(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Biodiversity Heritage Library | Children's Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "[Kyrou anabasis];"




•Κτλ 




ΡΡΡ»ί> 



Οίςμΐίζθά βγ ΐΐΐθ Ιηΐβτηβΐ ΑΓοήίνβ 

ϊη 2011 ννϊΐΐπ ίυηάϊη^ ϊγοιτί 

υηίνθΓδίΐγ οί Τογοπϊο 



Ιιΐΐρ://νννν\Λ/.3ΓοΐΊΪνθ.θΓ9/άθΐ3ΪΙδ/ΚγΓου3η3ΐ385Ϊ500χθηο 






ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ 



ΚΥΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ. 



ίΙ^.^ΟΝ^^Ι 




Ι.ΟΝϋΟΝ : 
ΌϋΙΑυ & 00., 37, 80Η0 8<}υΑΚΕ. 



Μ.ϋΟΟΟΧν 



ι.ονηον: 

ΡΚΙΝΤΕϋ ΒΥ ^. νΕΚΤΗΗΙΜΕΚ ΑΝΏ 00., 
ΡΙΝδΒϋΚΥ ΟΙΐάΐρβ. 




4 



ΡΚΕΕΑΟΕ. 



ι ιιΐδ βάιώοη οί Λβ Αη*0&&8 ο£ ΧβηορΗοη 13 
ίΌαηάοά οη, αηά ρπηίβά ίτοπι. Λθ ίβχΐ οί Ι*. 
ΙΧηάηΓβ 1αι β βΓ βάίύυη, 1825. Λ^ΙιβΓβνβΓ ϋ άίδΓβΓβ 
ίιοπι Οίηάοιί'δ βάϋίοιι, Λβ ν&ή&ΐίοη ίβ ηοίβά &1 
ίΗβ ίοοΐ οί ίΗθ ρ&β6. ΤΗβ ίο11ο^η§ ωβ Λβ *ο- 
1)Γβνί&ΐίοη3 πδβά Ιο ίηάίοαίβ Λβ ναή&ΐΐοηδ οί Λβ 
άίββΓβηΙ εάίύοηδ τΛίοΙι Ι Κανβ οοπιρ&Γβά:— 

Ό. ...ϋίηάοΓΓββά. 1825. 

Β. ... Βοπίθΐϊίειηη'δ, 1825. 

Ρ. ... Ρορρο'δ, 1827. 

δ. . . . δοΙιηβίοΙβΓ'δ, οηΐγ οοοαδίοη&ΙΙγ ηποίβά. 

Α. ... Αΐάΐηβ, αδ φΐοΐβά \>γ Ό. 

Κ. ... ΚΓΰ^θΓ'δ, 1830. 

ΚΓϋ^βτ'δ βάϋίοη ^αδ οοπιραΓβά οηΐγ τή& & ρ&Γ* 
οί ΐΚθ δίχΛ, αηά ^ϋΗ ΐΗβ δθνβηΐΗ 1>οο1ε. 

ΤΚθ α!)1)Γβνία1;ίοηδ υδβά Ιο άβηοΐβ ΐΐιβ Μ δ δ. αΓθ 
&036 οί ΏίηάοΓΓβ θάίύοη οί 1825, *& ΐΗβ Αρ- 



IV ΡΚΕΓΑΟΕ. 

ρβηάίχ. Αϊ ρΓβδβηΐ, ίΐ πιάν οβ δαπΊβίβηΐ ίο δΐαΐβ 
ίηαΐ α. Β. β. ά. θ. ατο ΐηβ Μ δ δ. \νηίβη αη βάίΐοΓ 
■ννοπίά ΐαίιβ ίοΓ ηίδ ^αίάβδ ίη £βηβΓα1, ΐ>ηΐ ηοΐ Λνίίη- 
οηί οββαδίοηαΐΐν &δΗη£ α,άνίββ οί ίηοδβ ίο τνηίοη 
οήίίοβ ηανβ αδδί^ηβά α δπιαΙΙβΓ ναΐιιβ. Τηβ Μδδ. 
ςηοίβά ίη ϋίηάοΓί'δ Αρρβηάίχ τνβΓβ οηΐν βοηδπΐΐβά 
ίη βχαηιίηίη^ ΐηβ ίβχί οί ΐηβ Ι&ΐΐβΓ οοο&δ, &8 Ι άίά 
ηοΐ ροδδβδδ ΐηβδβ ναπαΐίοηδ αϊ αη βαΓίίβΓ ρβποά. 
^ίΐη Γβδρββΐ ίο ΐηβ ν&ήαΐίοηδ οί ΐηβ Μδδ. ηοίίββά 
αί ΐηβ ί'οοΐ οί ΐηβ ρ&£β, ΐηοδβ οηΐν ηανβ 1)β6η Γβ- 
§ίδίβΓβά -ννηίοη δββπιβά οί ίιηροΓΐειηοβ, βίΐηβΓ ίοΓ 
ίΐιβ ηιβαηίη^ οί ΐηβ ΐβχΐ, ογ ΐηβ βΐνηιοΐο^ίβαΐ ίοπη 
οί ΐηβ ντοΓά, ογ Γογ ΐηβ δνηΐ&βΐίβ&Ι ηβα^β; νβΐ ΐηβΓβ 
αΓβ άοηοΐΐβδδ πιαην να,Γίαίίοηδ ηοΐβά τνηίβη ηιαν 
δθβηι νβΓν ίπίΐίη^, τνηίΐβ οΐηβΓδ οί πιοΓβ ίηιροΓίαηοβ 
ϊΆΆγ ηανβ οββη οιηίΐΐβοΐ. 

δοηΐθ ίηβοηδίδΐβηβίβδ -ννίΐΐ οβ ίουηά ίη ΐηβ ηιοοίβ 
οΓ \νπΐίη£ \νοπ!δ; ίοΓ βχαπιρίβ, δηβη αδ ούκοΰν, 
ονκονν, ογ ουκ ουν : στερούμενους, στερόμβθα : αηά 
οΐηβΓ βΓΓΟΓδ οί οηιίδδίοη ίη ηοΐίβίη§ άίδβΓβραηβίβδ 
οί ΐηβ Μδδ. αηά βάίΐοΓδ, ογ οί ^οΐ^ιηβηΐ ίη ΐηβ 
βηοίββ οί Γβαάίη^δ. Οη &Γτίνίη§ αϊ ΐηβ βηά οί ηίδ 
ΙαοοηΓ, αη βάίΐοΓ ίββίδ ΐηαΐ, ΐηοη§η ηβ Ηαδ Ιβαπιβοί 
δοηιβΐηίη^ ίΓοπι βχρβπβηββ, ηβ ηαδ δΐίΐΐ ηΐΗβη ίο 
Ιβαπι αοοηΐ ηίδ αυΐηοΓ. Αί α ίαίπΓβ ΐίηιβ Ι \νί11 



ΡΚΕΡΑΟΕ. V 

§ίνβ Γβαδοηδ £ογ ίΐιο Γοαύίη^δ \νΚίο1ι, ίη δοπιο οαδβδ, 
Ι Ιιανο ρΓοΓθΓΓβά; αηά, ίη οίΙιοΓ οαδβδ, Ι δΐιαίΐ αάορί 
δΐιοη οηαη^βδ αδ α πιογθ οαΓβΜ δίιιάγ ο£ ΐηβ οπ- 
§ίηα1 πιαγ δΐΐ££6δί. 

ΤΗθ ρυηοίιιαίίοη ο£ ίΐιίδ βάίίίοη ίδ α, Ηηά ο£ πιβαη 
οείτνεβη ίηαί ο£ Όπκ1ογ£ αηά Ρορρο; ίηβ ΙαΐΙβΓ 
ίβχί \>βίη£ ονβΓίοα,άβά τνίίη ροίηίδ, \νηί1β ίηαί ο£ 
ϋίη(1θΓ£, ροΓηαρδ, ^ναηίδ α £β\ν πιογθ Ιο αάαρί ίί ίο 
ίηβ ιΐδβ ο£ γοιιη§ δίηάβηίδ. Ιί ηιαγ, ηο\νβνβΓ, 1)β 
δαίθΐγ αδδθΓίοο!, ίηαί ίΐιβ ίοχί ο£ ΌίηάθΓ£ ίδ, ίη ίηίδ 
Γβδρβοί, ίο 1)6 ρΓβ£βΓΓθά ίο ίηαί ο£ Ρορρο; ΠΟΓ ίδ 
ίηβ ριιηοίηαίίοη ο£ ΟγθθΙ*: οοοίίδ α ηιαίΐβΓ ο£ δηιαίΐ 
ίπιροΓίαηοΘ. δίηάβηίδ τνίΠ ηβνβΓ αοηιπτβ αη εχαοί 
^ηο\ν1βά§β ο£ 0γ66^: δ)τηίαχ, πηΐβδδ ίηεγ Ιεαπι Ιο 
αδοετίαΐη ίηε ηιεαηίη^ ο£ ίηε αιιίηον Ιογ α εαΓε£π1 
αίίεηίίοη ίο ίηε οκΙθγ ο£ ίηε \νθΓα!δ, τνηίεη ίηε αη- 
ίηοΓ 1ιίπΐδθ1£ ηαδ αάορίεά, Λνίίηοηί ίπΐδίίη^ ίο ρπηο- 
ίυαίίοη αδ αη ηηεπίη^ £ηίο!ε ; αηά δίίΐΐ Ιεδδ ίο αη 
ίπΐ2ίφ.ιι&τγ οτάβΓ ο£ \νοΐ'άδ \νηίοη ίΐιβ ηδηαΐ πιοάβδ 
ο£ ίιΐδίηιοίίοη Γεεοπιπιεηοΐ. 



Ο. Ι.ΟΝΟ. 



υηϊνβτήΐχ) ο/ Ε,οηάοη, 
Ιηηβ, 1831. 



8Ε0ΟΝϋ ΕϋΙΤΙΟΝ. 



Τηε ίθχΐ ο£ ΐΐπθ 6<ϋίίοη ηειδ Βββη οατθίαΐΐ^ ΓβνίδβοΙ; 
αηά δοηιβ αάάίΐίοηδ αηά αΙΐβΐΌ,ΐίοηδ η&νβ 1>ββη ηιαάβ 
ίη ίΐιβ δηοΓΐ ίοοί-ηοΐβδ. 

Ιοηάοη, 1837. 



Α δΙιοΓί δαιηιη&Γ7, &η<1 αη Ιηάβχ οί ΡΓορβΓ 
Ν&1Ώ68 Ιιανβ Βββη αάάβά. 



ΤΗΙΚΌ ΕϋΙΤΙΟΝ. 



Τηι8 βοΐίίίοη ηαδ βββη ο&ΓβίυΙΙ^ Γβνίδβα ; αηά βοιηβ 
αΙίβΓ&ίίοηΒ ηανβ Βββη ιηαάβ ίη ίηβ ίβχΐ, αηά & £β^ 
αάοϋΐίοηδ ίη ίηβ ηοίβδ. 

αι. 

Ι,οηάοη, 1848. 



8ϋΜΜΑΚΥ. 



ΒΟΟΚ Ι. 



Οη. Ι. Ον ΐηβ άβαΐη οί Ραπιΐδ, αηά ΐηβ αβββδδίοη οί 
ΑτϊαχβτχβΒ ίο ΐηβ ίηΐΌηβ οί ΡβΓδία, Ογπΐδ ίδ αο 
σιΐδβά οί ίΓβαδοη 0)τ ΤίδδαρηβΓηββ, αηά ίηιρίΊδοηβά 
\)γ ΐηβ 1αη§ ηίδ ογοΛθγ; οη ηίδ ιηοίηβΓ'δ ίηίβΓ- 
οβδδίοη ηβ οοίαίηδ ηίδ ΙίοβΓΐ^", αηά Γβΐτιπίδ ίο ηίδ 
δαίΓαρ^. Ηβ δβοτβΐΐγ ηιαί^βδ ρΓβραι-αΐίοηδ ίοΓ τνατ 
3£3,ίηδΙ Ηίδ ΟΓοίηβΓ, αηά οοΐΐββΐδ π, 1αΓ§β απη^τ, ραΓΐ 
οί \\τηίβη αΓβ Οτββίίδ, ηηάβΓ ρΓβίβηββ οί ηια,Γοηΐη^ 
Π. α§αίηδΐ ΐηβ Ρίδίάίαηδ. § Ηβ ιηαΓβηβδ ίηΐΌΐι§η 
ΙιγάΪΆ, ΡηΓ^ία, αηά Ι^βαοηία, ίηΐο Οαρραόΐοοία ; 
-ννηβηββ ηβ βηΐβΓδ Οίΐίβία; Ιιβ βηάδ ΤαΓδί άβδβΓίβά 
ο^- ΐηβ 1όη£ δ ^βηηβδΐδ ; ■ντΊιο, αϊ Ιαδΐ, 1)γ ΐηβ ρβΓ- 
δυίΐδΐοη οί ΐηβ ηηββη ηίδ \νίίβ, ηα,δ αη ίηίβΓνίβ\ν 

III. \νίίη Ογπίδ. § Τηβ Οτββίί δοΙάίβΓδ δτίδρββΐ ΐηβ 
Γβαΐ οΐ^'βοΐ οί ΐηβ βχρβάίΐίοη; αηά Οΐβατοηηδ, οηβ 
οί ΐΐιβ (αΓββΙί βοηιιηαηάβΓδ, ηαιτοννίγ βδβαρβδ 1)βίη§ 
δΐοηβά. Ιογ ηίδ ΐΓοορδ. Ογπΐδ ηιιίβίδ ΐηβ άίδίατ1> 
αηββ, οηΐ δΐίΠ άοβδ ηοΐ αβίιηο'ννίβά^β ηίδ άβδί^η 

IV. 3,§αίηδΐ ΐηβ 1άη§. § Ογπΐδ αάναηββδ ίο Ιδδί, τνηβΓβ 
ηβ ίδ ]οίηβο! ~ογ ηίδ ΰββί; ηβ βηΐβΓδ δ^ηα, αηά. βη- 
βαπιρδ αϊ ΜγηαηάτΗδ. Αϊ ίηίδ ρΐαοβ ί\νο οί ΐηβ 
Οτββίι βοπιπιαηάβΓδ άβδβΓΐ \νίΐη δοπιβ νβδδβίδ, Βιιί 
αΓβ ηοΐ ρυ,ΓδηβοΙ \>γ Ογτη.8. Αί ΐηβ ΕιιρηΓαΐβδ 
Ο^ττιβ ηιαίίβδ Ι^ηο-ννη ηίδ Γβαΐ ο^ββί ίο ΐηβ Οτββίε 
ΐΓοορδ, -ννηο ππιίίη^, αηά Γβίιΐδβ ίο βΓΟδδ ΐηβ τίνβΓ 
ΐίΐΐ Μβηοη, οηβ οί ΐηβΐΓ βοπιιηαηάβΓδ, δβΐδ ΐηβ βχ- 



VIII δϋΜΜΑΕΤ. 

Βοοκ Ι. 

ΟΗ.ν. απτρίβ. § Ιη ίι-ανεΓδίη» ΐΐιβ άεβεΓί οί Αιδοία, 
&1οη£ ίηε "βαιχ^δ οί ίηε ήνει•, ίηε απηγ δηίίεΓδ ίτοιη 
τν&ηΐ οί ρΐΌνίδίοηδ; ίηεν ρΐΌοητε & δηρρίν ίτοιη 
Οη&πηΣίηάε, & ίο\νη οη ίηε ορροδίίε βαηΐ*: οί ίηε 
ΕπρΙίΓαίθδ. Α φίαιτεί αήδεδ 1)θί\νεεη ΐΐΐθ Οτεείζ 
ίΐΌορδ οί Οίεαχοηηδ αηά Μεηοη, Λνΐιίοΐι ίδ Λνίΐΐι 
VI. άΐίΕοηΙί,ν δείίΐεά ο ν Ονπίδ. § Ίταοεδ οί ίηε Ιάη^'δ 
Ιτοορδ αχε ηο\ν νίδίοΐε. ΟΐΌηίεδ, α ηο"ο1β ΡεΓδίαη, 
οδβΓδ ίο ηα,δίεη ίοΓλνατά -ννίίη δοπιβ ηοΓδεηιεη, αηά 
1&γ αη αηίοηδη ίοΓ ίηε Ιάη^'β ίοΓεε : βείοΓε. Ιιβ 
Ιβανβδ ίηε εαιηρ Ιιθ ίδ ίοηηά ίο βε ίη οοιτβδροηά- 
VII. εηεε Λνίίη ίηε 1άη£, αηά ίδ ρηί ίο άείΐίη. § Οντυβ 
βηΐβΓδ Βαονίοηία, αηά Γενίε\νδ Ιιίδ ίΐΌορδ ; Ιιβ ρτο- 
πιίδβδ ίηεηι £Γεαί Γθ\ναΓάδ ίη εαδε οί νίείοΓ ν. Ηίδ 
Β,τιηγ αάναηοβδ ίη οι-άβΓ οί οαίίΐε ; βηί, δαρροδίη§ 
ίηε ίάη£ τνίΗ ηοί ηαζαι-ά αη εη^α^ειηεηί, ΟνΓΠδ 

VIII. "ο6§ίηδ ίο ρΐΌεεεά \νίίη Ιβδδ ε&ιιίίοη. § ΑΠ αϊ οηεε 
ίηεν δββ ίηε εηειηγ αάναηοίη§ ίη οΓάεΓ οί 1>αίί:1β, 
&ηά η&δίίΐν ρΓερατε ίοΓ εη^α^εηιεηί. Τηε (χτεε1?:8, 
\νηο ίοπη ίηε ιί^ηί \νίη£, οη ίηε ο&ηΐί οί ίηε Εη- 
ρΙίΓαίεδ, ρηί ίο £1ί§ηί ίηε ίΓοορβ ορροβεά ίο ίηεηι, 
αηά ρηΓδηε ίηεηι δοηιε άίδίαηεε. Οντηδ, ννηο ί§ 
ΕΧ. ίη ίηε εεηίΓε, αίίίΐοΐίδ ίηε &ίη£, οηί ίδ Ιπΐΐεά. § Οη 
ηίδ όΐεαίη ηιοδί οί ΐηε ΡεΓδίαηδ ύγ: ίηε ίήεηάδ οί 
Οντυδ 3,11 ρεήδΐι \νίίη ηίηι εχεερί Αη93υ8, \νηο ίδ 
Χ. ίηε ητδί ίο τηη αλναν. § Τηε Μη£, ίη ίηε ρυτ- 
δηίί, τεαοηεδ ίηε εαιηρ οί Ονπίδ, αηά, αίίεΓ ρΐηη- 
άεπη^ ίΐ, αάναηεεδ α§αίηδΐ ίηε Οτεε&δ, ογ Λνηοιη 
ηε ίδ τερηίδεά. 

ΒΟΟΚ II. 

Οη. Ι. Οη ίηεΪΓ τείηΓη ίο ίηε εαηιρ, ίηε Οτεείεδ αΓε δΠΓ- 
ρήδεά ίο ηεαΓ οί ίηε άεαίη οί Ογτυδ. Απ33ηδ άε- 
εΐίηεδ ίηε ίηΓοηε \νηίεη ίηε Οτεε&δ αάνίδε Ηίηι ίο 
εΐαίηι, αηά τεδοΐνεδ ίο τείηΓη ίο Ιοηία : ίΗε 1ίίη§ 
βεηαΐδ ίο άεηιαηά ίηε δηοηιίδδίοη οί ίηε Οτεείίδ, 
•ν^ίίη ίηΓεαίδ ίί ίηεν αίίεηιρί ίο Ιεανε ίηεΪΓ εαηιρ. 



5ϋΜΜΑΚΥ. IX 

Βοοκ II. 

£κ. Π. § Τηβ Οτββκβ Γβίυδβ ίο δηιτβηάβΓ, αηά ηιαΓοη ίο 

ίηβ οαηιρ οί Απδεαδ ίο βοηδηΐί αοοηΐ ίηβΐΓ ΓβίηΓη. 

Όηι•ίη£ ίηβ ηί§ηί, ίΐιβ ατταγ ίβ δβίζβά -ννάΐΗ α ραηίβ. 

III. § Νβχί πιοππη^ ίηβ 1άη£ 8βηα!3 ίο ρΐΌροδβ ίβπιΐδ 
οί ρβαββ, αηά βηρρίίβδ ίΐιβιη Λνίίη ρΓονίβίοηδ άηήη£ 
ίηβ ηβ§οίίαίίοηδ ; οη ηοα:τίη§ ίηβ αι*ίίίιοβ \)γ \νηίβη 
ίηβ^ ηανβ Ήεβη άι•α\ντι ΐηίο ίηβ -νναι•, Ιιβ βοηδβηίδ, 
3,8 Τίβδαρηβιτιβδ ΓβροΓίδ ίο ίΐιβ Οτββίίδ, ίο α11ο\ν 
ίηβηι ίο Γβίιιτη Ιιοιηβ ίΙίΓοη^η ηίδ άοηιίηίοηδ, αηά 

IV. ίο ηανβ ΤίδδαρηβΓηβδ αδ ίηβπ- §ηίάβ. § Τηβ Οτββ&δ 
άίδίηίδί οοίη ΑγΪ93Π8 αηά ΤίδδαρηβΓηβδ, αηά άβίβΓ- 
ηιίηβ ίο ηιαι-οη αραΓί ίτοπι ίηβ ΡβΓδίαη ίοτοβδ. 
Τηβν βοπηηβηοβ ίηβ ιηαΓοη,ίο11ο-\νίη§ ΤίδδαρηβΓηβδ, 
ραδδ ίηβ Μβάίαη \να11, αηά αίίβηνατάδ οτοδδ ίηβ 

V. Τί§Γΐδ. § ϋατίη§ α ηαΐί αί ίηβ τίνβΓ Ζαραίαδ, Οΐβ- 
ατβηηδ εηάθανοητθ ίο ρηί αη βηά ίο αΐΐ ηιηΐηαΐ 
δυδρίοίοη, βγ αη ίηίβΓνίβ\ν •ννίίη ΤίδδαρηβΓηβδ, αί 
■ννηοδβ άθδίΓθ Ιιβ βοηιβδ ίο ίηβ ΡβΓδίαη οαηιρ τνίίη 
ίοητ οίηβΓ ^βηβΓαΙδ, αηά ΐ\νβηίγ βαρίαίηδ. Τηβ 
ΡβΓδίαηδ ηιακβ ρήδοηβΓδ οί ίηβηι αΐΐ, αηά βνβηίη- 
αΐΐγ ρηί ίηβηι ίο άβαίη ; ίηβγ αίδο δβηά Αη&ηδ ίο 
Ιηβ Οτββίί οαηιρ ίο βίά ίηβηι §ίνβ υρ ίηβΐΓ απηδ : 
ίηβ Οτββί^δ Γβήΐδβ ίο 8ΠΓΓβηάβΓ. 

ΒΟΟΚ III. 

Οη. Ι. Τηβ άβ^οίβά βίαίβ οί" ίηβ Οτββ&δ. Χβηορηοη, αη 
Αίηβηίαη, αίίβιηρίδ ίο Γοηδβ ίηβηι ίο βχβΓΐΐοη, αηά 
αί Ιαδί δηβοββάδ ίη αδδβηιοΐίη^ ίηβ 8ητνίνίη§ §βηβ- 
ταΐδ αηά βαρίαίηδ, \νηοηι ηβ ρβΓδηαάβδ ίο βίββί ηβΛν 
οοηιηιαηάβΓδ : Χβηορηοη ηίηίδβΐί ίδ βίβοίβά \νίίη 
Π. οίηβΓδ. § Αί α οοηηβίΐ ηβΐά ογ ίηβ ηβ\ν £βηβΓα1δ, 
αίίβΓ δρβββηβδ ίτοιη Οηίτίδορηυδ, Οΐβαηοτ, αηά 
Χβηορηοη, ίηβ οΓάβΓ οί" ηιατοη ίδ άβΐβπηίηβά, αηά 
ΠΙ. ίηβΪΓ άηίίβδ αδδί^ηβά ίο βαβη οοιηιηαηάβΓ. § Ββ- 
ίοτβ ίηβγ ϋβ£ΐη ίηβίτ ηιατοη, Μίίητίάαίβδ, α ίοτπιβτ 
ίτίβηά οί Οντηβ, οοηιβδ, αηά βηάβανοηΓδ ίο £αίη 
ίηβίτ οοηϋάβηββ ; 1>ιιί ίηβγ Γβδοΐνβ ίο αβββρί ηο 



Χ δϋΜΜΑΚΥ. 

Βοοκ III. 

Ο. IV. ίβτηΐδ ίτοηι ίηβ• Μη§. § Τηβγ άίδβονβτ ίηβ ίτβα- 
οηβτγ οί Μΐίητΐάαίβδ, αηά τβρηίδβ αη αίίαβίί \νηίβη 
ηβ πιαίίβδ προη ίηβηι: ΐηβγ τβαβη ίηβ Τΐ^τίδ, αηά 
βηβαιηρ αί Μβδρΐΐα. ΗβΓβ ίηβγ ατβ αίΙαΛβά ον 
Τίδδαρηβτηβδ ; αίίβτ τβρβΗΐη§ ηΐιη, ίΐιβ^- βηαη^β 
ίηβ οτάβτ οί" ιηατβη. Τηβγ ίτανβτββ α ηιοηηίαΐηοαδ 
βοηηίτγ, οοηίΐηηαΐΐγ ηαταδδβά ογ ίηβ βηβιηγ, ίΐΐΐ 
αί 1βη§ί;1ι Χβηορηοη άΐδ1οά§βδ α βοάγ οί Ρβτδΐαηδ 
ίτοηι δοπιβ ηβΐ§ηίδ, αηά βηαβίβδ ίηβ ατηιγ ίο άβ- 
V. δοβικί ίηίο ίηβ ρΐαΐη. § Τηβγ ατβ είΐΐΐ ηαταδδβά 
ογ ίηβ βηβιηγ: αηά οη ίηβΐτ αττίναί αϊ α ροΐηί 
\νΗβΓθ ίηβ Οατάηβηΐαη ιηοιιηίαΐηδ ρτβδδ βίοδβ οη 
ίηβ ήνβΓ, αηά Ιβανβ ηο ραδδα^β α1οη§ ίηβ Ιβίί βαηΐί, 
ίηβγ τβδοΐνβ ίο ηιαΓοη ονβΓ ίηβ ιηοηηίαίηδ. 

ΒΟΟΚ IV. 

Οη. Ι. Ηανίη§ βηίβτβά ίηβ Οατάηβηΐαη ίβττΐίοτγ, ίηβ 
Οτββ&δ δηίΤβΓ δβνβτβΐγ ίτοηι ίηβ λνϊηά αηά οοΐά, 
αηά αίδο ίτοηι ίηβ βατοατίαηδ, 1>γ \νηοιη ύιβγ ατβ 
δίχαί; ηρ ίη α ναΐΐβγ Ήτηίοη δββπΐδ ίο ηανβ ηο οιιίΐβί. 
II. § Αί Ιβη^ΐη α ρτίδοηβτ ίδ οοηιρβίΐβά ίο §ηΐάβ ίηβηι 
ίο α ηβί^ηί, ίτοηι \\άιίβη ίηβγ αίΐαοΐι αηά άΐβρβτδβ 
ίηβ Οατάηοηί. Τηβγ άο ηοί Ιβανβ ίηβ ναΐΐβγ \νΐίη- 
οηί Ιοδδ, ίηβ τβατ-§ηατά ηανίη^ βηββτβά δβνβτβΐγ 

III. ίτοηι αη ηηβχρβοίβά αίίαβί^. § Τηβγ αττίνβ αί 
ίηβ τίνβτ Οβηίτίίβδ, •\νηΐοη άίνίάβδ ίηβ Οατάηοηί 
ίτοηι Ατηιβηΐα; οη ίηβ ίατίηβτ βαηΐί ίηβγ ρβτοβΐνβ 
ίηβ Ρβτδίαη ίτοορδ, τνηίΐβ ίηβ Οατάηβηΐ ατβ δίίΐΐ 
νίδίοΐβ ίη ίηβ τβατ. Α ηαρργ άτβαηι οί Χβηο- 
ρηοη'δ βηβοητα^βδ ίηβηι ίο ίτν α ίοτά ^ηίοη ηαά 
βββη άίδβονβτβά 1ογ ί\νο γοηη£ ηιβη : ίηβγ οτοδδ 

IV. ίηβ τίνβτ ίη δαίβίν. § Ηανίη^ βηίβτβά Ατηιβηΐα, 
ίηβν ραδδ ίηβ δοητββδ οί ίηβ Τί^τΐδ, αηά αττίνβ αί 
ίηβ Τβίβοοαδ : ίηβγ ηιαίιβ α ίτβαί γ τνΐίη Τβτίοαζηδ, 
ίηβ δαίταρ οί ίηβ ρτονίηββ ; βηί δοοη άΐδβονβτ ηίδ 

V. ίηδίηοβτΐΐγ, § αηά ατβ βοηιρβίΐβά ίο φΐίί ίηβ ίηηα- 
βίίβά άίδίτίβίδ, αηά ηιατοη ίητοη^η α οοηηίτγ ίη 



δυΜΜΑΚΤ. XI 

Βοοκ IV. 

