte , ut monuit Valcaen. , qui 
explicat: opportunitaiem exspectare 
rei gerendae^ sive di/ferre^ ut VII, 
206. IX, 45. 51. IV, coli. VIII, 
112. Coraes ad Plutarch. Vit. T. IV. 
p.417 ed. Scbaef.,Held. ad Plutarch. 
Aemil. Paul. 22. 

ftijd^ oldióvxfùv xmv nQfiyyMxcav 
imrìd'faG'ai] i. e. neque, in hac re- 
rum periurbatione, adgrediendum. Di- 
citur oldèHV (de quo cf. Bredoy. p. 
381) tmnere de rebus turbulentis, 
minime tranquillis certisye , ut III, 
127, ubi Valcken. de verbo qtXtyyiuC- 
vsiv monet , quod simili fere modo 
nsurpatur. De quo Ast. ad Platon. 
Polit. U, 13. p. 420. TranstuUt otiam 

10* 



148 



HERODOTI 



xal rà dsdoy^sva Jioiéeiv^ firjdì vnsQfiaXXs^^ai. àd'c^oiiévmv 
d* avxàv ifpavTj Iqj^xoìv inzà ^evysa^ avo aiyvntàv isvyèa 
dLcixovtd XB xal xCkkovxa xal afivóOovxa. idóvxsg dì xavta ol 
STCxà xip/ XB ^JaQBcov Ttdvxsg atvBOv yvciiitjv^ xal iiCBita ^Utav 
77 ixl xà paatkrjtay xB^aQ6i]x6xBg xolCi 0Qvi6i. ^Ernoxiav dì ini 



Plotinus VI, 7. 36. p. 728 ièsysx^^^^ 
dì tò) avt(5,T0v vov olov ttv itati ^ 
xofl vtjfov vn* avTOv olov oCdrj- 
aavtog. De locationo q)leyfiaévèi.v 
ad Oly mpiodori in Platonis Alcib. pr. 
p. 13G verba: dtózi q)leyiiaivovai] 
Ttólst òvvtifisig TrSQiTtoisiTO plura 
attulerunt Moserns et Cr. Inter La- 
tinos scriptores Tacitns Hist. Il, 
32 : ,,qiioniam Galliae tumeanl^*'*^ de 
seditione. Atqae ipse Cicero ad Att. 
XIV, 4: y^tument negotia," quae di- 
versis modis a viris doctis cxplican- 
tur, quos laudat Ernesti in Clav. 
Cìc. 8. V. — Ad verbum ènirC^B- 
ad'cci {aggredì res) Valcken. excitat 
Isocrat. ad Philipp, pag. 90 A. (§. 
39) Xenoph. Memor. Ili , 9, 7. Add. 
ibid. II , 8, 3. ^ ^ ^ 

md'iiofiévcùv 8' uvttòv — Jcvy***] 
i. e. dum inter se altercantur , adpa- 
rent sepiem accipUrutn paria. cod'ÌS^ 
ad'ai eo bic nsurpatur sensu, quo 
Vili, 78 et IX, 26 (o^iaiiòg Xóyùìv, 
Alio sensu VII , 225 et IX , 62 Jf tJ- 
yog , quod proxime de bigis si ve de 
bottm pari dici tur, tum de quovis pari 
adhibetur, ut III, 130 et 109. VII, 
35. ig'qìKov cum rccentt. edd. scripsi 
prò tQijiiav, vìd. Bredov. p. 93. 94. — 
In scqq. aiyvnimv Glossa Herod. 
explicat yvniàVf et d^ivaasiv per 
TccQciaasiv (s. anagdaasiv)^ iXìiOvVy 
£^fiy. Nec aliter Hcsychius s. v. at- 
que Eustathins ad Iliad. 1,243, quem 
una cum aliis locis ad huius yerbi 
vim explicandam (vellicare^ lacerare) 
attnlit BlomHeld in Glossar, ad Ae- 
schyli Pers. 120, qui idem ad vers. 
214 plura quoque affert de verbo 
xiXlBiv , quod de iis dicitur, qui plu- 
mas vel capillos convellunt. Verbo 
àfivacstv Herodotus utitur III, 108. 
De ipso augurio haec teneri velim: 
aquilam et accipitrem interOromas- 
dis s.Ormuzdi animalia quam ma- 
xime censeri ipsumque numen bo- 
num iis quodammodo repraesentari. 



linde factum, ut aquila prò regìa 
haberetur ave regiaeque dig^itatis 
omnino esset signum ac symbolam. 
Et omnino apud orientales bomines 
tali ave advolante regiam dignità- 
tem vel simile quid portendi, expo- 
suit I. de Hammer. Histor. Osraan. 
I. pag. 50 seqq. Ad Persas yeteres 
quod attinet, auctor est Oljmpio- 
dorus Commentt. in Platon. Aldb. 
I ad p. 121 D. p. 153. 154, eunuchof 
regiis filiis , quos educarent , yenn- 
statis causa nasum ita formasae, ut 
aquilae nasum referrent ; in quo ipso 
Cyrum se imitari dixisse. Tu eonf. 
Plutarch. Mor. II.p.82l E. et yid.Hy- 
deum de vet. relig. Persarr. pag. 
374 seq. a Cr. laudatum , ipsumque 
Creuzer. in Symbol. III. p. 640. 756 
ed. tert. et ad Olymp. 1. 1. Simile 
quoddam augurium apud Persas tra- 
ditur ab Aeschylo Pers. 210 seqq. 
Neque rara sunt aquilamm augaria, 
quae fausta plerumque habebantur, 
inter Graccos atque Romanos, a qui- 
bus lovis ales habebatur aquila: 
vulturum anguria , quae Romnlo ac 
Remo acciderunt, Livius enarrai I, 
7. De aquilae augurio apad Grae- 
cos plura affert Spanhem. ad Calli- 
mach, hymn. in lov.GO. Atque haec 
ipsa band scio an respicienda quo- 
que sint in hoc Persarum angario, 
quale profcrt Herodotus: in hoc 
vero nemo non intelligit, septem 
coniuratos per septem CqìJìuop (ae- 
cipitrum s. aquilarum) paria signifl- 
cari , a quibus duo aCyvnimv (tqI- 
turum) paria cum velHcantur, ma- 
gos duos, qui ad instar rapacimn 
avium(quales sunt vultures) regnum 
Persarum legitimum ad se rapne- 
rant , indicar! patet. — In fine eap. 
cum reccntt. edd. scripsi rfte^ 
arjTiÓTBg prò vulg. TS^'aggiptóug. 
Confer. Gregor. Cor. de dial. At- 
tic. §. 82 ibiq. Koen. pag. 153 
seq. ed. Schaef. 



THALIA. ni. 76—78. 



149 



vÌ4)is iyivstOj olóv XI daffBLCì ri yvdiiri itpeQs' xataideó- 
yiif o{ qyvlaxoi avdgag tovg IleQaécDv JtQcitovg , xal ov- 
OftOt)hrov imoTCtevovtsg il^ avtóv i6a6^ai , naffUóav d'siy 
g fjffB&fUvùvg^ ovà* insiQcita ovdsig. insi te di nuQ^X- 
b T^ avlip/ , év6xvQ6av tot0i tàg àyyèkCag iOipégovói ev- 
IMU, ól Ofpeag taxÓQèov^ o tv ^éXovrsg ijxoiev' xal a^a 
ioptBg tovTOvg rotai tcvXovqqIOi rpceCkiov^ Zzi 6q>éag 
MUPy tcxov XB povXo(iévovg xovg BTCxà ig xò tcqoìScì naQié- 
at dì djMXBXBvadiiBvoi xal anaHa^Bvov xà i^x^t^Q^^*'^ tov- 
/ikv xovg t6%ovzag avxov xavxri óvyxavxéovai ^ avxol dh 
f òffóiip ig xòv avÓQBcSva. OC dì iiayot ixvxov aiKpóxBQOt 78 
«vra ióvxBg xb ìóù) xal xà ajcò JlQT^^daxBog yevó^Bva iv 
j iXOvxBg. ìxbI (ov bIòov xovg avvovxovg xBd'OQvfiti(iévovg 
l fiomnag^ ava xb idQa(iov TtaXcv àiiq>6xeQ0L, xal ag iyia- 
vò MouviiBvov, iCQog dXxrjv èxQaTCOvxo, 6 {ilv dij avxàv 
*ei xà xó^a xareXófiBvog, 6 Sì ngòg xrjv aCxfiiiv ixQanaxo, 
Sta dì óvvéfuOyov àXXi^XoLai. xà fiìv df^ xà xó^a àvaXa- 



Gap. LXXVII. 

■dU iole quid, quale D/irii sen- 
'mdieaoeraL Conf. de locutione 
k VI, HO. Vili, 100. 

f MOfiny xffscofiévovg] i. e. vel- 
HmUuM mis90S, divino insiinctu 
wtpmUu. Wessel. confert Hcrod. 
iv, 152. Aeflchjl. Agamenin. 
725 Blomf.]. Add. Plutarcli. 
L pag. 323 F. Herodot. VII, 
7. Vili, 94. 

XBèh nagiiX^ov] Voculam 
Oli 9Ì Tolgo insertam cam 
igli. et GaUf. abieci auctori- 
loreniini libri: recenti, edd. 
emnt. — Ad verba toCai rag 
ugicffégovat conf. I, 114 ibi- 
ott. et ad locniionem avrov 
eonf. I, 180. Ad argamentum 
r. Ctesiae Excerptt. Perss. 
qno auctore coninrati septem 
ipata conscio, qui regiaram 
Il daves tenuit , intromissi 
1 oiFendant cum pcllice con- 
ntem, qni illos conspicatus 
tìm se proripuit et (nam Ba- 
ie opera omnia arma e con- 



clavi antea sublata erant) sellae fra- 
ctae pede arrepto se defendit, donec 
a coniuratis confossus tandem per- 
iit. In Bisutuna inscriptione nihll 
quidquam de bis traditur. — In 
seqq. prò dnf^Xsov scrìpsi cum re- 
centt. edd. i^nsù,sov iubcnte Brc- 
dov. p. 295. Ad anaadfiBvoi conf. 
nott. ad III, 20. Inde quoque ceteri 
Persae III, 70 anaaaiisvoi tà iy- 
lUQCdia dicuntur: de quo ensium 
genere cf. nott. ad III, 118 coli. 
VII, 62. — Ad vocem àvdgfcSva 
observat Italus interprcs , apud su- 
am gentem adhuc in usu esse vo- 
cem androne , quamquam significa- 
tione latiore indeque nonnihil di- 
versa. 

Gap. LXXVIII. 

ngòg dlurjv irganovro] i. e. ad 
vim proputsandani se convertere ^ ut 
ad IV, 125 interpretatur Wesse- 
ling. Tu vid. nott. ad II , 45. 
Ad verba ava xb idgafiov conf. 
VII, 218 — of Sì fidyoi àfKpózeQOi 
sunt duo fratres , qui rebelles exsti- 
terant, ut supra cap. 03 seq. legi- 
mu8. 




150 



HERODOTI 



pòrti avtàvj iórrow re a}70v top xolifuar sud xpoóxèifii' 
voPj f[y Z9V^à ovòév, o ò^ mpo^ rg a/jFS V^^^9 ^ 
tmto pìv ^Aóxa^wfiP luun ig ròv |ii7pàr« torro èì ^Irtm^péf- 
Via ig ròv ò^alitap' sol iórfQi^9ii plv rov o^pèwdfuw i* tov 
rgóiunag o 'Ivra^i^vtig • av ^émoi iai9uvi yi, ròv fiìv 4^ 
Hayov ouTiQog rpofurri^» rorrotv. ó A^ mgo$j hteiréotri 
ró£a ovjìv JJIK'ft^à iyéviro , ijfv ;«p dig ^uhzfu^ Mjmv ig ròv 
àvÒQfàva^ ig roùvov xaratpivyfi^ ^iJLov avrov xgoó^BivtuVIì 
rag dvQag. xai ot óìr¥f6xùtnw0i ràw ixri dvOj ^offtóg re sai 
FafiifVf^. óviiMXaxévTog dì FafiQvea ro fuiym o jJofUùg 
ixeóreòg ^xÓqìi^ ola iv óxitit arpofii^aifcevo^, ^^ '^^9 v&v 
rafiqvrpp» ogéav di luv àgyòv ix^axiàxa o FafiQtnig éfpcro, 
o n ov XQatai rg zììQÌ* o de fìxe' Jlgofiffiiófiévog aio, fiq 
xlfj^a. r&fiifvìig dì aiui fièro' "Si^éi xaì di* ofiMpotiQaw rò 
^ùpog, ^aQSlog dì xei^ónevog &6i re rò iyietQidiOv mal hvii 
xog Tov iiayov. 
79 *AxoKtBivavtsg dì xovg fucyovg xai àxorafLOvrig oMhf 

rag xé^aXig rovg lùv r^iiatiag imvrav avrov leixovoi, «al 
aduvaói^g eTvexev xal g)vXax^ rijg ix^oxóXtog' ot dì xime 
amàv ixovreg tóv iiaymv rag xsipakàg i^sov é|o, /log re «al 
xarayp XQeóiievoif xal UiQóag rovg allovg ixexaliovTOj ^m- 



d'ilùtp avtov ngoc^^itwu rag 0*9- 
gag] crrrov ad 9'ala^v spectat. — 
iTQoad'fìrtu rag ^gag est iamuu ad- 
dnrere 8. oppònere , cUntdtre. Lan- 
dat Valcken. PoUac. X, 25 et Said. 
8.V. (abi explicatnr a»oxiUt<rat, non 
altiter atqae in Bekkeri Anecdd. I. 
p. Ili), Lys. De caede Eratosth. I. 
p. 8. Thucjrd. IV, 67. Pansan. II, 
35. §. 1 (ubi Siebelis Herodoti non 
estoblitas). Homerus II. XI\M6 > 
iwt^'Bivat T à g 9vgag dìxìi et BÌ- 
militer Plato Sympos. p. 218 B. ad- 
ducere otiium apud Petroniani exstat 
Satyr. 94. 

awianinxovci] Hoc rcliqni fir- 
mataro Zonarae aactoritate et Plu- 
tarchi, qni in eadero re enarranda 
ntitor voce awfianfamv Opp. II. 
pag^. 50 E. Alii cvvènutimovci^ 
alii aliter. Ipsnm Gobryae factum 
multi post Herodotum celebrarunt 
scriptores, a Wyttenbachio ex parte 
citaU ad Plutarch 1. 1., lostin. I, 9. 



Valer. Max. Ili , 2. est. 2. 
I. pag. 502. II. pag. 296. Apnd Cta- 
Siam Excc. Persa. $.15 aliter tradi 
monnlmns; qni magnai enm Mplm 
Persis colluctantem eoufotaom tan- 
dem esse scribit; uni Arta|dir«iiae 
hoc tribuit Aechyhis Peras. 776. — 
Ad ngo^n^éofuwog conf. Il, 172 ibi- 
que nott. , ad zpcmn (qnod cnm n- 
centt. edd. dedi prò Z^^tcti), ob in* 
dicatiTi usum, cf. Knehner. Or. Or. 
§. 846, d. Pro vnlg. i^ ez]i9b«i 
Bredovium secutus V^^i* VSd. IT, 
64 ibique nott. 

Cap. LXXIX, 

xovg — rpflofterrtffg] vmìnermUm !■• 
tellexit. Dixi de hac voce ad Cl«- 
siae fragm. pag. 123. Ad Toeeai 
àiigoxoìiiog conf. nott. ad III , 68. 

po^ re %a\ Kttnxym j^M^twc] Ea- 
dem leguntur VII, 211 , ubi Pisraa- 
mm moris hoc esse scribit Wctaa- 



THALIA. m. 78—80. 



151 



Bvo£ t€ tÒ nffrjyfia xal deixvvovteg rag xètpakas ' xal aiia 
VQV xavra xivà xàv iiaytov tòv iv noói yivóiisvov. OC dh 
f€U fLadvvteg tó t€ yeyovòg ix tc5v énxà xal tóv iidy(ov 
hunrpf^ idixaCèvv xal avzol exsQa xoiavxa itoiéèiv^ Ona- 
VOI dì xà èyxBiffCdia ixxeivov^ oxov xvva (idyov svqióxov' 
/ni vv^ ixeXd^vóa 16%^ 9 ikiicov av ovSéva iiayov. Tav- 
rqv intéffqv &SQan6vov0i IléQiSai xolvq (idXiaxa xàv ijfif- 
9j wà iv avxj OQXfiv iiiyaXriv avayovóv, ^ xéxXijxat imo 
fé€9P Mayogìóvca, iv rtj iidyov ovdéva {^s6xi, tpavijvai ig 
Dg, aUà xax* o[xovg mvxovg ot\kàyoi ixov6c xriv rj^éQtiv 

ISxsi X€ dh xaxs6xfi ò ^Qv^og^ xal ixxòg jcìvxb rnieQéovSO 
STO, ifiovkBvovxo ot inavaóxdvxsg xot(Si (idyoL^L nsQl xàv 
9fmmv xavx(ùv ' xal ikix^riOav koyoi ajccOxov ^Iv ivioióc 



admonens simul Homerici Ili. 

tr. Conf. etiam Herod. Ili , 14 
«t %aì nlctvd'iik^) ibiqae nott. 
irèh. Vii. Aristid. 17. — ndvta 
t09 hf nod ytvóiLCvov inter- 
r mtatmquemque iis obviam fa- 

8ie xà iv noalv obvia quaeuis, 
oniiit BoÌBsonad. ad Philostr. 
le. pag. 280 , ne plora. Ad lo- 
nem Utiga roienta conf. 1,120. 
ivttyovci in seqq. Aldina et 
Bodd. ayovai, ut I, 147. Vili, 
(ad eonf. etiam Y, 118 ibique 

Ad Terba cnaadfievoi tà iy- 
ÌWL eonf. Ili, 77 et in fine haias 
ie ad yerba xor' 0^x01;^ Botv- 
tpntéi (domi manente se retinent) 
eoo. ad Herodot. VI , 39. 

lààlfftai — Mayotpovial Reti- 
ilnriinorum codd. auctoritate 
iqpóyia, cnins loco quod FIo- 
mu liber habet Mayoq)Ovéa, id 
ae yerbii Excerptt. Persa. §. 
9x^9 r^ff (ucyo<pov^ag) probari 
negat Bredov. p. 181 , bene 
»ii band panca buinsmodi fé- 
m nomina , similem in modum 
Ita. — Ad rem maxime bnc 
net Agatbiae locusHist. II, 26. 
123 Nieb. Atque Kleuker. ad 
aveit. III. pag. 247 (coli, in 
ad* ad Zendav. II. P. II. pag. 



192. nr. 370 et Foncher. ibid. I. P. 
II. p. 73 not.) boc festum ad Persa- 
rum sacra pertinuisse negat, cum 
magorum , i. e. Zoroastris cultomm, 
in dedecus fuerit institutum ncque 
etiam commemoratum inyeniatnr in 
8%crÌ8 Persarnm libris. Itaque ci- 
vile potius festum fnisse arbitratur 
nequaquam omnibus commone et 
in occidentalibus tantum regni Pcr- 
sarum partibos celebratom. 8ed 
apud orientales rerum scriptores 
boc festum commemorari scribit I. 
de Hammer. (Annali. Vienn.X. pag. 
249 seq.) , cum festum b. 1. indice- 
tur exstirpatae omnis Abrimaniae 
progeniei, cui nomen Charfcsiers, 
lustrale festum, quod agant ex tremo 
mense Februario, quem cundem a 
fehruando, i. e. lustrando s. purgan- 
do, nomen accepisse, nunc satis no- 
tum. Vid., ne plora, Hyde de relig. 
Persarr. p. 260 ac de Persarum fe- 
ste consul. Kleuker. ad Zendav. III. 
p. 246. 

Cap. LXXX. 

xal ÌhtÒs nivTi TjfiSQBaìv iyivfto] 
i. e. quinque diehus praeterlapsis. 
Conf. IV, 133. Florentinus liber 
cum duobus aliis prò iuròg affert 
ivxòg^ quod receperont Dindorf., 
Dietsch et Lbardy. 



152 



HERODOTI 



'EXli^vav, iXéx^<f€cv d' tov. 'Otdvrig [àv ixéXsvè ig fUóùv 



èXéx^aav 8' <ov] d' iv idem 
fere est qaod ovSìv rjcaov, tdhUomi- 
nus, ut IV, 5. 82. Usurpatur for- 
mala in enarrandia iis , qaae minas 
credibilia vel incerta videantnr. Sic 
apad Pausan. I, 30; §.4 léyovai 
Ò' ovv. ubi praecedebat /4v, II, 
10 fin. Uyovai dì ofuog, Conf. Har- 
tung. Lehre d. Partik. d. Oriech. 
Spracbe II. p. 12. Ullricb. Beitr^e 
zur Erkiar. d. Thucydid. II. p. 19. 
— De ipsa deliberatione , quae in- 
ter septem Persas coninratos hic 
institaitar de futura imperii forma, 
in Ctesiania Excerptis et in Bisutu- 
na inscriptione nibil relatum inye- 
nimus; eamque ipsam qui negarent 
babitam esse, olim exstitisse Qrae- 
cos homines ijisius Herodoti aetate, 
bic locus alterque VI, 43 satis mon- 
strare vidctur. Quare iam Valcken. 
ad b. 1. pronuntiaverat, Herodotum 
de tribu8 rerum publicarum generi- 
bus, quae populi, quae paucorum, 
quae unius potestate regerentur, ea 
facere Otanem, Megabyzum, Da- 
rium dicentes, quae prò singulis di^i 
posse viderentur aut quae ab aliis 
dieta meminisset. Ncque aliter fere 
de bis statuit Hoffmeister (Sittlich- 
religiose Lebensansiebt des Hero- 
dotus p. 85), qui Herodotum ea, 
quae ipse senserit, de bis tribus 
rerum publicarum formis b. 1. disse- 
rere et exponere putat ; add. Grote 
History of Greece III. p. 307. Cum 
vero Noster diserte affirmet, banc 
deliberationem vere babitam esse, 
ut prò fiotis inde ista minime ha- 
berc liceat, argumcntorum summam 
certe haud confictam videri verique 
subesse quid bisce colloquiis existi- 
mat Heeren Ideen I, 1. pag. 413 
seq., quamvis, qui orientaliura bo- 
minum naturam indolemque norint, 
iis minime hoc dubium esse possìt, 
banc deliberationem ita ut narratur 
nequaquam esse babitam, sed Grae- 
corum ad mores atque indolem in 
singulis a scriptore uccommodatam 
eftìctamque ; quorum ex more istius- 
modi quaestiones tractandi omnem 
disputationis sententiarumque ae- 
que ac verborum colorem ductum 



CB&^ credas licet. Creuserua (Die 
bist. Kunst der Griech. p. 108 seq. 
siye p. 86 ed. sec.) Herodotum, seri- 
ptorem caeteroqui accuratissimom 
verique indagandi et narrandi stn- 
diosissimum , bic praeter morem se- 
qui statuit famam, quae ex Graeco- 
rum inscitia orientis fluxcrit ; quae- 
que fidem ut inveniat , minime effi- 
cere ea, quae VI, 43 proferantur. 
Herodotum antem eo magia ad talia 
perductum videri vult, quo magia 
haec aptam disputandi occasionem 
offerebant de iis , quae tono tempo- 
ris maxime per Graeeiae civitates 
agitabantur. Equidem ut minime 
negem , deliberationem qnandam de 
regni successore constituendo olim 
inter septem Persarum principes 
baberi potuisse adeoque babitam 
esse, quoniam a more gentium orien- 
talium talia non prorsns abhorrent 
(vid. quae inExcurs.ad III, 70 circa 
fin. aliata sunt) indeque veri quid 
subesse bis haud invitus concedali 
(conf. A. de long in Excnrs. ad b. L 
in Svmboll. litterar. [Amstelodan. 
1840'] IV. p. 1 17 seqq. 131 seqq. Spie- 
gel in Miinchn. Gel. Ani. 1852. U. 
pag. 29C seq.), ita hoc a me minine 
impetrare possum , ut eam delibexm- 
tionem eo modo, iis verbis, quibus h. 
1. legimus, olim institntam esse cre- 
dam, cum omnes istiusmodi quaeati- 
ones de regiminìs forma ab orientali- 
um bominum indole atque conditio- 
ne prorsus alienae sint, nec onqaam 
per orientem de alio imperii genere 
sit cogitatum, nisi de eo, ubi summa 
penes unum potestas , nullis leg^bns 
illa quidem circumscripta. Itaque 
ad ea, quae tunc temporis per Grae- 
eiae civitates maxime agitabantur 
et in rbetorum s. sopbistarum sebo- 
Iis disceptabantur, potiasimum ape- 
ctare videtur Herodotea narratio, 
quin inde maximam partem fluxisae, 
idquod singulis locis nos probatu- 
ros speramus. — Atque, alia ut ta- 
ceam , ipsum hoc triplex rerum pu- 
blicarum genus , de quo b. l. dispn- 
tatio inter Persarum principes in- 
stituitnr , a Graecis et inventum et 
excultum, multumque diaceptatum 



THALIA. in. 80. 



153 



16$ xata^etvac tà nQi^ynata, kéytav radè' *E(iol doxéstj 
Iv fuidcfv (lOvvaQxov ^iptitc yèvia^ai' ovxb yccQ rjdv ovte 
w. Bldèts {ùv yÒQ riiv Kafifivaec) vfiQiv in^ oaov ^«fj- 
lu%B6%rixaxè 6ì xal tijg rov (idyov vfiQiog. Kàg d' àv etti 
e xatriQtriiiévov iiowaQx^V'^ '^Ò ì^bCzi àvBv^vvip noiièiv 
i^JUrat ; xaì yÙQ av ròv aQiùrov àvdgàv Tcdvtav , atavta 



mo fero ncscit : conf. qnac ex- 
ir «b C. Fr. Hermanno Griech. 
ilterih. §. 54. not. i. ed. quart. 
Qoqne repetenda eniDt , qiiae 
Mime hìc in tyrannos dieta 
intur, mnltaque alia, quae 
B fere orig^nein produnt, ad 
Mrum animos capiendos , opi- 
Beta ìpsiasqae scriptoris ani- 
ilMrtatis stadiosissiiDum et ab 
dominata alieniAsimam opti- 
elarantia. — Herodotea qao- 
Ùgkt PlatarchtiB II. p. 826 E., 
Platmrchi sit haec disputa- 
la. Herodotea etiam Dioni 

obyeriata esse in oratione, 
grippa Octaviano f ersuadere 
y ut rem pnblicam libernm 

(LII, 2— 13), statnit Frand- 
[. Yipsan. Agrippa pajir. 13—27. 

aliter ea, quae Philestra- 
t. Apollon. y, 32 de optima 
blicae forma disserentcm fa- 
ipasianum, ad Herodoti cxcm- 
efficta vult Kaiser ad Philo- 
Vit. Sophist. p. 173. 
deop — xatah'fCvai xà ngi]- 
I Ad locutionem (ig fiiaov) 
ni, quae ad III, 62 attulimns, 
( add. Platon. Cratyl. p. 284 
vò notvòv Sì xazad'évTag XQV 
> %.T,X. In proxime seqq. vo- 
9V90V , quae in edd. vctt. post 
9Z09 legebatur, delcvimus au- 
ite omnium fere codd. , quam 
I olim tueri studuit Valcke- 
, cnm ad Homori exemplum 
un ita scripijisse putaret , af- 
Eustatb. ad Odjss. r . p. 1867 
)9, qui multa Uomerica huius 
■ collegerit. — Ad structuram 

fCdezs — Tijv K. v^Qiv X. t. 
. nott^. ad III, 68. 
' Ó' av ftr} XQ^ficc TiarrjQtrj' 
liovvagx^Tì] i. e. quo autem 
res bene composita esse potesl 
mpenum? atohtieuB XLIX, 29. 



p. 346 8. T. IL p. 348 Gaisf. Hero- 
dotea exscripsit , in quibns prò xcrr- 
rjQxrjiuvov Valckcn. xorri^prvftfVoy 
Ycl xarij^Tiff/LieVoy scribi posse mo- 
nuit , piane ut olim quoque Stepba- 
nus erat suspicatus. Ac Noster hoc 
verbo usus est V , 28. 106. IX , 66, 
ubi conf. nott. 8ed ab hoc loco , li- 
bris quoque acriptis in vulgata con- 
sentientibus , id alienum , cnm xor- 
flQTTifiévop ad verbum Hcctagtàv re- 
ferendum sit, unde Brcdov. p. 75 
XQfjfJUx %cnfiQTTj(iévov reddi vult: rea 
opta vel accommodata. Ad usum vo- 
cis XQ'flP^ conf. nott. ad IH, 53. Ad 
ipsam sententiam confer Euripid. 
Supplì. 428 (415), Stobaeum Tit. 
48. §. 20. p. 343 seq. T. II. p. 341 seq. 
Gaisf. et quae alia bis maxime con- 
grua citat C. Fr. Hermann. Lebrb. 
d. Griech. Staatsaltcrth. §. 63 not. 
8 ed. quart. Videntur enim Herodo- 
tea de monarchia s. unius imperio 
bisce non admodum esse dissimilia, 
quae a sophistis per Graeciae libe- 
ras civitates dictitata omnium inde 
ore ferebantur de tyrannide^ quod 
omnium renim publicanim genus 
deterrimum indicabatur. Conf. etiam 
Grote: History of Greece III. p. 15. 
rr; ^^saxi dvfv&'vva) noiénv xà 
^ovXbxui] „Vid.Hugo Grot. De iure 
b. et pac. lib. I. cap. III. §. 8. 9. 10, 
Haller: Restaurat. d. Staatswis- 
«ensch. I. pag. 462." Cr. Sallust. 
lug. 31 in fin. : „Nam impune quae 
lubet facere, id est regem esse.** So- 
l)boc1. Antig. 502 seq. ciXX' 17 xv- 
gavvìg nolldc x* aXX' fvdaifiovft., 
xa Jf «Fwy avxy dgàv Xéysiv <0'' a §ov^ 
Ifxai. — dvfvd'vvog de Romanorum 
dictatore apud Dionys. Halic. An- 
tiqq. Romm. V, 70. VI, 38. VII, 50. 
Add. ibid. I, 50. XI, 41. In omni- 
bus Graecorum rebus publicis libe- 
ris cuiTi hoc inprimis requireretur, 
ut magistrntns rationi reddendae es- 



154 



HERODOTI 



ég tavxriv rriv a(>;|^^i/, ixròg xàv icD^ótov votifiarfov 6xTfiBU. 
èyyCvèrai ^ìv yuQ ot vfiQig vnò xàv xaQsóvtov àya^àv, <p^' 
vog dì à^XH^Bv iii<pv8zac àv^Qmitcj). avo d' Ixcuv xavxa b%h 
TcàiSav xaxóxrixa' xà fùv yàg v^qv xèxoQtjfiévog sQÙei noXkà 
xal àxa<S%aka , xà dì (pd'óvo). xaixot avdga ys xvQawov Sq)di}' 
vov lÓBB slvav^ Ixovxa ys navxa xà iyad'd' xò d' vnsvavxCùv 
xovxov ig xovg TCohr^xag nétpvxB, (pd-ovésc yàQ xotOi à^ùsxoi0i 
nBQvBovai XB xal ^ciovot , x^^9^^ ^^ xotoc xccxiaxotOL xàv Ì0xàv^ 



seni obnoxii {vmv^voi , cf. C. Fr. 
HcrmaDD Griech. Staatoalt. §. 154), 
factam est, ut ad regni nataram con- 
stituendam vel grammatici, nt Pha- 
vorin. 8. y. PaaiXst'a p&g, 354, 40 
sq., docerent, reges debere esse 
àvsvd'vvovg , i. e. rationi reddendae 
haud ohnoxios. Conf. Aristot. Polit. 
IV, 8. §. 3 et Tittmann: Darstell. 
der Griech. Staatsverfass. pag. 540. 
Ex hiace igitur Graecornm si ve so- 
phistarum sive philosopbornm dia- 
patationibus , illa aetate maxime 
celebratis ac valgatis , hanc Nostri 
sententiam deductam esse admo- 
dmn fit credibile. In Herodoti yer- 
bis quod prò àvBv&vvm Cobet legi 
vult àwTCBvQ'vviù (ut sane apud 
Aristotelem 1. 1. Aristoph. Yesp. 505. 
Fiat. deLegg. IX. p.875 aliisque locis 
exstat) , nolui tamen recipere , cum 
alterum quoque bene dici posse 
monstretThucjdid. Ili, 43: vnèv- 
d'vvov Tjjv nagaCvsaiv f^oyrccg 
nqòs dvsvd'vvov t-qv vfiezégav 
ànQÒccaiv. Verba aravra Jg xavzriv 
tfiv ÙQXfjv (i. e. virum in hoc imperio 
collocaium, s. citi hoc imperium per- 
mittatur) ad eandem rationem expli- 
canda puto, ad quam i^sa^ai sCg rt, 
alia id gcnus , de quibus vid. nott. 
adi, 14. Ili, 14. 64. 

iyyévezai iiiv yaQ ot vpgig] Simi- 
lla de insoìentia tyrannorum apud 
Sophocl. Oedip. Tjr. 883 , monente 
Wessel. , qui ad seqq. verba: tp^o- 
vog ò\ ttQX'^d'ev iiiq)v£Tcci àvd'Qoarcù) 
haec adscripsit: ,yinvidia insita pìe- 
risque morialvtm est,**' 

évo d ' ^x^^ tcevTct] se. o fiovvag- 
Xog. Mox cum recentt. edd. scri- 
psi v§Qt e Florent. prò vulg. v^geiy 
quod tenuit Matthiae. Ad formam 
%i%o^flliévog (i. e. repieius insoìentia). 



qiiae est Homeri atqne epiconim, 
vid. Homer. Odyss. VIU, ^. Ili. 
XVIII, 287. Hesiod. Opp. et D. 591. 
Apollon. Rhod. 1 , 570. Datiyura si- 
militer adstruxit Homerus Ili. VITI, 
379. XIIL 831. XVII , 241. 

%aCtoi àvÒQU y£ tvgavvov atp^o- 
vov idee eivat] i. e. quamquam virum 
regia certe in potestate constitutum 
oportehat invidia vacare. Ad usam 
vocularum uluCtoi — yc, «mas sequi- 
tur alterum adeo ye {exovtd ye 
navxa xà dya&à) conf. VII, 9, 2. !« 
187 et quae alia dabit HartuDg 
Lebre v. d. Partik. etc. I. p. AM, 
411, Voemel. ad Demosthen. p« 520. 
— i 8ee scripsi cum Bredov. pag. 
373 prò vulg. i'dft^ quod retinuit 
Dietsch. Vid. supra III, 45. — 
atpd'ovog a Thom. Magist. p. 132, 
qui Herodoti verba affert , ex plica- 
tur ó firi (f&'ovtàv, Quae sequontiir 
verba : xò S' vnevavxCov xovxov ig 
xovg noltT^xag né<pv%e valenti sed 
contrarium fere huius (quod regem 
omnibus bonis instructum facere 
oportet) in cives fieri solet , ubi tU 
verbi nkpvne in passivam prorsus 
transit , ut in Euripideis ilUs , quae 
Lycurgus profert contr. Leocrat. §. 
100 vers. 8. avxóx^oveg d' itpviuw. 

(p^ovéei yàg xoCai aQiaxoiciy vu- 
QieovaC xf xal fcuortf»] i. e. inmdet 
enim optitnis quibusque, quod super^ 
stiies adhuc sttnt ac vivuni: in quibot 
Noster consulto et cum vi quadsm 
dixisse videtur neQieovai xe «cri 
ioiovai, quae duo verba ad nDnm 
idcmque rcdcunt; cf. Buttmann. ad 
Demosthen. Mid. p. 110. ed. sec. 
Quare sane non erat, quod Mehler 
in Mnemosyn. V. p. 60 verba xe «cri 
ifóovoi a librariis addita indeqne 
eiicienda haberet, quae mihi quam 



THALIA. m. 80. 



155 



diafioXàg 6% affioro^ ivdéxBód'ai, dvaQiioórórarog dì leccvt&v' 
1JV t€ yà(f avxùv iuxqìg^s ^(xw^^yg^ a%d'Bxai ort ov xccQta d'€- 
QaX€VBtm' Tjvts &eQa«€vy tcg xccQta^ ax^stai axB ^(onC. xà 
ò% dij nÀyusxtt i(f%o^i ifféaV vóiucià xb xtvBt naxQia^ xal Pia- 
xai ywatxag, xxbCvbv xb axQixovg. Tlkifiog ài aQx^'^ «QÓxa 



mmzime ridenUir retinenda. — Ad 
ipsmm •ententiam confort Cr. Sal- 
inai. Cai. 7 , 2 (ubi yid. Gerlach.) : 
„iiam regibus boni qnam mali su- 
•pectiores rant semperque bis aliena 
ylrtiis formidolosa est/*^ 

dutfiolàs dh UQiCTog ip9i%fa9'ai] 
i. e. calmmias vero faciUime admiltit, 
Wjttenbaeh. Select. bist. pag. 350. 
450 reponi valt aQt^zòq (prò api- 
tfvo() eo sensn: qui iubens admitiit 
emUmmUu. Qna emendatione Land 
opus. Nee magis opus erit, cum Na- 
bero (Mnemosjm. III. p. 487) legere 
f^0tog prò agiatog. Moz cnm Gais- 
lord, et Scbaef. e Bancrofti libro 
atqne Aldina exbibni dwixQpKMnóza- 
tmgj nt tjrannns indicetnr minime 
eongniiis aptnsve, qni cam reliquia 
Tlrat eodemqne inre atqne consor- 
tio gmadeat. Vulgatnm aytr^fuxrrd- 
tat09 taetur Scbweigh. sic yertens : 
qmod vero maxime omnium incongruum 
eti. Qnem seqauntur recentt. edd. 
haee yerba ab antecedentibus , qui- 
buscnm nos conianximus , malore 
posila distinctione, sdiungentes. At- 
qne sie quoque baec verba attui it 
Sanppiiis ad Lyeurg. centra Leocrat. 
pag. 05 ed. Batter. Ad ipsam sen- 
ientiaro cf. Euripid. Med. 110 seqq. 

ix^txm. Szs 9wnQ Ita cnm re- 
eentt. exbibni e Bancrofti libro item- 
qne Stobaeo baec yerba I. supra I. 
sic referente*). Editiones y eterea 
exhibent ^tomiav Jiyovfitvog , libri 
seripti plerique 9'iontìav, omisso 
▼erbo ^yoviìtevog. Cf. Bredoy. p. 28. 
Herodoti in nsu esse Sx^io^cci f^ 
^9ti ^^ similia obsenrat Wessel., nt 
II, 10^. 175. ^ip eodcm interprete 
dicitur asseniaior hlandusy ut in Phi- 
lon. pag. 070 E. 1015 D. Procop. B. 



Pers. II, 30. Hinc in Bekker. Anecdd. 
pag. 100, 4. 205, 17: ^^mCa ^ m- 
Qiccfi ngòg tivàg %oXcc*B^a et quae 
plnra babet Timaeus Lex. Plat., ubi 
yid. Rubnken pag. 140. Adde Scbo- 
lia in Tbeaet. pag. 363 Bekk. et 
Winckclmann. in Praefat. ad Pla- 
ton, de Legg. p. X. (ed. Turicens. 
anni 1841). Ad argumentum Wess. 
conferri yult Dion. Cbrysost. Or. 
VI p. 07. — De locutione Ìqxoiuii 
iffémv conf. nott. ad 1,5. 

vófucta te xiPBt natgia] Haec ci- 
tans Schweigb. in Lex. Her. s. y. 
xivsCv addit: „yel potius xiviei.^*^ 
E libris scriptis nihil enotatur. xi- 
vìh Bredoy. p. 371 scribi ouoque 
yult, ut III, 78 lo^fc (prò mvsi) et 
iqnógft (prò rjnoQBi), itemque III, 
00 noiérj (prò iroi 17) et III , 30 no- 
^étf (prò no9f,) : quae omnia sic de- 
dit Dindorf., quo cautius opinor 
Dietscb. ynlgatam retinuit, quam et 
ipse satius duxi retinere in re non- 
dum prorsus certa et ad liquidum 
perducta. Ad locutionem , ne plnra, 
conf. Xenopb. Agesil. 1 , 37 Sia zò 
Tccg noUzeiag %ivrj9"qvcci.. Add. Hel- 
lon. Ili, 4, 7 et Bcrgmann. ad Iso- 
crat. Areopagit. 11, quo auctore xt- 
veiv hoc loco yalet immutare , abro- 
gare. — De locutione fiitto^cei s. 
Pid^fod'ai. ywaìna (muiieri vim in- 
ferré) plnra dabnnt interprett. ad 
Thom. Mag. pag. 151 et Phrynicb. 
pag. 70 seq. ed Lobcck. Ex Hcrodo- 
to conf. IV, 43 ibiquc aliata, et VI, 
137. — Ad yoces hxeCvh xs à-agC- 
xovg (i. e. interficil indictà causa) 
conf.Werfer. in Actt. phill. Monaco. 
I.pag. 237. Thes. Ling. Qraec. I. p. 
1305 ed. Dindorf. 

nii^d'og dh uQXOv] Haec ex Euri- 



•) Gc^ncru» ex Aldina Herodoli cdilionc apud Slobacurn male rcrepcral &ODns{ccv 
ifyOVlMSVOg^ aed veram lectioncm, quae in prima Stobaei edilione Icg-itur, recic nunc 
revoe«TÌt Meineke (Voi. 11. p. 2t^). 



156 



HERODOTI 



(ihv ovvo^ ndvtav xakkiCtov ix^iy laovo^rjv' devtega di 
tovrmv xàv 6 fiovvaQXOS xoiési ovdév. jtdlcì ^Iv uQxàq cÌQX^h 
vnsvdvvov di dQxh^ ^X^^ y fiovXevfiara dì navta ig xò xotvòv 
avaipéQSi. Ti^s^i cav yvdfitiv^ iiBxévxag ri(iéag fiovvaQX^^ 



pidis Medea 110-130 flaxissc vi- 
derì monet Wyttenb. Selectt. bist. 
pag. 357 , qaem eundcm ad Cicer. 
De nat. deor. I, 44 conferri vult 
Cr. Ad verba ngcSta yi^v — ÒBvtfga 
8ì conf. Werfer. 1. 1. pag. 254. He- 
rod. Ili , 48. 

laovoiUfjv] Quod olim apnd Sto- 
baeara 1. 1. legebatar Icoztfiirjv^ id 
meliori Icovofiiriv nunc cessit, quod 
recte exhibuit Meineke. Tu conf. 
Herod. Ili, 83. 142. V, 37. Naro, ut 
recte monuit Wessel. , in populari 
statu laudaiur iuris inter*omnes aequa- 
bilitas. Idem citat Enripid. Suppl. 
433. lljperid. apud Rutil. Lupum 

II. §. 2 (ubi Ruhnk. comparai Sai- 
lust. Catil. 0) Liv. II, 3 et Vaicken. 
ad Euripid. Pboeniss. 541. Tu add. 
ArlBtotel. Polii. IV, 4. §. 2 ed. 
Scbneid. et Cicer. De rep. I, 31. 
Quae iuris aequabilitas cum eo po- 
tiflsimum referatur , ut cuiqne cìtì, 
quando de rebus pnblicis agatur, in 
conclone animi scnsa libere prò- 
ferre liceat, accedit inde illa qui- 
dem ad iaijyogiav, utraque autem 
maxime pertinet ad popularem im- 
perii statura sive democratiam. 
Vid. C. Fr. Hermann. Lebrbucb der 
Gricch.Staatsaltertb. §. 66,potis8Ì- 
mum not. 1 . et 5 et conf. etiam Grò te : 
History of Greecc IV p. 238. Inde 
Maeandrius, Samiurum tyrannns, 
depositurus tyrannidem sune fidei 
a Poljcrate commissam Samiis pro- 
ponit IcovoiiLTjv f teste Herodoto 

III, 142, ubi Inter alia loquitur haec: 
iyò dì ig iiéaov r^v ccqzV'" '^td'slg 
lo ovoikiriv vfiLV ngoayoQSwo f et 
deinde: — trjv iXevd'fQ^rjv v^iìv 
nfgiréd'Tifii , quod ad idem redit. 

ndXfo iiìv ccQxàg uqxh] i. e. sorte 
gerii magistratus : quatenus se. , qui 
magistratus gerunt, sorte eliguntur 
inter civcs eos, qui cxaminc ante 
instituto satis fuerint probati, id 
quod , teste Aristotele in Polii. IV, 
7. §. 3 Scbneid. , prò maxime liber- 
tatifl indicio per Graeciae ciTitaies 



liberas habebatur. Ac satis notum 
est, Athenis potissimum omnes fere 
magistratus sic sorte fulsse delatos 
in coque ipso valde sibl ^lacnisse 
populum. Aliis locis idem obiinuisse 
paiet ex Tiitmann. Darstell. der 
Griecbiscb. Staaisverf. pag. 538 
coli. pag. 308 — 314, nbi singalos 
magistratus, sorte Athenis electos, 
recensei. Tu yid. potissimum C. Fr. 
Hermann. 1 1. §. 07, 4. et §. 148 
ed.quart. Cr, con feri Harencarspel: 
De tribun. plebis institutione. Trai. 
ad Rben. 1820 pag. 2. — Ad ipsam 
locutionem nalto — tt^jct conf. al- 
iata a Blomfield. in Glossar, ad Ae* 
scbyli Sepi. e. Theb. 55. 

vnsv^vvov dì àgi^v ix^i] Consti- 
iuebani haec vel certe constitnere 
putabantur naiuram reipublicae li- 
berae apud Graecos, ut magistra- 
tus singuli muneris rationem popolo 
redderent. Quod Athenis imprimis 
valuisse nemo est , qui nesciat. — 
Plurima hanc in rem Tiitmann. 1. 1. 
pag. 3*24 seqq. et C. Fr. Hermann. 
1. 1. Hinc rex s. tyrannns dviv^th- 
vog, vide supra noti. 

povlsvficcta 'dì ndvta ig tò xoi- 
vòv ttvatpèQH] In Graeciae civitaii- 
bus liberis omnia ad popnlam eiua- 
que conciones relaia indeque onice 
suspensa fnisse, ita ut liber popo- 
lus in conclone de omnibus, qoae 
ad clviiaiem , ad regiminis formam, 
ad iudicia , alia pertinerent, sommo 
loco decemeret, neminem fugit. 
Vid. C. Fr. Hermann. 1. 1. et Tiit- 
mann. l. 1. p. 144 seq. ibiq. Demo- 
sihen.^ in Neaer. p. 1375 6 yà^ dn- 
(log ò *AQ'r]vai(ùv %vQuÌT€ttog Sv 
TÓàv iv T1JI nóXei ccKotvTtov %al i^ÒP 
avrà) noiBÌv oti av ^ovli^vat %, 1. 1. 
Qnare Cicer. De republ. I, 27: 
,,Aihenienses quibusdam tempori- 
bus sublato Areopago nihil nisi po- 
puli scitis agebani.** Athenas au- 
tem atque Atheniensium rempnbli- 
cam in Herodoicis potissimum re- 
spicienda esse , yix monito opus. 



THALIA. m. 80. 81. 



157 



ì&og ié^éiV iv yuQ rà «olla ivi rà «cnna. ^Oravrig fùv 
vtrfv rifu yvciiifiv Ì6éfp€Q€. Meyafiv^og dì òliyaQxijj ixé- 8t 
MiTQansiVj Iìy&v radè ' Tee ^lìv ^Otavrig ilae , tVQaifvida 
K, liléx^^ ^^l^ol tavxa* tà d' ig rò nlij&og avmyè fpi- 
rò XQOxog^ yvdiiijg rfjg àgltstrig fina(fTfix6. o^^llov yaQ 
DV ovdév iati àóvvetdreQov ovdh vfiQKStòxBQOv' xaC tot 
ifbv vfiQiv g>ivyovTag avògag ig di^fiov àxolaótov vfiQiv 
y iòti oviaiiàg àva^xèxov. ò filv yàg, tt ri «oiéei, 
^x&v «oiéei, r^ dh ov yivcióxeiv Ivi. xàg yà(f av yi- 
HyOg ovt* idvSaxdKij ovre olde xalòv ovdìv ov8* olxrflov^ 



H^^i àiinv] i. e. multUudi- 
. multi tndinis imperiam) au- 
mdtitmdini imperium ac potestà- 
nem permiiiere B. democratiam 
«re. Ipsa vox àé^siv ex Ho- 
qui saepins ea utiiixr nutrien- 
UmH indeque augendi si^ifi- 
etOdysa. IX, 111. XIII, 360. 
7». ni. VI, 261. XII, 214) de- 
a Tidetnr. 

«9 xtà TcoXXó ivi tà itavxa] 
ià. Anaxagorae philosophl 
iptam {Ì9 napTÌ nartòg fiotga 
vlfjv vóov) spectare arbitra- 
. Sehorn. in fragmm. Anaxag. 
. 1829) pag. 24. Add. Schaa- 
id Anaxag. pag. 74. 06. OOseq. 

(;ap. lxxxi. 

'tiQZ^V — iniTQanfiv] se. rù 
\ata (imperium , rerum summam 
tere, tribuere)^ quod ipsiim ad- 
inrenio VI, 26. Conf. praeter- 
120. 1, 64. IV, 202. VII, 52. — 
iieipio praesentis nawùv (abo- 
) Tolantatis et conatns notio- 
netse recte monnit Kaehner. 
r f. 438, 2. 

9* ig tò nXrjd'og x. r. L] i. e. 
fero ad multìtudinem swntnum im- 
I deferri iussit: scripsit Noster 
md antecedentia rà [lìv respi- 
, ad qtiam stractaram perti- 
ca , quae attnlit Matthiac Or. 
478. Verba seqq. yvcófirjg r^qg 
iig ^(tdQTri%t illustra vit aliquot 
similibns appositis Wjtten- 
md Plnt. Moral. I. pag. 90 , a 
iidatus. Indicatar aatem aber- 
t tentenna proposiia, de qua de- 



liberetur, cui obiemperetur. Mox sori- 
psi cam recent. edd. aavvezciziffov 
prò à^wstmteQOif, YÌd, Bredor. p. 
124, qiM conferri Tult I, 185. II, 57; 
itemqae dedi vPgtcrótBQOv e Medi- 
ceo aliisqne libris prò ipgieunoizf- 
Qov, qaod retinait Florentinns liber. 
Ad ipsam sententiam conf. VII, 
156, ubi d'^fiog avvo^nrifia axciQi- 
xmzocxov. 

ig dii(LOv uTHolaetov vpgiv x. r. 
X,] drjfiov de plebe s. popnli mnlti- 
tndine Noster intellexit, ut antea 
rò nX'qd'og. Ta bisce adhibe Plato- 
nica in Polit. VIII, 13 seqq. et Ci- 
ceroniana De rep. I, 43 seq. coli. 
Aristotel. Polit. IV,.4. §. 4 (lOVvaQ- 
Xog yàg 6 drjnog ylvBtat avpd'szog 
flg 1% noXXwv x. t. X, — nfOfìv prò 
nèaisip soripsi iabente Bredor. p. 
327. Conf. I, 32. II, 141. III, 53. 
120. 

Tcj dì ov yiviùCHLfiv ^vi] Similia 
qaaedam de plebis inscitia renim 
adroinistrandarnm citat Wesseling. 
exEarip. Sappi. 417. Aeschin. Dial. 
Ili, 17. Eodemqne Pjrthagoricoram 
sententiam, ^^avXog yàg XQitiig 
navxòg %aXov nqayyMxog oxXog^ spe- 
ctare monet Krische De societatis a 
Pythagor. cond. scopo politico p. 81. 
Adderò quoque licct Taciti illud 
(Annal. I, 20): „nihil in vulgo mo- 
dicum." 

Off ovx' iòidaz^rij ovrs oTSf na- 
Xòv ovSìVy oiS* ol%rji'ov] i. e. qui 
nec didicerii , nec noverii honesium 
quidquam, neque convemens. Valcken. 
ìnterpretatur : qui ni/di pulrri hone- 
stique novit aui ab oIììm edoctus, aut a 




158 



HEBODOTI 



{od'éet re è^naóàv rà 7t(fify fiata avsv vóovy xeifiaQifp nùxa\uà 
txekog\ jdì^fip fisv vwj ot né(fóy6t, xaxòv voéovóij ovtoi xfi^" 
6^(ov. tiiistg Sìj àvÓQàv xàv aQiaraviaiXéiccvrègòiuliriVj rw- 
TOiói negid-étofur rò xporo^' iv yàg dri rovroiOi xal avtol ivióó^ 
fied-a. àQÌ0t(ùv dì àvdQÒv olxòg a(fi0ta fiovkèvfiara yCvèC^Hu* 



se ipse, quod sii proprium, ita at 
verba olds ovS^v oi%ijìov idem ya- 
leant atqne ov3iv oISbv ol%o9'sv, 
idest ii avzov. Et plures attalit vir 
doctns locos, in qaibas sibi oppo- 
nantur verba sldévai si ve vo^aai et 
òiSccx^^vtxi, Equidem, qai in huins 
loci interpretatione 8chweigh. se- 
catns sum, malim cam Corae ol- 
%'q ov h. 1. eo sensn accipere , qno 
alias xcr^i^xoir, nqénov {(honestum, 
convetdetu), ita nt significa tiene non 
valde receda t ab antecedenti xaZòy, 
onius ipsins ampliandae causa band 
scio an additam omnino videatar. 
Praeter Isocratis locos a Corae al- 
latos vid. Schweigh. Lex. Polyb. p. 
401. Dietscb. (Jahrbb. f. Philol. n. 
Paedag. XVIII. p. 400) mavult in- 
telligere id quod rei publicae condu- 
cati Neqne i^itur opus prò olturfCov 
reponere òv7)[iov, ut proponit El- 
dikius. Valckenario assensus est 
Hoffmeister: Sittlicb-relig. Lebens- 
ansicbt des Herodot. p. 87. — De 
negandi particulis in hac sententia 
consulto auctìs apte monuitNitzsch. 
ad Homer. Odyss. IX, 215. Rcspon- 
det antem particulae ovzb sequens 
re eo modo, quo in aliis locis ad VI, 
1. excitatis. 

(od'éft ts ifinsamv tà nQìjyfuxxa 
&VBV lóov] i. e. pyqui deproperel ne- 
gotia cum impelu sine mente irruens*% 
de plebe , quae in res publicas tra- 
ctandas si inciderìt , omnia propere 
transigi temereque confici velit. 
Hic enim cogitandum de temeritate 
concionum Graecarum et oratorum 
impetu temerario, ut dudum monuit 
Valcken. Tu conf. etiam Grote : Hi- 
story of Greece IV. pag. 500. 

XBi(iccQQq} Cnelog] Pro tnsXog Flo- 
rent. liber Btìiskos, quod reiicien- 
dum esse docet Bredov. p. 100. 
Conf. II, 12, ubi equidem reliqui 
n^OHuélfiv ab omnibus librii alla- 



tum, band scio an mutandum in 
nQoaixiXriPj quam formam rerocATi 
quoque III, 110. iy,6I. 177. Caete- 
rum frequens baec imago apnd ve- 
teres reperitur. Vid. Homer. IlL II, 
144. V, 88. Alia ad b. 1. attnlit Val- 
cken. Sophod. Antig. 727. Ciceri* 
prò Piane. 4. 6; prò Mnraen. 17; 
prò Milon. 2; de provine, contali. 
10. Demostben. contr. Aesch. fala. 
log* pAg- 383 Keisk. , quem locam, 
eodem monen te Valcken., multi post 
imitando expresserunt. — „Proelam 
si audias, bic vulgi magis imperinm 
describi dicas quam popali. Ita 
enim ille in Platon. Alcib. pr. 18. p. 
57 : *0 (irhv yàg d'^fióg ioti nQÒg loto- 
TÒ avvdiófievov 6 dh orlog ^ccffva- 
Oftrévov nlijd'Og' oQ'Bv èri nal iv taig 
noUzB^ccig diatpàqHV Xiyovci v^ 
oyloxpariay Ti^ff SrjfuoiiiQatiag' ìcxi 
yuQ ri fikv arcentog xai nagowa^g 
%aì srAijfiftcZ^ff, ^ dh vnò ttop wó- 
fuav xBtaYfiévfj. Ubi plura adposni 
in imo marcine.** Cr» 

dij(irù) fisv vvVy oìnégeyci x.r.X.] 
Haud aliter fere Fabricius , Cineam 
de Epicuri doctrina disserentem au- 
diens, „Utinam**, inquit, „talia en- 
rent, qui bostes sint populi Romani, 
Pyrrlius ac Samnites.** Vid. Plntaroh. 
Pyrrh. 20. — Ad formam xifac^mp 
conf. Bredov. p. 379 et 337 et ad 
TtSQLd'émfirBv enndem p. 3V)4. Iptiiu 
verbi significationem attigimus ad 
1, 129, quam ad vestes, arma, alia 
id genus proprie spectantem, deinde 
latius patentem et ad alias quasrif 
res traductam iam novit Homerof 
Odyss. Ili, 205: al yàg ifiOÌ T0«<nJ9- 
ds d'fol Svvaiuv nfQi^BÌBVfìihì oonf. 
ab Ameisio nott. — In fine cap. cam 
recentt. edd. scripsi olìiòg prò f^- 
%óg, àqCaxovg Noster dixit ad id si- 
mul respiciens, quod principe$ b. 
primores civitatis , nobili genere 
nati, optimates a Graecis sic no- 
minsri solent; cf. modo V, 20. 



THALIA. ni. 81. 82. 



159 



ìvtog iihv Sri ravttiv yvcifiriv Ì6éfp6Q€. T(fitog dì z/a-82 
tXBÒBCnwto yv&^ìfv léyav 'Efiol 8h, rà (ikv elice Me- 
ìg ig tò «X^og l%(yina , donisi, oQ^óg lil^ai jtà d* ig òXi- 
\p ovx OQd'àg. Tqióv yàg nQOxei^évtov , xal navxtùv tàv 
ifióTcav iòvxmv^ di^fiov re cÌQÌ0tov xal òkiyaQxCr^g noi 
ffXpv 9 noXXà rouro iCQoixevv léyco. àvòqòg yàg evòg rov 
V ovdìv Sfieivov av (pavHfj * yvm\uri yàg roiavrjj XQeci- 
i%it(fOxevoi av àii&in^og rov nki^eog, Ciyàtó re av 
fiftaxa ini dvófieviag avdgag ovro [iaXi6ta. iv de òXi- 
} xoXXotiSi agerriv inaóxiovói, ig rò xoivòv ix^ea tSia 
i ipiXiei iyyiveod-ai. avròg yàg exa6rog fiovXófievog xo* 
og elvat yvcifirjai te vtxàv, ig ix^ea fieydXa aXXi^XoKfi 
hvxai , i^ <ov 6tdaieg iyyivovxai , ix dì ràv 6ta6ia)v ^x) • 
x dì rov (pótHìv anifiìi ig [WvvaQX^^' ^^^ i^ rovroi} dii- 
50p Ì6tl rovro aQiórov. driiuw re av aQxovtog àdv- 
il} ov xaxórtita iyyCve6%ai. xax6xr[tog toivw iyyivo^ii- 
\ xà Ttoivà ix^ea fiìv ovx iyyivetat rotoi xaxotcì , (piXiai 



Gap. LXXXII. 

iiff dh JaifiCog x. r. L] Qaae 
kiir, exscripsit Stobaeas Tit. 
, 24. p. 325 8. p. 300 T. II 
Ad locutionem ànsdsixwto 
' ef.^noit^ ad I, 170. Ad 
ig tò nlrjd'og ^lovxa conf. 
1 III, 16 fin. et Kaehner. Or. 
192, a. — In seqq. yerba xal 
f xm9 tàyto aQ^atap iói^xav 
et 9i omnium eorum (trium), 
'gei, quodque (in ano genere) 
t sii B, habealìtr; de vi vocis 
f ef. 1, &0. Ili, 18 ibiqne noti. 
^ Tovro nqoéyHV kbyto] xovzo 
ItùVPaQXOv tivai s. trjv fiov- 
pf riti, Knehner Gr. Gr. §. 
yt. 2. Hand aliter fere paulo 
i: «ai èp xovx(ù SiidéèB,oaù} 
ivro aQtifzop. — èvos xov 
»6att.edd.repo8ni promendo- 
tov. Mehlenira si sequamnr 
moivn. V. p. 71. 72, scriben- 
Kt: aQZ^ Ptog yòtQ ÌpÒstov 
9 ant dpÒQÒs yàg ipo; tov 
9 SifX^^'^^9' Mihi neutro 
•e Tidetar. Ad verba ap (pa- 
nf. Werfer. Acti. philoll. Mo- 
. p. 255. Verba seqq. : Ìp SI 
\VQ noXloìci ttQStriP x. t. X, 



vaicnt: in paucorum potesiaie, ubi 
plures viriuiem ad res pubiicas tractan- 
das afferunl eandemque exercent, in- 
ter ho8 inimiciiiae privaiae eaeque vali- 
dae exsisiere toleni. Similem fere sen- 
tentiam invenias expressam in Iso- 
cratis Panegyr. §. 79. — Ad locutio- 
nem avtòg inccOTOg (unusquisque ipse 
8. solus) Wessel. laudai Herod. Vili, 
10. 123, AeneamTact. 4. Tu add. V, 
78. VII, 10. Sequitur verbum in nu- 
mero plurali (affixvfoyrai), haud ali- 
ter atquelll, 150. 158, ubi conf. noti. 

àmpri ig novpaQx^ijp] se. tu w^if- 
yfucta 8. tò ngatog , conf. Knehner. 
Gr. Gr. §. 413, 3, qui idem f.392, a. 
fin. consulendus ad Siedete; vid. 
etiam noit. adV, 124. In utroquc 
autem aoristo {ànéprj et diéds\6) 
significationem eius, quod fieri ple- 
rumque solcai, inesse, monere vix 
opus. Conf. Herod. I, 194 ibique 
noti. Ad ipsam rem faciuni loci ge- 
mini, quos exciiaviiC.Fr. Hermann. 
Lehrb. d. Griechisch. Siaaisalterth. 
§. 03. noi. 3 seqq. ed quari. — In 
proxime seqq. àSvpaxa ^ij ov xorxó- 
trjra iyy^pead'ai conf. ad voc. ddv- 
para I, 91 et ob usum particnlamm 
fL-q ov Knehner Qr. Gr. §. 718, 2, e. 




160 



HEKODOTI 



èì Ì6iyQiu' Oi yoQ xaxovvtig xa MOivi óvyxvif^aPTig xoiiv^. 
rovTO dì rouwTO yiwèxai ^ ig o iw Mffoóxis rig xov diqfLOv tùvs 
xoiovxovg Mavófi. ix di avxàv ^mviia^srai ovtog dii im xov 
d^fiovj ^GWfiir^ófCf vo^ dì àv cnf i^mni ULOWOQjpg iw* xat h 
xovxm òiikolxai ovxog^ og ^ fiovMcpxtij xpaxióxov. ^Eìà dì igit 
xavxa óvllafiivxa eixitv^ xó^ev imlv ^ iXév^s^fii^ iyéwiXOj 
xal x€V divxogi xaxBga vaga ò^yLOv ^ okiyn^iìig ij fftOtWK^jpriF; 
"Eia xoivw yvónf^^ is.tt£<r^ iJLsv&fQG^ivxas dti Iva avòffm fò 
xoiovTO XBQióxslXsiVn z^9^^ ^^ xovxov xaxQiovg v6(uwg fif 
Iveiv liovxccg £v' ov yag anuvov, 
S3 Fpà^i (léP dfì xQSìg avxai arpo^xcoro, ot dì xd6<f£Q$g niv 

ixxà àvdgàv X(foóé9évxo xavr^. Slg dì ióódd'ii rg yvópty o 
^Oxavìig^ nÌQ6r^6i lóovontr^v óxévdav xoi^ai^ ilé^s ig liàfw 
avxoiót rade ' "Avdgig óraóiàxai , drika yàg dìi^ ort dèi iva yé 
xiva rniiav ^óikia ye violai ^ ijxoi xXiqgm ye laxóvxa^ ^ÌMi- 



airy%vì^€C9XBg moibvoij i. e. in idam 
inntmbentes et conseniienies faeiunt. 
Ita Wesseling. , qai ffpyxv^rrf ; 
restituit prò mendoso cv)'%qvì^v- 
T£g, laudans Ilerod. \1I, 145. Ari- 
stoph. £qq. 8M>. Qnae probans Wjt • 
tenb. in Selectt. hist. p. 357. 451, 
addii: SjneB. Epist. 13(5. p. 273 A. et 
Lncian. Bis accns. II. p. 796. Add. 
Dionys.Antiqq.Somm.VIjòS. Qaae 
BekkeroB eamqne sccutos Dindorf. 
post haec yerba addi volant rà noi- 
fvoi (cf. I, 39. II, 49. Ili, 16 etc), a 
librifl scriptis omnibas atqae a Sto- 
baeo absiint neqae omnino necessa- 
ria videntar; itaqae omisi camDiet- 
Schio et Bredovio pag. 30. — In 
seqq. ad ig o av — navaff conf. I, 
93 ibiqae nott. 

i* dì avtùìp ^tovfiaisTai] In bis 
constituendis Schweigh. et Gaisf. 
secutns sum. Neqae aUter edidemnt 
Dindorf. et Dietsch. Valcken. prò 
/x Sì avTtav malait in Sì av rcivSs 
(posiea), quod recepcmnt Reiz. et 
Matth. — Ad verba seqq. ivi Sì 
^nsc — eCnfìv conf. Herodot. VII, 
16, 3 et qnae plnra similia affert 
Frotscber. ad Anonjmi oration. fn- 
nebr. pag. 50. — In seqq. Sia èva 
avSoa redde: tmiwt viri opera, ntVl, 
38. VII, 165. 

tÒ rOiOVTO neqiaxiXXeiv] rò tot,- 



erro, intelligit imperìum i. 
tnm unins viri s. regimn, respieiMii 
ad prozippe antecedens cme iwdQa 
indeque Ketiam artienlnm addens 
Toci TOutxOy de qoo artieulo addito 
conf. mehner. Or. Gr. S- 4tt« b. 
De verbi negimlltiv notione eónf. 
I, 98. II, 147. m, 31. VÈ^Ìgxoi- 
xov est : praeierea. Ad verba ov yà^ 
afifipov cf. I, 187. Ili, 71 ibiq«e 
nott. De vocula iv (ijQvtag cv) in 
tìne posila plora dabimns ad V, 27. 

Gap. LXXXin. 

"jvSgfg aTactótai] Minime setU- 
liotos intellige viros^ sed qui einidem 
erant factionis s. rov; 1% njff ovnfff 
axaaBxtg, Monnit Larcher. Devoee 
avÓQBg in allocutione adiecfca oonf. 
Lobeck. ad Sophocl. Aiac. 1154. p. 
4.'>2 ed. alt. Ad /ffoyoiti'ijy conf . nott. 
ad III, 80. Ad ig p,ico9 conf. nott. 
ad III , 62 et qaod mox in fine enp. 
legitar: 1%, xov p,écov «imjtffo. 
— In seqq. ad usnm rocnlae yÙQ ini- 
tio sermonis conf. aliata ad III, 08. 

xli^gro ye laxóvxa] i. e. sofie ie- 
cluni, adepium. ^oi ÌMxòmt primns 
recepii prò Xaxorttov Wesselingini 
haec ezciiavit similia: Aesobyl. 8. 
e. Th. 55. [57 , ubi cf. Blomfield in 
Glossario] 128. Eumen. 33. Herod. 
IV, 94. Phil. Consi. Princip. p. 722. 



TUA LIA. ni. 82 — g*. 



161 



tQèifavtGyi^ tà neQaéav nXii^et tòv av ixBtvo iXtirai , ^ SXXy 
rtvl MX'^^' ^y^ f^^^ ^^^^ v^tv ovx ivayavisvfiai' ovte yà(f 
Sffxeiv ovTS uQx^^^f' i^iXfù. ini xovtip dì ixe^iatafiai r^g ag- 
X^9 i^* 9» tB vie' ovdsvòg vnéav aQ^Ofiatj ovtè avtòg iyà^ 
ovt€ oCÌm* ifuv aiél yivófievoi. Tovtov etnavtog TaUta^ mg 
6wB%mifsov ot £| ini tovtoiCi , ovrog fiìv di^ 6<pi ovx ivijyùìVL^ 
241{£i:o, aXX* ix tov fiéóov xaxifiro. Kal vvv avrtj ^ oixiri diats- 
Xés$ iiovìni iXBV^éQa iaùaa n6Q0éc9Vj xal affiorai tocaika oca 
avrq ^éX$i, , vóiiovg ovx ixagfiaivovóa rovg lÌBifOécuv. Ot Sì 84 
XoiMol tàv hctà ipovXsvovTO , ag fiaóiXéa Sixaiózaxa Cxrflov- 
tai' xal0^h ido^B^ ^Oravji fiìv xal totCì Ì7tò ^OxavBm aUÌ yi- 
voiiivoiOiy ìjv ig aXXov tivtc tàv inxà IXd'H 17 fiaóiXrittjj il^ai- 
(fita dtòoó^ai Ì6d^d xb Mridixriv ixBog £xa6xov xal xtjv nàoav 



Tu Tid. nott. ad III, 128. Inde na- 
lov i%vif<sa de se dixit Darìns ad 
regnnm eTectas apadÀeschyl. Pera. 
781. — > Ad inixf^Bijfdvxmv mente re- 
pet. iifUmv ex aniecedentibus. — 
X99 a9 ixitvo ^XfiTtti cam recentt. 
edd. rerocAvi e libris scrìptis in hac 
leetione fere consentientibns; vulgo : 
tÒf S9 hisCvot ^Imvxaiy quod libro- 
ntm acriptomm anctoritate carerc 
Tidetnr. — Locntionem rj aXXrj rivi 
m<>^ Wesseling. comparai cam 
ea dicendi formula, quae apud Ly- 
•imm occnrrit: ni^tB tixvjj fii^TS firj- 
109 j (iffósiua. Tu vid.Lysiae orat. 
in Aforat. §.'95. pag. 512 Reisk. 

kd tavt4p Sh—in'a}] Cf. III, 48. 
— Mox reposai %axijaxo , ut 1 , 45, 
ubi cf. nott. Dictionem ipsam ^x 
TOV fticov %ttT^a&ai Wessel. inter- 
pretatnr: e medio secedere, neutra- 
rum esse partium. Conf. IV, 118. 
VIII, 22. 73. a^èofuci (ut nullius 
westrum imperio subiedus sim s. pa- 
ream) , ni mox aQ%oi»,ai , eodem fere 
senan passivo Vii, 150 fin. 103. Conf. 
Kuehner. Gr. Gr. §. 390 et quos lo- 
CCS affertBoives Prolegg. Thucydid. 
p. 130, in qatons ii^%H9 et aQX^aO'ai 
similem in modnm sibi opponuntur. 
Cf. etiam nott. ad 111,^132. Ad 
stmcturam locutionis in é xb se- 
quante futuro indicativi consul. enn- 
dem Kuebner. §. 828 , ubi apte lau- 
dat Herod. VI, 65. VII, 153. Conf. 
etiam supra I, 22 ibique nott. 

HE£ODOT. II. 



Cap. LXXXIV. 

ie^'fjtd TB Mr^dmi^v] Medicam ve- 
stem Acanthiis honoris causa datam 
Noster scribit VII, 116. Nec aliam 
esse pntem Persicam vesiem, quam 
Cilicum regalo honoris causa tribuit 
Cyrus minor nata ap. Xenoph. Anab. 
I, 2. §. 27 coli. Aelian. V. H. I, 22 
fin. Intelligitur enim Medica stola, 
quae dicitur, longa ad talos usque 
pertinens , vestis sinuosa et compli- 
cata, e serico confccta (ut scribit 
Procop. b.'Pers. I, 20) et a Per- 
sis, postquam rerum potiti erant, 
rccepta , ita ut et rex ipso et prin- 
cipes Persarum et quotqnot alii viri 
illustres hoc mnnere honoris pieno 
ornarentur a rege, illft solemniter 
uterentur. Pertinet huc, opinor, He- 
rodot. I, 135, ubi Medicam vestem 
Persas assnmpsisse scribit; id quod 
de Persarum primoribus potissi- 
mum , meo quidem iudìcio , erit in- 
telligendnm. Nec alio spectat Cyri 
maioris edictum in Cyrop. Vili , 1 , 
40. 3, 1. Quod vero singulis yiris 
tale vestimentum honoris causa a 
rege tribuitur, id piane congruit cum 
recentiorum Persarum more, apud 
quos singulis viris sive primoribus 
in honorem tale vestimentum , quod 
Caftan s. Calai vocant , a rege con- 
cedi solet. Ncque huc non spectat, 
quod Mohammedes incoi is urbis Ai- 
lat in Arabia vestem dedisse fer- 

11 



t62 



HERODOTI 



doQèiiv, ili yCvsxai iv néQ(Sy0L u^atdtri. rovde dì elvènèv 
i^vXsvóaìrcó ol didoa^ai tavra, on ifiovXsvaé te Jtfmog rò 
jtQ^yiia xal 0vvé0tri0s avtovg. taira (lìv Sri X>tavy iJ^cUfita^ 
rade dì ig tò xoivòv ifiovXev0avro ' naQuvai ig tà fiatJiX'^ 
TCavra tòv fiovkó^evov tóv anta avav ioayyeXéog^ t^v fi^ xvy- 
Xavìj svSov (letà ywacxòg fiaóikevs' ya^ùiv dì [i^ i^itvm 



tur, teste I. de Hammer in Wiener 
Jahrbb. LXVI. p. 24 seq. Perti- 
nnenint antem talia hand dubie ad 
ninnerà illa maxime bonorata, de 
qnibns III, 100 et VII, 8 fin. Adhnc 
in monnmentis Persepolitanis con- 
spiciuntnr in lapide incisi viri sive 
Medi sive Persac, bac stola induti 
ampia et maxime plica ta, eaque ipsa 
discreti ab aliis inferìoris conditio- 
nis bominibus , qui aliam vestem gè- 
stant. Vid. Hceren. Ideen I, 1. pa^. 
214 seq. et Mongez. M^m. de Tln- 
stit. IV. p. 89 seqq. nna ciim tabula 
adiecta. — In antecedentibns yerbis 
ad structuram òg — aTT^aovTcti conf. 
Knehner. Or. Gr. §. 8 16, a. Ipsum 
yerbnni tczdvai in regc consti tncn- 
do H. creando usitatum iam snpra 
uotavimns ad J, 97 coli. V , 42, no- 
tayitquoMusgravins adSophocl.An- 
tig. WJ2 coli. Ocdip. R. 040. Eodem 
fere scnsn xad'LatcévaL nlii dixcrunt 
scriptores: vid. Voemel. ad Dcmo- 
sthen. Oljjntb. III. p. 38«. 

IpovlfVGcivtó ot dCSoaO'cti xavxu] 
Revocavi cum rccentt. edd. ipovlfv- 
aavto et boc loco et paulo inferins 
(tccSb dì ig tò %oivòv ipovlBvaavxo 
ot iBovlsvaavto toìÓvSf) prò vnlg. 
ìfovlsvaav , cuins bic locns nnlliis 
esse videtur; sed consnlto retinni 
ipovlsx^Cf, de Otane quod recte di- 
citur; vid. nott. ad I, 73 et conf. 
Rrcdov. p. 24. Verum iam viderant 
Valckenar. (qui ìnterpretatur: re in- 
ter ae deliberata constituerìtni) , Wes- 
seling. et Mattbiac. — Ncque in iis, 
qnae Otani, neque in iis, quae cae- 
teris conceduntur privilegia, com- 
roemoratur id, quod Plutarcb. II. p. 
820 D. affcrt : scptcm Pcrsarum prin- 
cipibus , qui magum interfecerant, 
concessum esse flg xovfinQoad'sv 
xijg ìistpocXijg x^v xiagav tpOQSÌv 
xovxo yòcQ inoii^aavxo avfipolov x^o- 
Qovvxfg ini xiqv nQÙ^iv. De tiara 



Persamm conf. nott. ad I, 132 «1 
III, 12. 

Svsv iactyysUog] Conf. 1, 1 14 ibiq. 
nott. Cr, ad h. 1. excitat: ,,WeMe* 
ling. ad Diodor. Sicnl. XVl, 47. p. 
118. Sainte-Croix Examen crìtiq.des 
bistor. d' Alexandr. pag. 39 et CorftSm 
ad Heliodor. Aethiop. X in Animad- 
vcrss. pag. 348." — Perqnam Bimi- 
lia bis sunt , quae Lncimn. De Sjr. 
dea §.25. Voi. III. p. 525 ed. laeob. 
babet, ubi rex ad Combabnm: ani" 
^Fcci dh TtaQ* Tjuèag avBv icccyvfUQg 
ovdé xig ànég^si as filaste fijg O^Qff, 
ovd^ ^v yvvai%ì 3aa Bvvaìoiun. 

yafiésLv d^ firl iéfCvai] Nam prme- 
ter pellices, qnas multaa habnére 
Persarnm reges, suas qnique babe- 
bant nxores legitimas , qoibiis nati 
soli ad successionem idonei ensent. 
Vid. 1 , 135 ibiq. nott. Brisson. de 
reg. Perss. princip. 1, 100 seq. — In 
universum quod attinet ad ca privi- 
legia, quae b. 1. scptem coniaimii 
sibi ac posteris snis in omne ten||t^^ 
constitnisse dicuntur, anteqnam 're- 
gem e suorum ipsornm numero eli- 
gorent , tenendum est , bo^ coninra* 
to8, ut in Excurs. ad UT, 7Ó expo- 
suimus, ex Acbaemenidamm tribù 
fuisse, hd'iv ot paeilisg ot TltQCti^ 
deci ysyóvaai, ut Noster scribit 1, 125 
(ubi vid. nott.), regia igitor stirpe 
et ipsos prognatos adeoqne inter 
primores s. principes Persamm re- 
ferri solitos et ad rerum publlcamm 
curam regnique administrationem 
cum rege summo' participandaa 
vocatos : ac narrat Tbeophylactan 
IIi.st. Ili, 18, vel apad eoa Penai, 
qui sexto post Cbr. n. saecnlo cum 
Bjzantinis imperatoribus bella ffee- 
scrunt , antiqua lege , quae ab spao 
Dario Hystaspis f. condita fertar, 
rerum gravissimarum et illnstriBsi- 
mamm administrationem sepiem tri- 
hìthìis fl. familm sortito distribntam 



THALIA. in. 84. 85. 



163 



^oAii^y ifiavitvóttpto towvii* or» Sv o IxMog ^iUbv ìm- 
aifutHiinfmg Xfàtog ^iy^i^rm iv ttji XQoaótsiù} , avzàv ini- 

^uQ$i^ dì i((v Ixxoxófiog^ avfHf tfapòg « rfS ovvofia fjv Oi- 85 



flue. Qno eodem specUre arbitror, 
qaod Ifithridftles Ponti rez genns 
mnm ad mnui ex hii •eptem ooniu- 
ratli retnliMe dicitur apud Polyb. 
V, 43. f. 1, et qnod Cappadociae re- 
gaa M poateroa ferebant Anaphae 
(i e. Otanii), uiiias e Beptem illU 
ooniuratia, eoi inde Cappadociae 
l e faua i tribatam foerìt, wine ^^ 
tAUp tpo^ovg ni^ms, ut tradii 
Diodor. Sic. XXXI, 28. 