θΗ.ν.\νηίοη ίΐιβγ δΐιίίβΓ ίτοπι ίηίβηδβ οοΐά αηά άβθρ 
δηο\ν, ίΐηά αίδο ίϊοπι ί&ιηίηβ. Αί 1βη§ίη ίηυγ Γβαοη 
δοπίθ ΛνβΗ-δίΟΓβο! νίΐΐα^βδ, τνΚβΓβ ύιβγ Γβδί ίθΓ 
VI. δβνβη άαγδ. § Οη βοηίίηιιίη£ ίηβ ηιαι-βη, ίηβΪΓ 
£ΐιί(1β, οβίη£ δίηιοΐί ογ Οίππδορηιΐδ, άβδβΓίδ ίηβηι; 
ύιβγ βηά ΐηβΐΓ "νναγ, λνΐίΐιοιιί α £ηία!β, ίο ίΐιβ πνβΓ 
Ρηαδίδ. Τ1ιβ)τ ρΐΌοββά ίο δοηΐθ ιηοιιηίαίηδ, \νηΐοη 
ογθ οββηρίβά \>γ ίηβ Ρΐιαδίαηί, Λνΐιοιη ίηβγ οϋδ- 
Ιοά^β 1ογ δβηάίη§ α ~ρατίγ τοπηά, αηά ίηηδ αΐΐαβίζ- 
VII. ίη§ ίηβπι οη βοίη δίάβδ. § Τηβ Οτββ&δ βηίβΓ ίηβ 
οοππΙγ^ οί ίηβ Ταοοηί, -ννηο ηαά ΓβίΐΓβά ίο ίηβΐΓ 
ίοΓίδ, οηβ οί \νηίοη ίδ ίαΐ^βη \)γ ίηβ Οτββί^δ; ύιβγ 
βηά ίη ίί α ναδί ηππιοβΓ οί οαίίΐε, οη \νηΐοη ύιβγ 
δηοδΐδΐ άιιηη§ ΙηβΪΓ ρΓΟ^Γθδδ ίηι-οη^η ίηβ βοιιηίΓγ 
οί ίηβ Οηα,ΐγσβδ, α ήβΓββ αηά \ναΓ-Η1ίβ ρβορίβ. 
Τηβ}τ ηβχί ιηαΓβη ίηΐΌυ§η ίηβ ΙβΠΊίοι-γ οί ίηβ 
δβγίηίηί, ίο α ίο\νη βαΐΐβά (χ^ηιηίίΐδ, ίΐΐθ £ονβι*ηοΓ 
οί -ννηίοη ρΓονίάβδ ίηβηι \νίίη α §ηίάβ ίο Μοηηί 
Τηββηβδ, ίτοιη ίηβ δηιηηπί οί \νηίβη ύιβγ ηανβ α 

VIII. νίβ"νν οί ίηβ Εηχΐηβ. § Οη οΐβδββϋοΐίη^ ίηβ ηιοηη- 
ίαίη, ύιβγ ιηα&β α ίΓβαίγ \νίίη ίηβ ΜαβΓοηβδ, \νηο 
ά.\νβ11 ίη ίΐιβ ρΐαίη οβ1ο\ν, αηά ρι-οοββά δαίβΐγ αδ ίαΓ 
&8 ίηβ Οοίβηίαη ηίΐΐδ, •ννηβΓβ ύιβγ ιηββί \νίίη ορ- 
ροδίίίοη ίτοιη ίηβ ηαίίνβδ. Τηβ Οτββ&δ βηίβΓ α 
τίβη οοιιηίΓγ, αηά ίη ί-ννο άα^δ αιτίνβ αί ίηβ δβα : 
ύιβγ Γβηιαίη ίθΓ δοηιβ ίίιηβ ίη ίηβ Οτββίί βοΐοη^ οί 
Ίταρβζυδ, ΛνηβΓβ ύιβγ δηρροΓί ίηβηίδβίνβδ \)γ ρΐηη- 
άβπη£ ίηβ Οοίβηίαη νί11α§βδ ίη ίηβ ηβί^ηοοητηοοά. 
ΎΥιβγ ββίβοταίβ ^αιηβδ αί ΤΓαρβζηδ. 

ΒΟΟΚ V. 

3η. Ι. 0}ΛΪΓΪ3ορ}ιη8 ίδ δβηί ίο εφ-ρΐγ ίο Αηαχίοίηδ, ίηβ 
δρα,ήαη αάηιίΓαΙ, ίθΓ δΐιίρδ : Χβηορηοη οοηίήνβδ ίο 
ίίικί θΐηρίο^ηιβηί ίθΓ ύιβ δοΐάίβΓδ, αηά ίαΐ^βδ οαΓθ 
ίηαί ίηβ τοαάδ οχβ ηιβηάβά, ίη οαδβ ύιβγ δηοηΐά αϊ 
Ιαδί οβ οοΐίσβά ίο §ο \>γ Ιαηά. ΎΙιβγ δβηά οηί ί\νο 
>ηΐρδ λνΐιΐοΐι ίηβγ ηαά οοί&ίηβοί αί ΤΓαρβζτΐδ, ίο 



χ ϋ δϋΜΜΑΚΥ. 

Βοοκ V. . 

Οη. 1. 1)Γίηβ ίη αηγ νβδδθΐδ ίηαί ίηβγ πΐ9γ ηηά : ϋβχιρρηβ, 
& Ι,&οοηΐ&η, \νηο 18 ρηί ίη οοπιιη&ηά οί οηβ οί ίηβηι, 
άβδβΓίδ ίηβ ββΓνΐοβ, αηά δαίΐδ ηοιηβ: ΡοΙγβΓαίβδ, αη 
Αίηβώειη, ττίίη ίηβ οίηβΓ βηΐρ, βήη^δ ίη Εω,ηγ 

II. νβδδβίδ ίο ίηβ ροΓί. § Α8 ρι-ονίδίοηδ ΐ3β§ιη ίο Γαη 
δηοτί ίη Ιηβ ηβί^ησοτίΓηοοά, Χβηορηοη Ιβαάδ οηί 
η&ΐί ίηβ &πηγ α§αήΐδί ιηβ Ώΐύκ, λνηο βτβ βηβπιίβδ 
οί ιηβ ρβορίβ ο£ Τι&ρβζτίδ. Αδ ιηβ Οτββίίδ αρ- 
ρΓΟ&οη, ίηβ ϋήΐκ Ιηιπι αΠ ίηβίι Ρ ΓορβΓΪ7 ίη ίηβ 
πβΐάδ, &ηά ΓβΐΐΓβ ίο ίηβΐΓ ρήηοΐρΣίΙ ίοιί, τγηβΓβ 
ίηβγ ηιαίίβ 3. 1)Γανβ Γβδΐδίαηοβ. Τηβ ΟΓββΙίδ αί 
Ιαδί ίαΐεβ &ηά οηιη ιηβ ρΐαββ : ιηβ ηβχΐ άαγ ίηβγ 

III. Γβίαπι ίο Τιαρβζηδ. § Τηβ Οτββίεβ ββιη§ τιη&Ηβ, 
ίι-οηι \ν*ιηί οΓ ρι-ονίδίοηδ, ίο λναίί πιτιοη Ιοη^βΓ ίοΓ 
Οΐιίπδορηηδ, ριοβββά \>γ Ι&ηά, ηανπι§ βηΛ^βά 
Ιηβ οαπιρ-ίΌΙΙοΛνβΓδ, ύιναϋάδ, αηά ο^^β, ίη ΙηβΐΓ 
δΐιίρδ. Οη «ήνίηβ βΛ Οβηίδηδ, ίηβγ άινιάβ ίηβ 
ηιοηβν Γίάδβά \>γ ίηβ βαΐβ οί ρήδοηβΓδ ; ίηβ ίβηίΐι 
ρ&Γί οί ίηβ ρΓοάτιοβ ΐδ βηίιηδίβα ίο. Ιαβ §βηβΓαΙδ, 
ίοΓ &η οπβΓπΐ£ ίο Αροΐΐο &ηά Απβηιίδ οί Ερηβδηδ. 
(ΌβδβΓΪρίΙοη οί δοπΜδ, ίηβ ιβδίάβηββ οί Χβηορηοη, 

IV ίη Εΐίδ, αηά οί ίηβ Τβιηρίβ οί Ατίβηιίδ.) § ίτοπι 
ΟβιαδΗδ ίηβ ΟΓββΙ^δ Γβαβη ίηβ βουηίΓ γ οί ίηβ Μοε- 
ε γηο3θί, α βαΛ&Γοηδ ηαίίοη, ττηοιη ίηβγ ηηά άινιαβα 
ίηίο ί\νο ραΓίίβδ, οηβ οί Λνΐιίβη ίηβγ ίΐδδίδί ίη δίοπη- 

V ίη£ αηά οοππη§ ίηβ ίοΓίδ οί ίηβ οίηβΓ. § Τηβγ 
πιββί τπίη λ δβοοηά ΐτίΙ>β οί Οηαΐγ^βδ, λυΙιο αιβ 
βησα^βά βηίβίΐγ ίη ^ογΜπ§ ίιοη ; ίηβγ ραδδ 
ΐη?οπα•1ι ΐηβίΓ οοηηίτγ ίο ίηαί οί ίηβ ΤΛβχβηι, λυΙιο 
χηβ,ΐεβ α ίνβ^Υ ν/τΐη ίηβηι. Τηβ ΟιββΧδ ηιαιοη ίο 
Οοίγορα, α οοΐοηγ οί δΐηορβ, ΛΥηβΓβ, ηοί ΐ>βιη£ 
νβΠ Γβοβίνβά, ίηε 7 δηρροΓί Ιηβηίδβίνβδ }>γ ρΐηηάθϊ- 
ίιΐ£ ίηβ Ιαηάδ οί ίηβ Ραρηίασοηιαηδ, αηα ίΐιοδβ οί 
ΟοίγοΓ^. Τηβ ροορίβ οί δίηορβ, ϊ>γ ίηβιι αηι- 
ΙααδδαάοΓδ, οοηιρίαίη οί ίηβ ηΐ]ηι Τ άοηβ ίο ίΙιβίΓ 
οοΐοηγ, αηάί1ΐΓβ&ίβηνβη§β&ηοβ; ΐ3ηί αΓβ δαίΐδήβ(1 

VI 1>7 ίΐιβ Γβρίγ οί Χβηορηοη. § Τηβ αηιοαδδ^άοΓδ 



δϋΜΜΑΚΓ. XII Ι 

Βοοκ V. 

0. VI. ίΐάνίδβ ίΙΐΟ Οΐ'βϋΐνδ 10 ρΐΙΓ811« ίηΟΙΓ ΓΟΠίθ })γ 

8βα, αιιά βη^α^β Ιο ρΐ'ονίάθ δΐιίρδ ίοΓ ίΙιβίΓ οοη- 
νβγαηοβ. Ιί οοοιίΓδ ίο Χβηορηοη, άυτίη§ ΐΐιβ άβίαγ, 
ίο ίοηηά 1 & οϊίγ ίη Ροηίηδ; οηί ηίδ (Ιοδϊ^η ίδ άβ- 
ίβαίθά Ιογ ίΐιβ οοηίτίναηοβ οί δίΐαηιΐδ, ίο Λνηοηι ηβ 
ηαά οοηιηναηίοαίβά ίί. Χβηορηοη ββίη^ αοοαδβίΐ 
VII. οίΐηίβηάίη^ ίο δαίΐ ίο ίηβ Ρΐιαδίδ, § άβίβηόΐδ ηίηι- 
δβΐί, &ηά οπη§δ ίο ρηηίδηηιβηί ΐΐιβ ιηβη τνηο η&ά 
δοιηθ ίίπιβ ββίοΓβ ίηδαΐίβά ίΐιβ αηιοαδδαάοΓδ ίτοηι 
VIII. ΟβΓίίδυδ. § Απ ίηηιιΐΓ^ οβίη§ ηΐέκΐβ ίηίο ίηβ 
αββουηίδ οί ίηβ ςβηβΓίΐΙδ, δβνβΓαΙ οί' ίΐιβιη ατβ βηβά 
ίοΓ άβύϋίθΐιοίβδ. Χβηορηοη ίδ αοοαδβά οί ιΐδίη^ 
εβνβηί^ ίο\ν Γ &Γ(Ιδ ίηβ δοΐάΐβΓδ ; ηβ αάιηίίδ ίηβ ίαοί, 
'ά,ηά άβίβηοΐδ ίί υηάβΓ ίηβ οίΓοιιπίδίίΐηοβδ. 

ΒΟΟΚ VI. 

Οη. Ι. ΑπιοαδδαάοΓδαΓηνβίΓοπιίΙιβδαίΓαροίΡαρΙιΙα^οηία, 
\νηοδβ ίβΓπίοΓ}^ ίηβ Οι-ββίϋδ αΓβ ίη]πΓΪη^, αηά ρΐΌ- 
ροδβ ρβαββ, \ν!ιίο1ι ίδ αβββρίβά. Τηβ ΟΓββκβ βαϋ 
ίτοηι Οοί γοτ& ίο ίηβ ροΓί οί 8ίηορβ ; \νηϋβ δία)άη£ 
ΙΐθΓβ ίΐιβ^ άβίβπηίηβ ίο βίβοί α βοηιηιαηάβΓ-ίη-βηίβί, 
'ά,ηά βηοοδβ Χβηορίιοα ; οη ηίδ Γβίαδίη§ ίο αβββρί 
ίΐιβ οίΕοβ, ίααγ αρροίηί ΟΙιίΐΊδορηηδ, Λνηο ηαά Ιαίβ^ 
II. ΓείπΓηβά \νίίη δηίρβ ίτοηι Αηαχίοήΐδ. § Τηβ 
Ο-Γββκδ δίΐϋ ίο ΗβΓαβΙβα. Οη οββαδίοη οί α ηηαιτβΐ, 
ίηβ απηγ ίδ άίνίάβά. ίηίο ίηΓββ ραΓίδ ; οηβ ραΓί ίδ 
οοητροδβά βηίβίΐ^ οί ΑΓβαάίαηδ αηά Αοηεεαηβ, ηηάβΓ 
ΐηβίτ ο\νη ΙβαάβΓδ ; ίηβ οίηβΓ ί\νο αΓβ Γβδρββίίνβΐγ 

III. ηηάβΓ Χβηορηοη αηά ΟηΐΓίδορηιΐδ. § Οη Γβαβη- 
ίη£ ίΐιβ ροΓί οί Οαΐρβ, ίηβ ΑΓβαάίαηδ άίδβηιοαΓΚ, 
αηά ηιαί^β αη ίηβηΓδίοη ίηίο ίηβ Βίίη γηίαη ϊθγγϊϊογ γ : 
ίηβγ αΓβ άβίβαίβά αηά ηβηιιηβά ίη \)γ ίΐιβ βηβπι^, 
οηί αΓβ αϊ Ιβη^ίη Γβίβαδβά \)γ ίηβ αιτίναί οί Χβηο- 
ρηοη. ΑΠ ίηβ (χΓββΚδ ΓθίιίΓη ίο Οαΐρβ, αηά ^ο^η 

IV. Οηίιίδορηυδ. § (ϋβδΟΓίρίίοη οί Οαΐρβ.) Ββίη^ 
οηοβ ηαοι*β υηίίβά, ίΐιβ λνηοΐβ ΆΠΩ,γ άβΙβΓηιΐηβδ ίΗαί 



XIV 8ϋΜΜ ΑΒΪ . 

Βοοκ VI. 

Ο.ΐν. ίί δηαΐΐ ββ α οειρίΐ3,1 οίϊβηββ ίο ρκφοδβ αποίηβΓ 
δβραι-ίΐίίοη. Τηβ βχπιν ββίη£ ίη \ναηί ο£ δπρρίίβδ, 
Νβοη 1βαα!δ οπί ΐ\νο ίηοπδ&ηά πιβη, βοπίταχν ίο ίηβ 
οπιβηδ; ηβ ίδ αίΐαβίίβά' βν Ρη3χη&.οαζπ8, ίηβ δαίχαρ 
ο£ Βίίηνηία, αηά Λνίίη (Ιίίηοιιΐΐν βδβαρβδ ίο 3. 
πιοπηίαΐη, Λνίίΐι ίηβ Ιοδδ οί ϋνβ ηηηάΓβά πιβη: ηβ 
V. ίδ ΟΓοη^ηΙ 03,ϋ1ί ίο ίηβ βαπιρ ο ν Χβηορηοη. § Τηβ 
άαν £ο11ο"\νίη§, Χβηορηοη Ιβαάδ οπί ίηβ ίτοορδ Λνίίη 
\)6ίίβτ οηιβηδ : αίίβΓ ΙπίΓνίη^ ΐΐιοδβ \νηο £β11 ίηβ 
άαν οβίοΓβ, ηβ 8ββ8 ίηβ βηβιην οη α ηίΐΐ, αίίαοΐ^δ 
VI. ίηβπι οοΐάΐν, απά ρπίδ ίηβπι ίο £ί§ηί. § Τηβ Β,τηιγ 
οβίιΐ£ ηοΛν ΙβΛ ίο ρΙηηάβΓ λνίίηοηί ίηΐβιτηρίίοη, 
Ιίνβδ ίη ρίβηίν. ΟΙβαπάβΓ, ίηβ 8ρ&Γίαη ^ονβτηοΓ 
οί Βνζαηίίηπι, αιτίνβδ, απά ίδ αί ητδί ρ^πάΐοβά 
Ε§αίηδί ίηβ Οτββίίδ "ο ν ϋβχίρρηδ, ηηίίΐ ηβ Ιβατηδ 
ηίδ οπαταβίβι•. ΟΙβαηάβΓ ίδ \νί11ίη§ ίο ίαΐίβ ίηβ 
βοπιπι&ηά ο£ ίηβ Οτββίίδ, βηί Ιηβ οηιβηδ οβίη§ ηη- 
£ανοιΐΓαΙ>1β, ίηβ απην πιατβηβδ ηηαΙβΓ ίηβΐΓ ίοΓΠίβΓ 
^βηβΓ&Ιδ ΐηΐΌΗ§η Βΐίηνηία ίο Οηι-νδοροΐίδ. 

ΒΟΟΚ VII. 

Οη. Ι. Ρηατη&οαζηδ ΐ}βίη§ αηχίοπδ ίο §βί ίηβ Οτββί^δ οπί 
οί" ηίδ ίβιτίίΟΓν, ρβΓδηαάβδ Αηαχίοίπδ ίο ίηνίίβ ίηβπι 
ίο Βνζαηίίηπι : Αηαχίοίπδ £ΐνβδ ίηβπι ηορβ ο£ 
βπιρίονπιβηί ίη ηίδ δβΓνίββ. Τηβ Οτββίΐδ βΓΟδδ 
ονβΓ, αηά, ο ν ίηβ ΟΓοΙβΓ ο£ Αηαχίοίπδ, αρρβαΓ πηάβΓ 
απηδ οβίοΓβ ίηβ βίίν, Γβαάν £ογ δβΓνίββ. Ιη ίηβ 
πιβαηίίπιβ ίηβ £αίβδ &Γβ βηηί, αηά ίηβ ΟΓββκδ βχ- 
βΐπάβίΐ £γοπι ίηβ βίί7; ίηβν αίίαβίί ίηβ βίίν, &ηά 
£οΓββ ίηβΐΓ -νναν ίη, οπί 3χβ αί 1βη§ίη ραβίηβο!. ο ν 
Χβηορηοη. Τΐιβν αβββρί 3,8 ΙβαάβΓ ΟοεΓαΙαάβδ, α 
Τηβοαη, \νηο ρΓοπιίδβδ ίο Ιβαά ίηβ Οτββ&δ ίηίο ίηβ 
ϋβΐία ο£ ΤΙίΓαββ, οπί νβΓν δοοη £Ϊνβδ πρ ίηβ βοπι- 
Π. ηιαηά. § Ιί οβίη§ ηοΛν Ηηάβίβπηίηβά' ίη \νηαί 
πιαηηβΓ ίο ρΐΌβββά, πιαην ο£ ίηβ δοΙάίβΓδ Ιβανβ 
ίηβ αι-πιν; ίηοδβ \ν!ιο Γβπιαίη ίη Β^ζαηίίυπι 3Χβ 



8ϋΜΜΑΚΥ. XV 

Βοοκ VII. 

Ο. II. 8θ1ά ίθΓ δίανβδ 1>γ ΑηδίαΓΟαηδ, ίαε δηΟΟεδδΟΓ οί 

ΟΙεααάεΓ ίη ίαε ^ονεΓααιεαί. ΤΙιθ Οτεείίδ αί 
1εη§ία α§Γεε ίο δαϋ υαοΐι ίο Αεία, οη ίαε αάνίεε οί 
Χβηορίιοη, οαί αΓε ΙιίαάεΓεά \)γ ΑπδίαΓεααδ. 
Βεία^ αί ίαε δααιε ίίαιε δοΐίοίίεά ίο εαίεΓ ίαε 8βΓ- 
νίεε οί δεαίαεδ, α ΤαΓαείαα εαίείίαϊα, Χβηορίιοιι 

III. £068 ία ρβΓδοα Ιο ΙεαΓα αίβ ίεΓαΐδ, § ααά οοαιαια- 
αίεαίεδ ίΐιεαι Ιο ίαε Οτεεί^δ. ΤΙιεν αΐΐ, εχεερί 
Νεοα, Λνΐιο ίδ αβεεαί, αεεερί ίαε εοαάίίίοαδ, ααά 
ρι-οοεεά Ιο δεαίΐΐϋδ, \>γ \ναοαι ίαεγ ατε αοδρίίαοί^ 

IV. εαίεΓίαίαεά. § Νεχί άαν ίαε ν αιαΓεα α<χαΐαδί αίβ 
εαεαιίεδ, ααά £εί αιαεα οοοίν : δεαίηεδ οαταδ ίαε 
νϊ11α§εδ ααά Ιπΐΐδ ίαε ρήδοαεΓδ ; δοαιε οί ίαε ία^ί- 
ίίνεδ άεδεεαά ίι-οπι ίαε αιοηαίαίαδ, παάεΓ ρΓεΐεαεε 
οί πΐ3,1άα§ ίταεε, ααά αανίη§ ίααδ οβδεΓνεά ίαε 
εαατρ, Γείαΐ'α αί αΐ§1ιί, ααά αίίαοΐζ ίαε Οτεε^δ, Ιτρ 
τναοαι ύιβγ ατε τερπίδβά ; οα δαΙ>αιίίίία£ Ιο δεαίαεδ, 

V. ΙαείΓ Ιίνεδ αΓε εραΐ'εά. § Ταοα^α ίΐιεγ Ιιαά αίίαει•- 
ίο τεοείνεά αο ραγ, ίαε Οτεείίδ εοηίΐααε ίο β§αί ίοΓ 
δεαίαεδ ; αί 1εα§ία ίαεν άίΓεεί αΐΐ ίαεΪΓ εοαιρίαίαίδ 
ίοΓ ίαε αοα-ρεΓίοΓαιααεε οί ίαε εοαάίίίοαδ αβαίαδί 
VI. Χεαοραοα. § Ηε άείεαάδ αίαΐδείί α§αίαδί αΐΐ 
οααΓ§εδ ααά δαβρίεΐοαδ ; αίδ άείεαεε 18 αρρΓονεά 
\>γ ί\νο ΙιαοεάδΒαιοαίααδ, \ναο ααά εοιαε Ιο εα^α^ε 
ίαε ατα^ α§αίαδί ΤίδδαρΙιεΓαεδ. Χεαοραοα ίδ 
τεςαβδίβά ϋ^ δεαίαεδ ίο τεαιαία \νίία αίαι, ίαοα§α 
ίαε ατοί γ ααά τεδοΐνεά ίο £0 ίο Αδία ; οαί οα οοα- 
8α1ίία§ ίαε οαιεαε, αε τεδοΐνβδ ίο αεεοαιρααγ ίαε 
VII. Οτεεί^δ. § Α Ταΐ'αείαα αααιεά Μεάοδαάεβ, ίο 
•νταοαι δεαίαεδ ααά §ίνεα ίαε νίΠα^εβ ία \ναίοα ίαε 
Οτεείίδ αΓε εαεααιρεά, εοαιρίαίαδ οί ίαε ^α^α^^ άοαε 
ίο αίαι. Χεαοραοα δαοννβ ίαε αοδατάίίγ οί ίαίδ 
οαα镧ε ; ααά ίαε ί\νο Ι/αοεάα3θΐοαίααδ τείαδε ίο Ιεαά 
ίαε αΓατν &π&γ ίίΐΐ δεαίαεδ ααβ ραίά ίαεαι. Χεαο- 
ραοα ίδ δεαί ίο δεαίαεδ, ίτοαι \ναοαι Ιιε αί Ιαδί 
οϋίαίαδ ρα^αιεαί οί ίαε αιτεαΓδ, ^ΙιίοΗ Ιιε αααάδ 
ονεΓ ίο ίαε Ι^αεεάεεαιοαίααδ, ίο οε §ίνεα ίο ίαε 



χν ΐ δϋΜΜΛΚΥ. 

Βοοκ VII. 

VIII. 3ΤΠ17. § Χβηορίιοη, 111111861^ Γβοβινβδ ηο γ&γ ; 
οη οΐΌ88ΐη§ \νΐίη ίηβ '<ιτπιγ ίο Ι^&ϊηρδαοιίδ, Ιιβ ιβ 
οοϋ£θ(1 ίο 8β11 ηίδ ΙιοΓδβ, \νηίβη 18 Γβάββιηβά ΓοΓ 
ηίιη ογ δοπιβ ίϊίβηάδ. Αί ΡβΓ§αηΐΗδ Ηο ίβ ηοδ- 
ρίίαοΐγ Γβοβίνβά ογ ΗβΠαδ, ίηβ ινΐίβ οί Οοη^τΐιιβ, 
\>γ \νηοδβ ειάνίοβ ηβ αίίαοΐίδ ίΐιβ οαδίΐβ οί Αδίάίΐίβδ, 
α Λνθα1ί1ΐ7 ΡβΓδίαη, οπί λνΐΐηοηί δποοβδδ ; οη ίηβ 
ίΌ11ο\πη£ ά&γ Ιιβ πι&ίεββ Αδίάαίβδ ρήδοηβΓ, αηά 
δβίζβδ 3,11 Μβ ρΓορβΓί7• ΤΜογοπ, ίηβ Ι,βΛβάβϊ- 
ηιοηίίΐη οοηιηιαηάβΓ, αιτίνβδ, αηά ΐηοοτροΓαΐβδ ίΐιβ 
»πιΐ7 \νίί1ι ίηβ ίοΓΟβδ β,ΐΓβ&ά^ 1βνΐ6(1 &8*» 18 * ^ 8 " 
εα,ρηβπιοδ. 



ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ 

ΚΥΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ. 



Α. 