•ce» mv é tMMog] „Ang^rìi ex 
conia capti apnd Oraeco» ezemplom 
▼uL ap. Hom. UymB. in Apoll. ZM 
wq. ibiqvc Bocttig^. in Matthiae 
À^mméfen», in Hjmn. Uomer, p. 
Ift7 acq.'' Cr. Westcliuir* obser- 
Tat, vidcrì Pcraaa aatutinum legiase 
tCB^piia , ^od solcm orientem vene- 
raicntnr, coU. IVocop. b. P. I, 3. 
Tv Tid. Hcrodot. VII, 123 ibiqiie 
nott. -— Caetcrum in hia enarrandis 
coiuentit Ctcaiaa cum Herodoto. Ita 
cairn iUc Persa. £zcerptt. §. i5: ^rr- 
€UiVH- il twr fntà ò JtCQfiog, xov 
y n$Mt avpfUHTO alltjXoig^ 



Mùmmv fMffoiqj^ rtvf «al téz^ì inèi- 
#4 ^ f^( 9Q06 dvatoXàg fyfVBrOj 
ff gfi m agyiog. Acposteahaud panci 
teìas rei mentionem fecernnt usqiie 
ad MifibailcB Choniatam, qni in al- 
locvtioDC laaaoi Angeli §. 43 (Tu- 
bine. 1847. ed. Tafd) eioadem me- 
nici. In Biautana inacrìptione ni- 
bil prorana de boc Perianun eonsi- 
li# angvrioqne ex eqni kinnitn capto 
traditnr: ncqao etiam in aliit inscri- 
ptionibna Pcreioia tale qnid eomme- 
aMrmri invcniaiua; qnod tnim in una 
Peraepolitana inecriptione equum, , 
cnina <ipc Dariua ad regnum evectus 
sH, siffolfioari exietimavit Lassen 
(Zéitad«ift a.Knnde d.Morgenl. VI. 
p. 19 ieM. 23 ieqq.) , pamm recte 
Me fieri doenilHoltamann. (Beitrftge 
a. Erldironf der Peraiacb. Keilin- 
tehrift. pag. 31 aeqq.). — ^Respexe- 
runt bnne et similes locoe , qui de 



vocibua animalium praecepta consi- 
gnamnt Grammatici, qni fere: itp' 
ramar XQtiutit^iv, Vid. Ammon. 
Ili, 18. p. 228 Valcken., Tittmanni 
Praef. ad Zonarae Lex. p. XIII , et 
qnos alioB laudavi in Meletemm. e 
diflcipl. antiq. I. p. 10 seqq. Olym- 
piodorus in Platonis Alcib. pr. pag. 
46: avzòg {JaQèìog)Stm x^/afri- 
Ofiov xov txwov ixt^tno trjv àg- 
XfiVj nbi Herodotum laudat/* Cr, 
— De equùf soli nacrÌM conf. I, 189 
ibiq. nott. Ac sponte in raentem ve- 
nit Taciti in German. 10. §. 0, ubi 
de Germania scribit, qui equoruni 
candidomm „1nnnitn8 ac fremitus 
observant: nec ulli auspicio maior 
fides non solum npud plebem, sed 
apud proccres, apud sacerdotes etc.** , 
ubi couf. interpretes atque Jacob. 
Grimm : Deutsche Mythologie p. 024 
8cqq. e<i. sec., qui alia quoque attu- 
ili, unde intelligìmus maiorìbus no- 
strìs equorum hinnitus admodum 
faustos viso» esse pugnam ing^es- 
suris. Tr. addit Delium in: Nach- 
tr&ge zn Sulsers Theorio d. sobon. 
Kiinste u. Wisscuscliaft. Voi. VI. p. 
280. 

tp^iy^rixat] „Vox propria de ani- 
malium voce naturali. Vid. Heyn. 
ad Iliad. XIX, 407. Observv. T. VII. 
pag. 600.'' Cr. Sic de canum la- 
tratn apud Apollon.Rhod. Ili, 1217. 
Apud Herodotum de hinnita acci- 
piendam esse vocem, vcl ex cap. H7 
patet. 

Cap. LXXXV. 

JaQHM ^l riv innonófios] i. e. 
eqidso, equorum magisler s. custos, ut 
in Xenophont. Hellen. II, 4, et Dio- 
gen. Laert. VI, 83, ubi commemora- 
tnr lienaadri fabula, quae inscribi - 
tur 'InnoKÓfMg. „Diirert ab tnno 
ipOQfiip. Vid. Platon. Polit. pag. 261 
pag. 255 Bekker. , annotante etiam 
Sclioliasta ad eum looum in cod. 

Il* 



162 



HERODOTl 



dcnQsiiv, fi yivEtav iv IléQiSìjOi rt/uorari^. tovèe ài sZvbxbv 
éfiovkèv0avt6 ol SldoO^ai tavta, ozi ifiovk6V0é zs TtQfStog jA 
nQYffiLa xaì (SwéczriOB avzovg, zavza iilv iti X>zavfi i^cUfBW^ 
zads dì ig zò xoti/òv ifiovXsvCavzo ' nagiavai ig zi fioaili^ 
navza zòv fiovkóiievov zóv inzà avsv ècayysXéog^ ì^v fiq rvy- 
xdvy svdov fiszà yvvaixòg fiadkevg' yafiésiv dh firi il^etvai 



tur , teste I. (le Haramer in Wiener 
Jahrbb. LXVI. p. 24 seq. Perti- 
nnemnt antem talia band dnbie ad 
manera illa maxime bonorata, de 
qnibns III, 100 et VII, 8 fin. Adbnc 
in monnmentis Persepolitanis con- 
spiciuntur in lapide incisi viri sive 
Medi sive Persae, bac stola indati 
ampia et maxime plicata, eaqne ipsa 
discreti ab aliis inferioris conditio- 
uis bominibus , qni aliam vestcm ge- 
stant. Yid. Hcercn. Idcen I, 1. pa]?. 
214 seq. et Mongez. M^m. de Tln- 
stit. IV. p. 80 seqq. una ciim tabula 
adiecta. — In antecedentibns yerbis 
ad strncturam àg — afqaovxca conf. 
Knebner. Gr. Gr. §. 8 16, a. Ipsnm 
verbani tcxavai in rege consti tucn- 
do 8. creando usitatum iam supra 
uotavimns ad I, 97 coli. V, 42, no- 
tayitquo Musgraviiis ad Sopbocl. An- 
tig. 062 coli. Ocdip. R. 040. Eodem 
fere sonsa •uLuQ'iazàvai nlii dixcrunt 
scriptores: vid. Voemcl. ad Demo- 
stben. Ol^ntb. III. p. 38«. 

ipovXfvaavtó ot S^Soa&ai ravva] 
Revocavi cum recentt. edd. ipovXsv- 
aavTO et boc loco et paulo inferins 
(raSs dh ig rò ìioivòv èpovXtvactvto 
ot iBovXsvaavzo roióvòi) prò vnlg. 
ipovXsvaav, cuius bic locns nnlliis 
esse videtur; sed consulto rctinni 
ipovXsi^af, de Otane qnod ree te dì- 
citur; vid. nott. ad I, 73 et conf. 
Hredov. p. 24. Yerum iam viderant 
Valckenar. (qui interpretatnr : re in- 
ter se deliberata constituerunt) , Wes- 
seling. et Mattbiac. — Ncque in iis, 
quae Otani , neque in iis , quae cae- 
teris conceduntur privilegia , com- 
roemoratur id , quod Plutarcb. II. p. 
820 D. affcrt : scptcm Pcrnarum prin- 
<'.'ipibu5i , qui magum interfecerant, 
c.oncessum esse hlg xovfinQoad'sv 
TTJg xetpccXTJg tr^v riàgav tpOQstv 
rovTO yàg ìnoi^aavxo cvfi§oXov xod- 
Qovvtfg ini triv nQÙ^iv. Do tiara 



Persamm conf. nott. ad I, 132 et 
III, 12. 

Svsv iaayysXiog] Conf.1, 114 ibiq. 
nott. Cr. ad h. I. excitat : „W«Me- 
ling. ad Diodor. Sicnl. XVl, 47. p. 
118. Sainte-Croix Examen ciitiq. des 
bistor. d*Alexandr. pag. 39 et ComSm 
ad Heliodor. Aetbiop. X in Antmad- 
vorss. pag. 348." — Perqnam flimi- 
lia bis sunt , quae Lacimn. De Sjr. 
dea §. 25. Voi. III. p. 525 ed. laeob. 
babet, ubi rex ad Combabam: «9^ 
£fat Sh TtccQ* wiag Sv(v icayvflìog 
ovdé zig ànéQk^i (fs ^(i^sti^i^gùi^ioSj 

yaiiisiv dì fiii iifLvai,] Nam prme- 
ter pcllices, qnas multas Imbiiére 
Persarum reges , suas qniqne babe- 
bant uxores legitimas, qaiboB iwti 
soli ad successionem idonei easent. 
Vid. 1 , 135 ibiq. nott. Brisson. de 
reg. Perss. princip. 1, 100 seq. — In 
universum quod attinet ad ca privi- 
legia, quae b 1. septem coninimii 
sibì ac posteris suis in omnè teiqi^^i' 
constituisse dicnntur , anteqnam 're- 
^em e suorum ipsorqm numero eli- 
gcrent, tenendnm est, bo^ cpninra- 
to8, ut in Excurs. ad IH, 70 expo- 
suimus, ex Acbacmenidamm trìbn 
fuisse, ^vd'iv ot paairXésg ot niQC^" 
deci ysyóvaat, ut Noster soribit 1, 125 
(ubi vid. nott.) , regia igitnr sHrpe 
et ipsos pregna tos adeoqne Inter 
primores s. principes Persamm re- 
ferri solitos et ad rernm pnbliciunim 
curam regnique administrationem 
cum rege summo* participandna 
vocatos : ac narrat Tbeophylactaìi 
Ili.st. Ili, 18, vel apud eo8 Persae, 
qui sexto post Cbr. n. saeculo cnm 
Byzantinis imperatoribns bella ffea- 
scrnnt , antiqua lege , qnae ab' ipao 
Dario Hystaspis f. condita ferfiir, 
rerum gravissimarum et ilInstrUai- 
manim administrationem septem tri- 
hiibtis s. familiis sortito distribntam 



THALIA. in. 8* 85. 



163 



^ottii^y ifiovlBvófKvto tùmide* or» av o IxMog iiJUav ìm- 
iamtdliinnog x^fàrog q>^iyÌfiTai iv rp x(foa6tèici , aizóv ini- 
fisfiipiix^tp , toikav l%Hv tij[v fiaavlrfiqv, 

^a^slf dì f(v tTtxoxófiog. àvfHf iMpòg ^ xfp ovvofia t/v Oi- 85 



ette. Qno eodem specUre arbiiror, 
qiiod M ithridates Ponti rez genns 
mmm ma umm ex his sepiem ooniu- 
ratis reinliAM dicitur apud Poljb. 
V, 43, f . 1, et qnod Cappadociae re- 
fm M potlaroi ferebant Anaphae 
(L e. OtanLi), imiiis e septem illU 
ooninimiis, eoi inde Cappadociae 
le^uum tributum focrìt, warf fii} 
r^UTr ^ò^avg Ili^ais, ut tradii 
Dlodor. 8ie. XXXI, 28. 

itiv Sv ó t9nog] „Angarii ex 
eonif capti apod Oraecos ezemplom 
▼uL ap. Hom. Hyma. in Apoll. 2iM 
•eq. ibique Ooettiger. in Matthiae 
ÀàmmdrenB» in Ujnui. Uomer. |>. 
157 Mo." Cr, Weflseling. obeer- 
Tat, viderì F^nae aatutinom legiase 
ttnpoa f qnod solem oricntem venc- 
rarantur, eoli. Proeop. b. P. I, 3. 
Ta Tilt. Herodot. VII, 123 ibique 
noti. -— Caeternm inhie onarrandis 
eooMiitit Cteeiaf cum Herodoto. Ita 
«dm Ole Persa. Excerptt. §. 15: fin- 
€UiVH- il twr fntà ò JtcgfCog, xov 
Sgw&v 9 ««^ aviré%€iTO dllijXoig, 

#4 ^ f^ff *Q9g àvatoXàg /yf vero, 
f fCfMnfinmoff. Ac postea liaud pauci 
Imiu rei mentionem fecernnt usqne 
ad ICiahailea Cboniatam, qui in al- 
locvUone Ittaoi Angeli §. 43 (Tu- 
bing. 1847. ed. Tafel) eiusdem me- 
Blail. In Bisutana inicriptione ni- 
bn proreve de hoc Persanun Consi- 
lia aognrioqiie ex equi kinnitu capto 
traditnr: neqao etiam in aliis inscri- 
ptionibiu Persieis tale qnid eomme- 
morari inveniaius; qnod tnim in una 
Peraepolitana inscriptione equitm, , 
esina epa Darius ad regnum evectus 
sH, signifioari existimavit Lassen 
(Z^laehffift a.Kande d.Morgenl. VI. 
p. 19 teM. 2Z ieqq.) , pamm recte 
kae fieri doenilHoltsmann. (Beitriige 
s. ErUXraog der Periiscb. Keilin- 
sehrift. pag. 31 seqq.). — ^Respexe- 
nint hnnc et similes locos ^ qui de 



vocibus animalium praecepta consij 
gnarnnt Grammatici , qui fere: itp' 

tjswnv XQ^P^'^^^''^' ^^^^* Ammon. 
Ili, 18. p. 228 Valcken., Tittmanni 
Praef. ad Zonarac Lex. p. XIII , et 
qnos alios laudavi in Meletemm. e 
discipl. antiq. I. p. 10 seqq. Olym- 
piodorus in Platonis Alcib. pr. pag. 
46: avxòg {JccQeCog)Sm x^Cfim- 
aiMv Tov tnnov int^ato xriv àg- 
xilVj ubi Herodotum laudat.** Cr, 
— De eqwin soli ttacri» conf. I, 189 
ibiq. nott. Ac sponte in mentem ve- 
nit Taciti in German. 10. §. 0, ubi 
de Germanie scribit, qui eqnoruiii 
candidomm „1iinnitus ac fremitus 
observant: nec ulli auspicio maior 
fides non solum apud plebem, sed 
apud proccreSf apud sacerdotes etc.**, 
ubi couf. interpretcs atqne laoob. 
Grimm : Deutsche My Ihologie p. 624 
8cqq. e<Ì. sec., qui alia quoque attu- 
Yii^ unde intelligimns maioribus no- 
stris equorum hinnitus admodum 
fausto» visos esse pugnam ing^es- 
suris. Tr. atldit Delium in: Nach- 
trftge zu Sulxers Thoorie d. schon. 
Kiinste u. WisseuMchaft. Voi. VI. p. 
280. 

ip^iyifixai] „Vox propria de ani- 
malium voce naturali. Vid. Heyn. 
nd IHad. XIX, 407. Observv. T. VII. 
pag. 690." Cr. Sic de canum la- 
tratu apud Apollon.Rhod. Ili, 1217. 
Apud Herodotum de hinnita acci- 
piendam esse voccm, vcl ex cnp. 87 
patet. 

Cap. LXXXV. 

JttQHM de riv inuoìiónui] i. e. 
equiso, equorutn maginler s. aulos, ut 
inXenophont. Hellen. 11,4, 6 et Dio- 
gen.Laert. VI, 83, ubi commemora- 
tur lienandri fabula, quae inscribi- 
tnr 'lnno%6^g. „Differt ab Uno 
tpoQ^iff. Vid. Platon. PoUt. pag. 261 
pag. 255 liekker. , annotante etiam 
Scholiasta ad eum loonm in cod. 

n* 



162 



HERODOTI 



dageriVy rj yCvBxui, iv IléQiSyai. ufiKotdtri. rovèa ài eZvexBV 
èfiovXavdavtò ol SidoO^av xavxa , ori ifiovkev0é te TtQcitog to 
nQfjyiia xal (Svvéotriòe avxovg. rama ^Iv dtì ì)tavii H^aifera^ 
rad 6 di ig rò xolvov ifiovkev0avro' naQiévai ig tà fiaóiXi^ 
Tcdvra tòv fiovkófisvov tàv STCtà avsv ècayyeXéog^ ^v fi^ rvy- 
xàvi} svScjv fiata yvvaixòg fiacUevg' yafihiv dh fi^ iietvtu 



tur, teste I. de Hammer in Wiener 
Jahrbb. LXVI. p. 24 scq. Perti- 
nnerunt nutcm talia hand dubie ad 
ninnerà illa maxime honorata, de 
quibus III, 100 et VII, 8 fin. Adhnc 
in monumentis Persepolitanis con- 
spicinntur in lapide incisi viri sive 
Medi sive Persae, hac stola induti 
ampia et maxime plicata, eaque ipsa 
discreti ab aliis inferiori» conditio- 
nis hominibuSf qui aliam vestem ge- 
stant. Vid. Ilceren. Ideen I, 1. pa^. 
214 seq. et Mongez. Mém. de Tln- 
stit. IV. p. 89 seqq. una ciim tabula 
adiccta. — In antecedentibns verbis 
ad structuram wff — aTTqaovrai conf. 
Kuehner. Or. Or. §. 8 16, a. Ipsum 
verbnm tcràvai in rege consti tucn- 
do s. creando usitatum iam supra 
uotavimns ad I, 97 coli. V, 42, no- 
tavitquo Musgravliis ad Sophocl. An- 
tig. 002 coli. Ocdip. R. 940. Eodem 
fere sonsu xad^iatavai ali! dixcrunt 
scriptores: vid. Voemcl. ad Demo- 
sthen. Ol^nth. III. p. 38«. 

èpovXfvaocvto ol déSoa&cti ravra] 
Revocavi cum reccntt. edd. iBovltv- 
aavTO et hoc loco et paulo inferius 
(tuSb Sì ig rò ìioivòv èpovXsvacevTO 
et iBovXfvaavto roióvdf) prò vnlg. 
ifovXBvaav, cuius hic locus nullns 
osse videtur; sed consulto retinui 
IpovXei^Gfj de Otane qnod recte di- 
citur; vid. nott. ad I, 73 et conf. 
Bredov. p. 24. Verum iam viderant 
Valckenar. (qui intcrpretatnr: re in- 
ter se deliberala consUtuerunl) , Wes- 
seling. et Matthiac. — Ncque in iis, 
quae etani, neque in iis, quae cae- 
teris conecduntur privilegia, com- 
memoratur id , quod Plutarch. II. p. 
820 D. affcrt : soptem Pcrearum prin- 
cipihu.s , qui magum interfecerant, 
roncQssum esse flg xovfinQoad'Sv 
rrjg ìiS(paXfjg triv xiàqctv tpOQtìv 
TOVTO yuQ inoii^aavTO avfifioXov x^o- 
QOvvtfg ini tr^v ngà^iv. Do tiara 



Persarnm conf. nott. ad I, 132 et 
III, 12. 

Svsv iaayyBUog] Conf. 1, 114 iblq. 
nott. Or. ad h. 1. excitat : „Wetse- 
ling. ad Diodor. Sicnl. XVI, 47. p. 
118. Sainte-Croix Examen crìtiq. des 
histor. d' Alexandr. pag. 39 et ComSai 
ad Heliodor. Aethiop. X in Aaimad- 
vcrss. pag. 348." — Perqnam aiml- 
lia bis sunt , quae Lncimn. De Sjr. 
dea §. 25. Voi. III. p. 525 ed. laeob. 
habet, ubi rex ad Combabam: mA 
^fui ah Ttag' Tjjièag Svbv hceyvfUo^ 
ovdé tig dnéQ^Bi as ^f^cW^i^ff o^^ff, 

yaiihiv dh fi^ i^fCvai] Namprae- 
ter pellices, qnas multas liabnère 
Persarnm reges, suas qniqne habe- 
bant uxores legitimas , quibus nati 
soli ad successionem idonei easent. 
V^id. 1 , 135 ibiq. nott. Brìsson. de 
reg. Perss. princip. 1, 100 seq. — In 
universum quod attinet ad ca privi- 
legia, quae h. 1. septem cpninimil 
sibi ac posteris suis in omne tenzona 
constituisse dicuntnr , anteqnam re- 
p;em e snorum ipsorum numero eli- 
p:orent, tenendum est, ho^ coniara- 
to8, ut in Excurs. ad III, 70 expo- 
suimus, ex Achacmenidamm tribù 
fuisse, hd'BV ot paatXiBg ot TlfQCtC- 
Sctt yByovaai, ut Noster scribit 1, 125 
(ubi vid. nott.), regia igitnr sHrpe 
et ipsos prognatos adeoqne Inter 
primores s. prinoipes Persamm re- 
ferri solitos et ad remm publicarqm 
curam regniqne administrationem 
cum rege summo' participandMu 
vocatos : ac narrat Theophylactna 
Hist. Ili, 18, vel apud eoe Persaa, 
qui sexto post Chr. n. saecalo cum 
Byzantinis imperatoribns bella ffea- 
scrunt , antiqua lege , quae ab ipeo 
Dario Hjstaspis f. condita fertar, 
rerum gravissimarum et illnstrUai- 
mamm administrationem septem tri- 
hubìts s. familiis sortito distrìbntam 



THALIA. ni. H«. 85. 



163 



iiip9w tf fimóiiù f) ix xmv fSwexavuCtiytmv. xs^fl dh t^ 
fkMbijtiig ifiovlBvóttPto toióydc orév av o tMMog ^iUbv ix- 
iomtUÀovtog Xfàtog ^iy^firat iv tfi ngoaCTèla , nvxàv ini- 

^oQsl^ dì f(v txxoxófiog^ àvfiQ 6<Hf>òg « rff ovvofia ^qv Oi- S5 



esse. Qno eodem specUre arbitror, 
qaod lliUirìdates Ponti rez genns 
tonai md umm ex his sepiem conia- 
imtis retnfiBse dicitur apnd Poljb. 
V, 43. f. 1, et qnod Cappadociae re- 
gm M potlaroi ferebkiit Anaphae 
(L e. Otanic), unioa e septem illis 
ooninratia, cai Inde Cappadociae 
fo g mu » tribntum focrìt, iS^rf il^ 
T^Ufy ^6^ov$ né^amg, ut tradii 
Dlodor. 8ic XXXI, 28. 

Sccv «9 9 tunoq'] „Aagarii ex 
efois capti apnd Oraeco» ezemplum 
Tid. ap. Hom. Hymn. in ApoH. "IM 
wq. ibiqve Boettig^. in Matthiae 
Ààmm/àftn^ in Hjnui. Uomer. p. 
157 Mo." Cr, WesMliui^. obter- 
Taty viderì F^naa satutinam legasse 
ttnpoa , ^od solem orientem vene- 
ranstnr, eoU. Procop. b. P. I, 3. 
Ta Tid. Herodot. VII, 123 ibique 
nott» — Caeternm in hia onarrandis 
eooaentit Ctealaa eum Herodoto. Ita 
nioi^ Ole Pena. £zeerptt. §. i5: ^rr- 
mlmi^ 9Ì twr htà ò Jtc^fCog^ xov 
Hmmmff %a^ CìnréuHto dlltjXoig^ 
Mùmmv fMfX«y^ vìvi «al <f Z^* insi- 
#4 ^ f l<Off XQOs avavoXàg iyévfzo, 
%99pa9£9€tno£, Ac postea liaud pauci 
teiac rei mentionem fecernnt usque 
ad lliehaSleai Choniatam, qni in al- 
lowitkme laaaci Angeli §. 43 (Tu- 
bine. 1847. ed. Tafel) einadem me- 
■lipit. In Biautana inicriptione ni- 
bil prorana de hoc Persarnm conai- 
\im anguiioqne ex equi kinnitn capto 
traiUtnr: neqne etiam in aliis inscri- 
ptionibna Persieia tale qnid eomme- 
monn Invenimua; qnod tnim in nna 
PeraapoUiana inecriptione equum, , 
esina epa Darina ad regnum cvectus 
sHy airalfioAri exietimavit Lassen 
(Znitaebtfift a. Konde d. Morgenl. VI . 
p. 19 ieM. 23 ieqq.) , pamm recte 
koe fieri doenilHolUmann. (Beitrftge 
a. ErUXrang der Peraisch. Keilin- 
lehrili. pag. 31 seqq.). — „Re8pexe- 
runt hnnc et similes locos ^ qui de 



vocibua animalium praecepta coubì- 
gnarunt Grammatici, qui fere: èqt* 
ìnnnv %QffL9xiÌHv, Vid. Anunon. 
III, 18. p. 228 Yalcken., Tittmanni 
Praef. ad Zonarae Lex. p. XIII , et 
qnoe alios laudavi in Meletemm. e 
diacipl. antiq. I. p. 10 seqq. Olym- 
piodorus in Platonis Alcib. pr. pag. 
46: avtòg {JaQeiog)èià ^^Cfim- 
aiiov Tov Tanroo immetto xr^v à^- 
xiiv, ubi Herodotum laudat/* Cr, 
— De eqìds soli sacri» conf, I, 189 
ibiq. nott. Ac spente in mentem ve- 
nit Taciti in Oerman. IO. §. 0, ubi 
de Germania scribit, qui eqnoruin 
candidorum „1iinnitn8 ac fremitus 
observant: nec nlli auspicio maior 
fides non solum apud pìebem, sed 
apud proccres, apud sacerdotes etc/S 
ubi couf. interpretcs atque laeob. 
Grimm : Deutsche My Ihologie p. 624 
seqq. e<l. sec., qui alia quoque attu- 
lit, unde intelligimus maioribus no- 
strìs equorum hinnitus admodum 
fausto» visos esse pugnam ingfres- 
suri». (i\ additDelium in: Nach- 
tr&ge zu Sulzers Theorle d. schon. 
Kiinstc u. Wissenschaft. Voi. VI. p. 
280. 

tp^iyirixcti] „Vox propria de ani- 
malium voce naturali. Vid. Heyn. 
nd lliad. XIX, 407. Observv. T. VII. 
pag. 690.** Cr. Sic de canum la- 
tratn apud ApoUun. Rhod. Ili, 1217. 
Apud Herodotum de hinnitu acci- 
piendam esse voccm, vcl ex cap. 87 
patet. 

Cap. LXXXV. 

JaQHM ^t fiv inuoìiófioi] ì. e. 
eqtdso, equorum magister s. custos, ut 
inXenophont. Hellen. 11,4, et Dio- 
gen.Laert. VI, 83, ubi commemora- 
tor lienaadri fabula, quae inscribi - 
tur 'InnwLÒ^g. „Differt ab trtno- 
tpoQ§^. Vid. Platon. PoUt. pag. 261 
pag. 255 Bekker. , annotante etiam 
Scholiasta ad eum locum in cod. 

11 * 



164 



HERODOTI 



paQTig. XQog rovrov zòv avàga , inei xb duXv^nOav , ikel^B jdla^ 
Qstog radè ' OUfiaQèg , rì(itv Ssdoxrai xbqI r% fiaOiXrjtr^ noiièw, 
xarà rade' orav av 6 Litxog nfàrog yO-^yli^rat afta t&.^l^è 
ivióvn , avrav énavafisfirikórav , rovrov iiuv rìp/ fiaótX^^ 
vvv (ov , st riva ixeig 6oq>Criv , {ornava , cig. av r^futg 0%àfi€v 
rovro rò ysQag^ xal firi akXog rig. ^A^aCfisrai Oifia^-qg rol6ÒB' 
Ei fiìv dij, c5 Séanora^ iv rovra rol éan rj fiaoikia dvai ^ftij, 
d'a(f0£€ rovrov svvexev j xal dviiòv ìxb àyad'òvj òg fiaa&Xsvg 
ovSslg aXXog nqò 0ev Sarai ' roiavra i%(ù g>d(fiiaxa. AéyBi da- 
QBtog' El roivw rt roiovrov iiaig 0oq)i6fia^ oqti \i,^%avaa^^ 
xal liti avafidXXsód'ai , cjg rrjg iniovatig tinBQtig ò aymv ìifUv 
iàrvi ^AìtovOag raOra o OlfiaQtjg xotési roióvdè ' ég èyCvsro % 
vvi , ràv dijXéav tnncDv fiiav , ri^v 6 daQaCov tnnog latBqyi 
liaXiara, ravri^v ayayòv ég rò ngoàcreiov xarédrfic, xal èM^- 
yays ròv jJaQsCov tnnov' xal rà fiìv noXXà «sQiijye ayxùv fg 



Clark, paff. 78 Gaiaf." Cr. — Ad yo- 
cem aoq>^v in seqq. conf. Ili, 4. 
Formam fLtjxciv^ nolni cum Bredo- 
vio mutare in y^riiavéo, libris scri- 
ptis omnibas invitis ; cf. Ili, 53 ibi- 
que nott. Ad stractoram mg av — 
ax^Sfisv cf. I, 5. 11 ibiqae nott. 

iv tovtoj} %oi èati] i. e. in eo si- 
Uan est, inde pendei, Cf. Herod. VI, 
109, et quae Valcken. attalit: En- 
ripid. Iphigen. Tanr. 1057. Andocid. 
de Myster. §. 39. pag. 6, 18. Lys. De 
caed. Er&t. §. 34. p. 20. In proxime 
seqq. ad verba rovrov ttvsyiBv (quod 
ad hoc attinet) cf. Kuehner. Gramm. 
Gr. §. 599 not. 2 et infra Herod. Ili, 
122 ibique nott. 

mQTi fLTixavcia^ai] Ex Bacchyli- 
dei8 (cf. Bacchyl. fragmm. ed. Nene 
nr. XXI. p. 33 seq.) : ovx iSgag igyov 
ovd' diipoXàg Herodotea fluxisse 
vnlt Wessel. , praeterea monens, 
verba seqq. (og r^ff imovarig rìfii- 
Qrjg ó dyòp ruiiv iaxi dieta vidcri 
secnndam proyerbium : vvv yaq ice 
àyòv (yid. Aristoph. Pac. 275) ant 
nXriaiov 6 dyoóv. E insmodi locutio- 
ne.s de iis , qui ad certamen aliqnod 
se accingnnt, attigit Casaubon. ad 
Sneton. Ner. 45. Pro rjfitCv iati Na- 
ber. in Mnemosyn. IV. p. 7 mavnlt 
scribi iatai. Quo mihi quidem 
non opus videtor. — Quae deinceps 



cnarrantnr de Oebaris fraudo,. In- 
veniuntnr quoque in brevina ocatn- 
cta apud Poiyaen. Strateg. Vii, 10. 

xavtriv àyayév'] xomri[¥ r^ett- 
tnm post praegressum ti}v, ut in« 
03. 75. Plura Struve Spec. I. QoMtt. 
de Herod. dial. pag. 29. (Opnscc IL 
p. 293 seq.). Sic quoqne IV, 44 «liii- 
quo locis. — Monet FischeroB ad 
Wellcr. I. p. 371 et h. 1. ei cap. seq. 
perspicuitatis ad iuvandae causa to- 
cem ^riXé(ùv Nostrum addidiase. 

rà ^v noXlà jttQiijye àfZ^ 4 
Tnna)] nsQirjys cum Schweigli. ^ 
Gaìsf. dedi prò «fpii/yaye, quod 
e Wesselingii editione retinnemat 
Matthiae et Dietscb. Quod noa re- 
posuimus, placuit quoque Schaefero 
ad Dionys. Halle, de comp. Torb. p. 
208 (quem Cr, laudat), ubi tà fU9 
cum sequenti sroUà lungi Tetat, 
cum sibi cohaereant rà ah9 — tilog 
Sh , piane ut alibi rà (àv — tè ié. 
Inde yertit: et primum quidem Mme- 
plus. — Ad àyxov conf, I, 190, et 
ad iyxQi(inz(ov (quod repoaui prò 
iyXQinxoov) conf. II , 60 ibiq. noti; 
Suidas: iyxQintmv nifOCTtihipmv, 
Mox ^rjléy cum pleriaque libria aert 
ptis et Gregor. Corinth. de Iod. diaL 
§.41. pag. 440 hunc locnm ezcitante 
dedi , quia baco forma una eat Ha- 
rodotca, ncque probum, quod in Al- 



THALIA. m. 85. 86. 



165 



^A^ "^fUgji di diag>cHJxov0jj ot ^$, xaxà fSWè^rptavxò^^^ 
ftov ini xàv Xnn&v. dieì^eXavvóvrcav di xcctà tò XQoa- 
Vy mg xatà tovto tò x&qIov iylvovxo^ Iva rrjg naQoi%o\ué- 
^ìfiimg xaxBdiòsto ^ ^tikèa Xnnog^ ivd-avta 6 jdaQsiov Tn- 
ifoódifaiimv i%QB\kixv<SB' afux di rà titnp roiko noirflavxi, 
fluri} ^ al^ifitig xaì fiifovrrj iyévBxo, imyBv6(iBva di xaOxa 
!flE^^ ixBXéfùóé fui/ 9 &onBQ ix Ow^éxov xbv yBvófiBva' oC 
nuKiùOQWXBg dxò xàv Xmctov «qoóbxvvbov xòv /laQBlov ag 



aifiUu^tWi. Ta vid. Bredov. 

L57. 

%B òr^vcai Tfiv tnnov] Pleri- 
btri Tov Tnirov: eqaidem, qanm 
pmin mente addenàam sit ad 
, mmlni cam recentt. edd. re- 
I tii p tnnov , quod pertinct ad 
B, ni in Platonis Eathyd. §. 63. 
e06 E : iyanyé rot bISov — av- 
òipMV9tt) òxBvovta tr^v %v- 
Blenim loci scnsoB eat: admi- 
iniim Parii), ut imret equam, 
r Infra IV, 30 inuiai tovs 
^aig tnntitig. Caeternm Sxbv- 
jfw^g de equo admissario dici, 
ma monnit Frommel. in Creu- 
[élett. Uh pag. 157. 

Cap. LXXXVI. 

' ^^Qfl Sh Sia(p(oa%ova7ji] E 
olti et Vindobon. libro recepì t 
aiiogina diaq>ccva%ovGij. Sed 
sigli, et Gaisf. potissimum ob 
snni libri auctoritatem dcde- 
B^Éapmaìiovinjj qaod et h. 1. 
, 45 restitni . qnoqac viilt Bre- 
p.' 142, qaodqne etiam dede- 
Siodorf. etDietflch. ApudDio- 
a freqnens vnoqxó a%_SLV et ini- 
iHPf ut loci monstrant a Wes- 
QJlectiad XIII, 18 (ubi est: 
pi^g vno(pa}it%ovarjg). Si- 
mtlocntio, interprete Valcken. , 
« die, ubi prìmum iliuani. Alii 
toTMi eodem monenteValckcn., 
vJga 8. mg mg vnétpaivs, 
vrima luce, cum primutn dilucu- 
eoll. Geli. N. Att. II, 29 ibìq. 
>T. et Vn , 1. EUendt ad Ar- 
Exped. Alex. Ili, 21, 5. Infra 
ll7No8ter scripsit: ijwg w die- 



(paivB, qnac una cum aliis affé- 
runtur in Pro^ammate Gottingensi 
(1836) de partibus noctis et diei ex 
divisionibns yett. P. I. pag. 10. — 
In seqq. ot ?£ sunt UH sex coniurati, 
cum Otanea septimus imperio rennn- 
cianset. Sic III^ 83 oC Vg — ini tc5v 
tnnaiv eai: equis insidenles, s. èni- 
psprjnótsgj ut III, 84. 85 dixerat. 
Conf. etUm IX, 44 et IV, 141. 

X a T à ovvtO'i^avTO] Ad vocem 
xarà (prout) cf. 1 , 208 et Kuehner. 
Or. Gr.§.618. In seqq. verba: dis^- 
eXavvóvTODV di nata tò ngofioTSiov 
rcddunt: dwn urbe egressi vehunlur 
per suburbium , ubi ad du^fXavvóv- 
x(ùv mente addas xovg Tnnovg (cf. 
Kuehner. Gr. Gr.§. 302, e, a.) et xorrà 
co scnsu accipias, quo invenitur I, 
30. 77, ubi vid. nott. Ad structuram 
xar« TOVTO — Tra conf. Ili , 64 ibi- 
que nott. Ad usum praepositionis 
%axà cf. II, 121. §. 4 ibique nott. et 
III, 14. 

ÌTslè(oaé ftey] eum conswmnarunt, 
i. e. conftrmarìmt regem, inaugurartmt. 
Confer. I, 120. 100. V, 111. Wesse- 
Hng. citat Ep. adHebr. II, 10. Dixit 
autcm Noster tcXcÓo (prò zbIhÓ<o)^ 
ut xsXeog^ alia id gcnus, de quibus 
disputat Bredov. p. 155. — maneg h 
avvd'éxóv xfVy i. e, quasi ex compo- 
sito. Citat Thomas Mag. p. 823, ubi 
hacc: avvQ'Sxov ov fióvov xò avytiH- 
fisvov i% xivmv, alla xnrl rj avfirpoì- 
v{a. Ad sr^oaexwfoy conf. nott. ad 
II, 80. Fulminis augurium faustum 
habebatur adeoquo victoriae et re- 
gni omen, de quo cf. lui. Caos. Bu- 
Icnger : De terrae mot. et fulminibb. 
V, et V, 17. 



166 



HERODOTI 



87 ^oufiksa, Ot ftìv ÒT^ fpaói ròv Olfiaffèa raika iLii%wifffla69m^ 
ot dì totade {nal yàf In u(iq>6t£(ftic kéyèxai vnò U'Sifóéafp)^ 
C9$ rijg iTCnov tavrris róv aQ^Qtov inii>av0ag rij x^tnl iffit 
avxìpf xQVìlfas iv tyCv ivaì^vQvCi ' ag dì SfLa tà ijli^ àvmni 
àxÌB6^ai (i^ékkaiv roifg iitnovg , ròv Olfidgea toikov H^eifavta 
ti\v XBtQa iCQog rov JaQèCov iictcov rovg fivxrrjifag XQO^BVBt- 
xcct , ròv dì alc^^svov g>QiiidÌccad'€ct xt xal x^ntBxiaat, 

88 JaQBtogxB àìio'Tóraanfog ficc^iksvg ccTtsdédexxo* xtxiot 
^0av iv xy ^Aaiìj nàvxtg xaxtjxooi , nXr^ ^Agafitav , Kvpov xb 
xaxaóxQStl^a^évov xal vaTS(fov airng Kanfivaea. *A(fafiioi dì 
ovduyià xaxr^xovaccv ini dovkoavvìj TléQóìjai , aXkà l^etvoi à^i- 



Cap. LXXXVll. 

fjrot avtriv K^vìlfag iv tyoi ava- 
^VQ^ai] i. e. dicutu — eum manum te- 
nuùse occuliaiam in hiretecis. Cnm re- 
eentt. edd. roBcripsi ^x^'t prò ^%h^ 
libris sic iiibentibus. De verbo 
txBiv^ adiancto participio, conf. I, 
27. 28. De Perflarnm braccia 8. 
tcvtt^VQiai conf. I, 71. J^diì, V, 49. 
VII, 67 et Mon^z. M^m. de Tlnstit. 
IV. pag. 32 seqq. 48 seq. — Caete- 
riim nihil de bis legìtiir apud Poly- 
aenum Strateg. VII , 10 de Oebaris 
fraude narrAntcm: e([iiunì tradit 
Polyaenus cognito loco, in quo pri- 
die cum equa rem liab'nisset , ama- 
torio quodam affcctii oxcitatum hin- 
uitum edidissc primam. ^ 

ùniBO^ai fitXlHV tovs tnnovs] 
equos hic intelligit jfex coniarato- 
rum , qui de imperio decertaturi 
erant. dnisad'ai proprie valet emitìi 
(e carceribus) inde^e procedere ; àn- 
ctum opinor de equostribus certami- 
nibas, adeo ut loci sensus sit: cwh 
in eo ettsel, iU equi prodi reni s. in 
certamen quatti descenderenf. Conf. 
Herod. VII, i22. — De «tructura 
mutata ex finita in infinitam oratio- 
ncm conf. Ili, 75 ibique nott. 

Glossa Herodotea: qìQiiuié^ccad'ai • 
tpQva^aad'aiy (pvarjacn. Ac (pgii^xt- 
TBCd'ai proprie de hirco, (pQtycitts- 
ad'ai de equo dici monent vcteres 
grammatici , Ammonius De diff. vo- 
cabb. p. 144 (ubi vid. Valcken. Ani- 
raadyerss. p. 226) , Thomas Mag. p. 



1M)1. Sed Herodotura de equi hin- 
nitu qfQiiJMèaa^i diziase expieMe 
monuit Suidss s. v. coli. 8chol. ad 
Theocr. Id. V, 141. Bacbmanit. ad 
Lycophron. Alex. 244. Sehaefer. ad 
Dionys. Halic. Do compoa. Terbb. p. 
195 , et quae alia citat Creuaer, in 
Melett. I. pag. 12: — j^cfMtCte» 
eadem in re narranda adhflniit Cto- 
sias Exccrptt. Perss. §. 15 et, mo- 
nente 6V. , Olympiod. in Commenlt. 
in Alcib. I. pag. 46. 155. 

Cap. LXXXVIII. 

JaQfùog — ànèdéèsxto] Cum Da- 
rius , moriente Cyro (vid. 1 , 209), 
viginti ferme annos essei natiu, 
Cambysis vero ac magi regniim oeto 
expleret annos, Dariam undettigiiita 
annos natnm s. anno 521 a. Ghr. n. 
ad regnnm accessisse c<mcladit Lar- 
cher. in not. ad li. 1. coli. Tab. chro* 
noi. VII. p. 630. Tu vide dispnUU 
ad III , m et 67. De ipso Darii no- 
mine vid. Excurs. ad III, 70 et nelt« 
ad VI, 98. In AegypUoram quo- 
que monumentis invenirì nomen Da- 
rii notis hieroglyphicis declaratam 
ostendit Rosellini Mon. stòrie. IL p. 
170 seq. 

'Agapiot dì ov&Hfià x ui > )ailW W If 
X. r. A.] ot;<¥a{LMr dedimus prò oAll^ 
daiM. Vid. nott. ad III , 10. (HUt 
haee Enstath. ad Dionys. Peórieg. 
0.33. AVabes s. iacolae^eius teme, 
quae nunc Yemen vocatur, quam- 
quam vix bominam meororìà iàm 
liberi nem inique snbditi fnisse vi- 



THALIA. m. 87. 88. 



167 



vowo , %a(févtég Kafifivóca in* Atyvnrov' àixóvrav yccQ ^Aqu- 

24Zfiiov avx av iófiaXoisv Iliif^av ig Atyvnrov, Fccfiovg re toòg 

Mffntovg iydiiis néffóy^i 6 Ja(fstog , Kvqov fùv dvo dvyaté- 



deninr, qnemadmodam h. I. praedi- 
cat Herodotns, qnem alii post (ut 
Diodor. II, 1) secati sunt, tamen 
per brere tantum tempos cxteris pa- 
roisse, cum terrae ipsios conditiono 
satis tati esaent ab aliorum incur- 
donilnia dominataqne, bene monet 
Bitter: Erdkimde II. p. 191. Neque 
enim Darina , neque eius successo- 
ret , nee ipae denique Alexander in 
Arabiam felicem usqne progressi 
nmt et Angusti aetate, quae eo 
Bissa est Romanorum expeditio 
duce Aeilio Gallo , re infecta rediit 
nee ad loeorum quidem cognitio- 
lem moltoni profnit, teste 8 trabone 
IVI. pmg. 782 s. pag. 1120B. coli, 
pag. 780 a. p. 1120 B. seqq. De ea 
BoUone, qnam de Arabia Noster ba- 
buit y coni. nott. ad Herodot. II , 8 ; 
de significatione verbi naqivthg vid. 
nott. ad III , 72. Ob dativum nÌQ- 
9g€i , qni seqnitnr verbum xcmficot'- 
attv, Hérodotea affert Knebner. Gr. 
Gr.^§. 575. 

is%6vTa9 yàp 'J(fa§ùov] Conf. su- 
pra III, 7. 8. Mox cum recenti. 
edd. e pluribus libris reposnimus 
i^piXouv prò Tulg. iapdlXoifv , cui 
patrocinatur censor lenensis 1817. 
nr. 1G4. pag. 374. 

Pfffftovc Ti tovg nQmtovg iyufief 
nfy4f^ci i JaQeCog] Dativum Iììq- 
ojfit Schweigh., qui olim addere vo- 
luit Ì9j post retulit ad nf^anovg^ ut 
intelligantur nuptiae., quae Persia 
^rimae, i. e nobUisamae fuerìnt. Nc- 
qna aliter fere Kuebner. Gr. Gr. §. 
581 , e. coli. 588, a. intclligi vult : 
matrimonia ex Persarum iudirio nobi- 
lissima. In Scbweigbaeuseri et Din- 
dorfii versione Latina redditur ,,in- 
ier Persas'* , quod band scio an 
praeferendum sit respicienti quoque 
ad praegressa, quae de Arabibus 
Noster retulerat, qui iam ad Per- 
saa quasi regressurns et orationem 
qnodammodo interruptam cxccptu- 
TJiM est. Neque abundare videtur 
haec vox hoc loco, ubi uxores iustis 
nuptiis ac legitimo matrimonio iun- 



ctae Dario recensentur; quippe quas 
e solis Persis et quidem ex una Cjri 
Achaemenisve stirpe regi sumere li- 
cuit; unam tantum novimus Esthe- 
ram , modo bue illa pertineat , quae 
e simplici pellicc in legitimae uxo- 
ris locum evecta esse videtur. Vid. 
Heeren: Ideen I, 1. pag. 408. Me- 
morantur autem h. 1. ab Herodoto 
eae solum uxores , quibuscum Da- 
rius ab eo inde tempore erat iun- 
ctus, quo regnum adeptus est. Quas 
quaituor fuisse , eo magis tenendum, 
cum e Mohamedi instituto quaiiuor 
uxores legitime ducere liceat , eius- 
demque e decreto quattuor omnino 
omnium optimae habendae sint uxo- 
res. Quod e sanctitate numeri qua- 
temarii apud orientales homines re- 
petendum. Vid. I. de Hammcr. Hi- 
stor. Osman. I. p. 565. Filiae Go- 
bryae , quam prius duxerut Darius, 
nulla h. I. mentio. Ac scribit Insti- 
nus I, 10 de Dario: „IIic iam prin- 
cipio regni Cjri regis filiam in ma- 
trimonium recepii, regalibus nuptiis 
rcg^um firmaiurns, ut non iam in 
extrancnm iranslatum quam in fa- 
miliam Cyri revcrsum vidcreiur.** 
De simili Cyri Consilio monuimus 
ad 1 , 95. Inter Darii uxores autem 
plurimum valuit Alossa, de qua No- 
ster VII , 3: 17 "Atoaaa flxs tò nàv 
ngarog, coli. Ili, 133. £ Gobryae 
filia susceperat Darius filios tres, 
quorum unus 'AQtapa^dvrjg (VII, 2), 
alter 'Àgiap^yvrjg (VII, 97), ieriius, 
quae Valcken. est suspicio, 'Agacciii- 
vrjg vocabaiur. Ex Alossa quattuor 
filios snscepit, teste Herodoto VII, 
2 , qui Xerxem maximum naiu inier 
bos significai, et VII, 7 Achaemc- 
nem alterum Darii filinm et Xcrxis 
frairera affert: quibus Vaickenar. 
addi vult AMasisien et liystaspem, (VII , 
82. 97. 04); ex Artyslone Arsamen et 
Gobryam (VII, 00. 72); e Pannye 
unum Ai'iomardwn (VII, 78). Ex 
PhraUtgynCf filia fratrisArtanis, nati 
Abrocomes et Jlyperanihcs (VII, 224), 
quod uirumque nomen aeque ac 



16S 



IIEEODOTI 



gag^AroCóav zt xaì 'A(fzx)6xóvriv^ x^v \àv''Axo66otv X(foawoi-. 
xrflaoav Kaiifivóf} xb x^ àdelq>6^ xal avxig xp luiyp , rqv Si 
'jQXVóXfóvjiv naQ&évov. sxéQijv dì SfiéQdiog xov Kv(fov ^vya- 
xìqu iy^iis , xy ovvoiuc ijv nccQ^ivg. 16%^ dì xal rqv xov ÌHd- 
veto d^yaxéfa , ì/i xòv (layov Tiaxàdrilov inoirfie. dwafuv^ t$ 
nàvxa ot iit{^nXaxo. TIqóxov ^év vw xwcov xoiifiaiuvog 
kC^ivov Ì6xi]6B' gpov de o[ iv^v avYiQ licxevg' èxdyf€ci^ 
dì yQdfL^axa Uyovxa xddè' JAFEIOS 'O 'TSTAZnEOE 
LVN TE TOT 'innor THi 'APETHì (rò ovvofM Uymr) 
KAI OIBAPEOS TOT'innOKOMOT EKTHEATO THN 
89 nEPZESlN BALIAHIHN. noirfiag dì xaika iv Iliqóifli 



Phaedùnes (III, 08) uomen, quae 
Otanis fait filia, qaod Gracce sonat, 
explicuimus ad III, 08. 

dwdfjkioi TS ndvva ot in^finlato] 
i. e. omnia ei potentià complebantur, 
8. omne Persarum regnum ipsi red- 
ditum, ipsiosque potentià per omnes 
regni partes stabilita. Revocavi 
in^fiLiclctro , quod idem legitur III, 
108 , cam Dindorfio (Praef. p. XLU) 
et Bredov. pag. 334. prò vulg. ini- 
nléccTO , qaod ex Mediceo , Floren> 
tino, aliis flnzit, neqae vero ferri 
h. 1. potest. Verba seqq.: tvnov 
Tcoiriadfi^vog XC^ivov Italus inter- 
pres reddit: un inonwnento di pietra; 
et in nota monet, xvnov minime hic 
significare siatuani, sed potius „un 
basso rilievo*^. Kecte : etenim tv- 
nog h. 1. imaginom s. figiiram (equi- 
tis) significat, quam rex lapidi in> 
scalpi iassit : quales oquitum s. bel- 
latoram figarae saxis incisae adhac 
inter veteram Persarum monumenta 
conspiciantar ; vid. II, 130. 138 ibi- 
quc nott. Ad significationom verbi 
niodii noiftad'ai cf. 1, 31 ibiqae nott. 
etKuehner. Gr. Or. §. 300, |9.; ad 
vocem iiSov cf. nott. ad II , 4. Ili, 
47. Caeteram inter eas Darii inscri- 
ptiones, quae adhuc cognitae sunt, 
nallam esse , in qua equi , cuius ope 
ac virtutc Darius ad regnum perve> 
nerit, montio fiat, iam supra ad 
III, 84 adscripsi: in ca, quae Darii 
scpulcro addita est , inscrìptione ae- 
que atque in Bisutuna unius Aura- 
mazdis s. Ormuzdi beneficio se re- 
gnum dcborc enuntiat Darius. Nc- 



que enim equum , cuius in hac He- 
rodotea inscriptione mentlo fit, de 
equo coelesti , qui est Sol (i. e. Or- 
muzd), intclligi posse, id quod na- 
per proposuit Donaldson (Journal of 
the Asiatio Society XVI, 1. p. 5 8eq.)t 
mibi quidem porsuasom hmbeo. 

tÒ ovvofuc Xiyoiv] i. e. nomen equi 
hic erat adscriptum s. indioatuin, 

Cap. LXXXIX. 

Iloti^cas dh TavTtt ip Tté^f&gai] 
llaec verba Latine sic reddidit Din- 
dorf.: „kis peractis Persicum imperlum 
in praefecturas distribuii'* eie. , ut 
sane verba èv IléQCijat^ quae ex mea 
sentcntia arcte cum verbis irofi|- 
aag Ss ravra cohaerent, ad seqaen- 
tia (ÙQxds xar6arif0ttro) iraxisae vi- 
deatur. Rcctius opinor Schweig- 
haeuscrus: his domi peractU; inde 
malim equidcm ita locum intelli- 
gere: Darius, haec cum peregiMMei 
in Perside si ve in ea terra, quae pro- 
])rio sensu sic dicitur (Herodot. Ili, 
07) , Perscpoli opinor , ubi hoc mo- 
numentum lapideum , cuius cap. 88 
nientio fit , a rcge constitutum esie 
credo , deinde ad totius regni admi- 
nistrationcm propius accedens vi- 
ginti cius provincias constituit sin- 
gulisque tributa imposuit: id qaod 
profocto fieri non potuit , nisi onni 
regno pacato omnibusque a^ id per* 
tinentibus terris ad regis obsequium 
redactis. Itaque hanc totius regni 
divisionom, de qua Ilerodotus re- 
fert , factam esse arbitror non sU- 



TU A LI A. IH. 88. 89. 



169 



; xateóTijifato bIxoói^ tàg avtol xaXéov6i ócczQajtfjtag. 



ìBÌ magam interfeciam et Da- 
id regiam dignitatem eFectam, 
liqaot certe annis praeterla- 
cain oppreasis iis scditioni- 
qvaa in variis regni provin- 
Korta§ , moz yero a Dario ez- 
M asse tradit inscrlptio Uisa- 
omnia essent pacata et regia 
io obedirent; id quod viz ante 
a 510 ante Chr. n. fieri potnisse 
mo y si qaidem vel post Baby- 
1IIII aeditlonem , qnae urbe Ba- 
B eapta mense Augusto anni 
id. nott ad lU, 150) finiU est, 
denno ezortas esse seditiones 
itana inscriptione a Dario ipso 
i intelligimns: adeo ut demum 
sniinm 510 Darius ad hanc 
deacriptionem , qnae omnes 
I eomplecteretnr , accedere pò- 
• 

[fìg ntneov^aoTO f ncoat] Agno- 
■ in bisce mdimenta interio- 
MB dieant administrationis re- 
craanun per provincia» nunc 
Ktios descripti vel pottns de- 
eoepti: id quod priores Persa- 
■eges, et Cyrus et Ciilnbyses, 
sodo neglczisse videntnr. Con- 
I enun est haec provinciarum 
iptiOy qnam Darius instituiss* 
inasse fertnr , cum accuratiori 
iomm , quae singulis gentibus 
neiiaqae subditis sint prac- 
a, distribatione , qniii ex ea 
jaodammodo nata videri quc- 
lummam regni stabiliendi cu- 
egregie illa quidem prodens. 
B.enini fngit regem sapientem, 
administratione non bene or- 
a tribntisque singulonim popu- 
I non satis accurate constitutis 
prtus, ut dona offerebHntnr, 
orla, nec ad ullum modum raen- 
iqne adstricta; quo ipso vel 
I premebant subditos praefocto- 
ne regiorum arbitrio piane ex- 
m), ipsnm regnum vix diu stare 
integmm imperiumque , brevi 
ritnm, mox iam eversum iri. 
Terb Noster de hac Persici re- 
eicriptione retulit , ca ex opti- 
>ntibiifl pleraqae certe fluxisse 
qnam non est, quod dabitemus, 



ad posteriora tamen regni tempora 
eam non prorsus convenire band 
minim. Cum enim prima talis di- 
visionis rudimenta potins, quam 
ipsam perfectam omnique parte ab- 
solutam descriptionem Darius exhi- 
buerit, postmodo nonnulla mutata 
aliterve constituta esse qnis mire- 
tur ? Ncque unice ad tributa ac ve- 
ctigalia, ut quibusdam (vid. Kitter: 
Erdkunde Vili. p. 85. HI seq.) pla- 
cnit , baec descriptio spectassc cen- 
sonda est, ita ut alia quaedam prae- 
terea ezstiterit ipsius terrae s. pro- 
vinciarum descriptio ; nam tale quid 
nunquam in Persarum rebus locum 
habuisse invenimus, apud quos 
utrumque potius semper coniun- 
ctum fuisse conscntaneum est. Nc- 
que accurate locorum ac terrarum 
rationem situmve secuta est haec 
descriptio, in qua maior ratio ha- 
bita fuisse videtur terrarum sive 
gentium, prout illae quidem in Per- 
sarum venerint ditionem. Qnarum 
nonnullae post a Persis quae defc- 
cerunt, nullum amplius tributum.sol- 
visse inveniuntur. Itaque ni! mirum, 
si apud poiterioris aetatis scripto- 
res quaedav inveniuntur, cum Hc- 
rodoteis quae minime oong^uant, 
immo ob temporum diversitatcìn 
maxime distingui debcant. Quo vel 
illud reforo (alia ut taceam) , quod 
ad numenim fatrapiarum pcrtinet^ 
in quo ab Herodoto valde discrcpnnt 
aliorum scriptorum testimonia, quae 
dadum attulit Barn. Brissonius Do 
rog. Perss. principat. I. §. 109 ac 
nuper disqnisivit Hitzig (Das Bucli 
Daniel s. Exegetisch. Handbiich z. 
A. T. Part. X. p. 90 seq.) nd Danic- 
lis locum VI, 2, ubi centum viginli 
satrapias Darius constituissc dici- 
tur; qui numerus ad cenUan viginli 
septem satrapias adscendit in libro 
Esther. 1, 1. Vili, 9: eundem nume- 
rum prodit losephus Antiqq. ludd. 
XI, 3. §. 2. XI, 6. §. 1, qui alio loco 
(ibtd. X, 11. §. 4) trecentas nexaginln 
satrapias fquae inde convoniant cum 
numero dierum anni) a Dario factaa 
esse scribit: quo9 numeros omnes 
valde ezaggeraios nimiosque videri 



170 



HERODOTI 



xùrMtrflaq 6ì rag uQxàg xaì aQxovxaq inióti^ag itaiato ^- 



vix est , qaod moneam : neqae enim 
licebit cam Wheeler. (Geog^aphy of 
Herodot. pag. 202) gentinm potius 
nameram qaam satrapiamm hic re- 
spicere. Plato, qui regnum a Dario 
in septem partcs dmsam esse narrat 
(De legg. Ili, 12. p. 605 coli. Epist. 
Vili. p. 332 A), nnde hauserit, equi- 
dem band af&rmem : in numero sa- 
trapiaruin eo , quem declarat Hero- 
dotns, acqutescere malim: quippe 
ad quem proximc accedit is terra- 
rum singularum Dario subiectarum 
numerus , qui a Dario ipso in Bisu- 
tuna inscriptione indicatnr Tab. I. 
§. (5, ubi singulis terris nominatis 
seqnitur in tine numerus XXlIIf 
quem sine insta causa in numerum 
XXI mutari voluit Rawlinson (vid. 
ad III, 30) pag. 108 ; sed vid. Oppert. 
1. 1. XVII. pag. 274 et conf. quae 
dixi in: Jahrbb. f. Philol. u. Pae- 
dag. Voi. L. pag. 303. 

maXàovoi Gaz^catiitai] De satra- 
pae et satrapiae nomine dixi ad Cte- 
siam pag. 122 et ad Herodot. 1, 102. 
De singulis satrapiis , quas a Dario 
institutas deinceps recensct Hero- 
dotus, accurate iam exposuit Hee- 
ren. Ideen 1, 1. p. 145 seqq. itemquc 
Rennel. 1. 1. pag. 470 seqq. , Whee- 
ler Geography of Herod. pag. 204 
seqq. , addita delineationc singula- 
rum satrapiarum: quibuscum conf. 
Bitter: Erdkunde Vili. p. 85 seqq. 
Nunc vero nova lux accessit ex ipis 
Persarum inscriptionibus cuneatis, 
e quibus bue potissimum pertinet 
una PcrsepoHtana *), meridionali 
palatii parieti insculpta , in qua Da- 
rius profert tcrras ipsius imperio 
subditas ; altera Darli sepulcro ad- 
iecta**), quod eo loco, cui nunc 



nomen Nakschi Rustam , adirne i^ 
peritur, et ipsa terraa slngoUa&ì* 
dicans, quae regia imperlò piuM- 
rint; tertia denique Bisatuna (dis 
qua vid. nott. ad III, 80), in qiuiD»- 
rius ipse (Tab. I. §. 6) Bingulat r«- 
censet terras, quae ad ipaias n- 
gnum pertineant. Atqne addi tti 
poterunt ea terramm nomiiia , ^ttiè 
primo capite libri Vendidad cbiìtì- 
nentur et ad antiqaiuima Penanun 
tempora recedunt: de qaibiuja|Mt 
Kleuker. (Zendavest. U. pac. 109^ 
alios ***), disserueront M. Ajurìn; 
Hunsen, Aegyptena Stelle in d. wdt- 
gesch. Bucb V. Abth. IV. Y. pif. 
104 seqq. et Kiepert in: Monatm* 
richt. d. Akad. d- Wissensch. i. Bjv- 
lin. 1856. Dccemb. p. 6fl aeqq. "É^ 
igitur omnibus ita usi sumoa , vii hi- 
cis nonnihil inde acciperent Hdrò- 
doti verba, respectn simnl liaUto 
eorum , quae infra VII, 61 Mqq. tra- 
duntur de singulis gentibns, qiiab in 
Xerxis exercitu militarint, ex pv- 
blico quodam documento opinior et 
ipsa daprompta. Atqne dici rix 
potest, 'quantum haec omnia Ta- 
leant ad Herodotum illuaiìrandna 
^antumque fidei addant iis , qnae 
historiae pater h 1. prodidit, pnblica 
opinor documenta seoutna , in qnae 
ipsc inciderat , cum iter par Persa- 
rum regnum faceret, neqne Heea- 
taei scrinia compilans, quae est 
Klausenii sententia ad Hecataa! 
fragmm. pag. 05. Id unum teneri 
volumus, idque in hac tota qaae- 
stione valde respiciendum nobis tì- 
detur : eam satrapiarum descrìptio- 
ncm et singularum terrarum gen- 
tiumque notatiouem, quam Hero* 
dotus exhibet , ad regni administra- 



Ker 



*) Exhibuit liane }imuuK Nicbuhr. in Ilinei. Tom. II. TaIi. XWI. J., r«*|>eliit deinda 
PoKer (Travois in Georg-ia, Persia rlr. London. 18*21. Voi. I. tab. bb.) aliiue esplicare 
6taduit A. L-issen: Die allpemsrh. Keil-Insf-'hrifì. v. PenippolÌA eie. Bonn. 1896. pa^. 19 
seqq. 62 i^qq. et ZeiUThiifi z. Kunde d. Mori^enl. VI. p. 43 seqq., Benfcy: Uie Penuche 
Keinnschrirt (Leipzig- 1847) p. 5.'). Oppert in: Journal A»iatiqne IV. Ser. T. XIX. p. I-M Mqq- 
t'onf. etiam Holtzniann: Heitrtig^c z. KrkUmns- der Perb. Keilinschr. I. Carlsralie 1915. 

**) Vid. Lafisen in: Zeitschrifl ctc. VI. p. SS ncqq.. Holtzniann 1.1. pai^. 121 seqq.. Beafay 
. 1. p%g. 55, Hitzig: Die Giabik-hrifì dc8 Dariu» zìi Nakschi - Hiislam. Ziìrich. 1H47. Oupert. 

Journal AMÌat. IV. Ser. T. XIX. p. IM 



I. I. p»y 

in Zeilsehrift etc 



Zig: Uie (iiabfk-hrilt «IC8 Uarìui» zìi INakschi - Hiislam. £ikrich. 1H47. OuMrt 
. XI. (II. 1) pa/t. 133 feoq. coli. Journal Asiat. IV. Ser. T. Y'" " 
«eqq. Ima^inem «plendidain exhibel Flanain: Voyaf^ en Perse PI. 172 et 17S. 

***) Vid. potiMimum Burnonf Coiumenl. sur le \acna Notes et Eclaircbs. p. LV seqq. 
et p. xeni seqq. 



THALIA. III. 89. 



171 



ol Ttffoóuvai xatà idvea za xaì nQÒ^ rotói l^iCi tovg 
oxiD|H>v$ ^ifoórcaf^mv ^ xal imfQfiaivtov rovs nif06è%iag^ 
wffxifm aXÀx>i6i akka i&vsa vi^av, ^^Qxàg dì xal fpÓQ&v 
ìdfiv xifv inivHov xarà rade distkf. rotai liìv avtàv àg- 
¥ ÒMayivtmHfi ftgrito BapvXtùviov órrcd'^v rakavtov in- 



I et certam trihiitoriiin exi- 
nm rationem pertiiiere: illnm 
Msenanm terramm singnlnruni 
vici regni ambitum pcrtinen- 
qvein in inscriptionibns ìIHm 
■nu, fieri potiiiii ad regia 

potentlaiu dèciarandnm et 
uidam neqnc aliud qnid 8pe- 
wnde recte Oppert. 1. 1. (XVII. 
i: „1es BUimpìeB (JSChsatrapàra- 
KlùathrapAUira) ìndiqncnt anc 
in adroiniitratixe, tandisqiie 
'OTinces (dtihyàva) out nnc 
Mtion pureinent cthniqne. ** 
qui rcspiciat, is quoqae intel- 

enr satrapiae singulae vel 
I hia comprehensae non pror- 
■▼eniant cum ii8 ipsis terris, 
n inscriptionibus illis prola- 
^«limaB : qnod ubi factum est, 
unite suo qnidqne loco indi- 



JOTO ff,9ifOvq] i. e. instìiuU, itn- 
\ iribiita a singuli» popuiis sièi 
nda. De iocutione monnit 
la ad Pansan. Vili, 52. §. 2. 
nf; III, 13 ibiqae nott. et ìn- 
[,97. 

^fialpiav xovg n(foafxtag] ì e. 
rgredient ffenien finiiimas s. n'- 
ita ut non semper gentes vi- 
t. contignae ad unam eandem- 
roTìnciam adscriptae fuerint, 
fcimm aliae remotiores, aliìs 
«na interlectis separatae et 
elae. Hoc enim sibi volunt 
4Mq. (in qnibufl cum Dindorf. 
ÀMtÙL vulgarem ordinem reti- 
nnitatnm a Schweighaeus. et 
ird. e libri Sancroft. auctori- 
: tà t%acxÌQ(o aXXoiai alla 
wifMTy i. e. fltHonialU alias 
f genttM (non adiacentes finiti- 
le, sed) remotiores adseribens. 
90 tIx aliquoties factum esse 
Heeren. 1. 1. p. 146, Kennelii 
im, quo locali», ut dicunt, 
D fnerit haec pyorinciarum 



descriptiu, merito reiiciens , quippe 
ipsins Herndoti verbis refragan- 
tibus. Centra exstltit Maltebruu. 
(Nouvell. Annali, d. Voyag. II. p«g. 
335) provinciali long^ore intervallo 
separatas in hac satrapiarum de- 
scriptioiìe iunctas fuisse prorsus ne- 
gane, cum nullum istiusmodi sepa- 
rationis inveniatur esempi um, modo 
singula rite intelligantur et expli- 
centur. Quae enim in unum satra- 
piam fuerint coniunctae terrae, eas 
omnes sibi conterminas aut certe 
propinqaas fnisse vult, ita ut ibi 
tantum exBÌstant difficultates, ubi 
nomades commcmorcntur. 

*AQ%àg df xul (po^v nQoaodov t^v 
initBiov] Haec ipsa verba adiecta 
indicare quodammodo videntur, in 
hac regni divisione non una' tributa 
vahùsse, sed omnem reipublicae ad- 
niinistrationem , quam dicunt , re- 
gem respexisse. Ne quis vero cre- 
dat, ex bisce tributis singularum 
gentium, quae Persarum imperio 
parucrunt, aerarium exstitìsse, uii- 
de in rempublicam impensae fuerint 
factae ac militibus, magistratibus 
salaria stìpendiaque soluta; prò ori- 
entis more omnia istlnsmodi tributa 
ad regem ipsum , qui prò arbitrio 
ntatnr, pei-tinent. Conf. Heeren. 
Ideen 1 , 1. p. 478. — Intactum re- 
Hqni ^nézHov, ut 11, 25. 02 et 111, 
95. V, 49, e Bredovii praecepto niu- 
tandum in Inix^ov^ quod h. 1. dudc- 
runt Dindòrf. et Dietsch. , quodquo 
etiam IV, 26 vulgo legitur. Conf. 
etiam Qregor. Corinth. pag. 440 ed. 
Schaef. 

BctpvX(ùviov ctccd'iiòv tdXi^vTOv 
anayivénv] Vox tdlamov ne mute- 
tur in TcrAcrvrov, monet Wcsscl., lau- 
dane I, 51. Aelias. T. B. X, H et 
1. Fr. Gronov. De pacun. vet. I, 6. 
Mot prò Evpoéticòìf dedi cniit rc- 
centt. edd. e tribns codd. Evfoì'ufiv^ 
quae forma apud Polybium , Strabo* 



172 



HERODOTI 



ayivéetVy totói dì xQX)6lov àxayivéoxMSi Evfiotxóv. tò di Bafiv^' 
kóviov tdXavrov dvvatm Ev^oidag ifido^ipcovra fLvéag. *Exl 
yàg KvQov ccqxovtos xal avTig Kainfivósù) rjv Tuxtsótrixòg ovdlv^ 
q>6Qov nifi , iXka daga àyivBov. Sia dì xavtffv xr[v èitCxc^iv 
xov (poQOv xal TcaQaitktjpia xavxn akka XéyoxHft IléQOai^ tag 
/JaQBtog fàv ijv xa^i}Ao$, Kafipvótjg dì dsónóxrig^ Kv(fog dì 



ncm , Appianum reperitar. Sic quo- 
que III, 05 aliisque locis , quos at- 
tùlit BredoY. pag. 162. In ipsa re 
cum Hcrodoto prorsus consentit Poi- 
lux IX, 80, septuaginta Atticas po- 
nens minas; septuaginta duas mi- 
nas AtUcas Aelianus V. H. 1, 22 Ba- 
bylonio talento attribuit , cui Noster 
Reptuaginta tantum minas Euboicas 
adsoriblt: unde sequitur, septua- 
ginta dnas minas Atticas acquasse 
scptuaginta Euboicas , talcntumque 
Euboicnm Attico gravius fuisse ea 
fere ratione, quae obtinet Inter nu- 
merum tricesimum quintum et tri- 
cesimum sextum. Itaque vix opus, 
ut cum Gallo docto (De la Barre in 
Mém. de TAcad. d. Inscript. XII. p. 
226 seqa.) in Herodoti textu refin- 
gatur : è§do(i,ipiovtcc mal dvo (i^viccg, 
praesertim cum, indicante Boeckhio 
Metrolog. Untersucbungg. pag. 46, 
ne hac quidem ratione omnia oa, 
quae in numcris Herodoteis et hoc 
loco et potissimum infra cap.05 (ubi 
vid. noti.) spectanda sunt, secum 
bene componi qucant ipseque Hero- 
dotus , nlsi in eius verba irrepsissc 
menda statuas, vix ullius culpae 
errorisve immunis sit iudicandus. 
Uberior ad h. 1. exstai Bellangerii et 
Ijarcheri annotatio , illius emenda- 
tionem hancce probanSs, fiùius reii- 
cientis Euboicumque talentum se- 
ptuaginta minis constitisse indeque 
Habylonio par ferme fuisse iudican- 
tis. Nec sane multum differre vi- 
detur Euboicum et Atticum talen- 
tum , quod ipsum sexaginta minas 
continuisse neminem fugit. Ad no- 
stras mensuras si revocaris , au- 
ctore Wnrmio De pondd. rationn. 
etc. pag. 47 pondus minae Atticae 
est 8214,28571 gran., talenti At- 
tici 402857,1 gran. Paris., itaque 
mina aequat 0,801,3070 libr. Pari- 
sin. 8ive 0,032 7821 libr. Colon, (s. 



20 Loth 3,3001 Quint. Colon.) , ta- 
lentum 53,47843 libr. Paris, nve 
55^06604 libr. Colon. Aliam Galli 
docti, Letronnii, compatationem «c- 
hibet Miot, Gallns Herodoti Inter- 
pres ; ex qua mina AtHca valet 430,5 
grammes recentioris mensorae; Ekr 
botta mina 448,071 grammes indegne 
talentum Euboicum 20038 grammes 
sive 26 Kilogrammes , 038 grammes 
8. 55 lib. 4 gr. antiqui ponderìs. — 
Ad formam itvlaq conf. I, 51. II, 180 
et alia, quae excitavit BredoT« paf. 
210; de accusativi usu monnitKuen- 
ner. Gr. Gr. §. 556. In seqq. retinni 
Y.aiBaTri%òsy quod ih xaxBfSziòg nn- 
tari mavult Bredov. p. 300 ; cf. etimm 
nott. ad II, 126. 

àXXà dòoQa dytvsov] Haec veris- 
sime dici orientaliumqne regnomm 
conditioni maxime convenienter eni- 
vis intelliget. Quippe in quibus no- 
dieque subditi muneribus , quae regi 
8. principi offerre coacti sunt, magia 
adeo premuntur, quam tributis ordi- 
nari is vectigalibusquc. Nec aliter 
Cyri maioris natu institutum fuisse, 
res ipsa docct. ConfcrHeeren.Ideen 
1,1. pag. 404. Noe refragatnr He- 
rodoteae narrationi de hac tributo- 
rum annuorum descriptione a Da- 
rio instituta (conf. Poiyaen. VII, 10, 
3) illud , quod supra III , 07 Persls 
magus concessisse dicitur attXfitff9 
atQoctrjtrjg xal (poQOv, Nam ibi non 
de ordinario ac stato tributo agiinr, 
sed de eo ipso , quod singulis genti- 
bus prò temponim locornmqne ra- 
tione fuerit impositum, sive doni ad 
instar quota nnls ut penderent impe- 
ratum. Strabo XV. p. 735 s. 1008B. 
ad Darium Longimanum tribntomm 
rationem institutam reiicit. 

mg Jageìog (ilv f^v itànfjlog] Ad 
significa tionem verbb. mdnrjXog et 
nanrjXfveiv faciunt, quae ad 1,04 
coli. 155 notata sunt. — Sententia 



TU A LIA. TU. 89. 90. 



173 



r o iiiPy ott ixanfilsvs nama tà nQi^iucta ^ 6 dì^ on 
lOff Te riv xaì òXiya(fog^ 6 dì, ori tjxiós re xul àya^a 6q>i 
t ifkfixavvfiuro. *Axò (lìv dr^ 'làvayv xal Mayvi^av tàv 90 
*^^iri 9 xal AlQké&v tmì KaQÒv xal AvxC&v xal MiXvéav 



iflntAlinm indole loqaendive 
um aliena et in posteriorum 
imm libris saepe obvia, nbi 
( ob avarìtiam notatnr. Plara, 
t» Wesseling. , Spanbem. ad 
. Or. I. p. et Davis, in Ma- 
>r. Dìm. IV. pag. 508. Add. 
igvr. ad Synesii orat. de regn. 
7. p. 154. Darii divitias com- 
mi qnoqne Hieronjmns Epint. 
Hdiodor. f . 11 (T. I. p. 337 
llan.). Probant autem Darii 
imm Tel certe nimlum argenti 
n ea , qoae memorìae pródnn- 
187 , sed mitem quoque eins 
m in remittendis trìbutis de- 
t ea, quae narrantur a Plu- 
llor. n. p. 172 F et Polyaen. 
1,3. Honorificelitias de Da- 
tìmonium Plato quoque prae- 
ììMÌ. VIL p. 332 B. 

fmi^og] Sic dicitur, qui nul- 
i ciiram rationemve habet, du- 
( mperbuB est. Hinc VI , 137 
itor vpptff et òhytoQ^ri, Ad 
1 xalèitòg conf. I, 100. 

> Sti ipttog X. T. X.] Eadem de 

Sii patrti appellatione a sub- 
eiebatur, praedicant Pro- 
fc OlTmpiod. ÌD. Gommentt. ad 
I. Alcib. I. pag. 151 seq. II. 
5. coU. Micbael. Choniat. loco 
ad m, 84 laudato, ac longe 
hot Xenophon in Cyropaed. 
8, 9 coli. Vili, 1 , 44. Vili, 8, 1 
ichylas in Persa. 774 seq., ubi 
ni h>8nni facit loquentem ^dc 
- Kv^g , svÒaifuov iviiQ , aq- 
'4hpLM nàoiv BiQTpfrjv tpCloig, 
Panian. Vili, 43. §. 3 ibique 
[ifl pag. 335. Diodor. IV , 30. 
De repnbl. I, 27 ibiq. A. Mai. 
I, 20.* Herodotea attigit £u- 
ad Ili. II , 57. MulU de bis 
;er. a^Antonin. I, 0. pag. 11. 
autem notum , quo sensu sibi 
antnr natriQ ac dBawótrigf quae 
n appellatio domini Qraecìs 
ir invidiosa videbatur. — In 



verbis xal ccya^ii atpi navta ifi^fiza- 
f ifaaro reliqui navta ^ cuius loco Me- 
diceus , Florentinus , alii xà ponunt, 
unde xà noma exhibuit Dietsch. 

Gap. XC, 

Mayvrjxmv xmv iv rg 'Aciy] Magne- 
tes, qui in Asia minori ad Maean- 
drum et Magnesiam prope Sipylum 
habitabant , distinguuntur ab eins- 
dem nominis gente , qnae in Thessa- 
lia sedes habnit. Vid. VU, 173.*188. 
De lonibns cf. 1, 142 seqq. , de Aeo- 
libus I, 141 , de Caribus I, 171, de 
Lyciis I, 173 eoli. VII, 92, de Pam- 
phylis 1, 28. VU, 91. — Ad MtXvitov 
conf. I, 173 ibiq. nott. — Ad banc 
praefecturam quae adscriptae erant 
gentes , eae omnes oram Asiae mi- 
noris maritimam oecidentalem et 
meridionalem fere totam explent a 
Troade inde usque ad Ciliciam. So- 
losMilyenses non ad oram, sed intus 
habitasse, inde forsitan colligi po- 
terit , quod VII, 77 Inter copias Xer- 
xis pedestres commemoruntur. Do- 
res quoque hac satrapia comprehen- 
sos fuisse non dubitamus. In in- 
scriptionibus supra (ad III , 89) in- 
dicatis Vuna reperitur nomen terrae, 
quam ad loniam indeque ad banc 
ipsam satrapiam spectare, dnbio vix 
caret , cum Vuna eo sensu a Persis 
adbibita videatur vox , quae omnes 
Qraecae stirpis gentes in Asia mi- 
nori insalisque adiacentibus subdi- 
tas Persis complectatur , ab lonibus 
ipsis sig^ificatione ducta. Oppert. 
(1. 1. XVII. p. 279) in Bisutuna in- 
scriptione Jones maritimos (i. e Qrae- 
cos in insulis habitantes) et Jones 
terrae continentis (Graecos in Asia 
minori habitantes) commemorari pn- 
tat. — Rennelio 1. 1. pag. 481 eam 
ob causam videtur rex omnes gentes 
mari proximas in unam coniunxisse 
ditionem, quo navales copiae uni 
potissimum duci ac praefccto ossent 
subditae. 