1. Δαρείου και Παρυσάτιδος ηίηνονται παίδες 
\.ύο, πρεσβύτερος μεν Αρταξέρξης, νεώτερος δε 
Κύρος. επεϊ δε ησθένει Δαρείος καϊ ΰπώπτευε 
τέλευτην του βίου, εβούλετο τώ παΐδε άμφοτέρω 
παρεΐναι. 2. 6 μεν οΰν πρεσβύτερος παρών ετύγ- 
χανε" Κΰρον δε μεταπέμπεται άπο της αρχής ης 
αύτον σατράπην εποίησε, καϊ στρατηγον δε αύτον 
απέδειξε πάντων όσοι εις Καστωλοΰ πεδίον αθροίζον- 
ται, αναβαίνει οΰν 6 Κύρος Χαβών Τισσαφέρνην 
ώς φί\ον, καϊ των ΈΧλήνων δε έχων οπΧίτας άνέβη 
τριακόσιους, άρχοντα δε αυτών Έενίαν Παρρά- 
σιον. 

3. ΈπεΙ δε ετεΧεύτησε Δαρείος και κατέστη είς 
την βασιλείαν Αρταξέρξης, Τισσαφέρνης διαβάΧλει 
τον Κΰρον προς τον άδέλφον ώς επιβουΚεύοι αύτω. 

1. Άρτοξερξης, ο. η. Ιΐ ίδ τνπΐίεη Ιΐιυβ ίη 0ΐ68ΐα3 : αηάΐη 
8θπΐ6 6(ϋΐ8. οί Τ1ιιιο^(ϋά68. # β 3. (π(ώη δε, Β. — ααβου* 



2 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 4—7. 

6 δε πείθεται τε καϊ συΧλαμβάνει Κΰρον ως άποκ- 
τενών' ή δε μήτηρ εξαιτησαμένη αυτόν αποπέμπει 
πάΧιν επί την αρχήν. 4. 6 δ' ως άπηλθε 
κινδυνεύσας καϊ ατιμασθείς, βουλεύεται όπως 
μηποτε ετι εσται επι τω αοελφω, αλλ ην 
δύνηται βασιλεύσει άντ εκείνου, Παρύσατις μεν 
δη ή μητηρ υπήρχε τω Κύρω, φιλούσα αύτον μαλ- 
~λον η τον βασιλεύοντα ΙΑρταξέρξην. 5. όστις δ' 
άφικνεΐτο των πάρα, βασιλέως προς αυτόν, πάντας 
ούτω διατιθείς άπεπέμπετο ώστε αύτω μάΧλον 
φίλους είναι η βασϊλεΐ. καϊ των παρ εαυτω δέ\ 
βαρβάρων επεμελείτο ως πο\εμεΐν τε ικανοί εϊησαν \ 
καϊ εύνοϊκως /εχοιεν αύτω. 6. την δε ΈΧληνικήν 
ουναμιν ησροιζεν ως μάλιστα εοννατο επικρυπτομε- 
νος, όπως οτι άπ^άρασκευότατον Χάβοι βασιλέα, 
ώδε οΰν εποιεΐτο την σνΧλογήν. όπόσας είχε φύλα- 
κας εν ταΐς πολεσι παρήγγειλε τοις φρούραρχο ις 
έκάστοις "λαμβάνειν άνδρας ΠεΧοποννησίους οτι 
πλείστους καϊ βεΧτίστους, ως επιβουλεύοντος 
Τισσαφέρνους ταΐς πολεσι. καϊ γαρ ήσαν αϊ Ίωνι- 
καΐ πόλεις Τισσαφέρνους το άρχαΐον εκ βασιλέως 
δεδομέναι, τότε δ' άφεστήκεσαν προς Κΰρον 
πάσαι πλην Μιλήτου" 7. εν Μιλήτω δε Τισ- 
σαφέρνης προαισθόμενος τα αυτά ταύτα βου- 
Χευομένους, [αποστήναι προς Κΰρον,~\ τους μεν 
αυτών απεκτεινε, τους ο εξεραλεν. ο οε Κύρος 
ύποΧαβών τους φεύγοντας συΧλέξας στράτευμα 

5. άφικνοΊτο, 6. Γ. §. ί. 1ί. Κ. 6. άπαρασκεναστότατον, 

8. Κ. 7. άποστηναι προς Κνρον, Β. Ρ. Κ. — 8θθ δΐΐΐάαδ, 

απολαβών, &ηά κατάγειν. 



Ι. 8—10.] ΑΝΑΒΑδΙδ. Ι. 3 

έπολιόρκει Μίλητον και κατά <γήν καϊ κατά θάλατ- 
ταν, καϊ επειράτο κατάηειν τους εκπεπτωκότας. και 
αύτη αύ άλλη πρόφασις ην αύτω του άθροίζειν 
στράτευμα. 8. προς δε βασιλέα πέμπων ήξίου 
αδελφός ων αυτού δοθηναι οι ταύτας τάς πόλεις μάλ- 
λον ή Τισσαφέρνην άργειν αυτών, καϊ ή μήτηρ συν- 
έπραττεν αύτω ταΰτα' ώστε βασιλεύς της μεν προς 
εαυτόν επιβουλής ούκ ησθάνετο, Τισσαφέρνει δε 
ενόμιζε ποϊλεμούντα αυτόν άμφϊ τα στρατεύματα 
δαπανάν ώστε ουδέν ηγθετο αυτών πόλεμούντων. 
καϊ <γάρ 6 Κύρος άπέπεμπε τους γενομένους δασ- 
μούς βασιλεϊ εκ τών πόλεων ών Τισσαφέρνης 
ετύγχανεν έχων. 

9. "Αλλο δε στράτευμα αύτω συνελέγετο εν Χερ- 
ρονήσω ττ) καταντιπερας Αβύδου τόνδε τον τρόπον. 
Κλέαρχος Αακεδαιμόνιος φυγάς ην τούτω συγγενό- 
μενος 6 Κύρος ηγάσθη τε αύτον καϊ δίδωσιν αύτω 
μύριους δαρεικούς. 6 δέλαβών τό χρυσίον στράτευμα 
συνέλεξεν από τούτων τών χρημάτων καϊ εποΧέμει 
εκ Χερρονήσου ορμώμενος τοις ΘραξΧ τοις υπέρ 
'ΕΧλήσποντον οίκούσι καϊ ώφέλει τους "Ελληνας' 
ώστε καϊ χρήματα συνεβάΧλοντο αύτω εις την 
τροφήν τών στρατιωτών αϊ ' ΕλΧησποντιακαι πόλεις 
έκούσαι. τούτο δ' αύ ούτω τρεφόμενον ελάνθανεν „Α 
αύτω το στράτευμα. 10. Αρίστιππος δε 6 Θετταλός 
ξένος ών ετύγχανεν αύτω, καϊ πιεζόμενος υπό τών 
οίκοι άντιστασιωτών έρχεται προς τον Κύρον καϊ 
αιτεί αύτον εις δισχιλίους ξένους και τριών μηνών 

9. της καταντιπερας ίη ΐΐΐβ Μ88. τη, ν?γΙί€ή\)3.οΙι. — Έλ- 
λησποντικαί, 8. — αννφάλοντο, &. 8θ6 3υίάα3, σνν€βά\\. 



4 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 11— II. 2. 

μισθόν, ως ούτω π € ρ γενόμενος αν των άντιστασιω- 
τών. 6 δε Κύρος δίδωσιν αύτω εις τετρακισχιΧίους 
καί εξ μηνών μισθόν, καϊ δείται αύτοΰ μη πρόσθεν 
καταΧύσαι προς τους άντιστασιώτας πριν αν αύτω . 
συμβουΧεύσηται. ούτω δε αυ το εν ΘετταΧία έΧάν- - 
θανεν αύτω τρεφόμενον στράτευμα. 11. Πρόξενον 
δε τον Βοιώτιον ξένον οντά αύτω εκέΧευσε Χαβοντα 
άνδρας οτι πλείστους παραηενέσθαι, ως εις Πισίδας 
βουΧόμενος στρατεύεσθαι, ως πράγματα παρεχόν- 
των των Πισιδών ττ} εαυτού χωρά. Χοφαίνετον δε 
τον ^τυμφάΧιον καϊ Ο,ωκράτην τον ^Αχαιόν, ξένους 
οντάς καϊ τούτους, εκέΧευσεν άνδρας Χαβόντας 
εΧθεΐν οτι πΧείστους, ως ποΧεμησων Τισσαφερνει συν 
τοις φυ<γάσι των ΜιΧησίων. καϊ εποίουν ούτως ούτοι. 
II. ΈπεΙ δ' εδόκει ήδη πορεύεσθαι αύτω άνω, 
την μεν πρόφασιν εποιεΐτο ώς Πισίδας βουΧόμενος 
έκβαΧεΙν παντάπασιν εκ της χώρας' καϊ αθροίζει 
0)9 επι τούτοις τό τε βαρβαρικόν και τό ΈΧΧηνικόν 
ενταύθα στράτευμα, και παραγγέΧΧει τω τε ΚΧε- 
άρχω Χαβόντι ηκειν όσον ην αύτω στράτευμα, και 
τω "Άριστίππω συναΧΧαγέντι προς τους οίκοι άπο- 
πέμψαι προς εαυτόν ο είχε στράτευμα" καϊ Έενία, τω 
Αρκάδι, ος αύτω προεστήκει του εν ταϊς πόΧεσι ξενι- 
κού, ηκειν παρα<γ<γέΧΧει Χαβόντα τους άνδρας, πΧην 
οποσοι ικανοί ήσαν τάς άκροπόΧεις φυΧάττειν. 
2. εκαΧεσε δε καϊ τους ΜίΧητον πόΧιορκοΰντας, και 
τους φυγάδας εκέΧευσε συν αύτω στρατεύεσθαι, 

11. Πισσιδα*•, ογ Πασσιδαϊ, 3.. β. ά. 6. ΤΗίδ 18 ΐΗβ §βηθ- 
?αΙ ίοΓηι ίη ίΐιβδβ Μ88. ΠβισιδαΓ, Β. Πισίδαι, &ηά Πισώβίρ, 
Βίερίιαη. Β^ζεπΙ. 

1. το ενταύθα, ϋ. — προειστήκει, 8. Κ. 



II. 3— 5.] ΑΝΑΒΑ 313. Ι. 5 

υποσχόμενος αύτοΐς, ει καλώς καταπράΊςειεν εφ' α 
εστρατεύετο, μη πρόσθεν παύσασθαι πρϊν αυτούς 
καταγά/γοι οϊκαδε. οι δε ήδέως επείθοντο' επίστευ- 
ον ^αρ αύτώ' και Χαβόντες τα όπλα παρήσαν είς 
Σάρδεις. 3. Έεν'ιας μεν δη τους εκ των πόλεων 
λαβών παρεγένετο είς Σάρδεις όπΧίτας είς τετρα- 
κισχιλίους, Πρόξενος δε παρην έχων όπ\ίτας μεν 
είς πεντακόσιους καϊ χίλιους, ηυμνητας δε πεντακό- 
σιους, Σοφαίνετος δε ό Στυμφάλιος όπΧίτας έχων 
χίλιους, Σωκράτης δε ό Αχαιός οιτλίτας έχων ως πεν- 
τακόσιους, ΤΙασίων δε 6 Μεγαρεύς εις επτακόσιους 
έχων άνδρας παρεγένετο' ην δε καϊ οΰτος καϊ 6 Σω- 
κράτης των άμφϊ Μίλητον στρατευομένων. 4. ούτοι 
μεν εις Σάρδεις αύτωάφίκοντο. Τισσαφέρνης δε κατα- 
νοήσας ταύτα καϊ μείζονα ηηησάμενος είναι ή ως επί 
Πισίδας την παρασκευην πορεύεται ώς βασιλέα η 
εδύνατο τάχιστα ιππέας έχων ώς πεντακόσιους. 5. 
καϊ βασιλεύς μεν δη επεϊ ηκουσε πάρα. Τισσαφέρνους 
τον Κύρου στολον, άντιπαρεσκευάζετο. 

Κύρος δε έχων ους εϊρηκα ώρμάτο από Σάρδεων καϊ 
εζεΧαύνει δια της Λυδίας σταθμούς τρεις παρασάηηας 
είκοσι καϊ δύο επί τον Μαίανδρον ποταμόν. τούτου 
το εΰρος δύο πλέθρα' ηέφυρα δε επην έζευημένη 



2. καταγάγοι, Β. Κ. κατ[αγ]άγοι, Ρ. κατάγοι, α. Ι), ο. 

3. Π. δε ό Μεγ. ει? τριακόσιους μεν όπλίτας, τριακόσιους δε 
πίλταστάς έχων, β. πι. η. ; αηά α. Ι), ο. ά. ο. Ό. Ρ., εχοορί ίϊϊαί 
(Ις Ϊ8 οπήΐΐβά : Ιηε οΙηβΓ Μ58. ηανε Ιηβ Γεα(ϋη§ ίη ΐηβ ΐ,εχι. 
Ιίντβ Ι&ΐίθ επτακόσιους, αηά οοηδΐάθΓ όπλϊται ίο 1)6 άββί^ηα- 
Ιβά, &ηά »1δθ τριακόσιους ίη δεοΐίοη 9. ίηδίεαά οί χιλίουί 8., 
Ιηε δΐιιη ίοΐαΐ ννίΐΐ &§γθ6 \νίΐη ίη&ι οί Χεηορηοη. 8βθ Β.'β 
ηοΐθ, αηά Κ. 

5. (πιζευγμενη, α. Ι), ο. Β. 



6 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 6—9. 

πλοίοις επτά. 6. τούτον διαβάς έζεΧαύνει δια 
Φρυγίας σταθμόν ενα παρασάγγας οκτώ είς ΚοΧοσ- 
σάς, πόλιν οίκουμένην, εύδαίμονα καϊ μεγάΧην. 
ενταύθα εμεινεν ημέρας επτά. καϊ ηκε Μένων 6 
ΘετταΧός όπΧίτας έχων χίλιους καϊ πεΧταστας 
πεντακόσιους. Αολοπας καϊ Αίνιάνας καϊ ^Ολυνθίους. 
7. εντεύθεν εξεΧαύνει σταθμούς τρεις παρασάγγας 
εϊκοσιν εις ΚεΧαινάς, της Φρυγίας πόΧιν οίκουμένην, 
μεγάΧην καϊ εύδαίμονα. ενταύθα Κνρω βασίλεια ην 
καϊ παράδεισος μέγας αγρίων θηρίων πΧηρης, α 
εκείνος εθηρευεν από ίππου, οπότε γυμνάσαι βούλοιτο 
εαυτόν τε καϊ τους ίππους, δια μέσου δε του παρα- 
δείσου ρεΐ 6 Μαίανδρος ποταμός* αϊ δε πηγαϊ αυτού 
εϊσιν εκ των βασιλείων ρεΐ δε καϊ δια της ΚεΧαι- 
νων πόλεως. 8. εστί δε καϊ μεγάλου βασιλέως 
βασίλεια εν ΚεΧαιναΐς ερυμνα επϊ ταίς πηγαΐς τον 
Μαρσύου ποταμού υπό τη άκροπόλεΐ' ρεΐ δε καϊ 
ούτος δια της πόλεως καϊ εμβάΧΧει εις τον Μαίαν- 
δρον τού δε Μαρσύου το εύρος εστίν είκοσι καϊ 
πέντε ποδών, ενταύθα Χέγεται ΆπόΧΧων εκδεΐραι 
Μαρσύαν νικήσας ερίζοντά οι περϊ σοφίας, καϊ το 
δέρμα κρεμάσαι εν τω άντρω όθεν αϊ πηγαί. δια δε 
τούτο 6 ποταμός καΧεΐται Μαρσύας. 9. ενταύθα 
Έέρξης, οτε εΆ: της ΈλΧάδος ηττηθεϊς τη μάχη 
άπεχώρει, Χέγεται οίκοδομησαι ταύτα τε τα βασίλεια 
καϊ την Κέλαινών άκρόπο~λιν. ενταύθα έμεινε Κύρος 
ημέρας τριάκοντα" καϊ ηκε Κλέαρχος ό Λακεδαιμό- 
νιος φυγάς έχων όπλίτας χίλιους καϊ πελταστάς 
Θράκας οκτακόσιους καϊ τοξότας Κρήτας δια- 

8. ποτ. καλείται" λέγεται, 3.. \>. ο. ά. β. πι. ο. Β. Ρ. 



Η. 10—12.] ΑΝΑΒΑδίδ. Ι. 7 

κοσίους. άμα δε καϊ Σωκράτης παρην 6 %υρα- 
κόσιος έχων όπλίτας τριακόσιους, καϊ Χοφαίνετος 6 
Ιάρκάς έχων δπλίτας χίλιους, καϊ ενταύθα Κύρος 
εξέτασιν καϊ αριθμόν των ( Ελλήνων εποίησεν εν τω 
παραδείσω, και ε^έτοντο οι σύμπαντες δπλΐται 
μεν μύριοι καϊ χίλιοι, πέλτασταϊ 8ε άμφϊ τους 
δισχιλίους. 

10. Εντεύθεν εξελαύνει σταθμούς δύο παρασάη- 
ηας δέκα εις Πέλτας, πόλιν οίκουμένην. εντανθ 1 
εμεινεν ημέρας τρεΐς' εν αΐς Έενίας 6 Αρκάς τα 
Λύκαια εθυσε καϊ αηώνα εθηκε' τά δε αθλα ήσαν 
στλεγγίδες χρυσαΐ' έθεώρει δε τον αγώνα καϊ 
Κύρος, εντεύθεν έξελαύνει σταθμούς δύο παράσαγ- 
γας δώδεκα εις Κεράμων άγοράν, πόλιν οίκουμένην, 
εσχάτην προς τη Μυσία χώρα. 1 1 . εντεύθεν εξε- 
λαύνει σταθμούς τρεις παρασάγγας τριάκοντα εις 
Καύστρου πεδίον, πόλιν οίκουμένην. ενταύθ' 
εμεινεν ημέρας πέντε" καϊ τοις στρατιώταις ώφεί- 
λετο μισθός π\εον ή τριών μηνών, καϊ ποΧλάκις 
ίόντες επϊ τάς θύρας άπήτουν. 6 δε ελπίδας λέγων 
διήγε καϊ δήλος ην άνιώμενος* ου γάρ ην προς του 
Κύρου τρόπου έχοντα μη άποδιδοναι. 

12. Ενταύθα άφικνεΐται Έπύαξα η %υεννέσιος 
γυνή τού Κιλίκων βασιλέως παρά Κύρον καϊ 
ελέγετο Κύρω δούναι, χρήματα πολλά, τή δ' ονν 
στρατιά τότε άπέδωκε Κύρος μισθόν τεττάρων 

9. Σωστής, α. Σωκράτης, Ι), πι. η. ο. Σωσίας, Β. Ρ. Σώσις, 
Ό. Κ. — Συρακούσιος, Β. Ρ. — όπΧίτας τριακοσίονς' όττλ. χιΚί- 
ονς, 8. 

11. Κεστρου, Ρ. 

12. τί) γουν, Ρ.— αυτήν, δίβρηαη. Ό. Β. Ρ. Κ. αυτήν, Μ88, 



8 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. |Π. 13—17 

μηνών. είχε δε ή Κίλισσα και φύλακας περί 
αυτήν Κίλικας καϊ '' Άσπενδίους' έλεγετο δε καϊ 
συγγενέσθαι Κΰρον τη Κιλίσση. 13. εντεύθεν δε 
εξέλαύνει σταθμούς δύο παρασάγγας δέκα εις θύμ- 
βριον, πάλιν οίκουμίνην. ενταύθα ην παρά τήν 
όδον κρήνη η Μίδου καλούμενη του Φρυγών βα- 
σιλέως, εφ' ^ λέγεται Μίδας τον Χάτυρον θηρευσαι 
οϊνω κεράσας αυτήν. 14. εντεύθεν εξέλαύνει σταθ- 
μούς δύο παρασάγγας δέκα είς Τυραΐον, πολιν οίκου- 
μένην. ενταύθα εμεινεν ημέρας τρεις, καϊ λέγεται 
δεηθηναι ή Κίλισσα Κύρου επιδεΐξαι το στράτευμα 
ανττ}' βουλόμενος ουν επιδεΐξαι εξέτασιν ποιείται 
εν τω πεδίω των Ελλήνων καϊ των βαρβάρων. 15. 
εκέλευσε δε τους "Ελληνας ώς νόμος αύτοΐς εις 
μάχην οΰτω ταχθήναι καϊ στήναι, συντάξαι δε 
εκαστον τους εαυτού, ετάχθησαν ουν επϊ τεττάρων 
είχε δε το μεν δεξιον Μένων καϊ οι σύν αύτω, το δε 
εύώνυμον Κλέαρχος και οι εκείνου, το δε μέσον οι 
άλλοι στρατηγοί. 16. εθεώρει ουν 6 Κΰρος πρώτον 
μεν τους βαρβάρους' οι δε τταρήλαυνον τεταγμένοι 
κατά ϊλας καϊ κατά τάζεις* είτα δε τους "Ελληνας 
παρελαύνων εφ' άρματος καϊ ή Κίλισσα εφ' άρμα- 
μάξης. εϊχον δε πάντες κράνη χαλκά καϊ χιτώνας 
φοινικοΰς καϊ κνημΐδας καϊ τάς ασπίδας εκκεκαλυμ- 
μένας. 17. επειδή δε πάντας παρήλασε, στήσας το 
άρμα προ της φάλαγγας, πέμψας Πίγρητα τον 
έρμηνέα παρά τους στρατηγούς τών ( Ελλήνων Κέ- 
λευσε προβαλέσθαι τά όπλα καϊ επιχωρήσαι ολην 

14. Ύυραϊον, α. Ο. ο. θ. Ρ. Ύνριάϊον, Ό. Β. Κ. 
16. έκκεκαθαρμένας, Ό. Β. Κ.: (κκεκάλνμμέναε, α. 1). 0» ά. β. 
πι. η. ο. Ρ. 



Π. 18—20.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. Ι. 9 

την φάλαγγα, οι δε ταύτα προεΐπον τοις στρατιώ- 
ταις' και επεϊ εσάλπιγξε, προβαΧΧόμενοι τα, οπΧα 
επήεσαν. εκ δε τούτου θάσσον προϊόντων συν 
κραυητ) από του αυτομάτου δρόμος εηένετο τοις 
στρατιώταις επι τάς σκηνάς. 18. των δε βαρβάρων 
φόβος ποΧύς και άΧΧοις, και η τε ΚίΧισσα εφιτ/εν 
εκ της άρμαμάξης και οι εκ της αγοράς καταΧιπόντες 
τα ωνια εφυηον οι δε "ΕΧΧηνες συν ηέΧωτι επι τας 
σκηνάς ηλθον. ή δε Κίλισσα ίδοϋσα την λαμπρό- 
τητα και την τάξιν τοΰ στρατεύματος εθαύμασε. 
Κΰρος δε ήσθη τον εκ των 'ΕΧΧηνων εις τους βαρβά- 
ρους φόβον ίδών. 

19. Εντεύθεν εξεΧαύνει σταθμούς τρεις παρασάτ/- 
ηας εϊκοσιν εις Ίκόνιον, της Φρυγίας πόΧιν εσχάτην. 
ενταύθα έμεινε τρεις ημέρας, εντεύθεν εξεΧαύνει δια 
της Λυκαονίας σταθμούς πέντε παρασάηηας τριά- 
κοντα, ταύτην την χωράν επέτρεψε διαρπάσαι τοις 
ΕΧλησιν ως ποΧεμίαν ούσαν. 20. εντεύθεν Κύρος 
την ΚιΧισσαν εις την ΚιΧικίαν αποπέμπει την ταχ- 
ίστην όδόν καί συνέπεμψεν αυτί} στρατιώτας ους 
Μένων είχε καϊ αυτόν. Κύρος δε μετά των άΧΧων 
εξεΧαύνει δια Καππαδοκίας σταθμούς τέτταρας πα- 
ρασάηηας είκοσι καϊ πέντε προς Δάναν, πόΧιν οίκου- 
μένην, μεηάΧην καϊ εύδαίμονα. ενταύθα έμειναν 
ημέρας τρεΐς' εν ω Κύρος άπέκτεινεν άνδρα Πέρσην 
Μεγαφέρνην, φοινικιστην βασίΧειον, και ετερόν τίνα 
των υπάρχων δυνάστην, αίτιασάμενος επιβουΧεύειν 

17. θασσον, α. 1). ο. ά. Β. Ρ. θαττον, Ώ. 

20. και αυτόν : ίη δοΐιΐθ 6(18. ΐΗθ \νοπ1δ Μίνωνα τον Θεσσα- 
λοί/ &Γβ αάάβά. — φοινικιστην : τινές δε ανέγνωσαν χρηματιστήν, 
ΠΙ. νπίβ χρωματιστήν, Ό. δθθ Ηβδ^οΐΐίΐΐδ, Φοινικιστής. 

Β 5 



10 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [11.21— 24. 

αύτω. 21. εντεύθεν επειρωντο είσβαΧλειν εις την 
Κιλικίαν ή δε είςβολή ην οδός αμαξιτός όρθια 
ισχυρώς και αμήχανος είσέλθεΐν στρατεύματα ει 
τις εκώλυεν. ε'λεγετο δε καϊ ^υέννεσις είναι επί 
των άκρων φυλάττων την εισβόλήν δι ο εμεινεν 
ήμέραν εν τω πεδίω. τη δ' νστεραία ηκεν άγγελος 
λέγων οτι λελοιπως εϊη ^υέννεσις τα άκρα, επεϊ 
ησθετο οτι το Μένωνος στράτευμα ηδη εν Κιλικία ην 
εϊσω των ορέων, καϊ οτι τριήρεις ήκουε περιπλέουσας 
απ* Ιωνίας εις Κιλικίαν Ταμών έχοντα τάς Λακεδαι- 
μονίων καϊ αύτοΰ Κύρου. 22. Κύρος δ' οΰν άνέβη 
επί τά όρη ούδενός κώλύοντος, καϊ είδε τάς σκηνάς ον 
οι Κίλικες εφύλαττον. εντεύθεν δε κατεβαινεν ειΥ 
πεδίον μέγα καϊ καλόν, έπίρρυτον, καϊ δένδρων παν- 
τοδαπων έμπλεων καϊ αμπέλων πολύ δε καϊ 
σήσαμον καϊ μελίνην καϊ κέηχρον καϊ πυρούς καϊ 
κριθάς φέρει, ορός δ' αυτό περιέχει όχυρόν καϊ 
ύψηλόν πάντη εκ θαλάττης εις θάλατταν. 

23. Καταβάς δε δια τούτου του πεδίου ηλασε 
σταθμούς τέτταρας παρασάγγας πέντε καϊ εϊκοσιν 
εις Ταρσόν, της Κιλικίας πόλιν μεγαλην καϊ εύδαί- 
μονα. ενταύθα ήσαν τά ^υεννέσιος βασίλεια του 
Κιλίκων βασιλέως* διά μέσης δε της πόλεως ρεΐ 
ποταμός Κύδνος όνομα, εύρος δύο πλέθρων. 24. 
ταύτην την πόλιν εξέλιπον οί ενοικούντες μετά 
^υεννέσιος εις χωρίον όχυρόν επί τά ορη, πλήνοίτά 

21. δηΐά&δ, αμαξιτός. — ησθετο τό τε Μίν. στρατ. οτι. ήδη, 

Β. Ρ. Κ. 

23. Ταρσόι>, α. Ι), ο. ά. β. πι. η. ο. δίΓαβο : Αιτίαη, Αηαβ., 
Ύαρσονς, Ο. Β. Ρ. Κ. — ενταύθα ήσαν, οοπιρ. Ι. 4. 13. ; α. Ι), ο : 
<3 : ιη 1 : πι 3. ο. η&νε εις ην: (Ιςην: οία ην: οΐςην, Γβδρθοίίνθίγ. 