174 



HERODOTl 



Hai naiùpvkiùv (éls yàg r^v ol xèrayfUvog ^pofog ùvtog) XffoSifff 
tstfouóóia xakavra ùgyvQiov' 6 ftìv d^ XQmos ovró^ oìmp- 
fiò^ Kar£6ti^x{(. ixò òl Mvóóv xal Avdàv xal Aiiusovùai¥ 
xul Kafialiav xal 'Tyiwéov X£vrax6óia tfiXavra * voi^g 6^ 
t£(fog ovtog. ccTtò tìì 'EkkrfixovxC&v tàv ixl Ssì^ià ióxXiovn* 
xal OQvyàv xaì SQr^txav xm» èv xy *^<y<^]7, xal IIaq>lay6vmp 



o pLÌv éij ngiÒTOs ovtoi ot vo- 
fiòg natiOxiixBB] liane satrapi am 
omnium primara quod Nostcr protii- 
lit , cnm in ipsis inscriptionibus cu- 
neatif post multas alias dcmum no- 
minata inveniator liaec terra, ìd 
profeoto non fccit dignitatis causa, 
qi;a haec provincia primum inter 
caeteras occuparet locum , sed sin- 
Ipilarum satrapiarum recensum ita 
instituit, ut ab ea, quae maxime 
occasum versus sita Uraecis esset 
prozima, inìtio facto deinde oricn- 
tem versus procederet ail eas indi- 
candas, quae in occidentali Persici 
reg^i parte essont sitae, a soptima 
inde satrapia alium sequerctur or- 
dinem in reliquis cnarrandi»; cf. 
nott. ad III, 01. 

xal Aa0QPÙav nati Kafialiatv xccl 
'Tysvviiov] In bis nominibus libri 
scripti variant. Nos rccentt. edd. 
secnti sumus. Pro Accaov^tav in Fio- 
rentino aliisque codd. inveuitur 'Alt*- 
CQv£mv, De quo conf. nott. ad IV, 
17. Valcken. conioccrat: A^oovCov 
wv Hffl Kafhijlmv %alBVfiév<»Vy tum 
ob VII, 77 (ubi baec exstant: KiK§ii' 
iffff óì ot Myovfg, Aaaoviot df xn- 
Xev(i$voi), tum ob HygcnncnRes, 
gentem prortus incogli itam. Viden- 
tur autem scdes baruni gentium in 
Lydia eiutque ea parte, quae ad 
Lyciam vergit, esse quacrendac. 
Coaf. Rcnnel. 1. 1. pag. 482. Caba- 
Ham regionem novit Plinins H. N. 
V, 28 (ubi vid. Parisot. pag. 311) 
coU. 32. Add. Stephan. ìlyz, s. v. 
Plura de bis vid. apud Forbigorum : 
Ilaadb. d. alt. Geograph. II. p. 323 
seqq. et adde ea, quae afforuntur 
in Jabrbb. f. Pbilol. ii. Paedagog. 
LVIII. p. 213. Hygennent&t quod 
attinet , Wesselingio in mentem ve- 
Hit regionis Obigenes , quae Lyoao- 
niae fuit pars , teste Plinio L e. De 
Lydis ac hfyns conf. I, 28:ibiq. nott. 



03. 171 et VII, 71. Ex insoriptioal. 
bus cnncatis bue pertinet ea tara 
8. provincia, cui nomcn Sparda» qnod 
cum Lassenio (Zeitscbrift f. Koiide 
d. Morgenl. VI. p. d<l) et Hitiigio 
(1. 1. pag. 70) ad Graecomm SmrieM 
mibi recte retulisse videor (Jabrbb. 
f. Philol. u. Paedagog. L. p. 300), 
quodquc de ìjydia accipi vuU Op- 
pert. (1. 1. XVII. p. 270). 

xcvrcrxóffta xdlavxa] Vocam «f- 
yvQiov, quae in edd. vetniUs addi- 
tur, scripti libri ignorant. Nec da- 
bium, illam mente potius sabandian- 
dam , quam textui insercndam eise. 
Fincs huius satrapiae cum priore 
multo angustiores videantor, ne qais 
mìrctur ci maiorem argenti saamam 
impositam , monet Rennel. 1. L, per 
Lydiam. quae ad banc satraplam 
per tinnì t, auri ot argenti Maae ne- 
talla fluvinmque Pactolum e Tmolo 
anrum secum ferentem ; quo faetnai, 
ut Lydiae regum divitiae in prover- 
bium olim ccsserint ipsique Ljdil 
primi numos cuderiht , teste Hero- 
doto 1 , 04, ubi vid. nott. Et mafia 
Ime pertinet Nogtri locus V, 40 , ahi 
Lydos dicit Aristagoraa «oXva^- 
yvQtatutovs optimamqae habitaa- 
tes terram. Cf. Creuxer. ad Xaathi 
Avdicmétv reliquias in Historioorr. 
graccc. antiquiss. fragmm. pag. 308 
8e<]^. 

cenò eh ^EkXrjanovtùùv xmp imi 
Ó^iitt ianUovti] i. e. „aè HdltMpmt- 
tiis a dejctra intro fiavigantì^^, si te. a 
mari Aegaoo Hellespontom petia, 
ut ad Hellesponti oram Asiaticaai 
ìiitelligAiitur babitantes. De loca- 
tiene Ini $iii,à conf. I^iebnev. Or. 
6r. §. 581 ; ad participi! {hnliowu} 
usum vid. nott. ad 1, 5k 

xal ^Qvymv x. r. 1.] Conf. VII, 72. 
73. T>^ Thradbus Asiatieu y\à. wiAtL 
ad I, 28 , ubi etiam de Jliariém^iUt. 
Per Syrios indicari Cappénioctt f pa- 



THALIA. Iir. 90. 91. 



175 



ItiQiavdwiSv xal £vQÌav iii^Kovra xal xQiffitÓ6ia tflf ta- 
\ ffOQog ' vo(iòg rfiTog ovtog. ano dì KMxav Ixxoi re 
l S^rptovxa xal rfirptooioi^ ixdóttig ^(idgiig slg ytvó^isvog^ 
ilavza a(fyvQÌov nsvxaxóóta' roinrcn/ dh reatfeQaxovra 
»1 ixatòv ig tfiv ipQovQÌov0av litxov xriv Kikixiriv X^9^v 
^ifunito^ tà dì xQitixóóia xal S^r^xovxa ^afeia iipoira' 
r xita^og ovxog. 'Ano dì UoóHdrfiov itókiog^ rriv'A(ig)i-9\ 



I, 72, ubi vìa. nott. coli. I, 0. 
et Jacqaet in Jonrnal Asia- 
[UL Ber.) VI. p. 387 seq. De 
igom&ta cf. 1, 28. 72 et VII. 72. 
em, e prima satrapia exclu- 
Rcnnel. statait pag. 483 seq. 
le praefectiira tcrtia compre- 
, 4|iiae si cmn prima et seconda 
iratnr, multo maioris ambitus 
idMitiir, licet hae tres satra- 
oniimetae ne nnam quidem ea- 
eqnent, quales in orìentalibiis 
pMiibiu fuerint institatae. 
lecte b atnr antem tertia prae- 
a Ofluiem Aslam minorem orì- 
▼ertnf a Lydia , septentrìo- 
«niu a Tanro, ad Pontam ns- 
; Tliennodontem fluvium. Ita- 
le pertinebit ea provincia, quae 
«u ioscriptionibus cuneatis di- 
Kmimp t tiHk a s. Oappadocia (cf. 
iwon in: Journal of the roy. 
\j XI, 1. pag. 05), cnius etiam 
M- Dario regnante commemo- 
in Ctesiae Excerptt. Per^s. 

» àk KiUiuùv] Iure statuitRen- 
1« pag. 485 CUiciae fines Hero- 
letÀte latiores fuisse, ut qui 
tem yersus Euphratem attige- 
[V, 52) et occidentem aeque 
>ft«itrionem versus fines terrae 
rioris multo superaverint. Ci- 
teme nulla fit mentio in in- 
iiimibiu, nisi hanc terram Cap- 
siAe aatrapiA , quae tcrtia est 
loti, limul comprehendi ezisti- 

neque enim bue referri posse 
mo eam terram s. provinciam, 

in Bisutuna inscriptione de- 
loco constitni vult Oppert. (1. l. 
4. 270) lonum in continenti ba- 
tinm: quae ipsa quorsnm per- 
t in Hcrodotea satrapiarum de- 
tione, baud facile dixeris. 



xoùtiov dh tBcasQoxovra idv lucl 
èxaxòv %. T. X.] oh , quod e Sancrofti 
libro alteroque eiecerunt Scbweigb. 
et Gaisf., retinendum duxi. itemque 
mox retinui f^y, quod a Mediceo, 
Fiorentino, aliis abexse video. — In 
seqq. àvaiaifiovvo retinui prò àvai- 
ai^vtro, vid. Bredov. p. 334. Ad 
ipsam verbi significationem vid. 
nott. ad I, 170. ~ Attendi vult h. ). 
Rennel.1.1., ut in quo, quod nuspiam 
alibi invenimus, equitum manns 
regiis impeusis sustentari dicatur. 
Fuerunt enim hac in provincia fau- 
ces , per qnas aditus in Syriam, Ae- 
gyptum , reliquas iuteriores regni 
partes patuit, et ex iis ipsis rur#us 
in Asiam minorem. In Xerxis co- 
piis Cilices non memorantur; cen- 
tum tantum naves exhibebant VII, 
91. — (poitàvde tributo dicitur, quod 
in regium redit aerarium. Conf. V, 
17 coli. VII, 23. 

Cap. XCI. 

'Ano dì Iloastdritov noliog] llaec 
lurbs duodecim milliaria meridiem 
versus est sita ab extremo sinu Is- 
sico, ubi vulgo Ciliciae 9t Syriae 
fines ponuntur , quos ipsos Herodoti 
aetate magis quam postea meridiem 
versus porrectos fuisse predibile est. 
Cf. Stepb. Byz. s. v. Scylax in Pe- 
ripl. §. 102. Stadiasm. m. mar. §. 175. 
Septem stadia dlcitur remota ab 
urbe Mandane eo fer« in loco , ubi 
nunc promontorium Kizliman. — De 
AmpMlocho, vate celeberrimo, vid. 
Pausan. II, 18. 20. V, 17. Qui idem 
in Cilicia MaUum urbem condidi'se 
fertur, teste Strabon. XIV. p. 675 
s. p.093 A. Lucian. Alexandr. %, 10. 
T. II. pag. 181 ed. lacobitz. Qnin 
Pamphylii ab iis Graecis origineni 



176 



HERODOTI 



Xoxog ò *j4(iipiàQ€G} otxióe in* ovQoiói xotOi KMxav ts xul Si- 
QGiv , ag^dasvov ano ravztig (léxQi Alyvnxov , nkìpf i^iifiis ^ 
^AQafiCiov {rama yàf rjv àraXéa) navxrpiovxa noi xQtrpiwSia xa- 
kavxa ipó^g riv. ioxi de iv xó vo(ip xovxm OoivCxri xb xàsat^ 
xul EvqCyi il IlaXaiaxivfi xakso^évìi xal KwcQog ' vofiòg xi^- 
nxog ovxog. un* Alyvnxov dì xa\ Aifiiicov xàv n(foOB%i&v Al- 
yvnxGD xal KvQip^tig xs xaX BccQxrig (ig yàg xòv Alyvnxiov WH 
{lòv avxai èxBxoiS^éaxo) énxaxóóia nQooi^ts xakavxa^ m^ 
xov ix x^g MoLQiog Xi^vi^g yivofiévov dgyvQiov , xò iyivsxo h 
xàv IxdiJiov. xovxov xs d^ x^Q^S i^ov a(fyvQÙ)v xal xov inif^' 



trahere dicebantnr, qai hoc ipso Am- 
philocho ci Calchante ducibus post 
Troiam captam dispersi alio fuerini 
uppulsi. Conf. Herod. VlIyOl. Strab. 
XIV. p. 042. 8. 951 C. — „De Am- 
philocho, in cuios locum infansta 
manus Antilochum intulerat, vid. 
lacob. ad Luciani Alex. 1. 1. p. 41 seq. 
et p. 126 seq.** Cr. 

ccQ^dfisvov cenò ratrri}?] i e. qìtod 
attìnet ad omnem isium tracium a Po- 
Hidonio usque ad Aegypti fine» por- 
rectum, Minus apte cam participii 
nsu Larcherus comparat participia 
dàov^ ^£òv, na(f6v. De Arabia conf. 
ITI, 7. 8. 88. Intclligitar, credo , is 
tcrrae iractus , qui medias Inter Ae- 
gyptam et Palaestinam est situs, 
Idumaea, quae vulgo vocatur, et 
desertnm in ter Gazam et Pelusium. 
Conf. Renncl. 1.1. p.490, et ad verba 
taina yaQ fjv dxeXéa conf. Ili, 07, 
ubi Arabes iis adduntur gentibus, 
quae a tributo ezemptae dona regi 
ferre solcbant. Do Syria Palaestina 
vid. Ili, 5 et VII, 89 coli. F. H. Muel- 
Icr. De rebb. Samitt. (Berolìn. 1831 .) 
pag. 27. De Cypro et. III, 19. — Ncc 
liuius satrapiae ulla fit mentio in in- 
scriptionibus , nisi nomen Putìja, 
qnod in sepulcrali Darli monumento 
circa finem inter reliqua terrarum et 
gentium Darli imperio subditarum 
nomina inveniri volunt , ad Phoeni- 
ces indeque etiam ad hanc Herodoti 
satrapiam referre vcHs, quamquam 
tota res ambigua valdeque dnbia vi- 
detur: cf. quae dixi in Jahrbb. f. 
Philol. n. Pacdag. L. p. 390. Oppertus 
(XIX. p. 159 seq.) nomen illnd inscri- 



ptionis ad Africae terras speetan 
putat. 

cum recentt. edd. addidi. Ad re» 
conf. Ili , 13. Barcaei et Cyrenati, 
qui et ipsi Libyes erant, qaod 
b. 1. a Libynm gente distingaiintiir, 
Schlichthorst. (DeHer. geogr. Afrie, 
p. 139) eos Libyes intelìigi wlt, qui 
Marmaricam tenncrint, aut quiU- 
bycum uomum, qnem cUcunt, ina»* 
luerint, Cyrenaeo* autem elBaremeot 
dici cives tantum urbiam Cyrenea al 
Barces. Intelligitur autem h« 1. ea 
provincia, quae in tribua illls in^ 
scriptionibus AegypU nomine deela- 
ratur : co enim spectare vocem Mm- 
draya, nunc satis constai; cf. quae 
dixi in : Jahrbiich. f . Philol. a. Pae- 
dag. L. p. 394 seqq. et Oppert. 1. 1. 
XVII. p. 279. — In seqq. ^%km- 
afièaxo retinui, ut 1 , 100, ubi Tld. 
nott., IX, 30. VI, 41. 

ndgfi xov 1% xr^q MoiQiog %, t. l,] 
Conf. II, 149 ibiq. nott. Cauian, 
cur hic proventus lacus Moeridis 
eximatur a tributo ordinario in re- 
gis aerarium redeunte, Diodoma af- 
fert I, 52, monente Vaick.; «un, 
qune rex Aegypti feci88et , ea Aagy- 
ptiorum ad exemplum Persa quo^pM 
focisse putandus sit. 

xovtov xi Si^ X^Q^S ^' 'T. X'] i« e. 
praeter hanc igititr argenti mmaum 
(quae se. e piscium proventu in laea 
Moeridis redit) et praeter frumentmm, 
quod mititìbus demetiebanittr , ex Aac 
satrapia septingenla (argenti) talemim, 
ut dixi, redierunt. Iniik^^Vf/ìàmn 
cum Schweigh. et Gaisf. dedi prò 



THALIA. III. 91. 



177 



Uvav cCxov nQOCrflB éntaxóda xàkavxa * 6Crov yÙQ dvci- 
Itvfuidag IIsQaécnf xb xotOi èv xà Aevxó xeCxBt x^ iv 
ptr xaxoixijiiévoiai xaxcciiBXQéovai, xal xqtOi xovxav èniTcov- 
* vofLog Bxxog ovxog. I^axxayvdav dì xal ravdoQtoi , xal 



ìfkivov, Conf. nott. ad Più- 
FlAmin. 5. pag. 89. Dindorf. 
toeh. dederont intfiBVQ è v (lè- 
mm contracta forma apud He- 
im ferri nequeat : de qua re cf . 
r. p. 874. 

V yaQ SviÀ3s%a %. t. X.] Haec 
addita putem , ut proxime an- 
tntiA «ai Tov inififZQOviiévov 
leeuratios explicentur, ut haec 
[ sententia : Persis in Memphi- 
se considentibus eorumque au- 
ia demetiuntur frumenti cen- 
iginti mille portiones (s. cen- 
rìginti mille medimnos fru- 
|. Retinui in bis cum edd. 
I. Aldinae lectionem , quam 
Bfti liber cum aliis quibusdam 
\ indeque 8crip8Ìa?rot; (au- 
Q. I. Eltzio in Jahrbb. f. Phi- 
PAedag. Snppl. T. IX. p. 327 
dmn in aCxov)^ ubi Mediceus, 
itiniu, alii Trpòg, cuius hic 
éwenequit; deinde iiVQiccai, 
ib omnibus libris allatum est, 
i eam recentt. edd. in fivgid- 
«Adente iam Schweighaonsero 
um ipso poscente, cum ver- 
unaiUTQSOvai requirat accu- 
m: quod cum sentiret Schae- 

in mendoso nQog latere pu- 
tv^vg^ vid. ad Lambert. Bos. 
lipÌM. L. Gr. pag. 270. Pro 
si dixtty quod ipsum coniun- 
fconnnlli scripserunt dvo-nalds- 
sripsi, quod in quibusdam li- 
catat: ^tnodcxa, qua forma He> 
un plerumque uti monstrant, 
Utulit Bredov. p. 279. Ad iiv- 
g intellig. fif ^^fivoi;^, quae vox 
additar, modo omittitur (conf. 
fer. 1. 1.). Nam in talibus in- 
Ui Oraccos mensuram et spe- 

quippe vulgo notam, haud 
•mittere reote observavit Gro- 
t. 

H — xaToi%rjiiivoi,ai,] De hoc 
ipio oonf. nott. ad 1 , 27. Me- 
nr apud Thucjdidem I, 101 
Memphidis pars, nomine Aex^- 

iODOT. II. 



%òv TsCxog, quod scilicet, monente 
Scholiasta, reliquae duae urbis par- 
tes latere coctili exstructae erant, 
tertia pars lapidibus. Add. Diodor. 
Sic. IX, 74 et conf. Ungarelli in; 
Annali del Instit. de correspond. 
Arch. T. XIX (1847). pag. 22 seq. 
Persarum praesidia in hoc Memphi- 
dis vico relieta putat Ley (De^at. et 
condit. Aegypt. sub Perss. imperio 
pag. 18) ob Inarì rebellionem (cf. 
Herod. III« 12. 15 ibique nott.) paulo 
ante sedatam, novas seditiones ut 
cohibcrent coortasque reprimerent. 
In hymno , qui notis Aegyptiorum 
hieroglyphicis inscriptus stelae in 
museo Parisiensi legitur, salutatur 
Osiris j^Sanciits muri albi, le Saint du 
Mur-Blanc**, ut reddit Chabat , qui 
hunc hjmnum Gallice conversum 
exhibuit in: Revue Arche'ologique 
XIV ann. (1857) pag. 69 recteque 
?erba muri albi ad unum e vicis 
Memphidis („un des quartiers de 
Memphis*^) retulit; mihi haud dubi- 
um videtur si^nifìcari rò Xsvxòv xfC- 
Xog rò iv Mitupiy quod Herodotus 
h. 1. appellavit. Ad vocem ini%ov~ 
Qovg conf. nott. ad III, 4. — Ipsa 
tributi summa, quae incluso fru- 
mento vix ad vicies centena millia 
iraperialium nostrae monetae ad- 
scendit, haud ita magna videtur 
Rennelio 1. 1. p. 525 , si quidem tri- 
cies centena millia hominum omnino 
in Aegypto fuisse (ut Diodor, refert 
I, 31) reputaveris, ita ut in singula 
capita vix sedecim grossi cadant. 

vofiòg tTttog outog] Monet Mal- 
tebrum 1. 1. pag. 337, sex praefectu- 
ras antea commemoratas a Persis 
nomine earum designatas fuisse, 
quae trans aquam , i. e. Euphratem 
(occidentem versus) sitae sint. Iam 
Herodotum idem docet subito ad 
provincias interiores transire , qui a 
Perside, quae ad nullam praefectu- 
rara pertinebat, profectus inde reli- 
quas satrapias recenseat easqiie eo 
ordine, qui nobis quidem temere in- 

12 



178 



HERODOTI 



daòiìcai te xal 'AnuQvxai , è(^ xiùvtò tsray^évoi , ifiàoiiipcovta 



stitutus videri queat, ignorantibus 
scilicet rationes geographicas alias- 
ve , quae Herodotum , ut hoc ipso, 
nec alio modo in enarrandis singu- 
lis provinciis procederei, commo- 
vere potuerint. Neque enim credere 
possum (quae Whoeleri est scnten- 
tìa li. pag. 205), Herodotum in sin- 
gulis satrapiis recensendis band 
presse secutum esse eiim ordinem, 
quo baec omnia in documentis pu- 
blicis , e quibus bau^it , tradita in- 
venerit, sed sponte mutasse illum 
atque nullo discrimine babito, pronti 
ipsi convenire vidcrctur, bas satra- 
pias recensuisse. Cf.nott. ad III, IH). 
ZccTtayvòai, — *Jnc(QVTai] Ganda- 
rii et Dadicae infra occurrunt VII, 
06. Sattagydae et Aparylae aliundc 
non cogniti. Has vero gcntes omni- 
no ad orientales plagas ultra Sogdia- 
nam versus Indi fontes et superio- 
rem buius amnis cursum spoetare 
dixerat lUllcrbeck. Difiicill. geogr. 
As. pag. 18, improbantc Gattcr., 
qui ad superiora loca laxartis et 
Oxi bas gcntes rcfert. Kennelio 1. 1. 
pag. 513 soq. bacc satrapia ab ea, 
quae decima scxta est in boc rccon- 
8U, tri bus pnrtibiis ita videtur cincta 
fuisso, ut occidcntcm versus sedes 
Partborum primitivas , scptentrio- 
nem versus deserta Cborasmiae, me- 
ridicra versus Ariani, orientem versus 
Hactriam tangerct; qui ipsi fìnes suut 
Afavffianacj quam regioncm, iam li- 
bro Vendidad tertio loco commemo- 
ratam (Afouru) , Noster ignorat. Ad 
Gandarios pertincrc vult urbom Go- 
davj ad Aparylaa urbeiii Apabarli- 
cam , utramque ab Isidoro memora- 
tam et intra Nisacam (quam Uon- 
nel. babet prò terra Naisabonr) et 
Antiocbiam Margianam (quam prò 
terra Meru babet) coUocatam. Ac 
denique urbem Gandar eandem con- 
tendit esse, quae in Dscbingiscbani 
bistoria nomine Kaendav crebro ap- 
pelletur. De Gandariis obloquitur 



Larcher. tum in noi. ad VII, 00, 
tum in tab. geograph. Strabonit pò- 
tiasimam ob auctoritatem XV. p. 
609 8. p. 1024 A. , qua Indlcam pò- 
tius censet gentem esse, cniui te- 
dea ad Indum fluvium sint qnaeran- 
dae. Et Wahl (Erdbeschreib. r. 
Ostind. p. 461 seq. 465) long» dit- 
pntatione efficere stadoit, Gamitt- 
riorum gentem Gandaricamque reglo- 
nem non aliam esse atque ean, 
quam nunc vocantiC«te>tfr etifdSoirr; 
cuiuB gentis tribus quasdam Tlderi 
Dadicas et Aparyins , aut eerte ae* 
colas ea in regione , quae a Bnelia- 
ria parva usquc ad Tibetiun parraoi 
pertineat; ipsum nomen oam Pini* 
cis convenire vocibus Gandtker •• 
Gundaker, Gundware s. Gandmare: 
quibus omnibus fortem hominem li- 
{ifuiticari ac beìMcosuin, DadiCMXMK" 
cberus ab oriente Bactrìanae et ab 
occidente Gandariornm colloeaTe- 
rat , I. de Hammer. (Annali. Vieni. 
XLVI. p. 120 coli. LIU. p. 25) tram 
Oxum in regione Bucbara, quae nQne 
vocatur , a gente Tadscbik habitata 
ac primitiva Germanorom patria, 
collocat. [Idem vir doctas in iisdem 
Annalibus (Voi. LUI. pag. 25) hot 
JccfiCncig diserte Germanomm maio- 
rc8 dicit*). Cr.] Add. Histor. Ot- 
man. I. p. 610. Ac denique Malte- 
brun (Annali. Nouv. II. p.337. 338), 
qui bac satrapia gentes nomades 
moutosas a Persis orientem et oeei- 
dontcm versus eontineri Gaudariot- 
r|uo ad Pactyicam anstralem (conf. 
noti, ad III, 102) se extendisse Tnlt, 
Dadicas atque naofi eandem esse ar- 
bitratur gentem, quae terras Bae- 
triae vicinas tenuerit, antequamad 
Caspium mare migraverit. Aparym 
probabiliter esse putat Parjatas 
Ptolemaei; SaUagydas vero pronas 
ignorari. Sattagydae in inscriptioai- 
1»us illis tribus Indicantur nomine 
Thaiagim ; in Pcrsepolitana et sepal- 
crali practerea G andava invenitmr: 



•) Add. ibid. LJX. I». n. J49. LXX. \>, 34. I.XXIII. n. 22. LXXXiX. p. 7. Sed Ham- 
mero (ìornianos ab his nadìcis s. TadM'hik (i. <». l'cr.sis) ropcteiiti rode obloquitur PoM. 
Ktyinolofr. Fdi-Rchiinif. II. p. 51*» «.cq. Y.\ ronf. «pioqno Journal d. Voyayes 1849. Jtlìlì. 
p. 113. 



THALIA. III. 91. 92. 



179 



xal ixtnòv taXavta XQo6Ìq>€(fov' vofiòg ovtog Sfidofiog. ànò 
Ijovóqv dì xal xr^ aXlijg Któóifov X^QV^ tQii^xóóia' vofiòg 
aydoog ovrog. *Anò Bafivkàvog Sì xal rijg koijcrig ^AafJvQCrig^2 
jflua o[ XQOóT^Ce xàkawa àffyvQCov xal naldsg èxxo^Cai nsvxa- 
xóóioi ' voilog stvaxog ovxog. ano Sì ^Ay^axavùnv xal x^g koiJtijg 
Mildtxijg xal HoffixavCtov xal 'OQ^oxoQv^avxCtov nsvxrixovxa 



hsne terram cam SatU^darum re- 
gione ad anam satrapiam Herodo- 
tua refert, additis Dadids et Apary- 
Ut: qoaa omnes gentes adParopa- 
misi regiones olim pertinaisae da- 
biam vis est. Sattagjdas inde in 
oeeidentali parte terrae Kabulistan 
h abit a a e e , in orientali Gandarios, 
band scio an reete utatnerìt Lassen 
(Zeittebrìfi etc. VI. p. 60 seqq. De 
Pentapot. Indie, p. 15 seq. 105 seq.)» 
qaem eeqaitnr Bitter: Erdkunde 
Vili. pag. 101 seq. coli. III. p. 1087. 
Gandariomm iam Hecataens men- 
tìonem feeerat (teste Stephano By- 
sani. 8. T.), qui Indicam gentem esse 
▼nlt , ncque eosdem ignora t Plinius 
Hiat. Nat. VI, 16, J8. §. 4S. Tu 
▼id. prmeterea Bawlinson (Journal 
of tbe AsUt. Soc.) XI, 1. p. 125 
seq. , qui de Sattagydarum nomine 
ibld.pag. 170dispataTÌt. Qnoeodem 
perUnebont Aparylae, si, ut contcn- 
dit Laaaen 1. I., iidem habendi sunt 
atqne nagomai, quam gentem ad 
Paropamisam habitasse ex Ptolem. 
VI, 17. 18. 20 patet: neqne alio 
loco qnaerendi erunt Dadicae, quos 
Ticinoa fuisse terrae Kaschmyr a 
saptentrione , indeque frequentius 
iaenraionea in hanc ipsam terram fe- 
ciaaeTalt Trojer: Histoire des rois 
da KAscbmyr II. p. 320. Wheclcr 
Geograpby of Herodot. 207 eos esse 
volt, qui nnne vocantnr Tadjiks; 
Gandarioir^tetiBÀ. terram Kandahar, 

j«fu>ff ovrog b^doi^og] Post f ofiòg 
com recc. edd. abieci dì^ quod vul- 
go adiectum est quodque retinnit 
Matth. 

ànò JJovoiov dh xccl Trjg allrjg 
Kieaitav X^VS] Haec praefectura, 
ambitum si spectes, post Lydicam 
minima fait, observante Renncl. 1. 1. 
p. 400. Complectebatur eam regio- 
nem, quae nunc vocatur Chusistan, 
Babyloniac, Mediae, Persidi et Per- 



sico sinui vicinam , una cum Susis^ 
quae sedcs fuit regia. Cf. VII , 62. 
86etHeeren. Ideen 1,1. pag. 200 
seq. In tribus inscriptionibus haec 
provincia s. Cissia s. Susiana appel- 
iatur nomine Uwaza, de qua voce 
yid. Lassen: Zeitschrift etc. Vi. p. 
40 seq. et Oppertl. I. XVII. p. 276, 
Rawlinson.l. 1. p.87 seq., qui scribit 
Uvaja. Quae oÙm fuit terra fertilis- 
sima ac feracissima, ea nunc deser- 
tis repleta indeque fere incognita 
recentioribus. 

Cai». XOII. 

%aì TTJs Xomrjg *AaavQ^Tjg] Baby- 
loniam atqne Assyriam promiscue a 
Nostro dici supra ad I, 102 obser- 
yavimus; hoc vero loco haud scio 
an utraque terra in unam satrapiam 
coniecta fuerit, cum in inscriptioni- 
bus tribus illis et Babylonia terra 
(Babirus) ot Assyria {Aihura: vid. 
Lassen 1. 1. pag. 48 et Kawlinson t. 
1. pag. 0) separatim nominetur, adeo 
ut tributomm tantum pcrcipiendo- 
rura causa in unam provinciam con- 
iunctae videantur. 

TtaiÒfg iyiTOfitai nfvtcììiócioi] 
Eunuchorum institutum a Babylo- 
niis Persas accepissc Hcllanicus au- 
ctor erat, teste Donato in Terent. 
Eunucli. I, 2, 87, unde iure coliigas 
Babylonios crudelis morìs vel aucto- 
res omnino fuisse vel certe multum 
in eo praestitisse aliis gentibus. Nec 
alienum hoc ab effrenata Babylonio- 
rum libidine, de qua vid. quae attulit 
Muenter. De relig. Babylon. pag. 7*3. 

cenò di' *Ay§ar(xvaìv mal trjg Xoi- 
Ttrjg MrjÒi'nijg x. r. X.] Hanc prae- 
fecturam, intra Caspium et Persi- 
cnm mare sitam, et ambitu et coeli 
solique pracstantiii in optimis pro- 
vinciis habendam esse monet Ken- 
nel. l. 1. p. 500. Mediam idem vult 
Herodoto eam esse, quae posthac 

12* 



180 



HERODOTI 



te xal TstQaxóoia zaXavxa' vofiòg déxarog ovtog. Kaómoi 



Magnae Mediae acceperit appella - 
tionem , et qaae nunc vocetar Irak 
Alami; quae Media minor s. Atro- 
patene postea vocata sit et nane di- 
catur Aderbidian, eam Herodoto 
esse Maiienen, In Bisntuna inscri- 
ptione deest huius terrae nomen : in 
dnabus alteris inscriptionibas repe- 
ritur Mad s. Moda: vid. La-ssen 1. 1. 
p. 48 et Ritter. 1. L pag. 88. De Ec- 
òaianis , quae nrbs in septentrionali 
provinciae parte erat sita , diximns 
ad 1 , 08, ubi etiam de scriptnra vo- 
cis. Paricanios rectius dici Pareia- 
cenos (quae gens in confiniis huius 
praefecturae orientalibus a Fcrside 
inde usque ad Caspias fauces sedes 
haboit; conf. etiam Van der Chys 
Comment. geogr. ad Arrian. pag. 
91 et quae supra posuimus ad I, 
101 coli. VII, 86), Renuelii est sen- 
tentia l. 1. pag. 501 coli. Maltebrun 
1. 1. pag. 338. Cui obloquitur Lar- 
di er. in Tab. geogr. s, v., cum Pare- 
taceni fuerint Medornm una tribus, 
discernendi igitur a Paricaniis , qui 
intra Medos et Ortbocorjbantios se- 
des tenuisse videantur. Maltebrun 
1. 1. gcntem dicit per plurcs provin- 
cias sparsam. .Qui III, 04 Aethio- 
pibus iung^ntur Paricanii^ ad aliam 
huius gentis vagantis ac nomadum 
ad instar viventis tribum pertinuis- 
se videntur; vid. Lassen: Beitrage 
etc. pag. 65 seq. , qui etiam in no- 
men gentis ipsum inquisivit. Cf. 
etiam Jacquet in Journal Asiatique 
Sor. III. T. V. pag. 582 seq. Oriho- 
corybantios in meridionali praefe- 
cturae tractu habitasse Rennel. con- 
tendit, ubi nunc terra Kurrimabad, 
quod probat Lassen 1. 1. pag. 65. 
lacquct 1. 1. pag. 581 gentis nomen 
sic expUcat, ut significet excelsa 
(montiitm) obtinenies. Gatter. (in not. 
ad Billerbeck. Diss. 1.) et has gen- 
tes et cas, quae proximac provin- 
ciae fuerint adscriptac, ab oriente 
maris Caspii in terris borealibus 
quaerendas esse statuit ; Paricanio- 
rum sedes a meridie laxartis in me- 
dio fere cursu usque ad lacum Arai 
fnisse videri. 
yoftòg ótxatog ovrog] Monet Mal- 



tebrun. 1. 1., in bisce tribus satrapiié 
Herodotum ordinem seqni geogra- 
phicum a meridie ad septenirionem; 
unde ulterius progredientem ad le- 
ptentrionem memorare Ctupio» in 
undecima satrapia, in meridionali 
et australi Caspii maris tractu hm- 
bitantes, et DariUu^ tom temporii 
circa Caspias portas band duliie 
habitantes. 

KdcniOL Òì %ai Ilcevciitou %. t, iJ] 
Has gentes omnes sine dnbio me- 
ridionalem Caspii maris tractom te- 
nuisse inde aCyri ostila osqae ad 
( )xum a meridie montibus altis elaa- 
snm , coniicit Rennel. 1. 1. pag. 502. 
Nunc terrae vocantur Ghiìan, Ma- 
sanderan sive Taberistan, Korkan, 
Dabestan. .Sed videntur istae gen- 
tes posthac suas sedes prorsos ma- 
tasse , cum nulla amplios eanim in- 
veniatur mentio. Conf. Heeren. Ideen 
1 , 2. p. 200. Ad Caspios quod atti- 
net, memorantur ilU in Xerxis exer- 
citu VII, 67. 86, ubi praeterea etiam 
indicantur Kdcneigoi naì /Icr^istt- 
vLoi. Sedes, ut diximus, habuere a 
meridie Caspii maris , ab oriente et 
septentrione Mediae. Conf. Rennel. 
1. 1. , Billerbeck. 1. 1. pag. 19 ibi(|ae 
Ptolcm. VII, 1, cui addePomp. Me- 
lam 111,5. §. 30 : „intas sunt ad Oa- 
psium sinum Caspii et Amasonet." 
Quare non placet , quod Gatter. Ca- 
spios habitasse vult iuter mare Arai 
et iitus Caspii maris euroaquiloninm, 
in litorc meridionali laxartis, nnde 
post occidcntem versus prog^essos 
esse Caspios ca in loca, qnaeSarma- 
tariim fuerint, antequam in Europam 
primo fere post Chr. n. saeculo mi- 
grarint. Accuratius de Carpiona» gen- 
te disputavit Ritter: Erdkunde II. 
pag. SOOseqq. Qui et ipse gentis olim 
maximac et mercatura florentissi- 
mae sedes in meridionali Caspii ma- 
ris, quod inde nomen traxit, tracia 
usque ad portas Caspias fere fuisse 
probat, ita ut Persarum aetate ter- 
ram Ghilan et Derbend tenuisse pn- 
tandi sint. Posthao autem nomen 
gentis sensim sensimque evanescere 
idem subiicit. Nomen , eodem mo- 
uente , derivatur a Gasp , quod num- 



THALIA. lU. 92. 



181 



dì xaì IlavcCxai^ IlavtinadvL re xal daQètxai^ ig rcivrò 
6viiq>éQOVTsg , diijxóóia xàkavxa ànayiveov * vofiòg svdi- 
xaxog omog, ino BaxxQtavàv dì ^ixQi Alykàv i^rixovra 
xal TQiipcóóuc xakavta tpoQog rjV vofiòg àvfodéxaxog ovxog. 



tem si^ificat. Neqae Caspiomm ne- 
que reliquamm gentìum s. terra- 
mm, qaae andecimam satrapiam 
eonatituUse h. 1. dicantnr , alia fit 
mentio in inscriptionibas : quare ad 
SaecTum terram s. ad Charasmiam, 
qaae uiraqae in bis commemoratur, 
has gentes pertinuisse olim snspi- 
eatus sam : yid. Jabrb. f. Philolog. 
Q. Paedag. L. pag. 309. 

ilervantai] Ita libri scripti omnes 
prmeter Sancrofti codicem , qui ex- 
hibet TIccvcoì xal , quod recepemnt 
Dindorf. et Dieiscb (qui scripsit 
TLavcoi) , cum in ceteris quoque po- 
pnlomm nominibus iunctis particu- 
lam xal additam inveniamus. Pae- 
tieae apnd Pompon. Melara 1. 1. di- 
eantor itemqne apud Plin. Hist. 
Nat. VI, 19 (17), unde in Herodoto 
Jltno^nai legi vult I. Voss. , quod 
ipsum continuo recepit Reiz. , quem 
■eqnitnrMatthiae. Inter Oxura et la- 
xartem sedes g^ntis fuisse statuii I. 
Voss. Nec dubitat Rennel. 1. 1. p. 
503, qnin Herodoti Pausicae iidem 
sint ac Strabonis Pasicae (s. Tla- 
6ta90Ì , ut nunc editnr In Strabon. 
XI. pag. 511) et Ptoleraaei Aspa- 
tiacae , qui Chorasmiis vicini orien- 
tem TersnB a mari Caspio b abita - 
rìnt, in quo obloquitur Wheeler 1. 
1. pag. 290, qui non tara longe se- 
ptentrtonem versus sedes huius gen- 
tts proferri posse putat. H. Apetz. 
(in noi. ad Mattb. cdit.), qui Paesi- 
cos componit cum Ptolemaei Pascis 
(J7a<ntai) , in Sogdianis esse putat, 
qnos Plin. H.N. VI, 17 8cythiae po- 
pnlis adnumerat. Ipse Herodotum 
scripsisse suspicatur TTacrxat xal 
TlamiiiaQ'Oi x. t. X. Qatter. 1. 1. 
pag. 20 Pausìcas et Daritas Caspi is 
a meridie finitimos fuisse statuit. 
DariUu Rennel. 1. 1. p. 476. 503 curo 
Doìm (de quibus vid. nott. ad I, 125) 
centendit. Noe alia fere Larcberi 
«ententia. 

Ha V r /ft a -O" o i] Huius gentis nul- 
la alibi fit mentio. Maltebrun. 1. 1. 



eo inclinat , ut verum gentis nomen 
fuisse existimet Parthi-Medae ^ cum 
Pai'thi Medis admixti fuerint. — In 
proxime seqq. ad avfKpSQOvreg sup- 
pie ròv (poQOv. 

cenò Bce%XQtavòv dì fi^ZQ^ '^h' 
Xmv] Nemo nescit veterum Bactra 
recentiorum esse Balkh ; quamquam 
provinciae ambitus num omni tem- 
pore idem fucrit, minime liquet, 
praesertim cum , notante Rennel. 1. 
I. pag. 514 , Bactriae nomen latius 
patuerit et omnino regiones orien- 
tem versus sitas indicet. De hac 
terra conf. Bayer, hist. regn. Bactr. 
§. 4 — 8. In copiis Xerxis memoran- 
tur Bactriani VII, 74. In tribus in- 
scriptionibus cuneatis terra baco 
profertur nomine Bàkhtrisj de quo 
vid. Lassen : Zeitschrift etc. VI. p. 
57 seq. Oppert 1. 1. XVII. p. 282. In 
capite primo libri Vendidad vocatur 
Bakhdhi, De ipsa terra , qualis nunc 
est , vid. Hitter: Erdkunde Vili. p. 
218 seqq. De Aeglis nihil quidquam 
compertum habemus. In extrema 
Bactria orientem versus, ubi mine 
terra Kiì, Gii s. Kiìan^ eos habitasse 
suspicatur Rennel. 1. 1. pag. 515. 
Quod apud Stephan. Byz. legitur: 
JiyjjXoi i^vog MTjdiìiòv^qmdRm bue 
referunt. Billerbeck. 1. 1. p. 15 Al- 
Y^tòv (cuius loco libri quidam Aiy- 
Smv coli. VII, 72.80) corruptum es- 
ce iudicat prò 'Agf^cav. Lassen (Bei- 
triige etc. p. 106) corrigi vult £òy- 
d(ùv: Eóyhoi in decima sexta sa- 
trapia numerantur eap. 93. Wheeler 
Geography of Herodot. p. 296 de ea 
gente s. tribù Afgbanorum cogitari 
posse suspicatur , quac vocatur 
Ghiìjies , olim celeberrima , nunc in 
vicinità te terrao Cabul babitans. 

vofiòg Svadénatog ovTog] Mirum 
esse h. 1. contìtetur Maltebrun. I. 1. 
pag. »^39, quod in satrapiarum re- 
censu Herodotus ad septentrionales 
et australes partes subito con ver su h 
Bactrianam praefecturam corame- 
moret; nìsi Persarum in bis narra- 



182 



HERODOTI 



93!//;rò IlaxtvVx^g ài xal 'Jq^isvìov xal zàv scQoaexémv iié- 
XQL tov Ttòvzov zov Evì^bìvov tètQaxóota xikavxa' vogiòg tqÌ' 
tos xal àéxarog ovtog. oTtò 6ì ZayuQxCtuv xal UccQayyéav 



tioricm aut publica documeuta fue- 
rit secutus. 



Cap. xeni. 

*Anò lìciìiTvììirig de kccì 'AQfisvioav] 
Coiif. Ili, 102 etHeeren. IdeenI, 2. p. 
289. Herodotum in eo errare pronun- 
tiat Uennel. 1. l.pag.504, quod huius 
praefectarae fìnes ad Pontuni Euxi- 
num usque extendat^ ciim Colobi 
ad nullam satrapiam , reliqaae vero 
gentes ad satrapiam decimam no- 
nam pertlnaerint. Infra VII, 07 me- 
morantur Pactyes vicini Saj^artiis, 
qui ipsi cum Persia proximi fuisse 
vidcantur. Pactyum scdes in regio- 
ne Bactearis , in montibus ad occi- 
dentem urbis Ispaban locandas esse 
saspicatur idem Rennel. improbante 
Lassen. (Beitrilge etc. p. 83), qui 
de ea gente cogitare mavnlt, cui 
nunc nomen Kurden quamque ipsc 
Noster VII, 63 Chaldaeorum appel- 
latione significarit. Cui recto oblo- 
quitur Jacquet 1. 1. pag. 509 seqq., 
ubi bauc proponit coniecturam in 
ipsis Herodoti verbis : 'Ano BanTQi- 
avmv dì jLif^P^ /IaxT?;>x^S f|?J- 
Hovtcc X. TQ, tal. (pOQOg ^v vofiòg di 
dvadéyiatog ovzog. Ano AlyXfòv dì 
xal 'AQfisv^(ov X. T. A. Neqne enim in 
Armeniae adeoque Caucasi monti- 
bus (cf. Maltebrun. 1. 1. p. 340) Pa- 
ctyum sedes quaerendas ipsamquo 
regionem Pactjicam collocandam 
osse, satis docent Herodoti loci III, 
10?. IV, 44, ex quibus circa Indum 
potius hanc terram quaeri dcbcre 
patet; cf. Billerbeck 1. 1. p. 13, cui 
tamen mox p. 14 probabilius vide- 
tur ad Oxi superiora sedcs gcntis 
constitnere. Mihi de una terra Ka- 
bul aut regionibus conterminis co 
gitari posse videtur: vid. Excurs. 
ad III, 102. In cuneatis inscriptio- 
uibus nulla Pactyum s. Pactyicac 
mentio : quae si li I. cum Armenia 
coniungitur, id nonnisi ea ratione 
tieri potuit , qua subinde gentes di- 
versas ac dissitas in uunm satra- 



piam coniectas esse Noster III , 89 
affirmaverat. Armenia in tribas In- 
scriptionibas aeque significator Jàr- 
mina^ de qua terra praeter Ritternm 
Erdkunde Vili , pag. 01 vid. Hero- 
dot. 1, 180ibiq. nott. etV, 52. 8tra- 
bon. XI. pag .')30 s.pag. 802 B.Lar- 
cher. atìfert, Armenios praeter tri- 
buti summam regi quotannis ad Mi- 
tbrae festum obtulisse vigiliti mille 
equos pullos. 

ano dì ZayaQTttùvI Huius saira- 
piae ambitu Persidem propriam in- 
cludi, sitam Inter Sarangaeos et 
Persicum sinum atque ordinario tri- 
buto exemptam teste Hcrodoio III, 
07, band iniurià observare videtur 
Rennel 1. 1. pag. 50S. — De Sagm^ 
tiiSy quos incolas rcgionie Zagatai 
esse suspicatur idem Rennel. , disi- 
mus ad I, 125. In Media aqoilonia 
habitasse non improbabile videtur 
Gatter. (ad Billerbeck. 1. 1. pag. 10). 
Gentem nomadum in Perside pro- 
pria fuisse statuit Maltebrun. L 1. 
pag. 340. Pertinet huc ea terra, 
quae in Persepolitana inscriptioiie 
vocatur Asagarta, de qua conf. Lai- 
sen Zeitscbrift etc. VI. pag. 54, 
Rawlinson 1. 1. pag. 62 et Ritter 1. 
1. pag. 00. In Sesostridis inscriptio- 
ne quod nomen gentis reperitor 
Schakarscha , id ad Sagartios rela- 
tum vult de Rouge in Athen.Frane. 
1855. nr. 44. p.058: de quo eqnidem 
dubito. 

xal EctQctyyéxov] SarangasRenn^h 
1. 1. recto collocat in terra Zanmg 
s. Sohistan , ut nunc appellator. Tn 
vid. VII, 67. Ili, 117 et potisai- 
mum Hceren. Ideen I, 1. pag. S34, 
Ritter: Erdkunde II. pag. 18 seqq. 
21 seqq. Nam celebratur haec regio 
in antiquis Pcrsarum traditionibus 
sacrisqne libris ' sive carminibos, 
quippe quae beroum sedes et deo- 
rum quasi patria fuerit. In inaeri- 
ptionibus tribus baec gens s. terra 
nominatur Zarnnka s. Zarak\ cf. 
Lassen. 1. 1. p. 55, Oppert 1.1. p. 280. 
In libro Vcndidad eadcm terra laa- 



THALIA. ni. 93. 



183 



ìofMvaCfov xal Ovtimv xal Mvxcav xal xàv iv tyói pilotai 



: Tid. Uaog. 1. 1. pag. 112 et 
rt. I. 1. pag. 035. Quod vero 
6n. ad III, 117 ZaQoyyag et 
fag prò una eadcmqae gente 
, TÌz dobium YÌdebitur prò- 
itìonem literae Sain spectanti. 
recta Drangas in eadem re- 
Zarang collocat Van der Chys 
tentar, geogr. ad Arriau. pag. 
dd. Ellendt ad Arrian. Ezpe<l. 
ni, 25, 13. Aliter de liis sta- 
. de Hammer in : Wien. Jalirbb. 
;XI. p. 33 coli. LXIII. p. 10. 

0€ijia9aiù)v] Tkamamicorittttj 
ifra quoque III, 117 cornine- 
ituTy sedas accuratius indi- 
lon audet Kennel. 1. 1. Itiller- 
1. 1. pag. 14 ad medium Oxuni 
ftlntaaae censet, quos Malte- 
1. L prò Carmauiac incolis lia- 
nee alio spectat Valckenarii 
alio ad III, 117, ubi prò Sa- 
*m9 coniicit KaQiiavioiv. Hal- 
(Dentscb. Gesch. I. p. M5) 
gWDtem refert ad terram Ta- 
rn (Thabarestan) s. Masende- 

Oitiav xal Mvnav] L'tios 
eL 1. 1. band dubie co.sdeni 
lieti atquc Uxios^ qui Dactc- 
kerrae sint confines. Uxios , et 
laos et campestres , gentem 
oaam a septentrìone Persidis, 
^\e Aicion s. Asciata in mon- 
, qni Persidem a Media seinn- 

habitare notat Van der C'hys 
aent. g^ogr. ad Arrian. pag. 
vceedit, quod in Hisutuna in- 
tione (Col. ni. §. 5) rebellio 
lemoratur, quae in PersidÌR 
noia , cui nomen Vutia, exortn 
% Dario moz oppressa. Qnod 
n ad gentem Ovtiiov^ quae h. 
*rtar, spectare yìx dubitari po- 
Tid. Oppert : .T<TDrnal Asiatiq. 
er. Tom. XVIII. p. 04. Itaque 
I gabsistere malim , quamquam 
t Billerbeck. 1. 1. p. 17, Utios 
■01 esse ab Uxiis , quiSusianis 
finitimi ; ab oriente marifl Ca- 
lotius sedes suas habuisse et 
et Mffcos , qui iidcm iungun- 
II , 68. Maltebrun. 1. 1. Utios 
Tibn babct I^xiis subdita in 



montibus Persidem inter et Susia- 
nam; Myco» vero in terra, quae 
nunc Mogbistan dicitur, babitasse 
existimat. Ac videtur sane et My- 
comm et Utiorum gens Thamanaeis 
finitima sedes tennisse; nec abso- 
num est, qnod Heerenius Ideen I, 
2. pag. 280 protulit, Utios videri 
eos , qui Turcamm patrcs fcruntur 
et per medium aevum vocantur 
Uzen. Quod idem statuisse vides I. 
de Hammer: Geschichtc derMongo- 
len pag. 15. 51. Nunnontm qnoqnc 
maiores esse vult Fejér: vid. Wie- 
ner Jabrbb. d. Litt. Voi. C. pag. 
270. Ab Oxo nomen Utiorum et Uxio- 
rum , qui in regione , cui nunc no- 
men Darnawend, habitaverint , ro- 
pcti vult Halling. 1. 1. I. pag. 220 
seqq. Quo autem iure statuat Man- 
nert. in Geogr. Or. et Romm. V, 1. 
pag. 11. 12, Harangaeos, Thamanae- 
08, irtios, Mycos et insulamm, quae 
mox apud Herodotum vocantur , in- 
colas vixisse in iis Indiac partibns, 
quae Persaruui sub ditione fuerint, 
ipsc viderit. Equidcm propter Ha- 
;ifartios et Saranges , quorum sedes 
8ati8 ccrtae snnt , et propter insula- 
rum in Persico sinu sitarum coni- 
memoratiunem Tbamanaeos, Utio» 
et Mycos circa easdem fere regio- 
ncs meridionalcR aut babitasse aut 
vngatos esse cn^diderim , longe igi- 
tur abfuìsse ab Oxo et regionibuM 
ad scptentrionem niagis spectanti- 
bus. Quod ad Myt^os attinet, eorum 
ineminerat Hccataeus, teste Stc- 
phano Byzant. s. v. : nude supra Ge- 
drosiae oram in ea terra, quae nunc 
ad provinciaiii Mah'on pertinct, hu- 
ìus gcntis .sedes fuisse monstravit 
Lasseu: Zeitschrift etc VI. p. 64 coli. 
Oppert. p. 284, qui uterque bue re- 
ferri voluit terram Maka^ quae in 
Pcrscpolitana et Bisutuna inscri- 
ptione vocatur. Idem Stepbanus : 
Md%(ti' ^d^vog nfTcc^v KagyLctvCctg 
xal ^Aga^Cctq, De terra Makran s. 
Mekran cf. Kiuneir geogr. Mem. etc. 
pag. 202 scqq. 

tóàv iv xijOi vrjaoiai olnhóvxfùv 
xòv X. T. A.j Pro xfùv hxrj '£pr- 
^p^ X. T. X. TTorold. Qunost. llerod. 



184 



HERODOTI 



otxsóvtoDv xàv iv tfj ^Egvd'Qy ^akaóóy , iv fgói tovg àpaóMa- 
Cxovg xaXsofiévovg xatoiKi^Si fiaóiXevg, axò tovz(ov navxmv 
i^aìcóóia xakavta iyivero (poQog ' vofiòg xiraQXog xal déxatog 
ovxog. Uaxai dì xal Kdóxioi xevxrixovxa xal dirjxóóta ayivew 



II. p. 16 scribi vult f^ai : quo mea 
ex sententia haad opus. Ad signifi- 
cationem verbi oI%b6vt(ùv cf. noti, 
ad I, 27. II, 166. Persici sinus in- 
telligi insulas, plerasque parvas 
arabitu , de qnibus etiam VII , 80, 
vix dubinm. Quae insniae olim Phoc- 
nicnm commercio insignes posterà 
aetate Venetis quoque forum prae- 
bebant Indicarum praescrtim mer- 
cium bue advectamm indeque ulte- 
rius transportatarum. Mannert. 1. l. 
pag. 1 1 Persici sinus insulas hic in- 
telligi ncgat , quippe longius remo- 
tas ab iis gentibus , de quibus h. 1. 
sermo sii; quare insulas Indo fluvio 
propiores vel in ipso Indo sitas in- 
telligendas esse contendi!. — De 
rubro mari s. sinu Persico conf. 
nott. ad 1 . 1 et 180 Suspicatur au- 
tem Rennel., cum hae insulae mino- 
res sint, satrapiae notationem im- 
perfectam esse, quippe ad quam 
etiam regiones Persico sinui adia- 
centes pertinuerint. 

TOVff ccvccandatovg uccXsofiévovg] 
ccvdanaotoi dicuntur, qui e patrio 
solo aliorsum abducuntur et rele- 
gantur prò eo more, qui per orien- 
tem obtinuit , vel singulos viros il- 
lustres, vel inte^ras nationes devi- 
ctas , sedibus patriis motas . alia in 
loca multo remotiora transferendi. 
Tuvid. Herod. IV, 204. VI, 12. 9. 
32. VII, 80. Ctes. Persicc. i:xc. §. 
9. 40. Demosthen. Philipp. IV. §. 
32 Dorvill. ad Charit. pag. 393. 
Gesen. ad lesai. XXXVI , 16 — Ac 
mirari subit, haec ipsa loca, ad quae 
relegatos detrudebant Persae, .sae- 
culo de<àmo tertio post Chr. n. bar- 
baris in terram continentcm irrnm- 
pentibus , refngium praebuisse in- 
colis terrae contincntis, qui ìnsu- 
lam, cui nomen Orninz, occupavc- 
rnnt. 

lÀxiiai] J)c Sacis vid. I, l.'>3 ihi- 
quc nott. VII, 64 9(J coli. IV, 6. VI, 
113, IX, 71. Ad Scytharum stirpcm 



pertinent , quos ipsos Sacamm no- 
mine apud Persas desig^ari testif 
est Herodotus VII, 04. Namqoe 
hac appellatione commani qnotqnot 
gentes per deserta illa magna, qoM 
a septentrione regni Persici eztoi- 
duntur, vagantur more nomadom, 
comprehendi credibile est. Addam 
hìc, quae Ritter: Vorballe etc. p. 
264. 265 protulit, Sacarnm nomen 
ab initio haud dubie non gentil 
fuisse, sed ad religionem spoetasse 
cultumque, ita ut gentes hostiles, 
septentrionem et occidentem rer- 
sus, quae sensim sensimque adTa- 
nain usque pertinuerint , commani* 
bus sacris utentes , communi Saem- 
rum nomine vocati ac Gelonornm 
stirpem , Budinorum , Sàaromata* 
rum, aliorum complexi foerint. Gon- 
tra Turcas Sararum nomine (SaMn) 
significari putat I de Ilammer : Go- 
.schichte d. goldn. Horde p. 7. In 
tribus inscriptionibus invenitar ter- 
ra Saka , quam a Scythia haad dif- 
fcrre statuit Oppert. 1. 1. pag. 283, 
nomen ipsum adhuc servatum esse 
adiicicns in eius terrae nomine, qaae 
nunc Segeatan {Sakastàna) dicitor. 
Conf. etiam Rawlinson 1 1. pag. 170. 
Itaque hoc Ilerodoti loco tribam 
quandam Sararum a. Sci/tharu/nFer' 
sis subditam (cum reliqua gens sa- 
tis fuerit libera) intelligere malim, 
quam Rennel. 1. 1. p. 515 in Sogdia- 
na orientali intra superiores Oxi et 
laxartis regiones, in terra Kotlan 
et Saganian circa Imai raontes ha- 
bitasse censet Bactrianis finitimam. 
Acid. Wheeler 1. 1 p. 294. 

Kcéanini"^ Sìt omnes libri, piane 
ut ^'II, 86. Quo utroque loco cum, 
qui supra III, 92 et VII, 07 yocan- 
tur Caspii, intelligi ncqueant, Reis. 
(Praef. p. XVI seq.) correxit JTa- 
anfiQOi , Stcphani Bjz. auctoritate 
fretus , qui ex Herodoti libro tertio 
KaanFiQOv, Parthorum urbem , In- 
diae finitimam citat, nisi is de Com- 
patyro (cf. III, 102) potius quam 



THALIA. m. 93. 



185 



:a ' vo^iòg néyLnxog xaì dixcctog ovtog. ndg^i dì xal Xo- 
>i xaì JSóydoi ts xaVAgioi tQirix6(Ji(t raXavra' voptòg Ixrocr 



bis 8. CoMpUs cogitasse pu- 
8it. Inde Kegris recepii 
9<M. Rennelio 1. l. pag. MO 
tbero Casios intelHgere pla- 
ineolas eius regionis, qnac 
(tt^a vocatnr apnd Ptolein. 
Sacis et Sogdianifl contcr- 
mno cognita nomine Kash- 
ad Bnchariam minorem per- 
I>e incolis Caucasi Indici 
gè remotis ab nrbe Caspaty- 
tnm vid. ad III, 102) cogitai 
nn. 1.1. p. Mi. Quod ab hoc 
ane alienam videtar, in quo, 
fectione retenta, cuins mu- 
rix nlla insta causa apparet, 
9Ìerum gente cogitandum, 
Itera pars , qnae a meridie 
naris sedes habuit , undeci- 
rspiae addita erat (III, 02), 
atem , qnae ab oriente cins- 
irU circa Oxum magis ad 
rionem babitabat vel in de- 
qaae ilUc snnt et nnnc ad 
Chissà pertinent, vagaba- 
etiam Wheeler Oeograpliy 
lot p. 204 seq.) , inde Sacis, 
ijibis, addita ad decimam 
I tatrapiam pertinebat.. — 
wt09 Cobet legi vult àitayi- 
t sane Icgitur III, 02 et 04. 
» tamen ipso loco acque ac 
f legitur Òùàga àyiveov, 
Digmtam mutare nolui. 

r néfLnxog xal ^énatog ov- 
latrapia decima quinta inde 
•Itebr. 1. l. p. 341 enumera- 
aeqni earum provinciarum, 
yjrro in interiori Asia acqui- 
lerìns Porsarum regno sint 
s. 

1>» dh xaì XoQccoaioi x»c 
té naì "jIqioi] Qnae hic me- 
ir gentes , coli. VII , 61 . 61. 
omnes indice Kennel. p. 512 
asdemque snnt stirpis a Me- 
entrionem et orrentem verstifn 
.tae, meridiem versus intra 
un et Taurura. Conf. etiam 
•. 1. 1. pag. 201. Sogffi intra 
i lazartem ea in terra, qnae 
eatnr Soghd s. Samarkand, 



habitabaut; Chorasmii in ea , cui 
nunc nomen Chowaresm; Arii in 
terra Hcrat; Parthi tractus monto- 
SOS intra Hyrcaniam , Margianam, 
Ariam et Chorasmiorum desertum 
Herodoti aetate tennisse videntnr. 
Conf. III, 117. Quos Parthosin uni- 
versum prò Persis liaberi vult vir 
doctus quidam in: Hermes XXXI, I. 
pag. 101. In sacro Persarum libro 
Vendidad barum terrarnm s. gen- 
tium nomina iam proferri dubio vix 
caret. Ktenim Inter terras ibi com- 
memoratas secundo loco vocatnr 
Sogdiana, sezto loco Haraèva (i. e. 
Aria, Herat) s. Horoya; octavo loco 
Urva , quae a Kieperto (p. 636) ad 
occidentales tractus Parthorum re- 
fertur, abHaugio (p. 1 13) ad terram 
Kabul. In cuneatis inscriptionibus 
tribus hae gentes s. tcrrae, qnae b. 1. 
ad unam satrapiam referuntur, et 
ipsae proferuntnr. Qui 27óydot apnd 
Herodotum vocantnr, et postea 
etiara Zoydiavoìy iis nomen profertur 
Suqda vel Suguda , cui Herodoteum 
Zóydoi vel , quod apdd Dionys. Pe- 
ricg. 747 legitur, ZovydCa bene con- 
venit: cf. Lassen. Zeitschrift etc. 
VI. p. 58, Oppert 1.1. XVII. p. 283, 
Kitter: Erdkunde Vili. p. 55. Clio- 
rasmiorum nomen in inscriptioni- 
bus fertur Uvarazmija s. Uvarazmisi 
vid. Oppert. p. 282 et Lassen. 1. 1. 
pag. 58. 50. Parthorum nomen pro- 
fertur Parthovni cf. Oppert. pag. 270 
et Ritter: Erdkunde Vili. pag. 00. 
Ariorum terra dicitur Httraiva: vid. 
Oppert. 1. 1. pag. 280, Lassen. 1. 1. 
pag. 56. 57, Kawlinson 1. 1. XI, 1. 
pag. 44. Scripsi autem in Herodoti 
loco cum recentt. edd. Af^ioi , quod 
iam Schweighaeus. voluerat , quod- 
que alter Herodoti locus VII, 6r» 
itcmque Stephan. Byzant. s v. Aqicì 
postulare videbatur; vulgo *l^pfioi. 
De ipsa gente cf. etiam quae ad VII, 
02 adnotavimus. „De 'jlgstoig conf. 
Symbol, et Mytholog. I. pag. 737 
ed sec. (I. p. 2Ó8 ed. tort.), ubi Hero- 
dotum VII, 62 attigi. Add. I. de 
Hammcr. in Annali. Vienn. Voi. IX. 
p. 33 seqq." Cr, 



186 



KERODOTl 



04 xal ÒéxatOiS ovtog, TlaQvxaviOv 6Ì xat Aid'iOTCSs ol ex fqg ^A^iiffit^ 
xergaTco^ta xàkavta dnayiveoV vofwg efidofiog xal déxatog 
ovrog, MaTirjvotóL dì xal Udansigói xal ^AkagodCoiOi difixóóia 
ineTetaxro ràXavra ' i/Oftò^ oydoog xal déxatog ovtog. MÓ9jpi9i 



Cap. XCIV. 

nagiHocvtoi dh xal Ald'tonèg oi 
hn T17S ^AaCriq] Quum Adhiopes Asia- 
tici ob VII, 70 prope Indiani in ter- 
ra Makran , Haur aliisqnc sint col- 
locandi, Paricanios minime prò Har- 
caniis , qui in regione Balkan liabi- 
tarint, liabemlos esse monet Rennel. 
1. 1. pag. 517 , sed videri potias et 
ipsos in Gedrosia sive terra Makran 
liabitasse, ubi urbs Purah, qnae 
Alexandri actate memoretiir , caput 
fortisan fuerit. Pro Colchis habuit 
Larcherus, quem refollit Schweigh., 
«lui ob VII , 68 , ubi cum lltiis et 
Mycis, Erythraei maris incolis, no- 
niinantur Paricanii , eos vicinos bis 
ipsis gentibns fuisse statuii. Vid. 
Ili, l)f3 ibique nott. Ad Indum flu- 
vium adeoque in Gcdrosiae etCar- 
nianiae rcgionibus sedes Acthiopum 
Asiaticorwn quaerendas esse rectc 
contenditBillerbeck. 1.1. p. 15, prae- 
Hcrtim cum in bis terris etiamnum 
bomines facie nigricanti invenian- 
tur. Nec alitcr fere Maltebrun. 1 1. 
p. 342 et Wbeeler. 1. 1.^ pag. 298. 
299. Atd-Loneg ol U tqg *Aai'ag li. 1. 
iis opponuntnr, qui infra III. 97 
dicuntur ACd'^OTtsg 01 Trgóaovgot Al- 
yvnzGiy de quibusNostcrlI, 29 seqq. 
Ili, 20 seqq. Qui utrique quod eodem 
Actbiopum nomine appellantur, id 
ob cutis colorem similcm fere factum 
videri, adnotat Kruse: Indicns iil- 
teste Geschicbte p. 31. Conf. etiam 
IV, 197 et VII, m, 70, ubi plura af- 
feremus. In inscriptionibus cunea- 
tis nulla invenitur mentio gentium 
ad hanc satrapiam relatanim , nisi, 
quod valde dnbium , Maka , de qua 
terra ad III, 93 diximus, bue rcfcrre 
velis : malim cogitare de ea terra, 
qnae in ìllis inscriptionibus voca- 
tur Harauvatis s. Ifaruwatis (cf. Op- 
pert. 1. 1. pag. 284, Lassen 1. 1. pag. 
02), i. e. ArachnsiUy cuius nulla apud 
Herodotum in bac satrapiarum re- 
censn mentio fit. Kadcm terra in 



libro Vendidad decimo loco Yocatiir 

Ilaragaiti, 

Mcczirjvoìot di X. r. 1.] Vocalam 
df cum Scbweìghaeufl. et Oaisf. « 
Fiorentino inserui, probante Din- 
dorfio. Omisit vocalam Dietaeh. De 
Malienis diximus ad I, 72, de Sm^- 
ribu^ ad I, 104. Uocaddo, Maltebr. 
1. 1. Matienos collocare in iU terrif, 
ubi lacns Ourmiah, Saspires in Cau- 
caso circa urbem Erivan , ni niiiie 
appcllatur. Conf. etiam Wheeler 
pag. 284. Alarofiii, qui iidem YII, 
79 vocantur, vicinas bis g^tìbns le- 
des occupasse videntur. Qni atnun 
prò Alanorum maioribua aint ba- 
bendi, quacrit Bitter: Erdknndell. 
pag. 849. 922. Afarodios eA Arme- 
niae provincia contineri , cui nme 
uomen Avarad^ contendit Virien de 
St. Martin (Journal d. Voyag. 1847 
luill. p. 14), cui assentitor Qnatrt* 
mère (Meni, de TAcad. d. Inacrì|itt. 
XIX, 1. p. 442). In cuneatia inserì* 
ptionibus nibil invenitur, qnod ad 
liane Herodoti satrapiam pertineat. 

Móa%otGi dì nal Tifiagtivoìci *• 
r. A.] Ilaec satrapia, observaate 
Henuel. pag. 507, orientem versiu 
usquo ad Phasidis et Cjri fontei 
pertinebat, occidentem yeraas na- 
que ad Tbermodontem fluviam et 
Pontum Euxinum a meridie Arme- 
niae montibus terminabatnr. Add. 
Wbeeler p. 280. Atque cum Xeno- 
phon Anabas. V, 3 seqq. bas eaa- 
dem fere gentes nominet ab oriente 
occidentem versus proficiscens per 
tcrras Macronum, Mosynoecomm, 
Cbalybum et Tibarenomm, Herodo- 
tus VII , 78 Rennelio videtnr gen- 
tium nomina confudissc. Monchi 
apud Xenopbontem non occurront, 
sod apud Herodotum VII, 78. De 
montibuR Moschorum conf. Strab. 
XI. p. 492 8. 7ri4 A. et XII. p. 521. 
r^48 s. 793 A. et 825 B. Alia dabit 
Tzscbuckc ad Pompon. Mei. Ili, 5. 
§.4. pag. 139 scq. Tibarenos n0TÌt 
Xcnopbon. Anab. V, 5, 1 , ubi con- 



THALIA. ni. 94. 



ibi 



ì TifiaQìjvotai xal MaxQfùói xal Moówoixoiói xaì Maffól 
Hfta xakavra tcqqUqyixo' vofiòg etvatog xal déxarog ov- 
^Ivdàv dì jcXffioq Tè nokkà nletóróv Ì6ri xdvrmv xàv 
U^èv avd'QGÌxav, xal tpÓQov ànayCveov ngòg navrag 
tXIxivg S^Yptovxa xal XQiYixoóva xakavxa ^rjyi»MXog' vofiòg 



leg^. Aliomm scriptomm lo- 
.ppediUbit Forbiger: Hand- 
.• alt. Geograph. II. pag. 400 ; 
tif sedibus seri psemntK odi: 
g der Zehiitausend nach Xeno- 
Anmbaais (Lips. 1850) pag 1 1 8 
Mm ante eam Ainsworth : Tra- 
the track of the 10000 Or^eks 
ÌSH) pag. 203—248. De Ma- 
'M dizi ad II , 104. Id unain 

Inrat, nostra aetate ezsti- 
iram doctnm, Gcorg^um Fc- 
1 a Macronibus bisce gcntem 
roricM 8. Hungarorwn^ ut nnnc 
nr, repeti vellet. Vid. Wie- 
lirbiich. d. Litt. Voi. C. pag. 
[altebr. 1. 1. has gentes, unam 
Iftaram, babitasse statnit iu 
MU Caucasi ad Caspiura mare 
pertinentibus. Moschosei Ti- 
f Tocat qnoque Pompon. Me- 
2. §. 54. In inscriptionibus 
i* nec Liiius satrapiae ulla 
atio nec qaidquam reperitiir, 
id gentes ab Herodoto com- 
"ataa bene referri queat. 
€vvo£yioiat,] Kctinui et 
so et VII, 78 cum recentt. cdd. 
scrìptaram a Gaisford. et 
ighaeasero ex uno libro mu- 
in Moaavvoiiiotai , ut in Stc- 
Bycant. quoque legitur sub h. 
iqae locis , qnos dabit omneu 
Schmidt ad Didjmi Chalcen- 
igmm. pag. 34. Fadcm lectio- 
rietas reperitnr in Xcnophon- 
ciaAnab. VI, 4, 1 coli. V, 5, 
t 8 , 27 , ubi conf. editores et 
retes. De sedibus gcutis cf. 
»n. XI, 14. p. 528 sive p. 801 
'bìger 1. I. II. p. 410. Ains- 
1. 1. pag. 201. 247. Koch. 1. 1. 
16. Quos si sequimur, sedes 

in montibus propc Pontuni 
am erant , septentrionem ver- 

Chalybum regione et Tiba- 
nroximae. 
Magai] Edd. vetustae Mdg- 



Soiai libri script! ex parte Magaot- 
<Tt sive MagQoiaiy ut Florentinns. 
Quod nunc legitur, ex Is. Vossii 
coniectura fluxit ad Mei. I. 2. §. 54. 
Nam ^fare8J qui VII , 70 iidem nie- 
morantur, Mosynoecis contermina 
gens, teste Stepb. Byz. s. v. Unam 
gentis tribum in montibus Caucasi 
occidentalibus , alteram in Armenia 
sedes habuisse vult Maltebrun. 1. 1. 

'ivSoSv Si nl'^^g x. r. l,] Coni', 
III, 98 et V, 3. Piane eundem in 
modum Ctesias Indd. FiXcerppt. §. 
1 Indos dicìt nlèiovg axfSòv avfi- 
navtcav av^goónùtv , consentieute 
Strabene II. p. 130 s. p. 192 A et 
Arrian. Ind. VII, 1. 

Ttgòg nàvxaq tovg alXovg] i. e. 
prue rcliquÌJt omnibus , ut II , 35, ubi 
vid. nott., Kuehner. Gr. Gr. §. 016. 
Cf. etiam III, 34. VIII, 44. Scbweigb., 
qui prius interpretatus erat : prò ra- 
tione aliorum omnium, nunc substitui 
vult (in Lexic. Herod.): rontra quam 
f*. Hupra quam reliqui omnea. Ilero- 
doteo loco apte nuper usus est We- 
stermann. (Commentatt. in scriptt. 
Graec. P. VI. j». 15) ad tuendum 
Demostbenis locum in Orat. XX ad- 
vers. Leptinem §. 31 , observans, 
praepositionem nqo^ in comparatio- 
nibus unius cum multis eiusdem ge- 
neris rebus sic solere usurpavi, ut 
illius cum bis congruentiam signiti- 
cet atque aequalitatem- 

tèijnovta nal ZQiTjnoatcc ra^arrrr 
ìpT^yficctog] ramenta uuri intelligit h. 
pulverem aureum, qualem*e monti- 
bus auriferis fluvii sccum ferunt. 
Cf. I, 1)3. III, 95. 98. V, 101. 
VI , 125. Caeternm haec suiinnu 
CCCLX talentomm auri nimin vi- 
dctur Keunelio , cum e Babylonia et 
Assjria, quae omnium ditìssima 
fuerit praefectura , mille tantum ta- 
lenta redirent; sed respicienduni, 
opinor, quod Indis fluvii de monti- 
bus multum auri advehcbant; ncque 



188 



HERODOTI 



95 slxoatòg ovrog, Tò filv di} aQyvQiov tò Bafivltóviov xgòg to 



inconsulto Noster ipse addidit ngòg 
ndvTccg zovg aXXovg , bene sentiens, 
mimm fortasse vìderi tantam anri 
copiam Indis impositam. De India 
auri ditissima testatur Ctesias Exc. 
Ind. §. 12, abì vìd. noti. pag. 800. 
— Indiae satrapia vicesima qnae 
Herodoti est, in Bisutnna inscri- 
ptione non commemora tur: eara opi- 
nor ob causam , qnod eo tempore, 
quo liane inscriptionem incidi iassit 
Darius rez (i. e. statim postquam 
ad regnum ipse evectus erat rebel- 
lesque vicerat) , nondum subacta 
erat India, quod postmodo factum 
esse ex Herodot. IV, 44 iutelligi- 
rous. In Persepolitana inscriptione 
atque in sepulcrali Darii uominatur 
inter terras Dario subditas India s. 
ffidhus, quam antiquam Persicam 
vocis formam esse prò Sanscritana 
voce Sindhus monet Lassen : Zeit- 
schrift etc. VI. pag. 02. Conf. etiam 
Ritter: Erdkunde Vili. pag. 103. 
Quae vero in tribus illis inscriptio- 
nibus cuneatis affertur Arabia terra 
(Arabaja; cf. Oppert. 1. 1. XVII. p. 
278 et Lassen. 1. 1. pag. 48), huins 
nulla mcntio in hoc Herodoti indice, 
qui supra III, 88 Arabes Persis 
nunquam subditos fuisse affirmat: 
ubi quinam Arabes intelligi posse 
videantur, diximus; et conf. quo- 
que III, 107 seqq. Eos vero Arabes, 
qui in regionibus Babyloniae ac 
Sjriae finitimis consederant aut 
per deserta ilKc sita vagabantnr, 
Persis subditos fuisse quum credi- 
bile sit, ad hos ipsos eam , quae in 
inscriptionlbus Dario subieeta dici- 
tur, Arabiam referendam esse arbi- 
tror, ab Herodoto omissam, qui in- 
fra III , 97 Arabes inter eas gentes 
refert, quae non tributum, sed dona 
(ad instar tributi) regi obtulerint. 

Gap. XCV. 

TÒ ^^v drj agyvQiov %. x. X.] Ad 
Ev(io't'v,òv cf. nott. ad III , 89. Ad 



formam avfjL§alX6iiBvov cf. nott. ad 
1 , 68. Mox prò slvai cnm recenti, 
edd. dedi yCvBxaiy dudnm sic inben- 
te Reiz. in Praef. pag. XIX.. Bene- 
dictus maluerat stri av, Matth. re- 
tinuit BÌvcti. — Babylonicnm talen- 
tum, quod supra vidimus ad III, 80 
LXX Atticas minas continere, ita 
conveniet cnm Euboico , nt name- 
rus 2G038 cum numero 31428 nve 
numerus senarins cum septenario. 
Cum vero h. 1. Herodotus 9540 ta* 
lenta Euboica*) effici dicat 7740 
talttntis Babylonicis (qui namenu 
exsistit computatis singnlis singola- 
rum satrapiarum tributis), sequitnr, 
43 talenta Babylonica conrenlre 
cum 53 Euboicis , ita nt quattnor 
Babylonica paria ferme flint qain- 
que Euboicis. Haud fngit Renne- 
lium 1. 1. p. 525. Equidem adnotasae 
satis habeo ; nam qnis talia none lite 
componcre velit? Mox prò tBCCffftt- 
novta %aì nsvzcoióaia %al iiwautì" 
XlXici rdXavta in Sancrofli libro 
invenitur: óydcóxorra %al ònzcnó- 
aiccy ita ut oriator numerus 9880, 
qui sanequam necessarius est ad 
conficiendam eam summam 14560 
talentorum , quam Noster infra prò- 
tulit , cum talenta argenti 9540 an- 
rique 4G80 efficiant tantam sarn- 
mam talentorum 14220. Larcheras 
Sancrofti libri lectionem , in qua re- 
cipienda dubitabat Heizius Praefat. 
p. XIX, arripuit, eandemque dedit 
Nogris, nec Schweighaeusero displi- 
cot ònTcmóaicc , e cuins adnotatione 
baec transscribere liceat: „In nnam 
collectis numeris omnibus, qui in 
recensu tributorum ex XIX pracfe- 
cturis redeuntium diserte indican- 
tur , prodit summa 7740 talentorum 
Babyloniorum; quae prò ratione 00 
ad 70, quam cap. 89 docuit auctor, 
conficiunt Euboica talenta 9030; 
quibus si adieceris 4080 ex India re- 
deuntia, liabebis summam 13710. 
Deniquebis 13710 si adieceris 240 
fere talenta , quae ex Moeride lacn 



*) Dicendum poliiis er.il 90^0. si re\«Ma lilonluiu Rahylonium sepluag-inta inini;» Kuboi 
ris consta», ni «upra III. S9 leg-iniiH. Monuil Hoecklì: Mclrol(»c. l'ntorsuohung-jf. pa§:. 49. 
queui sequilur Whccler (ìcog-raphy of Herodot. p. 302. 



THALIA. III. 95. 