II. 25— III. 1.] ΑΝΑΒΑδΙδ. Ι. 11 

καπηΧβΐα εγοντες' έμειναν δε καϊ οί παρά την θάλ- 
ατταν οίκούντες εν %6λοις καϊ €¥ ^Ισσοις. 25. 
Έπύαξα δε ή ^υεννέσιος ηυνη πρότερα Κύρου πέντε 
ημέρας εις Ταρσόν άφίκετο' εν δε τη υπερβολή 
των ορών των εις το πεδίον δύο λόχοι του Μένωνος 
στρατεύματος άπώλοντο. οί μεν εφασαν αρπάζον- 
τας τι κατακοπήναι ύπό τών Κιλίκων, οί όέ ύπολει- 
φθέντας καϊ ου δυναμένους εύρεΐν τό άλλο στράτευμα 
ούδε τάς οδούς, είτα πλανωμένους άπόλέσθαι" ήσαν 
δ' ούν ούτοι εκατόν όπλΐται. 26. οί δ' άλλοι, επει ήκον, 
την τε πολιν τους Ταρσούς διήρπασαν, δια τον ολε- 
θρον τών συστρατιωτών όργιζόμενοι, καϊ τά βασίλεια 
τά εν αύτη. Κύρος δε ε'ττεί είσήλασεν εις την πόλιν, 
μετεπέμπετο τον ^υέννεσιν προς εαυτόν 6 δ' ούτε 
πρότερον ούδενί πω κρείττονι εαυτού εις χείρας ελθεΐν 
εφη, ούτε τότε Κύρω ιέναι ήθεΧε, πρίν ή ηυνη αυτόν 
έπεισε καϊ πίστεις έλαβε. 27. μετά δε ταύτα επεϊ 
συνεγενοντο άλΧήλοις, %υέννεσις μεν έδωκε Κύρω 
χρήματα ποΧλά εις την στρατιάν, Κύρος δε εκείνο) 
δώρα ά νομίζεται παρά βασιλεΐ τίμια, ϊππον χρυσο- 
χαΧινον και στρεπτόν χρυσούν και ψέΧΧια και 
άκινάκην χρυσούν καϊ στολην Περσικήν, καϊ την 
χώραν μηκέτι άφαρπάζεσθαί' τά δε ηρπασμένα 
άνδράποδα, ην που εντυγχάνωσιν, άπόλαμβάνειν. 

III. Ενταύθα έμεινε Κύρος καϊ ή στρατιά ημέρας 
εϊκοσιν' οί <γάρ στρατιώται ούκ εφασαν ιέναι του 
πρόσω. ύπώπτευον γάρ ήδη επί βασιλέα ιέναι" 
μισθωθηναι δε ούκ επί τούτω εφασαν. πρώτος δε 
Κλέαρχος τους αυτού στρατιώτας έβιάζετο ιέναι" 

25. Ταρσοί/, Ρ. Ύαρσονς, ϋ. Β. Κ. 27. άρπάζςσθαι, 8. Κ. 



12 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 2—5. 

οί δε αυτόν τε εβαλλον καϊ τα υποζύγια τα εκείνου, 
επει ήρξατο προϊέναι. 2. Κλέαρχος δε τότε μεν 
μικρόν εξέφυγε το μη καταπετρωθηναι, ύστερον δ' 
ε7τε& εγνω οτι ου δυνήσεται βιάσασθαι, συνήγαγεν 
εκκλησίαν των αυτοί) στρατιωτών, καϊ πρώτον μεν 
εδάκρυε πολύν χρόνον έστώς' οί δε όρώντες εθαύμαζον 
καϊ εσιώπων είτα δε ελεξε τοιάδε. 

3. "Ανδρες στρατιώται, μη θαυμάζετε οτι γαλεπώς 
φέρω τοις παροΰσι πράγμασιν. εμοϊ γαρ Κΰρος 
ξένος εγένετο καί με φεύγοντα εκ της πατρίδος τα 
τε άλλα ετίμησε και μύριους έδωκε δαρεικούς' ους 
εγώ "λαβών ουκ εις το ϊδιον κατεθέμην εμοϊ, αλλ 9 
ουδέ καθηδυπάθησα, αλλ 7 εις υμάς έδαπάνων. 4. 
καϊ πρώτον μεν προς τους Θράκας επολέμησα, καϊ 
υπέρ της "Ελλάδος ετιμωρούμην μεθ* υμών, εκ της 
Χερρονησου αυτούς εζελαύνων βουλομένους άφαι- 
ρεΐσθαι τους ενοικοΰντας "Ελληνας την γήν. επειδή 
δε Κΰρος εκάλει, λαβών υμάς επορευόμην, ίνα ει τι 
δέοιτο ώφελοίην αύτον άνθ* ων εΰ επαθον υπ* εκείνου. 
5. επεϊ δέ ύμεΐς ου βούλεσθε συμπορεύεσθαι, ανάγκη 
δη μοι ή υμάς προδόντα τ/} Κύρου φιλία, χρήσθαι ή 
προς εκείνον ψευσάμενον μεθ 1 υμών είναι, ει μέν 
δη δίκαια ποιήσω ουκ οϊδα, αίρησομαι δ οΰν υμάς 
καϊ σύν ύμΐν ο,τι αν δέη πείσομαι. και οΰποτε 
ερεΐ ουδείς ώς εγώ "Ελληνας άγαγών εις τους βαρ- 
βάρους, προδούς τους "Ελληνας την τών βαρβάρων 



2, το μη : τό ΟΠΠίΙβά ίη α. εξέφυγε τοΰ'κ. 6. τον μη, Β.Ρ.Κ 

4. επί (τούί) θρα. Ρ. 

5. ανάγκη δε, Ρ. 8ββ Ιΐίβ ηοίβ,— Ιεναι, ΡθΓ8. Ό. ςίναι, Μ88. 

Β. Ρ. Κ. 



III. 6—10.] ΑΝΑΒΑ8Ι3. Ι. 13 

φιΧίαν είλόμην. 6. άλλ' επει ύμεΐς εμοι ου θέλετε 
πείθεσθαι ούδε επεσθαι, εγώ συν ύμΐν εψομαι και ο,τι 
αν δέτ] πείσομαι. νομίζω γαρ υμάς εμοι είναι και πα- 
τρίδα και φίλους καϊ συμμάχους, και συν ύμΐν μεν αν 
οιμαι είναι τίμιος οπού αν ώ, υμών δε έρημος ων ουκ 
αν ικανός βιναι οΐμαι οΰτ αν φίλον ώφεΧήσαι οΰτ αν 
εγθρόν αλέξασθαι. ως εμού οΰν ιόντος οπτ) αν καϊ 
νμεΐς, οΰτω την ηνώμην έχετε. 7. ταύτα εΐπεν οι 
δε στρατιώται, οι τε αυτού εκείνου και οι άΧΧοι 
ταύτα άκούσαντες οτι ου φαίη πάρα βασιλέα πο- 
ρεύεσθαι, επήνεσαν πάρα, δε Έενίου και Πασίωνος 
πλείους ή δισχίλιοι Χαβόντες τα οπΧα και τά σκευο 
φόρα εστρατοπεδεύσαντο πάρα Κλεάρ^ω. 8. 
Κύρος δε τούτοις άπορων τε και Χυπού μένος 
μετεπέμπετο τον ΚΧέαρχον 6 δε ίέναι μεν ουκ 
ηθεΧε, Χάθρα δε των στρατιωτών πέμπων αύτω 
άγγεΧον έλεγε θαρρεΐν ως καταστησο μένων τούτων 
εις το δέον μεταπέμπεσθαι δ εκέλευεν αυτόν αυτός 
δ' ουκ εφη ίέναι, 9. μετά δε ταύτα συνα^α^ών τους 
θ* εαυτού στρατιώτας και τους προσέλθόντας αύτω 
καϊ τών άΧΧων τον βουΧόμενον ελεξε τοιάδε. 

Άνδρες στρατιώται, τά μεν δη Κύρου δηλον οτι 
ούτως εγει προς ημάς ώσπερ τά ημέτερα προς 
εκείνον ούτε <γάρ ημείς εκείνου ετι στρατιώται, επεί 
γε ου συνεπόμεθα αύτω, ούτε εκείνος ετι ημΐν μισθο- 
δότης. 10. οτι μέντοι άδικεΐσθαι νομίζει ύφ Ί ημών 

6. πείθεσθαι οη1γ ίδ ίουηά ίη α. ο. ά. 6. επεσθαι ονδε πεί- 
θεσθε, 0. — οιμαι είναι τίμιος '. Ά. \). 0. ά. θ. οίμαι ηοΐ ίη Β. Κ. 
— ερημωθείς, Β. — άλεξήσασθαι, Μ83. αλέξασθαι, Ο&δίαΐίοη, 
\νηΐοη ίοΓπι οοουΓδ, III. 4. 33. 

8. λάθρα, Ό. 

9. τους θ 1 εαντου'. τους μηθ' ε. Β* 



14 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 11—14. 

οίδα* ώστε καϊ μεταπεμπομένου αυτού ούκ εθεΧω 
εΧθεΐν, το μεν μεηιστον αίσχυνόμενος ότι σύνοιδα 
εμαυτω πάντα εψευσμενος αυτόν, έπειτα δε καϊ 
δεδιώς μη Χαβών μ€ δίκην επιθη ων νομίζει, υπ εμού 
ήδικήσθαι. 11. εμοϊ ούν δοκεϊ ούχ ώρα είναι ήμϊν 
καθεύδειν ουδ' άμεΧεΐν ημών αυτών, άΧΧά βου- 
Χεύεσθαι ο,τι χρή ποιείν εκ τούτων, καϊ εως <γε 
μένομεν αυτού, σκεπτεον μοι δοκεΐ είναι όπως ασφα- 
λέστατα μενούμεν, ει τε ήδη δοκεΐ άπιέναι, όπως 
άσφαΧέστατα άπιμεν, καϊ όπως τά επιτήδεια εζομεν 
άνευ <γάρ τούτων ούτε στρατηγού ούτε Ιδιώτου 
οφεΧος ουδέν. 12. ό δ' άνήρ ποΧΧού μεν άξιος 
φ'ιΧος ω αν φίΧος η, χαΧεπώτατος δ' εχθρός ω άν 
ποΧέμιος $' έχει δε δύναμιν και πεζήν και ίππικήν 
καϊ ναυτικήν ήν πάντες ομοίως δρώμεν τε καϊ επι- 
στάμεθα' και γαρ ούδε πόρρω δοκούμεν μοι αυτού 
καθήσθαί' ώστε ώρα Χε<γειν ο,τι τις ηιηνώσκει άριστον 
είναι, ταύτα ειπών επαύσατο. 

13. Έκ δε τούτου άνίσταντο οι μεν εκ τού αυτο- 
μάτου Χεξοντες α εηίηνωσκον, οι δε καϊ υπ εκείνου 
ε<γκελευστοι, επιδεικνύντες οία εϊη ή απορία άνευ 
της Κύρου <γνώμης καϊ μένειν καϊ άπιέναι. 14. εις 
δε δη είπε, προσποιούμενος σπεύδειν ώς τάχιστα 
πορεύεσθαι εις την "ΕΧΧαδα, στρατηγούς μεν 
έΧέσθαι άΧλους ώς τάχιστα, ει μη βούΧεται Κλέ- 
αρχος άπά^ειν' τά ο επιτήδεια ά<γοράζεσθαι• ή 
δ' ά^ορά ήν εν τω βαρβαρικω στρατεύματί' καϊ 
συσκευάζεσθαί' εΧθόντας δε Κύρον αίτεΐν πΧοΐα, 

11. και «οϊ γε : και 6ΐτί, Β. Ρ. — α τ* ήδη : €ΐτ€ δ^, Β. — 
όπως ασφαλέστατα μενονμεν : μενωμεν, Μ88., Β. μ€νονμ€ν τ 
ΒυΐΙπιαηη. — απιμςνι »• Ι) ο. θ. άπίωμεν, Ιΐιβ οίββΓ Μ88, 



ΙΓ. 15—18.] ΑΝΑΒΑδΙδ. Ι. 15 

α>9 άποπΧέοιεν εάν δε μη δίδω ταύτα, ηγεμόνα 
αίτεΐν Κύρον όστις διά φιλίας της χώρας άποίσει. εάν 
δε μηδέ ηγεμόνα δίδω, συντάττεσθαι την ταχίστην, 
πέμψαι δε καϊ προκαταΧηψομενους τα άκρα, όπως 
μη φθάσωσι μήτε Κΰρος μήτε οι Κίλικες κατάλαβαν- 
τες, ων ποΧΚούς και πολλά χρήματα εγομεν άνηρπα- 
κοτες. ούτος μεν δη τοιαύτα είπε' μετά δε τούτον 
Κλέαρχος είπε τοσούτον. 

15. 'ίΐς μεν στρατηγήσοντα εμε ταύτην την στρα- 
τηγίαν μηδεις υμών Χεγέτω' πολ\ά γάρ ενορώ δι ά 
εμοί τούτο ου ποιητέον ώς δε τω άνδρϊ ω άν ελησθε 
πείσομαι η δυνατόν μάλιστα, ίνα ειδήτε οτι καϊ 
άρχεσθαι επίσταμαι ώς τις και άλλος μάλιστα 
ανθρώπων. 16. μετά τούτον άλλος ανέστη, επι- 
δεικνύς μεν την εύήθειαν τού τά πλοία αίτεΐν κε- 
Χεύοντος, ώσπερ πάλιν τον στολον Κύρου μη 
ποιούμενου, επιδεικνύς δε ώς εΰηθες εϊη ηγεμόνα 
αίτεΐν παρά τούτου ω Χυμαινόμεθα την πραζιν. ει 
δε και τω ήγεμόνι πιστεύσομεν ω αν Κύρος δίδω, 
τι κωλύει καϊ τά άκρα ήμΐν κελεύειν Κύρον προκα- 
τάλαμβάνειν ; 1 7. εγώ γάρ όκνοίην μεν άν εις τά 
πΧοΐα εμβαίνειν ά ήμΐν δοίη, μη ημάς αύταΐς ταΐς 
τριήρεσι κατάδυση, φοβοίμην δ' άν τω ήγεμόνι φ 
δοίη επεσθαι, μή ημάς άγάγη όθεν ούχ οίον τε εσται 
εξεΧθεΐν βουΧοίμην δ' άν άκοντος άπιών Κύρου 
Χαθεΐν αυτόν άπεΧθών ο ου δυνατόν εστίν. 18. 
άλλ' εγώ φημι ταύτα μεν φλυαρίας είναι* δοκεΐ δε 

14. άποίσει, α. 1). ο. ά. θ. πι. η. ο. Β. άπάξα, Ό. Ρ. — άνηρ- 
πακότες, α. Ι), ο. (1. Θ. ο. αν ήρπακότες, πι 1, 2, Ι), ηρπακότςς, 8. 

15. ω αν: ον αν, Β. Ρ. 16. επεΰζίκνυς, Β. Ρ. — διδώ : δω, Β. 
17. ω Βοίη " ω [αϊ/] δοίτ/, Ρ. — αγάγη, Ά. \). 0. Γ. §. ί. 1ζ. 1. 



16 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 19—22. 

μοι άνδρας εΧθόντας προς Κύρον, οϊτινες επιτήδειοι, 
συν Κλεάργω ερωταν εκείνον τι βούλεται ήμΐν 
χρήσθαί' και εάν μεν ή πραξις η παραπλήσια 
οΐαπερ καϊ πρόσθεν εχρήτο τοις ξένοις, επεσθαι καϊ 
ημάς, και μη κακίους είναι των πρόσθεν τούτω 
συναναβάντων 19. εαν δε μείζων ή πραξις της 
πρόσθεν φαίνηται καϊ επιπονωτέρα καϊ επικινδυνό- 
τερα, άξιούν ή πείσαντα ημάς αηειν η πεισθεντα 
προς φιλίαν άφιέναΐ' οΰτω <γαρ καϊ επόμενοι 
αν φίλοι αντω καϊ πρόθυμοι εποίμεθα, καϊ άπιόντες 
ασφαλώς αν άπίοιμεν ο,τι δ' αν προς ταύτα λέ<γτ} 
άνα^εΐλαι δεύρο' ημάς δ' άκούσαντας προς ταύτα 
βουλεύεσθαι. 20. εδοξε ταύτα, καϊ άνδρας ελο- 
μενοι συν Κλεάργω πέμπουσιν, οι ήρώτων Κΰρον 
τά δόζαντα ττ} στρατιά, ό δ' άπεκρίνατο οτι ακούει 
^Αβροκόμαν ε'χθρόν άνδρα επϊ τω Εύφράττ) ποταμω 
είναι, άπεγοντα δώδεκα σταθμούς' προς τούτον οΰν 
εφη βούλεσθαι ελθεΐν' καν μεν η εκεί, την δίκην 
εφη χρβζειν επιθεΐναι αύτω, ην δε φεύ<γη, ημείς εκεϊ 
προς ταύτα βουΧευσόμεθα. 21. άκούσαντες δε 
ταύτα οι αιρετοί ά<γ<γέΧΧουσι τοις στρατιώταις' 
τοις δε υποψία μεν ην ότι ά<γει προς βασιλέα, όμως 
δε εδόκει επεσθαι. προσαιτοΰσι δε μισθόν ό δε 
Κύρος ύπισγνείται ημιόλιον πάσι δώσειν ου προτε- 
ρον εφερον, αντί δαρεικοΰ τρία ημιδαρεικά του μηνός 
τω στρατιώτη" οτι δε επϊ βασιλέα άηοι ούδε ενταύθα 
ήκουσεν ουδείς εν γε τω φανερω. 

19. άναγγεΐλαι, Ά. \). ο. 

20. ακούει, β. ο. Β. άκονεν, Ά. άκονοι, Ό. Ρ. 

21. αγγελλονσί, &. \). ο. θ. άναγγίλλουσι, Β.Ό. — προσαι~ 
τονσι δβ μισθον ό Κνρος, Β. Ρ. Κ. 



IV. 1—4.] ΑΝΑΒΑδΙδ. Ι. 17 

IV. Εντεύθεν έζεΧαύνει σταθμούς δύο παρασάγ- 
γας δέκα επι τον Ψάρον ποταμόν, ου ην το εύρος 
τρία πλέθρα. εντεύθεν εξελαύνει σταθμον ενα πα- 
ρασάηηας πέντε επι τον Πύραμον ποταμόν, ου το 
εύρος στάδιον. εντεύθεν έζεΧαύνει σταθμούς δύο 
παρασάηηας πεντεκαίδεκα εις Ίσσούς, της Κιλικίας 
εσχάτην πόλιν επι τη θαλάττη οίκουμένην, μεηάλην 
και εύδαίμονα. 2. ενταύθα έμειναν ημέρας τρεΐς' 
κάί Κύρω παρήσαν αι εκ ΠεΧοποννήσου νήες τριά- 
κοντα καϊ πέντε, καϊ επ αύταΐς ναύαρχος Πυθαγόρας 
Λακεδαιμόνιος, ήγεΐτο δ' αύτων Ταμως Αιγύπτιος 
εξ Εφέσου, έχων ναύς ετέρας Κύρου πέντε και 
εϊκοσιν, αις εποΧιόρκει Μίλητον, οτε Τισσαφέρνει 
φίλη ην, και συνεποΧέμει Κύρω προς αυτόν. 3. 
παρήν δε καϊ Χειρίσοφος ό Λακεδαιμόνιος επί των 
νέων, μετάπεμπτος υπό Κύρου, επτακόσιους έχων 
όπΧίτας ων εστρατηηει πάρα Κύρω. αι δε νήες 
ώρμουν πάρα την Κύρου σκηνήν. ενταύθα καϊ οι 
παρ' Άβροκόμα μισθοφόροι "ΕλΧηνες άποστάντες 
ηλθον πάρα Κύρον τετρακόσιοι όπΧΐται, καϊ συν- 
εστρατεύοντο επί βασιλέα. 4. εντεύθεν εξελαύνει 
σταθμον ενα παρασάγηας πέντε επι πύλας της 
Κιλικίας καϊ της ουρίας. ήσαν δε ταύτα δύο 
τείχη, καϊ το μεν εσωθεν προ της Κιλικίας ΊΖυέν- 
νεσις είχε καϊ Κιλίκων φυλακή, το δε εξω το προ 
της ουρίας βασιλέως ελέγετο φυλακή φυΧάττειν. 
δια μέσου δε ρεί τούτων ποταμός Κάρσος όνομα, 

1. Ψάρον, α. Ι), ο. (1. β. η. Σάρον, Β. Ρ. Φάρος, 8υίάα8. 
4. Κάρσος, α. Ι), ο. ά. β. πι. 1, 2. η. Κβρσο?, Β. — ςφςιστηκςσαν 
έφεστήκεσαν, α. ΐ. §. η. ΐ. 1^. 1., Β. 



18 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 5—8 

εύρος πλέθρου. άπαν δε τό μέσον των τειχών 
ήσαν στάδιοι τρεις* καϊ παρελθεΐν ούκ ην βία' ην 
γαρ η πάροδος στενή καϊ τα τείγτ) εις την θάλατταν 
καθήκοντα, ύπερθεν δ' ήσαν πέτραι ηλίβατοΐ' επϊ 
δε τοις τείγεσιν άμφοτέροις εφειστήκεσαν πύλαι. 
5. ταύτης ένεκα της παρόδου Κύρος τάς ναΰς μετε- 
πέμψατο, όπως όπλίτας άποβίβάσειεν εϊσω καϊ 
εξω των πυλών, και βιασάμενοι τους πολεμίους 
παρέλθοιεν, εί φυλάττοιεν επί ταΐς ^υρίαις πύλαίς, 
όπερ ωετο ποιησειν 6 Κΰρος τον ΙΛβροκόμαν έχοντα 
πολύ στράτευμα. Άβροκόμας δε ου τοΰτ εποίησεν» 
άλλ' επεϊ ηκουσε Κΰρον εν Κιλικία οντά, άναστρε- 
ψας εκ Φοινίκης πάρα βασιλέα άπήλαυνεν, εγων, 
ως έλέγετο, τριάκοντα μυριάδας στρατιάς. 

6. Εντεύθεν εξελαύνει δια ουρίας σταθμον ενα 
παρασάγγας πέντε εις Μυρίανδρον, πάλιν οίκουμένην 
υπό Φοινίκων επϊ τη θάλάττη' εμπόρων δ' ην τό 
χωρίον καϊ ωρμουν αυτόθι όλκάδες πολλαί. 7. εν- 
ταύθ' έμειναν ημέρας επτά' και Έενίας ό ΙΑρκας 
στρατηγός καϊ Πασίων ό Μεγαρεύς εμβάντες εις 
πλοϊον, καϊ τα, πλείστου άξια ενθεμένοι απέπλευσαν, 
ώς μεν τοις πλείστοις εδόκουν φιλοτιμηθέντες, οτι 
τους στρατιώτας αυτών τους πάρα Κλέαρχρν άπελ- 
θόντας, ώς άπιόντας εις την Ελλάδα πάλιν καϊ ου 
προς βασιλέα, εϊα Κύρος τον Κλέαρχον εχειν. 
επεϊ δ' ήσαν αφανείς, διήλθε λόγος οτι διώκει αυτούς 
Κύρος τριήρεσί' καϊ οι μεν εΰχοντο ώς δολίους οντάς 
αυτούς ληφθήναι, οι δ' ωκτειρον ει άλώσοιντο. 8. 
Κύρος δε συγκαλέσας τους στρατηγούς εϊπεν Άπο- 

7 διώκει, 3. ΐ). ο. 6. ί. &. διώκοι, Ώ. Κ. 



IV. 9—10.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. Ι. 19 

ΧεΧοίπασιν ημάς Έενίας καϊ Πασίων αλλ' ευ γε 
μέντοι επιστάσθωσαν οτι ούτε άποδεδράκασιν, οϊδα 
γαρ οπτ) οΧγονται. ούτε άποπεφεύγασιν, εγω γαρ 
τριήρεις ώστε έΧεϊν το εκείνων πΧοΐον άΧΧα, μα, 
τους θεούς ουκ εγωγε αυτούς διώξω, ούδ' ερεΐ ουδείς 
ώς εγώ εως μεν αν παρτ} τις γρώμαι, επειδάν δε 
άπιεναι βούΧηται, συΧΧαβών και αυτούς κακώς ποιώ 
κάϊ τα, χρήματα άποσυΧώ. άΧΧα, Ιόντων, είδότες 
οτι κακίους εισϊ περί ημάς η ήμεΐς περί εκείνους, 
καίτοι εγω γε αυτών καϊ τέκνα καϊ γυναίκας εν 
ΤράΧλεσι φρουρούμενα' αλλ' ούδε τούτων στερή- 
σονται, αλλ' άποΧήψονται της πρόσθεν ένεκα περί 
εμε αρετής. 9. και 6 μεν ταύτα εϊπεν οι δε "ΕΧΧηνες, 
ει τις καϊ άθυμότερος ην προς την άνάβασιν, άκούον- 
τες την Κύρου άρετήν ήδιον και προθυμότερον 
συνεπορεύοντο. 

Μετά ταύτα Κύρος εξεΧαύνει σταθμούς τέτταρας 
παρασάγγας εϊκοσιν επϊ τον Χάλον ποταμόν, οντά 
το εύρος πΧεθρου, πΧήρη δ' ί-χθύων μεγάΧων και 
πραέων ους οι Ίϊύροι θεούς ενόμιζον καϊ άδικεΐν ουκ 
εϊων, ούδε τας περιστεράς, αϊ δε κώμαι εν αΐς εσ- 
κήνουν Παρυσάτιδος ήσαν εις ζώνην δεδομέναι. 10. 
εντεύθεν εξεΧαύνει σταθμούς πέντε παρασάγγας 
τριάκοντα επϊ τας πηγας του Αάρδητος ποταμού, ον 
το εύρος πΧεθρου. ενταύθα ήσαν τα, ΒεΧεσυος 
βασίλεια τού ουρίας άρξαντος, καϊ παράδεισος πάνυ 

8. Ιόντων: ίίτωσαν, α. Ι). 0. ά. ο. Ιίτωσαν αν, τα. 3, 1.2. ίτω- 
σαι>, Β. 

9. ζωνην : ζωην, ίη Ιηβ Μ88. 

10. Δάρδτ^τοί, β. πι. η. ο. Αάρδατος, Ε. Ι), ο. ά. ς[. Δσρά- 
δακοί, Β. Ρ. Κ. 



20 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 11— 13. 

μέγας και καλός, έχων πάντα όσα ώραι φύουσι. 
Κύρος δ' αυτόν εξέκοψε καϊ τα βασίλεια κατέκαυσ- 
εν. 

11. Εντεύθεν εζελαύνει σταθμούς τρεις παρασάγ- 
γας πεντεκαίδεκα επί τον Εύφράτην ποταμόν, οντά 
το εύρος τεττάρων σταδίων καϊ πόλις αυτόθι ωκεΐτο 
μεγάλη καϊ ευδαίμων Θάψακος ονόματι, ενταύθα 
έμειναν ημέρας πέντε' καϊ Κΰρος μεταπεμψάμενος 
τους στρατηγούς των Ελλήνων ελεγεν οτι ή οδός 
εσοιτο προς βασιλέα μέγαν εις Βαβυλώνα" και 
κελεύει αυτούς λέγειν ταύτα τοις στρατιώταις καϊ 
άναπείθειν επεσθαι. 12. οι δε ποιήσαντες εκκλη- 
σίαν άπήγγελλον ταύτα* οι δε στρατιώται εχαλέπαι- 
νον τοις στρατηγοΐς, καϊ εφασαν αυτούς πάλαι ταύτ 
είδότας κρύπτειν, καϊ ουκ εφασαν ίέναι, εάν μή τις 
αύτοΐς χρήματα δίδω, ώσπερ και τοις προτέροις 
μετά Κύρου άναβάσι πάρα τον πατέρα του Κύρου, 
καϊ ταύτα ουκ επι μάχην Ιόντων, άλλα καλούντος 
τού πατρός Κύρον. 13. ταύτα οι στρατηγοί Κύρω 
άπήγγελλον ό δ' ύπέσχετο άνδρι έκάστω δώσειν 
πέντε αργυρίου μνάς, επαν εις Βαβυλώνα ηκωσι, 
καϊ τον μισθόν εντελή μέχρι αν καταστήσει τους 
"Ελληνας εις 'Ιωνίαν πάλιν, το μεν δη πολύ τού 
Ελληνικού ούτως επείσθη. 

Μένων δε πριν δήλον είναι τι ποιήσουσιν οι άλλοι 
στρατιώται, πότερον εψονται Κύρω ή ου, συνέλεξε 
το αυτού στράτευμα χωρίς των άλλων και ελεξε 

12. Ιόντων: Ιοΰσιν, 6., 8. \ν!ιο αΙίεΓεά Ιΐΐθ οοπιπιοη Γ6αάίη§ 
υηηεοθ88αΓ%. 8ββ Τίιυο^ά.νΐ. 52. Αηίώ. II. 4. 24. VII. 
7. 15. 



IV. 14—17.] ΑΝΑΒΑδΙδ. Ι. 21 

τάδε. 14. "Ανδρες, εάν μοι πεισθήτε, ούτε κινδυ- 
νεύσαντες ούτε πονήσαντες τών άλλων πλέον προτι- 
μησεσθε στρατιωτών ύπο Κύρου. τι οΰν κε\εύω 
ποίήσαι ; νυν δεΐται Κύρος επεσθαι τους "Ελληνας 
επί βασιλέα" εγώ οΰν φημι υμάς χρήναι διαβήναι 
τον Εύφράτην ποταμον πρϊν δηλον είναι ο\τι οι 
άλλοι" Ελληνες άποκρινούνται Κύρω. 15. ην μεν 
γαρ ψηφίσωνται επεσθαι, ύμεΐς δόξετε αίτιοι είναι 
άρξαντες του διαβαίνειν, και ως ττροθυμοτάτοις οΰσιν 
ύμΐν χάριν εϊσεται Κΰρος καϊ άποδώσεΐ' έπίσταται 
δ* εϊ τις καϊ άλλος' ην δ άποψηφίσωνται οι άλλοι, 
άπιμεν μεν άπαντες εις τούμπαλιν, ύμΐν δε ώς μόνοις 
πειθομένοις πιστοτάτοις χρήσεται καϊ εις φρούρια 
και εις λογαγίας, και άλλου ούτινος αν δέησθε οϊδα 
οτι ώς φίλοι τεύξεσθε Κύρου. 1 6. άκούσαντες ταύτα 
επείθοντο καϊ διέβησα,ν πρϊν τους άλλους άποκρί- 
νασθαι. Κύρος δ' ε7Γ€ί ησθετο διαβεβηκότας, ήσθη 
τε και τω στρατεύματι πέμψας Τλούν είπεν, Έγώ 
μέν } ώ άνδρες, ήδη υμάς επαινώ" όπως δε και ύμεΐς 
εμε επαινέσετε εμοί μελήσει, ή μηκετι με Κύρον 
νομίζετε. 17. οι μεν δη στρατιώται εν ελπίσι 
μεγάλαις οντες εύχοντο αύτον εύτυχήσαι, Μενωνι 
δε καϊ δώρα ελέγετο πέμψαι μεγαλοπρεπώς, ταύτα 
δε ποιησας διεβαινε' συνε'ιπετο δε και το άλλο 
στράτευμα αύτω άπαν. καϊ τών διαβαινόντων τον 
ποταμον ουδείς εβρέχθη ανωτέρω τών μασθών ύπο 



15. φίλοι, \). ο. ά. φίλα, β. οιδα οτι ως φίλοι οππίΐβά \>γ Ά. 
φίλου, ΐΗβ οίΗθΓ Μ88. φίλου, Β. Κ. 

16. επαινέσετε, Ά. β. ο. Β. έπαινε σητε, Ρ. 

17. μεγαλοπρεπή, 0. Α. 



22 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 18— V. 3. 

του ποταμού. 18. οι δέ Θαψακηνοϊ ελεγον οτι 
ούπώποθ* ούτος 6 ποταμός διάβατος γένοιτο πεζϊ}, ει 
μη τότε, άλλα πλοίοις, ά τότε Άβροκόμας προϊών 
κατέκαυσεν, ίνα μη Κύρος διαβτ}. εδόκει δη θείον 
είναι και σαφώς ύπογωρησαι τον ποταμον Κύρω ώς 
βασιλεύσοντι. 19. εντεύθεν εξελαύνει δια της 
ουρίας σταθμούς εννέα παρασάγγας πεντήκοντα" 
και άφικνοννταϊ προς τον ΙΑράξην ποταμόν. ενταύθα 
ήσαν κώμαι πολλαϊ μεσταϊ σίτου και οίνου, ενταύθα 
έμειναν ημέρας τρεις και επεσιτίσαντο. 

V. Εντεύθεν εξελαύνει δια της Αραβίας τον Εύ- 
φράτην ποταμον εν δεξιά έχων σταθμούς έρημους 
πέντε παρασάγγας τριάκοντα και πέντε, εν τούτω 
δε τω τόπω ην μεν ή γη πεδίον άπαν ομαλον ωσπερ 
θαλαττα, αψινθίου δε πΧήρες' ει δέ τι καϊ άλλο ενήν 
νλης η καλάμου, άπαντα ήσαν ευώδη ώσπερ αρώματα" 
δένδρον δ' ουδέν ενην. 2. θηρία δε παντοία, πλείστοι 
μεν όνοι άγριοι, ποΧλοΙ δε στρουθοϊ οι μεγάλοι" 
ένησαν δε καϊ ώτίδες καϊ δορκάδες" ταύτα δε τά 
θηρία οι ιππείς ενίοτε εδίωκον. καϊ οι μεν όνοι, έπεί 
τις διώκοι, προδραμόντες εστασαν' πολύ γαρ των 
ίππων ετρεχον θάττον καϊ πάλιν επεϊ πλησιάζοιεν 
οι ίπποι ταύτον έποίουν, καϊ ουκ ην λαβείν, ει μη 
διαστάντες οι ιππείς θηρωεν διαδεχόμενοι τοις ιπποις. 
τά δέ κρέα των αλισκομένων ην παραπλήσια τοις έλα- 
φείοις, άπαΧώτερα δέ. 3. στρουθον δέ ουδείς ελαβεν 

2 . πολλοί, ίη 3,11 ΐηβ ΐ)θ8ί Μ88. ουκ ολίγοι, Ό. Ρ. ουκ όλίγαι, Β. 
— αν είστηκεσαν, Β. (αν) εστασαν, Ρ. Κ. ιστασαν, \). Ο. ά. 6. πι. 
η. ο. εστασαν, 3.. 

3. άπεσπάτο φενγ. ΒυΙΙΐΏαηη. Ό : άπεπτα φενγ. α. Ι). Ο. ά. 6. 
άπεπτα άποφεύγ. Γη. Α. άπεσπα άποφεύγ. ΐ. §. η. ί. 1ί. 1. άπε- 
πτατο φ. Β. άπεσπα φ. Ρ. Κ. — αρασα, Β. Κ. 



V. 4—7.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. Ι. 23 

οι 8ε 8ιώξαντες των ιππέων ταχύ έπαύοντο' πολύ γαρ 
άπεπτα φεύγουσα, τοις μεν ποσϊ 8ρόμω, ταΐς 8ε πτέρυ- 
ζιν αϊρουσα, ωσπερ ίστίω ερωμένη, τάς 8ε ώτί8ας αν 
τις ταχύ άνιστη, εστί "λαμβάνειν πέτονται γαρ 
βραχύ ωσπερ πέρ8ικες καϊ ταχύ άπαγορεύουσι. τα 
8ε κρέα αυτών η8ιστα ην. 

4. Πορευόμενοι 8ε 8ιά ταύτης της χώρας άφικ- 
νούνται επί τον Μάσκαν ποταμον, το εύρος πλεθ- 
ριαΐον. ενταύθα ην πόλις έρημη, μεγάλη, όνομα δ' 
αύτη Κορσωτή' περιερρεΐτο δ' αύτη υπό του Μάσκα 
κύκλω, ένταύθ' έμειναν τ) μέρας τρεις καϊ επεσιτί- 
σαντο. 5. εντεύθεν έξελαύνει σταθμούς έρημους 
τρεις καϊ 8έκα, παρασάγγας ένενήκοντα τον Εύφρά- 
την ποταμον εν 8εξια έχων, καϊ άφικνείται επί 
Πύλας. εν τούτοις τοις σταθμοΐς πολλά των υπο- 
ζυγίων άπώλετο υπό Χιμοϋ' ού γαρ ην χόρτος ού8έ 
άλλο ού8εν 8έν8ρον, άλλα ψιλή ην άπασα η χώρα' 
οι 8ε ένοικούντες όνους αλέτας πάρα τον ποταμον 
όρύττοντες καϊ ποιονντες εις Βαβυλώνα ήγον καϊ 
επώλουν, καϊ άντ αγοράζοντες σΐτον εζων. 6. το 
δέ στράτευμα 6 σίτος έπελιπε, καϊ πρίασθαι ουκ ην 
ει μη εν τη Λυ8ία άγορα εν τω Κύρου βαρβαρικά», 
την καπίθην αλεύρων ή αλφίτων τεττάρων σίγλων. 
6 8ε σίγλος 8ύναται επτά όβολούς και ημιοβολιον 
ΙΑττικούς' η 8ε καπ'ιθη 8ύο χοίνικας ^Αττικάς έχώρει. 
κρέα ούν έσθ'ιοντες οΐ στρατιώται 8ιεγίγνοντο' 7. ην 
8ε τούτων τών σταθμών ους πάνυ μακρούς ηλαυνεν, 
οπότε η προς ΰ8ωρ βούλοιτο 8ιατελεσαι η προς 
χιλόν. καϊ 8ή ποτέ στενοχώριας καϊ πηλού φανεντος 
ταϊς άμάξαις 8υσπορεύτου, επέστη ό Κνρος συν τοΐς 



24 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 8—10 

περί αυτόν άριστοις και εύδαιμονεστάτοις, καϊ έταξε 
ΓΧοΰν καϊ ΤΙίηρητα Χαβόντας του βαρβαρικού 
στρατού συνεκβιβάζειν τάς άμαξας. 8. βττβι δ' 
εδόκουν αύτω σχοΧαίως ποιεΐν, ώσπερ οργή εκέΧευσε 
τους περί αυτόν Πέρσας τους κρατίστους συνεπι- 
σπεύσαι τάς άμαξας, ένθα δη μέρος τι της ευταξίας 
ην θεάσασθαι. ρίψαντες γάρ τους πορφυρούς κάνδυς 
οπού ετυχεν έκαστος έστηκώς, ϊεντο ώσπερ αν δράμοι 
τις περί νίκης καϊ μάΧα κατά πρανούς γηΧόφου 
έχοντες τούτους τ ε τους πόΧυτεΧεΐς χιτώνας και τάς 
ποικίΧας άναξυρίδας, ενιοι δε και στρεπτούς περί 
τοις τραχήΧοις καϊ 'ψέΧΧια περί ταΐς χερσίν ευθύς 
δε συν τούτοις εϊσπηδήσαντες εις τον πηΧον θάττον 
ή ως τις αν ωετο μετεώρους εξεκόμισαν τάς άμαξας. 
9. τό δε σύμπαν δήΧος ην Κΰρος σπεύδων πάσαν 
την οδό ν καϊ ου διατριβών οπού μη επισιτισμού 
ένεκα η τίνος άΧΧου αναγκαίου εκαθέζετο, νομίζων, 
οσω μεν θάττον εΧθοι, τοσούτω άπαρασκευαστοτέρω 
βασιΧεΐ μάχεσθαι, οσω δε σχοΧαιότερον, τοσούτω 
πΧέον συναγείρεσθαι βασιΧεΐ στράτευμα. καϊ 
συνιδεΐν δ' ην τω προσέχοντι τον νουν ή βασιΧέως 
αρχή πΧηθει μεν χώρας καϊ ανθρώπων ισχυρά 
ούσα, τοις δε μήκεσι των οδών καϊ τω διεσπάσθαι 
τάς δυνάμεις ασθενής, ει τις διά ταχέων τον πόΧεμον 
εποιεϊτο. 

10. πέραν δε του Εύφράτου ποταμού κατά τους 



8. σννεπισπενσαν, Ε. Ι), ο. ά. β., Β. 

9. νομίζων αν . . . μάχεσθαι, ϋα\νθ8' ΟΟ^θοΙυτο. — οσω μεν 
[αν] . . . μαχίϊσθαι, Γ). Ρ. ο. μ.αν . . . μαχςΊσθαι,Έ.Κ.. — εποιατο 

&. Ι). (1. ποιοϊτο ίη ΐηε οίΗβΓ Μ88. &ηά ίη Β. Κ. 



V. 11— 13.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. Ι. 25 

έρημους σταθμούς ήν πόΧις ευδαίμων καϊ μεγάΧη, 
όνομα δε Χαρμάνδη' εκ ταύτης οι στρατιωται 
ήγόραζον τα επιτήδεια, σχεδίαις διαβαίνοντες ώδε. 
διφθέρας ας είχον στεγάσματα έπίμπΧασαν χόρτου 
κούφου, €Ϊτα συνήγον καϊ συνέσπων, ώς μη άπτεσθαι 
της κάρφης το ύδωρ' επϊ τούτων διέβαινον καϊ έΧάμ- 
βανον τα επιτήδεια, οϊνόν τε εκ της βαΧάνου πε- 
ποιημένον της από του φοίνικος καϊ σίτον μεΧίνης' 
τούτο γαρ ήν εν τη χώρα πΧεΐστον. 

1 1 . άμφίΧεξάντων Βε τι ενταύθα των τε του 
Μένωνος στρατιωτών καϊ των του ΚΧεάρχου, 6 
ΚΧέαρχος κρίνας άδικεΐν τον του Μένωνος πΧηγάς 
ενέβαΧεν 6 δε εΧθών προς το εαυτού στράτευμα 
εΧεγεν άκούσαντες δ' οι στρατιωται έχαΧέπαινον 
καϊ ώργίζοντο ισχυρώς τω ΚΧεάρχω. 12. τη δε 
αύτη ημέρα ΚΧέαρχος εΧθών επϊ την διάβασιν 
του ποταμού καϊ εκεί κατασκεψάμενος την άγοραν 
άφιππεύει έττί την εαυτού σκηνήν δια του Μένωνος 
στρατεύματος συν όΧίγοις τοις ττερϊ αυτόν Κύρος δε 
ούττω ήκεν, αλλ' ετι προσήΧαυνε' τών δε Μένωνος 
στρατιωτών ξύΧα σχίζων τις ώς είδε τον ΚΧέαρχον 
διεΧαύνοντα, ΐησι τη άξίνη' καϊ ούτος μεν αυτού 
ημαρτεν άλΧος δε Χίθω, καϊ αΧΧος, είτα ποΧΧοί, 
κραυγής γενομένης» 13. 6 δε καταφεύγει εις το 
εαυτού στράτευμα, καϊ ευθύς παραγγέΧΧει είς τα 
οπΧα' καϊ τους μεν όπΧίτας αυτού έκέΧευσε μεΐναι 
τάς ασπίδας προς τα γόνατα θέντας, αυτός δε Χαβών 
τους Θράκας καϊ τους ιππέας οι ήσαν αύτω εν τω 

10. σκ£πάσματα, Β. ϋ. 8αί(1&8, κάμψη —κάρφης : κορυφής, 
α. 6. ά. τη. η. ο. 



26 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 14.— VI. . 

στρατεύματι πλείους ή τετταράκοντα, τούτων δε οι 
πλείστοι Θράκες, ηλαυνεν επϊ τους Μένωνος, ώστ 
εκείνους εκπεπλήχθαι καϊ αυτόν Μένωνα, καϊ τρέχειν 
επϊ τα όπλα* οι δε και εστασαν άπορούντες τω 
πράγματι. 14. 6 δε Πρόξενος έτυχε γάρ ύστερος 
προσιών και τάξις αντω επομένη των οπλιτών, ευθύς 
ούν εις Τύ μέσον αμφοτέρων άγων εθετο τα όπλα και 
εΒεΐτο τον Κλεάρχου μη ττοιείν ταύτα. 6 δ' εχαλέ- 
παινεν οτι αυτού ολίγου Βεήσαντος καταλευσθηναι, 
ττράως λέγοι τό αυτού πάθος, εκέλευέ τε αυτόν εκ 
τού μέσου εξίστασθαι. 15. εν τούτω δε έπγιει καϊ 
Κύρος, καϊ επύθετο το πράγμα' ευθύς δ' έλαβε τα 
παλτά εις τάς χείρας καϊ συν τοις τταρούσι των 
πιστών ήκεν ελαύνων εϊς τό μέσον, καϊ λέγει τάδε. 
16. Κλέαρχε καϊ Πρόξενε καϊ οι άλλοι οι παρόντες 
"Ελληνες, ουκ ϊστε ο,τι ποιείτε, ει γάρ τίνα άλλήλοις 
μάχην συνάψετε, νομίζετε εν τηΒε ττ) ημέρα, εμέ τε 
κατακεκόψεσθαι καϊ υμάς ου πολύ εμού ύστερον 
κακώς γαρ των ημετέρων εχόντων πάντες ούτοι ους 
οράτε βάρβαροι πόλεμιώτεροι ημϊν έσονται των παρά 
βασίλεϊ όντων. 17. άκουσας ταύτα ό Κλέαρχος εν 
έαυτω εγένετο' καϊ παυσάμενοι αμφότεροι κατά 
χώραν εθεντο τά όπλα. 

VI. } Εντεύθεν προϊόντων εφαίνετο ϊχνια ίππων 
καϊ κόπρος* είκάζετο δ' είναι ό στίβος ώς Βισχιλίων 
"ίππων, ούτοι προϊόντες εκαιον καϊ χιλόν καϊ ει τι 
άλλο χρήσιμον ην. Όρόντης δε Πέρσης άνηρ γένει 
τε προσήκων βασιλεΐ καϊ τά πολέμια λεγόμενος εν 
τοϊς άρίστοις Περσών έπιβουλεύει Κύρω καϊ πρόσθεν 

13. εστασαν : έστησαν. Ι). Β. 



VI. 2—6.] ΑΝΑΒΑδΙδ. Ι. 27 

πολεμήσας, καταλλαγεϊς δέ. 2. ούτος Κύρω εϊπεν, 
ει αύτω Βοίη Ιππίας χίλιους, ότι τους προκατακαίον- 
τας Ιππίας ή κατακάνοι αν ενεορεύσας η ζώντας 
πολλούς αυτών ελοι καϊ κωλύσειε του καίειν επιόντας, 
καϊ ποιήσειεν ώστε μήποτε ούνασθαι αυτούς ίΒόντας 
το Κύρον στράτευμα βασιλεΐ Βιαγγεΐλαι. τω δέ Κύρω 
άκούσαντι ταύτα εΒόκει ωφέλιμα είναι, καϊ εκελευσεν 
αυτόν λαμβάνειν μέρος παρ εκάστου τών ηγεμόνων. 
3. ό δ' Όρόντης νομίσας έτοιμους είναι αύτω τους 
ιππέας γράφει επιστόλήν παρά βασιλέα ότι ήξοι έχων 
ιππέας ώς αν Βύνηται πλείστους" άλλα φράσαι τοις 
εαυτού ίππεΰσιν εκελευεν ώς φίλιον αυτόν ύποδεχε- 
σθαι. ενην δε εν ττ} επιστολή καϊ της πρόσθεν φιλίας 
υπομνήματα καϊ πίστεως, ταύτην την επιστοΧην 
δίδωσι πιστω άνορί, ώς ωετο- 6 δέ Χαβών Κύρω 
ΒίΒωσιν. 4. άναγνούς δέ αυτήν 6 Κύρος συλλαμβάνει 
Όρόντην, καϊ συγκαλεί εις την εαυτού σκηνήν Περσών 
τους αρίστους τών περί αυτόν επτά, καϊ τους τών 
Ελλήνων στρατηγούς εκελευεν όπλίτας άγαγεϊν, 
τούτους δέ θεσθαι τά Οπλα περί την αυτού σκηνήν. 
οι δέ ταύτα εποίησαν άγαγόντες ώς τρισχϊλίους 
όπλίτας. 5. Κλεαργον δέ και εϊσω παρεκάλεσε 
σύμβουλον, ος γε καϊ αύτω καϊ τοις άλλοις εΒόκει 
προτιμηθήναι μάλιστα τών Ελλήνων. επει δ' 
εξηλθεν, εξήγγειλε τοις φίλοις την κρίσιν τού Όρόν- 
του ώς εγενετο' ου γαρ απόρρητον ην. εφη δέ Κύρον 
άργειν τού λόγου ώδε. 

6. Παρεκάλεσα υμάς, άνΒρες φίλοι, Οπως συν 

1. Ύ\\& ίυΐΐ δίορ 18 ρυί &ίΐθΓ πολεμήσας, ίη Β. 

2. κατακάνοι αν : κατακα'ινα αν, Β. Ρ. 

3. αύτω, Ό. — τοίς ίαντον '. τοΊς αυτόν 3.. ϊ>. ά., Ρ. — ήξει : §. 1. 



28 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 7—9. 

ύμιν βουλευό μένος ο,τι δίκαιον έστι καϊ προς θεών 
καϊ προς ανθρώπων τούτο πράξω περί ^Ορόντου 
τουτουί. τούτον γαρ πρώτον μεν 6 εμός πατήρ 
εδωκεν νπηκοον είναι εμοί. επεϊ δε ταχθείς, ώς εφη 
αυτός, υπό τον εμού αδελφού οντος επολέμησεν εμοί 
έχων την εν ^άρδεσιν άκρόπολιν, και εγώ αυτόν 
προσπολεμών εποίησα ώστε δόξαι τούτω του προς 
εμε πολέμου παύσασθαι, και δεξιαν ελαβον και 
έδωκα, 7. μετά ταύτα εφη, ω Όρόντα, εστίν ο,τι 
σε ηδίκησα ; άπεκρ'ινατο οτι ου. πάλιν δε 6 Κύρος 
ήρώτα, Ούκούν ύστερον, ώς αυτός συ ομολογείς, 
ούδεν ύπ > εμού αδικούμενος άποστα,ς εις Μυσούς 
κακώς εποίεις την εμην χωράν ο,τι εδύνω; εφη 6 
Όρόντης. Ούκούν, εφη 6 Κύρος, όπότ' αύ εγνως 
την σεαυτού δύναμιν, ελθών επί τον της Αρτέμιδος 
βωμόν μεταμέλειν τέ σοι εφησθα και πείσας εμε 
πίστα πάλιν εδωκάς μοι καϊ έλαβες παρ εμού ; και 
ταύθ' ώμολόγει 6 'Ορόντης. 8. Τίονν, εφη 6 Κύρος, 
αδικηθείς υπ* εμού νύν το τρίτον επιβουλεύων μοι 
φανερός γέγονας ; είπόντος δε τού Όρόντου οτι 
ούδεν αδικηθείς, ηρώτησεν ο Κύρος αυτόν, ' Ομολογείς 
ούν περί εμε άδικος γεγενήσθαι ; ^Η. γαρ ανάγκη, 
εφη ό Όρόντης. εκ τούτου πάλιν ηρώτησεν ό Κύρος, 
"Ετι ονν αν γένοιο τω εμω άδελφω πολέμιος, εμοϊ δε 
φίλος και πιστός ; ό δε άπεκρίνατο οτι ούδ' ει γε- 
νοίμην, ω Κύρε, σοι γ 1 αν ποτέ ετι δόξαιμι. προς 
ταύτα Κύρος είπε τοις παρούσιν, 9. Ό μεν άνηρ 
τοιαύτα μεν πεποίηκε, τοιαύτα δε λέγει" υμών δε συ 
πρώτος, ώ Κλέαρχε, άπόφηναι γνώμην ο,τι σοι δοκεΐ. 
7. άπ€κρίνατο : α. β. ό δι απ., Β. (ό δ«) απ - ., Ρ. 



VI. ΙΟ.— VII. 2.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. Ι. 29 

ΚΧέαρχος δε είπε τάδε. ^υμβουΧεύω εγώ τον 
άνδρα τούτον εκποδών ποιεΐσθαι ώς τάχιστα, ώς 
μηκετι δεη τούτον φυΧάττεσθαι, άΧΧά σχολή η ημϊν, 
το κατά τούτον είναι, τους εθεΧοντάς φίΧιους τούτους 
ευ ποιεϊν* 10. ταύτη δε τη γνώμη εφη και τους 
άΧΧους προσθεσθαι. μετά ταύτα κεΧεύοντος Κύρον 
εΧαβον της ζώνης τον Όρόντην επι θανάτω άπαντες 
άναστάντες, και οι συγγενείς" είτα δε εξήγον αύτον 
οΐς προσετάγθη. επει δε είδον αύτον οϊπερ πρόσθεν 
προσεκύνουν, και τότε προσεκύνησαν, καίπερ εκδότες 
δτ επί θάνατον άγοιτο. 11. έττεϊ δε εις την ^Αρτ ά- 
πατου σκηνην εισηνεχθη του πιστότατου των Κύρου 
σκηπτούχων, μβτα ταύτα ούτε ζώντα Όρόντην ούτε 
τεθνηκοτα ουδείς εΖδε πώποτε, ουδέ όπως άπέθανεν 
ουδείς ειδώς έλεγαν εϊκαζον δε άΧΧοι άΧΧως' τάφος 
δε ουδείς πώποτε αύτοϋ εφάνη. 

VII. Εντεύθεν εξεΧαύνει δια, της ΒαβυΧωνίας 
σταθμούς τρεις παρασάγγας δώδεκα, εν δε τω τρίτω 
σταθμω Κύρος εξετασιν ποιείται των ΈΧΧήνων και 
των βαρβάρων εν τω πεδίω περί μεσας νύκτας' 
εδόκει γαρ εις την επιούσαν εω ηξειν βασιλέα συν 
τω στρατενματι μαχούμενον και εκέΧευε ΚΧεαρχον 
μεν του δεξιού κέρως ήγεΐσθαι, Μενωνα δε τον 
ΘετταΧον του ευωνύμου, αύτος δε τους εαυτού διέταξε. 
2. μετά δε την εξετασιν άμα ττ} επιούση ημέρα 

9. (θέλοντας ίη πΐοβΐ Μ88. Άΐϊά ίη Β. : (θέλοντας 18 3. οοιτβο 
ΐίοη οί ΜιΐΓθίυδ. 

10. ε\αβον, Ε. ο. ά. ελεγον, Ι), πι. ο. ελάβοντο, Β. Ρ. Κ. — 
θάνατον άγοιτο, 3.. Ι). 0. ά. β. πι. η. ο. Κ. θανάτω & οοπ)βοΙυπΐ1 
Γβαάίη^, ϋ. Β. Ρ. ΗεΓοάοΙυδ, III. 14, άγεόμενον «π θάνατον. 
— οι? : οΐ, Γ. §. Η. ί. 1ί. 1. Κ. 

1 1 . εϊσψέχθη, &. Ι), ο. (1. 6. πι. η. ο. εισήχθη, Ρ. 



30 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 3—6. 

ήκοντες αυτόμολοι παρά μεγάλου βασιλέως άπήγ- 
γελλον Κύρω περί της βασιλέως στρατιάς. Κύρος 
δέ συγκαλέσας τους στρατηγούς και λοχαγούς των 
Ελλήνων συνεβουλεύετό τε πώς αν την μάχην 
ποιοΐτο και αυτός παρηνει θαρρύνων τοιάδε. 3. ? /2 
άνδρες "Ελληνες, ουκ ανθρώπων άπορων βαρβάρων 
συμμάχους υμάς άγω, αλλά νομίζων άμείνονας και 
κρείττους πολλών βαρβάρων υμάς είναι, δια τούτο 
προσέλαβον. Οπως ούν εσεσθε άνδρες άξιοι της 
ελευθερίας ής κέκτησθε και υπέρ ης υμάς εγώ εύδαι- 
μονίζω. ευ γαρ ϊστε Οτι την έλευθερίαν έλοίμην 
αν αντί ων εχω πάντων καϊ άλλων πολλαπλασίων. 
4. όπως δε καϊ βϋδ^τε εις οίον έρχεσθε αγώνα, εγώ 
υμάς ειοως οιοαξω. το μεν γαρ πλησος πολύ και 
κραυγή πολλή επίασιν αν δε ταύτα άνάσχησθε, τα 
άλλα και αίσχύνεσθαί μοι δοκώ οίους ημϊν γνώσεσθε 
τους εν τη χώρα όντας ανθρώπους, υμών δε ανδρών 
όντων και εύτόλμων γενομένων, εγώ υμών τον μεν 
οϊκαδε βουλόμενον άπιέναι τοις οϊκοι ζηλωτόν ποιήσω 
άπελθεΐν, πολλούς δε οϊμαι ποιήσειν τά παρ 1 εμοί 
ελέσθαι αντί τών οϊκοι. 