189 



Evfiotxòv óviifiaXlóiisvov raXavrov yivstai teaasQaxovra xal 
juvraxóóM xal BlpaxiCilkia takavxa. tò dì xqv6Cov TQtóxat- 
dBxaaxaóiùv kaytióiisvov ^ tò i^ijygicc svQlóxexav iòv Evfiol'xóv 
taXavrcDv òyddxovra xal é^axoóiiov xal rexQaxi(S%M(ov. rov- 
x&v iov xavxcav awxtd'Sfiévav xò nX^d'og Evfiol'xà xakavxa 
iSwsXéysxo ig xòv ixsxsiov (pógov daQsCGì fivQia xal xsxQaxiO- 
%llia xal icèvxaxóoia xal i^i^ovxa* xò d' ixi xovxcov ika0<sov 



(cap. 91 eoli, cmn II , 149 extr.) re- 
dibant , conficiuntor 13950 talenta. 
Itaqne , nisi in numero 14560 (snb 
tinem haiuB cap.) errathm faerit, in- 
telligi par est, aut in snperiorum 
nnmeroriim particolarium aliquo 
sive aliquibus peccatom faisse, aut 
610 Illa talenta, qnae complcndae 
snmmae 14560 desant, ad reliquam 
ramniam adiecta e«8e tanquam 
pretinm frumenti , ab Aegyptiis eo- 
ramqae finitimis ad alenda centum 
et Tiginti hominom milia conferen- 
di, de qno cap. 91.** — Gallus in- 
terpres Miot Herodoteos nameros 
tic explicare stadet , ut hac snmma 
non lohim contineator summa tri- 
bntoram, qnae singulis praefcctaris 
imposita faerit , sed alii quoque re- 
ditiu, at V. e. ex piscatn in Moe- 
ride lacn. Sed haud scio an verba 
adversentur Herodoti subsequentia : 
tÒ d* fzi tovttjov iXaaaov dnteìg ov 
léyto. Ncque omnino bis aut aliis 
eiusmodi coniecturis multum lucra- 
bimnr ad Herodoti numeros sive ex- 
plicandos sive ad ordinera redigen- 
dos , in quibus multa turbata esse 
nemo non videt sive librariorum cul- 
pa id factum sit sive ipsius Hero- 
doti errore^ qnem in bis numeris et 
declarandis et snpputandis eo mo- 
do lapsum esse credamus, quo in 
simili computatione II, 142 (ubi vid. 
nott.) Olum a vero aberrasse existi- 
mat Boeckb. Metrologg. Untersucb. 
p.40. Nequ^aliter fere statuisse vi- 
deo Grote: History of Greece IV. p. 
315, Wheeler: Geographv of Hero- 
dot.^ p.^ 302. 

rò dì XQveiov TQia%ai9s%aatd6iov 
X. t. l.] Computationera iustam esse 
nemo non videt; nam 360 talenta 
ramentorum auri prò ratione trede- 
cupla conficiunt sane 4680 talenta 



argenti Euboica. Ac variam fuisse 
auri ad argentum rationem prò mi- 
nori vel maiori eiiis abundantia mo- 
net Wesseling. Ita v. e. Platonis 
aetate duodecupla fuit (vid. Hip- 
parcb. p. 231 D.), Monandri comici 
aetate (vid. PoUux IX, 76) decupla, 
eamque vulgarem Graecorum ratio- 
nem fuisse observat Boeckh. 1. 1. 
pag. 130, hoc quoque Herodoteo 
loco restituendam , si audiamns Le- 
normant : Revue numismatique 1845. 
pag. 18 seq. ; Constantini aetate ad 
quindecuplam adscendit, sub Theo- 
dosio iuniorc ad octodecuplam ; 
apud Romanos inter Caesaris et 
Diocletiani tempora duodecupla s. 
undecupla fuit et paulo ante trede- 
cupla. Qualis medio aevo fuerìt ra- 
tio, nunc mittimus; in praesentia 
per Galliam quindecupla esse dici- 
tur. Vid. quem Miot citat Letronne 
Considerat. génér. sur Teval. d. 
monn. Gr. et Romm. (Paris 1817) p. 
103 seq. — In seqq. prò avvzid'Sfié- 
v(ov Eltz Quaest. Herodd. Fase. I. 
p. 130 seq. (Jahrbb. f. Philolog. u. 
Paedag. Supplem. T. IX) scribi 
vult awrid^ifievov, comparans locos 
Herodoteos VII, 184. IV, 50. Equi- 
dem vulgatam retinerc malui, itcm- 
que reliqui inétdiov, ut III, 89, ubi 
recentt. edd. inétsov. 

tò d' hi xovtcùv ^laaaov ctTnBÌs 
ov Isyo)] „ui minorem numerum mit- 
tam, qui hanc swivnam excedil.** Ita 
Schweigh., nec aliter uterque Gallus 
interpres. Et recto ad sensum, si 
quid video, cura Herodoti ea sit 
mens , ut, quae praeter haec tributa 
antea commemorata summae bis 
ipsis tributis inferiores in regium 
aerarium deveniant, eas se hìc si- 
lentio praetermittere dicat. Huins- 
modi minora quaedam vectigalia 



190 



HERODOTI 



96 catielg ov Xéya. Ovro^ ^a^eiG) jCQOótflf (pógog aitò xè xr^g ^Aólìf^ 
xal Tìjg Aifivrjg òkiyaxod'év. 7tQoì:6vrog fiévtoi xov XQOviw xal 
dxò vtfiav TtQoói^l'a alkog (pógog xal tóv èv xy Evgóxjj y^HV' 
0BCCaUrig oixrjiiévcnv. Toinov xòv tpógov d^ìiaavgiisi, o /Scctfi- 
levg xgÓTtGi xoióde. ig nC^ovg xsgafiivovg xi^^ag xaxaxési ^ nkì^- 



practer ordinaria tributa recenset 
y. e. Heeren. Ideeii I, 1. pag. 482. 
Alii Herodoti verba sic iiitelliguntf 
ut Noster eos nnmeros , si qui sum- 
mam antea dictam Kuboicorum ta- 
lontorum excedant, silentio transire 
perliibeatnr (f,wobei ich, .was noch 
von kleineren Zablen dabci ist, liier 
weglasse/* ut vernacule reddit Ad. 
Scboell.) : quod tamen propter ipsos 
numeros , ex quibus summa produ- 
cta erat, fieri non potuissc recte 
monet Boeckh 1. snpra 1. Itaque re- 
ctius Lange: ,,ohne gcrint/erc Ein- 
kUnfle, dieich tjar nicht rcc/mni will/* 
— lam vero si omnium horum redi- 
tuuni summam ducas talentisque 
14500 addas, auctore Kennelio 1.1. 
p. 524 seq., 700 talenta prò frumen- 
to Aegyptio, 1000 prò Arabiun tri- 
Ì)uti8 , 2000 prò Persarum , Actliio- 
pum^CoIcborum douis, oxsistit sum- 
ma talentorum 18200 , quac aequant 
ducenties centcna millia imperia- 
lium. Quae omnium totius Persa- 
rum regni redituum summa niniis 
cxigua vidctur Kennelio itemquo 
Robertsono (Ucbcr d. Kenntn. der 
Alten V. Indien. pjij^. ì\ìl^ ed. vern. 
Forster.), qui iude concluditi au- 
ri argentiquc pretium illa actate 
multo fuissc maius. Sed optime mo- 
net eius censor ibid. pag. 520, prae- 
tcr bacc tributa regi solvenda etiam 
singulis provinciis multa alia prac- 
standa fuissc tum in praefcctos sa- 
trapasvc , tum in milites per pro- 
vinciam distributos provincineque 
impensis sustentandos. Quac mi- 
nime hoc regio tributo compreliendi 
censenda sunt; nec exigua ca ipsa 
fuisse , unus Nostri locus 1 , 102 sa- 
tis monstrare potest de quotidiano 
Habylonici satrapaeceditu. Cf. Hee- 
ren. Ideen I, 1. pag. 481 , quo eo- 
dem indice (p. 480) Herodoti talen- 
ta Euboica 14560 aequant ferme 
centi es quinquaginta vcl sexaginta 



centena millia imperialium. Ducen- 
ties centena millia imperialium fer- 
me Darìum percepisse statuii quo- 
que Schocll. 1. sapra 1. Grote 1. L e 
Babylonicis talentis 7740 prodiisse 
pntat ad 2,0040(^0 libr. Aoglìe. , «x 
Euboicis talentis 4080 suminmm fero 
1 ,290,000 eiusdcm monetae. 

Cap. XCVI. 

Tìjg Aij^vrii òXiyuxód'fv] i. e. er 
jiaucis quibujtdam Libyae regionìbus. 
De voce Libifue, quae modo latiorì 
sensu de omni , quam nos dicimns, 
Africa, modo angustiori de ora Afri- 
cae boreali maritima ab Aegj'pto 
usque ad Syrtes apud Herodotam 
inveuiatur , monuit Rennel. 1. 1. p. 
507 coli. Schlichthorst. p. 14. lo et 
nott. ad li, 17. Hoc loco de Lib^ae 
sensu arctori atque inprimis da Cj- 
rene et Karce, quae III, 01 voean- 
tur civitatcs Libycae Aegypto con- 
tcrminae , cogitandum videtnr. La- 
tlore sensu fAhifa dicitur infra III| 
115. 

ùnò vricuìv] Insulas iutelligo Ae- 
gnei marÌH Asiac proximas indeqne 
regis ditioni adiectas. — In seqq. 
ad otuTjfiivùìv conf. nott. ad I, 27. 

ig TtiÒ'ovs] £x boc modo argenti 
aurique conservandi, praesertim fi, 
quac IV, 100 (ubi vid. nott.) narran- 
tur, renpexeris, haud iniorià colligi 
quodnmmodo poterit, argentum an- 
rumvo signatum sive monetam Per- 
sis ante Darium sivc incognitam 
hìvc nullo certe in usa faisse videri, 
ut qui primus aureos nymos, Dari- 
corum nomine post insigncs, proca- 
di iusscrit non quidem ad vitae 
commerciivc usimi aut regias im- 
pcnsas , sed potius eo Consilio, at 
memoriam suam boc pacto ad po- 
steritatem transmitteret virosqae 
bene de se meritos aliquo insigni 
muncrc rcmunerarctur ; quaniqnam 



THALIA. III. 96. 07. 



191 



óag dì tÒ ayyog xsQiaiffhi tov xégaiiov. ineàv ik Ò€ij^g X9V' 
^mmv^ Tunaxóxtèi toóotkoj oaov àv ixdotots déritai. 

Avtat [lèv vw àff%aC re r^óav xal (pÓQov imra^tsg. 17 (j7 
IlèQólg dì X^9V (^vvri iioi ovx stQtirai, daafiotpoQog' axèkéa 
yoQ n^ffóai vénovxav xmffrjfv. Otds dì q)6Qov [liv ovdéva ira- 



postDariom in commanem quoque 
asam hos numos venisse satis su- 
perqiie constat. Kec alios numos, 
qiiam istiosmodi memoriales in Neo- 
peramram regno sub Sophis procn- 
sos fniBse monet Heeren.Ideen I, 1. 
p. 481. Ta eonf. etiam Rennel. 1. 1. 
pag.^ 526. — Ad formam adiectivi 
M^^i^Off conf. IV , 70 et Bredov. 
pag. 183. Ad significa tionem verbi 
iKBQUUQÌBt. (detraìnt, (oliti) conf. nott. 
ad Ili, 41. 

Cap. XCVII. 

Avttu fuv vvv KQxai ts ijauv x. 
T. l.] Fìnitor hoc loco satrapiarum 
et trìbatorom singulis satrapiis im- 
poriioriun descriptio inde a capite 
89 inatituta: iam adduntur eae gen- 
te*, quae, cuoi tributum nullnm pen- 
derent, dona tamen regi fercbant 
(de qoibus donis cf. nott. ad III, 89) : 
AeiMopeSj Colchi^ Arabes. Harum 
igitar gentium enumeratioue facta 
non atatim Noster pergit in enar- 
randia iis, quae Dario ad regnimi 
modo eTecto deinceps acciderint ne- 
qae narrationem satrapiarum indice 
ezMbito interruptam continnat, sed 
mira Illa, quae de Indorum genti- 
bua aarique copia maxima (cf. Ili, 
04) fando acceperat, hoc loco (cap. 
98 seqq.) addere instituit , ipsa illa 
gentinm descriptionc ad haec ad- 
daetoa siroulque bene sentiens, haec 
Graecis , in quorum gratiam scribe- 
bat, prorsus incognita esse eorum- 
qne animos valde advertere: qua 
eadem de causa etiam de Arabia 
qnaedam adscripsit (cap. 107 seqq.) 
aeqne mira Graecisquo incognita: 
onde demum cap. 118 ad ipsam re- 
rum Persicarum narrationem rcdit, 
ezponens de Intapherne atque Oroe- 
ta (cap. 120 seqq.), cuius res eo rai- 
niis silentio praetereundas esse pu- 
tabat , qao magis ad Samum specta- 



baut (vid. Ili, 00 ibique nott.) et ad 
Graecorum res , interiecta quoque 
(cap. 129 seqq ) narratione de De- 
mocedis , celeberrimi Graecorum 
medici rebus , quae cum domesticis 
Darii rebus erant coniunctae: a 
quibus omnibus demum cap. 150 re- 
greditur ad Persaruro res, de Ba- 
bylone exponens, quae a Dario defe- 
cit et gravi ac longa obsidione re- 
cuperato est. 

SufHciant haec de ooconoraìa s. 
dispositionc huius libri : etenim sa- 
tis inde Ilerodoti cernitur consilium 
Graecorum in commoda potissimum 
scribentis et ea inprimis enarranti^, 
quae GraecÌH sive grata sive utilia 
esse eoruuiquc animos oblectare et 
excitare potucrint : inde quoque ex- 
plicarì potcrit, cur nulla fiat mentio 
seditionum atque motuum , quos 
statim post Dnrium ad regnum ève- 
ctum iu varii» regni Persici regio- 
nibus exortos et Darii ac Persarum 
virtuto compositos tradit JUsutuna 
inscriptio, in qua ipso Darius lo- 
qnitur de belli tumultu in 8usiana 
ac Babilonia, in Perside, Media, 
Sattagydìa, Parthia, Margiana, Ar- 
menia, Scythia commoto, sed oppres- 
so: vid. Col. I. §. 10 seq. Col. II. §. 
2 seqq. Haec enim ad Persas ipsos 
cum spcctarent, minus necessaria 
Noster habuit, quae copiosius enar- 
raret: satis habuit, de una Baby- 
Ione loqui , qua de re cf. ad. Ili, 150 
nott. 

ri rif-QGtg dì x^Q^] Intelligitur 
Persìs propria, quacdicitur, s. ter- 
ra Fars 8. Ftirsìsiarij Susianae vici- 
na, de qua plura Heeren. I. 1. p. 192 
seqq. et Ritter: Erdkunde Vili. p. 
771 seqq. Vid. Kinncir Memoir of 
the Pers. emp. p. 54 seqq. Hanc 
vero tributorum immunitatem ad 
omnes decem Persarum tribus snpra 
I, 125 commemoratas spectasse inro 
monet Rennel. 1. 1. pag. 508. 



192 



HERODOTI 



Xd'fiOav (psQStVj daga di alyCvEov^ AlMoTCsg o[ xqoóovqoi Ai-- 
yvTttGi 5 Tovg Ka(ifiv0rig iXavvav ini tovg MaxQofiiOvg jìHHó- 
nag xatsatQSìlfato ^ oV nsQt ts Nvaav r^ [qtiv xaxoixrpnai jhcI 
rc9 ^lovvCù) àvayov6i rag oQtag. ovxoi ot Al^loxBg mi ot 
xXrjóióxtoQoi tovtoiói anaQiiart (ihv xQé(ùvtai tp avtp taì jocllfl 
oC KakatCai 'Ivdol , oixrjfiata dì {xtrjvrai xarayaia. ovroi ów- 
afifpótsQOL dia xqCxov iteog àyCvBOv^ àyivéovCt dì xal vò fUpfi 
ifiev dvo ;|;o^vtxag ànvgov xQv6lov xal dirjxoóiag tpaXayyng 



Sdoga df ay^vsov] Conf. nott. ad 

III , 89. De Aethiopibus et Camby- 
sis ezpeditione centra eos vid. Ili, 
17. Rennel. 1. 1. p. 572 hos Aethio- 
pes a Cambjse subactos prò Nubiis 
habet. 

Ald'ionsg ot TtQÓaovgoi Alyvnzco 
X. T. X.] Citat haec Eustath. ad 
Odyss. p. 1386, 8 s. 13, 14. Verbis 
additis ot TtQÓaovQOi Alyv:tt(o di- 
stinguuntnr hi Aethiopes ab Aethio- 
pibus Asiaticis, de quibus vid. Ili, 
94. De Ni/sa diximus ad II, 146. 
Retinni xarot'xijvrat et ìurrìvrai a 
Dindorf. (Comraent. de dial. Herod. 
p. XXVII) mutatam in naToméa- 
rat et^xr^arcri. Cf. etiam I, 142. 

IV, 53 et alios locos Nostri a Bre- 
dovio iam allatos pac:. 311. 

antgiiazi fièv ;|^9fa}i'iai tm avtù) 
xà licci ot KccXcctiai] Altcmm tcj 
abiccit Gaisf. ^ine causa idonea, 
libris invitis. Nam ntramqne apud 
Herodotnm obviam, qui, monstrante 
Struve Spec. I Qnaest. de Herod. 
dial. I. pag. 25 (Opascc. II. p. 188. 
189) , in bisce modo solam particu- 
lam xofl posnit, modo relativnm 
pronomen addita hac particula. Na- 
ber in Mnemosyn. IV, p. 20 verba: 
oÌtoi ot Al^ionsq usque ad ^xrijvrat 
yLaxàyaict eiici vult. — De Calatiis 
vid. nott. ad III, 38. De semine 
cum nihil qnidquam alibi relatum 
inveniatnr, haec vero gens Indica 
parentes suos devorare siipra dica- 
tur, Valcken. prò anégfiaxi conio- 
cit a rjficcxiy ì, e. xdq?(o. Wesselin- 
gius (Dissert. Herod. XI. p. 174) ad 
parentnm comedcndorum morem 
respiciens maluerat ^gyfiaxi. fi\v 
XQétovxaiy i.e. eodem facinore defun- 
guntttr, quo Indi Caiatiae; cf. V, 77. 
Quòrum neutrum placuitSchweigh., 



qui apud Athen. III , 110 £. memo- 
rari dicit xò iv Alcionia yiyvopè' 
vov antgfta, coli. Polluce VI » 7S ot 
Hesjchio 8. V. ^OgMriv, ita ut b. L 
oryza sive mUii quoddam genni . in- 
fra quoque III , 100 (ubi vid. nott.) 
commemoratum , inteUigatur. Idam 
consuli vult Denon. Vojag. en E- 
gypt. pag. 75. SchweighaeoMntm 
recte seqitur Italus interpres. 

olTiTJiJLaxa Sì ÌTiTTiPzcu xatayatm] 
Conf. IV , 183 de Troglodjtis Ae- 
thiopibus. — Ad formam xomryioui 
cf. Bredov. p. 139; qui Herodoàat- 
tulit locos II, 150. IV, 95. 96. 17». 
192. Male enim duo oodd. hoè loeo 
Tiaxdyea. 

dvo %oCvi%aq ànvQfyo %qiv9M\ 
aurum purum intelligitur , qaod oo- 
ctum non est, quale ex fluviii aori- 
feris provenit aut in deaertis tabu» 
losis reperitur. Conf. nott. ad I, fiO. 
De auri pulvere cogitat Larcher. ob 
choenicis mensuram adhibitam. -— 
In proxime antecedentibua Sta tff(- 
xov hsog est: tertio quoque amo 
(nos : atte drei Jahre) , ut II, 4. 37, 
ubi cf. nott. 

Siri%oa£ag cpdlayyas i§évov'] i. e. 
ducctUos ebeni (runcos. Vid. Ili, 114, 
ubi et ebenum et elephantos in Aa- 
thiopiae bonis memorat. Nostrum 
locum attigit Plinius H. N. XII , 4, 
8 coli. Kustath. ad Ili. p. 469, t ■• 
357 , 30. Plura de ebeno ex India 
plerumque ad Persas ac Phoenieef 
transvccto indcque ad ipsam Grae- 
ciam ex India vel Aethiopia inveeto 
Kruse: Ind. alte Geschichte p. 371 
seq. Apud Hesychium (pdlceyyBg rant 
axQoyyvXa ^vla xal avfifistQa et 
apud Schol. Apollon. Rhod. II, 845 
q>dlay^ , tò int'firjnBg xal cxQOyyV' 
Xov ^vXov et quae aequuntur com- 



THALIA. m. 97. 



193 



V xal xdvt€ naXdag Al^Conag xal ikifpavtog òdóvrag fi£- 
pg aCxoói. KoXxoi di ira^avro ég iìiv daffsiiv xal of 
fj^cg [idxQi, tov Kavxdcvog ovQèog ' ig rovto yà(f tò ovQog 
léifCjfii, aQXBxai' rà dì iCQÒg fioQéip/ avsiwv tov Kavxd- 
fleifcéav ovdìv izi (pifOvrClsi. ovxoi ov dàgay tà ira- 
j iti xal èg iiil dia 7tsvtstt]Qtdog àyCvsov , ixaròv natÒag 



Ia ciim iis, qnae apad No- 
wg. 1631egiiiitnr: ^^Phalangae 
or ftutea teretes etc/* Sponte 
itom Tenit nostrum Planken. — 
i ifiipov, cum falso exhibeant 
B libri ipévvov; vid. Bredov. 
— navdag Al^Conaq haud scio 
•ter intellezerit castratos s. 



mwxoi odoircas (ifyàlovs ^r* 
PUmiM H. N. Vili, 3, 4 : „Prae- 
psi in se expetendam sciunt 
Mse in armis siiis , quae luba 
appellat, Herodotas tanto 
lor et consuetudo melias den- 
Ad qnem locum nunc monet 
linns Cuyier. (pag. 407 seq. 
ed. Panckouck.) , controver- 
ie nators dentium maiomm 
Toean^ défenses) elephanti 
admodum fnisse agitatam, 
llie opinionem, quae eadem 
msaniae, invenisse patronos 
seentiori aetate , quamquam 
ibiom, quin potior sit llcro- 
BDtentia, cum revera sint den- 
inime cornua. £bur idem Cu- 
bddit vix differre ab ea mate- 
erìorì, qnae in dentibus insit, 
;qae illos maiores insertos esse 
(otes incisivos gerenti. De 
tndine dentium idem attulit 
iomm duo testimonia, undc 
dentes vcl centum libr. pon- 
laperasse. Elephantos in Afri- 
iqneiites reperiri, nude ebur 
Eamm ad Europam fnerit alla- 
er Phoenices, plaribus expo- 
. G. de Schlegel. Ind. Bibl. I, 
'. 137 seqq. 141 seqq. , qui 
I. 1. pag. 145 observat, licro- 
i primnm esse inter Graccos 
orea, apud quem tlstpag de 
ilepbanto positum inveniattir. 
etiam IV, 101. 

lawTO ig tfjv dfOQfr/v] ^ ^Cole/ti 
e] ad donalionem ordinarnnt^* 

RODOT. II. 



Ita Wessel. subiiciens, forre sic mo- 
rem in ultronea tributi et donorum 
collatione, ut infra: ovroi iv SàQa 
tà iTcc^avro et supra 13 (ubi vid. 
nott.) IV, 35. 165. Tu conf. nott. ad 

III, 13. ^ 

Kuvxdatog ovqbos] In duobus li- 
bris Kav%àaoi.o (qnod ferri posse 
negat Bredov. p. 233 seq.) a Kav- 
'AaaoSf quod invenitur I, 203. 204. 

IV, 12 et 1 , 104 tÒ Kavndaiov OQOg. 
Quod nostro loco legitur Kavmiaiog, 
satis tuetur inscriptio Qraeca in 
Inscr. Gr. Thes. nr. 2104 vers. 4 et 
StephanuB Byzantinus , qui praeter 
Kavxaaog et inde ductura Kav%à- 
aiog formam Kavuaaig (unde h. 1. 
genitivus Kaìmaaiog) quoque com- 
memorat. — Mox soripsi pogériv prò 
vulg. poff^v, ut I, 6, ubi vid. nott. 

ig xovvo yà(f xò oQog vnò TléQ- 
Oì/Oi aQXfcai] Hoc verissime dici 
monet Heeren. Ideen I, 1. pag. 148, 
cum scptentrionem versus Persa- 
rum regnum Ponto Euxino, Caspio- 
que mari et Caucasi montibus inter 
utrumque mare positis terminatum 
sit; qui fines a ueminc ante Zingis- 
Chan. sunt superati. 

Ixaròv naCdceg] Tributum servo- 
rum et servarum hic intelligo. £ 
Caucasi regionibus antiquitus mul- 
tos homines, et pueros et puellas, 
coémptos et in alias terras tanquam 
mancipia venditos esse idque com- 
mercium per Phoenices potissimum 
factum esse haud panca docent, 
quae attulit Movers: Die Phonizier 
II , 3. p. 82. Etiamnum e regionibus 
Caucasiis in Aegyptum mitti , quo.^ 
Mammalncos vocant , milites exi- 
mios insignique et corporis roboro 
et formositate, docet Kcnnel. 1. 1. 
pag. 525 not. Ac nemo fere nescit, 
quantum hodieque corporis formA 
et robore excellant Colchicae terrae 
incolac: e quibus adhuc virgines 



1 






194 



HERODOTI 



xal sTcaròv nuQ^évovg ' ^Apàfiiot di xCkva xaXavta dyivsùv li- 
fiavcDtov iva nàv hog, Tavta [ihv ovtot daga nccQS^ xov tpó- 
(fov fiaóiXéV ixóiiL^ov. 
98 Tòv dh xQvcòv xovxov xòv TtoXXòv ot ^Ivdol^ àr* ov 

xò i^^yiia xà fiaóiXév xò slQtjfiévov xofiif^ovoi, xqotcgì xoifÒB 
xxéavxai. "Eksxv xfjg 'Ivdix^g x^QV^ ^^ nQog i^Xiov avC6%ovtM 
tl;cifi^g ' x(Sv yàg ijfietg tdfiev , xdov xal xìqì dxQsxég xi Xéyi- 
xai , nQÓxoù XQog rjcS xal fjXiOv avaxoXàg olxéoviSi av^QÓxmp 
x(Sv iv xrj ^A6Cri ^IvdoC' 'ivdcSv yÙQ xò ngòg xìpf iJcd ifftjiiiii ètti 
àia xr^v ilfaiifiov. ''Eksxt di noXXà i^vsa 'Ivdàv xal ovx ófió- 



formae ezimiae venduntur in Tarca- 
ram gjnaecea , iuvenes vero ac viri 
prae omnibus pulcherrimi ac fortis- 
simi habentar. 

'Agdpioi dh xCXia taXctvxoi] Exscri- 
psit Eastath. ad Dionys. Pcrieget. 
«23 et Pliniiis H. N. XII, 17, 38. 
§. 80. De Arahibus cf. nott. ad III, 
94. Mox cum reco. edd. dedi tavxa 
fjLSv ovtoi diSga, ubi vulg. tavta 
fiìv (OV ScoQaj quod retinuit Mat- 
thiae. 

ndgfi] ApudHomerura invenitur 
fcaQtH et nagì^ promiscue; apud 
Herodotum unice nuQS^ idque par- 
ozytonon. Plurima hanc in rem at- 
tulitGrashof. in : Schulzeit. II. 1831. 
p. 515 seqq. Add. nott. ad I, 93 et 
cf. III. 01. 117. IV, 46; Cramer. 
Anecdd. Oxoniens. I. p. 379. Nec ali- 
ter nigiè III, 158. IV, 15, ubi cf. 
nott. — ndgsè r. qp. est : praeier im- 
peratian aliis tributum, ut Wessel. ex- 
plicat. 

Gap. XCVIII. 

tÒ sigTjiiévov HOfiL^ovai] Cf. Ili, 
94. De magna auri copia, qua an- 
tiquitus India fuit celebrata , prae- 
ter Ctesiae locum, qucm supra iam 
attulimus (Indice. §. 12 ibique al- 
iata), plurima testimonia inde a sa- 
cra scriptura ex lobi libro atque 
lesaiae vaticiniis itemqne e sacris 
ipsorum Indonim carrainibns usque 
ad rccentiora tempora protulerunt 
Bohlen. : Das alte Indìen II. p. 118 
et Kruse : Indiens Hlteste Geschichtc 
pag. 361 seq.: qnae declarant, con- 
stantem hanc vetenim fuisse opi- 
nionem, quam antiquissimi Grae- 



corum testes, Herodotas et Ct«iÌAf, 
iam prodiderunt. Conf. etiam infri 
ad III, 106 aliata. Inde to9 7p^ 
xòv ;|f9rGÒycclebravit8opboeleiAB- 
tigon. 956 ed. Both. 

ngtOTOi ngòg i^di %al fiXiov ai«- 
toXàq — 'ivèoC] Ad locatioMOi 
ngòg r^ò %ai i^Uov àvmolàs eoaf. 
nott. ad IV, 44 et ad locntioiiaB 
ngòg rjXiov dviaxovta Blomfield. in 
Glossar, ad Aeschyli Agamemn. 9t* 
Quod ad rem attinet, Ctesìas lad. 
1 ultra Indos habitare negans aor- 
tales cum Herodoto fpnTenit, iten- 
que Strabo II. p. 130. 8. p. 192 at> 
que inprimis initio libri XY. p. MS 
{ngoìTri yàg ^xxftrat ngòg ttiig ip€t- 
toiaCg xai (jLsy^atrj), linde satii pa- 
tet , nullam hos scriptores Sinao* 
sium terrae cognitionem habniate. 
— De Herodoti atque Ctesiae India 
vid. Excurs. ad h. 1. 

*Ivd<òv yàg tò ngòg trjp ijiv^iy^q 
iati dtà triv TffdfifjLOv] Ne quis hoc 
miretur , bene monet Heeren. Idem 
1 , 1 . p. 367 , Indiam , qualem certo 
Noster novit, et septentrionalem et 
meridionalem in deserta exiiaaei Ìl- 
lam in deserta Cobi, quae dieiiatar, 
liane in regionem sabalosam, qnae 
inde a terra Gazerai usque ad Mmi- 
tan pertineat; unde factum, utHe- 
rodotus omnem Indiam orientea 
versus desertis terminari crederei. 
Kennelio 1. 1. p. 519 hoc loco deeer> 
tura lesselmere s. RegisUm indieaii 
vidctur. Conf. etiam MaltebruB. 
Annali, nouvcll. d. Voyag. II. p. S2d 
seq. 

*'Eati òs noXXà ^d'vsa 'lv9fÒ9 «al 
ov% òfi6(pa}va <fq)^ai] Heeren. 1. 1. 1, 



THALIA. in. g?. 98. 



195 



ff^pùfi ' xal ot (lìv avTÓv vofiddeg dal , ot dì ovy oC dì iv 
fliUtfi oixiùXHti Tùv xoranov xal ix^vg aitéovrai có^iot^, 
Ufiovói ix 7cXoC(ov xakaiUviùv offiieógievoi. TcaXanov dh 
*v xkolov ixccótov TtoUetm, oxrtoi fùv òri xàv *Ivdàv 



205 de'Indomm ordinibns 
Toeant) dìMerens easque ad 
I gentinm stirpes reyocans 
•rodoti verba eo magia re- 
di , quo verìas illa dieta vi- 
' ei| qui qnain diversae sint 

eommuni Indomm nomine 
omprehensae , satis Doverit. 
1 in miiltis aliiB rebus nec 

maxime diffemnt hae gcn- 
I hoc quoque ipanm, quod 
i illae linguA utantur eAdem- 
ifiolanto est documento , di- 
tiirpis Indorum esse gentes. 
ib Herodoto b. 1. vera tradì 
* Lassen: Indische Alter- 
Buda I. p. 388 seq. , qui et 
•r Indlae incolas primitivos 
leoqne tres diversae stirpis 
distingui Tult, ad qaas re- 
iem Herodotum recte ac vere 
Ìmr9 existimat. Add. ibid. 
12. 

iflr toCai J^Xèai oliiéovai tov 
v] Imdum fluvium, in cuius 
ni hae gentes babitent , in- 
nanifestum est. Quare cum 
. Id. 1, 1. p. 301 huins gentis 
ina ipsa Indi ostia posuerim 
kimbitaa, ad quos forsitan 
li. Nec movet me Malte- 
«ictoritas, qui I. 1. p. 325 
mtem quippe piscibus frnen- 
bibosque exiguis utentem ad 
ria Indi ripas habitasse con- 

Adhuc circa Indi ostia qui 
tt, eos piscibus potissimum 
ostentare testantur rccentio- 
'. Lassen 1. 1. I. pag. 06; de 
I abundantia in Indo fluvio 
Bnines: Travels in to Bok- 
oL II. p. 252. — Iz^vs «cri- 

mlg. ixd^ag, ut I, 202, ubi 
3tt. IV, 53. 

[oÙ9v ìialaiihwv ÒQfisófisvoi] 
4ilafuva, ut infra V, 101 oi- 
'Xttiuvca , intelliguntur naves 
uiine confectae , ubi cogitan- 
! 60 arundinis genere, quod 
idos crescit in summam alti- 



tudinem et ad yarios vitae usus adhi- 
betur (nostrum ^om^iifroAr). De hoc 
Indico calamo vid. mox plura. Quod 
Wesselingio in mentem venerat óp- 
fifvóiitvot (ab OQjitvfo , homo pUcet 
capto), quodque Pauwio ópfuc^^yot 
(ab Oi^ynà Unea, hamuM, unde 6pf»f- 
doftai, homo capto) , hoc utroque non 
opus. Vulgatam Schweigh. Latine 
sic reddit: navigiU ex arundine eon- 
fectìn inseclantes, et in nota ad h. 1. : 
navibus anmdineis ad capiendos pisce» 
exeuntes, in quo Gai^fordio displicet 
vox exeunies, cum OQfLÒpLCLi signifi- 
cet iniHum moius ortumque alicimde 
capto, indeque llerodoti verba pò- 
tius valeant : e navigiU artindineit pi- 
scantur, s. uiunlur navigiis anmdineis 
ad caplandos pisces. Larcherus scribi 
voluit OQiitóiiBvoi, ut unus Parisinus 
liber affert, quodque cum recentt. 
edd. inde exbibui prò vulg ègfied- 

fliVOl. 

%aldiiov dì W yóvv jeloiov «ta- 
aroy noiittai] Aifert Herodotca Eu- 
stathius ad Dionys. Perieg. 1107. 
Haec ipsa, opinor, Plinius respexit 
de Indica arundine praeter alia sic 
scribens Hist.Nat. XVI, 36: „Arun- 
dini quidem Indicae arborea ampli- 
tudo; — navigiorumque etiam.vicem 
praestant , si credimus , singula in- 
temodia etc." et VII, 2. §. 21 : „arun- 
dìnes tantae proceritatis, ut singula 
internodia alveo navigabili ternos 
interdum bomines ferant. Multas 
ibi qnina cubita constat longitudine 
excedere.*^ Quae de arundinis ge- 
nere, cuinomen Bambtis, intelligen- 
da esse, bene ad h. 1. monuit Cu 
vier., addens banc arundinem maxi- 
mis arboribus non cedere altitudine, 
crassitie et soliditate, cuius una 
quaedam species , Bamhus arundina- 
cea, ad sexaginta pedes adeoque 
amplius in altitudincm porrigatur. 
Primarius de Indica arundine locus 
exstat apud Ctesiam Exc. Ind. 6 
(6 XiyóiLivoq 'ivòmòg xalafiog tpvt- 
xai , naxos iiìv oaov dvo avòge nf- 

13* 



196 



HEEODOTI 



q>OQÌov6i iad'ijta (pXotvriv ' ènèàv ix tov xora^iov tpXovv à^if- 

6(ovxai xal x6ìlf(0(JL , rò ivd'évtsv tpoffiiov xqotcov xaTaxkH^aV' 

99r£g (Off d^cÌQrjxa èvdvvovCt. ^Akkoi, dì tàv ^Jvdciv XQog ^ 



QtcoQyviaiJLévot (lóUg nsQilapouVj io 
oh vtfjos oaov fivQtotpoQOv vstàg Caxòg 
x.T.l.), nbi antiquiorum scriptorum 
congesiti testimonia (in qaibas prae- 
cipne consul. praeter Plìn. 1. 1. Dio- 
dor. 11, 17 med. XVII, 90. Strab. 
XV. pag. 710 8. 1037 C. Theophrast. 
Hi8t. Plant.IV, 11. p. 159 Scbneid.), 
et qnae a recentioribns disputata 
snnt, indicavi. Tu vid. inprimis 
Salmas. Ezercitt. Plinn. pag. 1019 
seq. 1052 seq., Scbneider. ad Theo- 
phrast. 1. 1. p. 371, Wahl. Erdbeschr. 
V. Ostind. pag. 765 et llceren. Ideen 
^f ^> 1?^S' ^^1 quocum piane fa- 
ciendum esse puto , ut arundo In- 
dica , cuius apud Herodotum mentio 
fìt, prò Bombi arnndìne habeatur, 
qnae ipsa in iis Indiae regionibus, 
ad quas Hcrodoti narrata proxlme 
spectant , maxime proveniat. Barn- 
husam et Calamum Hoiang Linnei a 
Sprengel. Hist. Dot. I. p. 171 intel- 
ligi , ex Schneidcri adnotatione 1. 1. 
animadverti. Lassen (Indische Al- 
terthumsk. II. p, 033 coli. I. p. 253) 
Bombi arundinem liic intelligi negat ; 
de alio arundinis genere, qnod Bam- 
bo par fere sit altitudine atque ad 
Indi ripas crescat, ad varios vitae 
usus ab incolis, qui illud vocitent 
Kana, adhibitum , Herodotum loqni 
arbitratur. 

(poQSOvai lad^rizct (fXotvriv] rf, 
quod post iad'TJtcc vulgo legebatur, 
cum recentt. edd. sustuli, itemquc 
7JV, quae vocula in tribus libris post 
(pXotvriv legitur , ab aliis vero quin- 
que abest, quacque, si retinetur, ad 
•A.aTanXi^avzBg referri debet, quam- 
quam , ut bene roonet Struvo Spcc. 
I. Quaest. de dial. Herod. pag. 22 
(Opuscc. II. p. 284), Indi ,,non ipsam 
vcstcm in storeae modum plectunt, 
sed scirpo in hunc modum plexo ut 
veste utuntur**. Itaque hunc virum 
doctum secutus cum recentt. edd. 
abieci lyV, qnippe qua voce impor- 
tuna eiecta omnia optime procedant, 
cumHerodotus in talibus plerumque 
àavvdértog loqui soloat, ut pluribus 



docet Struve 1. 1. Herold. Emendd. 
Herodd. P. II. p. li. 12, qni et ipte 
7ÌV ferri posse negat , eias loco feri- 
ptum fuissc xoi-qvÒB putat. 

iad-rjxa (pXotvriv] Docet WetseL, 
Atticis (pléaygy lonibus tpXovg ber- 
barn esse palustrem, scirpi instar 
(nostrum Basi) , anctore Polluce X, 
178, ubi éa&Tjg <pXotn] (vesHi 9é^ 
pea s. ex phleo), coli. Pansan. Vili, 
22 ctc. Schweighaeusems landat 
Niebuhr. Itin. II.p.TOibiqnetab.aei. 
XII. fig. C. Attigit Heeren. 1. 1. 1,t. 
p. 328 seq. vestimenta apnd Indoe 
antiquissimo aevo ex arbomm cor- 
ticc parata -atque Herodoto et Cte- 
siae Ind. 22 commemorata; qua- 
ila anacboretamm aut poenitea* 
tiam agentium supplicantinmye bo- 
minum fuisse e Sacontalae carodae 
Indico patet; quae eadem sub sole 
siccare solebant, humiditati nt re- 
sistercnt. [„Conf. Philostrat. de Vita 
Apollouii III, 16, Liber legam an- 
ctore Menu s. Manu cap. VI. vs. 0, 
Carmen Indicum Ramayana Ub. L 
stroph. 30 et Kosegarteni Adnot. in 
version. german. fabulae scenicae 
Nalae (Nali) pag. 288 seq." Cr.) 
Scd apud Ctesiani 1. 1. ^vXiva tpM- 
ria haud scio an ciusmodi intefli- 
genda sint vestimenta, qnalia sn- 
pra III , 47 Herodotus indicarerat 
fCgia ano ^vXov , i. e. ex coitmeo s. 
ff ossi/pio (BaumwoUe) confecta. Vid. 
nott. ad Ctcs. pag. 326 et ad Herod. 
Ili, 47. — E duobus libris cnm re- 
centt. edd. exhibui àftr^afowtai prò 
vulg. ct^ijamai^ itemque moz mW- 
vovai e Sancrofti libro prò vnlg. /•»- 
Òvvhovat, , quod ferri posse negst 
Bredov.p.362. Aliter sentire viden- 
tur Meineke ad Thcocrit. Id. II. pag. 
200 et Kuehner. CJr. Gr. §. 182. 

q>OQ(iov TQonov TiaTanXi^avxifi] 
i. e. corbis od instar pertexenie», Ix)- 
cutioncm rcpetiit l*ausan. VIII, 22. 
§. 4, nbi conf. Siebelis. Glossa He- 
rodotea ad h. 1. q)0Qp,6g - nXiypxt mg 
yi6(pivog. 



THALIA. in. 98. 99. 



197 



sg xovxfùv vofiadsg elei, xqscìv idedxal ciinSvj xaXiov- 
ladatoi. voiiaiOLCi dì toioioCda kiyovxav XQàa^ai. og 
] tàv cuftàvj Tqv te ywij i]v te àvr^Q^ tòv (lìv avÓQa 
ìt luUuJrd ol ogitXéovtsg xxeCvovCi , (pdiisvoi avtòv tij- 
rg vov(f^ tà xgéa ^tpCai diatpd-etQéad'ai. 6 di anaffvóg 



Cap. XCIX. 

eott Sh Tladaìoi] De Padaeis 
w landant Tiboll. IV. 1. 
ieoL Damaacen. ap. Stob. 
i. £ reliqaiis Histor. uni- 
. 144 ed. Orelli cf. eundem 
meni, notarr. inNicol.Da- 
1^. 70 8eq. Larcherus cam 
L pag. 519 Padaeos et Gan- 
ì nna eademqne gente ha- 
» ntraque a Gange flnvio, 
Ptubu s. Padda in Sans- 
EBgaa appelletur, nomcn 
,' ita nt Padaeoram gens 
m einsqne ostia sit rele- 
Vmtra in montibas scpten- 
■ haiic gentem feram Tar- 
erminam quaerendam esse 
neent. apud Rennol. 1. 1. 
Heerenios Ideen 1, 1. pag. 
eo9, qui ab oriente Indo- 
tjophagomm s. ab oriente 
Indi fluvii sedes hàbue- 
terra statuii collocandos 
le nane vocatur Guzerat, 
Il Paddary ad cuius ripas 
110 nomen invenerit. Nec 
B abesse notai deserta am- 
[ilosa,usque ad terram Mul- 
eta, in quibas et antiquiorc 
iore aevo gentes maxime 
erae domicilium habuerint, 
oater Calatiarum nomine 
, 38 (ubi vid. nott.) indi- 
ai obloquitnr Maltebnin. 
Innall. II. p. 320. 320, cuni 
m sedes in montibus supe- 
rae Panjab nieridiem ver- 
rra Kasebmir qnacrendae 
tmqne vero gentem Fa- 
st Calatiarum, quos ulti- 
rìentem Herodotus norit, 
[ndicae videri vult stirpis, 
rthicae. Equidem raalim 
ad Heerenii sententiam, 
i rei eo probari videtur, 
ne circa fluvium Paddar 



gentes habitare dicantar ferissimae 
(vocantar Pindarris et Gonds in lo- 
cis Adschmir, Malwa et Khandìsch), 
quae adhuc homines sacri&cant co- 
gnatosqae aat morbo correptos fa- 
tali aut propter senectatem infir- 
mos mactant eosdemqae comednnt, 
ut monuit Kruse Indiens alte Ge- 
schicbte p. 37. Bohlen (Indien I. p. 
44. 63 seqq.) Padaeos ad infimum In- 
dornm ordinem eumque maxime con- 
temptum, cai nomen /'orta, referri 
huiusqne ordinis s. stirpis homines 
palantes intelligi yult : neque aliter 
fere Benfej (in Encjclopaed. Ersch. 
et Gruber. 8ect. II. P. XIII. p. 41 
seq.) , qai Tocem nadctioi spectare 
pntat ad Sanscritanara vocem Pad, 
qua pes significatur, cum ex pede 
Brahmae exortam sit quartam istad 
et infimum hominum genus , qui vo- 
cantur Paria. 

vofia^oiai dh totoiaidf] Ita cam 
recentt. edd. exhibui prò vulg. v6- 
fjLOig dì TOioCaSB. Matth. edidit: vó- 
^oiat toioioCSb de. Cf. infra IV, 26. 
De ipsa re vide nott. ad III, 38. 

ó d^ anaovóg lazi fiii fiìv voaéeiv] 
Vulgo dnaQVsófisvog , quod retinuit 
Matth. tum in tcxtu, tum ìnGr. Gr. 
§. 5')0, ubi h. 1. excitatur, coli. Kueh- 
ner. Gr. Gr. §. 416, 4. Tu conf. Pol- 
lurem V, 101 et Suidam s. v. et ad 
locutioncm III, 66. II, HO. V, 106. 
— In proxirae antecedentibus prò 
St (tifasi Qsa^ai Aldina et aliquot li- 
bri dtaqp^ff'pfiv, quod amplecten- 
dum iudicat censor lenensis 1817. 
nr. 104. pag. 372. Reliqui libri, in- 
ter quos Mediceus ac Florentinus, 
retinent òi,a(pd'SLQfCd'Ki, quod inde 
ego quoque cum recentt. edd. reti- 
nendum duxi, cum altera lectio ex 
emendatione s. correctione quadam 
grammatici docti orta esse videatur. 
Ipsa sententia haec fere est: di- 
centes , illum tabescenlem morbo sunm 
ipniuH carnem corrumpere indeqne ipsis 



198 



HERODOTI 



iórt. fiTì fiìv voóéBiv , ot 6\ ov óvyyivcHfxófievoL àscùTctèlvavt^ 
xcctevaxéovtai,. rjv dì ywri xa^jj^ GHSavtag al èni%QB&iuifm 
lidktóra ywatxeg tavrà xol6t, àvÒQa^i, 7touv0v, xw yàg d^ tg 
y^Qccg ccjcixófLSvov d-vóavteg xaxèV(o%éovxav, ig 8i rovvov iù- 
yov ov nokkol xtveg avxóv àmxvéovxav ' ngò yàg rov %òv ig 
ÌOOvovCov nCnxovxa navxa xxeivovóv. ^Exìqìùv 8é icxi *Iv8Av ddi 
aXXog XQonog' ovxe xxeivovCi ovdìv ffiV^^ov, ovxb xi 6Xi{- 



gustandi cupidis corruptam praebere. 
Itaqiie tà xgéa t&nqaam obiectum, 
quod vocant , ad ÒLUfpd'séQead'ai re- 
fero , vìx ita explicandum , nt pro- 
posuit Wannowski: Syntax. anoma]. 
Graecc. pars. pag. 175. 

o[ Sh ov 6vyyiva>a%6iJLsvoi] i. e. hi 
vero , non concedentes hoc , non 
agnoscentes , quod se. morbo se la- 
borare negat. Conf. V, 86. 94. IV, 
126. VI , 61. 140. Ad verba ano- 
%tsi!vavteg %aTSV(oxéovTat conf. sa- 
prà nott. et conferri quoque possunt, 
quae de gentibus quibusdam Brasi- 
liae similia fere scribit Martius : Ue- 
ber d. Rechtszust. d. Ureinwohner 
Brasil. p. 73. In seqq. at ini,XQB(^B' 
vai (laXiara yvvaìnsg sunt muHeres 
aegro tanti mulieri maxime necessa- 
riae, ctan eadem maxime conversantes : 
de quo familiari usu s. commercio 
idem verbum explicandum quoque 
opinor in Thucydid. I, 41. 

iq dì xovzov Xóyov — ànii/Lviov- 
rai] i. e. in eius rationem, ad eam se. 
seneclutem pauci perteniunt , inter- 
prete Qronovio, qui confort VII, 9. — 
ngò yàg tov equidem retinui; e duo- 
bus codd. Dindorfìufl dedit ngò yàg 
Tovzov. Sed vid. I, 122. Ili, 62. 
V, 55. 75. Mox cura Schweigh. et 
Gaisf. , probante censore lenensi 
1817. nr.l63.pag.363seq., edidi tt^- 
nxovtci Ttavraj ubi illud ndwa cum 
vi quadam additum esse neminem 
f ugit. Vulgo : Ttdvtcc nCnzovra^ quod 
Matthiae retinuit. 



Gap. C. 

ovr£ uzbCvovoi ovdìv ìfiipvxov] 
Satis constat , apud Indos nefas ha- 
beri, animalia occidere; cf. modo 
Ivruse 1. I. pag. 37. Ad hunc vero 
Herodoti locum haud scio an perti- 



neant , quae similia apad NieoL Dm- 
mascen. (pag. 140 ed. OrelL ex Blob. 
66, 38) de gente qaadam Indica, eoi 
nomen 'y^p/rovoi , praedicantnr, uU 
Orellius praeter alia Herodotiuii me- 
rito laudat pag. 66 in noti. rapp. 
Herodoteam narrationem , in «ba 
caeterum falsa veris admixta rai, 
ad eos spectare, quos volgo TOCft- 
mus Hindus , statuit Rennel. 1.. L p. 
519 et Vincent, ibid. p. 720. AIM 
placet Heerenio Ideen 1, 1. paip.Mft, 
qui h. 1. de ea gente, coi none ao- 
men MaraUorum, agi contendit; ho- 
rum enim maiores has ipsae ladlie 
regiones septentrionales semper a»- 
tiquitus tenuisse monet, eosqne ipeot 
non aliter atque Indos s. Hindus eer- 
nem plerumque aversari , belliooeoe 
caeteroqui et valde mdes velnoetim 
aetate. Quae cum Herodoti veiUe 
conveniuni; nec refragantnr, oqjm 
de nigro istorum Indomm c<Aon 
idem perscripsit, cam in meridio* 
nalibus Indiae tractibns hominei 
reperiantur vel prorsos nigri Tel 
quorum color ad nigritiam proxime 
accedat. Benfey 1. 1. pag. 42 Hero- 
doti verba de Indis, qui nibil quid* 
quam animatum occidunt nec quid- 
quam serunt nec deniqne doBoe 
poHsident, de anachoretis see^ 
vult; Brachmanarum solitarìam Ti- 
tara agentium vestigia in Me o^mi 
existimat Lassen: Indische Alter» 
thumsk. II. pag. 635 seq. refragasle 
Bohlen (Indien I. p. 319 seq.), qui 
mavult h. 1. de Buddhae asseclis eo- 
p^itare: quod mihi vix fieri posse tì- 
detur, cum Buddhae cultns ad longe 
posteriora tempora pertineat. Kmse 
1. 1. p. 38 inde intelligi volt b. 1. eos, 
qui *TAo'^tot apud Megasthenem to- 
cantur et ab Indis ipsis Wànaprm' 
sthas, i. e. solilarii (incolae) gihae. — 



THALIA. in. 99—101. 



199 



povtft, ovxe olxiag vo(iiÌovav ixrijód'av' xon^tpayéovffi, 8h^ xal 
axfxoUsi ieri oóov xéyxQog tò iiéyadx}g iv xdXvxi , avró^acrov ex 
T^ y^ yiv6(ievav , rò óvXXiyovrsg avt^ t^ xdXvxi eifovci re 
xal 0ir dovrai, og 8* àv ig vùvaov avràv Ttéóji^ iXd-òv ig rriv 
ipTfiiiov xisrai^ (pQovrif^ei dì ovdelg ovr' ànod'avóvrog ovre xd- 
livovrog. MC^ig 8ì rovrcav rdv 'Ivdàv ràv xaréka^a navra>v]OÌ 
iiupavi^ ioriy xcetansQ ràv ngofidraV xal rò XQ^i^a tpogéovói 
òfioVov Ttavreg xal %aQa%krfiLOv Al^CoìlfL, ri yovrj dì avràv^ 
xìpf axCèvrai ig rag yvvatxag , ov xaransQ ràv akX(ov àvd-Qci- 
M&v Ì6xl kevxri^ àkXa fiéXaiva, xardnsQ rò XQ^fuc ' roiavrrfv 8ì 



Ad 8igiiificatioii«m verbi voi^^ovai 
eonf. nott. ad I, 131. Ad notrj(pa- 
yéav^i (L e. herhiM vescuntur) conf. 
m, 25. Plora vid. apad Lobeck. 
ad Phrxmch. pa^. 643. 

Tuà a^voìcl icti oaov néyxQOS ^ò 
l^ij€t%^9 /y %aXv%ì] %éyxQoq mitium 
eait de quo cf. Creazer. fragmm. 
hiatoriec pa^. 62. Herodoti haec 
Terba volgo de orifza intelligont, qoa 
Iiidiaa gentes vesci vitamque potis- 
yiifìtim soatentare dicontur. Conf. 
Heeren. IdeenI, 1. pag. 366 (coli. 
nott. ad Herod. Ili, 97) et Heyoe 
Opoacc. Acadd. T. I. pag. 345 in 
nott. Cam vero h. 1. semen compa- 
retar com milio parvo , onde oryzae 
Minine minos foisse colligi potest, 
enmque semen ona cum calice fue- 
rit eoctum , id quod in oryzam mi- 
nime eadere potest, Linkius (DieUr- 
welt p. 218) Herodotom hic loqui 
■tatoit de hibitco quodam, cuius 
plorea species per Indiam edi so- 
leant , ita ut fractos non matari , se- 
men, arca et calix simul una co- 
qoantnr: lenien matanim acquare 
magnnm milium magnitudine, im- 
matnmm semen esse minus. De 
oryza dabitaverat quoque Miot, qui 
indicari indica t Dourah s. holcum 
Mrghum Linn. , cum in India aeque 
atqae in Aegypto (cf. II , 36 ibiq. 
nott.) holcns inveniatur , sigillatim 
in regionibos septentrionem versus 
a terra Paniab sitis , ut monet Mal- 
tebmn. 1. 1. pag. 323. — In seqq^ 
revocavi vulgatam lectionem avrfj 
r§ luiltmi'y in qua ob antecedentia 
Ì9 nalvKi articulum r^, quem ex 
QUO Sanerò fti libro omiserunt re- 



centt. edd. , retinendum duxi: cf. 
etiam nott. ad III, 45. 

Gap. ci. 

xal tÒ ZQ^f^ (pogéovai, — Ai- 
^^oiJ)i] Haec verissime dici, ex Hee- 
renio modo notavi. Cum Herodoto 
consentiunt Arrian. Exp. Alex. V, 
4, 8 et Ctes. Ind. §. 0. coli. 20. 24. 
Quam vero sententiam do sole In- 
diam regionesque australes maxime 
urente Graeci tenebant (vid. infra 
III, 104), ex ea consequens erat, In- 
dos , qui proximi solis radiis expo- 
siti essent, magis inde adurLet ni- 
grum cutis recìpere colorem. Conf. 
Bredov.Uranolog. p. VIII. — In an- 
tecedentibus vocem nQO§dczo}v la- 
tiore sensu accipere malim; cf. II, 
41. I, 133 ibique nott. 

7j yorij S^ avtóv x. t. X.] Haec 
falso tradì auctor est Aristoteles H. 
A. Ili, 22. Gener. Animali. II, 2. p. 
207 coli. Strabon. XV. p. 695 s. 1019. 
Idem iudicium esse Soemmeringii, 
viri doctissimi, observat Heeren. 
Ideen I, 1. pag. 366. Verba ttjv 
dnievtai ig tàg yvi/atxa? ab inter- 
polatore insulse addita putat Naber 
in Mnemosyn. IV. p. 19. 20. — ^o- 
QTjv Noster dixit aeque ac yovrjv de 
semine genitali y de quo supra II, 93 
dixerat -d'opòv, qnam eandem for- 
mam exhibet pluribus locis Hippo- 
crates (vid. Foesii Oecon. llippo- 
crat. p. 272. s. v.) itemquc Aristote- 
les Uist. Anim. HI, 16 et Plutarch. 
II. p. 637 F. , qui idem ^oqriv scri- 
psit II. p. 907 A. Ad ipsam locutio- 



198 



HERODOTI 



iòti, fifì iiìv voóBBiv , ol dì ov óvyyivcHfxófiSvov ixoTczBlvavt^ 
xarevmxéovtat, rjv dì ywri xa^iy^ (Dóavtag al hii%QBmfUvm 
fiahcta yin/atxeg ravrà rotCì àvÒQaCi, %oibv6v, xw yà(f d^ ig 
yrJQag ccjti^xófisvov d^óavreg xaxèV(ù%éovtai. èg èì rovvov iù- 
yov ov TioXkol XLveg avxàv àicixvéovxai, ' ngò yàg rov tw ig 
ÌOO vovóov nCitxovxa nàvxa xxsivovói, *ExéQ(ùv 6é ióxi ^Ivdàv ode 
akkog XQonog' ovxb xxbìvovól ovdìv ifiìtwxov, ovxb xì óXit- 



gusiandC cupidis corruptam praebere, 
Itaqiie tà nqéa tanqaam obìectum, 
quod vocant , ad ÒLafpd's^Qea^ai, re- 
fero , vix ita explicandum , nt pro- 
posuit Wannowski: Syntax. anoma] . 
Graecc. pars. pag. 175. 

or dì ov avyyLvatcnóiJLSvoi] i. e. hi 
vero , non concedentes hoc , non 
agnoscentes , quod se. morbo se la- 
borare negat. Conf. V, 86. 94. IV, 
126. VI , 61. 140. Ad verba ano- 
xtf^vavtsg ìiarev(oxiovTai conf. su- 
pra noti, et conferri quoque possnnt, 
quae de gentibus quibnsdam Brasi- 
liae similia fere scribit Martius : Ue- 
ber d. Rechtszust. d. Ureinwohner 
Brasi!, p. 73. In seqq. at ìnixQBdt^B' 
vai ftaÀtfftof ywainsi sunt muUeres 
aegrotanti mulieri maxime necessa- 
riae, cum eadem maxime conversantes : 
de quo familiari usu s. commercio 
idem verbum explicandum quoque 
opinor in Thucydid. I, 41. 

ig oh tovTOv Xóyov — aninviov- 
tat] i. e. in eius rationem, ad eam se. 
seneclutem pauci perveniunl , inter- 
prete Qronovio, qui confort VII, 9. — 
nQO yàg tov equidem retinui ; e duo- 
bus codd. Dindorfìus dedit ngò yàg 
tovtov. Sed vid. I, 122. Ili, 62. 
V, 55. 75. Mox cum Schweigh. et 
Gaisf. , probante censore Icnensi 
1817. nr.l03.pag.363seq., edidi n{- 
nxovta, navta, ubi illud ndvta cum 
vi quadam additum esse neminem 
f uglt. Vulgo : ndvta nCnzovxa^ quod 
Matthiae retinuit. 

Cap. C. 

ovzi •ats^vovai ovdìv ^fiipvxov] 
8atis constat , apud Indos nefas ha- 
beri, animalia occidere; cf. modo 
Ivruse 1. 1. pag. 37. Ad hunc vero 
Herodoti locum haud scio an perti- 



neant , quae similia apud Nicol. D»- 
mascen. (pag. 140 ed. OrelL ex Blob. 
66, 38) de gente qaadam Indica, coi 
nomen V^p/rovot , praedicantnr, uU 
Orellius praeter alia Herodotiuii me- 
rito landat pag. 66 in noti. rapp. 
Herodoteam narrationem , in «a 
caeterum falsa veris admixta Mi» 
ad eos spectare, qaos Yolgo Toea- 
mus Hindus , statoit Rennd. L. L p. 
519 et Vincent, ibid. p. 720. èMk 
placet Heerenio IdeenI, 1. paic.Mft, 
qui h. 1. de ea gente , coi mme ao- 
men Maraitorum, agi contendit; ka» 
rum enim maiores has ipsM latdlaa 
regiones septentrionales semper a»- 
tiquitus tenuisse monet, eosqne Ipioe 
non aliter atque Indos s. Hii^ns cai^ 
nem plerumque aversari , beIKooaoi 
caeteroqui et valde mdes yel noatea 
aetate. Quae cum Herodoti Yerìiii 
conveniuni; nec refragantor, aaae 
de ni grò istorum Indonun colera 
idem perscripsit, cam in meridio- 
nalibus Indiae tractibae homiaai 
reperiantur vel prorsua nigri Tal 
quorum color ad nigritiam proziiBa 
accedat. Benfey 1. 1. pag. 42 Hero- 
doti verba de India, qui nihil quid* 
quam animatum occidant nec quid- 
quaro serunt nec deniqae domoa 
poHsident, de anachoretis aceipi 
vult; Brachmanarnm solitarìam Ti- 
tam agentium vestigia in Me oprai 
existimat Lassen: Indische Alter- 
thumsk. II. pag. 635 seq. refragaata 
Bohlcn (Indien I. p. 319 seq.), qai 
ma vult h. 1. de Bnddhae asseclis co- 
gitare: quod mihi vix fieri posse tì- 
detur, cum Buddhae cultas ad longa 
posteriora tempora pertineat. KJroaa 
1. 1. p. «38 inde intelligi vult b. L eoa, 
qui *TX6§ioi apud Megasthenem TO- 
cantur et ab Indis ipsis Wànaprm' 
slhas, i. e. solilarii (incolae) gihae. — 



THALIA. ni. 99—101. 



199 



Qowfi , ovxe olxiag vofiiiovai ixr^d-ai ' noititpayéoviSi dì , xal 
avTOtoi ieri 060V xiyxqog xò fiéyad-ag iv xdlvxv , avróiiarov ix 
*W yW 7^ w)fi«f ov , xò óvlXéyovxeg avxy x^ xdXvxi iifovói xb 
xal óiréavxai. og d' av ig vovóov avxàv icéófì , iXd'òv ig x^v 
iiffllJMv xiexat, (p^ovxi^ei di ovdslg ovx' àno^avóvxog ovxe xa- 
livovxog. Mi^i^g tìh xoìkatv xàv 'Ivdàv xóv xaxéle^a ndvx(ov\QÌ 
iiupav^g Ì6XL , xaxanaQ xòv TtQofidxcov ' xal xò XQ^iia tpogéovói 
òjiotov ndvxsg xal naQankrfiiOv Al^ioìlfi. tj yovrj di avxóv, 
xrifv axisvxai ig xàg ywatxag , ov xaxdnèQ xóv aXl(ov àv^Qci- 
TtGiv i0xl levx^^ dXXà iiéXaiva, xaxdnsQ xò XQàyM ' xoiavxrfv dì 



Ad 8igmficatioii«in verbi von^avci, 
eonf. nott. ad I, 131. Ad «otijqpa- 
féov4fi (L e. herbit vescuniur) conf. 
m, 25. Plora vid. apad Lobeck. 
ad Phrxnich. pa^. 643. 

*al av%oici iati ocov niyxQ^S tò 
Iiéya9^g Ì9 %ulv%i] néyzQog milium 
est, de qao cf. Creuzer. fragmm. 
Iiiatoriee. pa^. 62. Herodoti haec 
Terba Tolgo de oryza intellig^nt, qoa 
Indiae gentes vesci vitamque potis- 
ftimom soatentare dicontur. Conf. 
Heereiu IdeenI, 1. pag. 366 (coli. 
noti, ad Herod. Ili, 97) et Heyoe 
Opnaec. Acadd. T. I. pag. 345 in 
nott. Cam Tero h. 1. semen compa- 
retnr com milio parvo , onde or jzae 
Minine minos foisse colligi potest, 
enmqoe semen ona cum calice fue- 
rit eoetom , id quod in oryzam mi- 
nime eadere potest, Linkius (Die Ur- 
welt p. 218) Herodotom hic loqui 
stattiit de hibisco qoodam, cuìus 
plorea species per Indiam edi so- 
leant , ita ot froctos non matari , se- 
men, arca et ealix simol una co- 
qoantor: lemen matanim acquare 
magnnm milium magnitudine, im- 
matomm semen esse minus. De 
oryza dob! ta ver at quoque Miot, qui 
indicari iodicat Dourah s. holcum 
wcrgkum Lino. , cum in India aeque 
atqoe in Aegypto (cf. II , 36 ibiq. 
noti.) holcos inveniatur , sigillatim 
in regionibos septentrionem versus 
a terra Paniab sitis , ut monet Mal- 
tebron. 1. 1. pag. 323. — In seqq. 
revocavi vulgatam lectionem avxrj 
T§ icalvxi, in qua ob antecedentia 
/y ndlvTii articulum r^, quem ex 
ono Sancrofti libro omiseront re- 



centt. edd. , retinendum duxi: cf. 
etiam nott. ad III , 45. 

Cap. ci. 

xal tÒ xqtSyLa g>OQéov<n, — Ai- 
^ioipi] Haec verissime dici, ex Hee- 
renio modo notavi. Cum Herodoto 
consentiunt Arrian. Exp. Alex. Y, 
4 , 8 et Ctes. Ind. §. 0. coli. 20. 24. 
Qnam vero sententiam de sole In- 
diam regionesque australes maxime 
urente Graeci tenebant (vid. infra 
III, 104), ex ea consequens erat, In- 
dos , qui proximi solis radiis expo- 
siti essent, magis inde adurLet ni- 
gfrum cutis recipere colorem. Conf. 
Bredov. Uranolog. p. Vili. — In an- 
tecedentibus vocem 7CQO§ttt(ov la- 
tiore sensu accìpere malim; cf. II, 
41. I, 133 ibique nott. 

17 yovi} S^ avttòv x. t. X.] Haec 
falso tradi auctor est Aristoteles H. 
A. Ili, 22. Gener. Animali. II, 2. p. 
207 coli. Strabon. XV. p.095 s. 1019. 
Idem iudicium esse Soemmeringii, 
viri doctissimi, observat Heeren. 
Ideen I, 1. pag. 366. Verba t^v 
àn^svtai ig tàg yvvaì'xag ab inter- 
polatore insulse addita putat Naber 
in Mnemosyn. IV. p. 19. 20. — d-o- 
QTjv Noster dixit aeque ac yovijv de 
semine genitali , de quo supra II, 93 
dixerat 'O'opòv, quam eandem for- 
mam exhibet pluribus locis Hippo- 
crates (vid. Foesii Oecon. Ilippo- 
crat. p. 272. s. v.) iteraque Aristote- 
les Hist. Anim. Ili, 16 et Plutarch. 
II. p. 637 F. , qui idem -d-opijv scri- 
psit II. p. 907 A. Ad ipsam locutio- 



198 



HERODOTI 



iórt ft^ fihv voóésLv , of dì ov óvyyivcHfxóiLèvot cinaxtBivavtig 
xat6vc9xéovraL. rjv dì yxn/ri ocaiiri, GHSavtmg al iniXQsdiuviu 
fiahórcc yin/atxeg xavxà totót àvigaCi %ouv0v. tòv yÒQ dì^ ig 
ytiQccg ànLxófiBVov ^vCavxBg xaxBV(o%éi)vxai. ig èì rovvov i/i- 
yov ov %oXXol xiveg avxóv àicixvéovxai * ngò yàg rov tw ig 
100 vovCov Tciitxovxa nàvxa xxeivovCi, *ExéQ(ov di iati *IvèAv oèi 
aXXog XQÓnog' ovxe xxeivovCv ovdìv ifitlrvxov, ovxb ti 6XBÌ- 



gustandi' cupidis corrupiam praebere. 
Itaqiie rà ngéa t&nqaam obiectum, 
quod vocant , ad Staq>d-séQsa^oit re- 
fero, vix ita explicandum , ai pro- 
posuit Wannowski: Syntax.anomal. 
Graecc. pars. pag. 175. 

ot Sh ov avyyivaxsTióiJLevoL] i. e. hi 
vero , non concedentcs hoc , non 
agnoscentes, quod se. morbo se la- 
borare negat. Conf. V , 86. 94. IV, 
126. VI , 61. 140. Ad verba dno- 
%tsì!vavxeg %ar€V(oxsovtat conf. sa- 
prà noti, et conferri quoque possunt, 
quae de gentibus quibusdam Brasi- 
]iae similia fere scribit Martius : Ue- 
ber d. Rechtszust. d. Ureinwohner 
Brasil. p. 73. In seqq. at inLiQ^o^^- 
vai ^uAiaza yvvaC%sg sunt muHeres 
aegrotanti mulieri muxime necessa- 
riae, cum eadem maxime conversantes : 
de quo familiari usu s. commercio 
idem verbum explicandum quoque 
opinor in Thucydid. I, 41. 

ig dì TOVTOv Xóyov — dmiiviov- 
tccl] i. e. in eius rationem, ad eam se. 
senectutem pauci perveniunt , inter- 
prete Gronovio, qui confort VII, 9. — 
nqò yàg xov equidem retinui ; e duo- 
bus codd. Dindorfìus dedit ngò yàg 
zovzov. Sed vid. I, 122. Ili, 62. 
V, 55. 75. Mox cum Schweigh. et 
Gaisf. , probante censore Icnensi 
1817. nr.I03.pag.363seq., edidi nC- 
nzovxa navza, ubi illud nccvza cum 
vi quadam additum esse neminem 
f ugit. Vulgo : Ttdvzcc nCnzovza^ quod 
Matthiae retinuit. 

Cap. C. 

ovzB uzbCvovoi ovdìv ìiiil}vxov] 
Satis constat , apud Indos nefas ha- 
beri, ammalia occidere; cf. modo 
Kruse 1. 1. pag. 37. Ad hunc vero 
Herodoti locum haud scio an perti- 



neant , quae similia apad Nicol. Dtt- 
mascen. (pag. 140 ed. OrelL ex Blob. 
66, 38) de gente qnadam Indics, end 
nomen '^p/rovot , praedicantnr, uM 
Orellius praeter alia Herodotiuii dm- 
rito landat pag. 66 in noti, rapp, 
Herodoteam narrationem , in «a 
caeterum falsa veris admixta Mi» 
ad eos spectare, quos Yolgo Yoea- 
mus Hindus , statoit RenneL L. L p. 
519 et Vincent, ibid. p. 720. Atei 
placet Heerenio Ideen 1, 1. paic.Mft, 
qui h. 1. de ea gente, coi nane no- 
men Maratlorum, agi contendit; ho» 
rum enim maiores has ipsos IndlM 
regiones septentrionales sempor 0»- 
tiquitus tenuisse monet, eosqne i]M0f 
non ali ter atque Indos s. Hindos eof>* 
nem plerumqne aversari , bélliooooi 
caeteroqui et valde mdes Yél nootim 
aetate. Quae cum Herodoti Ycrìiii 
conveniunt; nec refragantnr, obm 
de nigro istorum Indonun c<M0fO 
idem perscripsit, cam in merìdio- 
nalibus Indiae tractibas homtnoi 
reperiantur vel prorsui nigri Yol 
quorum color ad nigritiam proximo 
accedat. Benfey 1. 1. pag. 42 Hero- 
doti verba de Indis, qui nibilqoid* 
quam animatnm occidnnt nec qnid* 
quaro serunt nec deniqne domoo 
poRsident, de anachoretis neeipi 
vult; Brachmanarum solitarìam Ti- 
tam agentium vestigia in his o^mi 
existimat Lassen: Indische Alter» 
thumsk. II. pag. 635 seq. refragnnle 
Bohlcn (Indien I. p. 319 leq.), tgal 
mavult h. 1. de Bnddhae asseclis co- 
gitare : quod mihi vix fieri posse yì- 
detur, cum Buddhae cultus ad longe 
posteriora tempora pertineat. KJroM 
1. 1. p. 38 inde intelligi vult b. L eoe, 
qui *TX6pL0L apud Megastbenem yo- 
cantur et ab Indis ipsis Wànaprm" 
sthas, i. e. solilarii (incolae) silvae. — 



THALIA. ni. 99—101. 



199 



f^vói , ovre oixiag vo^Uiovci ixtrjó^ai ' noLtitpayéovói dì , xal 
avtoCai iòti oóov xiyxQoq xò fiiya&og iv xdkvxi , ainró/urrot/ ix 
r ^ yr^ yivófièvov , rò óvXXéyovteg avtrj r^ xakvxi iifovai re 
xal óiréovrac. og 8' av ig vaùóov avxàv nécifi^ iX^àv ig tip/ 
ifffllKxrv xéetaij (pifovrCin dì ovdelg om àno^avóvtog ovxb xd- 
HVOVTog. MC^ig dì tovtcdv ràv 'Ivdóv tóv xariXe^a navrcDvìOÌ 
iiupavi^g iòti , xatdneQ ràv ngofidrcov ' xal rò X9^(^^ (pogéovóL 
OjioVov navxBg xal naganli^óiov Al^ioìlfi, ^ yot/iy dì avràv, 
tiiv aicCevxaL ig rag ywatxag , oi; xaransQ ràv alXav àv^gci- 
xetv iòti Xèvxii, àkkà fiiXaiva^ xardnsQ rò XQàyM ' roiavrrp; dì 



Ad fligmficationem verbi poia^ovci 
eonf. noti, ad I, 131. Ad noirj<pa- 
féatfci (L e. herbit vescuniur) conf. 
HI, 25. Plora vid. apad Lobeck. 
ad Phrynich. pa^. 643. 

lUrad^g iv nalvxi] néyxQOg milium 
eaif de qao cf. Creuzer. fragmm. 
hiatorìee. pa^. 62. Herodoti haec 
Terba ralgo de oryza intellig^nt, qua 
Indiae gentes vesci vitamque potis- 
simiim smtentare dicantur. Conf. 
Heeren. Ideen 1,1. pag. 366 (coli. 
noit. ad Herod. Ili, 97) et Heyne 
Opnacc. Acadd. T. I. pag. 345 in 
noti. Cam vero b. I. semen compa- 
retar com milio parvo , ande oryzae 
Mmine minas faisse colligi pò test, 
dunque semen una cum calice fue- 
rìt eoctam , id quod in oryzam rai- 
ninie eadere potest, Linkius (DieUr- 
welt p. 218) Herodotom hic loqui 
stattUt de hiòUco quodam, cuius 
plorea species per Indiam edi so- 
leant , ita at frnctas non maturi , se- 
mea, arca et calix simal una co- 
qnantnr: lemen matarum aequare 
magnom miUam magnitudine , im- 
matanim semen esse minas. De 
oryza dabitaverat qaoqaeMiot, qui 
indicari indica t Dourah s. holcum 
worghum Linn. , cum in India acque 
atqae in Aegypto (cf. II , 36 ibiq. 
nott.) holcus inveniatur , sigillatim 
in regionibas septentrionem versus 
a terra Paniab sitis , ut monet Mal- 
tebran. 1. 1. pag. 323. — In seqq. 
revocavi valgatam lectionem a^Tf/ 
tj TujXvTn, in qua ob antecedentia 
Ìp %dlv%t articulum r^, qnem ex 
uno Sancrofti libro omiserunt re- 



centt. edd. , retinendum duxi: cf. 
etiam nott. ad III, 45. 

Gap. ci. 

nal tò ZQ^l'^ tpogéovat — Al- 
^£otl)i] Haec verissime dici, ex Hee- 
renio modo notavi. Cum Herodoto 
consentiunt Arrian. Exp. Alex. V, 
4 , 8 et Ctes. Ind. §. 0. coli. 20. 24. 
Quam vero sententiam de sole In- 
diam regionesque australes maxime 
urente Graeci tenebant (vid. infra 
III, 104), ex ea consequens erat, In- 
dos , qui proximi soUs radiis expo- 
siti essent, magis inde adurLet ni- 
grura cutis recìpere colorem. Conf. 
Bredov. Uranolog. p. VIII. — In an- 
tecedentibus vocem nqofldztov la- 
tiore sensu accipere maliro; cf. II, 
41. I, 133 ibique nott. 

17 yovri dì avràv x. t. X.] Haec 
falso tradi auctor est Aristoteles H. 
A. Ili, 22. Gener. Animali. II, 2. p. 
207 coli. Strabon. XV. p.695 s. 1019. 
Idem iudicium esse Soeromeringii, 
viri doctissimi, observat Heeren. 
Ideen I, 1. pag. 366. Verba t-^v 
dn^svrai ig tàg yvvaL%<xg ab inter- 
polatore insulse addita putat Naber 
in Mnemosyn. IV. p. 19. 20. — -O'O- 
Qfiv Noster dixit aeque ac yovr^v de 
semine genilali ^ de quo supra II, 93 
dixerat Q'oqòv, quam eandem for- 
mam exbibet pluribus locis Ilippo- 
crates (vid. Foesii Oecon. Hippo- 
crat. p. 272. s. v.) iteraque Aristote- 
les Hist. Anim. Ili, 16 et Plutarch. 
II. p. 637 F. , qui idem ^ogr^v scri- 
psit II. p. 907 A. Ad ipsam locutio- 



200 



HERODOTI 



xal Al^CoTisg ccnisvtai d^oQi^v, ovtoc (lìv xmv ^Ivdàv iucuftdfm 
xàv IleQ^écov olxéovóc xal jtQog vórov àvénLOV xal jJaQèiòv 
fiaiStXéog ovòa^iÀ vnrixovóav, 
102 ^AXkoL dh tóv 'Ivdàv Kuótcuxvqgì te noki xal rg Ilcactvùtj 

XfÓQTi slól xqÓóovqol , TtQog aQxrov xb xal fioQém avéfiov. «mm- 
xrifiévot xàv akXov 'ivdàv , oi Baxxgioiót naganlffitriv lxpv9$%B 
SCaixav. ovxov xal ^axificixaxoL elóL ^Ivdàv , xal ol ixl tòif 
XQv6Òv 6xBXk6(i£V0L slol ovxoL' xaxà yàg xovxó Ì6xi ifnf^ 
dia xriv ilfdfiiwv. iv drj cov x^ ÌQV(^V ^^^}7 ^^l '■^9 if'^'VH* 
yivovxai ^vQfirixeg^ ^eydd'Ba ixovxBg xvvàv fihv Ha0ffcvttj 



nem: dnisvtai d^ogr^v cf. Ili, 109 
ibique nott. 

OVTQL IIÌV XÒV ^IvàtSv X. T. X.] PfO- 

pter haec verba Heeren. Ideen I, 1. 
pag. 363 seq. h{c cogitari vult de 
ii8 regionìbus , qaae ab oriente tan- 
gunt Indi fluvii loca inferiora, qui- 
bus nomen Sind , s. omnino de ea 
regione , qaae Inter terras Multan et 
Qazerat sita est. — Ad structuram 
verbb. seqq. daqBCov (laoiXèoq — 
vnrpiovaav conf. Knehner. Gr. Gr. 
§. 528. not. 4. 

Gap. CXI. 

n(^OQ Squzov ts xal §OQéù} àvé- 
fiov] ngòg apxrov est septentrionem 
versus y utili, 116, et paulo antea 
TCQog vózov ccvéiiov (meridiem versus) 
et III, 107 ngòg (iBaa^Pg^rjg : qua si- 
gnificatione alias accusativus prae- 
positioni adiungitur, de qua re conf. 
nott. ad I, 84. Il, 121. Ili, 97. 98. 
09 ; et quod attinet ad vocem dvi^v 
in bis plerumque additam, cf. nott. 
ad 1 , 6. — §OQS(o , quod libri afFe- 
runt omnes, et h. 1. et IV, 37 reti- 
nui cum Bredov. p. 218; alii ^ogieo}. 
Ad ìicctoixTjiiévoi cf. Ili, 91. I, 27 
ibique nott. Ad rem conf. Ritter : 
Erdkunde II. pag. 622 et vid. Ex- 
curs. ad h. 1. de Caspa(t/ro urbe et 
Pactyica regione. 

xai ol — azBlXó^ivoi BÌal ovrot] 
Ipsam hanc gentem nomine suo non 
indicatNoster: Megastliene auctore 
(loco mox laudando) fuerunt z/fp- 
<fiai , Plinio auctore Dardae , alibi 
JsgdSai , quod cum nomine Darada, 



quod in Carmine MabÀbhArata ivve- 
nitur, convenit. Gonf. Lascen: lad, 
Alterthumsk. I. pag 40. noi. IL 9* 
631. Gaeterum cum recc. edd. 401- 
psiraus xal ot Ìkì tòv Xifvcòv^ obi 
Yulgo abest vocula 0^. 