5. Ενταύθα Ταυλίτης παρών φυγάς ^άμιος, 
πιστός δέ Κύρω, είπε, Καϊ μην, ώ Κύρε, λέγουσί 
τίνες Οτι πολλά ύπισχνη νύν δια τό εν τοιούτω είναι 
τού κινδύνου προσιόντος' άν δε ευ γενηταί τι, ου 
μεμνήσθαί σε φασιν' ενιοι δε ουδ' ει μέμνοιό τε και 
βούλοιο δύνασθαι άν άποδούναι Οσα ύπισχνη. 
6. άκουσας ταύτα έλεζεν ό Κύρος, Ιάλλ' εστί μεν 

3. (ύπβρ) ης, Ρ. 

5. μίμνοιο ίη &11 Ιηβ Μ85. αηά ίη Ρ. μςμνωυ, 8. Β. Ό. Κ. 



II. 7—11.] ΑΝΑΒΑδΙδ. Ι. 31 

ήμΐν, ώ άνδρες, ή άρχη V πατρώα προς μεν μεσημ- 
βρίαν μέχρι ου δια καύμα ου δύνανται οικείν άνθρω- 
ποι, προς δε άρκτον μέχρι ου δια χειμώνα" τα δ' εν 
μέσω τούτων πάντα σατραπεύουσιν οι του εμού 
αδελφού φίλοι. 7. ην δ' ημείς νικήσωμεν, ημάς δει 
τους ημέτερους φίλους τούτων εγκρατείς ποιησαι. 
ώστε ου τούτο δέδοικα μη ουκ εχω ο,τι δώ έκάστω 
των φίλων, αν ευ γένηται, άΧλά μη ουκ εχω ικανούς 
οϊς δώ. υμών δε τών Ελλήνων και στέφανον έκάστω 
'χρυσούν δώσω. 8. οι δε ταύτα άκούσαντες αυτοί 
τε ήσαν πολύ προθυμότεροι και τοις άλλοις εξήγ- 
γελλον. είσηεσαν δε παρ αυτόν οι τε στρατηγοί 
και τών άλλων Ελλήνων τινές άζιουντες ειδέναι τι 
σφισιν εσται, εάν κρατήσωσιν. 6 δε εμπιπλάς 
απάντων την γνώμην άπεπεμπε. 9. παρεκελεύοντο 
δε αύτω πάντες οσοιπερ διελέγοντο μη μάχεσθαι, 
αλλ' όπισθεν εαυτών τάττεσθαι. εν δε τω καιρώ 
τούτω Κλέαρχος ώδε πως ήρετο τον Κΰρον Οϊει 
γάρ σοι μαχεΐσθαι, ώ Κύρε, τον άδελφόν ; Νή 
Αι, εφη ό Κύρος, εϊπερ γε Δαρείου και Παρυσάτιδός 
εστί παις, εμός δε άδεΧφός, ουκ άμαχεϊ ταύτ εγώ 
λήψομαι. 

10. Ενταύθα δη εν τϊ} εξοπλισία αριθμός εγένετο 
τών μεν ( Ελλήνων άσπϊς μυρία καϊ τετρακόσια, 
ττελτασται δε δισχίλιοι και πεντακόσιοι, τών δε 
μετά Κύρου βαρβάρων δέκα μυριάδες, και άρματα 
δρεπανηφόρα άμφϊ τά είκοσι. 11. τών δε πολεμίων 

6. μέχρι οτον §ια χαμ. Β. Κ. 

8. *οϊτ€ στρατηγοί,* Ρ. — έμπιμπλάς,\\. είσπίμπλάς, 8αί(Ι<ΐδ, 
ΐη νοοβ. 



32 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 12— Ιδ. 

ελεγοντο είναι εκατόν καϊ είκοσι μυριάδες, και 
άρματα δρεπανηφόρα διακόσια» άλλοι δε ήσαν 
έξακισχίλιοι ιππείς, ων Άρταγέρσης ηρχεν ούτοι 
δ' αν προ αυτού βασιλέως τεταγμένοι ήσαν. 12. του 
δε βασιλέως στρατεύματος ήσαν άρχοντες και στρα- 
τηγοί και ηγεμόνες τέτταρες, τριάκοντα μυριάδων 
έκαστος, Άβροκόμας, Τισσαφέρνης, Τωβρύας, Αρ- 
βάκης. τούτων δε παρεγένοντο εν τη μάχη ενενήκοντα 
μυριάδες, καϊ άρματα δρεπανηφόρα εκατόν και πεντή- 
κοντα" Αβροκόμας δε υστέρησε της μάχης ημέρας 
πέντε εκ Φοινίκης ελαύνων. 13. ταύτα δε ηγγελλον 
προς Κύρον οι αύτομολήσαντες εκ των πολεμίων παρά 
μεγάλου βασιλέως προ της μάχης, καϊ μετά την μάχην 
ο'ί ύστερον ελήφθησαν των πολεμίων ταύτα ηγγελλον. 
14. Εντεύθεν δε Κύρος έζελαύνει σταθμόν ενα 
παρασάγγας τρεις συντεταγμένω τω στρατεύματι 
παντϊ καϊ τω Έλληνικω και τω βαρβαρικω* ωετο 
γαρ ταύτη τη ημέρα μαχεΐσθαι βασιλέα" κατά γάρ 
μέσον τον σταθμόν τούτον τάφρος ην ορυκτή βαθεΐα, 
το μεν εύρος όργυιαϊ πέντε, το δε βάθος όργυιαϊ 
τρεις. 15. παρετέτατο δε ή τάφρος άνω διά τού 
πεδίου επι δώδεκα παρασάγγας μέχρι τού Μηδίας 
τείχους, ένθα δη είσιν αϊ διώρυχες από τού Τίγρητος 
ποταμού ρέουσαΐ' είσϊ δε τέτταρες, το μεν εύρος 
πλεθριαΐαι, βαθεΐαι δε ισχυρώς, καϊ πλοία πλεϊ εν 
αύταΐς σιταγωγά' είσβάλλουσι δε εις τον Εύφράτην, 
διαλείπουσι δ' εκάστη παρασάγγην, γέφυραι δ' 
επεισιν. ην δε παρά τον Εύφράτην πάροδος στενή 

15. Μήδειας, 8.. Ι). Ο. ά. 1ί. Κ. — πάρα τον Έυφράτην, Ά. Ι). Ο. 
ταρ αυτόν τον Έύφ. Β. παρ (αυτόν), &0. Ρ. 



VII. 16—20.] ΑΝΑΒΑδΙδ. Ι. 33 

μεταξύ του ποταμού και της τάφρου ώς είκοσι ποδών 
το εύρος. 16. ταύτην δε την τάφρον βασιλεύς μέγας 
ποιεί άντϊ ερύματος, επειδή πυνθάνεται Κΰρον προσ- 
εΧαύνοντα. ταύτην δή την πάροδον Κύρος τε και 
ή στρατιά, παρήλθε καϊ έγένοντο εϊσω της τάφρου. 
17. ταύτη μεν ούν τη ήμερα ούκ εμαχέσατο βασιλεύς, 
άΧΧ' υποχωρούντων φανερά ήσαν καϊ ίππων κα 
ανθρώπων ϊχνη πόΧλά. 1 8. ενταύθα Κύρος ϋιλανον 
καλέσας τον "Άμβρακιώτην μάντιν εδωκεν αύτω 
δαρεικούς τρισχιλίους, ότι τη ενδέκατη απ 1 εκείνης 
της ημέρας πρότερον θυομενος εΐπεν αύτω ότι βασι- 
Χεύς ού μαχεΐται δέκα ημερών, Κύρος δ' εΐπεν, Ούκ 
άρα 6Τ6 μαχεΐται, ει εν ταύταις ού μαχεΐται ταΐς 
ήμέραις' εάν δ' αληθεύσης, ύπισχνούμαί σοι Βέκα 
τάλαντα, τούτο το χρυσών τότε άπέδωκεν, επεϊ 
παρηλθον αϊ Βέκα ήμέραι. 19. επει δ' επί τη 
τάφρο) ούκ εκώλυε βασιλεύς το Κύρου στράτευμα 
διάβαινε ιν, εδοξε καϊ Κύρω και τοις άλλοις άπεγνω- 
κέναι του μάχεσθαί' ώστε τη ύστεραία Κύρος 
επορεύετο ήμεΧημενος μάΧΧον. 20. τη δε τρίτη επί 
τε του άρματος καθήμενος την πορείαν εποιεΐτο 
και ολίγους εν τάξει έχων προ αυτού, το δε ποΧύ 
αύτω άνατεταραγμένον επορεύετο, και των οπλών 
τοις στρατιώταις ποΧΧά επι αμαξών ήγοντο και 
υποζυγίων. 

18. Άμπρακιώτην, ά. ο.ο. Β. Κ. : Ι) υ Ι αΐΐ Ιηε ιηβίΐϋΐδ δβεπι Ιο 
Ιιανβ Άμβρ. Κ&βοηε, ίεχίοοη Κει Νυπι&Π3Β. — πνθόμενος ίη 
Ιηε Μ88. ιτνθόμενον, ά. θνόμςνος, Ιιβιιηοΐανίαδ. ΟοπιραΓε ν.6. 
18. — (ί μη €ν ταύταις ου μαχεΐται ταις ήμέραις, α. Ι), ε. β. μη 
οηιϊΐΐεά ίη ά. «ι ού (ν ταύτ. τ. η. μαχ., ρ. 

19. ημίΚημίνως, Ό. Ρ. Κ. — του μαχείσθαι, Κ. 

20 άναττταγμένον, α. άνατ*τραμμένον, \). 0. ά. ΠΙ. Π. Ο. 

ο 5 



34 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 1—0. 

VIII. Καϊ ήδη τε ην άμφϊ άγοράν πΧηθουσαν, 
καϊ πλησίον ην 6 σταθμός ένθα έμελλε κατάλύειν, 
ηνίκα Πατηηύας άνηρ Πέρσης των άμφι Κύρον 
πιστών προφαίνεται ελαύνων ανά κράτος ίδρούντι 
τω ΐππω, καϊ ευθύς πάσιν οΐς ένετύηχανεν έβόα καϊ 
βαρβαρικώς και εΧληνικώς οτι βασιλεύς συν στρα- 
τεύματι ποΧλω προσέρχεται ως εις μάχην παρε- 
σκενασ μένος. 2. ένθα δη πο\ύς τάραχος εηένετο' 
αντίκα <γάρ εδόκουν οι "ΕλΧηνες και πάντες Βέ 
άτάκτοις σφίσιν επιπεσεΐσθαί' 3. Κύρος τε κατα- 
πηδησας από του άρματος τον θώρακα ένέδυ, και 
άναβάς επί τον ϊππον τά παΧτά εις τάς χείρας έλα- 
βε, τοις τε άΧΧοις πάσι παρήγγελΧεν εξοπΧίζεσθαι 
και καθίστασθαι εις την εαυτού τά^ν εκαστον. 
4. ένθα δη συν πόλΧη σπουδτ} καθίσταντο, Κλέαρχος 
μεν τά δεξιά του κέρατος έχων προς τω Ευφράτη 
ποταμω, Πρόξενος δε έχόμενος, οι δ' άλλοι μετά 
τούτον, Μένων δε και το στράτευμα το εύώνυμον 
κέρας εσχε τού * Ελληνικού. 5. τού δε βαρβαρικού 
ιππείς μεν Παφλαγόνες εις χίλιους παρά Κλέαρχον 
έστησαν εν τω δεξιω και το ΈλΧηνικόν πεΧταστικόν, 
εν δε τω εύωνύμω Ιάριαΐός τε 6 Κύρου ύπαρχος και 
το άλΧο βαρβαρικόν 6. Κύρος δε και οι ιππείς 
τούτου όσον εξακόσιοι ώπλισμένοι θώραξι μεν αυτοί 
καϊ παραμηριδίοις καϊ κράνεσι πάντες πλην Κύρου* 

1. κατάλυαν. Β,. \). ο. ά. ηΐ. ο. κατάλυσαν, Β. 

4. (και το στράτευμα), β. Ρ. — εσχε, Ά. β. 0.(1. «χ*» Ρ. Κ. 

6. (οι) ιππείς, Ρ. οι, οηΐ^ ίη α. ιππείς μετ αύτοϋ, πι. Β. Κ. — 
ΤΗθ \νοΓά« οηοίοδβά ίη οπιοΐίβίδ δββπι ίηοοηδίδίοηΐ \νΐ1η ίηο 
οίηβΓ ρ&Γΐ οί Ιηβ δεηίοηοο ; βυί ΐΗβ) Γ πια^ ροι-ηαρδ ΣΐάππΙ οϊ 
οχρίίΐη&ΐίοη. 



VIII. 7—11.] ΑΝΑΒΑ8Ι3. Ι. 35 

Κύρος δε ψιλήν έχων την κεφαλήν εις την μάχην 
καθίστατο' [λέγεται δε καϊ τους άλλους Πέρσας 
ψιλαΐς ταΐς κεφαλαΐς εν τω πολεμώ διακινδυνεύεινΓ\ 
7. οι δ' ίπποι πάντες οί μετά Κύρου ειχον και προμε- 
τωπίδια καϊ προστερνίδια" είχον δε και μαχαίρας οι 
ιππείς *Ελληνικάς. 

8. Και ήδη τε ήν μέσον ημέρας και οΰπω κατα- 
φανείς ήσαν οί πολέμιοι" ήνίκα δε δείλη εγίγνετο, 
εφάνη κονιορτος ωσπερ νεφέλη λευκή, χρόνω δε 
συχνω ύστερον ώσπερ μελάνια τις εν τω πεδίω επι 
πολύ. οτε δε εγγύτερον εγίγνοντο, τάχα δή καϊ 
χαλκός τις ήστραπτε και αϊ λόγχαι και αϊ τάξεις 
καταφανείς εγίγνοντο. 9. καϊ ήσαν ιππείς μεν 
λευκοθώρακες επι του ευωνύμου των πολεμίων 
Τισσαφέρνης ελέγετο τούτων άρχειν' εχόμενοι δε 
τούτων γερροφόροι, εχόμενοι δε όπλΐται συν ποδή- 
ρεσι ξυλίναις άσπίσιν Αιγύπτιοι δ' ούτοι ελέγοντο 
είναι" άλλοι δ' ιππείς, άλλοι τοξόται. πάντες δε 
ούτοι κατά έθνη εν πλαισίω πλήρει ανθρώπων εκα- 
στον το έθνος επορεύετο' 10. προ δε αύτων άρματα 
διαλείποντα συχνόν άπ αλλήλων τα δή δρεπανηφόρα 
καλούμενα" είχον δε τα δρέπανα εκ των αξόνων εις 
πλάγιον άποτεταμένα και υπό τοις δίφροις εις ηήν 
βλέποντα, ως διακόπτειν οτω εντυγχάνοιεν. ή δε 
γνώμη ήν ώς εις τάς τάξεις των Ελλήνων ελώντα 
καϊ διακόψοντα. 11. δ μέντοι Κύρος είπεν οτε 



8. ου σνχνώ,Ό. Ρ. ούηοί ϊη ΐΗβ Μ88.,α,(1(Ϊ6(1 βγ ίουηο1ίΐνΐα8. 

10. τα δή : δή ηοΐ ίη Κ. — ίΚωντων κα\ διακοπτόντων* Β. Ρ. 
Κ. ίλθόντα καϊ διακό^ταντα, α. Ι), ο. (1. πι. 1, 2, 3 ο. ίΚώντα 
κα\ διακόπτοντα, <\. ίΚόντων καϊ διακοψόντων, \ΐ. ί. Ιί. 



36 ΧΕΝΌΡΗΟΝ. [VIII. 12—1 

καλέσας παρεκεΧεύετο τοις "ΕλΧησι την κραυηην 
τών βαρβάρων άνέχεσθαι, εψεύσθη τούτο' ού γαρ 
κραυητι άΧΧα σιητ) ως άνυστόν καϊ ήσυχη εν ϊσω καϊ 
βραδέως πρόσδεσαν. 12. καϊ εν τούτω Κύρος παρε- 
Χαύνων αυτός συν Πίγρητι τω έρμηνεΐ και άΧΧοις 
τρισϊν η τέτταρσι τω Κλεάρχω έβόα αηειν το 
στράτευμα κατά μέσον το των ποΧεμίων, οτι εκε 1 • 
βασιλεύς εϊη' καν τούτ, εφη, νικώμεν, πάνυ* ημΐν 
πεποίηται. 13. ορών δε 6 Κλέαρχος το μέσον 
στίφος καϊ άκούων Κύρου εζω οντά του 'ΕΧΧηνικού 
ευωνύμου βασΐλέα' τοσούτον <γάρ πΧήθει περιήν 
βασιλεύς ώστε μέσον το εαυτού έχων του Κύρου 
ευωνύμου εζω ην αλλ' όμως 6 Κλέαρχος ουκ ηθεΧεν 
άποσπάσαι αϊτό του ττοταμού το δεζιόν κέρας, φοβ- 
ούμενος μη κυκΧωθείη εκατέρωθεν, τω δε Κύρω 
άπεκρίνατο οτι αύτω μέλει όπως καλώς εχοι. 

14. Καϊ εν τούτω τω καιρώ το μεν βαρβαρικον 
στράτευμα όμάλώς προηει, το δε ΈλΧηνικόν ετι εν 
τω αύτω μένον συνετάττετο εκ τών ετι προσιόντων. 
καϊ 6 Κύρος παρεΧαύνων ου πάνυ προς αύτω τω 
στρατεύματι κατεθεάτο έκατέρωσε αποβλέπων εις 
τε τους πολεμίους καϊ τους φίλους. 15. ίδών δε 
αυτόν από του Ελληνικού Έενοφών Αθηναίος, ύπε- 
Χάσας ώς συναντήσαι ήρετο ει τ^ παρα^έΧΧοΐ' ο δ 
επιστησας είπε καϊ Χέ<γειν εκέλευε πάσιν οτι καϊ τα 
ίερα καΧά καϊ τα σφάγια καΧά. 16. ταύτα δε 
λέγων θορύβου ήκουσε δια τών τάξεων ιόντος, καϊ 



13. μέΚει, \). ο. ά. /ζελλ^ι, 3.. μίλοι, Β. Π. 

15. Τΐιυδ ίη α. Η. ά. οτι καϊ τα ί*ρά και τά σφάγια καλά, Ρ. 



VIII. 17— 21.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. 1. 37 

ηρετο τις 6 θόρυβος εϊη. 6 δε ΚΧέαρχος ειπεν οτι 
το σύνθημα παρέρχεται δεύτερον ήδη. καϊ ος εθαύ- 
μασε τίς παραγγέλλει, καϊ ήρετο ο,τι εϊη το σύνθημα, 
ό δ' άπεκρίνατο οτι Ζευς σώτηρ καϊ νίκη. 17. 6 δε 
Κύρος άκουσας 'ΛΧΧά δέχομαι τε, εφη, καϊ τούτο 
έστω. ταύτα δ' ειπών εις την εαυτού χώραν άπή- 
Χαυνε' καϊ ούκέτι τρία ή τέτταρα στάδια διειχέτην 
τώ φάΧαγγε άπ 1 άΧΧήΧων ήνίκα επαιάνιζόν τε οι 
'' ΈιΧΧηνες και ήρχοντο άντίοι Ιέναι τοις ποΧεμίοις. 
18. ώς δε πορευομένων εξεκύμαινέ τι της φάΧαγγος, 
το επιΧειπόμενον ήρζατο δρόμω θεΐν και άμα έφθέγ- 
ζαντο πάντες οΐονπερ τώ ΈνυαΧίω εΧεΧίζουσι, και 
πάντες δε εθεον. Χέγουσι δε τίνες ώς και ταΐς 
άσπίσι προς τα δόρατα εδούπησαν φόβον ποιούντες 
τοις ϊπποις. 19. πρϊν δε τόξευμα έζικνεΐσθαι εκκΧί- 
νουσιν οι βάρβαροι και φεύγουσι. και ενταύθα δη 
έδίωκον μεν κατά κράτος οι "ΕΧΧηνες, έβόων δε 
άΧΧτ)Χοις μη θεΐν δρόμω, αλλ' εν τάξει επεσθαι. 
20. τά δ' άρματα εφέροντο τά μεν δι αυτών τών 
ποΧεμίων, τά δε καϊ δια τών 'ΕΧΧήνων κενά ηνιόχων, 
οι δ επει προΐδοιεν, διίσταντο' εστί δ' όστις και 
κατεΧήφθη ώσπερ εν ίπποδρόμω εκπΧαγείς' καϊ 
ουδέν μέντοι ουδέ τούτον παθεΐν έφασαν, ουδ' 
άλλο<? δε τών ΈΧΧήνων εν ταύτη τη μάχη έπαθεν 
ουδείς ουδέν, πΧήν έπι τω εύωνύμω τοζευθηναί τις 
έΧέηετο. 

21. Κύρος δ' ορών τους "ΕΧΧηνας νικώντας το 

16. Κλέαρχος, α. 1). ά. 01. Ο. (Ξενοφών), Β. Ρ. Κ. 

19. άφικνάσβαι, Ά. \>. ά. β. ς. 

20. ('φίροντο, 3. Η. β. Β. Ρ. Κ. ΐφέρίτο, Ό. 



38 ΧΕΝΟΙΉΟΝ. [VIII. 22—26. 

καθ" αυτούς καϊ διώκοντας, ήδόμενος και προσκυ- 
νούμενος ηδη ώς βασιλεύς υπό των άμή> αυτόν, ούδ' 
ώ? εξήχθη διώκειν, άλλα, συνεσπειραμένην έχων την 
των συν έαυτω εξακοσίων ιππέων τάξιν επεμελεΐτο 
ο,τι ποιήσει βασιλεύς. καϊ γαρ 7]δει αυτόν οτι 
μέσον εχοι του Περσικού στρατεύματος. 22. καϊ 
πάντες δ' οι των βαρβάρων άρχοντες μέσον έχοντες 
το αυτών ήγούντο, νομίζοντες ούτω καϊ εν άσφαΧε- 
στάτω είναι, ην $ ή ισχύς αυτών εκατέρωθεν, καϊ 
ει τι παραγγεΐλαι χρηζοιεν, ημ'ισει αν χρόνω αί- 
σθάνεσθαι το στράτευμα. 23. καϊ βασιλεύς δη τότε 
αέσον έχων της αυτού στρατιάς όμως εξω εγένετο 
του Κύρου ευωνύμου κέρατος, επεϊ δε ούδ€£? αύτω 
εμάχετο εκ του άντίου ουδέ τοις αυτού τεταγμένο ις 
έμπροσθεν, επέκαμπτεν ώς εις κύκλωσιν. 24. ένθα 
δη Κύρος δείσας μή όπισθεν γενόμενος κατακάψω 
το 'ΕΧΧηνικόν ελαύνει άντίος' καϊ εμβαλών σύν τοις 
εξακοσίοις νίκα τους προ βασιλέως τεταγμένους, καϊ 
εις φυγήν έτρεψε τους έξακισχίλίους, καϊ άποκτεΐναι 
Χέγεται αυτός τη εαυτού χ€ΐρϊ ΙΑρταγέρσην τον άρ- 
χοντα αυτών. 25. ώ? δ' ή τροπή εγένετο διασπεί- 
ρονται καϊ οι Κύρου εξακόσιοι εις το διώκειν όρμή- 
σαντες, πλην πάνυ όΧ'ιγοι άμή) αυτόν κατ έλείφθ ήσαν, 
σχεδόν οι ομοτράπεζοι καλούμενοι. 26. σύν τούτοις 
δε ων καθορα βασιλέα καϊ το άμή> εκείνον στίφος- 
καϊ ευθύς ουκ ηνέσχετο, άλλ' ειπών Τον άνδρα ορώ, 
ϊετο επ' αυτόν, καϊ παίει κατά το στέρνον καϊ τιτρώ- 



22. ήγοΰνταί, Ό. Ρ. 

23. εναντίου, Β. Κ. (£ν) αντίου, Ρ. άντίου, 3.. 6. 

24. κατακάψει, ϊ. §. Α. 



VIII. 27— IX. 4.] ΛΝΛΒΛδΙδ. Ι. 39 

σκει δια του θώρακος, ως φησι Κτησίας 6 Ιατρός, 
καϊ ίάσθαι αυτός το τραύμα φησι. 27. παίοντα δ' 
αυτόν ακοντίζει τις παλτω ύπό τον οφθαΧμόν βιαίως' 
καϊ ενταύθα μαχόμενοι καϊ βασιλεύς και Κύρος και 
οι άμφ' αυτούς υπέρ έκατέρου, όπόσοι μεν των άμφι 
βασιλέα άπέθνησκον Κτησίας Χέγεϊ παρ εκείνω 
ηάρ ην Κύρος δε αυτός τε απέθανε και οκτώ οι 
άριστοι των περί αυτόν εκειντο επ' αύτω. 28. Άρ- 
ταπάτης δ' ό πιστότατος αύτω των σκηπτούγων 
θεράπων Χέζεται, επειδή πεπτωκότα είδε Κύρον, 
καταπηδήσας από του ϊππου περιπεσεΐν αύτω. 
29. και οι μεν φασι βασιλέα κελεύσαί τίνα επι- 
σφάξαι αυτόν Κύρω, οι δε εαυτόν επισφάξασθαι 
σπασάμενον τον άκινάκην είχε γαρ χρυσούν και 
στρεπτόν δε εφόρει καϊ ψέΧλια και τάΧλα ωσπερ οι 
άριστοι Περσών ετετίμητο γά/? ύπό Κύρου δί,' 
εύνοιάν τε κα\ πιστότητα. 

IX. Κύρος μεν ούν ούτως έτεΧεύτησεν, άνήρ ων 
Περσών τών μετά Κύρον τον άργαιον γενομένων 
βασιλικώτατός τε και άργειν άζιώτατος, ως παρά* 
πάντων ομολογείται τών Κύρου δοκούντων εν πείρα 
γενέσθαι. "2. πρώτον μεν γαρ ετί- παις ων, οτε επαι- 
δεύετο και συν τω άδελφω καϊ σύν τοις άλλοις παισ'ι, 
πάντων πάντα κράτιστος ενομίζετο. 3. πάντες <γάρ 
οι τών αρίστων Περσών παίδες επι ταΐς βασιλέως 
θύραις παιδεύονται* ένθα πολλή ν μεν σωφροσύνην 
καταμάθοι άν τις, αισχρόν δ' ουδέν ούτ άκούσαι οΰτ 
ίδεΐν εστί. 4. θεώνται δ' οι παίδες και τους τιμω- 

27. ίκατβμων, 3.. β. θ. ιη. Ο. Β. 

29. επισφάξασθαι, &. β. * έπισφάξαι, * Ρ. 



40 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IX. δ— 9. 

μένους ύπο βασιλέως και άκούουσι, καϊ άλλους 
άτιμαζοαένους' ώστε ευθύς παίδες οντες μανθάνουσιν 
αρχειν τ€ καϊ αρχεσθαι. 5. ένθα Κΰρος αίδημον- 
έστατος μεν πρώτον των ήλικιωτών εδόκει είναι, τοις 
τε πρεσβυτέρους καϊ των εαυτού υποδεεστέρων μάλλον 
πείθεσθαι, έπειτα δε φιλιππότατος και τοις 'ίπποις 
άριστα χρήσθαί' εκρινον δ' αυτόν κα\ των εις τον 
πόλεμον έργων, τοξικής τε καϊ άκοντίσεως, φίλομα- 
θέστατον είναι καϊ μελέτη ρότατον. 6. €7Γ€ί, δε τί} 
ηλικία έπρεπε, καϊ φίλοθηρότατος ην καϊ προς τά 
θηρία μέντοι φίλοκινδυνότατος. και αρκτον ποτέ 
έπιφερομένην ουκ ετρεσεν, άλλα συμπεσών κατε- 
σπάσθη από του ίππου, καϊ τα μεν επαθεν, ων καϊ 
τας ώτειλάς φανερα,ς €Ϊχε, τέλος δε κατέκανε' και 
τον πρώτον μέντοι βοηθησαντα πολλοίς μακαριστών 
έποίησεν. 

7. Έπει δέ κατεπέμφθη ύπο του πατρός σατράπης 
Λυδίας τε κα\ Φρυγίας της μεγάλης καϊ Καππαδο- 
κίας, στρατηγός δέ και πάντων απεδείχθη οΐς καθήκει 
εις Καστωλοΰ πεδίον άθροίζεσθαι, πρώτον μεν 
επέδειζεν αυτόν οτι περί πλείστου ποιοϊτο, ει τω 
σπείσαιτο και ει τω συνθοΐτο κα\ ει τω ύπόσγοιτό 
τι, μηδέν ψεύδεσθαι. 8. καϊ γαρ ουν έπίστευον μεν 
αύτω αϊ πόλεις επ ιτ ρεπό μεν αι, έπίστευον δ' οι άνδρες' 
κα\ ει τις πολέμιος εγένετο, σπεισαμένου Κύρου 
έπίστευε μηδέν αν πάρα τας σπονδας παθεΐν. 
9. τοιγαροΰν επεϊ Τισσαφέρνει έπολέμησε, πάσαι 
αϊ πόλεις έκοΰσαι Κΰρον εϊλοντο αντί Τισσαφέρνους 

6. κατεκαιχ, III. δΐΐΐ<3&8 : κατεκτανε, Λ! 38. β. 

7. σννθείτο, Ά. ΐ. £. ϊ. σύνθοιτο, Β. Ρ. 1ν. 



IX. 10— 15] ΑΝΑΒΑ8Ι8. Ι. 41 

πλην Μιλησίων ούτοι, δε ότι ουκ ήθελε τους φεύ- 
γοντας προεσθαι εφοβούντο αύτον. 10. καϊ γαρ 
έργω επεδείκνυτο και ελεγεν οτι ουκ αν ποτέ προοϊτο, 
επει άπαξ φίλος αύτοΐς εγένετο, ούδ' ει βτί μεν 
μείους γενοιντο, ετι δε κάκιον πράζειαν. 1 1. φανερός 
δ' ην, καϊ ει τις τι αγαθόν ή κακόν ποιήσεων αυτόν, 
νικάν πειρώμενος' καϊ εύχην δε τίνες αυτού εξέφερον 
ώς εΰχοιτο τοσούτον χρόνον ζην εστε νικωη και τους 
ευ καϊ τους κακώς ττοιοΰντας αλεξόμενος. 12. καϊ 
γαρ ουν πλείστοι δη αύτω ενί γε άνδρϊ των εφ' ημών 
επεθύμησαν και χρήματα καϊ πόλεις και τα εαυτών 
σώματα προεσθαι. 

ο. Ου μεν οη ουοε τουτ αν τ^? ειποι ως τους 
κακούργους καϊ αδίκους εϊα καταγελάν, άλλ' άφειδε- 
στατα πάντων ετιμωρεΐτο. πολλάκις δ' ην ιδεΐν πάρα 
τας στιβομενας οδούς και ποδών και χειρών καϊ 
οφθαλμών στερομενους ανθρώπους" ώστ εν τη Κύρου 
αρχή εγενετο καϊ "Ελληνι καϊ βαρβάρω μηδέν 
άδικοΰντι άδεώς πορεύεσθαι οποί τις ήθελεν, εχοντι 
ο, τι προχωροίη. 14. τους γε μέντοι αγαθούς εις 
πόλεμον ώμολόγητο διαφερόντως τιμαν. και πρώτον 
μεν ην αύτω πόλεμος προς Πισίδας και Μυσούς' 
στρατευόμενος ουν καϊ αυτός εις ταύτας τάς χώρας 
ους εώρα εθελοντας κινδυνεύειν τούτους καϊ άρχοντας 
εποίει ής κατεστρέφετο χώρας, έπειτα δε και άλλη 
δώροις ετίμα' 15. ώστε φαίνεσθαι τους μεν αγα- 
θούς εύδαιμονεστάτους, τους δέ κακούς δούλους 



13. στ€ΐβομ('νας, Γ. §. ί. 1ζ. 1. Α. Ρ. Κ. — στερομίνονς, ΒϋίΙ- 
ηΐ»ηη. Κ. στερούμενους, Ό. Β. — προσχωροίη, α. 6. 0. 6. 

14. αλλι/, 6. ΠΙ. Ο. άλλοι γ, Β. 



42 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IX. 16—20. 

τούτων άξιούν είναι, τοιγαρούν ποΧΧη ην αφθονία 
αύτω των θεΧόντων κινδυνεύειν, οπού τις οϊοιτο 
Κύρον αίσθήσεσθαι. 

16. Εις γε μην δικαιοσύνην ει τις αύτω φανερός 
γένοιτο επιδείκνυσθαι βουΧόμενος, περί παντός 
εποιεΐτο τούτους πΧουσιωτέρους ποιεΐν των εκ του 
αδίκου φιΧοκερδούντων. 17. και γαρ οΰν άΧΧα τε 
ποΧΧα δικαίως αύτω διεχειρίζετο, και στρατεύματι 
άΧηθινω εχρήσατο. και γαρ στρατηγοί καϊ Χοχαγοί 
ού χρημάτων ένεκα προς εκείνον επΧευσαν, άλλ' 
επει έγνωσαν κερδαΧεώτερον είναι Κύρω καΧώς 
πειθαρ'χείν η το κατά μήνα κέρδος. 18. άλλα μην 
ει τις γε τι αύτω προστάζαντι καΧώς ύπηρετήσειεν, 
ούδενί πώποτε αγάριστον εϊασε την προθυμίαν. 
τοιγαρούν κράτιστοι δη ύπηρέται παντός έργου 
Κύρω εΧεγθησαν γενέσθαι. 19. ει δε τίνα ορωη 
δεινον οντά οίκονόμον εκ του δικαίου, και κατασκευά- 
ζοντά τε ης άρχοι χώρας και προσόδους ποιοΰντα, 
ούδένα αν πώποτε άφείΧετο, άλλ' άεϊ πΧείω προσε- 
δίδου' ώστε και ηδέως επόνουν και θαρραΧεως 
εκτώ-ντο, και ο επέπατο αΰ τις ήκιστα Κΰρον εκρυπτεν 
ού γαρ φθόνων τοις φανερώς πΧουτοΰσιν εφαίνετο, 
άΧΧα πειρώμενος χρήσθαι τοις των απ ο κρυπτό μεν ων 
γρημασι. 20. φίΧους γε μην όσους ποιησαιτο και 
εΰνους γνοίη οντάς καϊ ικανούς κρίνειε συνεργούς 

15. άζιοΰν, \). ο. πι. η. Ο. άξιονσθαι, Β. 

19. άρχει, ε. ο. ο. 1ί. αηά ι., ννίΐη οι ννηΙΙεη ονβΓ Ιηβ «. — 
(ττίττατο: επίστατο, 3.. επεπαστο, \>. ο. ά. πεπαστο,ί. §. η. 1. 
ΠΊ. ο. πεπαυστο, 1ί. πε'πατο, Ρ. — άποκρνπτ., Ά. \). ο. ά.Ο.ϊη. η. 

ί/ποκρνπτ.Κ. 



IX. 21—27.] ΑΝΑΒΑ8Ι3..Ι. 43 

είναι ό,τι τνγχάνοι βουλόμενος κατεργάζεσθαι, 
ομολογείται προς πάντων κράτιστος δη γενέσθαι 
θεραπεύειν. 21. καϊ γαρ αυτό τούτο ούπερ αυτός 
ένεκα φίλων ωετο δεϊσθαι, ως συνεργούς εχοι, και 
αυτός επειράτο συνεργός τοις φίλοις κράτιστος είναι 
τούτου Οτου εκαστον αίσθάνοιτο επιθυμούντα. 

2*2. Αωρα δε πλείστα μεν οϊμαι εις γε ών άνηρ 
ελάμβανε δια πολλά- ταύτα δε πάντων δη μάλιστα 
τοις φίλοις διεδίδου, προς τους τρόπους εκάστου 
σκοπών καϊ ότου μάλιστα όρφη εκαστον δεόμενον. 
"23. καϊ οσα τω σώματι αυτού κόσμον πέμποι τις 
ή ώς εις πόλεμον ή ως εις καλλωπισμόν, και περί 
τούτων λέγειν αυτόν εφασαν Οτι το μεν εαυτού σώμα 
ουκ αν δύναιτο τούτοις πάσι κοσμηθήναι, φίλους δε 
καλώς κεκοσμημενους μεγιστον κόσμον άνδρί νομίζοι. 
24. καϊ το μεν τά μεγάλα νικάν τους φίλους ευ 
ποιούντα ούδεν θαυμαστόν, επειδή γε και δυνατώτερος 
ην' το δε τη επιμέλεια περιεΐναι τών φίλων και τω 
προθυμεΐσθαι χαρίζεσθαι, ταύτα εμοιγε μάλλον 
δοκεΐ αγαστά είναι. 25. Κύρος γαρ έπεμπε βίκους 
οίνου ήμιδεεΐς πολλάκις όποτε πάνυ ήδύν λάβοι, 
λέγων Οτι ούπω δη πολλού χρόνου τούτου ηδίονι 
οϊνω επιτύχοΐ' τούτον ούν σοι έπεμψε και δεΐταί σου 
τήμερον τούτον εκπιειν συν οις μάλιστα φιλεΐς. 
26. πολλάκις δε χήνας ήμιβρώτους έπεμπε καϊ 
άρτων ημίσεα και άλλα τοιαύτα, επιλέγειν κελεύων 
τον φέροντα" τούτοις ήσθη Κύρος, βούλεται ούν και 
σε τούτων γεύσασθαι. 27. οπού δε χϊλός σπάνιος 
πάνυ εϊη, αυτός δ' εδύνατο παρασκευάσασθαι δια το 

20. τυγχσι^ι, Μ88. τυγχάνοι, 8οΗαβίθΓ. 



44 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IX. 28— Χ. 1. 

ποΧλούς εχειν ύπηρέτας καϊ δια τήν επιμέΧειαν, 
διαπέμπων εκέλευε τους φίλους τοις τά εαυτών σώ- 
ματα άγουσιν ϊπποις εμβάΧλειν τούτον τον χίλόν, 
ώς μη πεινώντες τους εαυτού φίλους αγωσιν. 28. ει 
δε δή ποτέ πορεύοιτο καϊ πλείστοι μέΧλοιεν δψεσθαι, 
προσκαλών τους φίλους εσπουδαιόλογεΐτο ως δήλοιη 
ους τίμα. ώστ€ εγωγε εξ ών ακούω ούδένα κρίνω 
ύπο πλειόνων πεφιλήσθαι ούτε ΕΧληνων οΰτ€ βαρ- 
βάρων. 29. τεκμήριον δε τούτου καϊ τοδε. παρά 
μεν Κύρου δούλου δντος ουδείς άπήει προς βασιλέα, 
πλην Όρόντας επεχείρησε" καϊ ούτος δη ον ωετο 
7Γί,στόν οι είναι ταχύ αυτόν εύρε Κύρω φίλαίτερον ή 
εαυτω' πάρα δε βασιλέως ποΧλοϊ πρδς Κΰρον 
άπηλθον, επειδή πολέμιοι αλληλοις εγένοντο^ και 
ούτοι μέντοι οι μάλιστα ύπ' αυτού άγαπώμενοι, 
νομίζοντες πάρα Κύρω δντες αγαθοί άξιωτέρας αν 
τιμής τυγχάνειν ή πάρα βασιλεΐ. 30. μέγα δε 
τέκμήριον καϊ το εν τη τβλβυτ^ του βίου αύτω γενό- 
μενον οτι και αύτδς ην αγαθός καϊ κρίνειν ορθώς 
έδύνατο τους πιστούς καϊ εΰνους καϊ βέβαιους. 31. 
αποθνήσκοντος γαρ αυτού πάντες οι παρ αύτον 
φίλοι και συντράπεζοι άπέθανον μαχόμενοι υπέρ 
Κύρου πλην Άριαίου" ούτος δε τεταγμένος έτύγ- 
χανεν έπϊ τω εύωνύμω του ιππικού άρχων ώς δ' 
ησθετο Κύρον πεπτωκότα εφυγεν έχων και το 
στράτευμα παν ου ήγεΐτο. 

Χ. Ενταύθα δη Κύρου άποτέμνεται ή κεφαλή καϊ 
χειρ ή δεξιά, βασιλεύς δε καϊ οι συν αύτω διώκων 

29. και ούτος δή, α.β. κ. ου. δε, Β. — φίλαίτερον '. φιλώτίρον, Ά. 
31. οι περ\ αυτόν, 8. ννΐίοπΐ Ρ. ίο11ο\ν8. 



Χ '2— 5.] ΑΝΑΒΑδΙδ.1. 45 

εισπίπτει εις το Κυρεΐον στρατόπεδον καϊ οι μεν 
μετά Αριαίου ούκετι ιστανται, άΧλα φεύ^ουσι δια 
του αυτών στρατοπέδου εις τον σταθμον ένθεν 
ώρμηντο' τέτταρες δ' ελέγοντο παρασάηηαι είναι 
της οδού. 2. βασιλεύς δε και οι συν αύτω τά τε 
άλλα ποΧΧά διαρπάζουσι, και την Φωκαίδα την 
Κύρου παΧΧακίδα την σοφην καϊ καΧην Χεγομένην 
είναι λαμβάνει. 3. ή δε Μϊλησία ην νεωτέρα, ή 
ληφθείσα ύπο των άμφϊ βασιλέα εκφεύγει γυμνή 
προς των 'ΕΧΧήνων οι ετνγον εν τοις σκευοφόροις 
όπλα έχοντες καϊ άντιταγθέντες ποΧΧούς μεν των 
αρπαζόντων άπέκτειναν, οι δε καϊ αυτών άπέθανον 
ου μην εφυγόν γβ, άΧΧά καϊ ταύτην έσωσαν και 
άλλα όπόσα εντός αυτών και χρήματα καϊ άνθρωποι 
έγένοντο πάντα έσωσαν. 4. ενταύθα διέσχον άΧΧη- 
Χων βασιλεύς τε καϊ οι "ΕΧΧηνες ως τριάκοντα 
στάδια, οι μεν διώκοντες τους καθ* αυτούς ώς πάντας 
νικώντες, οι δ' αρπάζοντες ώς ηδη πάντες νικώντες. 
δ. επεϊ δ ησθοντο οι μεν "Ελληνες οτι βασιλεύς συν 
τω στρατεύματι εν τοις σκευοφόροις είη, βασιλεύς 
δ' αυ ηκουσε Τισσαφέρνους οτι οι ' ΕΧΧηνες νικωεν 
το κα& αυτούς καϊ εις το πρόσθεν θίγονται διώ- 
κοντες, ενταύθα δη βασιλεύς μεν αθροίζει τε τους 
εαυτού καϊ συντάττεται, ό δε Κλέαρχος εβουΧεύετο 
Πρόξενον κάλέσας, πλησιαίτατος <γάρ ην, ει πέμ- 

1 . ωρμώντο, Ά.\>. ά. β. ΙΏ. Π. Ο. 

3. ην νεωτέρα η ληφθείσα, Ά. ά. νεωτέρα ην ληφθείσα, ■ \). 
η δε Μιλησία, η νεωτέρα ην, βίο. Β. η δε Μϊλησία η νεωτέρα 
ληφθείσα, ϋ. * η νεωτέρα *, Ρ. \_η νεωτέρα] Κ. — προς των 
Ελλήνων οι, βίο. 18 Κ.'β, Εηά ΐίΐΘ π§ίιΙ ρυηϋΐυαίίοη. δβε ίιΐ» 
ηοΐβ. — άλλα, όπόσα, Ά. \). ταλλα, όπόσα, Β. Ρ. 

5. θίγονται, α. 5. 6. οίχοντο, ί. £. Ι), ί. ΐ£. 1. Α. 



46 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Χ. 6—10. 

ποιέν τινας η πάντες ΐοιεν επί το στρατόπεδον 
άρηζοντες. 

6. Έν τούτω και βασιλεύς δήλος ην προσιών 
πάλιν ως έδοκει όπισθεν, καϊ οι μεν "ΕΧληνες 
στραφέντες παρεσκευάζοντο ως ταύτη προσιόντος 
καϊ δεξόμενοϊ 6 δε βασιλεύς ταύτη μεν ουκ ήγεν, η 
δε παρηλθεν εζω τον ευωνύμου κέρατος ταύτη καϊ 
άπηηαηεν, άνάλαβών καϊ τους εν τη μάχη κατά τους 
'ΕλΧηνας αύτομοΧήσαντας καϊ Τισσαφέρνην καϊ 
τους συν αύτω. 7. ο γαρ Τισσαφέρνης εν τη πρώτη 
συνόλω ουκ εφυγεν, άΧΧά διηλασε παρά τον ποταμον 
κατά τους" ΕΧΧηνας πεΧταστάς' διεΧαύνων δε κατέ- 
κανε μεν ουδέν α, διαστάντες δ' οι "ΕλΧηνες επαιον 
και ήκόντιζον αύτούς' Εττισθένης δε Άμφιπόλίτης 
ήρχε των πελταστών καϊ εΧέγετο φρόνιμος γενέσθαι. 

8. 6 δ' ονν Τισσαφέρνης ως μείον εγων άπηΧΧάγη, 
πάλιν μεν ουκ αναστρέφει, εις δε το στρατόττεδον 
άφικό μένος το των ΈλΧηνων εκεί συντυγγάνει βα- 
σιλεϊ, καϊ όμον δη πάΧιν συνταξάμενοι επορεύοντο. 

9. επεϊ δ' ήσαν κατά, το εύώνυμον των *ΕΧΧήνων 
κέρας, εδεισαν οι "ΕΧΧηνες μη προσάηοιεν προς τό 
κέρας και περιπτύζαντες άμφοτέρωθεν αυτούς κατα- 
κόψειαν καϊ εδόκει αύτοΐς άναπτύσσειν το κέρας 
και ποιησασθαι όπισθεν τον ποταμόν. 10. εν ω δε 
ταύτα εβουΧεύοντο, καϊ δη βασιλεύς παραμειψά- 
μενος είς το αυτό σχήμα κατέστησεν άντιαν την 
φάλαγγα ώσπερ το πρώτον μαγού μένος συνηει. ως 

6. προσιόντος, β. (β,ρρ&ΓβηΐΙ^ οΟΓΓβοΐβά ίτοπι προσωντας), 
ο. ΐ. §. ί. 1ί. : αηά ρ. &οοοΓ(1ίη§ ίο Ι^&γοΙιθγ. προσιόντες, 8. 
7 ■ κατέκανε, τα. κατεκτανε, ίΗβ ΟίΙΐβΓ Μ88. 
10. άντιαν : εναντίαν, Β. 



χ. 11 — 16.] ΑΝΑΒΑδΙδ. Ι. 47 

δε ειΒον οι "ΕΧΧηνες εγγύς τε οντάς καϊ παρατε- 
ταγμένους, αύθις παιανίσαντες επήεσαν ποΧύ ετι 
προθυμότερον ή το πρόσθεν. \ 1 . οι δ' αν βάρβαροι 
ουκ εΒέχοντο, άλλ' εκ πΧέονος η το πρόσθεν έφευγον. 
οι δ' έπεΒίωκον μέχρι κώμης τινός* ενταύθα δ' 
έστησαν οι "ΕΧΧ7]νες' 12. υπέρ γαρ της κώμης 
γ7)Χοφος ην, ε'φ' ου άνεστράφησαν οι άμφϊ βασιλέα, 
πεζοϊ μεν ούκέτι, των δε Ιππέων 6 Χόφος ενεπΧησθη, 
ώστε το ποιούμενον μη γιγνώσκειν. και το βασί- 
Χειον σημεΐον όραν εφασαν άετόν τίνα χρυσούν επί 
πέΧτης επϊ ξύΧου άνατεταμένον. 13. επεϊ δε καϊ 
ενταύθ' έχώρουν οι Λ 'ΕΧΧηνες, Χείπουσι 8η καϊ τον 
Χόφον οι ιππείς, ου μην έτι αθρόοι, αλλ' άΧΧοι 
άΧΧοθεν εψιλούτο δ' ό Χόφος των ιππέων τέΧος δε 
και πάντες απεχώρησαν 1 4. ό ούν Κλέαρχος ουκ 
άνεβίβαζεν επί τον Χόφον, άΧΧ υπό αυτόν στησας 
το στράτευμα πέμπει Λύκιον τον ^υρακόσιον ***) 
άΧΧον επί τον Χόφον, καϊ κεΧεύει κατώόντας τα υπέρ 
του Χόφου τι εστίν άπαγγεΐΧαι. 15. καϊ ό Λύκιος 
ηΧασέ τε καϊ ι'δών άπαγγέΧΧει οτι φεύγονσιν ανά 
κράτος, σχεδόν δ' ότε ταύτα ην καϊ ηΧιος εδύετο. 
16. ενταύθα δ' έστησαν οι "ΕΧΧηνες καϊ θέμενοι τα 
'όπΧα άνεπαύοντο' καϊ α μα μεν εθαυμαζον οτι ούΒα- 
μοΰ Κύρος φαινοιτο ούδ' άλλος άπ' αυτού ούΒεϊς 
παρείη. Ου γαρ ηΒεσαν αυτόν τεθνηκότα, άλλ' 

12. «π ξυλον, ί. £. ί. &. «γι ξύλου οΐΏΐΙΙεά β•/ Β. ΗιιίοΗϊη- 
δοη δΐ駧6δ1δ 67γ1 ξυστού : 866 δϋϊά&δ, ξυστόν. 

14. Συρακουσών, Β. Ρ. 

16. ζφα'ινετο, 6. — τταρψι &11 Μ88. εχοβρί α., (^νίιϊοΓΐ αίδο 
οπιίΐδ ούδβί'ί.) παρείη, δ. παρ-ηει, Ρ., \ν!ιίοϊι ίδ αάπιίδδΐβΐθ 
άπα ρειΉαρδ βεΐίει•. 



48 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Χ. 17— 19. 

εϊκαζον η Βιώκοντα όΐχεσθαι ή καταληψόμενόν τι 
ττροέληλακεναι* 17. και αυτοί έβούλεύοντο ει αυτόν 
μείναντες τα, σκευοφόρα ενταύθα άηοιντο η άπτίοιεν 
εττϊ το στρατόττεΒον εΒοξεν ουν αύτοΐς άιτιέναΐ' καϊ 
άφικνούνται άμφι Βόρττηστον εττϊ τάς σκηνάς. 18. 
ταύτης μεν της ημέρας τούτο το τέλος ε^ενετο. 
καταΧαμβάνουσυ Βε των τε άλλων χρημάτων τα 
πλείστα Βιηρπασμένα καϊ ει τι σιτίον η 7τοτον ην 
καϊ τάς άμαξας μεστάς αλεύρων καϊ οίνου, ας παρ- 
εσκευάσατο Κύρος, ίνα εϊ ττοτε σφοδρά το στράτευμα 
Χάβοι ένδεια, ΒιαΒοίη τοΐς " ΕΧλησιν ήσαν δ' αύται 
τετρακοσιαι ως ελέηοντο άμαξαί' καϊ ταύτας τότε 
οι συν βασιλεΐ Βιήρπασαν. 19. ώστε άΒειπνοι ήσαν 
οί πλείστοι των Ελλήνων ήσαν Βε και άνάριστοΐ' 
πριν ^άρ Βή καταΧύσαι το στράτευμα προς άριστον 
βασιλεύς εφάνη. ταύτην μεν ουν την νύκτα ούτω 
Βιεγένοντο. 

18. {τάς) μ€στάς, Ρ. υηηβοβδδΗ,πΙ^. — το στράτ€υμα λάβοιτο, 
3.. Ι). 6. λάβοι το στρατόπεδον, Β. : ΐΗβ Γβ&<]ΐη§ ϊη Ιϊ,β ίεχί ίβ 
ίτοπΐ Ό. — διαδοίη, α. Η. ϊ. 1ί. 1. διαδώοίη, Ρ. 



Ι. 1—3.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. II. 49 



Β. 



Ι. *ίϊς μεν οΰν ήθροίσθη Κύρω το 'ΕΧληνικον οτε 
επί τον άδε\φ6ν Άρταξερξην εστρατεύετο, καϊ Οσα 
εν τη άνόδω επράγθη και ώ? η μάχη εηένετο καϊ ώ? 
Κύρος ετεΧεύτησε καϊ ώ? επί το στρατόπεδον 
εΧθόντες οι "ΕΧΧηνες εκοιμήθησαν οιόμενοι τα πάντα 
νικάν καϊ Κύρον ζην, εν τω πρόσθεν λόγω δεδήΧω- 
ται. 2. άμα δε τη ήμερα συνεΧθόνχες οι στρατηγοί 
εθαύμαζον οτι Κύρος ούτε άΧΧον πέμπει σημανοΰντα 
ο,τι χρη ποιείν ούτε αύτος φαίνοιτο. εδοξεν οΰν 
αύτοΐς συσκευασαμενοις α εΐγον καϊ εξοπΧισαμενοις 
προϊεναι εις τό πρόσθεν βως Κύρω συμμίξειαν. 3. 
ήδη δε εν ορμή όντων άμα ήΧίω άνίσγρντι ήΧθε 
ΠροκΧης 6 Τευθρανίας άρχων, γεγονώς άπο Δη- 
μάρατου του Λάκωνος, καϊ ΤΧούς 6 Ταμώ. ούτοι 
ελεγον οτι Κύρος τεθνηκεν, Άριαΐος δε πεφευ<γώς εν 
τω σταθμω εϊη μετά των άΧΧων βαρβάρων όθεν τη 
προτεραία ώρμωντο, και Χεγοι οτι ταύτην μεν την 

1. πμόσθεν, ά. Οοπιρ. III. 1. 1. IV. 1. 1. V. 1. 1. VII. 1. 1. 
Έμπροσθεν, Ό. Β. Ρ. 

2. πέμπει, &. 6. ά. πέμποι, Ό. Β. Ρ. Κ. Οοπιρ. Ι. 10. 6. 
Ι. 10. 5. Ι. 4. 7. πέμπει αη(1 φαίνεται, Ογ觕 Ιίβοαρβηιΐδ, ρ. 63, 
ννΐιο ςαοΐβδ ιΗίβ μ&88&§6. 

3. ώμμώντο: 8. 0θη]β0'111Γ68 ώρμηντυ. 8ίίβ 1. 1θ. 1. — 
λίγει, Η. 6. ά. 

Ό 



50 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι 4—7. 

ημέραν περιμείνειεν αν αυτούς, ει μέΧλοιεν ήκειν, τη 
δε αλλτ7 άπιέναι φαίη έπί Ιωνίας οθενπερ ήλθε. 4. 
ταύτα άκούσαντες οί στρατηγοί καϊ οι άΧλοι' Ελ\η- 
νες πυνθανόμενοι βαρέως εφερον. Κλέαρχος δέ τάδε 
βϊτΓβν. 'ΑλΧ ωφεΧε μεν Κύρος ζην επει δε τετε- 
Χεύτηκεν, άπαγγέΧλετε Άριαίω δτι ημάς νικώμέν τε 
βασιλέα καϊ ως οράτε ουδείς ετι ήμΐν μάχεται, κα\ 
ει μη ύμεΐς ήλθετε, επορευόμεθα αν επί βασιλέα. 
επαγγεΧλόμεθα δε Άριαίω, εάν ένθάδε ελθη, εις τον 
θρόνον τον βασίλειον καθίσειν αυτόν των γαρ 
μάχη νικωντων καϊ το άρχειν εστί 5. ταυτ ειπών 
άποστέΧλει τους αγγέλους καϊ συν αύτοΐς Χειρίσο- 
φον τον Λάκωνα και Μένωνα τον Θετταλόν και 
γαρ αυτός Μένων έβούλετο' ψ γαρ φίλος καϊ ξένος 
"Λριαίου. οι 'μέν ωχοντο, Κλέαρχος δε περιέμενε. 
6. το δέ στράτευμα επορίζετο σΐτον όπως εδύνατο εκ 
των υποζυγίων κόπτοντες τους βοΰς καϊ όνους- 
ξΰλοις δ' εχρώντο μικρόν προϊόντες από της φάλαγ- 
γος ου ή μάχη εγένετο τοις τε οϊστοΐς ποΧλοϊς ούσιν, 
ους ήνάγκαζον οί "ΕΧληνες εκβάλΧειν τους αύτο- 
μοΧοΰντας παρά βασιλέως, καϊ τοΐς γέρροις καϊ ταΐς 
άσπίσι ταΐς ξυΧίναις ταΐς Αίγυπτίαις. ποΧλαϊ δε 
καϊ πέλται καϊ άμαξαι ήσαν φέρεσθαι ερημοΐ' οϊς 
πάσι χρώμενοι κρέα εψοντες ήσθιον εκείνην την 
ήμέραν. 