ìiarà yàg xovzó iati igifiiM^ Quod 
sequitur Sia t^v "tjfdfifiowj tiiBili Mo- 
do legitur III, 98. — Cam Indi, ^ 
bus baec deserta sint vicinm, ptoifm 
Bactra et Pactjicam, sive prope tir^ 
ras Balle et Gabul, e septentrfoiw 
reliquorum Indorum habitent, fai 
raontibus Tibet! parrae et Bnèha^ 
riae parvae , nulla alia deserta Uè 
intelligi posse iure notat Heerea* 
Ideen I, 1. p. 340 coli. pag. 90, aiti 
deserta Cobi, Add. Maltebrnn. NoB- 
yell. annali, d. Yoyag. U. pag. 823. 
Montes bis desertis adiacenteB a«H 
venis abundare constat Autìomm 
inde occidentem versaa per Bncw* 
riam magnam delabentes aorom ••« 
cum ferre aeque atque eoa, qui ad 
orientem aquas volventes vel in la- 
cus se e£fundant vel àrenis se fan- 
misccant. Ac vel praeterlapso saa^ 
culo auri ramenta siye pnlTereai 
aureum ex bis regionibos in fiibt 
riam deduci solitum fulsse docMt 
Heeren. 1. 1. De ipsis desertis eoa* 
sul. Wahl. Erdbcschr. y. Ostind. p; 
481 seqq, 744 seq. 

yCvovzai iivgfirpièg] Ad seqneni 
/tfya-O-fa conf. II, 10 ibique noti. — ^ 
Ad rem optime monait Heeren. Ideea, 
1,1. p. 312, sive veri quid inesM- 
statuamus in hac de formìcis nar- 
ratione, cui bestiola, quae ad instar 
criceti in terram se abdat, occasio- 
nem dederit , sive omnia piane fleta 



THALIA. m. 101. 102. 



201 



àXantéxav 8h (id^ova. sial yÙQ avrcSv xal itagà fiaaikétxàvIlèQ- 



iadicemus, eerti yìz qaldqnam no- 
biB terrae ipsius et animaUam, quae 
•lat, nataram ignorantibus statai 
posse , praesertim cnm regiones , de 
qaibos hic sermo, orientalium fabu- 
lis maxime celebratae sint (conf. 
Ezeon. ad III , 98) , qaae inde per 
omnem orientem Graeciamqne adeo 
propagatae flnxerint. Keqae tamen 
omnem narrationem'prorsas fictam 
crediderim, cum Herodotus in aula 
Persamm regnm (Sasis , credo , nbi 
Herodotnm ipsam fuisse cnm Dahl- 
manno in Herod pag. 77 statnere 
placet) huiasmodi formicas in India 
eaptas et inde advectas ali scribat. 
Coi aliad recentioris temporìs testi- 
monium addit Larcher. ex Thuan. 
hist. XXIII. p. 461 et Bnsbecq. Epp. 
Tore. 4 , a Persamm se. rege anno 
MDLIX oratorem ad Solimannm 
missam foisse cnm mnneribns ; inter 
quae ipsa fnisse formicam Indicam 
magnitadine canis mediocris, ani- 
mal mordaz ac saevnm *). Coniun- 
cta est haec tota narratio de Indo- 
mm formicis cnm iUa fama de magni 
ami copia , qnae in India reperitnr, 
de qaa cf. nott. ad III , 04. 08 : nec 
mimm In antiqnissimo Indonim car- 
mino, cui nomen Mahàbhàrata, com- 
memorarì formicarum auntm, i. e. a 
formicis eiffossnm et inde ab Indis 
icptontrionalibns in meridionales 
rs^ones allatnra; vid. Lassen: In- 
disehe Alter^iiimsk. I. pag. 40 not. 
Formicamm loco gryphes posuit 
anri custodes Ctesias, in caeteris 
qaoqae ab Herodoto dissentiens to- 
tamqae rem yel roagis amplificans 
atqne exaggerans in Indicc.Kxcerptt. 
f. 1-2 (apud Aelian. N. A. IV, 27), ad 
qnem locum conf. nott. nostra pag. 
300 seq. et in Excurs. VI ad Hero- 
dot. ITI , 1 16. Propins ad Herodo- 



tnm pertinent, qnae plnra de for- 
micis bis Nearchns, qui pelles ea- 
rnm se ipse ridisse afdrmat , atquo 
Megastbenes retalemnt , cnm Hero- 
doteis apprime congmentia : vid. Ar- 
rian. Ind. 15. Strabon. XV. p 700 
s. 1032. II. p. 70 s. 121. Aelian. H. 
A. Ili, 4. Pompon. Mei. Ili, 7. §. 2. 
Plin. H. N. XI, 31, 36. §. 111. 
XXXHI, 21. Scbol. ad Sopbocl. An- 
tig. 1037. Themist. Or. XXVII. p. 
337 C. D. Dio. Chrysost. XXXV. §. 
23. p. 73 Reisk. Unde vel similia 
ad Atbenienses ipsos translata esse 
videntur, ut raonstrant ea, quae 
apud Harpocrat. s. v. xqvcoxbiov 
(p. 185 ed. Lips.) leguntur, ex En- 
bulo deducta; cf. Mcineke Fragm. 
comlcc' Graecc. III. p. 215. lam si 
quaeras , quid sibi yelit haec tota 
narratio et qnorsum spectct , Comes 
de Veltheim in commentat. , quae 
inscribitur:. ,,Von dcn goldgraben- 
den Ameisen und Greifen der Altcn" 
(Vermischte Aufs. T. II. pag. 267 
seqq.), Heroiloti hancce narratio- 
nem relatam vult ad auri lotionem 
quandam in bis desertis institutam, 
in qua pellibus vulpium (Canis Cor- 
sak Linn.) hac in regione frequen- 
tissimarum , quae in terram so ab- 
dere soleant, usi fuerint. De hac 
cane yel alia quadam vulpini ge- 
neris bestiola Indica hic cogitari 
posse censet Italus interpres. (Link. 
(Die Urwelt p. 258) narrationi huic, 
praeter fidem forsitan auctae, ori- 
ginem dedisse arbitratur animai 
quoddam , quod in terram cavernas 
fodiendo aurum quaercntes duxerit. 
Nec tamen de cane Corsak cogitan- 
dum, sed de alio animali f odiente, 
forsitan de marmotae specie qua- 
dam , qualem recentioris aetatis pe- 
regrinator in illis regionibns con- 



*) Io codice Mpifiicn^i, qui epislolAtn Ioannis presbytcri de niiraciilis Indiae conlinel, 
1m«c leruntur: ,.In quadam provincin nostra sunt formicae in ma^initudine r.itulorum. ha- 
b«iite« VII pede^ ci àlax IV. — Nlae foniiicac ab occnsif («olis ad nrtuni morantur »uh terra 
et fodiunl purissiìinum aurum tota norte — quacninl vicliun suum Iota die. — In nocto au- 
ten veniurit h'VinineK de cunclis civilatibns ad collif^endum ip«uni anrum et iniponunt ele- 
phanlIhuA. -- Ouando formicae sunt supra terram, nullus ibi audet arce<lr»ro propler cru- 
deljlatem et ferocilatem ipsanim. " Attulit baco Tischurk. ad Pompon. Mei. III. 7. $. ^^ 
pftV. 245. ubi hoc quoque addit. Arabico» scriptores eadem , qnae llerodotns prodit , iis- 
detiKjue vcrbis referre. Conf. Notic. et cxtr. d. Manuscr. de la bibl. du Roi. II. p. 429. 



202 



HERODOTI 



fievoL qtxri^iv vnò yrjv^ àvatpoQéovóc triv tltdfiiiovj xaraxcQ ot 
iv tot6i^EXXrj0i fivQ^rixsg xal ròv avtòv xQOTtov^ bIóÌ è% tua 

de alia bestia formicis simili, et | 



spexerit. Cam hac aatem narratione 
alteram de g^jphibus (de qua vid. ad 
III, 110) postmodo confusam esse, 
utramque in Indiam, i. e. terram 
omnium rerum mirandarum quasi 
parente m , relega tam, idem statuit 
p. 259. Accuratius utramque famam 
distinxit Wahl. Erdbeschr. y. Ostind. 
pag. 483 — 488, hanc de formicis fa- 
buTam tractans optimeque monens, 
in tanta illarum regionum obscuri- 
tate hodieque iUam bestiam in bi- 
storia naturali quaeri vix posse. In- 
dicam formicam sitspicatur speclem 
quandam esse canis hyaenae (,,eine 
Varietut der gestrciften oder ge- 
fleckten Hyaene**, vid. p. 812 seqq.) 
ipsumque nomen Graecum fiv^fii^g 
vel a Persico derivandnm etymo 
(ubi mur denotat formicam , mùress 
formicam magnam , immanem , mir- 
ntisch animai magnam formicae ad 
instar formatum) vel a voce myr s. 
mur in pluribus Asiae linguis obvia 
et signiticante feram (Wild, Wild- 
niss). At Maltebrun. (1. 1. IL pag. 
368 seq.) utràque fabula de formicis 
ac de gryphibus nil allud contineri 
putat, nisi hoc: Indis, regionum 
septentrionalium incolis, aurum tum 
e matallis fodinisque , tum e fluviis, 
tum ex arena pnlvereque acquirere 
dum studeant, terras inhospitales 
permeandas gentesque feras debel- 
landas esse. Fabulam de formicis 
inde ortam censet, quod Indi aurum 
e pulvere quaerentes vestigia formi- 
carum albarum secuti pellibusque 
vulpium , hyaenarum , aliarum fera- 
rum usi sint; quae formicae cum 
valde noceant omnemque saepc mes- 
sem evertant , inde natum vult nar- 
rationem de bello , quod cum formi- 
cis gerant homines. Vid. pag. 380 
seq. et conf. nott. ad III, 116. Nu- 
per in hanc fabulam denuo inquisi- 
vit Lassen. 1. 1. I. p. 40 et potissi- 
mum pag. 848 seqq. , inde profectus, 
quod formicarum et auri ab bis al- 
iati unum nomen sit pipUika, de 
ipsis formicis cogitari posse negat : 



quidem de marmotae quodam genera *J 
hìc cogitandum esse putat, quod ia | 
Tibeti campis planis atque arenoeiB 
invenia tur et in cavernia habitans 
similem in modum, quo formieae, 
vitam agat: adeo ut ad banc bestiam 
formicae nomen transferri potoerìt. 
Assentit piane O. F. Pescbel in: 
Deutsche Vierteljahrsschrift 1854. 
II. pag. 265 seq.; dissentit Kmse 
Indiens alte Geschichte pmg. 30, qoi 
chacalum potius s. Inpam flaTom, 
qui din quidem in caremis aget, 
noctu saeviens omniaqae dilaceraas 
pervagetur h. l. iptelligendam esse 
iudicat : in quo vix quemqoam adaen- 
tientem habebit. Ad Lassenii san- 
tentiam accedit Gumprecht: Zeit- 
schrift f. allgemeine Erdkunde VI, 0. 
pag. 592 seq. 

dX(ùné%(ov Sì iiéiova] Scripsi ilm- 
néìKov, ut II, 67. Vulgo ilmni- 
%s(ov, quod plures afferani libri, 
quamquam id ferri nequit ; cf . Bra- 
do v. p. 253. — Caeterum scribit qiUH 
que Megasthenes de bis formieis: 
— stvai yàg àhoTcixmv lu^avae 
ngòg Xóyov tov fisyd^BOs ffifHOV «al 
TT^v yijv oQvaastv x. r. l, (Arrìaiu 
Indd. 15) ; apud Strabonem 1. 1. ex 
eodem Megastbene dicnntur ^i^ùt 
dXcontTKov ovu iXdtxm, raxogvxip- 
q>vìg ^xovta %cà fcoyrft ànò ^^ff 
X. T. X. 

elaì yàg avtóav xal nuQà PaCiXii 
tóàv IlfQasoiìv] In regfum paradisis, 
credo, hae bestiae alebantnr ona 
cum aliis feris , quas rex venarì prò 
more solcbat. Conf. Brisson. De rag. 
Pers. princip. 1 , 79. Pro tAv Bek- 
kerus scripsit tq) , quod idem dede» 
runt Dindorf. et Dietsch. Libri seri- 
pti omnes retincnt tóSiv, 

%ocl tov avzhv xQonov] Pro «a al 
Herold Emendatt. Herodd. P. IL pag. 
6 scite emendat xarà, quemadmo- 
dum legitur quoque I, 182. II, 176 
coli. II, 20. 

^laì ÒE 'xal rò flòoq ófiotóraroft] 
Ita Gaisf. secutus e pluribus Ubiia 



THALIA. m. 102. 103. 



' 203 



rò eldog oiiowtaroc. tj dì tlfifiiirOg ^ àvaq)SQOfiévri ictl XQvóttig. 

*Exl dfi tavtrjfif xì[v tlfififiov óxékkovxai ig xìiv ìqìjiiov o[ ^Ivdol^ 

^BV^aiuvog ixccótog xafii^lovg tQBtg^ 6BiQri<p6Q0v fiìv éocarsga-* 

^Bv ÌQóBvanaQÌkxBiv^^k€av 8ì ig {lìcoV ini xavxriv òri av- 

I %òg avafiaivevj imxi^devóag oxog ino xéxvov àg vsa)xata)v 

èMoóxaóag t^v^y ' at yag <fq)i xafifiXoi Zitnav ovx eóóoveg ig 

xajvxiita elól, x&QÌg dì axd-sa dwaxcixsQac icokkòv (péQSLV. 

Tò fikv 8^ èldog òxotóv xi Ixbi ì] xa^rikog^ Ì7tLCtaiiévoiói xotCv 103 

"Ekkrfli ov óvyyodfpa, xò dì firi inióxéaxai avxiig^ xovxo 

fpgaóiù. xttfLTikog iv xot6i òntód'iotók CxikeCi ìxbl xéccegag ^ri- 



•eripiis edidi , probante censore le- 
aensi 1817. nr. 163. pag. 364 , qui 
loenm sic interpretatur : bestias il- 
laa non modo terram fodere , sicati 
formieaa, seà forma quoque perrimi" 
^eue formieU(GraecU). Schweieh. 
ezbibnit: c/ffl Sh luà avtol BÌoog 
òfUHÀvaxoi. Vulgo omittitnr tÒ ante 
àÒ09 et post oykOiézctxoi inserìtnr 
«vroly cnins loco etiam invenitar 
ovroiyparyo discrimine, cum omnino 
umUet formicis ad formam designen- 
inr» interprete Wesseling., qui con- 
ferri iabet locos iam sopra laadatos 
Airiani, Strabonis , Dionis, itemqae 
PliniL Vox 2^<^^Y^$ de arena auri 
ferace adhibetnr in eadem re ab Ar- 
riano Indd. 15 et ab anctore ano- 
nymo Oration. fnnebr. a Frotschero 
nnper editae cap. 6. p. 21 , ubi edi- 
tor Herodoti foit bene memor, item- 
qne Xenopbontis , qni vocem ctgyv- 
gitig adbibnit De vectigg. I, 5. lY, 
2. 6. 11. 27.^ 

i^epa itagélìieiv] funaiem intellìgit 
eamelom. CHQrjg>ÓQog de equo funali 
dieitar Aristopb. Nnbb. 1302 (al. 
1282) ibiqneSchol., Electr. 715, (,,Cf. 
Ex. Spanbem. ad Aristophan. Nnbb. 
Ts. 122. p. 87 seq. Beck. ab coque 
landd. Aescbyli Agamemn. vs. 851. 
1649. Euripid. Ipbigen. Anlid. va. 
220 seqq. alii.'* Cr,) Inde sensns 
loci bic est: ,,tres qidsque camelos 
Ha òmgutU, ut marem funaiem utrin- 
que collocent, qui a Intere traharU, fé- 
minam vero mediam inier hos ponanl ; 
hanc vero ipse conscendU, quam ah re- 
centiseime nads suis avulsam ut iunqat, 
operam dedita' — Ad d'iìUav conf. 



citatt. ad III , 85. Mox scripsi te- 
eoves, nt cap. 105, prò vnlg. rjaaopsgy 
itemqae TaxvTfjra prò vnlg. rax^- 
n^Ta, qaod minus recte scriptum 
videtnr ex ipsis vetemm grammati- 
comm praeceptis, quae affert Goett- 
lin^. Lehre y. Accent pag. 277. Pro 
tev^fl recentt. edd. i^fvffi; eqnidem 
ob ea, quae II, 120 (ubi vid. nott.) 
leguntur, yulgatam mutare nolui. In 
fine cap. reliqui nollòv, quod plu- 
rimi libri offerunt. Ali! noXXó. Tu 
confer VII , 7. 

Cap. chi. 

tÒ dì fii) iniaticttaL] inictéatcìi 
dictnm prò iniaravtaiy scil. ot^El- 
Irjvsg, ut II, lA2{SvvéaTat) et III, 2, 
ubi cf. nott. 

iXH riacsgag iirjgovg] Herodoti 
h. 1. tangens Bocbart. Hierozoic. I, 2. 
cap. 1 init. iirjQOvg f emora reddit bis 
yerbis : „articalos quattuor cnm to- 
tidem ossibns interiectis: per eoa 
articulos , quos in femore babet so- 
lus camclus , medium femur illi fle- 
ctitnr.** Schweigh. in Lex. Herod. 
liTjQOvg de qualibet intelligit parte 
cruris cameli inter duos articulos 
comprehensa. Nec dubium , ^rjgovg 
de ossibus a. articulis, neque de car- 
nibuB dici. Vid. Bothe ad Sophocl. 
Antigon. Ys. 020. Tangit Herod otea 
Aristoteles H. A. H, 1. pag. 770 D., 
itemque Aelianus ex Herodoto pro- 
fecit N. A. X , 3 , ubi Schneiderus 
baec adscripsit: „Narrationem He- 
rodoti ita explicat Gesner. Hist. 
Quadruped. p. 105. Ego, inquit, per 
genua articulos intelligo, per f emora 



202 



HERODOTI 



óéav, ivd'stksv d'tiQSvd'éìnsg. ovtol <ov oC (ivQfititcBg , xovsv- 
fisvot, otxri0tv vjcò yrivy àvatpoQÌov6i triv ìlfcifLuov^ xaxcaCBQ ot 
iv totóv "EXXrióL ^vQ^rixeg xal ròv avtòv tqÓtcov , eiól dì wd 



spexerìt. Cam hac aatem narratione 
alteram de grjphibus (de qua vid. ad 
III, 116) postmodo confusam esse, 
utramqae in Indiam, i. e. terram 
omnium rerum mirandarum quasi 
parente m , rclegatam, idem statuii 
p.259. Accuratius utramque famam 
distinxitWahl. Erdbeschr. y. Ostind. 
pag. 483 — 488, hanc de formicis fa- 
bulam tractans optimeque monens, 
in tanta illarum regionum obscuri- 
tate hodieque illam bestiam in bi- 
storia naturali quaeri vix posse. In- 
dicam formicam suspicatur speclem 
quandam esse canis hyaenae („eine 
YarietUt der gestrciften oder gè- 
fleckten Hyaene**, vid. p. 812 seqq.) 
ipsumque nomen Graecum iivqiitj^ 
vel a Persico derivandum etymo 
(ubi mur denotat formicam , mùress 
formicam magnam, immanem, mir- 
misch animai magnum formicae ad 
instar formatura) vel a voce myr s. 
mur in pluribus Asiae linguis obvia 
et significante feram (H'ild, ff'ild- 
niss). At Maltebrun. (1. 1. IL pag. 
368 seq.) utràque fabula de formicis 
ac de grypliibus nil aliud contineri 
putat, nisi hoc: Indis, regionum 
septentrionalium incolis, aurum tum 
e matallis fodinisque , tum e fluviis, 
tum ex arena pulvereque acquirerc 
dum studeant, terras inhospitales 
permeandas gentesque feras debel- 
landas esse. Fabulam de formicis 
inde ortam censet, quod Indi aurum 
e pulvere quaerentes vestigia formi- 
carum albarum secuti pellibusque 
vulpium, hyaenarum, aliarum fera- 
rum usi sint; quae formicae cum 
valde noceant omnemque saepc mes- 
sem evertant , inde natum vult nar- 
rationem de bello , quod cum formi- 
cis gerant homines. Vid. pag. 380 
seq. et conf. nott. ad III, 116. Nu- 
per in hanc fabulam denuo inquisi- 
vit Lassen. 1. 1. I. p. 40 et potissi- 
mum pag. 848 scqq. , inde profectus, 
quod formicarum et auri ab bis al- 
iati unum nomen sit pipUika ^ de 
ipsis formicis cogitari posse negat : 



> et i 



de alia bestia formicis simili 
quidem de marmotae qnodam genera 9 
hic cogitandum esse putat , quod ia i 
Tibet! campis planis atque arenoiie 
inveniatur et in cavernia habitens 
similem in modum, quo formieae, 
vitam agat: adeo ut ad hanc besUui 
formicae nomen transferri poiaeiit. 
Assentii piane O. F. Peschel in: 
Deutsche Vierteljahrsschrift 1854. 
II. pag. 265 seq.; dissentit Knue 
Indiens alte Geschichte pmg. 30, qui 
chacalum potius s. Inpum flaTun, 
qui diu quidem in cavemis egekf 
noctu saeviens omniaque dilaoeraiu 
pervagetur h. 1. iptelligendam eue 
iudicat : in quo vix qnemqnam adeen- 
tientem habebit. Ad Lassenii MB- 
tentiam accedit Gumprecht: Zeit- 
schrift f. allgemeine ErdkundeVliO. 
pag. 592 seq. 

dXaìnà%(ov Sì {léiova] Scrìpai ala- 
néìuov, ut II, 67. Vulgo almni- 
xecov, quod plures affemni libri* 
quamquam id ferri neqnit ; cf . Bra- 
do v. p. 253. — Caeterura scrìbit quo- 
que Megasthenes de bis formicii: 
— slvai yaQ dXatnéxmv lid^ovas 
ngòg Xóyov tov ^sydd'sog atfHOV ntà 
zriv yijv oQvaanv %, x, X, (Arrian. 
Indd. 15) ; apud Strabonem 1. 1. ex 
eodem Megasthcne dlcnntnr 9i^ùt 
ccXconiìicov owi ikaztat , rdxog vxt^ 
q)vìg ^xovxa xal fcSyrft ano 4hrtQa£ 

X. T. X. 

stai yòcQ avt(3v xal nuifà ptafiXii 
ràv Tlsgaécov] In regum paraditis, 
credo, hae bcstiae alebantnr una 
cum aliis feris , quas rex venarì prò 
more solcbat. Conf. Brisson. De rag. 
Pers. princip. 1 , 79. Pro rcòv Bek- 
kerus scripsit tó , quod idem ded»» 
runt Dindorf. et Dietsch. Libri scri- 
pti omnes retincnt toSv, 

xal tÒv avzòv rgónov] Pro «a al 
Herold Emendati. Herodd. P. IL pag. 
6 scite emendai xarà, quemadmo- 
dum legiiur quoque I, 182. II , 176 
coli. II, 20. 

eCal de 'xal rò elSog òfioióunoi] 
Ita Gaisf. secutus e pluribus libris 



THALIA. m. 102. 103. 



^ 203 



rò eidos OfftOióraTOt. ^ dì ififiiirOg tj àvaqìBQO^évri iòti XQVótttg. 
*Exl dri tavzfiv xiiv imiifiov óxékkovxai ig xriv ìq^iiov ot '/vdoi, 
ièv^ófisvog ixaóxog xafitjlovg XQBtg^ ósiQtiqìOQOv ^ìv èxaxégo-* 
^ev igóeva xagéXxBiv^ ^kaav 8Ì ig ^éóov ini xavxriv dì] av- 
%TÒg avafiatvst, in^xrjdevóag oxog ino xéxvmv &g VB(oxdx(ov 
èMoóxaóag tsv^y ' at ydg 6q)v xa^rikoi ZnTCov ovx aCóoveg ig 
xajvxijfta elól, %c9pl^ dì ax^èa dwaxóxsgav nokkòv (pigevv. 
T& fiiv 8^ èldog òxotóv xi Ixèi ri xa^riXog, inióxa^ivoiói xotói 103 
"ElXffii ov 6vyyQdq>a^ xò dì firi inasxiaxai avxfig^ xovxo 
fpQaóio. xofirikog iv xot6i o%LCMov0k óxéXeói ix^t xióCsgag fitj' 



•erìpiis edidi, probante censore le- 
aensi 1817. nr. 163. pag. 364 , qui 
loemn sic interpretator : bestias il- 
laa non modo terram fodere , sicati 
fomiieaa, »tà forma quoque persimi- 
Imeue formieis(GraecU). Schweìeh. 
ezbibnit: bM Sh %al avtoì bIoos 
èfunóttttoi. Vulgo omittitnr rò ante 
àdog et post oiàOtóuctoi, inserìtiir 
«vroly caina loco etiam invenitor 
ovrot, parYO discrimine, cnm omnino 
jWlet formicis ad formam designen- 
inr, interprete Wesseling., qui con- 
ferri iabet loeos iam sopra laudatos 
Arriani, Strabonis , Dionis, itemqne 
Flinii. Vox z^ffiTtg de arena auri 
fermee adhibetor in eadem re ab Ar- 
riano Indd. 15 et ab anctore ano- 
nymo Oration. fanebr. a Frotschero 
nnper editae cap. 6. p. 21 , ubi edi- 
tor Herodoti foit bene memor, item- 
ene Xenopbontis , qni vocem dgyv- 
gius adbiboit De vectigg. I, 5. lY, 
2. 6. 11. 27.^ 

Ìg9t9a KagélìLèiv] funalem intelligit 
eamelom. acipi^ipópoff de equo funali 
dieitar Aristoph. Nnbb. 1302 (al. 
1282) ibiqneScbol., Electr. 715, (,,Cf. 
Ex. Spanhem. ad Aristophan. Nubb. 
Ts. 122. p. 87 seq. Beck. ab coque 
laadd. Aeschjli Agamemn. vs. 851. 
1649. Enripid. Ipbigen. Anlid. vs. 
220 seqq. alii.'* Cr,) Inde sensas 
loci bic est: „tres qidsque camehs 
Ha iunguni , ut marem funalem utrin- 
que coUoceni , qui a laiere irahant, fé- 
minam vero mediam ìnter hos ponant ; 
hanc vero ipse conscendii, quam ah re- 
eentisMime nad» suis avuUam ut iungat, 
operam dedit,^' — Ad d'ijUav conf. 



citatt. ad III , 85. Mox scrìpsi iO- 
aopsg, ut cap. 105, prò yvàg.rjaaoweg, 
itemqae taxvrrjta prò vnlg. taxv- 
zrjtay qnod minus recto scriptum 
yidetar ex ipsis vetemm grammati- 
comm praeceptis, qnae affert Goett- 
ling. Lehre v. Accent pag. 277. Pro 
tèv^fl recentt. edd. tfviei; equidem 
ob ea, qnae II, 120 (ubi vid. nott.) 
leguntur, yulgatam mutare nolui. In 
fine cap. reliqui xollòv, quod plu- 
rimi libri offerunt. Alii nollm. Tu 
conferVII,7. 

Cap. CHI. 

tÒ òì (i-^ iitiotéccxai] imaxéatai 
dictum prò intcravrai , scil. oC ^EX- 
Irjvsg, ut II, U2(dvvéoitat) et III, 2, 
ubi cf. nott. 

iisi Tsacsgas (iriQOvg] Herodoti 
h. 1. tangens Bochart. Hlerozoic. 1, 2. 
cap. 1 init. (iTjQoifg f emora reddit bis 
verbis : ,,articulos quattuor cum to- 
tidem ossibus interiectis: per eos 
articulos , quos in femore babet so- 
lus camelus, medium femur illi fle- 
ctitur.** Schweigh. in Lex. Herod. 
lirjQOvg de qualibet intelligit parte 
cruris cameli inter duos articulos 
comprehensa. Nec dubium , firjQOvg 
de ossibus s. articulis, ncque de car- 
nibus dici. Vid. Bothe ad Sopbocl. 
Antigon. Ys. 920. Tangit Herodotea 
Aristoteles H. A. II, 1. pag. 779 D., 
itemque Aelianus ex Herodoto pro- 
fecit N. A. X , 3 , ubi Schneiderus 
baec adscripsit: „Narrationem He- 
rodoti ita explicat Gesner. Hist. 
Quadruped. p. 165. Ego, inquit, per 
genua articulos intelligo, per femora 



204 



HERODOTI 



Qovg Tcal yovvata téCóBQa^ tà di aldota dia xàv òm6&Cm 

\(^\C^BléGìv XQog xriv ovqtiv tszQa^fiéva. Oidi d^ ^Ivdol tQMfi 

* roLOvro) xal ^sv^bl rotavtrj xQsd^BvoL iXavvovOv ènl xòv jjfth 

XeXoyLó^évcog oxog xavfidrcDv xàv d'6Qiioxax(ov ióvxmv 



6Òv 



vero ossa, qnae inter articulos re- 
cta habentar. Haec autem tema 
esse in prioribns cruribus , in poste- 
rioribus quaterna, ipsc dum haec 
scriberera, in dromade observavi. 
Centra anatomici Parisienses in 
M^m. p. servir à Phist. d. animanx 
I. pag. 74 genaa interpretantur'cal- 
los , quibas sternum et flexnrae pe- 
dum in camelo obsitae snnt; séd 
quid tum femoribus fiet?** Callos 
quosdam in camelis recens natis iam 
conspicuos Herodoto erroris cau- 
sam fuisse existimat Miot, Gallus 
interpres. Equidem et h. 1. et VI, 75 
{iTjQOvs cum G. Hermanno (ad Ae- 
schyli Prometh. 498. T. II. p. 98) de 
utroque femore tote , quod et os et 
carnem complectitur , intelligo lo- 
cumque Herodoti sic accipio, ut 
hicce in quoque pede posteriore (iv 
toCoi ònia^CoiGi aiiéisai) duo fe- 
mora duoque genua numerasse pu- 
tandus sit. „Coxendix cnim (ita 
scribit G. Hermannus) cameli lon- 
gior quam equi est, in quo ossa non 
pauciora nec femora quam in ca- 
melo sunt, sed non ut separatum 
femur coxendix." 

tà di alSoia x. t. A.] Verum sane 
est, quod camelus veretrum retro 
versum habere dicitur indeque retro 
mingens est, quamquam coitum ut 
reliqua animalia exercet. Vid. Ari- 
stotel. H. A. V, 2 coli. II, 1 , cui re- 
centioris aetatis viri docti suffra- 
gantur. Spcctat huc Arabum prò- 
verbium , cuius meminit Bochart. 
1. 1. cap. 5: magis praeposierus, quam 
urina cameli, quia scil. retrorsum 
mingit animai genitaliaque retror- 
sum habet versa. — Quod Aelianus 
1. 1., ubi Herodotea haec affert, prò 
alÒoia dixit agO^qa, haud ofFendet 
oum , qui eodem senftu , quo alSoCa^ 
de anìmalibus dici aqd'f^a meminc- 
rit: de quo Valckenar. apte confert 
Aeliani locos N. A. I, 17. Ili, 47. 
VI, 27. IX, 48, quibus Herodoteos 
addere licet III, 87 et IV, 2, ubi ap- 



^qa de animalium genitalibua di-I 
cuntur. Humana genitalia inteXD* 
guntur in Illa formala legis a Soloas 
latae (Sgd'QCi iv igd'QOig ix^^ì 
apud Lucian. in Eunucb. §. 10, ouiiu 
apte meminit idem Valokenar. 

Cap. CIV. 

Xsloyiaiiévoig oìtcog — ¥aovtài)h, «. 
temporis. ratione ita inita, ut, gummip 
aestus maxime furit, aurum rtifimà, 
Unus liber Parisinus ictùvzai. De 
structura loci (oxco? — faowaijeonS. 
nott. ad III, 36 coli. Ili, 102. Quofl 
post 0X09 g vulgo legfebatnr aVy àéitif^ 
rum codd. auctoritate (in qiiilmi 
legitur 0X0) g avróv 9'BQfiotiivmv l^^ 
t(ov) ipsaque sententia postalRQlie 
delevi, Dindorfium secutna;' n^ 
cis vocnlam inclnserant MaHli. «1 
Dietsch. , quamquam hanc puritooi» 
Iam , quam futuro in tali f^nottra 
nunquam Noster addidit, tneri shi- 
duit G. Hermann. (Opusce. tV. p« 
31), sic explicans: „ quasi dlcM, 
ut y quoties id faciunt , faciant masoÌmÌ 
caloris tempore*', itemque vir doettlà 
in: Aligera. Schulzeit. 1831. II. di'. 
123. pag. 983, qui, ut negat av tam 
indicativo futuri (quemadmodnniTO- 
luit G. Hermannus) iung^ pof f e, ita 
hanc voculam ad verba nceviUnmw 
tàv d^egfioratcov ióvtmv referri tqHi 
ut haec inde exsistat fere loci sen- 
tentia : oxojg ^aovrai iv t§ à(^%af§ 
Tiazà tavtrjv ttjv copi^v, iv ìjftBQ ti 
navficcra é'SQfiozaz' Sv ftrj^ V^^ 
vel magis displicet. Kuebner.JQr. 
Gr. §. 776, 2), qui et ipse tuetur omi$ 
av — ^aovtat , ad verba nocvfAOtmv 
tòv d-eguoTatcov ióvtmv particalaa 
spectare putat illaque sic ezplieat: 
otav yiavfiata d'&QuótuTa 17. Add. 
Hartung: Lchre d. Partik. d. griedb. 
Sprache II. p. 283 seq., qui idem ra* 
tinet particulam c?v, quam eiieiea* 
dam posthac statuisse G. Herman- 
num colligo ex iis, quae scribit Etti. 
Quaest. Herod. I. p. 17 (Jahrbb. f. 



THALIA. III. 103. 104. 



205 



ióovrat iv xy àgnay^' imo yàg xov xaviuctog ot ^vQfii^xsg 
aqfavésg yCvovzai. vxò yijfv, dsQ^tarog àa iòti ò rihog xov- 

XOiÓt XGtÓL iv&QcinOLÓl xÒ £<0&LVÒVy ov xaxàiCBQ xotói akkoióL 

lUCayifiQCrig ^ àXV vTCSQXS^Xag (isxQt^ ov ccyoQrjg diaXv6iog, xov- 
xov èì xòv xifóvov xaCei nolkà (laXXov rj xfj (leaa^^QÙ] xrjy 'Ek- 
lada^ ovxag Sóx* iv vdaxv Xóyog avxovg iaxi ^Qt^ead-ai xrjvv- 
xavxa. [iscoiksa dì 17 ^f^^pi? ^x^dòv naQanXrióicog xaisi xovg xe 



Philol. a. Paedag. Supplem. IX. p. 
131), ex connpU codd. scriptara, 
qaam sopra retolimus , illam hanc 
lectionem restituisse: oìuog avyknv 
^fQfioxaTtùw iovcécov ?aovzai, iv àg- 
9oy^j in quibns verbis txvyàg Intel- 
ligi Tult solis radios. Eltzins ipse 
leniori medicina adhibita corrigit: 
huog av x. t. ^. i, ^i<ovxui iv tj 
ugnay^ b. e. ut, cum aestus ferventìs- 
timi tini, in rapina dedneantttr, Mihi 
neatnun placet. 

^igfióiaros 64 iazt x. r. XJ\ i. e. 
ardemùgsimiu auiem his hominibus sol 
est tempore matutino, non ut aliis ho- 
minibue, medio dicy sed ab eo tem- 
pore, quo ad aiiquam altUudinem in 
eoeio pervenii, utque dum tempns est 
a foro discedendi, s. usque versus 
diem medium (cnm circa duodeci' 
mam ferme boram e nostra dici di- 
metiendi ratione a foro discede- 
rent). lia recte h. 1. intellexit 
Scbweigb. , vnfQTfilag aeque atqae 
ttvmfrìiag (teste Hesychio) de sole 
oriente accipiens. Nec aliter Bredov. 
Geogr. et Uranolog. Herod. spec. 
^. Vili. b. 1. interpretator , in quo 
muQXBllag reddidit: eo usque capiti 
imminens sol. De sole Indico eadem 
ferme Ctesias Exc. Indd. §. 8 fin. 
tÒ éa^ivòv de tempore tnaiutino ìn- 
telligendnm, ut in Xenophont. Hel- 
len. 1 , 1 1 4 : ivaviiaxrjaccv — ^l'^ZQ^ 
Sè{Xiig i\ ica^ivov j modo sana 
sint rerba ii ko^ivovy quae a Xe- 
nopbonte scrìpta esse negant et 
Briickner. et Breidenbach. ; conf. 
Moetzell: Zeitscbrift f. Gymnasial- 
wes. XI. p. 132 seq. 

ti^XQig ov dyOQffg Sialvatog] De 
locutione diximus ad II, 173 et I, 
181. Ac monet Struvc Spec. I. 
Qaaest. de dial. Herod. I. pag. 44 
(Oposcc. II. p. 316), TIerodotnm in 



bis scraper ov scribere , nec unquam 
e& uti formA relativi , quae a conso- 
nanti incipiat. 

ovTtog «Sffr* iv vSati XÓyog ocvtovg 
ioti ^géxsad'ai,] Verbum Pgéxfo^ai 
Valla reddidit: in aqua se abluere, 
Scbweigb. aquà madere; quod si, ut 
idem vir doctus coniicit , de sudore 
vehemcnti ACCìpihinr , vereor, ut hoc 
Graecum sit. Larcherus libere sic 
expressit baec: „pendant ce temps 
— là ils ie tiennent dans Teau;** 
Miot, alter interpres: ,,que les In- 
dieus sont, dit-on, obliges de se 
Jeter de teau pour se refraichir. *' Ita- 
Ins interpres : — „costoro bagnansi 
neir acqua.** Lange denique ita lo- 
cum vertit: ,,also dass die Lente, 
wie man sagt, alsdann sicli im Was- 
ser nass macben.** Malìm equidem 
sic rcddere: adeo ut in aqua per hoc 
totum tempus matutinum se tenere 
et aquà se aspergere dicantur. Bar- 
ker in Classic. Journ. nr. XLIA'. p. 
370 , qui haec verba et ipse ad ni- 
mium sudorem referri vult, solis 
radiis excitatum , scribi vult: ccvsv 
vSaTOg §QSX£od-ai. 

(ifooijoa dh 7j ifiégri x. t. X.] Sì 
prò ó^ cum recentt. edd. reposui. 
Est enim loci sensus, interprete Bre- 
dovio 1. 1. et Scbweigb. „meridies 
vero (s. meridianus vero sol) Indos 
fere urit aeque atquc caeteros li(ftni- 
nes: declinante meridie talis est il- 
lic sol, qualis alibi matutinus (s. 
matutino tempore , mane) , et reli- 
quum coeli spatium dein pcrcurrens 
magìs magisque friget , dum ad oc- 
casum perveniens maxime friget.** 
Pro vulg. ànoìihvafitvTjg e San- 
crofti libro cum edd. recentt. exhi- 
bui cc7to%Xivoiisv7jg, quod idem le- 
gitur III, 114. IV, 181; indicatur 
autem id diei tempu.«, quo sol a me- 



206 



HERODOTI 



aXlovg avd-Qcinovg xal toifg 'Ivdovg. ànoKktvoyiivr^g èì x^ 
(leóa^fiQtrig yCvexai ótpi 6 ^Xiog , xataxeQ rotei aXloufi ò ììd^- 
v6g' xal tò aitò rovtov imèyv è%ì (laXXov irv%sv^ ig o ha 
ÌO^dvófijjói iòv xal rò xccQta tlwxBi. *Ensàv dì èJ^&ci ig tòv 
XÓQOv ot 'Ivdol l%oinBg d-vXdxta , èyLnkrjfiavxeg tatkcc t^g ifo^- 



ridie vergit s. inclinat ad vesperam ; 
vid. C. O. Mueller. in Disput. de par- 
tibus noci, et diei P. I. (Gotting. 
1830) pag. 12 , qui docet , diei tem- 
pns meridiem versus indicari locu- 
tione dyoQ'^s dtaXvctog; tum sequi 
ipsam meridiem s. mediam diei lem- 
pus, iiscaii§Q{rjv Tocat Herodotus ; 
quae dein inclinare {ànonlLvea^cci) 
coepit ad solis usqne occasum s. ve- 
speram. Quae cum ita sint, haud 
offender verbis : {lecovaoc dh rj ruiigcc 
axedòv naQanljja^ojg naUi x. r. Z., 
quibus qnod addi voluii ó f^liog 
Wannowski (Syntax. anomal. Graec. 
pag. 57), verba fisaovca — rj rjfiégrj 
prò nominativis absolutis accipiens, 
equidem non adsentior. — ini {làl- 
Xov (i. e. magia) recepi cum recentt. 
edd. prò Tulg. iti fiàllov, quod in 
Matth. edit. adhuc invenitur. Tu 
vid. IV, 181. I, 94 ibique nott. et 
quae h. 1. Wessel. attulit. Diogen. 
Laert. 1, 122. Dio Cass. LXVII. pag. 
507. Quibus add. Roulez. Obser- 
vatt. in Themist. pag. 35 seqq. Hess, 
ad Somn. Scipion. 17 (4) §. 17. p. 83. 
Engelhardt ad Platon. Euthyphron. 
cap. 13. ini iiàXiaxa le^itur apud 
Thcmistinm p. 65, 14 ed. Dindorf. 
Apud Ctes. Ind. §. exstat ini ilat- 
tov. — Pro iniòèv Schaefero ad Lam- 
bert. Bos. EH. Gr. p. 557 placuit 
cini(ùv. Ad locutionem ini dvofi^ai, 
qua voce occasus solis declaratur, 
conf. similia plura, quae excitavit 
Blomfield. in Glossar, ad Aescbyli 
Pers. 237. — In clansula adscriba- 
mus, quae adnotavit Bredov. I. 1. 
pag. Vili (coli. pag. XIV, et Ukert. 
Geogr. der Gr. u. R. I, 2. pag. 20. 
100) : „ quum sol ex opinione Hero- 
doti omnibus terris uno eodemque 
tempore oritur et occidit , quumque 
Indis in extremis orientis finibus 
matutinus capitibus imraìnens est, 
maxime vero longinquus die vespe- 
rascente, necesse est, Herodotus 



terram planam esse sibi finzerit « sa- 
per qua solem transire; quumque ez- 
tremos orientis fines matntiniis lol 
multo magis urere dicitar, qnani ea^ 
teras terras meridianns , neeecM Mi, 
ut coelum concavatwn esse eredltam 
sit , margimbtu tmdique terrae imeX- 
natis,*' Quo prius monueratMaimert 
Geogr. d. Gr. u. R. V, 1. p. 13. 14, 
haec ex ea , quam Homeros sibl fb- 
xerit , tcrrae forma ezplicanda asse, 
qua mano sol ipsis cenricibus Indo- 
rum impendeat indeqne eos masdae 
nrat; quo mag^ aatem procedente 
die ad vesperam usqne Tergat In- 
dosque quasi relinquat, minori ca- 
lore premat , quin maxime enm re- 
motus sit, refrigerationis nliqnSd 
praebeat. Rennelio 1. 1. pag. 883 in 
talibus omni superstitione non pror* 
sus liber fuisse videtnr HerodotnSt 
in iis nimirum potissimnm Inpras, 
quae ad terrae formam solis^pw 
cursum eiusdemque vim in terram 
ipsam pertineant. 

Cap. CV. 

txovzeg d'uldxià] Pianta teste 
Etymol. p. 457 est degiuiripor eoa- 
?t^v (saccus). Conf. III, 46. — In 
seqq. retinui, quod in plerisqne codd. 
legitur, òfiOLOv^ ad quod commode 
ex antecedentibus suppleri poterit 
tóv (iVQ^r^ìici s. TOVTO rò 1Hiq£w. 

— Ad verba si iirj nQoXafifidviW 
conf. Knehner. Gr. Gr. §. 840, e. el 
aliata ad III, 55; ad particalas ov- 
z(o coffTf, quas sequitur sententia 
negativa per ov prolata, conf. qoae 
attulit Hertlein in : Observatt. crìtt. 
(Wertheim 1836) pag. 30, qui qnod 
in seqq. prò ovdéva scribi maTvlt 
ov$ì iva, eo haud opus ntiqne ride- 
tur , libris praesertim invitis. Ipsa 
Herodoti sententia sic accipienda: 

— ita ut nisi Indi viam praeeipereni, 
dum formicae congregantìtr , nemo eo- 



THALIA. ni. 104. 105. 



207 



ta%t0xri;v iXavvovót onCCfù. avxCxa yàf ot iivfiirixeg 
ìg dfi kiysxai imo Ilsifóéav^ [la^vreg dimxovni' alvai 
f[ta ovdBvl iréfm Ofiotov , otrrc} StSre , el ft^ srpoAaft- 
qig òdov xovg 'Ivdovg, iv gì tovg iiviffirpiag &uXXéye- 
fdiva av 0q>CG}v àTCoam^eed'at. rovg [liv vw ÌQ(SBvag 
j^Àwv (clvai yicQ Sóóovag ^èlv ràv dijXétov) ocal xaga- 
^ ixeXxoiiivovg ovx biiov àinporéQOvg ' rag dì ^kéag. 



^eàir B. salvus discederet, 
noia iv ù>, qnae temporis 
laeni habet (wdhrend), ab- 
ita HerodoteoB locos sop- 
rnre Qaaest. de dial. He- 
. I. p. 39 (Oposcc. II. p. 
Id formam ériUmv conf. 
U, 85 citavimus. 
}àkvBa^ai,^ inslnoiiévovg 
uptpozéQOvg] Dicit Wes- 
im esse, ntram naQcclvs- 
tìmm an trinculorwn resolo- 
1^ debeat; funales taiDen 
il equi mares , in pernici 
inis band pares, de vin- 
Intis inteUigere mavolt. 
CfM, alt, ex9olvebafUur, 
fiov diKpóxèQOt , non ambo 
rior fortasse dexter , tum 
rat contra.*' Qnae inter- 
[aeet Stegero itemque pia- 
Bi^aeusero , qui conf. V, 
13 et IV, 203, ubi iungun- 
ìiuvoi et vnslnófièvoi de 
1 agmine pone inaneant, 
IB exercitum sequantur. 
ionem buie quoque loco 
ait(cf. Lex. Herod. s. v.), 
iset particula o^x, in nov 
DQtanda cum Pawio, ut 
uuistat sententia : moran- 
fidus sequentes subinde, 8. 
ut ambo. Libri scripti om- 
itom scio, ov'A retinent. 
n naQuXvfad'aL , notante 
aminus frequens sit: de- 
us ^ remitlere ab ali qua re, 
ilocitate (plura vid. The- 
r. p. 327 ed. Dindorf.), ac 
L mente addi possit xr^q 
proposuit lacobs ad Ae- 
,IV, 48, qui idem ad 1,38 
talit locos complures ex 
n quibus xov d'vfiovy xrjg 
ia sic adiecta inveniuntur 



verbo naQalvBod'ai ^ maliro b. 1. de 
virium remissione hoc verbum ac- 
cipere indeque totum locum sic in- 
terpretari : mares equos eUam remii- 
tere a cursu (s. viribus deficere) se- 
gnius sequentes (fune attractos^ ne 
se. nimis pone feminam relinquan- 
tur) , nec tamen utrumque pari modoj 
cum sciiicet rix duo equi funales s. 
cameli tam pari grada currere pos- 
sint , ut ne alter subinde relinqua- 
tur, alter praecurrat. Coraes , quem 
sequitur Italus interpres , nagalvé- 
c^ai idem h. 1. esse contendit atque 
XCOQ^iso^at, ccnoancco^ai , ànoXe^" 
nsad'ai (se séparer, s'écarier, s'éloi" 
gner, resier en arrière) , ut I, 149. 
Ili, 136. y, 75, indeque hanc elicit 
sententiam: „les cbameaux m&les 
se separcroient des femelles (reste- 
roient en arrière) , sMls n'^toient 
point tirt^s ensemble et k coté d'el- 
les.^* Liberius haec ita reddidit 
Miot: ,,il arrivo souvent, qu^ils sont 
obligcsde l&cherles deux cbameaux, 
non pas à la fois , mais Tun après 
Tautre. ** Langius vernaculo ser- 
mone haec ita reddit : ,,DieKameel- 
hengste — werden miide, wenn sie so 
mitlaufen miissen , der cine friiher, 
der andere spftter.** Censori lenensi 
1817. nr. 164. pag. 372 verba %aì 
nccQocXvsad'ai antecedentibus flvai 
yàg fjaaovag 9'fCv xtàv dirjXémv an- 
nectere placet et participium insX- 
yiOfjLévovg per anacoluthiam quan- 
dam orationis accipere prò infini- 
tivo ènéXnsad'ai, ad ovx òfiov&n- 
tem supplere t^ d'rjXsjj , ut hic èva- 
dat loci sensus: „mares camelos, 
cum omnino feminis sint impares 
currendo indeque detìciant lassive 
fiant, sequi non posse eundem ac 
feminam cursum, sed utrumque tra- 
bi." — Voculam xai, qnae a San- 



208 



HERODOTI 



àva^t,^vfi<Sxo(iévag tc5v ihxov téxpcav j ivdidovai nMXamv ùi^ 
Sdv. Tòv ^Iv Sri xkéco rov x9^ov ovro ot ^Ivdol xnovfw, 
ag IlBQóat (paaC' akkog dì aTcavidtèQog Ì(Stl iv rg x^9V ofV6* 
ó6(i£vog, 

106 AC S* ^cr;i;arm^ XG}^ tijg oixovfiévrig ree xaXlióxa iXajfiv^ 

xataneg fj 'EkXàg rag agag jtoXXóv tv xdlXusta- xexQafiévttg 
èkaxs, Tovto ^ìv yà(f , JtQÒg tìfjfv ria Ì6%atri tòv olxsoiiLévap ^ 
'Ivdtxrj ióti^ SaxsQ òXiyov jtQÓteQov etQfixa. iv rcnnrg TOVfO 
^Iv rà l^rlfvxa zexQanodà te xal tà xsreivà xokkà iiét€9 q iv 



crofti libro alteroque abest , reiece- 
rant recentt. edd . probante Wesse- 
lìngio. Mihi retinenda videbatur ob 
intensivam vim, quam h. 1. aifert. 
In proxime antecedentibus retinni 
»fLV, ut SsCv 1, 129. II, 133 seqq., 
librorum e consensn. Bredovio p. 
373 placet 9ésiVy quod recentt. edd. 
receperunt. 

ivòiòòvai (jLaXaìiòv ovSfv] i. e. m- 
hil de cursu remiUere, maribus quam- 
vis sognius sequentibus. De locn- 
tione conf. Schol. Aristoph. Plot. 
488 ibiq. Hemsterlms. et Herod. 
Ili, 51 ibique citata. 



Cap. evi. 

Al d' laxcttiai xcog tijff oinovfié- 
vrig x.T.X.j Conf. Ili, 116. ExHero- 
doti niente Indi omnium extremi ad 
orientcm , Arabes ad meridiem, ter- 
ram babitatam terminant. Nam ul- 
tra Indos nil nisi deserta sabulosa, 
meridiem versus Arabibus conter- 
mini sunt Aethiopes ad occidentem 
usque porrecti ; de fìnibus terrae ad 
occidentem ac vel magis ad septen- 
trionem nihil certi exploratique No- 
ster babuisse videtur. Unde boc ille 
RÌbi colligere videtur , Graeciam pa- 
triam in media terra habitata sitam 
optima coeli frui temperie , licet, 
quae in extremis terrae confiniis re- 
giones sint , optimos quosque edant 
fructus. (Conf. Dahlmann. in He- 
rodot. pag. 90 seq. et A. v. Hum- 
boldt : Kritische Untersuchungg. etc. 
[von Ideler] I. pag. 314). Ut autem 
Noster ita crcderet , ea , quae pul- 



cberrima et rarissima Graecis 
viderentur, extremas terrae 
possidere (III, 110), addactns TÌde» 
tur eo potissimum, qaod saae rei 
pretiosissimae , velati aamni, éle^ 
ctrum, alia, e regionibus maxime re» 
motis in Graeciam addactae dicebaa- 
tur ab iis , qui cum has rea a fl cr r e at t 
terras illas quam longissime rrmo- 
tas praedicarent, ad qnas rari ea- 
sent aditus multisqne periottUa eb* 
structi : qua re alios ab hia re|fioiki- 
biis visitandis lucroqne inde capiea- 
do arcere voluisse videntnr. — «àff 
(OQag eo sensu dixit, quo 1, 142, 149. 
II, 77. nsQìirjfiévas scripsit DleCsdi. 
libris invitis , idemqoe etiam plaealt 
Bredovio p. 125. 

Tovro fiìv yàg, ngòg njy iqóyjSiMf 
monente Scbweigh. , respondent ea* 
pitis 107 verba: ngò^ d ai p^9a^ 
fig^'rjg x. r. X, Scripsi iQm cnm re- 
centt. edd. prò vulg. Feo , quae Atti- 
corum forma ab Herodoto aliena 
est, docente Bredov. p. 33, qai idea 
p. 221 t(àv oUsofiévcjv retineri posie 
ìudicat, si prò neutro babeatar: la 
quo recentt. edd. eum secati sunt et 
h. 1. et infra cap. 1 14, adeoqae etlam 
mox cap. 107, ubi Bredovias aeriU 
iubet TÓv otìttofisv i fo V xtùgétièv prò 
vulg. oUsofiévciv, et supra III, 68. 1, 
123, ubi conf. nott. Initio cap. inta- 
ctum reliqui oinovfiévrjg y in quo om- 
nes libri scripti consdntinnt; recentt. 
edd. scripserunt oiìisvfiéPTjg. — la 
seqq. dedi e Fiorentino cam recentt. 
edd. nsteivcc prò vulg. nstijvà , nt 
II. 123. Vid. Thes. ling. Graec. VI. 
p. 1013 ed Dindorf. 

6Xr/ov nQÓtfgov] Vid. cap. 98. 



THALIA. m. 105. 106. 



209 



imo tóv Mr^dixàv , NiCaCav da Kakev^iévav InTCcav ' 
Xfivóòg anXetog avród-t iòti, ò fiìv ÒQWJtSÓ^evog j 6 dh 
ìVfLevog imo xorafiàv, 6 dìj £(SXéQ itSi^iiriva^ uQTcaf^ió' 



•mv tstncav] Haec ita in 

pronnniiaU non pror- 
Tideri Demo non videt. 
qnÌB solis haud scio an 

Tideri qneant. Pertinet 
e narratio in Indd. §. il, 
laeorum gentem media in 
, boves , asinos adeoque 
nalos omneque iomento- 

magnitndine arie tea vix 
i.à qnem locom et Aelia- 
111118 N. A. XVI, 37 de 
tdicA qaadam gente , ea- 
■nrantem , et Wahl. £rd- 
>8tind.p. 815.824 optime 
, in terris Adschmyr et 
•m, in insala Ceylou s. 
I et potissimam in terra 
TM hodieque inveniri tam 

tennes , nt vix canibus 
;l Titalis pares sint, item- 
in Bengalia terra minimfi 
iinrà. 

dh icaovvTcci] Ketinui 
IM loco ex uno Fiorentino 
lit Tovta»; etenim roterò 
matar altero Nostri loco, 
III, 22. Alia est ratio lo- 
7: T^ nolifia iaaovvto. 

tcótofisvoi ^aav rà d'v- 
Efisaeis eqnis dicemus ad 
oc loco id tantum monea- 
sem , in qua pascebantur 
i, non ad veterum Kha- 
/Asbin et Teheran , in se- 
li igitur regni parte, quae- 
le , sed in ea veteris Me- 
, qnae ad meridiem magis 
Mcoaque ea intelligeuda 
long^lateque patent inde 
, quae nunc vocaturKer- 
; plurima dabit Kitter 
[X. p. 363 seqq. Ipsa haec 
1 scio an significetur in 
nscrìptione (I. §. 13), in 
kthauYatis in Nisaea (Ni- 
. Mediae commemoratur, 
a Dario interfectus est; 
rt. Journal Asiatiq. Ser. 
[I. pag. 403. 

>T. II. 



XQvaòg SnUrog] De India auri 
feracissima conf. Ili, 04. 08. 105. 
Ctes. Ind. §. 12, alia, quae ibi adno- 
tavimus. Add. Heeren. Ideen 1, 3. 
pag. 310 seqq. et I, 1 . pag. 00. Te- 
stantur auri per Indiam copiam an- 
tiquissima Indorum carmina, in qui- 
bus vasa , ornamenta , alia non nisi 
aurea plerumque commemorantur. 
De formicis et gryphibus quae tra- 
duntur eodem spectantia, attigimus 
in nott. ad III, 102 et in Excurs. ad 
III, 116. — &nXètog valet ingens; 
de qua voce consul. Doederlein. Com- 
ment. de alpha intensivo (Erlang. 
1830) pag. 14. Haud aliter anlstog 
XQvaòs de ingenti auri vi I, 14. 50. 
215. IX, 100. aXsg anlnoi IV, 53. 
v5(aq anUzov Vili, 12. olyMiyri 
ànUxog VI, 58. Vili, 90. IX, 24. 

6 fiìv OQVcaófiBvog] Intelligitur au- 
rum e fodinis paratum (Bergwerks- 
(/old, GolderZy gediegenes Berg- 
gold); quod provenit e montibus, 
qui inde ex monte Aitai et Imao 
Eraodoque deserta illa Inter Tibe- 
tum parvam et ipsos montes Aitai 
permeant. Vid. Wahl. Erdbeschr. 
V. Odtind. pag. 483 et Maltebrun. 
Nouvell. Annali, d. Voyag. II. p. 
368. 

ó d^ %aza(pOQBV^vog vno noxa- 
\LÌùv\ Indicatur aurum, quod secum 
ferant fluvii per deserta Cobi orien- 
tem versus delabcntes et vel in 1a- 
cus vel in arenam exeuntes , Fìuss- 
goìdy Goldkies Ac vel recentiori 
aetate ex bis regionibus aurum in 
Siberiam fuisse abductum monet 
Wahl 1. 1. p. 483. 

vog] i<n]firjva cum recentt. editt. 
scripsi prò iai^fiapccVìà, Bredov. p. 
356. Intelligitur tertium auri genus, 
reliquia frequentius per has terras, 
Goidsandy Goldletlen. Quod multum 
per terram sparsum, ut facile eruas, 
inveniri dicunt. Vid. Wahl. 1. 1. pag. 
482. 483. 

14 



210 



HERODOTI 



fiBvog. rà Sì SavÓQea tà ayQia avród't^ tpé^Bt xa^Tcòv stQiUj 
xakXovfj t£ jtQO(péQovra xal ccQery ràv ano ràv òtcnf xaì 
1 07 icd'^rt ot ^Ivóol ano tovtcdv tàv devÒQéfùv XQéovrai. Ilgòg d* 
ai fLB6afiPQ£rìg icxàxri ^AQafiCri tàv olxeoiiévcav x(ù(fécw ùSti' 
iv Si ravtrj kcfiavcDróg re ioti ^ovvy xcnQéfov naóscav gruóiuvog 
xal ófLVQvrj xal xacirj xal xLvvafiofiov xal XtjSavoV taika 
Tcdvra, nkrjv t^g ó^LVQVìjg^ Svenar écog xvtovrai ot '^(ia/3«Oi.2Sl 
Tòv ^év ya ki^avaròv OvXkéyovOi^ rìiv ótvgaxa dviuàvtag^ 
ttjv ig ^Ellrjvag OoCvixag i^ayovai ' tavrriv dv^iàvrcg Xaiifia- 



rà Sì SivÓQfa rà aygia] liane la- 
nam ex arboribus provenicntcm et 
ovina lanfk pracstantìorem gossy- 
pium esse (nostrum Jiawivvolle) , ne- 
mo non videt, Conf. Ili, 47 ibique 
nott. VII, 05. Nec alio pcrtinent 
iTiiaza ^vXiva apud Cfes. Ind. §. 22, 
libi Plinium citavi Hist. Nat. XIX, 
1. Philostrat. V. Apoll. II , 20 coli. 
Ili, 15. Eodem respiciunt Pollux 
VII, 75. Arrian. Ind. 10. Pompon. 
Mei. Ili , 7. Servius ad Virg. Aen. 
I, 049. NostrA memoria copiosius de 
gossypio, ex quo vestes parantur, 
disscruit Wabl. 1. 1. pag. 702 seqq. 
coli. De Guignes in Mem. de l'Aca- 
dem. des Inscript. T. XXXV. p. 550 
(qui quae h. 1. de gossypio tradun- 
tur, ad Sinam relata vult), Hecren: 
Ideeni, 1. pag. 100 et Kruse: In- 
diens alte Gcscliichte p. 330 seq. 
Nam gossypii usus ad vcstimcnta 
ex ipsa India, quae patria istius- 
modi vestimentornm liaberi poterit, 
mature per Persici regni provincias 
propagatus esse videtur, praesertim 
per insulas sinus Persici, ubi in of- 
tìcinis gossypio maxime usi sunt ad 
vestes parandas. Ex India quoque 
in Aegyptum prisco admodum aevo 
venisse, ubi in cadavcribus medi- 
candis adbibebatur, sententia est 
A.G. Sch1ege1ii(Indien, im Berliner 
Taschenbucli 1829 p. 7) ipsumque 
nomon sindonis a flnvio Sindho., 
qui est Jndus , derivatum vult. Tu 
vid. quae de bis ad II, 80 adnota- 
vimus. — xQéovtai ex uno Pari- 
sino cod. cum recentt. edd. dedi 
prò xqéavTui itemqne cap. 107 
%TÌovToci prò ìiTè corrai, — :rpo- 
<péQfiv (anieceliere, praestaré) eo- 



dem modo legitur V , 28. VI, 
127. 

Cap. CVII. 

prò xùiifuùv cum recentt. edd. eiki* 
bui. Ad argumentum haios et seqq. 
capp. tenendum est, Herodoton 
ipsnm minime Arabiam (cf. etiam 
nott. ad li, 8j visisse , ut, quae de 
bac terra cap. CVII — CXIIl eami- 
rentur, ex aliorum, haud seio mi 
ipsorumArabum narrationibiis,qaos 
sive in ipsa Aegypto , sive in rcgio- 
nìbus Arabile conterminis conrene- 
rit, fluxisse putanda sint. IpaeNo- 
ster lioc indicare videtur cap. lOB 
init., ubi scribit kéyovoi — 'Affópuu, 
coli. IH et li, 75. Add. Daldroann. 
in llerod. p. 71 et Heyse Qnaest. 
Herodd. pag. 00. 97. 

év dì zavTrj lipavoaróg ré icn] li- 
Pav(ùTÒg de thure dicitur, JUjpcrMir 
de arbore ipsa , unde provenit thas. 
Monuit IMirjnicb. pag. 188, ubi TÌd. 
interpreti. De Hbanoto et de m^ttAc 
cf. nott. ad II, 80. Add. Rosenroad- 
ler. Arcbaeolog. II, 1. pag. 159 seqq. 
et Kruse 1. 1. pag. 384 seqq. ÌA 
seq. 435 seq. De ladano vid. nott 
ad III, ] 12. De casia et cìnnummè 
praeter Eustatb. ad Dionys. Ferie- 
get. 033 vid. nott. ad III, 110. Ili 
et II, 86. 

TTiv CTVQana d'viiimvTsg] ^'Vfuiw 
est incendere, ut IV, 75. VI, 97. HI, 
1 12. Vili, 99 {i^vfUcav dt^i^iij/Mmr). 
Styracem esse nostrum «S/orajf, nemo 
nescit. Ad argumentum conf. Pila. 
H.N. XII, 17,38. §. 81. 

Tj}v èg 'EXXrivag ^oCvi%ig i^crfov- 
ci] Ex lioc loco Dabim. in Herod. 



THALIA. III. 106— 108. 



211 



: yà(f dévÒQsa tavta rà Xifiav(orog)6Qa oq>i€g vnonzB- 
^ xà (isyad'ia , noixiXoi tà etòsa , g)vXdó6ov6i nkri- 
ìì nèQÌ dévÓQOv Bxadxovj ovxoi oX tcsq èx^ Atyvnxov 
vovxtti, ovdévl di akkiù àneXavvovxat, ano xàv dev- 
r^ óxvQaxoq xà xanvà. Aiyovai òì xccl xóds ^AqÌ- 1 OS 
taCa àv yij ijtifiTtkaxo xóv ò(piov xovxcov , £l ^rj yCvB- 
avxovg otóv xi xaxà xàg èxCdvag '^7Ci6xaiirjv yive- 



dit, qoam flomeritPhoe- 
merciom cum Graccis, 
iter tot alias rea vcl Hto- 

TÌx allius momenti) ad- 
fasm in rem plara nnuc 
'era: Die Fhoenizier II, 
de hoc Phoenicum com- 
ulisqne rebus hac perti- 
ipiose, ut solety dispa- 
. pag^. 27 seqq. £t sane 
antea memorautur, ea 
lioenices, qui ex Arabia 
irint, Graecis innotuisse 

fniase dubitari ncquit, 
Cam Arabia et per hanc 

India maxime fiorente. 
liA etiam cinnamomum 
rabia minime provenire 
it) et casia addueta in 
inde asportarunt l'hoe- 
aecos et ad alias Kuro- 
talisgentes. Plura Hee- 
, 2. pag. 96 seqq. *2rìO. 
», qui idem me net, thus 
»x ipsa Arabia, quam 
a ex Africae oris, ubi 

proveniat , Phoenices 
ideque alias in tcrras 
le. Yid. I. 1. I, 2. p. 
. Movers 1. 1. pag. 09, 
Graecam vocem {Xi^a- 
Pnnicam stirpcm vocis 

nib (i. e. ihuris grana, 
ikSrner**) refert indeque 
Ut, a Phoenicibus thus 
\ Graecis. Casiam atque 
per Phoenices innotuisse 
Bae voces quoque declu- 

Movers 1. 1. pag. 102. 
re yalet. De quo multa 
gel. Ind. IVibl. I, 2. p. 

Kmse 1. 1. pag. 267 seq. 

OTnBQOi] (/onf. Diodor. 
i7 et quae notavimns ad 



Herod. II, 75 et in Addend. T. I. 
pag. 932. Add. Tzschuck. ad Pom- 
pon. Mei. 111,8. §. 9. pag. 366, qui 
et veterum et reccntiorum locus de 
bis serpentibus volantibusexcitavit. 
lleoren. 1. 1. 1, 2. pag. 99 cogltat de 
iìs bestiolis , quae dicuntur Musqui- 
io's, Miot, Gallus Herodoti intcr- 
prcs , alios hic indicari statuit ser- 
pentcs , quam quos supra Noster di- 
xcrit II , 75. Agi enim bic putat de 
scrpentum genere in Arabia quod 
inveniatur, quodque alis careat, sed 
motus celeritate ita oxcellat, ut ser- 
pentum volantium inde acccperit 
nomeu. De quo conferri vult Nie- 
buhr. Doscr. Arab. I. pag. 246 seq. 
— In verbis tà yàq Òivdqia x. r. A. 
vox TdvzcL abest a Bancrofti libro 
altcroque, nude omisit Dindorf. ,un- 
cis inclusit Dictsch. Mox scripsi 
CfifìiQÒg y ut I, 5, ubi cf. nott. , sed 
reliqui cum Dietschio dtvSgoVy ut I, 
103, a Brcdovio p. 252 mutatum in 
d^vdgtoVy quod ipsum exhibuit Din- 
dorf. Ad (isyd^ea cf. II, 10 ibique 
nott. 

Gap. CVIII. 

imfiTtXuTo] Reliqui hoc, quod me- 
liores codd. offerebaiit. Vìd. nott. 
ad III, 88. Ad verba sCfiqytvtad^ai 
conf. Ili, 105 ibique nott. 

xarà kx^àvag] Sancrofti liber x a i 
tàs (prò xcfrà), unde Schweigh. 
sic olim scriptum fuisse coniieit : 
otóv T( ìiccì noe za rag ixCdvag. 
Piane aliter hunc locum constitui 
vult Lennep. ad Phalarid. Epist. 
pag. 148 a Cr. lauda tus: -— d ^tn 
yCvtoQ'aL xar* oLvtovg^ olóv ti xofi 
tì^ot l%CdvriGi i^TcìatoifiTiv yivsad'ai 
xorxcJff, tov 9'siov TtQOvoirj, aanfQ 
xal ol%6; iatiy iovaij cotpfj x. t. X. 
Quae cum nimis recedant a codi- 

14* 



212 



HERODOTI 



ad^ai. KaC xcDg xov %'bCov ri nffovoCri^ S^nsQ xal oixóg ióti^ 
iovOa (Soipiij o6a fiìv ìln)%7iv te deilà xal idóStiiaj xaika [ùv 



com vestigiis, praestat eam sequi 
lectionem , qnam libri scripti pleri- 
qne afferunt. 

KaCyuàQ xov d'siov ri 7rpofO^?yx. r. 
X,] Coniunctam hoc est cum universa 
Nostri sententia de numine eiusque 
vi in omni rerum natura. Quae cum 
talis sit , ut in omnibus iustum mo- 
dum valere velit , iam in rebus hu- 
manis mutuisque hominum rationi- 
bus aequabilitate quadam contine- 
tur , qua sua cuique tribuantur ne- 
que cuiquam liceat modum illnm 
aut fines positos transgredi, nisi 
numinis vindictam in se provocare 
velit. Nam deus ipse vindex quasi 
est huius rerum ordinis divinìtus in 
natura constituti {cpd-ovEQÒg ò 9'sòg, 
vid. nott. ad I, 32. Ili, 40), in quo 
omnia ab initio ita sunt ordinata, ut 
invicem sibi respondeant secumque 
conveniant ac iusto moderamine se 
mutuo conservent. Ita ex Herodoti 
de divina natura sententia sponte al- 
tera exoritur de divina y quae dici- 
tur, providenlia. Vi enim a princi- 
pio omnia divinìtus sic creata sunt 
ac disposita, ut iustus ille omnium 
rerum modus conservetur nec quid- 
quam in rerum natura sic valeat, ut 
illum turbare possit, ita etiam divi- 
num numen toti naturae semperpro> 
spicit atque consulit, deprimens, si 
quae illum modum excedant, eri- 
gens, quae inferius relinquantur. 
Tu conf. nott. ad I, 32, VII, 10. §.5 
et laeger. in Disputt. Herodott. p. 
44 seq. Quae ipsa sententia de di- 
vino numine rebus naturae consu- 
lente ac previdente quemadmodum 
pbilosophorum in scbolis postmodo 
fuerit exculta , pluribus persequitur 
Lennep. 1. 1. pag. 149 seq., minime 
ille quidem negans — et quis quae- 
80 negare poterit ? — huius doctri- 
nae initia ad multo antiquiora tem- 
pora pertinere , quam ad Platonem, 
qui primus inter philosophos d'sov 
ngóvoiav , qua mundus conserve- 
tur, constituerit. Nam ante Ana- 
xagoram (qui primus, Plutarcbi sunt 
verba in vita Periclis e. 4, vovv iné- 
ctìia toCg okoig) sive rvxrjv sive 



ùvdy%riv óiaxocfii^ceiog dffi^p po- 
suerant ; post quem Plato éèov »^ 
voiav in philosophiam transtulit, 
cuius sententiam dein Stoici ad do- 
ctrinae suae rationem conforma- 
runt. Sed haec longios perseqat, ab 
Herodoti interpreta tione alienum 
videri queat, cuius sententiam de 
divina providentia, a Xenophonte 
quoque deinceps propagatam , qnod 
ad naturae res apte et convenienter 
constituendas ac tuendas restringi 
vult Naegelsbach : Nachhomerisebe 
Theologie eie. pag. 26. 91 seq., equi- 
dem haud assentior. Qaare hoe 
unum modo teneri velim, initia illins 
doctrinae de divina mente rebus 
humanis prospiciente , qoam philo- 
sophi Gracci tantopere celebranmti 
ab Herodoto repeti posse, qni ab 
aliis prioris aetatis viris IfMoqiie 
Anaxagora (ad quem respexit sapra 
III , 80 fìn.) primus discedens ad 
ea, quae et veriora et humana men- 
te digniora sunt, viam qoasi ape- 
ruisse censendus est prò eo , qoi in 
ipso inerat , vero religionis sensn et 
ingenio supra vulgus et omnino sa- 
pra suam ipsius aetatem eminentL 
Facit huc, quod Athcnis coltam 
fuisse accepimus Minervam il^ÓMM- 
ofi/, de qua conf. Lennep. 1. 1. et 
nott. ad Herod. 1 , 92. 

iovca aoipr}] His cnm rerbìs 
quod Schwcigh. et Gaisf. conionxe- 
runt anteccdens iati, qnod ad oi*ò^ 
pertinet, equidem disinnxi; neqne 
enim huc pertinet id dicendi gpenas, 
de quo ad III , 49 diximus. In prò- 
xime scqq. ob particulam fi^9 in 
priori orationis parte repetitam 
(ocra fihv — raUta fiìv) conf. Kneh- 
ner Gr.Gr. §. 733, b. Hartung Lehre 
d. griech. Part. I. p. 177. Vocnlam 
yòcQ post oca fiìv invectam recenti. 
edd. iure deleverunt. Cf.Reiz. Praef. 
p. XIX et Bredov. pag. 29, cnm qao 
eodem pag. 103 dedi mnoCrpn « , qnod * 
inde a Bekkero recentiores edd. re- 
ceperunt prò vulg. nsnoiijn e v, Mox 
cum iisdem dedimus inMKij prò 
vulg. iTcìhnrjTai y quod retinnit 
Matth. Vid. Werfer. in Actt. philK 



THALIA. in. 108. 



213 



xdvttt Tcolvyova xanoCrixe^ Iva /a^ èx^kCnt] xats(Sd't6fL€va^ otSa 
dì óxsrXia xaì avirjQa , òXcyóyova. xovto ^Iv , ort 6 layòg vnò 
Tcavròg d^QevBrat ^qìov xal OQvid'og xaì dvd'Qcijtov , ovrcD drj 
TI xokvyovòv iòti , intxvtdxBxai (lovvov nàvzcov ^tiqCcov ' xal 
tò iiìv daóv róv tixvav iv ty yaarql , rò dì tlfikòv , tò dì ccqtl 
iv tyói fLi^(fi]0t nkafSCBtaij zò dì civaLQéerat. tovro ^ìv d^ 
toiovró Ì0ti. Tj dì dij kiaiva , èòv l6%v(f6rarùv xaì d'Qaóvrarov^ 



Monacc. I, 1. p. 86 et snpra nott. 
»dUI,25. 

Ktd dvifjifcc] i. e. molesta, nociva, 
infensa. Qaod cam in leaenas/vipe- 
rag, de quibns mox Noster agit, mi- 
mis cadat, Yalck. legi mavalt afu- 
xTff, qua Yoce non ferae tantum, sed 
ferìnis etiam inorìbas popnli hand 
raro designentnr, ut ap. Demosthen. 
pag. 489, 74. Sophocl. Trach. 1111. 
Libri acripti buie coniecturae non 
fayenty quam band necessariam 
eqnidein duco, quamquam in tex- 
ium recepii Reiz. In seqq. verbis 
TOVTO (ùv respondent verba: rj dì 
9^ Xiaiva x. t. X, 

8x1 ò layòg] Vulgo laymòg, alii 
layòg ^ minuB lonicum. Tu vid. 
Phrynicb. pag. 186 ibique Lobeck. 
et BredoT. p. 109. Quod ver^ He- 
rodotas h. 1. perscribit de lepore, 
quem beatiae aeque atquc aves om- 
net ipsique homines venantur, band 
scio sn obyersata fnerint Aeliano 
N. A. XIII , 1 1 ciré. fin. , ubi de le- 
pore acribit nunquam quietem ca- 
piente semperque sibi suisque natia 
timente ab aliis bestiis. Atque bue 
quoque referunt , quod in proverbio 
dicitnr Xayò Piovirjv: vid. Lucian. 
Somn. §. 9, ubi plura Solanus, He- 
rodoti band immemor , et Hemster- 
hfiaìaa adnotarunt T. I. p^. 187. 188 
ed. Bipont. Ad Beqq. ovrco di} ti 
eonf.nott. ad III, 12. 

àm%vta%Bxai fiovvov ndvrav d'rj- 
QÙor] Ad rem cf. PoUuc. V, 73 et 
vid. Atben. IX. pag. 400 et Eustatb. 
ad Homer. Ili. XII. pag. 008, 2 s. 
869, 17. Qui uterque exhibet int- 
nvtaxBi Tf, Sed vulgata praestat boc 
fere sensu : superfetal , super prio- 
res fetus aito felu gravida jfii bestia, 
a. denuo concipit. Vid. Bredov. p. 
370. Laudai Valcken. Herod. II, 93. 



IV, 30 (ubi sic %vtc%ia^ou) et Cle- 
ment. Alexandr. Paedag. II . p. 223 
T. I Pott. de leporis salacitate eo- 
dem verbo inmvta'Ksad'ai utentem. 
[,,Adde Georg. Io. Bekkeri Specimen 
Obss. in Philostrati Vit. Apollon. 
lib. I. pag.2Isq., quiHerodoti huius 
loci non immemor fuit.** Cr.] Nec 
dissimilia tradi idem notat ab Ari- 
stotel. De gen. an. IV, 5. Aelian. 
N. A. II, 12, ubi lacoba. affert Aristo- 
tel. N. A. VI , 33 aliosque veterum 
locos. Causa , ut me admonuit do- 
ctissimus Leuckart, inde repetenda, 
quod lepus duplicem babet uterum, 
ita ut femina , si iam gravida sii, 
denuo semen conciperc coque modo 
a pluribus sìmul superfetare pos- 
sit. Conf. Allgem. Hist. d. Natur 
P. III. T. II pag. 141 (Hamb. et 
Lips. 1757. 4). Itaqne recte Linné 
in System, natnr. I. pag. 161 ed. 
Gmeìin. scribit: ,,immensus (scie- 
pus) parturitione per totam aesta- 
tem, superfoetatione haud rara." 

dvcciQSèzai'} i. e. concipit. Cf. Cat- 
tier. Gazophyl. pag. 70 et Herodot. 
VI, 69. Atbenaeus 1. 1. inavce^QBtat, 
Eusthathius 1. 1. inavaigisraiy quod 
sic explicat : inilafipdvfxai nal ini 
xotg ngò cevxov rslèoatégoig ìivij^a- 
ai onBQfJiMtLyicùg avXXap^^dvBxat, Sal- 
masius in Solin. pag. 283 Herodo- 
tea cum Plinianis comparans prae- 
ferre videtur inavaCgBxai, Sed iure 
vulgatum tuetur Valcken. 

7] òì Sri ^ffxiva — dna^ ìv xò jS/Vo 
XLHXBL Bv] Ad structuram (Xéaiva — 
iòv X. T. X.) conf. Kuehner Gr. Gr. 
§.421. Quod ad argumentum attinet, 
eadem fere scribunt Antigon. Ca- 
ryst. 25 et A. Gellius N. Att. XIII, 
7 , notante Valck. , qui omnia hanc 
in rem a Bochart. Hierozoic. I. lib. 
III. cap. 2 congesta esse dicit. Add. 



214 



IIERODOTI 



ttjtaì^ iv rc5 /Sto) rixrsL ev rixrov6a yàg óvvsxpaXXei tà réxv^ 
rag ^rjTQccs, tò dì atxiov xovtov róde itSxl' ixeàv 6 Cxvfivog 
iv rj7 ft>}rpg èòv aQxfftai diaxiveófievog ^ 6 d^, 1%^'^ ovvxagtèA 
d'TiQcov nokXov navtov òì^vtdtovg , àfiv06ei rag iii^tgag , av^a- 
vóiievóg te dìj nollà iiàlXov iaixvsBxab xatayQatpav' nélag 
te dìj 6 Toxog iorl^ xal rò JtccQccTtav XeCjiExai aircicav vyihg ovdì 
ÌOdev. ''£lg dì xal ccC ix^Svai xa xal ot iv ^AQafiCotói vnóxrefoi 
offLEg^ el iyCvovxOj òg ri (pvOtg avxoiOL vTtaQxev^ ovx av ipf 
fiicióifia dvd'QciTtotOt. vvv d' , iTteàv ^OQvvavxai xatà ^evyea^ 



Leemans ad llorapoll. Ilieroglyph. 
pag. 360. Falsa autcm esse, qiiac 
Herodotus scribit, dadnm monuit 
Aristoteles ILA. VI, 31 itemqiieAo- 
lianus N. A. IV, 34, monentque na- 
turac curiosi nostra aetatc. Ne 
vero quis Herodoto , qui Arabibus 
saa debeat , obtrect.indam censeat, 
Arabes ipsos eam tenuisse opinio- 
iiem, qua Icaena semel tantum unum 
aut ad maximum duo natos parere 
oxistiraarctur, ex una Locmanni 
fabula quadam optinie intelligitur. 
Semel quotanuis leaena verno tem- 
pore parit, ut recto tradit Aristote- 
les 1. 1., quocum conf. Allgeni. Ilist. 
d. Nat. P. V. T. 1. pag. 1?. FA ple- 
rumque unum modo parit, quam- 
quam Parisiis unam leaenam ter eo- 
dem anno pcpcrisse ex Mus. d^Hist. 
nat. fase. II adnotat ad h. 1. 
Schweigli. 

cvveìipdXXfL — tàg firjrgag] llaec 
quoque fabulis adnunieranda esse 
docet Aristotel. 1. 1. — Mox prò iv 
rij fii]tQr] Bckker., quemDindorf. et 
Dietsch. secuti sunt, scripsit ^v rr/ 
firjTQÌ , probante Bredov. p. 13*2. 
Mihi nec hoc loco ncc altero III, 10 J 
pcrsuasit. 

iamvéfTCii xaTaypagjcoi'] i, e. atque 
auycHCcns iam multo vimjis penetrai 
lacerando{vLÌervLm). Scripsi,quod om- 
nes fero libri scripti habent, iaitivf' 
frofi prò vuìg, ininvéercei, quodDin- 
dorf. et Dietsch. retinuerunt : quos 
ipsos sccutus revocavi "KOCTccyQccfpaVj 
uuiusSancrofti libri auctoritate mu- 
tatum in nocTCcyvciqxov a Schweigh. 
et Gaisford. , quamquam in cadein 
re enarranda Herodotum , ut vide- 
tur , socutus Aolia^us Var. Ilist. X, 



3 scripsit : TtarayQacpovai tccig ipv- 
£t rag ffrijrpag, quod Perizonio in- 
terprete valet : scaìpunt, velNcami, fó- 
dicant. Qui idem Aelianos N. A. IV, 
34 scribit: 6 lóyog S\^ o<t€tg liyn 
diccèaivSLV avTOvg tàg ffti|- 
tQccg, fiv&óg iaztj vocabnlo ^Mt- 
^atvsiv (dilacerare) osos, cnius loco 
SiaanctQfittHv io bac eadem re di- 
xit Basilins Opp. p. 85 A. , ad qnem 
locum alios eiusdcm fabalae memo- 
res scriptores excitavit Alb. Jahn 
in Animadverss. in Basili! M. Opp. 
(Bcrn. 1842) pag. 91. Ad significa- 
tionem verbi naxayQdfpBiv pertinet 
IIes.vchii locus: %onéy^aipav' nati^ 
^vcctff — In fine cap. ad oédhìv cf. 
I, 32 ibique nott. 

Cap. CIX. 

ovx av T^v puóftifia] Eodera modo 
§L(óaifiov Noster dixit 1 , 45. AlioB 
vcterum locos suppeditabit The«anr. 
Ling. Gracc. II. p. 263 Diudorf. 
— llerodotca haoc tangit Aristidet 
T. III. p. 521 (T. IL p. 410 Din. 
dorf.) coque ctiam Diodor. I, 87 
respicero videtur Valckenario, qai 
scquentia Herodoti verba citai Ae- 
liani N. A. XV, 16 coli. I, 24. Addo 
quae Leemans afìfert ad HorapoUin. 
Ilieroglyph. pag. 351. 353. 

vvv d\ inEÙv d'OQvwovtail i. e. 
quando ad coitum coeunt, ut recte 
nunc interpretatur Schweigb. in Lez. 
Ilerod. , qui prius sic rcddiderat: 
quando ad coitton libidine concUmUwr 
8. affitanlur, — d'ogvvBCd'ai eodem 
sensu dixit Nicander Theriacc. 130 
coli. Ilesych. s. v. — nata ^èv/Ht 
valet : per paria. Mox reliqai initouf' 



THALIA. IlL 108. 109. 



215 



xal iv avty tj 6 i(f6rj[v ty ixnoirfièi^ astte^iévov avrov tj^v yo- 
vìp/j ri èi^Xea amexai rijg deiQtjgj xal è^(pv0a ovx àvCei^ tcqÌv 
av diaqjdyg. o lihv dfi igarjv ànodvrfixai rQOJcp tà eiQrjfiavù}^ 
fi di ^ìqXsa xùSiv toirjvde àitoxCvH tà ìqcbvl * rc5 yùvét rifLcu- 
féavta hi iv rrj ya^tgl ióvva rà xéxva duc^CBv Tijt/ fitjtQav. 
diafpayóvza de t^v vridvv avv^g ovrco zip; ixdvóiv Tcoiasrai, 
ot dì aXXoi oq>ir€gj ióvrag dvd'Qcixov ov órilrjfioveg ^ xCxxovìsCtb 
àà xal éxléxovot xoXXóv tt X9V(*^ '^^^ tsxvov, al ^iv di^ 
vw ixidvair xaxà nàoav xriv yrjv el0l , o[ di mcÓKXEQOi ióvtsg 



6H a recenti, edd. mutatum in ^x- 
«otijtfi, cf. II, 82 ibiqne nott.; item- 
que revocavi ànisfUpov, quod unum 
vemm qaoqae habet Dindorf. Com- 
ment. dedialectt. Herod. p. XXXVII, 
qai reeie confert VII, 122; e Fio- 
rentino receptnm erat dnievfiévovj 
enios nollus locas esse potest. Vid. 
Bredov. p. 390. Ipsiim verbum me- 
diani hac seminU emitlendi notione 
Noster iam adhibait III , 101 item- 
qne Aelian. K. A. IV, IO, obi lacobs. 
ooatri loci non fait immemor. Ita- 
qne totins loci haec est sententia : 
filando in ipsa genitura versaiur mas, 
dum semen a 9e emittity f emina eius 
eoiUtm apprehendit eique inmxa non 
pritig remùiìi quam perroserit (col- 
Inm). — In seqq. ad formam d'rjXsa 
cf. Ili, 85. Pro dBiQTJg (ut I, 51) 
duo codd. habent dfgijgy quod ab 
Herodotea oratione alienum merito 
reiecit Bredov. p. 159 seq. 

«4x2 ìfKpvca ovu àvLSi] iiupvca in- 
transitive accipiendum: innixa, in- 
tislens, inhaerens, fimùler s. mordiais 
ienens, Pertinent bue Homerica: ^v 
d' Ìqu ot (pv a:ftp/(Ili. VI, 253. 
406. Odyss. II, 302. X, 280. 397. XI, 
246) et: òdà^ ifi(pvvtsg xiClsaiv 
(Od. I, 381. XVIII, 109. XX, 268). 
Alia attica ad Plutarch. Philopoem. 
paf^. 15 seq. — Ad ùvCn conf. nott. 
ad I, 6. et IV, 125. Bredov. p. 893. 
Ad nijìv av conf. nott. ad 1,19. — 
Paolo infra prò tm yovsC, quod men- 
dosam videtnr Strnv. in Spec. II 
Qoaest. de dialect. Herod. pag. 7 
(Opuscc. II. p. 332), reposui eodom 
«nctore tm yovéi. 

diec^ùt zriv fiifr^orv] Bekker. 



cum reccntt. edil. e Sancrofti libro 
alteroque reccpit t^v ^iritiga (prò 
trjv (irJTQav); cf. Ili, 108. Sensus 
loci est: putii paireni uìciscentesy dum 
in ventre adhuc sunt, uterum perro- 
dunl. Wesseling. confert Nicandr. 
Theriac. 130 seq. (ubi vid. Schoiia p. 
14 ed. Kcii.) Galen. Tberiac. ad Pi- 
son. p. 461. Philostrat. V. Apoli. II, 
14. Plures alios aliorum scriptorum 
locos affert Alb. Jahn(Animadverss. 
in Basili! Magni Opp. p. 91) ad 
verba S. Basilii baco (p. 85 B.) : ?xià- 
vai tàg fii^Qag intpcc/ovóai, ngoég- 
Xovzai. — Ad vocem ov drjlquovsg 
conf. II, 74. 

TtolXóv ZI XQTiftcì. zóv zénvoìv] XQÙ' 
fia àc muitiludine intelligendum. Vid, 
I, 36 ibìq. nott. Ili, 130. IV, 81. VI, 
43, alia ut taceam. — rc5v zinvcov 
e codd. iure nunc rcceptum (prò 
vulg. òtpLcov), dudum iubentibus Val- 
cken. et Wesseling., cum avium 
pulii s. vsocaoì a poétis ad Homeri 
imitationem saepius zsìivcc dicantur, 
ut centra liberi parentum viooaoì, 
de qua re nonnulla ad h. 1. attule- 
runt Wesseling. et Valckenar. item- 
qne Waltz ad Arsenii Violet. pag. 
75. Tu vid. praeterea Ammon. de 
diffcr. voce. pag. 140, quo utitur 
Ast. ad Plat. Polit. VIII, 3. pag. 
548 A. Ac supra III , 106 rtavov de 
bruti» invenitur. Conf. Homer. Ili. 
• II, 311. 3ir). 317. XI, 113. XIX, 400. 
Ody3s.XVl,217. Quare inPlutarcli. 
Perici. 1 iniU retinendum ìivvmv zi- 
yiva, quamvis Anonym. prò zé%va 
afferat inyova. — A'd ot òì vno- 
nzsQOL lòvzsg mente repetendum ex 
antecedentibus ot otpisg. In fine ca- 
pitis %0Lzà xovzo valet : ea de causa 



216 



HERODOTI 



à^QÓoi alci iv rg ^AgafiCri xa2 ovòa^i^ aXXg ' xatà tovto io- 
xéovót jtoXXol slvai. 
HO Tòv [lìv d^ Xifiavoròv tovtov ovrca xxàvtai ^A^afUoi^ 

tìiv dì xaóiìiv (ode. ixsàv Tcaraói^ócDvrai fivQtSyiSi xaì déffLoai 
aXXoi0i Ttav tò 6(Sfia Tcal rò XQo^OTtoVj nkìifv avtàv tàv 
òq>^aXfióv^ iQXOvrai ijtl r^i/ xaairjv. ^ dì iv Xifivi] gwarai ov 
fitt^éri ' negl dì avtr^v xaì iv avv^ avXCiexai xov ^-qQCa TtxB- 
QCDtà , T^6i vvxxbqCov TiQOiSixeXa iiaXiCxa ^ xaì xéxQiye dsivòv^ 



8. ratione malti esse videntur. Conf. 
Ili, 137. ' 

Gap. ex. 

xriv ò\ naoCrjv] .,Herodotea casia 
est nuaia avqiy^ a. cassia fisiula (Cu- 
nelle) et vero fortasse Laurus cas- 
sia Linn. , consimills cinnamomo.*' 
Creuzer. Commcntt. Herodd. pag. 
39 , ubi praeter alia citat prìmarios 
de casia locos Dioscorid. I, 12 et 
Theophrast. IX, 45. Heeren: Idcen 
1, 2. pag.99not. ex viri docti cuius- 
dam auctoritatc pronnntiat ìtaa^rjv 
esse Laurum cassiam Linn. Tum imi- 
tar nostrum erit: trilder Zimrnt s. 
MnUerzimmi, Zimmtsovte, quod gene- 
rosiori canellae Zeilonicae s. cin- 
namomo cognatum fertur. Vid. , ne 
plura. Rosenmueller. Bìbl. Archae- 
olog. II, 1. pag. 270 seq. Wincr. 
Bibl. Kealworterb. I. p. 769 ed sec. 

Cinnamomum (^l'ij^ conf. nott. ad 
III, 107. Ili), cuius species quae- 
dam sive varietà» casia esse vide- 
tnr , est Laurus cinnamomwn Linn., 
cuius cortex nostrum est 7éimmt s. 
CancUe; quo crassiorem minusque 
subtilem corticem casia arbor s. 
Laurus cassia habet. Conf. Heeren. 
1. 1. I, 2. pag. 249. Rosenmueller. 
1. 1. et praccipue Kruse: Indiens alte 
Geschichte pag. 375, qui quae huc 
pertinent, e vetustis scriptoribus 
attulit omnia. Casiam et cinnamo- 
mum vcterum eandem prorsus esso 
rem neque differre a canella , quam 
nos hodie vocamus, Beckmanni 
est sententia ad Antigon. Caryst. 
cap. 49, ubi vid. plura. Cautius in 
bis agendum videtur Gallo interpreti 
Miot, vel potius ei, quem consuluit, 
Deafontaines ; ita ut certo vix sta- 



tuì possit , in quo diversa faerit ca- 
sia a cinnamomo et quorsum utrs- 
que arbor referri debeat. Quid qnod 
praeeunte Galeno (De antid. L p* 
70) vel recentiores botanici ab una 
eadémque arbore provenire eonten- 
dunt cassiam et cinnaroomami re- 
pugnante Linkio , qui ita distingiii 
vult, ut alteram appellet Perseam 
cinnamomum, alteram Peraemm eaa- 
Siam, utramque Indicsm. Ta TÌd. 
Kruse 1. 1. pag. 378 seqq. etLaasen: 
Ind. Alterthumsk. I. p. 270 8eqq.« 
qui de bis plurima attalemnt. Equi- 
dem boc unum addo , quod et rapim 
ad III, 107 iam posui, Phoenìeee e^ 
slam et cinnamomum , cum in Ara- 
bia minime proveniat , sed in Indim 
tantum , ex Arabia tamen , quo Indi 
attulerint , accepisse et ex es terra 
dein in alias orbis terrarum partet 
transduxisse. Unde credibile cut, 
eam opinionem ortam esse , qua in 
ipsa Arabia et casiam et cinnamo- 
mum oriri putarent. 

tijat, vv%xìq{ci TT^ootxf la] Volgat. 
7tqooi£%iXa mutavi cum Bekkoro et 
Dindorfio in nQoaC%BXa: vid. nott. 
ad III, 81 , ubi tY,hXog. — h aÌM^v 
aXnifia Nostcr dixit bestias ad Tim 
repellendara strenuas fortiterqne re- 
sistentes.Valcken. malnerat: tàtf- 
ai vìTuttgCai nQoasiìisXa (JuxUara^wià 
TftQiyf dsivòv, %aC iaxiv ig ai%^w 
ttXmfjiM. Libri scripti non confirmant. 
tgi^Biv vespertilionum esse, mon- 
strant hi loci: Herod. IV, 183, uU 
vid. nott. ; P^ustath. ad Odjss. XXIV, 
5 et ad Ili. II. p. 173, 44: adDionjs. 
Perieg. 180. Plura, observante Val- 
cken. , Wetstcn. ad Marci Evang. 
IX, 18. Tu add. Gesen. ad lesai. 
Vili, 19. p. 343 seq. , qui etiam La- 
tinorum stridere comparat, et, quem 



THALIA. ni. 109—111. 



217 



I&3 xal ig àkxr^ aXxina. tà dìj àxa^wofiévovg ano xàv òfp^ak^àv 
ovTO ÓQéxeiv tip/ xaalfjfv, Tò ài òri Kiwafico^ov in roìjtcav 1 1 1 
^oviucCróteQOV CvXXéyovoi, otcov [lìv yàg yiveraij xal rjftig 
(uv y^ rj XQÌ€pov6a Ì6ttj ovx ixov6i bìtcbIV Tckìjy oxt^ Xoyiù 
olnóxi xQeóiisvoi, j iv xoi^Càe x(ùqCol6C tpa6i xivsq avxh tpvB- 
ód'ai , iv xottSL 6 '^Lovvóog ixQatp-q. oQvc^ag Sì Xiyovav fieyd- 
lag €pOQÌeiv xavxa xà xaQtpeaj xà riiistg àxò Oolvìxcdv fiadm/- 



Cr. laadst, Wjttenbach. ad Pla- 
Urch. De S. N. V. pag. 125. — Ad 
rem eonsul. Plin. H. N. XII, 19, 
42. §• 85, qai Herodotea retalit 
faba]iaqae adBcripsit, et Heeren. 
Ideen I, 2. pag. 99, qui h. 1. indi- 
cati snspieatnr lacertam volantem, 
qnae in his regionibas reperiatur, 
five draeonem volantem Linn. , qui 
sane in India orientali et Africa ho- 
dieque occurrit et intra pedes poste- 
riorea et anteriores duabus pennis 
est instmctus. Plurima Gesen. ad 
leMU. XIY, 29. pag. 496. 497. 

%à Sri dfiwoiiévovg — ovvco dgé- 
%Hv vf^v xaa^rjp] Ad haec explican- 
da et ex iifl , quae in antecedentibus 
enarrantnr , et ex iis , quae in proxi- 
me aequentibus afferuntur, cum ex 
aliorum narratione omnia fluxerint, 
liyovifi Tel simile quid mente addi 
posse existimo. Qnod cum absit, in- 
solens haec structura visa est viris 
doetis, quippe in qua accusativus 
cum infinitivo nihil habeat , unde 
pendeat: itaque Bekkerus, qaem 
Dindorf. et Dietsch. secuti sunt, vo- 
enlani Sri mutari voluit in dei : quod 
merito reiecit Eltz (Quaest. Herodd. 
fascie. II. in: Jahrbb. f. Philol. u. 
Paedagog. Suppl. Voi. IX. p. 327), 
subUitA insolentià structurae nasci 
insolitaro sentcntiam affirmans , in- 
deque ipse ob Fiorentini cod. aucto- 
ritatem , qui prò dqénnv aifert òqé- 
itHrj proponit: xà òri dnafivvófisvog 
— Siféneiy transitum hunc e numero 
plurali ad singularem Nostro haud 
insolitnm esse probans ex aliis lo- 
cU: 1, 195. 11,65. IV, 22. 172. VUI, 
9S. Qua tamen emendatione vix 
opus erlt, si mente addideris Xéyovci. 

Gap. CXI. 
iv TOiai o dióvvcog itQafprj] Ae- 



ihiopiam, credo, indicare voluit. 
Vid. Ili, 97. II, 146. De India cogi- 
tat Heeren. Ideen I, 2. p. 252, quon- 
iam ex hac terra cinnamomum in 
Arabiam fuerit deductnm et inde 
demum alias ad terras a Phoenici- 
bus translatum. De qua re monent 
quoque F. H. Mueller. De rebb. Se- 
miti. (Berolin. 1831) p. 57. 58 et 
Humboldt: Kritische Untersuchungg. 
etc. (von Ideler) I, 2. pag. 313. He- 
rodoti locum respicit Schol. ip Ni- 
candri Theriacc . 947, ubi haec le- 
guntur : èv tc5 y (prjoiv'HQÓSozog iv 
'Ivài^r. tdov flvoci, S ìiaXtìtai xt- 
vafidìiiov (sic) , ori ìiaXiav noisìrai 
i% xmv nagcpàv 6ià trjv òdfirjVy 
od'sv xorl nivafuopLOv tìccIsìtui * ot de 
tÒ è^lov vò yiivdfKOfiov avrò (paaiv 
sÙQTjyiévai,. Paulo ante cum recenti, 
edd. scripsi oC%6tL prò vulg. sino - 

XI, Ad verba: onov — ytVarat xal 
^T^tffconf. 111,22. 

OQVid'ag òì Xéyovoi] Citant haec 
Eiymol. p. 514, 2 et Eusiaih. ad 
Dionys. Perieg. 939. Suid. s. v. xtv- 
vdyk. Et conf. quoque Plin. H. N. 

XII , 19, 42. 

xà xofpqpsa] i. e. paletvn , convolu- 
tam tenuem cortìcem, s. ienuia Ugni 
frusta. Nos: dunne, diirre Reiser, ut re- 
cto interpretaiur Schneider. in Lex. 
s. V. %ivvctfi. Plura vid. in Thes. 
Ling. Graec. T. IV. pag. 997 ed. 
Dindorf, — Caeierum hanc fabulam 
de avìbus cinnamomum afferentibus 
per antiquitaiem admodum vulga- 
iam fuisse osiendunt , quae coUegii 
Beckmann. ad Antigon. Caryst. de 
Mirabb. pag. 84. Atque etiamnura 
apud incolas Taprobanes hanc re- 
periri, iestantur recentiores pere- 
grinaiores, monenio Heeren. 1. l. 
pag. 252. 101. Equidem fabulam ad 
ea periinere credam , quae Phoeni- 



218 



HERODOTI 



teg xivvdii(0(iov xakéo^Bv' tpoQSBLv ài rag oQvi^ag ig vBWfoiàgj 
TtQOóXfJcXaO^Bvag ix n^rjkov TCQog cixoxQfjfivoiói ovfB0i, iv^a 
TCQOófiaóLV àvd'QcixG) ovÓBiiiav Bivai, nQog cjv d'^ xavta xoòg 
^AQa^Covg Ooq)it,BOd'ai raÒB ' fioàv zb xal ovav ràv cacoyivo- 
liBVCov xal tàv akX(ùv vTto^vyicov tà fiéXBa Siatayuóvrag mg iii- 
yi6xa 5 xo\lC^blv ig ravrcc tà xcuffCa ' xaC ótpsa d'évrag àyjpv 
tàv vBoa(Sié(ùv ^ aTtaXXàcóBód'ac ixàg avrécav* rag Sh oQPi^g 
xaranta^Bvag ree rcov VTto^vyicov iibIbcc àvatpoQBBiv ini rag 
vBoaaiàg^ rag dì ov iwa^ivag tOxBiv xaraQQrjyvvó^av ixl 
yijv^ rovg dì iitiovrag óvkkiyBLV ovra rò xivraiiaiiov^ óvXIb- 
ì\2y6^Bvov dì ix rovrcov ccmxvBBód^ac ig rag akkag %iùQag. Tò dì 
dìi krjdavòv^ rò xaléovCt ^Aqu^loi, Xadavov^ in rovrov ^tùvfui- 



ces excogitarint consuUoqae divul- 
garint de mercibus pretiosioribus, 
quas ipsi soli adveliebant , ne scili- 
cet huius fructuosioris mercatarnc 
facultato privarentur. 
. xti'ya/uofiov] Vera Nostrum tradi- 
disse, ipsa testatur vox Hebraica 

Yl^3j9, nomine a fìstulis huius plan- 
tae 'd'educto. Vid. Exod. XXX, 2» 
et Proverb. Salom. VII, 17. Quam 
Tocem sic expHcat II. Apctz. in no- 
ta ad h. 1. , ut inde omnis fubnlae 
rationem perspici posse opinetur. 
Nam priorem vocis partem Keen 

(IP.) significare vult niduni, et ver- 
bura inde factum 12p nidum facere. 
Quae aliis diiudicanda reiinquo. 
Attuiit, quae de etymo huius vocis 
viri docti statuunt, Winer. in Si- 
mon. Lexic. manual. pag. 8(51. Ra- 

dicem vocabuli esse Q^p Hitzig. 
vult, ita ut de sutfstantia sit cogi- 
tandum. Eiusdem originis videtur 
esse vox yLctaia'y namque Laurus 

cassia dicitur rtJ''ÌS]5 in Psalm. 

XLV, 9, a radice S^^IJ decidere, am- 

putai'C. Ncque co non pertinet ÌT^p 
Exod. XXX, 24. Ezcch. XXVII, 19. 

ngòg cov Sq zavta rovg 'Aga^Covq 
aotpC^BoQ-ai ra^f ] i. e. ad (adversits) 
haec igitur Arabes hoc excogitare ar- 
tificiìon 8. hoc callide excogitato uti ar- 
tificio. Piane sic Noster II, ft6: ngòq 
(OV xavta aotpiiovtai xads. Add. 
I, 80. Vili, 27 ibique nott. 

tmv ànoyivoiiévùiv] De mortuvt ita 



dici satis notum. Conf. Herod. Il* 
85. 130. V, 4. — In seqq. Matth. et 
rccentt. edd. ìiazanBtOfuwagj caini 
loco e Fiorentino Schweigh. et 
Qaisf. nataTestemfUPag j quam loni- 
cam formam verbi xcrrcnEcroofUtt 
dicit Schweigh. , de qua oonf. Bre- 
dov. p. 355, qui ipse natamai^i' 
vagy quod Sancrofti liber altarqne 
habet, verura recipiendamqae doxit. 
Verbo nétsod'ai, Noster qaoqne oans 
est II , 95. Ex eodem libro uiroqae 
mox recepi ree tq>v vnoivyinv fUltm 
prò vulg. ccvTcov tà lùXsa tmv vno- 
^vytiav^ et paulo infra voculam fihf 
post ovt(o, quam plures codd. %na- 
rant , abieci. In fine cap. qaod legi* 
tur: ovXXsyótifvov dh hi tovtmv 
ànmvéfad'at ig tàg alXag Z^'^^ì 
sic intellige , ut cinnamonoum , qaod 
ab bisce hominibus colligitar, inde 
ex his locis (fx tovtmp) pervemai 
(transportetur) in alias regiones, 

Cap. CXII. 

TÒ <^^ fin lijdavov y tò xaliov0t 
*AQttQioi Xadavov] Vulgo : 'Agapioi 
Tiuliovai. Quod nos dedimus, e Fio- 
rentino fluzit. De ledano hino Ea- 
stath. ad Homer. p. 1147, 3 a. IIOO* 
37. Add. Dioscorid. I, 128. Plin. H. 

N. XII, 17. X^dog 8. X^davop (Olb 

— ^^'^) resinae est genas bene 

olentis , quae in frondibus ciati ere- 
tici, sive , ut aliis placet , cisti Lada- 
niferi (atramque enim distlng^en- 



THALIA. III. 111 — 113. 



219 



6i&t€(fov yivetai ' iv yà(f dvóodfiOTatp yivo^Bvov Evatdéóra- 
t6v èóxL * xàv yccQ alyàv ràv zQayov iv xolCi xciya^L bvqC- 
0xarai iyyivófiévov ^ oìov yXoiòg ànò tfjg vXtjg. %Qrfityi,ov d' ig 
xoklà xàv iivQcyv èfJxl^ d'Vfiiciaù xb iidXi6xa xovxo ^Jqcl^ioi. 
Toóavxa ^ùv ^afiaxav xìqì BlQrfl^&' ccnóiei ih xrjg xcÌQrig{[3 
xijg ^AQafiCrig d'etSxéóLOv òg ijdv. ^vo dì yivsa ot(ùv 6tpC ióxi 
^€9viiaxog a^ia , xà ovdaiió^t crcpod't Ì6xL xò (liv avxécov ixs- 



dam esse monet Miot) invenitur, 
qnaeqne solis radiis ne consnmatnr 
cam verendam sit, mane eo ducunt 
eapras bircosve , qooram barbao re- 
sina adbaerescat , hoc modo capicn- 
da. Et hanc coUigendae resinae ra- 
tionem antiqnitus ita valuisso di- 
ennt, ut verissime Noster retullsse 
Tìderi debat. In oriente adhibetur 
ad an^entnm , uec minor eins nsus 
in re medica. Vid. Heeren. Ideen I, 
2. pa^. 09, Rosenmneller: Bibl. Àr- 
chaeolog. II, 1. pag. 15Cseqq., Mo- 
Ters: Die Phoenizicr. II, 3 (III, 1) 
p. 224 seq. Recentioris aetatis pere- 
giinaiorum aliqnot testimonia exci- 
taTÌt Liarcher. Italia ad hoc vocatur 
bmdoKo sire ladano. 

xmv alytSv zòiv xQciy(ov] Maluit 
Weaseling. scribere %(xì ttòv rga- 
J9È9 6. TÒv XB XQtiyùiP, quo neutro 
opna, cam is verborum sit ordo: 
iw tifiói Ktaymoi tóv xgayatv róiv aC- 
fm. Conf. Schwcigh. Daniel. Vili, 
5. 8. 21 , ubi exstat 6 rgayog alyòv 
s. xwp alytSv. Add. Lobeck. Patbolog. 
Gr. prolegg. pag. 28. — yXoihg 
qoAmque sordem oleo aliisve rebus 
permixtam s. mucosam materiam 
designai; vid. Thesanr. Lin^. Graec. 

II. pa^. 640 ed. Dindorf. Additur h. 
I. duo xr^g vXrig, quo significetur 
viscam, quod ex silva s. ex arbo- 
ribufl colligitur. Ad verbum d'Vfiióci 
conf. nott. ad III, 107. 

Gap. CXIII. 

ànoisi dì xrjg x^^^ — ^^ ^^^] 
De genitivo x'qg x^QV^ cf. nott. ad 

III, 23. Ad rem conf. Lucian. de 
dea Sjr. 30. Ver. Histor. II. 5. Dio- 
dor. Sicul. Ili , 46 ibiq. Wessel. 

z/vo Sh yévsa òttov CfpC iaxi x. x. 



l,] Ad loci huius argumentum per- 
tinet Aelian. N. A. X, 4 , ubi conf. 
lacobs pag. 340. Herodoti ipsius 
locos non fugit Heeren. Ideen 1 , 2. 
pag. 123 seq., ubi praeter alias 
Phoenicnm merces lanam quoque 
indicat, quam ex Arabia, in cuios 
desertis multi ovium greges exi- 
miae lanae hodieque pascuntnr, illi 
abstulerint. Quam lanam omnium 
optimam ac subtilissimam esse tum 
ob coeii aerisve tempcriem et ovium 
sub dio commorationem, tum ob exi- 
miam , quam nomades impendaut, 
curam, idem Heeren. commonstrat, 
hac una in re Herodotum lapsum 
esse ratus (nam reliqua cura recen- 
tiorum descriptionibus accurate 
conveniunt), quod biua iile ovium 
genera distinguens variotatcs quas- 
dam prò ipsis gencribus sumpserit. 
Ex iis, quac ad h. 1. attuiit Lar- 
chcr., apparct,etinmnum in diversis 
Afrìcae regionibus istiusmodi oves 
longis crassisque caudiH instrnctas 
inveniri. De Indicis ovibus egimus 
ad Ctesiae Indie. §. 13. Itaquo vcr- 
ba: rà ovSafiód'i STègad't iati non 
tara stricto sensu erunt accipienda. 
Quem equidem de liac ovi Arabica 
consului, Leuckartum , is raihi re- 
scripsit, hanc ovem lalicaudatam 
esse varictatem ovis domesticae no- 
strae s. ovis arielis Linn. et mul- 
tas per Asiae partes inveniri, v. e. 
per Arabiam, Persidem, Sinam, 
Syriam, Aegyptum; caudam esse 
prolongatam ac magis miuusvc di- 
visam, multo illam quidcm adipe 
refertam. A qua ove sunt qui di- 
stinguant ut varietatem peculiarcm 
ovem steatopyfiam (Pali. Spie. Zoolog. 
fase. XI. p. 63. Tab. IV.fig. 1), cuius 
pauciores sint in cauda vertebrae, 
sed magna quoque ndipis copia. Vlx 



218 



HERODOTI 



tsg xtvvayLCD\Lov xakéo^sV g)OQSBtv dh rag oQvi^ag ig vBOCóiàg^ 
nQO0n:f7cXccc^Bvag ix nrjkov TCQog dnoxQi^iivoiiSL ov(f£0i, iv^a 
TCQOiS fitto LV civ^QcÌ7tp ovóe^ittv èlvat. TtQog (ùv Sri xavta tovg 
^AQttfiCovg 6oq)i^£ad'ttt rade' fioóv re xal ovov tóv anayivo- 
^évcov xttl tàv aXkcov vTto^vytav tà iiéXea Siarafwvtag mg fd- 
ytóra , xofii^scv ig rama rà xtùQCa ' xal (Sq>Ba ^évzag àyjpv 
tàv veoótSiécov^ àitakXàcaBC^ai sxàg avréov' rag dì oQVi^ag 
xataTtra^évag tà tàv VTto^vyiCDv iiéXea àva(poQÌeiv ènì xàg 
vso06iàg, tàg di ov Svvafiévag tfSxHv xataQQrjywóQ'ai ixl 
yfjvj tovg dì iTtióvrag OvkXsyetv ovra tò XLVvaiuGìyuov ^ óvlki- 
1 \2y6^svov dì ix tovtov ccTttxvésad^ac ig tàg akkag xdgag. Tò dì 
èri kridavòv^ tò xakéovOi ^Aqu^lol Iddavovj iti tovtov d'GWiuC" 



ces excogitarint consaltoque divul- 
garint de mercibus pretiosioribiis, 
quas ipsi soli adveliebant, ne scili- 
cet liuius fructuosioris mercatarne 
facilitate privarentur. 
. ntvvdiJLCD^ov] Vera Nostrum tradi- 
dissc, ipsa testatnr vox Hebraica 

^1722)?, nomine a fì.stiilis huiiis plan- 
tae 'deducto. Vid. Exod. XXX, 23 
et Proverb. Salom. VII, 17. Qiiam 
. Tocem sic explicat II. Apetz. in no- 
ta ad h. 1. , ut inde omnis fabnlae 
ratìonem perspici posse opinetur. 
Nam priorem vocis partem Keen 

(IP.) Bignificare vult nidum, et ver- 

bum inde factum yVp, nidum facere. 
Quae aliis diiudicanda reìinquo. 
Attulit, quae de etymo huius vocis 
viri docti statuunt, Winer. in Si- 
mon. Lexic. manual. pag. 8(51. Ra- 

dicem vocabuli esse Q^p Hitzig. 
vult, ita ut de suhtttantia sit cogi- 
tandum. Eiusdem originis videtur 
esse vox naaia; namqne Laurus 

cassia dicitur rt?''ÌS]5 in Psalm. 
XLV, 9, a radice S^^T^ decidere , am- 
putare. Ncque eo non pcrtinet tTjP 
Exod. XXX, 24. Ezecb. XXVII , 19. 

ngòg mv Sfj zavia zovg 'Aga^éovg 
ao(pitifa9'aL ràdf] i. e. ad (adversuft) 
haec igitur Arahes hoc excoyilare ar- 
ti ficiion 8. hoc callide excogiiato uti ar- 
tificio. Piane sic Noster II, «(>: ngòg 
(OV ravta aotpiiovxcti rade. Add. 
I, 80. VIII, 27 ibique nott. 

tcSv ànoyivofiévciv] De mortuis ita 



dici satis notum. Conf. Herod. Il, 
85. 130. V, 4. — In seqq. MaUlu et 
reccntt. edd. xatauBto^vag^ caini 
loco e Fiorentino Schweigh. et 
Qaisf. •nattcnBXBtoyi.évag j qoam loai- 
cam formam verbi xcrrcnECraOfMa 
dicit Schweigh. , de qua oonf. Bre- 
dov. p. 355, qui ipse nazanTafki- 
vag , quod Sanerò fti liber sltorqne 
habet, verum recipiendumqae doxit. 
Verbo nétsad'cci, Noster quoque aaiu 
est II , 95. Ex eodem libro uiroqae 
mox recepi tà toSv vnoivyitùv fUìHt 
prò vulg. ccvTcov xà fiélsa xmv vnth- 
^vyioìv^ et paulo infra Yocalam fiiv 
post ovxù), quam plures eodd. igno- 
rant , abieci. In fine cap. qaod legi- 
tur: cvXXsyófievov dh in tovwmv 
ànmvhad-cti ig xàg alXas Z^^aff, 
sic intellige, ut cinnamomam , qaod 
ab bisce horoinibus colligitor, inde 
ex his locis {1% xovxmv) pervemai 
(transportetur) in alias regiones. 

Gap. CXII. 

TÒ às Uri ilifdcevov, xò xaUov0t 
'AgcéBioi Iddavov] Vulgo : 'AgapiOi 
xalfovoi. Quod nos dedimns, e Fio- 
rentino fluzit. De ledano bine Ea- 
stath. ad Homer. p. 1147, 3 k. Il 00* 
37. Add. Dioscorid. I, 128. Plin. H. 

N. XII. 17. Irjdog s. l^davov (o'ib 

— rP*^) resinae est genas bene 

olentis, quae in frondibus cinti Cre- 
liei, sive , ut aliis placet , cùfti Lada- 
niferi (utrumque enim disting^en- 



THALIA. IIL 111 — 113. 



219 



óidxèifop yiverav ' iv yà(f dwJodfiorccTp yivó^tvov evcsdadra- 
t6v iòti ' xàv ycLQ alyàv tàv tQccyov iv rotói ndyfoóL bvql- 
óxarai iyyivóiievav , otov yXoiòg aTCÒ rijg vXrig. %QYfimov d' ig 
xoXla xàv iivQiùv iórl^ ^viitàóc re ^dXióra tovro '^Qafiioc. 
Toóavra ^v ^mfuxtcyv nsQv elQtfid'G)' dnóiei ih rijg x^Q^Sii^ 
T^ ^^Qafiirig ^éOjiéóiov àg ^dv. -^vo di yévea òtov atpC èozi 
^ioviuctog a^ia^ tà oviafió^i étéQci&t ècxL rò \i!kv avrecav ire- 



dam esse monet Miot) invenitur, 
quaeqae solis radiis ne consumatur 
cam Yereodam sit, mane eo ducnni 
eaprms hircosye , quorum barbao re- 
timi adhaerescat , hoc modo capicn- 
da. Et hanc coUigendae resinae ra- 
tionem antiquitus ita valuisso di- 
ennt , ut vcriMime Noster retulisse 
Tideri debat. In oriente adhibetnr 
ad on^entum , nec minor eins usua 
in re medica. Vid. Heeren. Ideen I, 
2. pa^. 09, Rosenmueller: Bibl. Ar- 
ehàeolog. II, 1. pag. 156 8eqq., Mo- 
yers: Die Phoenizicr. II, 3 (III, 1) 
p. 224 teq. Recentioris aetatis pere- 
l^natoram aliquot testimonia ezci- 
tarit Larcber. Italia ad bue vocatur 
latdano sive ladano. 

tmv alytòv rcàv x^aytov] Malult 
Wesaeling. scribere nal ztòv zqd- 
ynw 6. tmv xb XQaycov, quo neutro 
opiis« Cam in verborum sit orde: 
Ì9 xtfloi K gay caci zùv xgaydjv zòiv al- 
ymp. Conf. Schweigh. Daniel. Vili, 
5. 8» 21 , ubi exstat ó tgtxyoq alyòv 
s. xm atyóv. Add. Lobeck. Patbolog. 
Gr. prolegg. pag. 28. — yXoiòg 
qaamque sordem oleo aliisve rebus 
permixtam s. mucosam materiam 
desìgnat; vid. Thesanr. Ling. Graec. 

II. pap. 649 ed. Dindorf. Additur h. 
I. d-xo xr^g vXrig, quo significetur 
viflcam, qnod ex silva s. ex arbo- 
ribufl coUigitur. Ad verbnm dvfiióai 
conf. nott. ad 111,107. 

Gap. CXIII. 

cèffó^fi dì xrjg xojgrig — mg 7j9v] 
De genitivo xrjg x^QVS c^* "ott. ad 

III, 23. Ad rem conf. Lucian. de 
dea Sjr. 30. Ver. Histor. II. 5. Dio- 
dor. Sicnl. Ili , 46 ibiq. Wessel. 

z/vo df yévsa òttov atpC icxi %. x. 



X,] Ad loci buius argumentum pcr- 
tinet Aelian. N. A. X, 4 , ubi conf. 
lacobs pag. 340. Herodoti ipsius 
locus non fugit Heeren. Ideen 1 , 2. 
pag. 123 seq., ubi praeter alias 
Phoenicum merces lanam quoque 
indicat, quam ex Arabia, in cuius 
desertis multi ovium greges exi- 
miae ianae hodieque pascuntnr, illi 
abstulerint. Quam lanaA omnium 
optlmam ac subtilissimam esse tum 
ob coeli aerisve temperiem et ovium 
sub dio commorationem, tum ob exi- 
miam , quam nomades impendant, 
curam , idem Heeren. commoustrat, 
hac una in re Herodotum lapsum 
esse ratus (nam reiiqua cum recen- 
tiorum descriptionibus accurate 
conveniunt), quod bina illc ovium 
genera distiiiguens varietatcs quas- 
dam prò ipsis gencribus sumpserit. 
Ex iis, quac ad h. 1. attulit Lar- 
chcr.y apparet ^etiamnum in diversis 
Africae regionibus istiusmodi oves 
longis crassisque caudis instructas 
inveniri. De Indicis ovibus egimus 
ad Ctesiae Indio. §. 13. Itaquo ver- 
ba: rà ovdaiiód'i htQOid'i iazl non 
tara stricto sensu erunt accipienda. 
Quem equidem de hac ovi Arabica 
consului, Leuckartum , is mihi re- 
scripsit, hanc ovem lalicaudalam 
esse varietatem ovis domesticae no- 
strae s. ovis arietis Linn. et niul- 
tas per Asiae partes inveniri , v. e. 
per Arabiam, Persidem, Sinam, 
Syriam, Aegyptum; caudara esse 
prolongatam ac magis minusve di- 
visam, multo illam quidem adipe 
refertam. A qua ove sunt qui di- 
stinguant ut varietatem peculiarcm 
ovem sieatopyffam (Pali. Spie. Zoolog. 
fase. XI. p. 63. Tab. IV.fig. 1), cuius 
pauciores sint in cauda vertebrae, 
sed magna quoque adipis copia. Vix 



218 



HERODOTI 



r€g xivvcc^(oiiov xaXéofiev' tpogéeiv 8ì rag OQvid-ag ig vBWfOiàg^ 
7CQ067tf7cka6^Bvag ix Tcrjkov TtQog àxoxQi^^voiói ovQ€0ij èv^a 
TCQÓopaOcv avd'Qcixo) ovSE^vav slvcci. legòg (ov di} ravta rovg 
^AgafiCovg óotpc^sód'ac rade ' fioàv re xal ovfov róv ànoyivO" 
^év(ov xal tàv akkfov vjto^vyiov tà ^éXsa diaTa(i6t^ag àg fU- 
yi6ra , xo^i^ecv ig rama tà %(aQCa ' xal fStpsa 9'ivxag àyxpv 
ràv v60(SóLB(ov^ ccTtaXldfSasifd'ai ixàg avtacov' tàg dì oQvi^g 
xaxaittaiiévag tà róv vTto^vyccjv fiéXsa àvaqìOQBBtv ini xàg 
veo<S6iàg^ tàg Sì ov dvvafisvag t^xnv xataQQrjyvvfS^ai ixl 
yfjv^ tovg di imovtag ovXkiysiv ovttù tò xtvvaiuofMV, óvlks- 
ì\2y6^6vov dì ix tovttov àmxvéead'at ig tàg àXkag x^ógag. Tò dì 
dìi ki^davòv^ tò xakéovdL ^Agàfiioi XàdavoVj iti toptov d'fovfut' 



ces excogitarint consultoqae divul- 
garint de mercibas pretiosioribus, 
quas ipsi soli ad^ehebant , ne scili- 
cot huius fructuosioris mercaiurne 
facilitate privarentar. 
. Ktvvdfuoiiov] Vera Nostrum tradì- 
disse, ipsa testatur vox Hebraica 

Y^T^Sj^f nomine a fìstiilis huius plan- 
tae deducto. Vid. Exod. XXX, 23 
et Proverb. Salom. VII, 17. Quam 
. vocem sic explicat II. Apctz. in no- 
ta ad h. 1. , ut inde omnis fabulae 
rationem perspici posse opinetur. 
Nam priorem vocis partem Kecn 

(yp) significare vult nidum, et ver- 

bum inde factum ISp nidum facere. 
Quae aliis diiudicanda relinquo. 
Attulit, quae de etymo huius vocis 
viri docti statuunt, Winer. in Si- 
mon. Lexic. manual. pag. 801. Ra- 

dicem vocabuli esse Q2p Ilitzig. 
vult, ita ut de suhslanlia sit cogi- 
tandum. Eiusdem originis videtur 
esse vox naaia; namqne Laurus 

cassia dicitur rCJ'^Stp in Psalm. 

XLV, 9, a radice 5^3£]5 (tendere, atu- 

putarc. Ncque eo non pertinet tTjp 
Exod. XXX, 24. Ezech. XXVII , 19. 

UQog (OV dq tavzcc tovg 'Jgaptovg 
aofptXfcQ'at ratff ] i. e. ad (adnerstts) 
haec igitur Arabes hoc excogiiare ar- 
tifìcium s. hoc callide excogitato uti ar- 
tificio. Piane sic Noster II, fi6: ngòg 
(OV zavzct aotpiiovxai tccds. Add. 
I, 80. Vili, 27 ibique nott. 

tòSv ccnoytvoiifévaiv] De mortuis ita 



dici satis notum. Conf. Herod. II« 
85. 130. V, 4. — In seqq. Maith. et 
reccntt. edd. naxctnBxoy^vagy caiiu 
loco e Fiorentino Sohweigb. et 
Qaisf. nazanBXBioitévag ^ quam Ioni- 
cam formam verbi xaraxCTCtOfMtt 
dicit Schweigh. , de qua conf. Bra- 
dov. p. 355, qui ipse %ottanxai^i' 
vceg , quod Sancrofti liber alterqne 
habet, verum recipiendumqae dastt. 
Verbo nézsa&ai Noster quoque naufl 
est II, 95. Ex eodem libro utroqae 
mox recepì ree róiv vnoivyitov ^Ihi 
prò vulg. ctvxtòv xà fiilBa tcdv vso- 
^vyiùìv^ et paulo infra Yocalam {ihv 
post ovz(o, quam plures codd. igno- 
rant , abieci. In fine cap. qaod legi- 
tur: avlleyóafvov dh i% rovtmv 
ccni%vh(s&aL Ig xàg aXXag X'^Ct 
sic intellige, ut cinnamomum, qaod 
ab bisce hominibus colligitur, inde 
ex his locis (h% tovxonv) pervemei 
(transportetur) in alias regiones. 

Cap. CXII. 

TÒ Sf <Tn XijSctvov , tò nalfovn 
'/IqcÌBlol Xadavov] Vulgo : 'Agafiiwi 
ìittUovat. Quod nos dedimus, e Fio- 
rentino fluxit. De ledano bine Ea- 
stath. ad Homer. p. 1147, 3 n. 1100, 
37. Add. Dioscorid. I, 128. Plin. H. 

N. XII. 17. X^dog s. Xi^davoy {XZ^h 
— iM^*^) resinae est genns bene 
olentis , quae in frondibus cinti Cre- 
tici, sive , ut aliis placet , cisti Loda- 
niferi (utrumque enim distinguen- 



THALIA. HI. 111 — 113. 



219 



<ytc>Tf ^1^ yivatai ' iv yàg dvfSodfiotdtùì yivóyLtvov évadiara- 
x6v ioti ' xàv yàg alyàv róv tQayiov iv rolót ndyaOi svqì- 
óxixai iyyivóiievov j otov yloiòg aicò trjg vlrig. ;)r(»j^<rt/iOi/ d' ig 
xollà tàv iivQ<ov éótlj di^^ióai xb fidXiifxa xovxo ^^gafitoi. 
Toóavxa liiv '^vo/iorcn; JcéQi dQtp^to * aitólBi dì xrjg xaigrig { ] 3 
xijg ^Afapifig d^eónéóiov òg rfóv. dvo dì yévBa òt(ùv 6qìC ióxi 
^ovftaxog a^ia^ xà ovda(i6^i ixBQcod'i ióxL xò iiìv avrecov exe- 



dom esse monet Miot) in veni tur, 
qnaeqne solis radila ne consumatnr 
eam verendam sit, mane eo dncunt 
eapras b ireos ve , quoram barbac re- 
sina adhaerescat , hoc modo capien- 
da. £t hanc colligendae resinae ra- 
tionem antiqaitns ita valuisso di- 
ennt, nt verissime Nostor retulisse 
videri debat. In oriente adbibctur 
ad nn^entam , nec minor eins nsus 
in re medica. Vid. Heeren. Ideen I, 
2. pag^. 90, Rosenmnellcr: Bibl. Ar- 
chaeolo^. II, 1. pag. IDOseqq., Mo- 
verà: Die Phoenizicr. II, 3 (III, 1) 
p. 224 seq. Recentioris aetatis pere- 
grinatonim aliquot testimonia ezci- 
tavit Larcher. Italis adhnc vocatur 
latuUmo sive ladano. 

xwm aiytov xtiv xffayav] Maluit 
Wesseling. scribere xal xàv zQcé- 
yt§9 6. tto9 TSTQccytov, quo neutro 
opus, cam is verborum sit ordo: 
Ì9 tifici Kfaymci zòv rpa/cov zùy ai- 
fW9, Conf. Schweigb. Daniel. Vili, 
5. 8. 21 , ubi ezstat o rgayog alyòv 
a. xàv edytov. Add. Lobeck. Patbolog. 
Gr. prolegg. pag. 28. — yXoiòg 
qaamque sordem oleo alilsve rebus 
permixtam s. mucosam materiam 
designat; vid. Thesanr. Ling. (>raec. 
IL pap^. 649 ed. Dindorf. Addìtur h. 
I. ano xiiq vXrig, ^^^^ significetur 
viscam, qnod ex silva s. ex arbo- 
ribus colligitnr. Ad verbum &v(iiàai 
conf. nott. ad III, 107. 

Gap. CXIII. 

ànóist d) xrjg X^V9 — ^S H^^) 
De genitivo r^g X^QVS cf. nott. ad 
III, 23. Ad rem conf. Lucian. de 
dea Syr. 30. Ver. Histor. II. 5. Dio- 
dor. Sicul. III, 46 ibiq. Wessel. 

^vo ài yivsa òttov atpi èati x. r. 



l.] Ad loci huius argumeutum per- 
tinet Aelian. N. A. X, 4 , ubi conf. 
lacobs pag. 340. Herodoti ipsius 
locus non fugit Heeren. Ideen 1 , 2. 
pag. 123 seq., ubi praeter alias 
Phoenicum merces lanam quoque 
indicat, quam ex Arabia, in cuins 
desertis multi ovium greges exi- 
miae lanae hodieque pascuntur, illi 
abstulerint. Quam lanatn omnium 
optimam ac subtilissimam esse tum 
ob coeli aerisve tempcriem et ovium 
sub dio commorationem, tum ob exi- 
miam , quam noniades impendaut, 
curam, idem Heeren. commonstrat, 
hac una in re Herodotum lapsum 
esse ratus (nam reliqua cum recen- 
tiorum descriptionibus accurate 
conveniunt), quod bina ilio ovium 
genera distiiiguens variotatcs quas- 
dam prò ipsis gencribus sumpserit. 
Ex iis, quae ad h. 1. attulit Lar- 
cher., apparct ,etinmiium in diversis 
Africae regionibus istiusmodi oves 
longis cra.ssisque caudiH instructas 
inveniri. De Indicis ovibus egimus 
ad Ctesiae Indie. §. 13. Itaquc ver- 
ba: tee ovdafió9'i sTtgcod'i, iati non 
tam stricto sensu erunt accipienda. 
Quem equidem de liac ovi Arabica 
consului, Leuckartum , is mihi re- 
scripsit, hanc ovem lalicaudatam 
esse varìctatem ovis domestìcae no- 
strae s. ovis arietis Linn. et mul- 
tas per Asiae parte» inveniri, v. e. 
per Arabiam, Porsidem, Sinam, 
Syriam, Aegyptum; caudam esse 
prolongatam ac magis miuusve di- 
visam, multo illam quidem adipe 
refertam. A qua ove sunt qui di- 
stinguant ut varietatem peculi.'ircm 
ovem stealopygani (Pali. 8pic. Zoolog. 
fase. XI. p. 63. Tab. IV.tìg. 1), cuius 
pauciores sint in cauda vertebrae, 
scd magna quoque adipis copia. Yix 



220 



HERODOTI 



Qov ixBi rag ovgàg (laxQag , xqìÒv Ttrixécov ovx ilaóóovag , rag 
sttig ixaCri (fq)t iitékxBtv^ llxsa av i%oiev^ àvaxQi^yLBvémvT^A 
TCQog tri vii ^^^ ovQSfùv. vvv d' anag zig ràv 7toi(iévùiv èxC- 
Oxarav ^vkovQyéBiv ig toóoiko ' cc(iaì^cdag yàg leouvvrsg wro- 
déovói ctvtàg ty<St ovQyóL , ivòg ixccórov xrrj^vBog tip/ ovQtiv ixl 
cciictl^ida éxciiSttjv xatadéovtsg. tò dì ItSQOv yévog tàv otmv 
ììAtàg ovgàg %Xatéug (poQéovóc xal iicì jcijxvv nkatog. ^AicokIìvo- 
(lévrig dì [ie6aiiPQÌrig TtaQT^xsc TtQog dvvovta ì^liov tj Md'ioxif^ 
XcÌqti 5 i^xatri tóv oixeo^évtov ' avtri 8ì X9^^^^ ^* g)éQCi xol- 



tamen recte sic distingui indicat 
Lenckart. , praesertim cum iisdcm 
fere in regionibus ac praeterea in 
promontorio Bonae Spei illa ovis 
inveniatur , cnius caiida subinde ad 
qiiinqnaginta libr. pond. adscendat. 
Hisce addi nunc velim ea, quae de 
huius generis ove , per Asiani mino- 
rem quoque nunc admodum fre- 
quente nomenque gerente Karamon- 
li, observavit Tchihatcbeff: Asie 
mineure II. p. 734 seq. — In ipsis 
Herodoti verbis rò yìkv avrécov x. t. 
X. reliqui ccvricov, quod ad antece- 
dens ótmv spectare credo, probante 
Bredov. p. 221, cum quo codem 
p. 221 etiam dedi avargipofisvéoìv 
e Sancrofti libro et Fiorentino, 
qui paulo ante exhibuit avxàv, 
Dietsch. recepit avtoSv et àvatgi- 
§ofiév(ov. Verba rag et zig ini-irj Gfpt 
ènélìieiv signifìcant: gaas (caudas) 
si quis permitteret ipsis posi se irahen- 
das 8. quassi quis ipstis sìnerel post se 
ir after e. Haud aliter fere VII, 101 : 
17V ó AoLMiùv iniy tot agxstv. Et 
vid. quoque supra I, 90 

ènéaravai ^vXovgyéstv ig toaovto] 
i. e. pastorum quisque lignum fabri- 
care in tantum callct, ut inde exi- 
guum plaustrum confìcere queat, 
quod caudae subligetur. De voce 
fcfia^lg ^ qua plaìistrum cxiguìtm s. 
ploslellwH significatur, vid. Janson 
in Jahrbb. f. Philolog. u. Paedagog. 



Suppl. Voi. XIX. p. 630. — In fine 
cap. verba xal ini nijxvv nlatoq 
valent : vel usque ad eubiti lalitudinem. 

Gap. CXIV. 

*Ano%Xivop,èv'rig'] Ita cum Schwgii. 
et Gaisf. et recc edd. exhibni , pro- 
bante censore lenens. 1817. nr. 164. 
pag. 372 seq. Cf. IV, 22 init. Vulgo 
ano-KXivafiivrjgy quod retinnit Matih. 
Schweigh. eam sibi fingfit verboium 
structuram : iisaafiPQ{7}g nQog dvp, 
'qX. anoìiXivop,év7}g. Equidem Terba 
ngòg dvvovta rjXiov malim referre 
ad TTOfpT^xft. Censori lenensi 1. 1. 
haec verba ad ànoyLXivofiivrig meqne 
atque ad nag-ij-KSt referendu viden- 
tur. 

ri Al^ioni'ri ttógri] De Aet^ìopi- 
bus diximus ad III, 17. Qnos volant 
iÌ8 in locis habitasse, quae in sacriB 
librìs terrft Ophir designantnr ^) ; 
quippe undc, quae bìc commemo- 
rantur Aetbiopiae bona, mdvecta 
vult Heeren. Id. I, 2. p. 77. 249, nbi 
Kzccb. XX VII, 15 laudat, ebenum 
et ebur inter mcrces Tyrnra adre- 
ctas rcccnsentem. Conf. ibid. II, 2. 
p. 392 et II, 1. p. 401. Ex AethiopU 
enim per Acgyptum magnam illam 
eboris vim, qua et Hebraei et Grae- 
ci ad artis opera usi sint, allatam 
fuisse censemus. Qua de re, monen- 
te Cr.y optime disputavit Qnatre- 



•) \}\\tiP. Inrra niiiu in Africae ea pariti, qu-io meridicin versus ab Aeyyplo extenditur 
ar viilf^o Aothiopiau nomine cnmpr(»hcn<ìiliir. «iiiacienda sit, niinr non clisif|iiirani : in Ara- 
Ina !><«|itentrionaIt (|uaenint Knil (I)orplwhe Beitrag-e z. Theolnjr- H. p. 26S seq. 2f*3 mq.), 
Wincr (BihI. Realworlerb. II. p. 215 seq.), alii; in India (iesenius (Krsch u. liruber En- 
rydop. Scct. III. Voi. IV. p. 201 so«iq.) . Benfcy (ibid. Seri II. Voi. XVII. p. 25 seqq.), 
no plura profcram. Vid. Wincr 1. 1. et Forbigrcr ìlandb. d, ali. Geogr. II. p. 783 .«eqq. 



THALIA. HI. 113—115. 



221 



lòv xal iXdq)avtag iiuptXafpéas ^ ouà divdgea navxa aygia^ 
%al ifisvovj xal avdgag (leyùfrovg xal xakkiórovg xal fucxQO- 
fiumxTOvg. 

Avrai fidv vw iv xè ty ^AóCri i^xccriai sÌ6i xal iv ty Ai- 115 
fivu. IlèQl 8\ tàv iv xij EvQciTcri tàv TCQog iónégriv ióxartdfov 
S%GÈ (ùv ovx ixQBxéog XdyHV' ovrs yaQ iycoye ivdéxo^ai ^Hqi- 



mère de Quincj in opere , qaod in- 
tcribitur: Le Japitcr Olympien. Tu 
eonf. etiam Hoskins Travels in 
Ethiop. p. 325 seqq. De ebeno Ae- 
thiopico elepbantisqne conf. sopra 
UI, 07. Ad oixhOiUvfov cf. Ili, 106. 

iii^pilatpéaqi] Dicitur haec vox, 
qnae eadem reperitur lY, 28. 172, 
de qoavis re ampia et magna, Mo- 
nuit Rohnken. ad Timaei Lez. Plat. 
p. 27. Conf. Scbol. ad Apollon. 
Bbod. IV, 13C0 et qnae plura alia 
dabnnt Blomfield ad Aeschyli Aga- 
memn. 985 et Tafel. Dilucidd. Pin- 
darr. ad Oljmp. IX , 122. pag. 362. 

dMlQsa ndvta &yQia] Pro ndvza 
Saocrofti liber ànavxcty qnod pla- 
eet Schaefero ad Dionys. Halicarn. 
deeomposit. verbb. pag. 124. Haud 
male Mehler (Mnemosjn. V. p. 64) 
navxoìa coniicit prò navxa. 

Gap. CXV. 

icxaxucC ilei] Tres libri, inter 
qaos Florentinus et Medicens, loia- 
xaly «ed vid. Ili, 105. 116 et quae 
plnra affert Nitzsch ad Odyss. IX, 
182 Tocem icxaxioìv de extremis 
mazimeque rerootis terrae finibus 
•emper adhiberi scribens. Libyam h. 
L laiiori sensa de omni , quam no- 
▼it , Africa dizit Herodotus. Conf. 
noti, ad III, 96. 

ij€o fiìv ov% dxQiìiécag léyeiv] Cer- 
Diiar in bis scriptoris et samma di- 
Ugeniia et maximum yeri studium ; 
nt qui de bis regionibus, ad quas 
nec ipse nec ullus alius Qraecus 
homo iunc temporis penetrasset, ea, 
qnae Pboenices navibus eo profecti 
narrarint sive prorsus ficta, sive 
vera falsis admixta (quibus scilicet 
reliquos bomines fallerent et ab il- 
ÌÌ8 arcerent regionibus) , in medium 
proferre noluerit iisque ipsis, quae 
proferat, dubitationem suam inter- 



ponat. Ac bene monet Rennel. pag. 
397 Herodotea tangens, Pboenices 
studiose celasse videri , qui ipsis 
sint divitiarura fontes , quae com- 
merci i viae atque copiae. 

ovxs yÙQ iytoys ivòéìiofiai *HQtda- 
vÓp xiva] Quo vel disertius Strabo 
y. p. 215 'Ilgidavòv appellat xòv 
HTidafiov yrjg ovxci. Ad Eridantan 
flnrium electrum sive succinum 
erui indeque a Pboenicibus ad Qrae- 
ciam Asiamque afferri fando audie- 
rat Noster. Quibus tamen fidem se 
babere posse negat, cum vel amnis 
buius nomen Graeci quid sonet, 
Graeci autem minime ad eas usque 
terras pervenerint. Qui postea Eri- 
dani nomine insignitus est Italiae 
fluvius, Padus (conf. Plin. H. N. 
III, 16. XXXVI l, 2. Virgil. Georg. 
1,482 ibiq. 1. H. Voss), de eo He- 
rodotum , qui Thuriis , i. e. in ipsa 
Italia , opus suum absolvit , nequa- 
quam cogitasse, satis, puto, erit 
manifestum; coque magis miramur 
Plinium de Herodoto, qui urbis Ro- 
mae anno CCCX (i. e. 444 ante 
Chr. n.) historiam suam Thuriis in 
Italia condidcrit, scribentem haec 
adderò potuisxe: „quo magis mirum 
est , quod eidem credimus , qui Pa- 
dum amncm vidisset, neminem ad 
id tempus Asiae Graeciaeque aut 
sibi cognitum.** (Hist. Nat. XII, 4, 
8. §. 18). Plinio addimus eos, si qui 
nostra aetate contcnderunt , Hero- 
dotum, qui bene certe cognitum ha- 
buerit Eridanum , id tamen profiteri 
noluisse mercaturae causis addu- 
ctum iisdem fere, quibus ctiam 
Pboenices commoti de terris remo- 
tioribus , quae commoda ipsis prae- 
bcrent commercia, aut consulto ta- 
cuerint aut varia confabulati sint, 
ut nuper statuit Halling in Wiener 
Jahrbb. LXIII. p. 123, cui recto 
advcrsati sunt Wuttke ad Scbaffa- 



220 



IIERODOTI 



Qov i%H tàg ovgàg (laxQàg, tqkov nrixécnf ovx ikdóóovaSj tig 
eUtig iitBiri óq)i inéXxsiv, elxsa àv 1%olbv^ avaxQcfioiievdiSfvTA 
TCQog rrj yy tàv ovqbcov. vvv d' anag rig tóv xoifiévav èxi- 
Oraxai l^vlovQyésiv ig ro(Tot;ro ' ccfiaì^idag yàg Tcouvvrsg vxo- 
déovóc avràg x'^6i ovQrjdi , évòg ixatftov xrr[veog tip/ ovp^ ixl 
cc^iiSa ixdótriv xaradéovreg. rò dì btbqov yivog xàv otmv 
114 rag ovQÙg TcXaréug (pogéovai xal ixl niixrrv xXaxog. ^Axoxh,vO' 
(iBvrjg dì (iB(Sa(iPQLrjg xaQ^xBt XQog dvvovra iqXiov il Al^iOiUri 
XcÌqtì 5 è^xccxYi róv oixBOfiévcDV ' atJriy dì XQVóóv xb tpiQBi xol- 

Siippl. Voi. XIX. p. 630. — In fine 
cap. verba xal ini ntjxvv nlatog 
valent : vel ìisque ad cubiti latiiMtdhum, 



tamen recte sic distingui iadicat 
Lenckart. , praesertim cum iisdem 
fere in re^Ionibus ac praeterea in 
promontorio Bonae Spei illa ovis 
inveniatnr, cuius cauda snbinde ad 
qiiinqaagpinta libr. pond. adscendat. 
Hisce addi nane yelim ca, qnae de 
huins generis ove , per Asiani mino- 
rem qnoqne mine admodum fre- 
quente nomenqne gerente Kai^amon- 
li, observavit Tchihatchcff: Asie 
mineure II. p. 734 seq. — In ipsis 
Herodoti verbis rò yiìv avtéoov x. t. 
X. reliqni avréoìv, qnod ad antece- 
dens ótatv spoetare credo, probante 
Bredov. p. 221, cum qno codem 
p. 221 etiam dedi txvaTgtpofiBvéav 
e Sancrofti libro et Fiorentino, 
qui panlo ante exhibuit avtàv, 
Dietsch. recepit adtcov et àvatQi- 
Pofiévtùv. Verba tàg stzig ineirj C(pi 
insXìisiv significant: quas (candas) 
ai quin permitlei'et ipsis posi se irahen- 
das 8. quas si quis ipsas sinerel post se 
trahere. Haiid alitcr fere VII, 101 : 
Tiv ó AccìKov inifj TOL ciqxHV. Et 
vid. quoque supra I, 90 

iniaTcezai ^vXovQyéftv ig rocrovro] 
i. e. pastorum quisque lì^num fabri- 
care in tantum callet , ut inde exi- 
guum plaustrum confìcere queat, 
quod caudae sublip^etur. De voce 
ccfjux^lg ^ qua jìlaustrwn exiquttni s. 
plostellum significatur, vid. Janson 
in Jabrbb. f. Philolog. u. Pacdagog. 



Gap. CXIV. 

'Ano%XivoyLévrig'] Ita cum Schwgb. 
et Gaisf. et recc edd. exliibni, pro- 
bante censore lenens. 1817. nr. 164. 
pag. 372 seq. Cf. IV, 22 init. Vulgo 
cino-Klivaiiévrig, qnod retina itMatih. 
Schweigh. eam sibi fingfit verbomm 
structuram : iii<iafi§Q{rjg ngòs dv9. 
i]X. ccnoìiXivoiisvrjg. Equidem verba 
Ttgòg dt'fvovxa rjXiov malim referre 
ad Ttagi^xfi. Censori lenensi l. 1. 
haec verba ad ccnoyiXivofiftnqg aeque 
atque ad naQTjnei referenda video- 
tur. 

17 Ald-ioni'ri XfùQri] De Aet^iopi- 
bus diximus ad III, 17. Quos volunt 
iÌ8 in locis habitasse, qnae in sacris 
Hbris terrA Ophir designantur^); 
quippe unde, quae bìc commemo- 
rantur Àethiopiae bona, advecta 
vult Heeren. Id. I, 2. p. 77. 249, ubi 
Kzccb. XXVII, 15 laudat, ebenum 
et ebur inter mcrces Tyrum adve- 
ctas recensentem. Conf. ibid. II, 2. 
p. 302 et II, 1. p. 461. Ex Aethiopia 
enim per Acgyptum magnam illam 
eboris vim, qua et Hebraei et Grae- 
ci ad artis opera usi sint, allatam 
fnisse ccnsemus. Qua de re, monen' 
te Cì\, optime dispntavit Quatre- 



•) Onac (erra niiin in Afrirae oa parto, quao mcridicm versus ab Ac^-ypto rxlenditar 
ac vulg-o Aelhiopiac nomino cuniprohondidir, (jiiarienda sit, mine non diwpnrani : in Art- 
Itia soptentrionaJt quaerunt Koii (Dorptsrlic Beitriig'e z. TheolDir. II. p. 208 Acq. 2M3 M^^■). 
Winer (HiM. Realworlcrb. II. p. 215 seq.), alji; in Imlia Osonius (Ki»ch u. llniber En- 
cyrlop. Sect. III. Voi. IV. p. 201 seqq.) , Honfoy (ibitl. So.l II. Voi. XVII. p 25 &eqq.). 
ne plura profcram. Vid. Winor I. 1. et Foibigor Hamlb. d. alt. Geogr. II. p. 783 seqq. 



THALIA. III. 113—115. 



221 



lòv xal èlitpavxaq iiupika^éaSj xal ddvdQsa navza aygia^ 
xal ifisvov, xal avdgag iieyiótovg xal xaXkiórovg xal fucxQo- 
fiioroTOvg, 

Avrai fidv vw Iv xb ry ^AóCri i^xartaC €Ì6i xal iv ty Ai- 115 
^vg. IIbqI d\ róv iv rij EvQciTcr] tàv TtQog i^nigriv Ì6%axU(ov 
{%& (iiv ovx axQSxéfùg kéyèiV orna yaQ iycDye ivdéxo^at *Hqi- 



mère de Qaincy in opere , qaod in- 
•crìbitur: Le JuDiter Olympien. Ta 
eonf. etiam Hoskins Travels in 
Ethiop. p. 325 seqq. De ebeno Ae- 
ihiopico elepbantisqne conf. saprà 
III, 07. Ad oUhoyÀvmv cf. Ili, 106. 

diupilatpéaq] Dicitur haec vox, 
qoae eadem reperitur IV, 28. 172, 
de qnayis re ampia et magna, Mo- 
nuit Rohnken. ad Timaei Lez. Plat. 
p. 27. Conf. Sehol. ad Apollon. 
Rhod. IV, 13C6 et quae plura alia 
dabmit Blomfield ad Aeschjli A^a- 
memn. 985 et Tafel. Dilucidd. Pin- 
darr. ad Oljmp. IX , 122. pag. 362. 

àiwSffsa nuvta àjgia] Pro ndvta 
Saocrofti liber ànavzay qnod pia- 
eet Schaefero ad Dionys. Halìcam. 
deeomposit. verbb. pag. 124. Haud 
male Mehler (Mnemosyn. V. p. 64) 
%a9xo£a coniicit prò ndvxa. 

Gap. CXV. 

ioxcitue^ slai] Tres libri, inter 
qao« Florentinns et Mediceus, ioxa- 
Taiy sed yid. Ili, 105. 116 et qaae 
plora affert Nitzsch ad Odyss. IX, 
182 Tocem iaxceritòv de extremis 
mazimeque remotis terrae finibus 
semper adhiberi scribens. Libyam h. 
1. laiiori sensa de omni , quam no- 
tU , Africa dixit Herodotus. Conf. 
noti, ad III, 96. 

Ìj€o ffìy ov% àtQiìiéoag léyèiv] Cer- 
nitor in bis scriptoris et summa di- 
ligentia et mazimnm veri studium; 
nt qui de bis regionibas, ad quas 
nec ipse nec nlius alias Qraecus 
homo tunc temporis penetrasset, ea, 
qnae Phoenices navibns eo profecti 
narrarint sive prorsus fieta, sive 
▼era falsis admixta (qaibus scilicet 
reliqnos bomines fallerent et ab il- 
lis arcerent reg^onibns) , in medium 
proferre nolnerit iisqne ipsis, quae 
proferat, dubitationem soam inter- 



ponat. Ac bene monet Renne!, pag. 
397 Herodotea tangens, Pboenices 
studiose celasse videri , qui ipsis 
sint divitiarum foutes , quae com- 
mercii viae atque copiae. 

ovtB yàg iycoyi ivÒéxofiai *HqiSa- 
vÓp riva] Quo vel disertius Strabo 
y. p. 215 *HQiòavòv appellat xòv 
(n^da(iov yqg orza. Ad Endanum 
fluvium electrum sive succinum 
crui indeque a Pboenicibus ad Qrae- 
ciam Asiaraque afferri fando audie- 
rat Noster. Quibus tamen fidem se 
babere posse negat, cum vel amnis 
buius nomen Graeci quid sonet, 
Graeci autem minime ad eas usque 
terras pervenerint. Qui postea Eri- 
doni nomine insignitus est Italiae 
flnvius, Padus (conf. Plin. H. N. 
Ili, 16. XXXVI l, 2. Virgil. Georg. 
1,482 ibiq. L H. Voss.), de eo Ue> 
rodotum , qui Thuriis , i. e. in ipsa 
Italia , opus suum absolvìt , nequa- 
quam cogitasse, satis, puto, erit 
manifestum; eoque magis miramur 
Plinium de Herodoto, qui urbis Ro- 
mae anno CCCX (i. e. 444 ante 
Chr. n.) historiam suam Thuriis in 
Italia condidcrit, scribentem haec 
adderò potuissc: „quo magis mirum 
est , quod eidem credimus , qui Pa- 
dum amncm vidisset, neminem ad 
id tempus Asìae Graeciaeque aut 
sibi cognitnm.** (Hist. Nat. XII, 4, 
8. §. 18). Plinio addimus eos, sì qui 
nostra aetate contenderunt , Hero- 
dotum, qui bene certe cognitum ha- 
buerit Eridanum , id tamen profiteri 
noluisse mercaturae causis addu- 
ctum iisdem fere, quibus etiam 
Phoenices commoti de terris remo- 
tioribus , quae commoda ipsis prae- 
bcrent commercia, aut consulto ta- 
cnerint aut varia confabulati sint, 
ut nuper statuit Halling in Wiener 
Jahrbb. LXIII. p. 123, cui recto 
advcrsati sunt Wuttke ad Scbaffa- 



222 



IIERODOTI 



davóv riva xaXée6^av nQog fiaQfiaQiov notafiòv ixdidóvra ig 



rik: Slav. Alterth. I. p. 105, Ukcrt: 
Geogr. d. Griech. u. Uocm. HI, 2. 
pag. 258. Ac recto etiam monuit 
Grotefend. (Zur Qeogr. u, Gesch. von 
Alt-ltalien I. p. 7), Eridanum, cuius 
vel ante Ilerodotum iam Hc8Ìodua 
facIatiuentioneinTlicogon. 338, mi- 
nime ad Padum referri posso, sed 
iictum esse fluvium in Earopae tra- 
ctibus borealibiis: quem eundem 
qiio:l in llcrodoteo loco prò Hhcno 
liaberi vult idem vir doctns (I. 1. 
pag. 15), vereor ut assentir! pos- 
8im. Nec magis accedere possum 
Ukerto (1. 1. Il, 2. pag. 17) , qui He- 
rodotca hacc de Eridano relata vult 
ad ca , qnae de Galliac fluvìis , de 
Garumna , Ligeri , aliis fama Hero- 
doto innutuerint, cui merito oblo- 
quitur Kruse: Urgeschichte d. Estb- 
iiisch. Volksstammes pag. 308. Ac 
dudum antca iam in ea, quae h. 1. 
do Kridano atquc electro Noster 
scripsit, inquisivernnt viri docti, 
in ter quos suftìciat nominasse Gcs- 
ner. in Commentati. Soc. Kcg. Got- 
ting. T. HI. p. 07 etinprimis p. 88 
scqq. et Haier. in Commentatt. Aca- 
deni. Petropolit. T. VII. p. 340 seqq., 
qui amnciii Diina (p. 351) prope Ki- 
{▼nm hodiernam , cui fluvio apud 
Marcian. Heraclcot. Peripl. II. §.39 
noiucn*Pot'(^a)v, Ilerodoti Eridanum 
CHse statuit assentientesquc nactus 
est nostrac aetatis viros doctos, 
Schaffarik : Slavisclie AltertliUmer v. 
Wuttke I. p. 103. 105, Kruse 1. 1. 
pag. 297. 310, alios: a quibus dis- 
seuMit iam Wessclingius , qui ipse 
rum aliis Ilerodoti Eridanum, quac 
Graeca sit vox, relatum vult ad 
lìhotitnmen fluvium, qui Vistulae 
band longe a Gedano misceatur, ubi 
etiamnum succini mag^a copia, qua 
omninoPrussiae ora maritima abun- 
det. Cuius fluvii nomen varie pronnn- 
tiatnm peperisse statuit Graecum 
'HQiòavóv. Wessclingium secuti 
sunt Larcherns in nott. ad b.l.,Ren- 
nel. 1. 1. pag 397, Italns Ilerodoti in- 
terpres, alii. Quibuscum conf. I. II. 
Vossii disputata in: Weltkunde d. 
Alien (Ephemeridd. lenenss. 1804) 
p. XXXI seqq., A.B.Wilhelm: Ger- 



mania etc. p. 81 , Dilthey in nott, ad 
Taciti Gcrm. 45. p. 291 seq. et in scri- 
ptione peculiari de electro et Kri- 
dano, quae prodiit Darmstad. 1824, 
Hecrcn Idccn. I, 2. pag. 70. 71. Il, 
1. pag. 178. Ac Dilthey. 1. 1. pag. 17 
Ilerodoti locum ad totam rem diia- 
dicandam iure censet gravissimimi, 
quippe ex quo pateat , Eridanam ex 
autiquiorum Graeconim aent«ntU 
in extremis Europao finibus ad sa» 
pteutrionem versus fuiase , onde 
eleòtrum adveheretur. Qai flaviiu 
parum cognitus cum a scriorìboa 
j>crperam prò Pado haberetnr, nai- 
tisque fabulis haec rcs exornaretnr, 
probabilius videtur Dilthoyo, ViMtm- 
IttiH Eridnni noroinìs celcbratam mm 
(pag. 22), ad cuius ostia nempe 
vera olcctri patria invenìatnr, qiUM, 
missis aliorum fabulis, in mari Bal- 
tico ciusque oris sit qnaerenda. At- 
quc hoc ipsum mare Balticum (not: 
Ostsce) Er idillio fluvio indicari longa 
disputatione efticere studet J. O. 
I lasse in libro: Der aafgefimdeBa 
Kridanus oder nene AnfachlStM 
iibcr Ursprung, Vaterland and Qe* 
Rchichte des Bernsteins (Kiga 1706) 
pag. 59 seqq. 83 seqq. Ad cuius maria 
li torà cum Phoeniccs pervenisse ne- 
get Kcdslob , extra hoc in Cimbriea 
pcninsula, in ducatu Slesvico-Hol- 
satico elcctri patriam collocari ibi- 
que etiam Eridanum qaaori volt 
idem vir doctus ; vid.Thule, die phoe- 
nicisclien Handelswege etc. (LijM. 
1855) cap. II. p. 13 seq. etili, p.23 
seq. Equidem ut Eridanum flaTiam 
fabulis poctarum sollertià postmodo 
praccipue celebratis adscribendaHi 
osse pcrsuasum habeo , ita qni ve- 
rum eins situm indagare vclit, cam 
vix quidquam profecturum esse pa- 
tem. Namque electrum cum vii 
aliunde nisi ex orisEuropae septeo* 
trionalis maritimis , ubi adhac prò- 
vcnit, ad Graecos afferri potuerit, 
Phoeniccs, qui vel totam Africam 
circumnavigasse dicuntur , hat qao* 
que Prussiae regiones navibus adi- 
isse indcqnc electrum secnm abata- 
lisse , a vero non prorsns abhorret. 
Conf. Dilthey. 1. 1. pag. 21. ft« 



THALIA. m. 115. 



223 



^aJLaóOav xrpf TtQog fioQsip/ avé^Mv^ àit* otbv rò iqk^xzQOv (poi* 
xav Xóyog iòti , otir^ vrfiovg olòa KaóóirsQidag iovfSag , ix rc5v 
o xaóóitBQog initv tpoirà. roOto iiìv yÙQ 6 *HQidavòg avrò xar- 
fiyoQÙi rò owofucy òg itfri 'EXXip/ixòv xal ov fiaQfiaQOv, vnò 
%Oif{tio 8i xivog icoirfiév xovxo dì ovdevòg avrónrecD yevo- 



QaoB iamen eosdem ob magnam 
saccinì pretiom de locis, unde ad- 
reberent, yel oihil qaidqaam vel in- 
certa, mirabilia adeoque horrenda 
aodito Graecis nanraMe credibile 
iit, indicantcs scil. electri patriam 
Eridanum flaviam , fabnlosum illam 
quidem nee caiquam accuratius 
aotam. Qaae ipsa dein poetae Orae- 
ei aasampsisse magisque adeo prò 
BK>re exomaiifle censendi sunt. Ut 
eoim terrestri itinere siiccinain a 
Baltici maria oris ad Pad! ostia aut 
io Paononiam regionesquc a Qrae- 
cis Romanisve habitatas allatum 
credam, a me impetrare non pos- 
sam, quamquam Ritter. (Vorballe 
p. 183) sic ezistimasse video, at 
electri mercatores ad Eridanum, 
quo* norit Herodotns (?) , quorum- 
qiie emporium, ubi Herodotas sua 
aeceperit (?) , Olbia fnerit , tali iti- 
nere usi sint. Qua in sententia 
praeÌTeratBaier. 1. 1. p. 353 snecina 
stataens primum a populis ad Eri- 
danQm transmissa esse ad Scyihas 
et secando Borjsthene ad catarra- 
ctas, ibi excepta esse aBorysthcni- 
tis Graeeis, qoi se Olbitas diccre 
mallent. Accessit postea Voigt (Oe- 
•diicbte y. Prenssen I. p. 19), qui et 
spse triplici terrestri itinere elo- 
ctrom ad Graecos Romanosqne 
perdactom esse arbitratur. Scd Ile- 
rodoti eerte aetate tale commercium 
itinere terrestri nondura exstitisse 
recte mibi stataere videtur Kmse 
1. I. pag. 209. 296. — De electro 
praeter eos riros , ^uos iam laudavi- 
mus , nostra aetate accnratius seri- 
psernnt , omnibus veterum locis al- 
latis, Ideler. ad Aristotel. Meteoro- 
log. IV, 10, 3. Voi. II. p. 521 seqq. 
et Ukert in: Zeitschrift fiir Alter- 
tbamswissenscb. 1838. nr. 52. Con- 
ferri denique poterunt quoque ea, 
qoae leguntur in Berghaus. Annali. 
Ueograph. 1833. pag. 321 seqq. 



luSiSóvza] 8c. tÒ vdatQ. Cf. I, 
ibiq. nott. Ad otfv vid. nott. ad I, 
7. jioQiTjv scripsi prò vnlg. ^oq^v, 
ut 111,97.1, 6, ubi cf. nott. Herodo- 
tea excerpsit Eustatb. ad Dionys. 
Perieg. 501. De insulis Cuttsileri- 
dibus disputavimus in Excursu ad 
h. 1. 

ov fiagfiagov] Sic scripsi cum re- 
centt. edd. probante Bredov. p. 129, 
e Bancrofti et Vindobon. libro. Vali, 
et Eustath. ad Dionys. Perieg. 14. 
Conf. Herod. Vili, 19 et 1 , 00 ibiq. 
nott. Vulgo ov TI Pag^uQuiov. Ad 
signidcationem verbi nazriyoQtit (i. 
e. arguii, oslendil) in antecedentibus 
facinnt ea, quac attulit Wyttenbacb. 
ad Platon. Phaedon. p. 184. Eodem 
modo Nostcr IV, 189. In seqq. tov- 
TO Òìy ovdfvòg autónrea) ysvo(iévov, 
ov Òvvafiui dxovsiv vocula ov abest 
a Sancrofti libro dnobusque Parisi- 
nis: inde prorsus omisit eam Din- 
dorfius, uncis inclusit tanquam spu- 
riam Dietsch : atque abest illa sane 
in loco prorsus simili, qui legitur 
IV, 10: ovdsvòg yàg tfr) avtÓTCTfO} 
tldtvai (payiévov Óvvafiai nvd'i- 
a&ai : quare etiam hoc loco abesse 
illam malui quam retinere; ncque 
enim ea vis inest, quae in altero 
loco , qui legitur II , 29 (allov dh 
ovSsvòg ovdìv Idvvàyir^v nv^ia&ai)^ 
sed simplex negatio suffìcit, quem- 
admodum eo loco, qui VII, 139 in- 
venitur: xijv yàg tofeUi^v — ov dv- 
vayiat nvÒ'taQ'aiy ìjzig av 17 v. Ad 
vocem avzÒKxrig praeter locum lau- 
datum IV, 10 conf. etiam Vili, 79. 
80, ubi idem vocabulum cum qua- 
dam vi ponitur. Itaquc loci sen- 
tentia erit haec : tum vero a ne- 
mine, qui ipse suis ocutis haec vidil, 
accipere s. audire possum , quamvis 
studiose inquirens, mare esse ultra 
Europam septentrionem versus ex- 
tensnm.** 



224 



IIERODOTI 



fiévov dvvafiat dxovóac , rovro ^aXerav , oxog d'diXaóod Ì6ti. ri 
Ì7téxsiva Ttjg EvQaitrig. ii, iaxaxrig 6^ (avo re xaOóCxBifog ifiUv 
116 (poLta xal rò i^kexxQOv. IlQÒg de aQxtov rijg EvQcixijg xqJUfi 
Tt TtXetótog %Qv0Òg ^(paCvBxai iciv oxcog ^ìv yivófisvog^ ovxTSS 
é^oj ovdì rovTO axQBXBcog BÌitai * XéyBxai 8ì rmìx ràv yQvxàv 
ccQTtd^BLV ^AQiiLaanovg ^ avÒQag ^owoq)d-dk(iovg. XBidvfiai dì 



TOVTO fisXsTÒiv] i. e. qaamvis stu- 
diose, enixe id agens, ut se. vei^um de 
his certique quid compcrirem. Cf. VI, 
105. Quarenon erat, cui* haec solli- 
citaret Valckeu. — De etyrao vocis 
-^XfKTQOv non est qiiod agam post 
ea, quae ex veterum et recentiorum 
disputationibus attulit Dilthey. 1. 1. 
pag. 6 seq., qui idem monet, pa^. 7 
seqq. liane vocem de duabus rebus 
piane dtversis usnrpatam esse, cum 
modo metallum quoddam (de quo 
JMinius Hist. Nat. XXXIII, 4, 23), 
modo succìnum, quod dicitur, signi- 
fìcet. Herodotnm de succino (quod 
forsan prò metallo habuit, modo no- 
rit accuratius, quod ipsum dubitem) 
cogitasse, vix est quod moneam. 
Conf. etiam Hasse 1. 1. p. 51. not., qui 
piane alia ratione huius vocis ety- 
mon explicarc studet, de adverbio 

fjQL (i. e. mane, ad orientem) et de 

radice Òavog cogitans , qua in Cel- 
tica utique lingua rivum s. fiu- 
vium signifìcari contcndunt. ,,Conf. 
etiam Milin. in Mineralogie Homc- 
rique Class. V. p. 48 seqq. ed. se- 
cund., ubi p. 58 Herodotcus quoque 
locus attingitur," Cr. 

^^loxdxrig S' av o ts naaairfgog 
— tÒ fjisìiTQOv] His verbis coneludit 
Noster suam narratìonem, respi- 
ciens adea, quae supra cap. 106 
cnuntiaverat: ai Ó' saxccxicci noag 
T^g oUovfièVTig tà ìidlXiata ^Xaxov 
(ubi vid. nott.) et quae in fine cap. 
110 iterum pronnntiat: al òrj tòv 
hxaxiaìo'Cnaai — tà ytccXXiatcc do- 
néovra rj(jiìv slvcci nal anavicóvaza 
^X^iv avrà, 

Cap. CXVI. 

rigòg dh agutov x^g Evpawrijff] 
Ex h. I. et IV, 42. 45 intelligi ait 
Schweigh., Kuropam ex Ilerodoti 
ratione seenndam totam Asiam su- 



perne porrigi universsmqae Anaef 
quam nos vocamus , partem septen- 
trionalem comprehendere. Aeeii- 
ratius in haec inqulsivit Heeren. 
Ideen I, 1. p. 93, commonAtrmns 
verba ngòg apxrov xrjg EvQWKtjg et 
seqq. non tam ad Eoropae nostrae 
partes septentrionales et occidftD- 
tales spoetare, quam ad Asiae re- 
giones septentrionales (ad qams 
casdem fabulam de Arimaspit perii; 
nere patet ex IV, 27) ae aigillatim 
ad eos montes, qui Siberiani a Tar* 
taria magna seiungant, none cogni- 
tos nomine Mai et auro miniala 
carentes , cum , quae illic habitaMe 
dicantur gentes , oranes auro abim- 
dare perhibeautur , et metall<aiim 
reliqniae adhuc in iis ipsis regioni- 
bus inveniantur , quibos orbem ter^ 
rarum omnino claudi et terminari 
putarint. Conf. etiam quae ad HI, 
102 adscripsimus. 

noXXtji XI nXsCaxog XQVOÒg tfaivt' 
xai] XI cum recentt. edd. plurinm 
codd. auctoritate recepì, cam volgo 
abessct. — Locutionem vnì% tmw 
y^VTrcÒvilIustrantHomérica Ili. XVI, 
353. Od. XI, 37. Ili. V , 854. Vili, 
504. XV, 028. 720. XVU, 461. 581. 
Idem dicendi p^cnus frequens apnd 
Apollonium Khodium, cuins locos 
collegit Wellaner. in Indice edit. 
suae s. V. Tu vide nunc de hac for- 
mula Uomerica accurate disputan- 
tem Spitzner. in Excurs. XVIII ad 
Ilomeri Iliad. pag. 77 ; cuina dispa- 
tationis summam retulit Dindorf. in 
Thesaur. Ling. Graec. T. Vili. pag. 
124. — De gryphum fabula disputa* 
vimus in Excursu ad h. 1. De Ari- 
maspis videbimus ad IV, 27. 32. 

avdgag iiovvoq>d'dX(iovg ] Unni 
Sancrofti liber fi,ovoq>9'aXfiovg^ pra- 
ve: vid. Bredov. pag. 164. — In 
fine cap. veteres edd. at dh mw 
iaxcixictif quod rctinuit Dindorfins; 



TIIALIA. riT. 115 — 117. 



225 



iwdì Tovro, oxog (iovp6q)^aknoi avÒQsg {pvovrat , (pijaiv ixov- 
ztg rriv aXXr^v òiioCfiv rotoi akÀoidi av^QcinoiOi, yli di) àv 
Ì6x(KTial otxaoi^ nsQixXritovfSai tip/ akkrjv x^Q^v xal imòg 
ixd^fyoìHfai j ràxakkióxa Soxéovta ri^iv dvai xal anavicirata 
iXBtv avrà. 

"Eóri dì Tcsdiov iv ry ^AaCri nsgixexXrjtusvov ovqbV nàvxo- 1 1 7 
^£1/, diaóipdyeg de rov ovQSÓg eioi tcìvxb, tovxo rò jteòCov i/i/ 
Hiév xore XoQaOfucjVj iv ovqoióì éòv tc5v XoQaC^Cav re avróv 
xal 'T(fxaviov xal IIccq^ov xal £aQayyt(ov xal (ùa^avaifùv^ 
hcU Té 6\ négóai ixovCi rò XQarog^ ècri rov fiaotldog. 
256 & d^ av rov nsQixkritovrog ovQSog rovror géei norafiòg (idyag. 



equidem cdid Schweìgh. et Gaisf. e 
dnobiifl Pariflinis codd. reposui at 
d 1} « f iaxittiaì, qnod hnic loco me- 
lina conyenire videbatar. Ad ipsnm 
aententiam yid. nott. ad III , lOC» 
init. 

CMcnmaxaxa ^%hv avtà] avrà e 
Sancrofti libro alteroque dedi cum 
Bindorf., Bekker. et Dietsch. prò- 
baate iam Wesselingio, idque re- 
fero ad proxime anteccdeiitia za 
naXXieta do%àovta rifiCv sivai kuI 
enawiwtaxa cum vi quadam addi- 
tami : f,ea , quae pulcherrima videntur 
mobis este aigue et ipso rarissima.** 
Volgo avrai, quod Scbwcigbacnsor. 
et Schaefema retinaerunt, quod- 
qne niiDC etiam pracfert Dieta eh. 
(Jahrbb. f. Philolog. u. Paedagog. 
Voi. LXVIII. p. 400) , Bubiectum la 
ioiuziaì repeti ratus voce aitai ^ 
qaod Tel ob verbum ottiaai nimis 
remotnm credere neqiiéo. 

Cap. cxvir. 

duiOtpayfg] Gloss. Herodot. ai 
dnattSaai net gai. Kadem Gregor. 
Cor. de dial. lon. §. 14(i, ubi vid. 
nott pag.538. Conf. nott. ad Herod. 
II, 158 et add. VII, 199. 210. De 
accenta grammatici et veteres et re- 
ccntiores ambigant, scribentcA Òià- 
otpaytg , òtaaqiayìg et diaGq,ttyfg. 
Bastimi ad (ireg. Cor. 1. 1. nniee pro- 
bai Siaaqpdysg. Plnrima dabit Tbc- 
aaar. Ling. Graec. T. II. p. 1334 
ed. Diiidorf. No»: SchlucfU, Fets- 
xchlucht, Cum vero vix credibile sit, 

lIKkODOT. II. 



unum euudemque fluvium per quin- 
que montium fauces in planiticm 
orumpere, de aggeribus potius bìc 
cogitari posse putat Gutbe 1. infra 
allato p. 790, quibus perfossis Uu- 
vii aquae in planos campos trans- 
mittantur. 

r\v fi^tv notf XoQaGfiifùv] De hoc 
genitivo, qui additur verbo BÌvat, 
plurima attulit Valcken. ad b. 1. Mox 
edidi /v ovQOioi iòv (cum in fìnibus 
esset sita planiiies) prò olim vulg. iv 
ovQfOi ióvtcùv, quod teneri vult Man- 
nert. Geogr. der Griech. u.Roem. V. 
pag. 8. Breigero (Asine diffìcili, p. 
07) verba iv ovqolgi ióvtoìv Xoqa- 
Ofiicov piane eiicienda videntur. — 
De gentibus, quae bìc nominantur, 
vid. nott. ad III, 93. Soli Hyratnii^ 
qui iidem etiam in Xerxis exercitu 
militasse dicuntur VII, 02 (ubi conf. 
nott.), hoc loco adduntur, quos cur 
in Satrapianim indice Noster haud 
nominaverit, eo mag^is mirum, quod 
Hyrcania terra antiquissima Persa- 
rum vìdetur , cuius vel in primo ca- 
pite libri Vendidad mcntio fit , ubi 
nono loco quae commemoratur terni 
rehrkàìta, cani de Hyrcania vulgo 
intelligunt , quae ad oram meridio- 
nalem maris Caspii extenditur (vid. 
Kiepert Monatsbericht. d. Akad. zu 
Hcrlin. 1800. p. G3I), oblor|UCJite 
M. iraug(Hnusen, Aegypt. Stelle ctc*. 
V. p. 114 «cq.), qui aliter intcrpre- 
tans verba libri Vendidad de terra, 
quae nunc vocJitur Kant/ft/iar, cogi- 
tari vult. 

/x Srj (ùv rov TTfnivArjtovTog ov 



226 



HERODOTI 



ovvo^ia di OL iòti ^j^xrig. ovtog 7CQÓt€Q0v (ihv aQdèóxs , dittls^ 



Qsog tomov %. x. l.] Planitiem ablle- 
rodoto commemoratam in montibus, 
qui a Caspio inde mari Indiam ns- 
que tang^ant et latiore Paropamisi 
appellatione comprehendaniur , ubi 
g^ntes hic indicatae consedcrint, re- 
gionem esse Kaschmir, statuìt Man- 
nert. 1. ]. flnvinmque Aceti cundcm 
esse, qnem veteres Acesinem, re- 
centiores Tschunah vocarint , in In- 
dum ab oriente influcntem. De terra 
Kaschmir Herodoti verba intelligen- 
da esse statuit quoque Halling. in 
Wien. Jahrbb. Voi. LXIII. pag. 183 
seq. At de hac regione cogitari non 
posse, recte monuerunt Sancto-Cru- 
cius (Examen critiq. d. hist. d'Ale- 
xandr. pag. 714 coli. 829 seq.), Mal- 
tebrun (Nouvell. Annali. II. p. 350), 
A. G. de Schlegel Ind. Biblioth. II, 
2. p. 301 seq. , alii. Hinc planitiem 
ab oriente maris Caspii sitam longe- 
qne ab Indo rcmotam , flnvinmque 
Oxum intelligere vult Gatterer , qui 
prò "AnTiq in Herodoto rescribi vult 
"Airig (Societ. reg. Gotting. T. XIV. 
p. 14 seq. Billerbeck. 1. 1. pag. 17), 
itemque Heeren : Ideen 1 , 2. p. 289. 
I, 1 . p. 191. 482. De Oxo multa Ke- 
phalides Hist. maris Caspii pag. 291 
8cqq., qui ipse pag. 332 scqq. ea, 
qnae de Ace Herodotus narrat , ad 
Margwn fluvium , qui hodie vocatur 
Tedjend, et partem provinciae Cho- 
rasam, quae olim Margiana diceba- 
tnr, percurrit, relata vult, ipsam- 
quc planitiem montibus undique 
cinctam in Margiana montibus re- 
ferta facile invcniri posse putat. De 
Margiana terra, quam in Herodoti 
libris memoratam haud invenimus, 
accurate nuper retulit Guthe: Zur 
Gcschicbte u. Geogrnpliie der Land- 
schaftMargiane, des heutigen Merw. 
Hannover 1856. Quae de Ace con- 
vallcm istam permeante et incolcn- 
tium agros irrigante scribit Herodo- 
tus, ea apprime convenire ait cnm 
ii», quae de Margo Plinius H. N. 
VI, 16, 18. §. 47tradat. Praeterca 
mediocris Margi amnis magnitudi - 
nem talem aqnarum obstructionem, 
qualem a rege Persnrum factam esse 
Herodotus narrat , quodammodo ad- 



mittere videri, qnod in Oxam mi- 
nime cadere merito statuii. In lume 
fere sententiam nuper quoque diqi»' 
tavitH. Guthe in: Jahrbb. f. Phi- 
lol. u. Paedag. LXXIII. p. 705 8eqq«| 
de fluvio Tedjend cogiisni, ques 
prò Ace siveOcho haberi ynlt,qaeii^ 
admodum etiam Breiger. 1. 1. Atm 
prò Ocho habere mayult. Qoo re- 
ctius , opinor, Kennell. 1. ]. pag. 401 
de flumine HUmend, qui in laeom 
Zttrrah s. Zareh le effnndai, agi |NU 
tat, cum illius lacns sii longitido 
XXV milliarr. Germann. et latitado 
quinque milliarr. omniaque iUa re- 
gio manifesta praebeat indieÌA , ao* 
lum ipsum aquis lirooque adyeelmi 
olim fuisse. Itaque, si quid catti 
in huiusmodi rebus omnino consU- 
tuere licet, in ea regione, qnae 
vocatur Sehislan, planitiem ab 
rodoto indicatam quaerendam 
censeo. Ubi fluvium Hilmend, qA 
Aces est, nunc tangunt loca d meita 
incultave, olim bene eulta eraaft et 
babitata, cum fluvii aqnae canalibva 
arte deductis dispergerentur term- 
que redderetuf maxime fertilia. Hoa 
aquaeductus et omnem hane molan, 
qua fluvii a quae per terras adiaeoi- 
tes distrihnercntur, a Temure poft- 
ea ita cversam esse accepinina« ttt 
vix ullum superesset vcstigium. Con- 
sul. Kitter. Erdknnde II. p. 18 a6qq.g 
22 seqq., ne de fluvio Ililmend ibid. 
pag. 19 et VIII. p. 150 seqq. eoU. 
64 seq. , ubi praeter alia hoc quo- 
que monet,*^c.e?t, cnm Ochus in lin- 
gua Pelilwi omnino flnmen denotati 
hac quoque appellatione significali 
potuisse. Quaeln primo capite libri 
Vendidad undeciitid loco commemo- 
ratur terra Hactumat, eam de Talle 
fluvii Hilmend intelligunt et Hang 
(p. ll(i) et Kiepert p. 631 loco so- 
pra ad III, 89 laudato; conf. etiam 
ì^urnouf Comment. sur le Yacna paff. 
xeni seqq. Ac multnm in sacm 
Pcrsarum libris, carminibus TU%I- 
que ore hanc terram praedicari, qoaa 
multis opcribus ad solum sterile ae 
siccum irrigandum arte factis, mul- 
tis eanalibus fuerit insignis, ides 
pliiribus ostendit. Kst enim in He- 



THALIA. III. 117. 



227 



ÌMmidvog nevtaxov , róv elgtiiiivov tovtov tàg x^iQccg , òià dm- 
Cq>ayog àyófievog ixdatìjg ixdótoiOi. èxsC re dì vico rà néQOrj 
éUlj M&tiv^Ci xoióvdè. Tàg diaagxiyag róv ovf^dav évòei- 
lucg 6 fidurdisvg xvXag ix* ixaOrjj diaótpdyv latriife' inoxe- 
xkìiflliivov dì xov vòaxog xijg duìóiov xò xediov xò ivxòg xàv 
ovffémv xdXayog yivixai, ivdidóvxog fùv xov noxafiov , ixovxog 
oh ovóaii^ il^TqkwSiv. ovxot. civ, oi tcbq ifiXQoa&s ici&eifav xQcc- 
69ai xà vdaxi , oix ixovxsg avxp X9^^^^^ ? Ov^q)OQfj ^èyakr^ 
ducifidennai. xov (iìv yàg x^''!^^'^^ ^^^ ^9^ ^ ^sòg^ cjójceg xal 
xotói akkoiCi dvd'QcijtoiOv' xov dì ^dQSog óxsigovxsg [leXivriv 
xal ói^aiiov XQ^tóxovxo xó vdaxi. dneàv ov (irjddv 6tpi naga- 
òidamu xov vdaxog, dldwxeg dg xovg ndgóag avxoC xs xal 
yvpatxsg^ 0xàvxeg xaxà xàg ^gag rov fiaóckaog^ fioàdi (àQvó- 
fuvoi, ó dì fiaóikevg xotót deofidvocóc avxcjv fidXióxa dvxdkke- 



rodotea narratione , qaod vix quem- 
faam latebit , de eiusmodi opere co- 
gHandom, qaod nos àicìmxLE ScMeuM- 
»emmerk. Vìd. Heeren. 1. 1. 1, 1. pag. 
482 seq. Ipse^Iacns, cai nane nomen 
Zurrak b. Zareh, a Teterìbas voca- 
batnr Aria palus; nomen recenti as 
cam gentis SuQoyymv s. dQayyóiv 
nomine (cf. m , 93) componant ne 
prò eodem fere habent; vid. Ritter. 
1. 1. Vili. p. 04. Qno magia miror 
Schìcgeliam, qni I. 1. (qaem Cr. in- 
dicarit) hacc omnia de Ace flavio 
Seta Tideri pronnntiat! 

a^dciFxf , ^laAfZffjtt^Vog] Ad for- 
mam impcrfecti apde<ncf conf. quae 
pio rima afTert Bredov. pag. 285 et 
leq. Ad significatlonem verbi òict- 
liletufàivog (i. e divùus in qainque 
■mnes) rid. nott. ad I, 100. Vèrba 
TiM^ fi^iUpmv xomtùv ad soIqs Cbo- 
rasmios pertinere posse patat Gnthc 
1. 1., cnm nnu8 flavius band snffìccrc 
qneat ad qninqnc gentium tcrras ir- 
rigandas. — Paulo infra prò i£ó- 
ÒOfv cnm recc. edd. recepi du^ódov. 
Conf. Il, 24. — Ad hdióovtog (i. e. 
iaf mente in planitiem fluvio) cf. nott. 
ad 1 , 6. ^ 

9VfupO(f^ — dtor;i^^(0)VTorf] Vid. Ili, 
41 ibiq. nott. — Ad verba vsi — ó 
9fòs conf. nott. ad ITerod. II, 13. 

liilivfjv Ttal 6iJ6a(iov] fifXivri Pa- 
nictim miliacewn Linn. Nobis est: dcr 
gemeine ftirse. Conf. Ilarpocrat. 



s.y., qui fanne Herodoti locum alios- 
que Xenophontis locos excitavit: 
unde alii grammatici sua dnxerunt, 
quos laudayit Voemel ad Demo- 
sthen. de Chersones. p. 580. De se- 
samo conf. nott. ad I, 103. Pro XQTit- 
(Txoyro Schweigh.malebat xQ^j^aytov- 
Tui^ ut Portus. Mox retinui naga- 
didcorai , quam formam coniunctivi 
passivi alii scripserunt nagaSidcH-- 
rat, vid. Bredov. pag. 401. Ad 
verba ardvzsg xarà tàg ^vgctg xov 
^aaiAiOf conf.nott. ad IH, 120. Scri- 
psit autem Noster azàvTig et ògvó- 
fifvoi masculino genere, respicicns 
ad avTOÌ, quod primarium est ad- 
ditumqne habct yvvct^iifg. 

§0(001 mqvòyL^voi] (ùQVfoQ'cti de In- 
pis aliisque feris proprie dicitnr, 
mox vero ad quosvis sonos indistin- 
ctos clamorcsqne inconditos trans- 
fertur. Cf Herod. IV, 75. Ammon. 
de differ. vocabb. et quae Crenzcrus 
citat in Melett. I. pag. 11 not. Add. 
Boissonad. ad Eunap. pag. 225. 570. 
Pindar. 01. IX, 103 ibiq. interprett. 
Apud Livium V, 30: y.uluhitus can- 
tnsque dissoni^* coli. XXI, 28. Idem 
XLIII, \0 ffUlnlantes mulieres" dixit. 
Schweigh. citavcrat Caesar. B. G. 
V, 37: ,,tum suo more victoriam 
conelamant atque uUdatum tollunt," 
— In seqq. ad verba twff Ig rovro 
cp£Q0V6ag cf. similia I, 180 fin. I, 
101. II, 122 138. IV, 200. 

15* 



228 



HERODOTI 



tal àvoiysLV rag jcvlag rag ig xoUro (peQOvCag' ixèàv 31 dui' 
xoQog il y^ otpifùv yivrixai leivovca tò vdoQ , avrai (ùv at xv- 
Àai àxoxXrjtovtai , alkag d' ivrUXerat àvolyeiv aXXousi %fM% 
deofidvoiifi fidkióra tàv Xotnàv. ag dì iyò ol3a àxùvffag , j/fif- 
(tata iisydka TtQrfiiSÓ^svog avoiyei , xaQel^ rov q>6(fOv. TVrth» 
filv òri ixBi ovx(a. 
1 1 8 Tàv dì xà ^ycD Ì7cava6ravTav iittà àvSgàv^ h^a avtmp 

'ivrarpéQvea xatékafis , ifi^ióavra rade , àno^avstv atnùut 
lista rijv Ì7tavdaraCiv. rj^eke ig xà fiaóiki^ta iaeld'àv TUnt^' 
xi0a6^ai xà fiaóilét' xal yàg òri xal ò vó^Log ovxm bI%b tolVi 
ènavaiSxà6i reo ftcf^o) , i0odov ilvai nagà fiaoiXéa avèv iyyt» 
Xov^ rjv ^^ ywaixl xvyxdvr^ ni6y6(iEvog 6 fiaóiXevg. ovx iop é^ 
^IvxaqìBQvrig iòixuuv ovdiva oC iaayyslkai^ àkX^ oxi i/p 
ijtxà^ ioiBvai rjd-els, ò dì itvkovgòg xal 6 àyysXiti^ffog w 
TtsQKùQBOv , q)dfisvoi xòv paaikéa ywatxl (lióysó^ai. 6 3ì *lv' 
xa(paQvrig^ doxscov aq)éag tlfevdsa kéynv^ noiéei xoul3b' óxaói" 
[lEvog xòv àxivdxsa anoxdiLVSi avxàv xd xs (oxa xal rag fiP^ 



fitsàv de did-KOQog — rò vSodq] 
i. e. ,,« salis aquarum imbiberit terra^ 
8. satis ii'rigala, saliata fueiit." Vo- 
cem dtduoQOg ex li. 1. citat Thomas 
Mag. s.v. p. 21(5. Ad locntioncm nt- 
VHV rò vòtùQ conf. Anacreon XIX, 
1 ibiq. Fisclier. Hcrod. IV, 108. Ad 
sìgniticationcm verbi TtQrjGcóiifvog 
(exigens miiltnm pecuniae) cf. II, 
120. V,84. 

nuQf^ TOVfpoQOv] Inter Pcrsanim 
regum rcditii.s praeter ordinaria tri- 
buta reccnsct haec Ileeren. I, 1. 
pag. 482 bene adiicicns, antiqua ae- 
que ac recentiori aetato reges Per- 
Farum iis , quae ad soli fertilitatem 
angendam instituta erant, usor esse 
ad vectigalia imponenda reditnsqae 
suo» bine augendos. Tu vid. etiam 
nott. ad IH, U7. 

Cap. CXVIII. 

Ttatflaps] Conf. nott. ad III , 42. 
De Intapherne vid Excurs. ad III, 70. 
In seqq. verbum xqri^atC^BGQ'cci^ quo 
Herodotnsutitur, valet agerc, trans- 
igere de aliqua re. Citat Thomn.s 
Mag. p. 110, ubi vid. interprett. Tu 



vid. VII , 163 et qnae atttiU ad Cle- 
8iae fragmm. pag. 173. 

xorl yàq dij xal ò vóiiog aStm ilp 
X. T. L] Vid. supra III, 84. Ad 
URuni verbi iiCcyea^ai cf. Il, 40. 
()4. 80 et nott. ad I, 5. Io se^q. 
ad vocem nvXovQÒg cf. Ili , 72. 77. 
156 et ad 6 cfy/fiii^^dpoff uoU. ai 
I, 114. itfQKùQfov band maiavi, li- 
cet duo codd. srcpuD^y; cf. Bre- 
dov. p. 313. 

anaaccfiEvog tòv cexivduta] SicTO- 
cabatur Persarum gladtus, ipso flio- 
nente Herodoto VII, 54. Conf. Ili, 
20. 77. 70. 128. Vili , 120. IV, 6» 
ibique nott. Brevem fnisse ensem, 
tum veterum qnaedam testiinoiiU 
docent, tum Persepolitana monii- 
mcnta, in quibns viri acinaee ar- 
mati ad femur repraesentantnr. Pia- 
ribus monuit Mongcz. Mémoir. di 
rinstit. IV. pag. 60 seqq. — Ad 
usum verbi medii Gnccadiisvos conf. 
Ili, 20 ibique nott. De forma ac- 
cusativi àxivanea (ab crx»Mncf|(), 
quae redit IV, 70. IX, 107, licei 
VII, 54 omnes in forma inciMr- 
xrjv conveniant, conf. RredoT. p. 
224. 



J 



^ 



TU ALIA. m. 117 — 119. 



229 



f€cg TceQÌ tÒv jakivòv tov Xnnov jceqX tovg avx^vag 
òffiB^ ìuù ajc^xe. OC di ra padtXév deixvvovCi Scov- \ 19 
ì xì][v alxCviv elnovj dt^ ijv xenov^òxag strjiSav. da- 
OQQoii^ag^ ^ifi xoivà lòyo ol f§ nanoiriTióxeg ìghSc 
f$étax£fi7c6iièvog iva €xa<Stov àitaxBiQàxo yvcifirjgj st 
voi €Ìói xà n€notri(i£va. ènBt xb ài i^efiad-a , cog ov óvv 
\ atri xavxa nexoirjxàgj ikafle avxóv xs xòv ^IvxafpiQ- 
tovg natdag avxov xaì xovg oixritovg icavxag ^ iknCdag 
ÌX&v^ ILSxà xàv Gvyyevéav ^iv iicifiovXevBiv o[ ixavd- 



wtQÌ tÒf xaXivòv — /di?(Ff ] 
h. 1. sic rcddidit: „anres 
iraecÌBas se.) circa frenum 
a# cervicihìts eorutn circum- 
' ita homnes dimisH." Rqni- 
intelllgo, nt Intaphcrnes 
lares (praccisas et) circa 
ai (qao scil. vectas acces- 
ezaa dcinde circa ccrviccs 
Jloram alligaverit atqiie 
im sic (i. e: auribiis ac na- 
ici alligati») dimiserit. Nec 
[^UB hunc lociim accepisse 
lippe qnem sic reddidit: 
inen Sàbel und liieb ihnen 
l Ohren ab und hiingtc sic 
ugel seines Pfcrdes und 
ihnen um den Ilais und 
er 9ic laufen.'* Nam In- 
pro eo Persarum more pa- 
llio vid. Brisson. de rcg. 
neip. Ili, 2. 3, insideus 
idio armatus ad rcgias ae- 
BìBse putandus est. Te- 
lonumenta , quae modo 
epolìtana. — Ad àvHi^aq 
87 : i^tLQCtg , et Aristo- 
arn. 944 : tovg arecpdvovg 



Cap. CXIX. 

^ BaotXé'i SfiyLvvovai] Kx 
e Smncrofti libro reposui 
I prò vulgato ^ftxriWt, 
ferodoto ferri nequit; cf. 
.4028eq etnott.ad 11,80. 
>didit ÒHiivvai^ Dietscb. 
lectioncm retinuit. 
«TO yycaftijg] i. e. tinius cn- 
(eniiam exphrabat, unum- 
mabal. SicUI, 52. 128. 



134. 135. V, 85. Vili, 07. I, 47, ne 
plnra. Nam verbum medium nfiQn- 
G^cti indeque composita deponcn- 
tium vim adsciscunt signìficatu ten~ 
tandi, earplorandif addito genitivo, 
de <|uo monuit Kuchner. Gr. Gr. §. 
530, h. Conferantur etiam Poppo: De 
verbb. Graecc. mcdiis (in Seebode 
Archiv fiir Philolog. 1820. nr. 59) 
pag. 236. not. 90 et Meblhorn. in 
Seebode et lahn. Annali, pbiloll. et 
faedagogg. I, 1. pag. 40. not. 32. 
Ad verba : bI av^vinciivoi fiai xà m- 
noirifiìvùì (i. e. niun comprobasftenl 
s. consensissent in id, quod ab fnéa- 
pkcrnc factum erat) , vid. V , 20 coli. 
VII , 15. AflFert quoque llerodotea 
Voemcl ad Demosthen. de Coron. §. 
107 {GX'yyLCczcLCvovg ysvéad'ai) in Pro- 
grammate Francofurt. 1842. edito 
pag. 7. 

o)g ov Gvv hniivoiai itrì\ In bis 
praeposìtiouem avv consensitni s. au- 
x'Hium denotare , monuit Fiscber. ad 
Weller. Ili, b. pag. 147. Conf. He- 
rod. Ili, 153. 

ìlnidccg noXXàg ^z^^ì >• ®- »'«/^/'' 
exùsiimans (s. timcns) Ad quam no- 
tionem vocis ilnìg atque ilni^fiv 
faciunt, quae trndit Thomas Magist. 
pag. 299 seqq. coli. Stallbaum ad 
Plat. l*hileb. pag. 91. Interprett. 
ad Thucydid. I, 1. Atque sic piane 
loquitur sed mutato sensu (magnam 
spem habens) Herod. III, 122. Ad 
verbum inipovlsvfiv cf I, 21. Vili, 
132. Ad verba ^drjas t^v /xrt dc(- 
vdtcp conf. nott. ad I, 109.^ Ad ver- 
ba seqq. (ponéovaa M rag d-vgag 
Toù paaiXéog cf. Ili, 120 ìbique 
nott. 



230 



HERODOTI 



ótctóiVy óvkkafiòv de óq)sag Idriós rìj^ ènl ^avatp. ^H dì 
yvvri tov ^IvxatpéQVBog , tpoixiov^a ènl xàg ^vQag tov fiaóiliagj 
xlaiedxs àv xaì oòvqìóxbxo ' leotevóa dì aUl ronnrò tovro tov 
dagetov Iich0b oixxelQai ^tv. 7td(iìl;ctg de ayyeXov ikeye taie' 
SI yvvai , fiadikevg xoi dagelog dtdot èva xàv dedeiiévmv at- 
xfjtiov ^viSaa^at , xòv fiovleai ix navxav, ^H dì ^vkev6afLéìm 
VTCexQvvaxo xàde ' Ei ^ìv drj (loi dtdot fiaOikevq £vòg rijr ifV- 
xh^^ ccCgéofiav ix navxcav xòv ideX(pE6v, nt}d^^evog di ^a- 
QBtog xaOxa xaì d'oavfiaaag xòv Xóyov^ Teé^tt^ag rjyoQeve' Si yv- 
vai^ elQoxa <Se fiadtXavg^ xiva ix^vóa yvdiiriv, xòv avògate 
xaì xà xéxva iyxaxakvTtovda , xòv ddekq)eòv eXkev negulvat toì, 
og xaì àXkoxQimaxog xoi xàv TCaCdfov xaì edoov xexaQi6fUvt^ 
xov àvdQog iaxi. 7/ d' cc^eifiexo xotode ' Sì fiaóiXev^ àvìiQ fiiw 
(lOL av akXog yévoixo^ il daifiav i^ékoi^ xaì xéxva aXXa^ et 



nlatsOTis av naì òdvgiaKfTo] av 
cum Schweìgh. et Gaisf. e Fioren- 
tino binìsqno Parisinis ndicci , cum 
vulp^o abcsset. Vid. Ili, 51 ibiq. 
nott. Ili, 148. 1, 10(5 ibiq. nott. Bre- 
dov. pag.286 et G. Hermann Opuscc. 
IV. pagf. 23. Tiietur quoque vocu- 
lam av Matthiao in Misceli, pliilo- 
ìogg, Add. p. 84 , a ^r. landatus. 

^Sl yvvai] Conf. nott. adi, 111 et 
add. Moebinm ad Annereont. pap:. 
27. 28, qui hnnc compellationem ho- 
ncstam esse et virginis et nxoris ad- 
monet. In seqq. rctinui dXlotQiw- 
ratog, in quo superlativo omnes 
libri scripti consentiunt qucmqne 
bene etiam mihi tuitus esse videtur 
G. Hermann. Opuscc. III. p. 108 
seq. (coli, ad Viger, p. 718), Grae- 
cos superlativum prò comparativo 
posnisse docens, ubi duo simul in- 
dicare voluissent, et maius quid 
esso alio et omnino maximum: ut 
igitur hoc loco a mnliero frater di- 
catnr omnium , qui ad ipsum s. ad 
ipsius domum pertineant, maxime 
alienus ac vel magis profecto alie- 
nus ipsis filiis a se natis. Quao ra- 
tio cum displiceat Bredovio pag. 60 
hanc totam orationis formam Atti- 
cis aptiorem esso indicanti qiiani 
Nostri sermoni, recipi inde vult 
cum Bekkcro dlXotQioìtfQOg ^ quod 
cxbibcnt quoque Dindorf. ctDietsch. 



Sanum videtur saperlaiivam ha- 
bnisse Wjttenbach. ad Platarth. 
Mor. II. p. 080 seq. 045 a Cr. ÌMM- 
datus. — Mox prò ^caov terips! Sr- 
aov cum Brcdov. p. 144. 

dvriQ fiiv (loi av SXlog f^M- 
To] Cum Florent. exhibeat itÌ9 «M 
(prò iiév jU'Ot), utrumque, aaeton 
Schweìgh. , fortasse sic iaDgendani; 
(itv tot av (loi. Sed praestal ne- 
gata , quam recentt. edd. qaoq«0 re- 
tinncrunt. Vox dafpuov sigiiifiQa- 
tione vix differt a voce ^sòs, qoMi 
utramquc vocem promiscue Noeter 
ndhibuit 1,80.87. 11,43. PlaraGer- 
hard in: Denkscbrift. d. Akad. i. 
WiRscnschaft. zu Berlin, mnn. 1852. 
pag. 251 seqq. itemqac Ukert in: 
Abhandll. d. k. siichs. Getellsch. d. 
Wissenschaft. 1850. II. p. 137 seqq. 
140 seq. — Ipsa scntentia eam 8o- 
phocl. Antigon. 000 seqq. sic eon- 
venit, ut alter alterius vestigia le- 
gisse alteriusque verba cxpreteine 
videri queat. Etcnim Antigonas 
haec diccntem facit po^ta re. M5 
seqq. (800 seqq. ed. Boeckh.): 

nócig (t,bv av ^toi nat^avovxoq ilr 

Xog ^r, 

%aì natg àn* aìXov tpnotòi^ ^ 

xovd* fjfinla*09' 

firjTQÒg d' iv '^jIiSov %al mn^H 

%tKSV^6tOlV j 

ovu iat* àdsXtpòg, octig Sv (Uc- 

0TOI noti. 



TIIALIA. III. 119. 



231 



taika axofioÀoifu' xargòg dì xal ^fitQÒg ovx in fiev ^(oóvr&v 



Quae cum ex Uerodoti imitatione 
fluzUse contenderent viri docti, ali- 
ter cenmiit Valckenar., quo auctore 
Sophoclea potitu dedit Herodotus 
ad Terbum propemodnra expressa, 
affertqne idem ex hoc fonte ductam 
similem Luciani sententiam in To- 
xar. cap. 61. Contra qaem baud 
•ciò an recte iam Hejse Quaest. He- 
rodd. pag. 67 not.: „At aegre He- 
rodotam e Sophoclc haosissc tibi 
pennaaeriB, qaae tanquam histo- 
ricaa personae dictam ille rcfert; 
quaoqiiam Clemens Alexandr. Stro- 
raat. VI init. p. 625 D. forti istius 
Herodotam arguì t/* In eandem 
«ententiam disputat ad h. 1. Italus 
interpres. Herodoteam sententiam 
eoUaadat Plutarch. De fratern. 
amor. pag. 481 E. Sophoclea affert 
et Clemens Alcxandrinus 1. 1. et Ari- 
stoteles Rhett. Ili, 16, 0: ut mirum 
sane videri queat, cnr Sophoclis 
TersuB, qui in omnibus codicibns 
inveniuntnr , nostra aetate a viris 
doetift in fraudis suspìcionem ita 
addacti fuerint, ut illos ipsos ad He- 
rodoti verba confictos ac postniodo 
Sophocli intrusos credcremus; vid. 
C Schoenborn: Ueber d. Acchtheit 
der VV. 805-906 in Bophocl. Anti- 
gon. VratislaT. 1827. Adde Schoell : 
Sophocles. 8ein Leben und Wirkeii 
(Frankfurt 1812) p. 1 19 seqq. A. la- 
kob in introductione ed. Antigou., 
qnae prodiit Berolio. 1849. Scherni : 
Ueber Sophocles Antigon. Vs. 901 ff. 
Bruchsal. 1851. Schneidewin in ed. 
quarta Antig. p. 113. A quibus vi- 
ris doctis ita dissentiOf ut hos ver- 
sus ad ipsam sententiam necessa- 
rios planeque aptos ad totam fabu- 
lae conformat ionem ipsinsque Anti- 
gonae orationem indeque maxime 
integros iudicem ; tu vid , alios ut 
iaceam, Wex Frólefi^g, ad Sophocl. 
Antig. p. 71. CSapellmann in: Khein. 
Westph. Mus. (1843) II, l. p. 60 
seqq. Witzschel in Jalirbb. f. Phi- 
lol. n. Paedagog. XLIX, 3. pag. 256 
seqq. et in editione Antigonne So- 
phock pag. 25. Boeckh in edit. An- 
tigon. Sophocl. p. 260 seqq. Botho 
ad Sophocl. Antig. 1. 1. Bon. Laza- 



rewics De vcrss. spuriis ap. Sophocl. 
p. 34. Sani igitur si sunt hi versus 
et a Sophocle ipso profecti , quacri- 
tur, num ex Herodoteae seutontiae 
imitatione fluxerint , quae ipsa band 
paucorum virorum doctorum est opi- 
uio (conf. F. Schuitz. De vit. So- 
phocl. pag. 140. Wex I. 1. pag. 73. 
H. B. von Hoff: De mytho Holen. Eu- 
ripid. p. 38—49. Fr. Kitter in : Wien. 
Jahrbb. CVIII. pag. 207 et Didjrmi 
Opuscc. p. 61), an Herodotca e So- 
phoclis imitatione ducta sint: quo- 
rum altcrutrum si ponas, neccsse est 
statuas, vel Herodotum, qui aliquot 
annis ante Antigonam in sccnam de- 
ductam Thurios cesserat , ibi So- 
phocleae fabulae cognitionem acco- 
pisse, vcl Sophoclem Herodoteum 
opus aut certe partem eius cogno- 
visse atque ante oculos habuisso, 
cum versus illos 8criberet: quorum 
neutrum affìrmaveris, quamquam et 
sententias et locutiones utrique scri- 
ptori similes reperir! iam ad 1 , 2 
adnotavimiis , quas ipsas ad eam fa- 
miliaritateni, quam inter poi'tam et 
historiao patrem intercessisse con- 
tendnnt, quodammodo valere posse 
credas. Qnae cum ita sint, ncque 
Sophoclem Herodotca ncque Hero- 
dotum Sophoclea imitando exprcs- 
sisse dixerim: ipsa scntentia talis 
est, quae inter Graecos propagata 
ndeoquc valde communis et in So- 
phìstarum scholis adeo tractata 
utrique, et poetae et rerum scri- 
ptori, innotescerc et ab utroque ad- 
hiberi potuerit; ncque sane tum mi- 
rabimur, ab Hcrodoto huiusmodi 
sententinrum studioso insignem 
hanc sententiam Qraecam Persidi 
mulieri tribni , ut qui aliis quoque 
locis (I, 118. 119. 124. Ili, 62. 65. 
75. 80 etc.) Pcrsas Gracca loqucn- 
tes et agontes exhibuerit. Tu conf. 
quao dixi iu : Heidelbcrgg. Jahrbb. 
anni 1851. pag. 950 seqq. et add. 
Hoffmcistcr: 8ittlich-rcligi<)se Lc- 
bensansicht d. Herodot. p. HO. C. I)u- 
den: De Sophoclis Antigon. (Mar- 
burg. 1854.) pag. 26 — 28. et quod 
ad Sophoclem attinet, vid. potissi- 
mum Luebker: Sophocl. Theolog. u. 



232 



IIERODOTI 



ccdeXq>£Òg av aXXog ovdevl r^óircj yivoizo, ravrg rg yv^H^^ 
XQecofiévr} fkeì^cc rccvtcc, Ev te d^ Ido^s rc5 dagel^ finétv ^ 
yvvrj^ Titti ot anfjxe tovtóv te tòv TtaQatrseto xaì xàv naCòetv 
tòv TCQeófivratov ^ riód'elg airy^ rovg dì aXXovg àxéxxBiva xav- 
rag. ràv filv órj snxà Big avrixa tqoxùì tà slQti^iévù) dxoXtiksi, 
1 20 Kattt de xov ^dXtóta t^v KaiifivóBa vovaov iyévèxo radi, 

'Tnò KvQOv xttrtt6ra%'B\g riv J^ttQÒCcìv vnaQXog 'Opotriyg, avìfff 
TlBQórig, ovrog iTtad^vfirjaB TCQrjyfiarog ovx bóCov' ovxb yagn 
Tiad'òv ovTB ttxovóttg ^dtaiov BTtog XQÒg TIoXvxQaxBog xov Za- 
liLOv^ oijxB idòv tcqÓxbqov^ ined'v^BB kttfiàv ttvxòv ànokéóai^ 
ojg iilv ot TtXsvvBg Xsyovói ^ dia xinrivdB xivà alxirj^. inìxwftìà 
fiaóikiog d'VQBCJv xarri^Bvov róv xb ^Oqoìxtjv xaì «AAoi/ TJeipiTqv, 



Ktliik. II. pag. 42 seq. Tractavit quo- 
que hanc totatn quaestionem , qnac 
cum altera quaestionc de ipsa Hero- 
doti vita et de rccitationibus , quae 
ab Herodoto habitao dicuntur, arctc 
coninncta est, Car. Fr. Ilcrmannus 
in Excnrsu ad h. 1., ubi vid. 

xovg dì KkXovg aniyitftvB ndvrctg] 
„De hoc duro more cf. Liiidenbrojj. 
et Va1et<. ad Ammian. Marcellin. 
XXIII, 0. 81. T. II. p. r,l seq. od. 
Wagn. et Erf. " Cr. In antccc- 
dentibus rctinui ^Xs^cc, auctoritato 
Medìcei, Fiorentini, aliorum codd. 
Vnlj^o f Af |f, quod praefert H. B. von 
Iloff I. I. pag. 38. 

Cap. CXX. 

èyév8to] Aliquot .libri iytvfxo. 
Hquidein cum JSchweighacus. (qui 
roddit: acc'ulerat) et rccciitt. edd. 
Horistuin retinendum censui. 

ZctQÒtiov vnctQXog'] De satra pa, 
upinor , intelligcudum. Conf. Ili, 
12(5. 128. lleeren. Ideeu 1,1. pa{,^ 
r.|2 et nott. ad III, 70. 

OQoérriq] Unusliber'OptTT^g. xVpud 
alios 8criptoro8 reperitur UgóvTrig, 
de qua scriptura consulatur Hem- 
sterhus. ad Lncian. Contempi. 14. 
T. III. ptig, 30(5 Bip., qui scriptu- 
ram diversam in diversi» scriptori- 
buH retinendam esso censet, prac- 
sertim cum Polycratis historia non 
prorsus simili modo ab omnibus vi- 
deatur esse enarrata. Cf. etiam a 
Vocmcl. aliata ad Domosth. p. 804. 



Vox Ogoi'trjg in Plutarcb. Artaxerx. 
27 occurrìt. Ad vocem oaiog in seqq. 
Cr. consuH vult Dorvillc ad Charì- 
ton. pag. 267 et Bekker. Anecdd. 
pag.^288. ^ 

ovrf yàg zi nct^tòv — ftorrcriav 
fnog] i. e. ncque farlo tiUo nefue 
verbo (conviciis) laesus a Polycrate. 
Ad vocem fidtaiog conf. VII, 15 
coli. 13, ubi prò co inveniinr àn- 
x»?V Add. II, 118. Ili, 10. 56.85. 
VII, 10. §. 7 ibique nott. Ad argn* 
mcntum conf. Diodor. (XXI) T. Il* 
p. 557 Wessel. , un de Polycratem 
sane quid commisissc discimus. Nam 
Lydos , qui Orontis imperium satis 
^rave qiio effugerent , Samum se re- 
ccpcrant, humaniter qnidem rece- 
))Ì8Hc , mox vero eos interfecisse eo- 
rumque opibus potitns esse dicitnr. 

ini xàv paaiXéog dvgéav %ttTij(it' 
vov] Ilaec prò more orientalinin, 
qui bodiequc apud Turcas obtinct, 
ubi regis aula dici tur porta. Com 
enim rcges ijìsi in aedibus intimis 
habitarent, aulicorum multttado an- 
te ipsas aedium portas circa airìa 
vestibulave commorabatur. Hine sa* 
pra III, 1 17 aravxfg xaror xàg 9v^g 
xov Pccailéog et similia III, 1 19 et in- 
fra III, 140, ftlia ut tnceam, quae col- 
leprit Bornemann. ad Xenoph. Cjro- 
lUicd. I, 3, 2 et Wyttenbach. ad Plu- 
tarcb. M(»rall. I. p. 1028. Conf. etiam 
Barn. Brisson. de reg. Porsarr. prìn- 
cip. 1. §.211. ITeercn. Ideen«1 , 1. 
p. 472. 173. Cr. confort Isocrat. Pa- 
nugyr. e. 11 et Muscum Atticom 



TU ALT A. ni. no. 120. 



233 



'Ofta éltmv MiTQofiarea , vofiov ttQ%ovta tov év /laóxv- 
ravTOvg ex kóyfùv ig veixea 0v(ineó6tv. XQivoftéverv dì 
ff^T-^ €Ì7CBtv tÒv MtrQofidrea tg) ^OQoiry nqoq)é(fOìna' 
ì iv àvÒQÓv kóya , og fiaóikét v^óov £d(iov XQog rp óà 
tp<Hfx€tiiBVfiv ov nqoOèxxrfiao , (odè dri ti èovóav evns- 
pcoO'i^vai , T171/ ràv ttg inixtùQCcnv iCBvxexaCòaxa bxXC'uaOi 
rag i<f%B^ xaì vvv avxiig xvQawBVBi\ OC fiiv dvj fuv 



p. 107 et ad Tocem Mixqo- 
!eliodor. Aethiopp. X. psg. 
, p.«ft40 ed. Cor. Intactum 
^^XQofiarBa, ut I, 121 ^QOt'- 
lottncgiirsa y neqae mutavi 
'j quod proximo antecediti 
zB€t, quod rccentt. edd. ex- 
nt y cum in his oominibus 
ae accusativi formam prorai- 
iostro adhibitam esse existi- 
Conf. quae exhibuit Bredov. 
—230. Sed prò vulg. ovik,nè- 
\ seqq. dedi avfinsastv, ut III, 
▼id. nott. 

aimvlf^tp] Conf. Ili, 120 et 
L Dascyliuni Bitliyniae occi- 
m « quae cum Mysia adiacente 
m flatrapiam coninncta erat, 
alt primaria ad Propontidem 
regiiqae satrapae, quem h. 1. 
UQXOvxtt dici putem, sede». 
iaimvXìtig acerganst'a vocatur 
rhncydid. I, 129 coli. Xenopli. 
I. IV, 1 , 15, ubi Pharnabuzi 
»ae sédes (rcr Paaékftcì) in hac 
I urbe fuisse dicitnr, undo ipsa 
dicebatur Jccant^Utig y^ (cf. 
'«.Halic. Antiqq. Komm. I, 47), 
lacus, ad quem urbs exstructa 
ducuvlùtiq Ufivrj teste Stra- 
QI. p. 575. 576. Quae omnia 
lent ad cam satrapinm , quam 
r supra III , 90 tcrtiam recen- 
De ipsa urbe, quae mine vo- 
Z^iiflwA'iViyVetcrum locos omncs 
t Forbiper Ilandb. d. alt. Gco- 
I. II. p. 3S<^. Add. Krueger : Ili- 
phìlolo^r* Stud. p. 05. not. et 
:b: Staatsbausbalt. d. Athen. II. 
70 ed. sec. Ac denique confe^ri 
le poterit Ileeren. Ideen 1,1. 
161. Ad TOVTOvg in proximc 
cf. Ili, 63. 85. HQivfod'ai va- 
'cepiare Inter se , verbis ver lare. 
yag iv évHgfùv loya] Ad vo- 



culam yciQ conf. Hermann, ad Viger, 
pag. 829. 846. Libri omnes dvdpcjr, 
excepta una Aldina, quae offert ctv- 
Sgòg^ probante Vaicken. , qui vere- 
tur, ut co sensu, quo viri praestan- 
les dicantur Iv lòyo fWt, et qui 
nullo sinl numero, ovv iv lóym ovz* 
iv dgid'fnjìy dici possit plurali nu- 
mero sìvat iv àvògdSv lóyco, Quare 
verba av yùg iv avSgòg Xoytp idem 
valere existimat atque cif yctg avrjg ; 
lune vir forti» vel egregius censeria 't 
quemadmodum apnd alios invcuia- 
tur iv ttvdgòg fiign s. lioiga ftvcci. 
Equidem hoc minus a scriptoruni li- 
brorum auctoritate discedere volui, 
quo magis apud serioris aetatis scri- 
ptores , qui Ilerodotum imitati esse 
videntur, pluralis numerus in simi- 
libus invenitur locutionibui*. Wch- 
sel. citat Herod. Vili , 68. HI, 125. 
Procop. B. Pers. 1, 7. II, 5 coli. B. 
Vand. 1,7. — Apud Ctcsiam PerHs. 
Kxc. §. 4 singulari numero prelatura 
invenio: iv òfiijgov Xóytù, [,,Gaete- 
rum in oraculo ilio Megarensibus 
dato item^ usurpatum est: *TfisCg — 
ovt* iv Xoyto ovt' iv dgid'fi<pj quod 
in proverbium abierat tangitque 
Olympiodorus in Platon. Alcib. pr. 1 . 
p. 8, ubi plura pósui; tangere ctiam 
Plato videtur in Philebo Baumgar- 
ten-Crusio VII. Vid. pag. 37 ed. 
Stallbaum." Cr.] — De structura 
loci, in quo post praegressum (oSs 
d?7 TI sequitur relativum pronomeu 
TTiv (ubi exspectavcras particulam 
aats voi simile quid), monuit Sclinc- 
fer. Appar. critic. in Demosthen. Voi. 
II. pag. 531. Conf. Herod. IV, 28. 02. 
ifcavaatàg ^oxf] Conf. .supra HI, 
39. Ad seqq. ucci vvv ccvrrjg conf. 
ob pronqminis usum III, 34 iuit. ilii- 
que adscripta. — Ad verba ovx ov- 
TO) — oìg (non tata — quam) conf. Ili, 



234 



HERODOTI 



ipa0i xoiko àxovoavta xal ikyrfiavta xà ovuòbX ixtdvfiifiai 
ovx ovto ròv sCnavra raika ri0a0^at , ég TIokvxQatea navt&g 
121 àxoXsóaij di' ov riva xaxàg ijxovóe. Ot dì ilaaóovsg Xéyovai^ 
nefiil^aù 'OqoCtea ig Zafiov xi^Qvxa , orev Sri XQVI'^'^^ dèffiófu- 
vov' ov yàff dv Sri tovtó ys kéyèxai' xal ròv IIoXvxQaxèa xv- 
XBJjv xaxaxeC^evov àv àvÒQeàvi, TcaQètvat dsot xal ^Avccxféovxa 
xòv TfjvoV xaCxiog^ eCt^ ix ngovoitig avxòv xaxaloyéovxa xi 
^OqoCxem ngi^fiaxa^ etxa xal owxv%Cri xig xoiavxti ixeyévexo' 



47 et ad osam pronominis ov riva 
in seqq. noit. ad IV, 8. 

Cap. CXXI. 

ov yaQ iv dri\ „Vid. I, 49 et Gre- 
gor. Corinth. pag. 300 ed. Schacf. 
ibique iiitcrprett. De ov yàg ^ij y« 
add. Doederlciu. Actt. phill. Monaco. 
I. pag. 31. ** Cr. De particnlis mv 
dq Tid. Ephemer. lenenss. 1817. nr. 
103. p. 351. Stogerò bic locus expli- 
candus videtur per sentcntiam sup- 
pressam, hunc fere in modum: ovdh 
wv /ycò ?x^ Xéyfiv, ni ìpsa verba sic 
consiitni dcbeant: ov yàg Srj tovro 
yè ItysTai • ovdh Stv iytò l^co léysiv, 
Quibus certe vix opas. Satis cnim 
expedi ta videtur sententia: ncque 
enim ù/M//^tte(qaodpetìtan]s praeco 
erat) diciiur (ab ii8 , qui baec nar- 
rant). Ad locutionem otfv di} cf. 
I, 86 ibique nott. ot 3h iXdaoo- 
v£ff spcctat ad id, quodcap. 120 le- 
gitur : atg iiì-v oi nlevveg XèyovGi. 
— Ad àvdqtàv conf. nott. ad 1 , 34 
et Creuzer. iu Wien. Jalirbb. LVIl. 
p. 33. 

nnQsCvcii Òé ot unì AvctUQéovxa 
tòv 7'ijt'ov] Anacroontem upud Po- 
lycratem, qui plurcs omnino cius 
aetatis viros artibus ingeuiique cul- 
tu insìgncs secum habuit, commo- 
ratum fuisse alia quoque evincunt 
testimonia, inprimis Strabou. XIV. 
pag. 438 8. 045 coli. Aelian. V. II. 
IX, 4. XII, 25. Pausan. 1,2. §. 3. 
Himer. Or. XXX. §. 4. 5. Add. Pa- 
no fka: Samiorr. res pag. 30, et quod 
ad Anacreontcm proximo attinet, 
Moebium in commentat. de Ana- 
crcontis vita et carminn.,quae prae- 
fixa est editioni , quae Goth. et Kr- 
fordt prodiit anno 1820 (Voi. XIX. 



bibl. class, cura lacobs et Rosi.) pag. 
Vili seqq., ubi alioruiv quoque , de 
bis qui di^putarunt, laudantor scri- 
pt ioncs. Maxima enim apnd tjran- 
num gratià summaque adeo famiHa- 
ri tate floruit poeta, qui ingeniuB 
illius durum arte sua mitios reddi- 
disse fertur. Quo mortuo Atlteoas 
Anacreontcm arcessivitHipparcfaos, 
Pisistrati filius, apud quem non mi- 
nori floruit poeta auctoritate sani- 
inisque honoribus fuit ornatua (ef. 
Plat. llipparch. p. 228 C). 8ed haec 
uno verbo indicasse suftìciat ad hane 
louuni , quem tum ad AnacreontU 
aetatcm consiituendam , tum ad Po- 
lycratis tempora definienda nonnihil 
valere nemo non videi. In eniiis 
rebus cum nihi! fere ad certum an- 
niim revocari queat , ut monutt 
hJchultz. in Appar. critic. pag. 30, 
praeter necem ann. 523 a. Chr. o. 
s. Olymp. LXIV, 1 et auxilium Can- 
bysi Aegyptnm invadenti missnm 
anno 525 a. Chr. n., quae hic ab He- 
rodoto refernntur, ca in annuoi 524 
a. Clir. n. incidere consequens eai. 
Ad Olymp. LXIV, 3 s. 522 a. Chr. 
n. haec retulerat Clinton, in Fast., 
ubi vid. Larcherus Polycratia neeem 
ponit in ann. 523 a. Chr. n. a. Ol. 
LXIV, 2 (Tub. chronolog. pag. 630); 
Panofka (Samiorr. res pag. 41) in 
Olymp. LXIV, 1. Floruit Anacreon 
circa Olymp. LXII, 2 s. 531 a. Chr. 
n. ; circa Olymp. LXIII, 4. a. 525 a. 
Chr. n. Athenas venisse perhibe- 
tur ; cf. Clinton. Fast. Hellen. p. 13 
ed. Krueger. 

ucctccloyéovTtt tà 'Oqoitbc9 ng^i- 
yfuttct] Scripsi ncetaXoyéoTta cam 
viro docto in Annali. lenenss. 1828. 
nr. 185. pag. 45 et cum Bredor. p. 
82 , quem Dietsch. quoque seqnitnr, 



THALIA. UT. 120—122. 



235 



'oXvxQatea {xvxalv yÙQ in€ar(fa[i(iévov XQog xòv xotxov) 
ri fuxaaxffatpiivai^ ovxa vnoxgivaad'ai. AixCai ^àv di} 122 

òupaóuiL Xeyovxai xov ^avdxov xov UoXvìCQdxeog ytvé- 

xÌqbóxv dì xé£d'é0^atj oxoxégg xtg fiovXexai avxétov. 

mv ^Oqoixt^j t^ófisvog iv Mayvrìóii] xì] vxÌq Maiav8(fov 

lov oixfj^évg inè^xa Mvf0ov xòv ritysù) , avÓQa Avdòv, 

IfUiv àyyakCriv fpéQOvxa, fia^òv xov IIokvxQaxaog xòv 

noXvxQaxìfig yccQ iaxi 7t(f<Srog xàv tjfiats tòfiav 'EXXrjvav^ 



\g» wnrfloyéowta^ quarti re- 
Dindorf. Conf. Herodot. I, 

I de accusativo addito qnae- 
onnt, et vid. infra III, 125 
» et VI, 76 iv aloy^rj txHV 
»!]. II, 141, ubi Tid. nott. 
im structuram inde a verbis 
»ff nonnihil turbatami videri 
>riU8 leg^timo modo proce- 
Bonitu vix opus. Causa ib eo 
lod post verba %ai xeoq (quae 

fere modo posita le^ntur 
3. IV, 140. Ili, 150) non 
tur ea, quae ezspectaveras, 
rerba avxòv (i. e. Polycra- 
itttXoyéovza cxcipit infìniti- 
uem structura requirit , cuiii 
itnr causalis sententia , illata 
nlam yà^, unde factum est, 
tio inchoata iustam clausu- 

II inveniret. Quarc Herodoti 
ie proprie constituenda esse 
teger. ad h. 1. : xa^ %(ùq xòv 
Mtna, efr' 1% ngovoCctq na- 
» %à *Oq, TCQi^fiata — infyé- 
òw ow Srj nolvxQoizfa j tov 
g TOV 'Oq, nuQsld'óvTog dia- 
u , ovTf Ti iifraaTQaq)rjvaL 
yiiQ — tÒv TOtxov) ovTè vno- 
^m. Itaquc totius loci liunc 
osam patet: y,atque Polycra- 
f€ consulto Oroetae res asper- 
(, tipe casH quodain ila accidc- 
H Oroetae praeco accessisset 
efecisset, neque itilo modo se 
sse (cum forte ad murum es- 
iversus) neque quidquam re- 
te.*^ Ad verba in nqovot'rjg 

150 ibiquc nott. 

Cap. CXXII. 
)iiayvìjc{fj r?y vniq Matdv- 



dqov] Magnesia , quae ad Macandri 
flnvii ripam septentrionalem sita 
erat, quindecim milliaria ad meri- 
dtem et orientem ab Epheso , si pe- 
nes Plinium (HUt. Nat. V, 20, 31) 
fides , distin^ti debct ab ea Magne- 
sia , quae ad Sipylum montem sita, 
Smyrnam versus, et ipsa ad Lydiaui 
pertinebat. Eam nunc Magnisam, al- 
ter am Maeandriam hodie Inekhazai' 
dici affirmant. Conf. 8trab. XIV, 1 . 
p. 036 s- 043 0. aliorumque testimo- 
nia, quae citat Van der Cbys Com- 
ment. geog^. ad Arrian. p. 20. Qui- 
bus adde, quae ex antiquis aeque 
ac rccentioribus scriptoribus attulit 
Forbiger. Handb. d. alt. Geograpb. 
lì. p. 225 seq. Conf. ctiam supra l, 
IGi. De Maeandro diximus ad l, 18. 
Ad oiìirifiévTj conf. nott. ad I, 27. 
Ili, 17. 

Mvgaov] Idem nomen infra V, 
122. Ac videntur apud Lydos usi- 
tata fuisse nomina et Myrsi (s. Myr- 
sili) et Gggis. Vid. Herod. I, 7. 8 
ibiq. nott. Verba subsequentia Lc- 
tronne in Journal d. Sav. 1817. png. 
08 reiecta et Larcberi et Schwcif^- 
baeuseri interpretatione (^,Myi'8um 
— Samum misit, nuncium fcrattem, 
quo animum Polycratis esplorarci**) 
rectius, opinor, sic interpretanda 
esse censet : ,,misit in Samum ad Poly- 
cralem, cids cogitata noverai.*' Nam- 
que v6ov idem valere quod dtavotav, 
coHsilium, mentetn („Ies vucs, les des- 
sins , les projots"), recte monet Le- 
tronne, qnemadmodum paulo post : 
fiad'òv (ov xavzd iitv diavosvusvov 
b 'OQOiTrjgj quae Schweigh. recte 
sic vertit : ,,/toc eion animo agitare in- 
teUigens Oroetes/* 



236 



HERODOTI 



og ^aXaOOoxQaraeiv inavorfi^ri^ itaQh^ Mivca re xov KvfùOaiov^ 
xal ei dtj rig aXXog ngóreQog rovtov r^g^e r^g d'aXdaótig' r^ 
dì àv^Q(onritì]g Xeyo^evr^g yevaijg nokvxQatrig iati XQÓrog^ 



OS ^aXctaaoìiQaTéfiv insvoijd'Tj] 
Cf. supra III y 39 ibique noti, et iu- 
fra III, 139 De Polycrate, qui clas- 
se pliirimiim valuit insulasqae plu- 
res Acgaei maria sibi siibegit , testi- 
monia exstant Tbiicydidis (I, 13) ac 
Straboiiis (XIV. p. 945 B. s. 037 D.) 
duduiTi aliata a Valckcn. Qtiibus 
equidem hoc adiicio, iam mature, 
antequam aliarum Grneciac Pen- 
tium floreret rea navalis , Samios et 
iiavibas et mercaturA maritimÀ in- 
signes laudari; quam in rem confe- 
rantur, quae attuleniut Pauofka: 
Samiorr. res pag. 14 seq. et Klansen: 
Aeneas u. die Pcnaten I. pag. 240, 
qui hanc in rem Tel Samiorum nu- 
uios profert , in qnibus praeter lu- 
nonis caput conspicitur naTÌs. Nam 
mature illi navibus fabricandis opc- 
ram dedisse adeoque navium genus 
quoddam ipsi invenisse praedican- 
tur. Ad ^aXacaongariav quod atti- 
net, monet Valcken., Graecos, qui 
maris tonuerint mediterranei par- 
tem, superbo ^alitacotiQccTOvrTfov 
titulo insignes exbibcri , cum in ali- 
quot tantum insulas Aegaet niaris 
imperium exercucrint. Agitur au- 
tem, moncnte Wesselingio, bìc non 
tam de populis gentibusve , quae 
opibus maritimis valuerint. quam 
de regibus tyrannisve. De iis , qui 
apud Graecos celcbrantur 0^aI«cr<Fo- 
ngarovvTfgy cousulatur Heyne in 
Nov. Comm. Societ. (ìott. T. I, p. 
m^-95. II. pag. 40—71, ubi ex Ku- 
«ebio (ad anu. òSl) a. Ch. n.) post 
Minoem septendocim gentium re- 
censentur d-ctlaaGOXQaziai , inter 
qua^Samii deeimum tcrtium locum 
occupant (,,XIII. mare rMnucrunt 
Sitmi'r). Tu add. Guil. Watson 
Goodwin: De potentiae vett. gentt. 
maritimae epocbis apud Eusebium 
(Gotting. 1855) pag. fiO seqq. coli, 
p. 4, ubi de ipsa voce ^aÀ«cr<Foxpcr- 
rFM* eiusque scnsu exponit, et vid. 
liunsen: Aegj-pt.. Stelle etc. Bucb V. 
p. 130 seq., qui liane Samiorum O^cif- 
ÀffCFtfOx^ffncrr annus por tri^inta 



unum durasse (550—520 ante Chr. 
n.) ostendit. — Pro f srevoif^, in qno 
conspirant omnes libri , Dindorf. in 
Comment. p. Vili reponi vnlt Ì%ir 
v€Ó9yj , quod merito respnit Bredor. 
pag. 196. Cf. Herod. VI, 115. 

nccQc^ Mtvtù TB tov Kvtoceiov] 
Mivùn TF, quod non apemenduin 
esse statuit Wessel. conferens Etj- 
mol. m. p. 588, 28, e duobns codd. 
recepì cum recent t. edd. probante 
Ihedov. pag. 250 , qui recte negare 
videtur, altcram genitivi formaa 
Mivmogy ut plerumqne hic czhibcnt, 
Ilerodoto in usu fuiss6. Cf. Uerod. 
I, 171. 173. Kvmaciov cumdaplici 
à scribendum kase idem monuit 
Bredov. p. 90. CnoMiun dicitar ìli- 
nos , quum Cnossns urbs antiqua ei- 
set regia Minois sedes , opibua ae- 
diumque splendore insignis indeque 
maxime celebrata per antiqaitataa. 
Alibi vox cum una e" scripta repe- 
ritur; de qua scriptnra moTinemat 
Moser. et Crenz. ad Cicer. de Legg. 
I, 5. pag. 39 de re quoque monea- 
tes. Tu add. i n primis Hoeck : Creta 
I. pag. 10. 403. II, 182. De ipso Mi- 
not'\ maris imperium qui prìmiis in- 
ter Graecos tennisse fertur. vid. 
Thucyd. I, 4. Diodor. i*ic. IV, 60. 
V, 54, alia, quae interpretcs Tliucj' 
didis pag. 04. ed. Gervini attole- 
runt. Add. Iloeck. l. l. II. pag. ?01 
seqq. 

x«( ei drjris x. r. X.] Ante Mi- 
noem quidem nemo , quantum no- 
vìmus, d'aXaaaoxQatwv apud Grae- 
cos celebratur , sed inter Minoem et 
Polycratem plures recensentur ab 
Africano et Eusebio in Chronicis. 
Quapropter Cr, con ferri vult Syn- 
cellum pag. 172 C. et Euseb. Chron. 
ex cod. Armen. ed. I. cap. W. pag. 
168 Gr. ed. Mediolan. pag. 51. Ar- 
men. ed. Veuet. 

t-fi^cl àr^QconriiTi ytvtq (qua alias 
vitae liumanae signitìcatur ^patinm ; 
conf. II. 142ibiq. nott.'> h. 1. tcmpns 
designat hhtorirum . quod dicitur. 



TUALIA. HI. 122. 12^^. 



237 



2^ ikxldag xokXà^ i%(fùv *Iiù9vifig re xal Vìfifùv uq^hv. fiad'cìi/ iav 

ravra fuv d^avoeviievov 6 ^Ogoirìig néfiìlfag dyyeX£ì^v Ikeye 

radè • OPOITHi: nOATKPATEI "SIJE AEFEL Uvv^u 

vofCUi ixifiovXBveiv 0s XifqyiuxCi iityaXoiói , xal X9W^'^^ ^^'^ 

ovx slvai Mxtà xà q>(foini^€tTa. 0v vvv cade xoii^ag OQ^aiaetg 

[ùv cs&vròv^ óàCèig di xal iiid. i(iol yà(f fiaótXevg KafifivOr^g 

imPovXèVH ^avatoVj xai fioi tomo H^ayyèkXsrai 6aq>rivtiog. 

6v vùv iitì ixTtOfUóag avtòv xal xpi^ficrra , tà iiìv avràv aùròg 

1%$^ xa d\ iiii la l%Biv. Blvéxév tè xQVf^'^^'^ ^QÌ^^S ànaOtig 

xfìg'EJiidòog. il di ^i àmatièig rà ittgl x(ov xQ^ccrav^ nin- 

iHtv ocxig xoi nusxóxaxog xvyxavei iòv^ xà iyò anodica. 

Tavta ixovóug ò TlokvxQarrig ^^^ ^^ ^^^ ifiovktxo ' xai xiùg^ 1 23 

llièiQ£XO yàg XQ^t^'^^v ii&yakog^ ànontfiJtH ngma xaroi^ó^t- 

vov MatavÒQiOv Maiavdgiov^ avòga xàv dcxàvj og o[ r^v 



qnodque opponitar tj nv^ixij, quac 
heroica Uraeconun ac my thica ( fabu- 
losa) est aetas, in qna non certa con- 
MìMl et rerum et temponim ratio. Mo- 
nuit J. Scali^r. Can. Isag. III. pag. 
278. Conf. etiam Orote : HiMtory of 
Qreece I. p. 313 scq. Caeterum voi 
hiecc locos ostendcre potcst, quanta 
cara Noster ea, qnae fabolis adscri- 
bcnda esse pntat, ab iiii discernat, 
qnme facta revcra cnni siut, ad ipsam 
reram historiampertincre existimnt : 
ot igitnr critica rationc antiquita- 
tem Graecam pcrscnitatus chku vi- 
deri qaeat. — Ad vcrba: tlmdctg 
nolXàg i%(ov conf. Ili , 110; voce 
911009 panras Aegaci maris insulas 
potissimum intelligendan osse, mo- 
iinimns ad V, 30, ubi vid. nott. 

iÒB léyn] Conf. Ili , 40. Ad lo- 
cotionem ovx èlvai nata xà q>QOvi]- 
Inetta conf. II, 10 et I, 121. Dicorc 
enim ynlt Noster: ncque v(to te 
opibus satis esse ìnstructum, qnae 
tnis consiliis sint accommodatiic 
siive pares. 

av vvv ifiì iiiTLOfiiaag x.r. il.] i. e. 
Tm iffititr, ut et nw ipsttm rar ha e t v r- 
r a t'tlHcas et peeunias m ett h exportes. 
Ita recte Scbweigh. in Lcx. Ilcrod. 
rr>inpArans III , 43. — Ad vorba 
fM iTLtv Tf KfTjlittTùìv {quod atlinft ad 
/Mfrufiias) Cr. cousuli vnlt Wytten- 
bac'Ii. AniinadvcrsM. in Plntnrrli. 



Mora!. II. pug. 071 scp. Cf. supra 
III, H7ì ibique nott. 

Gap. CXXIII. 

TJc^rj Tf nal t^ovltTo] Verbnm 
IpovXfto hic pracgnunti sensn di- 
etnm videlur: vaìtteqite amino haev 
expetere s. conrupiseere voepit, Vhì 
ratio quoque erit babenda impcrfe- 
cti , quod consulto adbibetur , licet 
praecedat ijad'rj. »Scbwei^b. rcddit : 
cimditinnemqtif arrepit. Sic V, r»0 
À^vfità fiovloai-vot, Vulck. interprete, 
est : cupide voìenten , animose deside- 
ranteft , tnid'vpqTtnoùg ngòi Tcciira 
diunttfifvoi. — In ver])Ì8 seqq. xat' 
xoj^ eodom modo ponitur, quo ru- 
pra III, 121. 

MaiavÒQiOv MaiuvÒg/ov] Mai- 
avdqiov (prò MafavÒgov) mine re- 
cto reposituni. Vid. Luciani 1. niox 1. 
Ipsum nomen a fluvio ductum esse, 
ut multa alia liuiusmodi, nionet I^e- 
tronne Journal d. Sav. 1840. pajr. 
1(50. Monet autcm b.l. Valckcn., ni- 
rius sane npud (Jraecos patris no- 
men filio fuissc ìnditum , ut ex b. 1. 
appareat. l'ersas boc utiquc non- 
numquam fecìsse ait , et apud l)e- 
mostbencni quoque quinque memo- 
rari filios pntribua cognoniines. De 
Maeandrio vid, Lueinn. Necyomaut. 
§. TC). Contempi. §. 14 et ad utnim- 
qnc locuni Ilemsterb. pag. Hr)8. 390 



238 



HERODOTI 



ygafiiiccrcóti^g ' og xqÓvù) ov xoXkà vózbqov tovtov xov mc^uov 
tòv ix rov avSQScivog rov IIokvxQatsog , èóvxa àl^io^éfjiwv^ 
àvi^YiTis jcavxa ig rò 'HQatov. 'O di 'OQoirfig, fia^àv ròv xa- 
taóxonov ióvta XQOódóxtfiov ^ èicoCaè xoiaSè' kdgvaxag óxrò 
nkriQcióag Xid'cov , ;rA^ xaQta figaxéog xov tcbqI avrà rà %Bikèa^ 
inixoXrjg tcSv kid'cav xQvoòv ixa^aks , xaradi^ag dì rag Xiq- 
vaxag sl%£ itoC^ag, ik%ràv 6ì ó Maiavdqiog xal ^étflaiuvog 
V2\ ànriyyaiks rea nokvxQarel'. 'O ài, nokkà (lìv róv fLawi&v 
ànayoQBvovxcìv ^ nokkà òì tc5v (pikov^ ióxékkero amòg oacU- 
vai, itQog 6ì xal idovonig ri]g ^vyaxgòg oì*lv iwnviov rotici' 
èdoxeé oC tòv itatiga èv xà i^égi ^bxìcdqov ióvta kovó^at fciy 
vjtò tov diòg , xQCac^ai Òs vnò rov rikiov. tavtriv idovCa xìpf 
oìlfiv Tcavtoiri èyCvato^ ^rj anodi] fi'^aat tòv TIokvxQaxha ara^MO 



8eq. T. ni Bip. coli. Pcrizon. ad 
Aelian. V. II. XII, r>3, et vid. ipsum 
Herodotnm III, 142 seqq. Nani Mae- 
andrius Polycrati intcrfecto siicccs- 
sit in Samì imperio. Cnins res enar- 
rantiir a Panofka : Samìorr. res pagf. 
43 seq. Qtiod vero Lucian. in Con- 
tempi. §. 14 Polycratem Rcribit ab 
adstante familiari servo Maeandrio 
proditnm esse, id unde liabeat, equi- 
dem nescio. Apud Herodotum tale 
quid minime refertnr. In lìiodori 
Kxcerpt. Vales. p. 250 (Diodor. X, 
38) traditnr Polycrates Lydos qiios- 
dam , qui Oroctac impcrinm fugìen- 
tes Samum appulerant cum multis 
pecuniis ibique supplices oxstite- 
rant, primum quidem humaniter 
excepisse , mox vero trucidasse eo- 
rumque opibus potitus esse. 

05 XQÓv(p — vatfQOv toi'twv] Ad 
locntionem conf. Ili, 30. — In pro- 
xime seqq. ìióafiov de suprliertiii 
prctifiSd in Polycratis conclavi intel- 
ligero malim. Do Hvraeo dixi ad 
III, ()0. TtQOOÒóìiifiov $lvat valet ra^- 
sprrfari, ut 1 , 78, ubi vid. nott. 

•Atttaò i]fjag dh rag luQvccKns] i, e. 
ithUffattts (vinculis constrictas) coo- 
pertasfjue m'cnx in ptirnlo ìiahuìl. Sic 
II, 122 ìtaTaSfdVj oòh'/fmuf, vinculis 
consinrtf/crr, Add. V , 72. Docent 
autem interpretes, priusqunm cla- 
ves essent inventilo, arcas et fores, 
quas tuto clausas voluerint vcteres, 
loris fuisso colligatas nodis constri- 



ctis , qnos nemo quisquam fmcile 
posset solvere. Vid. Homer. OdjM. 
VIII , 447 ibiqne EusUth. pag. SItt, 

0. Plura dabitHoettiger in AmalthcA 

1. p. 112. — Ad ipsam narraiionem 
quod attinet, similem Hannibalia 
fraudem , notante Vulcken. , retiiUt 
Corn. Nep. Vit. Ilann. cap. 0. |. 
3 („amplioras complnres complet 
plumbo , snmmas operit auro et «r- 
pento**), ubi vid, interprctt. T. II. p. 
178. 170. ed. van Staver. et Bardi]., 
itemquo Egcstanorum fraudem Thn- 
cydides VI, 40 coli. Diodor. XII. 83. 
Polyaen. VI, 21. De Pythio Syra- 
Cusano tale quid refert Cicer. De 
ofHc. Ili, 14. 

Cap. CXXIV. 

IcThXktro ctvTog éntirat'] ttvròg 
cum Gaisf. et Matth. recepì prò vnli^. 
r^'ro'àf, probante quoque Schweigh., 
qui vocabulo avTÓae nunquam alias 
Herodotum esse usum affìrmat, cnm 
prò avrócF ille potius h, 1. pnsnisset 
ènHGF. ttirnyOQhvHv li. 1. valet dia- 
suadere, ut VII, 110. IX, CO. Ad 
verbum iatèlXfxo conf. III. 53 et ad 
verba Xovcd'ai filv vnò rov jdtòg 
caput soqucus. Formam contractam 
liuius verbi a Nostro plerumqnc ad- 
ii iberi monuit Bredov. p. 302. 

navTOirj iyiv^xó] iyivfto e Flo« 
routino recepimus prò lyivBto. Sen- 
sum locutionis ita indicavìt Val- 



THALIA. III. 123—125. 



239 



ffoiteay xal dti xal lóvxog avtov ini xr^v X£VTipcivTè(fov 
U^sro. 6 di oC rineCkrfiBy rjfv óàs àxùvoóti^jij xokl&v 
6vov xaQ^evéveC^ai. 17 dì r^Qrfiaxo ixixékéa ravta ye- 
k* fiovXea^ai yicQ xaQ^svBvsód'ai nlia %qÓvov ^ rov 
; iate(f^^ai. Ilokvxqaxrig dì^ xdótig 0viifiovXirjg alo- 125 
I IxkèB xuQa xòv ^Oqoìxbu, alia àyófiivog aXXovg re xoX- 



'n amnes se forma» vei^lebat, oh- 
Polyeratenk domo ne alnrei, 
} BQbmadienclani esse ino- 
idditmn illad qaidem ab Ae- 
. A. XV , 21 Herodotum imi- 
n, 10, nbi : navToCoi iyivow- 
^m dsófifvoi X. T. X. Qno- 
enim vehementiori mentis 
(Uto qai concitantnr , terro- 
•ertim sea meta, eos dici 
wg ytpéc^at idem observat. 
rod. IX, 108, alia ut omit- 
t Winckelmann. ad Platon. 
em. pag. 125. De infiniti- 
■eqaitnr, stmctara moniiit 
r Gr. Gr. §. 001 not. 1. Unde 
AUicornm locntio Iv navtl 
n. (mascimo in timore esse), 
Dottravit Wyttcnb. ad l'hit. 
.y. p. J27. Add. Stnrz.Lcz. 
I. III. p. 407 Ast. ad Platon. 
Mg. eòo*. — Ad verba ènl 
fnjnÓPtSQOv conf.1, 103 ibiq. 

qfi^CTO] i. e. male ominaba- 
rbis ominosìs proaequcbatur. 
Da liber, Florcntinus, alii: 
>fO, qnod probavit Grono- 
Lldina, Sancrofti liber, alii 
iS^a, qaod idem in sno co- 
i;erat £a8tathins sic scribens 
[. p. 28, 27 sìtc 21, 48: tò 

:6v icti tm inBV€prjiifCv * al- 
n%^ lièiS ÌotI, òrjiovffa ngo- 
xiwa (lavre^ag St' dvafivi^- 
nmvùnfy i. e. molientem ali- 
' sommo monere ominis, Cr. 
sta, ani Hesychium citat, 
aem in i<frjfiia furai explica- 
iv^6ii4xai, ubi Alberti T. I. 
dOIandat Tliucydid. VII , 75 
^. B. J. VII, 5. Schneìdcrus 
8. y., nbi h. 1. landat, red- 
iDosa verba (sivc in bonam 
, sìve in malam) acclamare, 
alare proloqni vota indeqiie 



ve! assensum, ve! reprobationem 
declarare. Ne^ aliter fere Dissen. 
ad Pindar. Olymp. VI, 50. pag. 07: 
„boni ant mali ominis verba alieni 
dicere, tnm bona aut mala impre- 
cari.** Tu vid. inprimis Lobeck. ad 
Phrjnich. p. 500. In prozime seqq. 
T^m^lrjae — iKaff^sviVia^ai Naber 
in Mnemosyn. IV. pag. 23 Herodo- 
tum nagi'evsv asolai scripsisse 
putat. Mihi id band necessarinm 
videtur, qnamqnam Nabero assen- 
sns est Mehleribid. V. pag. 74, qui 
idem in verbis seqq. prò nXé(o XQ^' 
vov legi vult navt a xqóvov. Nc- 
que hoc mihi opus videtnr. Ad ^iri- 
T£^ca yf vaff'&ort conf. I, 110. III, 10. 
(iovlfO^ai — fi — iatfQria9'ai\ 
Ad stmcturam verbi ^ovXBO^ai (ubi 
subaudiunt fkàXXov) sequente ^ 
conf. locum Xcnophontis in Cyro- 
paed. I, 4. §. 3 et qnae alia aifert 
Lambert. Bos. de ellipss. L.Gr. pag. 
707. — Ad rem denique conferas 
Philonem, qui narrat (ap. Euseb. 
Praepar. Ev. Vili, J3 s. Philon. 
Opp. II. pag. 039 ed. Mang.), som- 
nium, quod Polycratis filiae per 
quietem fnisset obiectnm , id ipsnm 
tyrannum vidisse et recitasse, cum 
in crncem tolleretur. 

Cap. CXXV. 

ciXoyricag] Conf. nott. ad III, 1*21. 
De Democede vid. infra III, 129. De 
iunctnra particularum in verbLs ^A- 
Xovg te — iv d^ d^ x«l monnit 
Werfcr. in Actt. phill. Monacc. I, 2. 
pag. 244. Tu conf. nott. ad III, 38. 
Ad verba KQOTCoviijtrjv ^ ctvÒQa Cri- 
tqÓv Tf ióvtit Wesseling. comparat 
Homer. Ili. XI, J5I4 et Herod. Ili, 
122 MvQGOV — avdQaAvdóv. Equi- 
dem interpunctioncm mntandam 
censui, ita ut comma ponerctur post 
avdga, ut V, 43. 7J. Moz ob pln- 



240 



HERODOTI 



kovg z(ov iraiQùiVj iv 6ì dìfi xul ^ìjfioxi^dea tòv KaÀÀupàvroSj 
KQorcnfiY^ìlv avóga^ lvjtqov tb iòvxa xaì riyi/ xé%vriv àcxiovxa 
agiCra tóv xar* S&vróv. ^j^TtiKÓfisifog dì ig rìffif MayvffiCriv h 
lìokvxQoxrig òutp^aQìi xaxàg, ovre icuvxov àì^ic^g ovté tav 
iavtov q>Qovì]nar(ùv' ori yàg fi^ ot 21vqìixìmC(ov ysv6ii£voi rv- 
gavvoi , ovài slg ràv akkav 'Ekkìjvixàv rvQawiav al^iig imi 
nokvxQccrel' fiiyakoXQeneù^v ov^fikìi^ijfvai, axoxtéivag Od iu¥ 
ovx dl^ifog àn-qyi^Log ^OQoittjg àvearavQioCè. xàv 8é ot éxaiU- 



rinm librorum consensum rctinui 
àaKtovTu {prò Ì7iaa%iovia). Wessel. 
laudai IX , 32 (VI , 92 inveiiitur 
inaaxfCv), £arìpid. Sappi. 872. Ae- 
Bchyl, Prometh. lOM. — Ad ori fi^ 
vid. nott. adi, 18. 

Oi 2}vQri%ooitùv ysvófisvoi TVQav- 
yO(] In scriptara vocis £vQri%oatù}v 
libri ditfcrunt. Tu vid. Hess. adPlu- 
tarch. Timoleont. pag. 1 scqq. Vo- 
ccin TVQttvvoi plerique hic omittunt 
libri , forsitan ob statini subsequens 
rrgavvcùv, Equidem non deleverim. 
Per Syracusunorum tyrannos, mo- 
ncnte Valcken. , Ilcrodotus nullos 
ulios desij^nare potuit, nisi Gehnvm 
et Uieronem, qui paulo ante obierit, 
quam Ilcrodotus hìstoriam suam 
conderct. Utrumquc principcm com- 
nicinorat et cum Pisistrato conten- 
dit Plntarcb. De .S. N. V. pag. 551 
F. y ad quelli locnni de Gelonis et 
Ilierouis in tirannide modestia Wyt- 
tonbiicli. p. 37 citat Plutarcli. Apo- 
pbthcgmni. p. 175 A. li. Aclian.V. II. 
VI, 11. De Gelone moderatissimo et 
i'iementissimo insigne Diodori ex- 
stat testimonium XI , 20, ubi f i>fp- 
ytrrig x«i ffft)Ti7() x«i fictcìlf-V'S prac- 
dicatur. De //(t'ronf\ pootarum cul- 
tore ac fautore , praoter Aelian. V, 
II. IV, 15 plura Pindarus , ad cuius 
Olymp. primam Boeckb. tum in in- 
troduc.tìone , tum ad vs. 13 pluribus 
dtspiitavif. Floruit rex inde ab anno 
Olymj.. LXXV, 33 s. 478 ante dir. n. 
(qiH» ipso anno Gelo obiit) mortuus- 
qiie est Olymp. LXXVIII, 2 sive 
407 ante Clir. n. Atque Herodotus 
anno 444 a. Clir. n. Thurios in Itii- 
liam cessisse fertur, ubi usquc ad 
annum 408 a. Cbr. n. eum vixìsso 
quod ponunt complures viri docti, 
probari id liaudquaquam posse locis 



Hcrodoteis I, 130 et III, 15, in ad- 
notationc ad hos ipsos locos oatcn- 
dimus: quamquam longiiu certe 
spatium niultorum annorum ibi ri- 
xisse certum est, sive cum Schoellio 
(in Schneidewini Philolog. IX. p. 
IDI) seq.) ponas mortis tempasaimo 
425 a. Chr. n. sive aliqnot certe aa- 
nos vitac addas. De poetis, qui ty- 
rannorum Graecorom in aula flome- 
rint, consul. Wachsmuth. De Plnd. 
reip. const. praec. II. p. 17 et Hel- 
leu. Alterthumsk. II, 2. pag. 280. 

fizyaXoTcgenBiTiv] Sic omnes libri, 
quibus invitis nihil mutare andeam. 
»Scliweigb. in Lex. Ilerod. a. v. alt 
fiSYccXonQtnftcev aut fieyaXoKifBmift' 
rjv scribi vult. Suora I, 139 |ìff- 
yakongsTtH^ sine ulla lectionù va- 
rietà te. Tu vid. Bredov. pag. 127. 
180. Ad significationem vocis fa- 
ciunt Aristotelis verba Rhet. 1.8. 
p. 33 Sylb.: fityalonQénna dì a^ 
tri iv àanavTiyMai fisyéOwfg soiq- 
nx]), fiiHQOipvx^ot dì xat (unifOMot- 
nna tévavxia, Quae una cnm aliit 
attulit Creuzer. ad Plotin. de pai- 
crit. pag. 23VI. Ut igitur [iinifon^' 
nfta illiberulitas f ita fifyaìoar^/xcia 
liheralitas ea est, qu^ie in ma- 
gnifìcis factis dictisve eclacct ma- 
gni^quc in cogitationil)us ; qnìbni 
neino Polycratem antecessit, tette 
Herodoto, cuius iudicium veriisi- 
mum esse pronuntiat Panofka: Sa- 
miorr. res pag. 43 , si scil. virtntei 
viri animusque et fortissimoa et 
prudentissimus , aliquando qnidem 
ctiam minus iustus, sed constans in 
propositis consiliisvc contendantnr. 

ov% d^itì)^ lìnriyriOto^] Lociitio- 
ncm imitatuH est Pausan. Ili, 11. 
§. I , ubi vid. Sicbclis. Auctor est 
Strabo XIV, I. pag. (>;W s. tt45 C. 



THALIA. III. 1^. 126. 



241 



roi lùv T^oav Ud^ioiy dnijxe, xsXevav 6tpiag icavró xa- 
dévairy iómag ikèv^iffovg' o6oi dì ijOav l^stvoi xb xal 
. xàv éxofidvavy iv avèganodcav kóytp xouviisvog élx^. 
'4fatfig di àvaxQSiuciisvog inéxékès nàóav xr^v oìf^iv xi^g 
ffóg' iXovxo ^ìv yàff imo xov ^lòg^ oxcag voi , èxffCsxo d\ 
ov iiXCov^ avtelg avxòg ix xov adiucxog Ixnada. IIoXv- 
>g fàv dij ttt nokkal svxvxiai èg xovxo ixekBvxriaav ^ xy ot 
g o Alywcxov fiaóiXevg 7CQO€(jLavx€v6€cxo. 
Kfivm dì ov noXXà vóxsqov xal ^Of^ixea IIoXvxQaxéog 1 26 
fUx^Xdiyv. (i€xà yuQ xòv Kaiifivóéca ^avaxov xal xòv 
' tìpf fiaóilrjti^v ^svcov iv xfjat £aQdi0c 'OQohrjg (XKpékei 
Mkv nÌQ0ag^ imo Mt^Sov ccTcaQatQti^évovg xiiv ccQXV^' 



iem dolo captamaPersarum 
. nupenflam esse. At cruci 
esie (àvaoìLolonia^^vai) 
ì!Um et Lucianns Contempi. 
>• 295. T. I. ed. lacobitz. et 
rTSOstom. Or. XVII. p. 251 
;• Ipsnm sapplicium, quod 
tas relata dignum negat, in- 
aifM crodelitatis , yix dabio 
Bzeoriationem fuisse saspi- 
(Tessei, cum Casanbono Exer- 

AJinal. Baron. XVI. p. 615, 
Uem in Polycratem sint ab- 
i^pe cam Persae oraci saffi - 
empita ampatasse aut cutem 
ne Tideantnr. Qaod in Ba- 

£Mtam esse Ctesias £xc. 
|.50enarrat. AliadabitBris- 
I rtg, Pers. princip. II , 215. 
^ tempore, qao Polycrates 
lizimas ad III , 121. 
fièy ^cccv Udfiioi] rjaav (prò 
t b. 1. et paalo post rescripsi, 
US sic iabentibus. Vcrba ióv- 
v^égavg redde: quod sint H- 
vte enim cohaerent cum pro- 
itecedentibus ^%ólqlv ddsvai. 
b» iv ttvòqanoòonv Xóya) vid. 

am,i2o. 

télBs] „Conf. supra III, 
vulia ot I, 43: i^énXrjas xov 
t Tfiv (pi^firjv. Cf. VI, 140 et 
Valeken. scholia in N. T. (A. 
, 1 Ys. 15. pa^. 32 J) ibiqiie 
VBléea^ai, tslog s. négag 
iiil^siv, ièìjnsiv, iìinsQCc{- 
einlfjQcad-rjvca^*^ Creuzer, 
[erodot. II , 63. lU , 69. 138. 

>DOT. II, 



Ad verba onmg voi conf. ob asam 
vocis 0X0) s nott. ad I, 11. 

ty — TtQOBfucvtsvaaTo] Ad stra- 
ctoram èg tomo — tiJ conf. Ili , 64 
ibiqae n >tt. Ad argumentnm , quod 
attigit Lehrs (PopuUlre Aafsiitzc aus 
d. Altcrth.p.45), conf. Ili, 40 seqq. 
et add. Diodori Excerptt. X, 36. 

Cap. CXXVI. 

xiaug yLBxiiX^ov] i. e. Potycrateni 
vindicla (furiae ultrices) assecuia est. 
Kedit locatio in clausula ipsa huius 
narra tionis cap. 128 fin. eandcmque 
imitatus videtur AeliannsVar.Hist. 
VI, 10. N. A. XV, 23, ubi lacobs. 
huius loci haud fnit immemor. In- 
de apud Antiphontem Or. I. §. 10 
(p. 609 ed. Reisk.) — fisréQXO' 
fia i xòv q>ovéa xov nargóg. Et conf. 
quoque oraculnm in Herodot. VI, 
86. §. 3 vers. 5. 

dnccQaiQrjfiévovg xriv a^x^^] Conf. 
Ili, 65 init. Respicitur enim tem- 
pus , quo Smerdis magus iraperium 
tenuit. — Paulo ante prò x a i xmv 
fidyoìv x^v PuoiItiTtiv Valeken. su- 
spicatus erat yiaxà xóSv fi. xijv §aG,, 
ut sensus loci is exsistat : eo tempore, 
quo intigi regnum oceuparant. Conf. 
Ili, 61. 67. De usu pracpositionis 
%axà in designando tempore dixi ad 
l, 67. De confusione haud infre- 
quenti vocularum xal et xarà cf. 
modo I, 87. Scitam Valckenarii 
cmendationem nemo editorum rece- 
pit, — ùtpélH^ quod omnes exhi- 

16 



242 



HEEODOTI 



6 Sì iv ravtrj xfi ragaxy xarà [iìv ixxèiva MiXQoficitea ròv h 
jdafSxvXeCov vnaQxov , og ot (oveidiós rà ig IIokvxQaxèa ixovtOj 
xarà dì rov Mcr(fopdt£(o ròv icatda KQavaaxtjVj avd(fag h 
né(f0Tjót doxLfwvg , aXXa re ii,vfiQi0B navxola , ìtal riva ayya" 
Qr^tov /JageCov ik^ovxa icaQ^ avtòv, òg ov xgòg ridovi^ olifl 



bent libri scripti, reliqui, a Bekkero 
et Dindorfio mutatum in (6(ptXes (ut 
mox in sd'Vfiss)y probante Bredovio 
pag. 372. Cautius mihi egisse vide- 
tur Dictscb. , vulgatain et ipsc reti- 
nens, cum in talibns utique Hero- 
dotum non una tantum formA so- 
luta usum esse credibile sit. — Ad 
tmesin Herodoto haud infrequentera 
in verbis %atà fihvtuteivt cf. I, 194. 

II, 39. 40 ibiquo nott. 

iv xavzri t^ rapaci?] Conf. Ili, 
150. Ex boc locoHeeren. Idecn 1, 1. 
pag. 412 concludi vult, quantus 
omnino iste fuerit motns a Smerdi 
magisque excitatus; quippe ad om- 
nem Asiam late patentem rognique 
partes amplissimi maxime remotas 
ille valuisse vidctur. Quo enim tem- 
pore Smerdis regnum occuparat 
septemque illi principes coniura- 
bant, omnium fere rerum perturbn- 
tio per regnum illud exorta esse vi- 
detur, in qua, ut fieri solet , siiiguli 
provinciarum praefecti se constitu- 
erlnt reges et prò suo quique ege- 
rint arbitrio. Itaquc etiam nil mi- 
rum , in singulis rcg^i terris Dario 
ad imperium evecto cxstitissc rebel- 
les principes , quos singulos dein- 
ceps a Dario victos recenset Uisu- 
tuna ìlla inscriptio (de qua cf. ad 

III , 30. 01 nott.) ipsaque monstrat 
imago rupi inscuipta, novem huius- 
modi principes exhibens manibus 
colloque vinctote ad Darium rcgem 
accedentes. 

ròv i% JaamdBiov vticìqxov] Conf. 
Ili, 120 ibiq. nott. Ad verba rà ig 
IIoXtmQcérfct ^xovta conf. Ili, 10. 
In verbis subscqq. cum Gaisf. et 
recc. edd. Fiorentini libri potissi- 
mum auctoritate scripsimus: nata 
ài rov MiTQO^dtf(ù ròv natda Kga- 
vaanrjv, ubi vulgo nctrà dì ròv M. 
Ttardct Kgccvttanriv ^ quam lectìonem 
rctiauit Matthiae, nisi quod Kqtt- 
vocatrjv edidit. 



%ai viva ciyyaQì]ìov] TabelUuriun 
ìntelligit s. cursorem reginm equi- 
tem; de quo tabellariorom instilnto 
apud Persas primari ns exaiat No- 
stri locus VIII, 98 (ubi cf. nott), 
qucm una cum aliis hac de re ezci- 
tavit Brisson. de reg. Pera, prìne. L 
§.238. Quibuslocis adderà Itcet La- 
cilium, qui Satirarum sesto libro di- 
xerat: „concnr8ans velati angMrim 
clareque qniritans** teste Nonio ■• 
V. quiritare pag. 21. Ut enim regif 
mandata quam citissime ad provin- 
ciarum praefectos perveniroit, eor- 
sores erant per stationea dispositi, 
qui illa ad satrapas , eommqoe re- 
sponsa ad rcgem pcrferrent, Qnod 
institntum , cuius simile qaid adhae 
cxstaro scribit Morierus , quo minof 
cum nostris cnrsibus pabitcis (iV 
sten vulgo vocant) comparetar, id 
obstat, quod tantum ad rea regiat 
publicasve istud pertinait nec vUo 
modo privatorum hominnm rélNU 
usuique inserviit. In Mongolonun re- 
gnis a Dscliingischani snccessoribiit 
similia quaedam esse institata, ex 
iis , quae de bis retulit Karco Polo, 
satis fit manifestnro. Monait He»- 
ren Ideen ctc. I, 1. p. 4(n seq. Ita- 
lus interprcs ab bac voce Pertiea 
dcscendero vult Italorum voces «^ 
heria , angheriare, angariare, angmit' 
lore. Parum recte ; multo enim prò- 
piora sunt Latina: angor, amgert. 
De ipsa voce Graeca plnra poalo- 
rac aetatis grammatici protolenmt, 
quorum loci exbibentur in Thesanr* 
L. Gr. I. png. 229 edit. Paris. Radi- 
cem vocis iuvestigavit P. BStticber 
in Aricc. (Hai. 1851) pag. IO. 

(og ov TTQÒg rjÒovi^v ot ijv] orai fi 
grata non essent , cum dinj^icerent re- 
gis mandata. Ad locutionem Tid. 
quae similia attulit DorviUe ad 
Cbariton. p. S^8, ctii add.StoUbanm 
ad Platon. Sympos. pag. 28 ed.tert 



THALIA. m. 126. 127. 



243 



yytXXóiisvaj- xteivéi (uv wciófo xofui^ó^svov ^ avógag ot 
ta$ jmxt' Ó86v' axoxxèivas Si iiiv ritpavi0B avrà inncì. 
ìU)g dì ag la%a tiffif aQxiiVj ine&vfies ròv *OQoÌT$a ti0a- 127 
, xivtiDv t€ tàv àdixfifucxGiv sTvexèv xal luilusra Mitifo- 
» JCffl tov xaiàóg. ex ^v d^ rijg Id'éirjg argaròv in* avtòv 
iiixè€ xifixeiv, are oColdsévtfov ite xàv nQtiy^iaxGÈV ^ xal 
ti l%(fùv xrfv aQxijy^ xal ròv *0(^irsa (AeyaXip/ xijfv Icxirv 
^avófisvog ixiiVj tòv xCkiOL n^kv IIsQóiav idoQXHpó^èov^ 
àk vofiòv róv XB Ogvyuw xal Avdiov xal 'lawixóv. IlQÒg 



ÌQag o[ vniica^] i. e. viros sub- 
%p in òmdiis clam colloca/ut , ut 
CKI, qao atroqne loco vniettg 
▼nll Cobet.^ Varr. Lectt. pag. 
»mpanin8 %dTics I, 88 sq. coli. 
4> ubi cf. nott. Sed recto cnm 
T. p. 148 vnlgatam retinue- 
«Utores recentt. Cf. etiam III, 
fff). — Pro %av* ovdòv scri- 
m emn recentt. edd. et Bredov. 
106 aeq. plerìsqae codd. 8ic in- 
nu: luxr' odóv. Ad locntioncm 
tkmm conf. Ili , 45. 100. 

Gap. CXXVII. 

}iÌ9 d^ XTJg i^eiTjg] Cf. supra 
)1 , ahi locniionem , qiiam nos 
I interpretati e vestifjio , conli- 
Sehweigh. in Lex. Herod. ma- 
•ddere paìam, ex aperto, et hoc 
i IX , 37. Qnam quidem signi- 
mem ex primitiva Illa, qua 
*eeim, e vestigio, continuo, spon- 
ere, equidem credam. Schae- 
à Platarch. Tom. IV. p. 301 
l'enbner. Lips. 1829) comparai 
v^iiag (geradezu) , quod apu«l 
rehnm legitur. In ipsam locii- 

rationem inquisivi t Lobcck 
igramm. Kegiomont. 18'{5. De 
oge nominn. Jon. I. p. 113 

Qimilia qnaedam exhibuit Ho- 
1 Sophocl. Ant'gon. 012. Paulo 
eTyexcr e Fiorentino cum re- 
, edd. recepimus prò hivhnf, 

otaldfóvTtov] Cf. Ili, 76 ibi- 
ott. Voculam ot translatam 
^alek. post, idónff, quod meA 
m sententiA baud necessarium. 
articipiornm strnctura , quum 
Tos absolutos excìpit alterum 



participium in nominativo positura, 
cf. Herod. V, 34 et quae similia at- 
tuti ad Plutarchi Pbilopoem. pag. 
40. Admonuit quoque huis strnctu- 
rae vir doctus in Èphemeridd. Ha- 
lenss. 1828. nr. 64. pag. 510. — Quod 
ad ipsam argumentum attinot, ve- 
rissime h. 1. ea dici , quae de regni 
rebus maxime turbulentis proferun- 
tur , qnibus Darius ad regnum modo 
evectus impeditus est, quo minns 
continuo Oroetam puniret , patet ex 
iis, quae in Bisutuna inscrlptione 
traduntur de variis seditionibus 
mox exortis, sed armorum vi oppres- 
8is a Dario; vid. nott. ad III, \Ì7 et 
150. 

ròv xiXioi yiìv Tlsgaiiov idoQvq)6' 
Qsov] Opportune monot Heeren. 
IdeenI , 1. p. 403, singulos regni sa- 
trapas pari modo, quo mag^um 
Persarum regem , et ad eius ipsius 
cxemplar, sibi aulae formam con- 
stituisse, indeque eos kabuissc suos 
queroque comites et aulicos , femi- 
narum gregem et ennuchos ad has 
custodiendas , palatium una cum 
paradiso , in quo feras venarentur, 
quin ipsos satellites, qnibus cincti 
in pnblicum prodirent, alia i-l ge- 
nus. Attigit linee Brisson. de reg. 
J*er8. princip. I, 175. 

èTx^ ^^ vofiòv xóv Tf ^Qvyiov x. 
X, X.] Intelliguntur credo ipsae illae 
trcs praefecturae , quas primo loco 
reccnsuit Nostcr supra III , 00. Kx 
co ipso, quod plurcs praefecturae 
ad unum deferrentnr satrapam , ut 
hoc ex loco subinde factum esse in- 
telligimus (conf. etiam Brisson. do 
reg. Pers. princip. I, 170). horum 
praefectorum potentiam nimis au- 

16* 



244 



HERODOTI 



rama dii cav 6 ^aQsCog rade ifitnavi^óaro. Cvyxakióag IleQ^ 
aécav rovg SoxvfiatccTOvg ikèyé ctpi ràds ' H IldQótu , tig av 
fiov torno vfiécDv vnoatàg Ì7Cixèké66U 6oq>iri xaì fiti fiijj te xal 
oft^Aci) ; Ivd'a yà(f ooq>ii^g Sdsi , fiii^g ÌQyov ovddv, iftéciv di) env 
tig av fiOL ^OQoltea rj ^dovta àyayot ^ ànoxtsiveis ; 8g mpikìfiB 
(lèv xo négóag ovdìv^ xaxà 6ì (isyaXa ioQye' tovto liìv èva 
rifiéav tjtótoóe^ MttQofiatsa tè xaì tòv nalda avtov^ tovto òì'ifSi 
xal toifg àvaxakéovtag avtòv xaì n8(inofiévovg im* i^uv xtU- 
vecj vPqvv ovx àvacxetov ipaivov. ngiv rt (ov iié^ov iì^£(fya'' 
óaad'ai ^iiv UeQaag xaxòv , xarakafintéog iati r^Uv d-avatff. 
\28^aQètog fihv tavta énscQcita' tà dì avÓQsg tgnpcovta tmi- 
6ty]<Sav^ avtòg sxaatog id'ékojv tcoUbiv tavta. iifC^pvtag 6Ì 
^agstog xatekdfifiave ^ xBkevcov jcdkksad'at' nakkoiUvGÈV iì 



ctam ipsiqne Persanim regi pcrni- 
ciosum factam fuisse , bene coUigit 
Ileeren. 1 , 1. pag. 408 scq., qnippe 
nnde superbomm praefectoram isto- 
rum , qui omnia prò suo quique ar< 
bitrio transigerent , piane ut regali, 
haud raro tumultns ezstiterint sedi- 
tionesqne , qnibus summi Persarnm 
regia potestatì se penitus subtrahere 
Btnduerint. Cuius rei pinra ex Per- 
sarnm historia exempla attnlitHee- 
ren 1. I. 

Tovg Soiii^tùLiovq] Ita cum aliis 
Florentinns liber, ut paulo ante cap. 
J20 avdgag — doxZ/Ltoi'g Noster di- 
xerat; cf. etiam III, 135. 143. I, 
152. 158 ctc. Alii XoyifUùzdtovg, 
probante Schwcigh. post Wesscling. , 
qui confert III , 05. IX, 15. 24. IV, 
138. 

vnoatòig iniTeXécsis aocpiy] Citat 
haec Eustath. ad Iliad. II.' p. 222, 
22 s. 1G8, 19, ubi tsUasitv. Ad 
vocem Gocpiri confer III, 4. 85; ad 
locutionem jS^i/ re xal òfiiXco He- 
rod. IX, 59 et III, 14 ibique aliata. 
Verba seqq. fvd'a yàg aocptrig dttt, 
fii'rjg ^gyov ovdtv excitavit Stobaeus 
Tit. 48, 19 p. 320 8. 305 Voi. II ed. 
Gaisf. — In iis, quac mox sequnntur, 
vfiécov dri cav rig x. r. X., particulam 
ttv librariorum socordià excidissc 
vult Wcrferus in Actt. pliill. Mo- 
naco. 1,2. p. 257 , quamquam ipsc 
nesciens , quo loco probabiliter par- 



ticula sit inserenda. Qua ipsa b. L 
opus non esse statoli G. HermaiiB. 
ad Viger, p. 944, qunm ex anteee- 
dentibus verbis tCg av [lot tovto — 
initsXéafte particula mente quidea 
repetenda sit et ad seqq. Babaadien- 
da. Hoc enim Graecis usitatam ette 
monet idem Ilerraannns, ut, ubi 
oratio ex duobus constet membris, 
quorum alterum cum altero vel alia 
ratione coniunctum sit Tel eiiis re- 
petitionem quandam contineat, in 
posteriore omittant av, Nee aliier 
Matth. in Gr. Gr. p. 982. 983. Qoae 
ratio cum ad nostrum locnm tìz Ta- 
leat, qui valde differt ab alila btte 
spectantibus (v. e. Xenophoni. 
Memm. II, 1 , 18), eqaidem camre- 
centt. edd. insenii vocnlam Sv poat 
tig. — Ad formam ^OQys in seq. cf* 
1 , 127. 

Torro d^ X a l ] xal e Florent. ad- 
scitum. Vulgo omittitur , neqne yo* 
culam recepenint Matth iae et re- 
centt. edd. Pro àvccnaliovrag Din* 
dorf. cxbibuit àvaTialsvvTag» Ad 
vocem ìiaTaXttfintfog conf. snpra 
III, 00 ènilafintéog ibique nott. 

Cap. CXXVIII. 

ìiatsXdii§avè] i. e. cohibmt. Mi- 
hìiit eormn cnntentionem, Cf. de hae 
verbi significatione I, 40 et VII, 0. 
§. 2 ibique nott. 

naXlofitvaiv dt Xay%dvBi i% 



TUALIÀ. 111. J27. J28. 



245 



mi ix navt&v Bayatog 6 ^j4(fr6vteco. Xa%òv dì 6 Bayatog 
{ TùutÒB' fiifiXia yQtti^dfisvog nokkà xal ntQÌ xoXÀóv 
a jcifffyliaxmv ótpgi^tdd ótpi ènéfiaXe tÌ(v ^ageiov, fisrà 
I Ixmv ravra ig rag Zdgdtg, dmxófisvog dì xal 'OQoirsa 
tviMmVj tàv PifiXiav Sv exaarov nèffiaiifèónavog^ idi- 
^ yQamuctiaT^ xà fiacikritip iniUyea^aC yQa^naxióràg 
ufiXfitovg o[ navxBg vnaQxoc Sx^viJi. iTCOxsiQScifiavog dì 
8oifwp6(f(ov ididov rà fitfiìiia ò Bayatog ^ el ivdsl^aùaro 
caóiv ano ^OgoCxsm. ogifov de óq)eag za re fiifiXia Cifiofié- 



Citai hanc locum Snidas in 
wilog, ut observat Toup. 
Id. in Suid. III. p. 4 s. Tom. 
17. Qaemadmodam Attici di- 
tXiiffOvv et TilrjQOva^cti , ita 
MalXfiv et TtaXlsad-aiy ubi 
DB dicitnr de eo, qni praefe- 
IMÌ sariitìom sortes in aìioruin 
I i$(ndicil in galeam, sitellam s. 
(qna de sortinm concussione 

MaXUtv xli^QOvg); medium 
T«rbum eomm est, qui ipsi 
ter B. rem inter se sorti commit- 
aem ex bis tangebat sors, s. cu- 
te Domen excidit , is Xaxfi^v s. 
,niiXy Aax^tVdicebatur;conf. 
. ni. 83. IV, 94. 153 coli. 
ri. 8. e. Th. 55. Sophocl. EIo- 
11, alia plurima , qnae excita- 
ek., cui haec adnotatio omni- 
«tor. Tu adde de voce nalog 
ittnlit Blomfield. in Glossar. 
■fshyli S. e. Th. 1. 1. — De 
'ersica Bayatog vid. quac di- 
in Excurs. ad III, 70. 
WiQÌ noXXoiv ^xovxa ngayna- 
kd locutionem conferas II, 
iwa Y^fivinòv dia ndarjg «yw- 
:o»TCf, ubi vide nott. coli. VII, 
[nnc locum equidem sic reddi- 
cnm Scbweigh. in Lex. Ile- 
iòeUi multi et in quihus de mul- 
laagebalur." 
ott^eó^fyog] i. e. dctraJiens si- 

solvens singulas Utertts s. vin- 
Juiusquc epistolae. Cf. 111,41 

3tt. 

pyw^ae] Cf. nott. ad III, 41. 
sem ànoTisiQecóftsvog cf. Ili, 
q. nott. 

^lutTiCtàg dì: paaiXrjtovg] Cf. 
I. Ideen I, 1. p. 400 seq. Hoc 



ad regiam auctoritatem tnendam 
ita institutum fuit : quippe a nuntiis 
regiis mandata regis celeriter exse- 
quenda bis scribis tradebantur, qui 
ea cum satrapis communicarent ci- 
toque peragerent; cum, qui dicto 
non audirent, prò rebellibus habe- 
rentur indeque statim interiice- 
rentur indie tft causa atquè band 
raro vel ob solam suspicioncm. 
Quod in Turcamm regno cum ho- 
dieque sic valeat, id ipsum satis 
comprobare videtur, ea, quae ad 
Oroetam pessumdandum a Dario 
fierent , non abborrere ab ea princi> 
pum orientaliura ratione, quae et 
olim valuit et immutata fere ad no> 
stram usque aetatem sic remansit. 
Wesseling. monuerat , bisce Bagaci 
artibus ad Oroetam pessumdandum 
convenire Macronis tecbnas in Acl. 
Seiano apud Dionem Cassinm, et 
Olympii 8. Honorii Imp. in Stili- 
cone opprimendo apud Zosimum 
(hist. V. p. 344). ^ 

si iv9s\aiato ànóataaiv] Unus 
Sancrofti liber: bC ot hòf^aiarOy 
non improbante Wesseling. , qui h- 
Sf^aiazo repetit a verbo IvÒBÙnìnì- 
ad'aij conferens Diodor. XIII, 17 et 
Excerptt. T. II. p. 631. Epist. ad 
Timotb. IV, 14. Tum enim erit son- 
sus : an significaturi ei esscnt defectio- 
nem, Malim equidem in Icctione 
vulgata Mediceo, Fiorentino, aliis 
probata persistere et cum Porto ip- 
soque Scbweigh. in Lex. Hcrod. s. 
V. repetere ivds^alaxo a verbo /v- 
SéxBcd'ai , eo fere sensu : exploralu- 
riis scnlcntitun sfUeìh'tum, an admissuri 
s. recepturi sini defectionem ab Oroe- 
ia s. defeciionis sermonem ipsis obia- 



244 



HERODOTI 



tavta òri av ò /lagalog rada è^ri%avrfiato. CvyxaXéóag iZcp- 
0é(ov toifg doxLiKDtccTOvg iXsyé 0^1 rade' SllIéifCav^ t£g av 
fiOL tomo viiéov vitoótàg initeké^èu (Soipiy xaì (lif fiifi xb wà 
b^iCkc} ; iv^a yaQ 0oq>Crig désc , fiirig igyov ovdév. viiéav di) ov 
tCg av fiot ^Ogoitea rj ^ciovta àyayoi ij àxoxtsivsis ; og òfpékìfia 
liav x(o néQdag ovóìv^ xaxà ói ^layaka iogya' xoiko ftìv dio 
7l(iBCi}v rit6t(ù6e^ MiXQO^atBa xe xaì xòv nalda avxov^ xovxo ÒÌM 
xaì roi;g àvaxakéovxag avxòv xaì xefixoiiévovg v« éiuv xxU" 
VBt , v§QLV ovx àva0%Bxov tpaCvfùv, nQÙv xi (ùv (lé^ov il^Bfya- 
Cuód'ac fiiv IlBQOag xaxòv , xarakafixxBog iati rnUv d'avaxp, 
]2S^aQBtog fiìv xavxa iitBCQcixa' reo dì avÒQBg xQv^qxovxa vxi- 
Oxriaav^ avxòg Bxadxog i^ékcav tcoUbiv xavxa. igCipvxag òì 
/laQBtog xaxBkd^L^avB^ xBkBvcnv 7càkkB6^ai' xakkofiéviDV de 



ctam ìpsique Persarnm regi pcrni- 
cioflum factam faisse , bene coUigit 
Ileercn. 1,1. pag. 498 scq., qaippe 
unde Buperboram praefectorum iato- 
rum , qui omnia prò suo quique ar> 
bitrio transigerent , piane ut regali, 
haud raro tumultus exstiterint sedi- 
tionesqne , quibus summi Persarum 
regis potestati se penitus subtrahere 
studuerint. Cuius rei pinra ex Per- 
Bnrum historia esempla nttulitHee- 
reo 1. 1. 

Tovg SoìiifKOTCctovg] Ita cnm aliis 
Florentinus liber, ut paulo ante cap. 
120 SvdQug — doyii'^ovg Noster di- 
xerat; cf. ctiam III, 135. 143. I, 
152. 158 cte. Alii Acy/ftcororrou?, 
probante Scli weigh. post Wesseling. , 
qui confort III, 05. IX, 15. 24. IV, 
138. 

vnoatàg IninléoBU ootpirj] Citat 
liaec Eustath. ad Iliad. II.' p. 222, 
22 8. 168, 19, ubi rsltasisv. Ad 
vocem ao(piy confer III, 4. 85; ad 
locutionem |3/V; ts xal òfitXù) He- 
rod. IX, 59 et III, 14 ibique aliata. 
Verba scqq. ^v&a yÙQ aocpirig àiu, 
fit'rjg ^gyov ovSlv excitavit Stobaeus 
Tit. 48, 19 p. 320 8. 305 Voi. II ed. 
Oaisf. — In^iÌ8, quac mox sequuntur, 
vfifaìv ÓTi civ zig x. r. Z., particulam 
av librariorum socordiil excidissc 
vult Wcrferus in Actt. pliill. Mo- 
naco. 1 , 2. p. 257 , quamquam ipse 
neBcions , quo loco probabiliter par- 



ticula 8it inserenda. Qua ipsa h. 1. 
opus non esse statnit G. HemianB. 
ad Viger, p. 944, qimm ex anteco- 
dentibus verbis xCg av (loi tonto — 
initfléastf particula mente qnidefli 
rcpetenda sit et ad seqq. sabandies* 
da. Hoc enim Graecis usilatum «Me 
monet idem Hermannas, ut, ubi 
oratio ex duobus constet membrìi, 
quorum alterum cum altero Tel mlia 
ratione coniunctum sit rei eius re- 
petitionem quandam contineat, in 
posteriore omittant av, Nec aliter 
Matth. in Gr. Gr. p. 982. 083. Qoae 
ratio cum ad nostrum locnm tìx ta- 
leat , qui valde differt ab aliis hAe 
spectantibus (v. e. Xcnophont. 
Memm. II, 1 , 18), equidem camre- 
centt. edd. insenii voculam Sv poel 
rig. — Ad formam ^OQys in seq. eL 
1 , 127. 

TOVTO df xal] xaì e Florent. ad- 
scitum. Vulgo omittitur , neqne TO- 
culam rccepenint Matthiae et re- 
centt. odd. Pro dvaìialiovtag Din- 
dorf. exbibuit àvaìiaXèvvtagm Ad 
vocem naxalaiJLnThg conf. rapra 
III , 09 iTcUafintéog ibique nott. 

Cap. CXXVIII. 

Tiarslcciipcevs] i. e. cohihtiU, iM- 
huit eorum rontentionem, Cf. de hac 
verbi signitìcatione l, 40 et VII, 0. 
§. 2 ibique nott. 

naXXofitvoov dì Xay%avBi in mr- 



TUALIA. IIL 127. 128. 



245 



iìfèi ix TtavxfQV Bayatog 6 *j4qx6vtb(X}, Xax^v óì 6 Bayatog 
i xoiads' fiifiUa yQaifciiievog xoklà xaì XèQÌ xolXàv 
a xiffjypMtav CfpQifytda 6(pi èitéfiakè tip; ^aQsiov^ iiétà 
t Ixmv tavxa ig rag Zagòig. ànvxófisvog dì xal ^OqoIxbùì 
tvHd'àv, ràv Pifilicov dv exccótov X6QiaLQ€6(isvog , idi- 
p yQafiiuctiCx^ tó fiaaiXritc} imkiysffd'ar yQa^yMXiCxàg 
UfiXijtovg ot navxBg vnaQ%ov i%ov0v. àxoneiQecifievog oh 
òoqwpoQiùv idCdov xà fiifikta 6 Bayatog, bI ivdel^aiaxo 
taóiv axò ^OqoCxbìd. OQian/ ói 6ipBag xa xb ^ifikCa CB^Ofii- 



CiUt hnnc locnm Saidas in 
Malog^ nt observat Toup. 
Id. in Snid. III. p. 4 s. Tom. 
17. Qaemadmodam Attici di- 
tliipovv et nlrigovc^at , ita 
Mullfiv et naXlfC^aif nbi 
m dicitur de eo, qni praefe- 
lAsi sortìiiom sortes in atiorwn 
I eaniicit in galeam, siteìlam s. 
(qna de sortinm concussione 

muUbiv %XriQOvg;)\ medium 
rarbum eornm est, qui ipsi 
ter 8. rein inier se sorti commit- 
ueni ex bis tantjehat sors, s. en- 
te nomen excidit , is XaxsCv s. 
, naly laxfCv dicebatur ; conf . 
. m. 83. IV, 04. 153 coli. 
ri. 8. e. Th. 55. Sophocl. Elo- 
11, ftlia plurima , qnae excita- 
lek«, cui haec adnotatio omni- 
etiir. Tu adde de voce ndlog 
ittnlit Blomfield. in Glossar. 
•chyli 8. e. Th. 1. 1. — De 
Persica Bayatog vid. qnae di- 
in Excnrs. ad III, 70. 
xiQÌ noXlciv Uxovxa ngayiia- 
Ad locutionem conferas II, 
Ì9U yvfivLìiòv olà naarjg àyot- 
tOPtcc, ubi vide nott. coli. VII, 
[une locum equidera sic reddi- 
cnm Schweigb. in Lex. ile- 
^ibelii multi et in quihus de mul- 
uagehalur/* 
iUQiOftsvog] i. e. delrahens si- 

solvens singuhis literns s. vin- 
cuiusque epistolae. Cf. 111,41 
ott. 

iytc^at] Cf. nott. ad III, 41. 
Bem dnonHQ^Gutivog cf. Ili, 
iq. nott. 

^funiaxàg òf (iaGiXrìtovg] Cf. 
1. Ideen l, 1 . p. 490 seq. Hoc 



ad regiam auctoritatem tuendam 
ita institutum fnit : quippe a nuntiis 
rejpis mandata regis celeriter exse- 
qiienda bis scribis tradebantur , qui 
ea cum satrapis communicarcnt ci- 
toque peragerent; cum, qui dicto 
non audirent, prò rebellibus habe- 
rentur indeque statim interiice- 
rentur indicÙl causa atquò band 
raro vel ob solam suspicioncm. 
Quod in Turcarum regno cum ho- 
dleque sic valeat, id ipsum satis 
comprobare videtur, ea, qnae ad 
Oroetam pessumdandum a Dario 
fierent , non abborrere ab e a princi- 
pnm orientalium ratione, qnae et 
olim valuit et immutata fere ad no- 
stram usque aetatem sic remansit. 
Wesseling. monuerat, bisce Bagaei 
artibus ad Oroetam pessumdandum 
convenire Macronis technas in Acl. 
Sciano apud Dionem Cassium, et 
Olympii 8. Honorii Imp. in Stili- 
cone opprimendo apud Zosimum 
(hist. V. p. 344). ^ 

el IvdBgalaxo ànoaxaaiv] Unus 
Sancrofti liber: ft ot hS^iataxo^ 
non improbante Wesseling. , qui h- 
òf^aiaxo repetit a verbo hSsCv.ìnì' 
a&ai, conferens Diodor. XIII, 17 et 
Excerptt. T. II. p. 631. Epist. ad 
Timotb. IV, 14. Tum enim erit son- 
sus : an significatuH ci essent defectio- 
nefH. Malim equidem in lectione 
vulgata Mediceo, Fiorentino, nliis 
probata persistere et cum Porto ip- 
soqne Schweigb. in Lex. Herod. s. 
v. rcpetere ivSs^aiaxo a verbo iv- 
Sfxfcd'ai , eo fere scnsu : expìoratu- 
rus sententi firn saleìUtum , an admissnri 
s. rerepturi sini defeetionem (dt Or oc- 
la s. defectionis sermonem ipsis obla- 



246 



HERODOTI 



/: 



y 



vovg iisyaktog xal tà ksyò^Bva ix tóv ^ifiUtov iti fiBióviog, 
óiiot cifAAo, èv tei ivYjy inscc rade' £1 TlégCai,^ fiaótkevg Ja- 
QBtog ànayoQevBi v^lv iir^ SoQvq)OQésiv ^OQoitea. Ot òì axoii- 
aavxsg tovrov (isr^xdv ot rag cclx^g, Idòv dì tovvó ófpfug 
6 Bayatog iteid'o^éi/ovg roJ fiipkCù) , iv^avra òri d'afói^ag fò 
reXevtatov rc5v fiifiXitov óiSoi ro5 yifaiiiiaTiatrj j iv tip èyiyffa- 
Ttro * BadUsvg ^uQstog UsQiSyCi totcì iv £ccqÓì0i ivtéllBtm 
xtBvvBvv 'OQoitBa. OC di óoQvtpÓQot òg ijxoviSav taika , óitu- 
ódiiBvoi tovg àxLvdxag xtBivovCi icaQavtCxa ftti/. Ovtm d^ 
^OgottBa tòv néQiSìiv IlokvxQaxBog xov Z^a^Cov tùsug ft^r^A^ov. 
129 ^Ajtixo^évov di xal àvaxo^iO^ivTOV tóv ^OQoCtBQ ;j^- 

liatcov ig rà Uovaa avvrivBixB XQ^'^? ^^ Ttokka vCtBQOV fiaOi- 
kéa /laQBlov^ èv ayQy d'rjQtSv àno^QtoiSxovra ano titnov^ atga- 



Iwn, ut sit ivÒi^. ànóataaiv idem, 
quod iv8. tÒv ttbqì ccnoardatog ló- 
yov. Alque vel hac in interpre tallo- 
ne admitti poterit vociila ot, quae 
a Dindorf. et Dietsch. recepta est. 
Madvig in Sclmeidewin. Philolog. 
II. Beil. pag. 24 mavult hdB^oCaxo, 
ut sit optati vns fatar!. Saprà III, 
38 ÒB^aictto, — doqvtpoQOvg intelli- 
^t satellites , qaos mille circum se 
habuissc Oroetam sapra cap. 127 
dixerat. 

fi^ ÒOQVcpOQtBiv] Ad asum parti- 
ualae jit^ conf. sapra III, 51. Verba 
seqaentia fift^xav ot rag alx\iàg 
cqaidem sic intelligo: dcposuerunl 
s. submiserunl hitstas , tradiderant ci 
lanceas , ut obedientiae , quam sum- 
mi regis mandatis praestarent, essct 
signum. Honoris causa hoc factum 
esse vnlt Stegcr. , piane ut apud uos 
militcs, rege aut viro insigni prae- 
tcrcuntc, bonoris causa signa mili- 
tarla submittere solcant. Tu conf. 
Ili, 143: nftiivat riji/ ccqxtjv, depo- 
nerc imperiwn, et IV, 98: rà tó^ct 
tifTtéVrfj, depositis , scpositis nrcu- 
hu8 ; IV, 3 aixfiàg fiìv xal ró^cc 
liszsCvtti, ut alia nunc transcam. 
— In seqq. prò tovxoì cum rcccntt. 
cdd. et Fiorentino binisquc Tariss. 
ctSancrofti libro recepì rorro, quod 
pcrtinet ad nsi&onivot^g. 

TOvg àìiivd%ag] Pro vulg. «xtr«- 
Hsag^ quam formam accasativi iure 



damuat Brcdov. \ì. 224, e Fiorentino 
et Parisino uno dcdi àxivaxag eom 
rccentt. cdd., quae eadem formi 
reponenda VII , 07. IX, 80. De ipm 
gladio cf. Ili , 64. 118 et de verbo 
anaadcfisvoi nott. ad III, 20. — In 
seqq. ad verba ziaisg [iBtijl^v ottatm 
III, 120 ibiquc nott. 

Cap. CXXIX. 

tv d'/Qu 9riQ(òv] Satis constai 
niultisque contìrmatur testimoniis, 
tum reliquos Persas vcnando valde 
fuisso deditos, tum vero praecipne 
reges , qui et exercitationis et toIb- 
ptatis causa, vel ex sacro Zoroaatrto 
praecepto in paradisis omni feramm 
genere repletis venari solebant. De 
qua re plura dabit Barnab. Briseon. 
de reg. Pers. princ. 1 , 165. 33. 157. 
Adde Heeren. Idcen I, 1. p. 474 
soq. („Xenopb. Cyropacd. I, 2. IO. 
Cf. los. V. Hammer in Wiener 
Jahrbb. der Litcr. Voi. Vili. p. 378 
seq^q.** Cr.) — Paulo ante ad verbn 
XQOVù) ov noXXtp VCTSQOV cf. Ili, 80. 
— CaxvQOtègcog Xoster dixit, qni ali- 
quoties tali comparativorum forma 
adverbiali usus est, de qua eonf. 
Matthiae Or. Gr. I. §. 262. p. 088 
seqq. ed. tert. Sic III, 143 svnttf- 
GTfQfog; I, 122 d'HOtfQcag, Ac perii- 
net bue quoque nXeóvmg III, 34, nbi 
cf. nott. Alia dabit Fritzsche ad 
Aristoph. Thesmopbor. pag. 018b 



THALIA. ni. 128. 129. 



247 



9^|vat tùv xóda. xaC xag Ì0x^QOtÌQ(og éatQdq>ri * ó yoQ otàotQd- 
yalog ÌI^Bxà{fffiB ex xàv Sq^qov. vo^lCIgìv 6ì xal tcqÓtbqov 
X€qI iannàv ixBiv Alyvxtletv tovg doxéovtag slvat jtQcirovg 
W^tÌ/v ifitQLxrp/ tovrOLói in^o. o[ dì axQB^kovvteg xal fiici- 
luvoi. tòv 7c6da xaxòv ^i^ov ÌQyatfìvro, èn^ inxà filv Sri 
fll^éifag xal ima vvxtag vnò iov naQBÒvxog xaxov 6 daQBlog 
iyifvxvCrfli Bt%Bto^ rg 6ì òri òydóy fllidQJ] Ixovxi ot fpkavQGìg 
xaguTcovóag xtg xqÓxbqov exi iv ZagÒKSi xov Kqoxìùvitjxbo 
^tiiiXMtiiÒBog xipf xéxvrfv ayyékkBi rp /laQBiGì' 6 dì ayBiv 



i yaq ot àaxqayaXoq i%B%<óqriai] 
Ex Herodoto haec refert, notante 
Wessel., Dio Chrysost. Or. XIV. p. 
231 B. LXXVII. p. 052 E. Signi- 
ficatar autem artuum ìuxatura , qaae 
alibi dicitar in^olr^ tov uq^qov, 
oMnt e loco tuo motio , ut v. e. apud 
Plut. de laperstit. pag. 164 E. , abi 
Wyttenb. in Animadversionibus p. 
090, Herodoti et Dionis non imme- 
mory Foesinm in Oecon. Hippocr. 
et Upton. in Indice Epictet. s. v. /x- 
palùiv laadat. 

Alyvnxùov tovg òo%éovxag x. r. X.] 
Persae cnm nulla unquam artis me- 
dicee peritià valerent, ex quo tem- 
pore per Cambysem Aegyptus Per- 
ais cognita et regno addita fuit, bine 
medicoB suos petiisse videntur. Nam 
Aegyptoa singulis singulos corporis 
partibos adhibebat medicos, me- 
dendi arte yalde exculta : de qua re 
vid. nott. ad II , 84. Inde Aegyptii 
medici prae caeteris arte insignes 
faiiDÀqae celebrati esse videntur, us- 
que dnm, Dario rege quippe male 
traetato, Graeci medici eorum in 
locnm succederent. Id quod per 
Democedem ita potissimum fuisse 
effeetnm, valde fit probabile. Tu 
vid. Brisson. 1. 1. 1. §. 232. 233 coli. 
Vales. et Lindenbrog. ad Ammian. 
Marceli. XXll, 16, Kurt Sprengel: 
Pragmatiscbe Geschicbte d. Arzn. 
eie. T. 1. p. 70 et quae alia attuU 
ad Ctesiam pag. 16. Quibus adderò 
licet Cbosroem, qui insigni modo 
medicum Graecum est remuneratus, 
teate Procop. in Gotb. IV, 10. Vid. 
Gibbon: Geschicbte etc. X. p. 45 ed. 
german. — Ixqcìxo e Sancrofti libro 
alteroque dedi cum recentt. edd. 



prò ixQ^TO, quod idem tolli iussit 
Bredov. p. 380. 

axQS^lovvxsg iteti ^toafievoi xòv 
no9a] i. e. torquentes pcdem viinque 
infermites, ut scilicet in rectum sta- 
tum redigerent , ìXiiOvxBg xal ^ict^ó- 
ftsvoi xò agd'QOv , ut ait Dio Chry- 
sostomus, qui baec, raonente Val- 
cken., 1. 1. attigit. 

àyQVTCvitjCi bCxsxo] i. e. insomnià 
laborabal s. premehatur. Tu conf. I, 
190. Ili , 50, ne plura. Alia dabit 
Stallbaum. ad Platon. Phileb. §. 98. 
p. 137 a Cr. excitatus. — Ad verba 
pjovxé ot (plavQcag pertinet Jagficpt 
in fine enuntiati consulto repetitum 
ob priora verba nimis remota a ver- 
bo dyyélXsi. 

nccga-ìiovaag] nccgaìiovtiv , obitcr 
audire y post Cattier. Gazophylac. 
pag. 93 illustravit Fritzsche Quaest. 
Luce. p. 15. 

TOV KQ0xa)Vir^zi(ù JrifionijStos] 
In Dionis loco 1. utroque ille dici- 
tur z/iyoo'^oxog , quod nimirum, ut 
recto iudicat Wyttcnbach. ad Plut. 
Mor. I. p. 550, e Socraticorum le- 
ctione Dcinodoci nomenDioni notius 
fuerit quani Dcmocedis, ut recto ilio 
appellatur ab Herodoto, Timaeu 
ap. Athen. XH. p. 522 B. et Aelian. 
V. H. Vili, 17. Add. Kurt Sprenpel: 
Pragmatiscbe Geschicbte etc. T. I. p. 
349 et Krische : Forschungg. auf d. 
Gebiete d. alt. Philosoph. I. p. 72 soq. 
de Democede, quiPythagorae disci- 
plinae quoque fuit addictus , accu- 
rate dispuiantes. De medie inao 
scbola ea, quae Crotonieusium in 
urbe iam mature sedem habuit, ex 
qua et Alcmaeon et Democedes pro- 
dierint, uterque medica arte libera- 



248 



HERODOTI 



licv rriv Ta%CiSrr^ naqì* iavxòv ixéXsv6e. tòv oh ég iì^év(fO» 
iv totiSv ^OQoitèGì àvòganoòoKSt oxov dri axfifiekfiiiévov ^ xof- 
130 vyov ig iiéaovj icédag te ekxovxa xal ^axB<Si Ì0%iri^ivov. Sta- 
d'évta di ig fié^ov elQcita 6 /laQBtog^ rrpf xé%in[v al ìmI- 
atatto. 6 d' ovx vjcedéxsro^ aQQùìdéov , (iti éavtòv ix<p^ims 
rò nagaicav r^g 'EkkaSog y àneiStSQriiiévog. xcctsipavri dì %f 
/éuqbIg} TB%valBvv Ì7CLarafi6vog j xal tovg ayay&mag avtw 
ixtksvce iidatcyag ts xal xévxQa xaQatpaQBiv ig tò fliaow. 
'O dì ivd'aiha dij av ixipaCvBv^ (pàg atQBxécog (ihv ovx izl- 
(Staad'aL , òiiiki^aag dì IrjtQÓ (pkavQcog Ixeiv xriv xb%v71v. invi 
dì^ cig ot inéxQB^B^ 'EkkriVLXOt(Si li^fia(St XQBcifiBvog xal ijxia 
fiexà xà l^xvQa XQOCdyov vnvov xé ficv kayxavBiv ijcoieey 



liorem in tnodum tractata et excnlta 
praestans, vid. Unna in: Philolo- 
gisch-histor. Studien d. Gymnas. zu 
Hamburg von Petersen (1832.) I. 
pag. 58 seqq. Caeterum Dalilmann. 
(Herodot. pag. 50 seq.) existimat, 
liane omncm de Democede narratio- 
nem, praecipao ea, qnae inde a cap. 
131 memoriae produntur, Herodoto 
innotuisse in Magna Graecia com- 
moranti, nìsi, quod ab omni abhor- 
ret vero, eum iam antca Italiani vi- 
sisse sumpseris. — Ad locutioncm 
onov Òrj cf. snpra III, 121; ad èg 
fiéaov III, Q2, 

Gap. CXXX. 

nttzsrpavTj — Tf^jfvajftv /Trtarcfu-f- 
vog] ó^, quod Schweigh. e duobus 
Parisinis rccepit , rctinni cum Din- 
doriio. Dietschins ad lectioncm olim 
vulgatam ts rediit. „Dolos et slro- 
phiis noverat Democedes , ut artis me- 
dicae pei'itiam dissimuUtret . Id rex^a- 
^ftv." Sic AVesseling. laudans VI, 
1 , ubi itidcm tsxva^fiv valet dissi- 
mìUandi artibus uii. Conf. etiam II, 
121. §. 1. — iniGTcciisvog y Larchero 
moncntc, idem est atquo naiTiSQ 
intGTttfievog , scilic. trjv xéxvriv, 
sensus cnim est: Dario Democedes 
(cum negarct artis medicae peritum 
se esse) nectere dolos vìdebatur, ut 
qui satis ealleret hanc artem. Paulo 
ante vitsdéìifTO est: illc hoc (quod 
se. artem medicam ealleret) 7/1 se 
non recepii s. intei'roganti negai>at. 



Haud aliter IV, 167. VI, 60. —^ 
TSxvaSfiv repctitis vocibns tipni 
etc. interposito inest haud insnavli 
vcrborum lusus. laxqmv xéxvnq ao- 
vitPlotinus IV, 4, 42." Cr. — In 
verbb. seqq. nota celerem subiecto- 
rum, ut dicunt, transitum, nullo jnro- 
nomine addito ; ad xorrffpar]} enuB 
mente repetendum 6 ^j^fMWiJ^^ 
ad ÌtlsIsvos antem ó dagtìog, Eo- 
dem modo paulo post ad ^Métf^^ 
suband. oJccgsCog, ad ZQBmutPOg-^ 
inoiFS:,^ 6 J7moiii]d7ìg, 

q)XccvQ(og ?ifiv Tjjr tizvjjv] Val- 
cken. mavult legi q>L ^x^i9 tijg ffjf- 
vrjg. Quo tamen non opus, Hbru 
praesertim invitis. Vulgata valet: 
se non satis peritum esse, qiiod adkane 
artem a/tinet, se ohiter tantum hmt 
artem caliere. Alio sensa tpÌMVffmg 
f^ty^III, 129 et VI, 135 et tphin- 
Q(og ccnovsiv VII, 10, 7 coli. VI, W. 
— Ad sequens inérQSipe Scbweigli. 
suppleri vult favzov tÒ ngayna vel 
potius eavzóv. 

rinict (istà rà lax- x. r. X."] ^nui 
(pagfictìia, remedia tenia, lenieniia, iam 
novit Homerus Ili. IV, 218. XI, 515, 
829. 845 sq.^ et Aescbyl. in ProroetiL 
481, ubi ijnicc dxéa fiata. Unde 
proprium in remcdiis mitioribns, 
quae nec igfue nec ferro fiunt. Plora 
lacobs Lcctt. Stobb. p. 32, ubi 
etiam de translata vocis signifioatio- 
no. — Democedes ita regem sanasM 
consendus est, ut post remedia vio- 
lentiora ab Acgyptiis medicis, ut 
videtur, adbibita nunc Graeoomm 



THALIA. m. 129. 130. 



249 



j^óvfii òXiya vyiéa (uv ióvxa catéÒB^B , ovdaftà in ikxi- 
ài/tinow iCBC^at. ^agéetai di] fii^v iiètà xaika 6 ^a- 
KBÒimv xifvóéciv dvo ^èvysai. 6 de luv insipero , bH oi 
fiov tò Tucxòv ixitfidBg véiiBi^ ori fiiv vyua inoCriOB. 
r Sh rjS fxBt ò ^aQBtog anoxéiinBt fiiv nagà tàg iavrov 
tag. xecQayovxBg dì ot bvvovxoi ikByov ngòg rag ywcct- 
hg fiacikit ovxog Btri og ttjfv iruxriv axédaxB. v7Cotv7ttov6a 
tic9v ixdiStri (piaXij ig tov %qv6ov r^i/ Q^xriv idGiQÌBX0 

Initriòìg (i. e. conguUo) cf. VII, 168. 
44.yni,14libiquenott. 

T17V '^vX'h^ ÒLné8co%s] Citai h. 1. 
Thomas Mag. pag. 928, quo clemon- 
strat, xr^v ipvxriv siibinde simplici- 
ter valere nj» t^rjv (vitain), ubi 
plura interpretes. Tu couf. supra 
III, 119. Ili, 108. I, 24. II, 134. 

VII , 39; 

vnotvTtxovaa Sh ttvxémv x. x. X."] 
Flnctuant in bis libri scripti et editi. 
Nos cum edd. recentt. Qaisfordium 
secuti sumus et Matth. , qui tamcn 
articulum xòv ante JT^ioit., quem 
ignorant libri, retinet. Vulgo legi- 
tur: xov ;u^<rov avv -O'iixiy, quod 
qnomodo explicem, equidera non 
babeo. Melina Sancrofti liber xov 
XQvaov x^v d'i^xrjv , cui Oaisfordius, 
accedente Matth. , praeposuit h ex 
coniectura Toupii in Emendd. Suid. 
II. pag. 391, qui olim ita locum cor- 
rexerat: vnoxvnxovacc — q>i(ily ig 
rrjv x(fvao9"ìiìiTiv , i. e. phiaiam in ar- 
cftni nummariam suhmiUewf. Qui idem 
scnsus efficitur ea , quam dedimus, 
lectione, probata illa quidem et 
Schneidero in Lex. Gr. , qui compa- 
rai IX, 83 ^Tjxaff j;pv<rot», et mul- 
tum antea Porsono ad Aristophanis 
Aves 1 145, qui ex Plutarch. II. pag. 
9S2 C. ;i;^ff/ov ^rjxi^v affcrt. vnxt- 
xvTCxsiv quid sit, docent duo loci 
Ilerodotei II, 130, ubi vide et VI, 
119 et Aristoph Av. 1. 1. Nam ;>//»«- 
lis tojiquam palis tisae Darii iixores^ 
s. phinlis (ut palis) in arcam an- 
ri plenam inunisaiSf inde egerebnnt 
s. eiiciehant Detnocedi nitri nummos 
tam large, ut hwnum radenlex minister 
sithRcquens toliei'ei sibique collif/ercl. 
LarchenisToupium secutus ita Gal- 
lice cxplicuit: „C'c«t mettre la sou- 
coupé sous le tas de piòces d'or et 



rum ex more et disciplina 
sret alia remedia prioribus 
a, se. mitigantia, lenientia. 
(in nott. ap.Larcher.) atram- 
Dem, et Icxvqà et f^nia^ ad 
a Democede adhibitam spe- 
miset; ut qui post curatio- 
,iuun in Dario facere coactus 
ttà xà l<fxvQà)y ad dolores 
idos regi dederit narcotici 
Mia)j T. e. opium, quo conso- 
sgrotaro. Ita cnim ait prae- 

Hippocrate De sterilibb. §. 
m. n. p. 023, eamque ipsam 
tionem, quam TIerodotus ver- 
XflPi%oìai irj ficcai XQ^^^^og 
, qnaraque hodieque quivis 
thibeant medici. Quam inter- 
onem, Italo interpreti proba- 
imn Herodoti verba admit- 
p06 viderit vir doctissimus. 
m adscribam Dìonis Chrv- 
eiimex orat.LXXVII. p.653 
. n. pag. 417 Reisk. , ex quo 
ky nec Dionem tale quid, quod 

Tuli, cogitasse. Ita enim 
dfifiódoìiog^ (cf. supra UT, 

KifOxtoviaxTjg (JccQftov) — 
ìdrirnv %aì naxaiovòv (i. e. 
do et perfundcndo; qnae Ic- 
I. ipita, opinor, sunt remo- 
>eTerbo xccxaiovàv s. yiccxaio- 
ìt Wyttenbach. ad Plutarch. 
Sem. amico ab adul. p. 550, 
Herodoteum et Dioneum I0- 
kpposnit.** Cr.]) xnl xà alXa 
nvilg dC òKyfùv tkisqóìv vyirj 

t^ ìxt iXni'iovxte] De verbo 
p eonf. nott. ad I, 28. In prò- 
M|q. cum recenti, edd. ob plu- 
m codd conscnsum doDQésxcci 
9 prò Sé fiiv. — In seqq. ad 
( cf. nott. ad III, 70 et ad 



250 



HEBODOTI 



^rilioxi^Sea ovrca di^ ti datlfUiì: ótOQsy^ mg toò^ ànùximovxuq 
ano ràv q)iaké(ùv aratrJQag énófiFvog 6 olxdtrjg^ tà oin/o/ia ipr 
Emxtùv , àvBkéyero , xaC ot XQW^ nokXov ti %qv6ov 6wsXii^ 
131 'O dì ^fi^oxi^drig ovrog^ (oSs ex KQotcyvog ixLyiUvogj 

nokvxQaxBì m^CkriOB, naxQÌ avveCxBzo èv KqÓx&vi oQyfiv %a- 
ksnm' xovxov èTCèCxa ovx idvvccxo tpégevv^ ànokinòv ot%E%o is 
j^tyivav. xaxaiStàg dì ig xamt^v xà nQcixm ix€V vnBQefiakBXO 
xovg TCQcixovg irjXQOvg , àiSxev^g nag i&v xal i%fùv ùvSìv %m 



la rctirer aussi pleine qu41 soit pos- 
sible/* ItaluB interpres Schweig- 
baeuserum se secutnm esse alt, 
qaamyis illius intcrpretatio non 
prorsus sibi satisfecerit. Ipse locum 
sic reddit: — ,,e ognuna di esse at- 
tignendo oro con un vassojo dagli 
scrigni, gliene regalava col vassojo 
stesso in si largo donanicuto , cbe il 
domestico, il quale lo seguiva etc. 
etc/^ Vernacule sic cxprcssit Lun- 
gè: ,,Und eine jede von ibneu sebo- 
pfte mit einer Scbale aus dein Gold- 
kasten und scbenkte sie demDemo- 
cedes, dass der Diencr — sicb die 
Stateren , die von den Scbalen her- 
untcrfielen, auflas und sicb da- 
durcb eine grosse Menge Gold za- 
sammenlas/* De pbialis conf. quae 
Wyttenbacb. in Select. bistoricc. 
pag. 374 Feq. etScbneidcr adXeno- 
pbont. Cyropaed. 1 , 3 , 9. p. 38 ed. 
tert. mouuerunt. Frcqueuter repe- 
rir! per antiquitatem inter dona so- 
loninia admonuit Kranse Angeiolog. 
pag. 60. Ci. Kt Valcken. quoque 
pbiàlarum ainplam fuisse notavit 
capacitatcm , sed latam figuram pa- 
larum instar, quare in Numer. IV, 

14: llebraeorum voccm tJ^^S, qua 
palae dcsìgnantur, (pta'Aofg reddunt 
iuterpretes Graeci : eodem moncnto 
Valcken. , qui alia praeterea affert. 
Ad vocem XQW^ conf. Ili, 109. 

OTatrJQceg] Attici stateres aurei 
(quorum tamon nuUns bodie super- 
est) pondus babebant dunrum, va- 
lorem autem viginli dracbmarum (4 
Tbal. 20 gross. Haxonn., s. 8 floren. 
41 cruciger.). Quibus aequalcs pon- 
dero et valore vcteres faciunt au- 
reos Persicos sivo stateres s. da- 
ricos, quorum adbuc nonnulli supcr- 



sunt auri probitate insignei. lU 
Wurm. de pondd. etc. rftt. pig. 57. 
58. cxatiÌQag quos Noster Yoeftt| 
nullos alios esse posse niai darieot 
i. e. numos aureos a Dario ciiaot| 
sponte intelligitur. Qualei eam ad- 
buc asserventur in VindoboneBfi 
museo, Eckbel (Doctr. nam. I, 3. 
p. 553) accuratius inquÌ8ÌTÌt in eo- 
rum valorem, qaem eo ferme qso 
diximus modo constitnit: quam- 
quam bos daricos non genuinae no- 
tae Persicae esse , sed a Qraeeis tal 
Asia sub Persarum imperio tWm- 
tibus cusos alii contendont. CL 
Hall. Litt. Zeit. 1825. nr. 64. pa^. 
522. — Ad verba ZPi?M^ noVuòw ft 
conf. nott, ad III , 100. 

Gap. CXXXI. 

noXvY.QcixB'i m^Llrjas] De Polj- 
crate poctas, artifices, doctos vi- 
ros, ut mos fuit Graecoram tyran- 
norum , colente et observante conf. 
nott. ad III, 121. De Democede cf. 
ad III,129nott. 

naxQÌ avvséxero — OQy^v x^^' 
nò] i. e. premebatar, male traeta- 
batur a patre , qui dura erat indole 
s. iracunda. Conf. VI, 12.1, 214. 
Ad vocem Òqytjv conferri possont, 
quae ad 1 , 73 adscripsimus. Verba 
uccraaràg dì ig tavtrjv valent: ewm 
in /tane insitlam transffressus sedem ibi 
/ixissel. Dedativis, qui seqauntur, 
tempus declarantibus (roi notn^ 

fot dtVTtQCO — TQlTfO TSXaQt^) 

satis monuit Kuebuer Gr. Gr. §. 560. 
àa-nevi^g nfg ètov] i. e. cum co, quo 
opus est ad arteni mcdicam ezercen- 
dam, appara tu s. supcUcclUe cartrei 
(tanquam profugus, qui sua secam 
ferro band poterat) : quod ipsom Tel 



THALIA. m. 130. 131. 



251 



jl TìiP TÌ%vrpf ieri iifyaXi^ta. xaC (uv óevzéQp hit va- 
• AlYivrjftai òfiiUHfig (uód'BVvraij tQitp dì irei ^A^ti- 
KOtòv (ivétav^ tBta(ft(p dì hèt noXvxQcctrjg óvàv xakàv- 
rarro yLÌv oMixero ig xìp; Zafiov. Kal ano rovzov tov 



8 deelarant verba seqaentia: 
-F ovdìv tmp oca nsQÌ xriv 
WA i^Y^lijUt^ i. e. cumque iis 
wHt, quae adhanc artanper- 
ìUme destiiutta essei. Etenim 
«teres Qraecos medicosque 
mtieof medicina et chirur- 
conitincta fnit, ai utramqae 
mque exerceret : inde medi- 
MHWe erat haberet latgsCop, 
ieinain quandam ad omne 
cnrationam institaendarnm 
st mecommodatam , machinis 
nniMitis necessariis instru- 
(Miiqne medicamentis refer- 
I qaam ipsam ae|^ so reci- 
et e qua peterent medica- 
ab ipso medico parata. Tu 
eker. Charicl. III. p. 54 ed. 
in. et Littr^ Oeuvres d'Hìp- 
J T. V. p. 25 seqq. Ilis igitnr 
li adiamentis et tali officina 
m ezercendam apta camissc 
edem , Herodoti verba decla- 

^{fj iit<f9'Bvvrai] i. e. pub/ice 
emlo conducunt. Ad formam 
Ttag conf. Bredov. pag. 301. 
& Wesseling. e Strabone IV. 
■• 181 C. (ubi vide Casanbo- 
lotat, medicos olim publicc 
Bondnctos. Add. Diodor. 8i- 
1 , 80. Atqne hiiinsmodi me- 
ni pnblice condncti paupercs 
ni, dicnntnr of dri^oaisvov- 
id. Aristophan. Acharn. 1020 
Bcbol. coli. Plnt. 407 Fiat. 
. pag. 250 A. Tu conf. do bis 
er: Kleine Schrìft. III. p. 230 
iecker. Charicl. III. p. 50 seq. 
srmann. , K&ngab(^ Antiqui t. 
iq. II. pag. 35. 90. Graecos 
», fi ad nostram monetam 
118, nnnm talentum Auicum 
ilio qnidem intelligendnm esse 
obÌ8 snmere posse videmur) 
et 1447 impcriales (Saxonn.) 
^068. Snxonn., s. 2605 floren. 
cigg. ; centnm minae aequa- 
412 imperialcs 10 gross. Sa- 



xonn. 4343 florcnn. 3 crucigg. , et 
duo talenta 2805 imporr. 9 gross. 
Saxonn., 5211 florr. 39 crucigg. 
Ita Wurmius de pond. rat. p. 55 sq. 
208 sq. Add. liocckh. Metrolog. 
Untersucb. p. 70 et Staatshansh. d. 
Athen. I. p. 100 , qui idem Atticum 
talentam U. 1. intelllgi vult, quod 
ferme aeqnat mi