7. Καϊ ήδη τε ήν περί πλήθουσαν άγοραν και 

4. (πυνθανόμκνοι), Ρ. οππΜβάίη Β.— κάθισαν, \). ά. θ. πι. ο. 
καθησαν, &. καθιάν, Ό. Β. Ρ. Κ. — μάχην, Β. (την) μάχην, 

Ρ • Κ • * , \ . >; Λ χρ 

6. σίτοι/ και ττοτον, 3. 5. β. φ σιτον {και τούτον), Γ. 



1.8—11.] ΑΝΑΒΑδΙδ. II. 51 

άρχονται παρά βασιλέως και Τισσαφέρνους κήρυκες, 
οι μεν άΧλοι βάρβαροι, ην δ' αυτών ΦαΧίνος εις 
"ΕλΧην, ος ετύγχανε τταρα Τισσαφέρνει ων κ αϊ εντί- 
μως έχων καϊ γάρ προσεποιεϊτο επιστήμων είναι 
των άμφί τάξεις τε και όπΧομαχίαν. 8. ούτοι δε 
προσεΧθόντες και καΧέσαντες τους των Ελλήνων 
άρχοντας Χέγουσιν οτι βασιλεύς κελ€υ€ΐ τους "ΕλΧη- 
νας, επεϊ νικών τυγχάνει καϊ Κΰρον άπέκτονε, πα- 
ραδόντας τα όπλα ίόντας επί τάς βασιλέως θύρας 
εύρίσκεσθαι αν τι δύνωνται αγαθόν. 9. ταύτα μεν 
είπον οι βασιλέως κήρυκες" οι δε "Ελληνες βαρέως 
μεν ηκουσαν, όμως δε Κλέαρχος τοσούτον ειπεν οτι 
ου των νικώντων εϊη τα όπλα παραδιδόναΐ' άλΧ\ 
εφη, ύμεΐς μέν, ω άνδρες στρατηγοί, τούτοις άπο- 
κρίνασθε ο,τι κάΧλιστόν τε καϊ άριστον εχετε' εγώ 
δε αύτίκα ηζω. έκάΧεσε γάρ τις αυτόν των υπηρε- 
τών, όπως ϊδοι τα ιερά εξτγρημένα' έτυχε γάρ 
θυόμενος. 10. ένθα δή άπεκρίνατο Κλέανωρ μεν ό 
1 Αρκάς πρεσβύτατος ων οτι πρόσθεν αν άποθάνοιεν ή 
τα όπλα παραδοίησαν Πρόξενος δε ό Θηβαίος, 
'ΑΧΧ' εγώ, εφη, ώ ΦαΧΐνε, θαυμάζω πότερα ώς 
κρατών βασιλεύς αιτεί τά όπλα η ώς διά φίλίαν 
δώρα. ει μεν γάρ ώς κρατών, τί δει αυτόν αίτεϊν 
και ου Χαβεΐν εΧθόντα, ει δε πείσας βούΧεται 
Χαβεϊν, Χεγέτω τί εσται τοις στρατιώταις, εάν αύτω 
ταύτα χαρίσωνται. 11. προς ταύτα ΦαΧίνος είπε, 

7. τας τάξας, Β. Κ. (τάς), Ρ. 

8. απβκτβιι/ε, §. Η. 1. άπέκτανς, 3,. 

9. άποκρίνασθαί, Β., ΐ. ξ. ί. 1ί. 1. 

10. παραδοίησαν, α. β. ά. θ. ΠΙ. Ο. παραδοϊΐν, Β. *παρα• 
*>ύ(ν*, Ρ.' 



52 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 12—15. 

Βασιλεύς νικαν ηγείται, επει Κύρον άπέκτονε' τις 
γαρ αύτω εστίν όστις της αρχής αντιποιείται; νο- 
μίζει δε και υμάς εαυτόν είναι έχων εν μέση τη 
εαυτού χώρα καϊ ποταμών εντός αδιάβατων, και 
πλήθος ανθρώπων βφ' υμάς δυνάμενος άγαγεΐν όσον 
ουδ' ει παρέχοι ύμΐν δύναισθε αν άποκτεΐναι. 

12. Μετά τούτον Θεόπομπος Αθηναίος είπεν, Ύ ί2 
Φάλΐνε, νυν, ώς συ δρας, ήμΐν ουδέν εστίν αγαθόν 
άλλο ει μη όπλα καϊ αρετή, δπλα μεν ουν έχοντες 
οίόμεθα αν και τη άρετί/ χρήσθαι, παράγοντες δ' αν 
ταύτα και των σωμάτων στερηθήναι. μη ούν οϊου 
τα μόνα αγαθά ήμΐν οντά ύμΐν παραδώσειν^ άλλα 
συν τούτοις και περί των υμετέρων αγαθών μαχού- 
μεθα. 13. άκουσας δε ταύτα 6 Φάλΐνος εγέλασε, 
και εΊπεν, 'ΑΧλά φιλοσοφώ μεν εοικας, ω νεανίσκε, 
και λέγεις ουκ αχάριστα" ϊσθι μέντοι ανόητος ων, 
ει οϊει την ύμετεραν άρετήν περιγενέσθαι αν της 
βασιλέως δυνάμεως. 14. άλλους δε τ ίνας εφασαν 
λέγειν ύπομάλακιζο μένους ώς και Κύρω πιστοί εγέ- 
νοντο κάί\ βασιλεΐ αν πολ\ού άξιοι γένοιντο, ει 
βούλοιτο φίλος γενέσθαι" και εϊτε άλλο τι θέλει 
χρήσθαι, εϊτ επ' Αϊγυπτον στρατεύειν, συγκα- 
ταστρέψαιντ αν αύτω. 15. εν τούτω Κλέαρχος 
ήκε, καϊ ήρώτησεν ει ήδη άποκεκριμένοι ειεν. Φα- 
Χΐνος δε ύπολαβών είπεν, Ούτοι μέν, ώ Κλέαρχε, 

11. άπέκτανε, α. Ι), ά. β. — παρέχουν, α. β. 6., Β. 

12. Ξενοφών, &11 Ιηε Μ88. θχοθρΐ α. 1). ά. 6. πι. ο. (θεόπομ- 
ΤΓΟί), Β. Ρ. 

13. άχρηστα, \). (1. β. : α. ηαδ βίΐηβΓ (ϋχρηστα ΟΓ Άχρηστα. 
— αν αίιβΓ οία ίη &11 Μ88. βχοβρί α. I)., αηά ειίδο ίη Β. Ρ. Κ. 

14. θέλοι, \). ά. 6. πι. Ο. Β. Ρ. θίλει, Ά. βονλζταί, Κ. 



1.16—21.] ΑΝΑΒΛδΙδ. II. 53 

ί/λλος άΧΧα λεγ€*' συ δ' ημΐν είπε τι Χ^/εις. 16. 
6 δ' βίπεν, \Εγώ σε, ώ ΦαΧΐνε, άσμενος έώρακα, 
υΐμαι δε καϊ οι αΧΧοι πάντες" συ τεγάρ ' ΕΧΧην ει. 
καϊ ημείς τοσούτοι οντες όσους συ ορας' εν τυιουτοις 
δε οντες πρά^μασι συμβουΧευόμεθά σοι τι χρη 
ποιεΐν περί ων Χέζεις. 17. συ ονν προς θεών συμ- 
βούΧευσον ήμϊν ο\τι σοι δοκεΐ κάΧΧιστον καΧ άριστον 
είναι, και δ σοι τιμήν οϊσει εις τον έπειτα χρονον 
άναΧεγόμενον, Οτι ΦαΧΐνός ττοτε πεμφθεϊς παρά 
βασιΧέως κεΧεύσων τους " ΕΧΧηνας τά οπΧα παρα- 
δυύιαι ζυμβουΧευομενοις ξυνεβούΧευσεν αύτοΐς τάδε. 
οισθα δε ότι ανάγκη Χεηεσθαι εν ττ} 'ΕΧΧάδι ά αν 
σνμβονΧεύσ^ς. 18. 6 δε ΚΧεαρχος ταύτα ύπήγετο 
βουΧόμενος και αυτόν τον παρά βασιΧεως πρεσ- 
βεύοντα ξυμβουΧεΰσαι μη παραδούναι τά οπΧα, 
όπως ευέλπιδες μάΧΧον εϊεν οι " ΕΧΧηνες. ΦαΧΐνος 
δε ύποστρέψας παρά την δόξαν αυτοί) είπεν, 19. 
Ε*γώ 7 ει μεν των μυρίων εΧπίδων μία τις ύμΐν εστί 
σωθήναι ποΧεμονντας βασιΧεΐ, συμβουΧεύω μη 
παραδιδοναι τά οπΧα' ει δε τοι μηδεμία σωτηρίας 
εστίν €/\,7Γ{? άκοντος βασίλεο)ς, συμβουΧεύω σώ- 
ζεσθαι ύμΐν οπτ} δυνατόν. 20. ΚΧεαρ-χος δε προτ 
ταύτα ειπ<ιν, ΑΧΧά ταύτα μεν δη συ Χε^/εις' παρ 
ημών δε απάγγελλε τάδε οτι ημείς οιόμεθα, ει μεν 
δεοι βασιΧεΐ φίΧους είναι, πΧείονο<ζ αν άξιοι είναι 
φίΧοι έχοντες τά οπΧα ή παραδόντες άΧΧω, ει δε δεοι 
ποΧεμεΐν, άιχεινον αν ποΧεμεϊν έχοντες τά οπΧα ή 
αΧΧω παοαδό"τες. 21. ό δε ΦαΧΐνος είπε, Ταύτα 

17. £νμ ίλςνόαςνος. Η. Η Ί. 

18. ρ« . ' ,ϋί >) *'• &δ*. ^ 



54 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [1. 22— II. 3. 

μέν δη άπαγγελούμεν αλλά καϊ τάδε ύμΐν ειπείν 
έκέλευσε βασιλεύς οτι μένουσι μεν αυτοί) σπονδαϊ 
είησαν, προϊούσι δέ καϊ άπιοΰσι πόλεμος, είπατε 
ούν καϊ περί τούτου πότερα μενεΐτε και σπονδαϊ 
είσιν, ή ως πολέμου οντος παρ υμών άπαγγελώ. 
22. Κλέαρχος δ' ελεζεν, Απάγγελλε τοίνυν και 
περί τούτου οτι και ήμΐν ταύτα δοκεΐ άπερ καϊ βα- 
σιλεϊ. Τι ούν ταύτα εστίν ; εφη 6 Φαλΐνος. 
άπεκρίνατο 6 Κλέαρχος, *Ην μεν μένωμεν, σπονδαϊ, 
άπιούσι δε καϊ προϊούσι πόλεμος. 23. ό δέ πάλιν 
ήρώτησε, Σπονδάς ή πόλεμον άπαγγελώ ; Κλέαρχος 
δέ ταύτα πάλιν άπεκρίνατο, Σπονδαϊ μεν μένουσιν, 
άπιούσι δέ η προϊούσι πόλεμος, ο,τι δέ ποιησοι ου 
διεσήμηνε. 

II. Φαλΐνος μέν δη ωχετο καϊ οι σύν αύτω. οι 
δέ πάρα "Άριαίου ήκον Προκλής καϊ Χειρίσοφος' 
Μένων δέ αυτού έμενε πάρα ^Αριαίω' ούτοι δέ 
ελεγον οτι ποΧλούς φαιή Αριαΐος είναι Πέρσας 
εαυτού βελτίους, ους ούκ αν άνασχέσθαι αυτού 
βασιλεύοντος" άλλ' ει βούλεσθε συναπιέναι ήκειν 
ήδη κελεύει της νυκτός" εί δέ μη, αυτός πρωί 
άπιέναι φησ'ιν. 2. ό δέ Κλέαρχος είπεν, !4λλ' 
ούτω χρή ποιεΐν εάν μέν ήκωμεν, ώσπερ λέγετε* 
ε ι δέ μη, πράττετε οποίον αν τι ύμΐν οϊησθε μάλιστα 
συμφέρειν. ο,τι δέ ποιησοι ουδέ τούτοις είπε. 3. 
μετά δέ ταύτα ήδη ηλίου δύνοντος συγκαλέσας τους 
στρατηγούς και λοχαγούς έλεξε τοιάδε. Έμοί, ω 
άνδρες, θυομένω ίέναι επϊ βασιλέα, ούκ εγίγνετο τά 
Ιερά. καϊ εικότως άρα ούκ εγίγνετο' ως γάρ εγώ 

22. άπεκρίθη, α. Ι). (3. θ. — Ό. οιηίΐβ ό ββίοΓθ Κλέαρχος. 



Π. 4—8.] ΑΝΑΒΑδΙδ. II. :>:, 

νυν πυνθάνομαι, εν μέσω ημών και βασιλέως ό 
Τίγρης ποταμός εστί ναυσίπορος, ον ουκ άν δυναί- 
μεθα άνευ πλοίων διαβήναί" πλοία δε ημείς ουκ, 
εχομεν. ου μεν δη αυτού γε μένειν οΐόν τε' τα γαρ 
επιτήδεια ουκ εστίν εχειν ίέναι δε παρά τους Κύ- 
ρου φίλους πάνυ καλά ήμΐν τα ιερά ην. 4. ώδε ουν 
χρη ποιεΐν, άπιόντας δειπνεΐν ο,τι τις έχει. επειδάν 
δε σημήνη τω κέρατι ως άναπαύεσθαι, συσκευάζεσθε' 
επειδάν δε το δεύτερον, άνατίθεσθε επι τα υποζύγια" 
επί δε τω τρίτω επεσθε τω ήγουμένω, τα μεν υπο- 
ζύγια έχοντες προς του ποταμού, τα δε όπλα εξω. 
5. ταύτα άκούσαντες οι στρατηγοί καϊ Χοχαγοι 
άπηλθον και εποίουν ούτω. καϊ το "λοιπόν ό μεν ηρ- 
χεν, οι δε επείθοντο ούχ έλόμενοι, άΧλά όρώντες ότι 
μόνος εφρόνει οία έδει τον άρχοντα, οι δ' άΧλοι 
άπειροι ήσαν. 6. αριθμός δε της οδού ην ηλθον εξ 
Εφέσου της Ιωνίας μέχρι της μάχης σταθμοί τρεις 
καϊ ενενήκοντα, παρασάγγαι πέντε και τριάκοντα 
και πεντακόσιοι, στάδιοι πεντήκοντα καϊ έζακισχί- 
Χιοι καϊ μύριοι" από δε της μάχης εΧέγοντο είναι 
εις Βαβυλώνα στάδιοι εξή κοντά και τριακόσιοι. 

7. Εντεύθεν επεϊ σκότος εγένετο Μιλτοκύθης μεν 
ό θράζ έχων τους τε Ιππέας τους μεθ' εαυτού εις 
τετταράκοντα και τών πεζών Θρακών ως τριακόσιους 
ηύτομόΧησε προς βασιλέα. 8. Κλέαρχος δε τοις 
άΧΧοις ήγεΐτο κατά τα παρηγγελμένα, οι δ' εΐποντο• 
και άφικνούνται εις τον πρώτον σταθμόν παρά 

4. εχοι 3,. β. Β. 

5. λοχαγοί οηΐ^, α. Ι), (οι) λοχαγοί, Ρ. 

6. τριακόσιοι 9.. Ι), ο. (Ι. 6. πι. ο. τμίσχίλιοι ΐηβ ΟΙΠΘΓ Μ88. 

7. εντεύθεν οηΐγ, Ε. 6. εντεύθεν δή, Β. Κ. (δ^), Ρ. 



56 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 9—12. 

^Αριαΐον καϊ την εκείνου στρατιαν άμφϊ μεσας 
νύκτας" και εν τάξει θεμενοι τα 6π\α ξυνηλθον οί 
στρατηγοί καϊ Χοχαγοϊ των 'ΕΧλήνων πάρα Άριαΐον 
καϊ ώμοσαν οι τε "ΕλΧηνες καϊ Αριαΐος καϊ των συν 
αύτω ο Ι κράτ ιστοί μήτε προδώσειν άΧλήλους σύμ- 
μαχοι τ€ εσεσθαν οι δε βάρβαρου προσώμοσαν καϊ 
ήηήσεσθαι άδολως. 9. ταύτα δ' ώμοσαν, σφάξαντες 
τανρον και \ύκον καϊ κάπρον και κριον εις ασπίδα, 
ο ί μεν "ΕλΧηνες βάπτοντες ξίφος, οί δε βάρβαροι 
λό<γχην. 10. επεϊ δε τα πίστα, εγένετο, είπεν 6 
Κλέαρχος, "Α>γε δή, ώ Άριαΐε, επείπερ 6 αύτος ύμϊν 
στόλος εστί καϊ ήμιν, είπε τίνα γνώμην έχεις περί 
της πορείας, πότερον απιμεν ηνπερ ηλθομεν, ή 
άΧλην τίνα εννενοηκεναι δοκεΐς 6δ6ν κ-ρείττω. 1 1 . ό 
δ' εΐπεν, Λ Ην μεν ηλθομεν άπιόντες παντελώς αν 
νπο λιμού άπο\οίμεθα' υπάρχει γαρ νυν ήμΐν ούδεν 
τών επιτηδείων, επτακαίδεκα γαρ σταθμών των 
ε'γγυτατω ουδέ δεΰρο ίόντες εκ της χώρας ούδεν 
εϊχομεν Χαμβάνειν. ένθα δ' εΓτί, ην, ημείς διαπο- 
ρευόμενοι κατεδαπανησαμεν. νυν δ' επινοούμεν 
πορεύεσθαι μακροτέραν μεν, τών δ' επιτηδείων ουκ 
άπορήσομεν. 12. πορευτέον δ' ήμΐν τους πρώτους 
σταθμούς ως αν δυνώμεθα μακρότατους, ίνα ώς 
πλείστον άποσπασθώμεν του βασιλικού στρατεύ- 

8. Χοχαγοι οηΐγ, α. 1). (οί) λοχαγοί, Ρ. 

9. κριον και ασπίδα, ά.: Β. ριιΐδ ΐΗθ οοπιπια 3-ίΊβΓ κριον, Β,ηά 
οηιίίδ ί\\β 0ΟΙ111Ώ& αΓίθΓ ασπίδα ΟοιηραΓβ ΗβΓοάοΙαβ III. 11. 
εσφαζον « τον κρητηρα: Άϊΐά Κ. ΒβΙ\ν€ΘΠ ταύτα &ηά λόγχην 
Ρ. ΐιΐδβΓίδ δβνβη οοπιιιΐίΐδ. ΤΗβ δβηΐεηοθ \νου1ά 6θ βεΐίθΓ 
\\ ίΐΗοαί α δίηβίε οηβ. 

1 1 βνθαΒ' «Τι ην : %νβα δ* Π ην, Ρ., \ν1ΐίθΗ 18 δϋΐΐηοΐ&Γ'δ 



11.13—16] ΑΝΑΒΑ3Ι3. II. 57 

ματος' ην γαρ άπαξ δύο ή τριών ημερών όδόν 
άπόσχωμεν, ούκέτι μη δύνηται βασιΧεύς ημάς κατα- 
Χαβεΐν. όΧίγω μεν γαρ στρατεύματι ου τοΧμήσει 
εφέπεσθαι. ποΧύν δ' έχων στόΧον ου δυνήσεται τα- 
χέως πορεύεσθαί' ϊσως δβ καν τών επιτηδείων 
σπανιεϊ. ταύτην, εφη, την γνώμην εχω εγωγε. 

13. Ή ν δε αΰτη η στρατηγία ουδέν άΧΧο δυνα- 
μένη η άποδράναι ή άποφυγεΐν ή δε τύχη έστρατή- 
γησε κάΧΧιον. επει γαρ ήμερα εγένετο, έπορεύοντο 
εν δεξιά έχοντες τον ήΧιον, Χογιζόμενοι ηξειν άμα 
ήΧίω δύνοντι εις κώμας της ΒαβυΧωνίας χώρας' και 
τούτο μεν ουκ εψεύσθησαν. 1 4. ετι δε άμφί δειΧην 
εδοξαν ποΧεμίους όράν ιππέας' και των τε 'ΕΧΧή- 
νων οι μή ετυχον εν ταΐς τάξεσιν δντες εις τάς 
τάξεις εθεον, και Άριαΐος, ετύγχανε γαρ βφ' αμάξης 
πορευόμενος διότι ετέτρωτο, καταβάς εθωρακίζετο 
και οι συν αύτω. 15. εν ω δε ωπΧίζοντο ηκον 
Χέγοντες οι προπεμφθέντες σκοποί οτι ούχ Ιππείς 
είσιν αλλ' υποζύγια νεμοιντο. και ευθύς έγνωσαν 
πάντες οτι εγγύς που εστρατοπεδεύετο βασιΧεύς' 
και γαρ και καπνός εφαίνετο εν κώμαις ου πρόσω. 
16. Κλέαρχος δε επϊ μεν τους ποΧεμίους ουκ ηγεν 
τ)δει γαρ καϊ άπειρηκότας τους στρατιώτας και 
άσίτους οντας' ηδη δε και όψέ ην ου μέντοι ουδέ 

12. *ταχύ*, Ρ. Κ. 

15. νεμοιντο, 3,. Ι) Ο. ά. β. Ο., Ρ. Κ. νάμοιτο, Β. ϋ. — και 
γαρ καπνός, 3.. β. η. 1. : κ. γ. (και) καπνός, Ρ. 

16. ςνθυμότερον, α. Ι), ο (3. πι. η. ο. ευθνωρον ίδ Ιηβ Γθ<ΐ(3ίη£ 
οί* δυίά&β, ΡΗοίπΐδ, αηά ΗΕΓροοΓ&ίίοη : Ιηβ ΙαδΙ πίθηΐΐοηθά 
ΓθίθΓδ ίο ΙΙιο δεοοηά βοοίί οί* ίηβ Απαβαδΐδ. — πρωταγονς 
άγων,η. ο. ά. πι. η ο. πρώτους έχων, Ό. Β. Κ. *πρωτα-γονς* α-γων, 
Ρ. : Β. ίη ηΐδ ηοΐθ αρρΓονβδ οί πρωταγούς κατασκήνωσαν. 



58 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 17—21. 

άπέκλινε, φύλαττόμενος μη δοκοίη φεύγειν, άλλ' 
εύθύωρον άγων άμα τω ήλίω δυομένω εις τάς ε'γγι/- 
τατω κώμας τους πρώτους άγων κατεσκήνωσεν, εξ 
ων διήρπαστο ύπό του βασιλικού στρατεύματος καϊ 
αυτά τα από των οικιών ξύλα. 17. οι μεν οΰν 
πρώτοι όμως τρόπω τινι εστρατοπεδεύσαντο, οι δε 
ύστεροι σκοταίοι προσιόντες ως ετύ<γχανον έκαστοι 
ηύλίζοντο, καϊ κραυηην πολλην επο'ιουν καλούντες 
αλλήλους, ώστε και τους πολεμίους άκούειν ώστε 
οί μεν εγγύτατα τών πολεμίων καϊ εφυγον εκ τών 
σκηνωμάτων. 18. δήλον δε τούτο τη ύστεραία 
ε^ένετο' ούτε γάρ ύποζύηιον ετι ουδέν εφάνη, ούτε 
στρατόπεδον ούτε καπνός ούδαμού πλησίον, εξε- 
πλά^η δε, ώ? εοικε, και βασιλεύς τη εφόδω τού 
στρατεύματος, εδήλωσε δε τούτο οΐς τη ύστεραία 
έπραττε. 19. προϊούσης μέντοι της νυκτός ταύτης 
καϊ τοις "Ελλησι φόβος εμπίπτει, και θόρυβος καϊ 
δούπος ην οίον εικός φόβου εμπεσόντος ηίηνεσθαι. 
20. Κλέαρχος δε Τολμίδην Ήλεΐον, ον ετύηχανεν 
έχων παρ εαυτω κήρυκα άριστον τών τότε, τούτον 
άνειπεΐν εκέλευσε συγην κατακηρύξαντα οτι προαγο- 
ρεύουσιν οί άρχοντες, ος αν τον άφέντα τον ονον εις 
τα όπλα μήνυση, ότι λήψεται μισθόν τάλαντον 
άρψψίου. 21. €7Γ€ί. δε ταύτα εκηρύχθη, εηνωσαν 
οί στρατιώται οτι κενός ο φόβος εϊη και οί άρχοντες 
σώοι. άμα δε ορθρω παρήγγειλεν ό Κλέαρχος εις 



19. γενέσθαι α. Ι), ά. 

20. άφιίντα ίη ίΐιβ Μ 88., \νηίοη ηα§ 1)β6η οοΓπεοΙβίΙ θ^γ 
δυηηείάθΓ, Γγοπι ά ραδδ3§β ίη Ροίγεεηιιβ, III. 9. 4. 



III. 1—6.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. II. Λ9 

τάξιν τά όπλα τίθεσθαι τους "Ελληνας χιπερ εϊχον 
οτε ην ή μάχη. 

III. Λ δέ δτ) έγραψα οτι βασιλεύς εξεπλάγη τή 
έφόδω, τωδε δήλον ην. τή μεν γαρ πρόσθεν ήμερα 
πέμπων τα όπλα παραδιδόναι εκέλευε, τότβ δέ άμα 
ήλίω άνατέλλοντι κήρυκας έπεμψε περί σπονδών. 
2. οι δ' επεϊ ήλθον προς τους προφύλακας, εζήτουν 
τους άρχοντας, επειδή δε άπήγγελλον οι προφυ- 
λακές, Κλέαρχος τυχών τότ€ τάς τάξεις επισκοπών 
είπε τοις προφύλαξι κέλεύειν τους κήρυκας περιμέ- 
νειν άχρι αν σχολάση. 3. επεϊ δε κατέστησε το 
στράτευμα ώστε καλώς εχειν όράσθαι πάντη φά- 
λαγγα ττυκνήν, τών δε αόπλων μηδένα καταφανή 
είναι, εκάλεσε τους αγγέλους, και αυτός τε προήλθε 
τους τε ευοπλοτάτους έχων και εύειδεστάτους τών 
αύτοΰ στρατιωτών, και τοις άλλοις στρατηγοϊς 
ταύτα εφρασεν. 4. επεϊ δε ην προς τοις άγγέλοις, 
άνηρώτα τι βούλοιντο. οι δ' ελεγον οτι περί σπον- 
δών ήκοιεν άνδρες οϊτινες ικανοί έσονται τά τε παρά 
βασιλέως τοις "Ελλησιν άπαγγεϊλαι και τά παρά 
τών Ελλήνων βασιλεΐ. 5. ό δε άπεκρίνατο, Απαγ- 
γέλλετε τοίνυν αύτω οτι μάχης δει πρώτον άριστον 
γάρ ουκ εστίν, ουδέ 6 τολμήσων περί σπονδών 
λέγειν τοις "Ελλησι μή πορίσας άριστον. 6. ταύτα 
άκούσαντες οι άγγελοι άπήλαυνον, και ήκον ταχύ• 
ω καϊ δήλον ην οτι εγγύς που βασιλεύς ην, ή άλλος 



21. ?77Γ6ρ, Ι)• ά• π*• 8ΐβρ1ι. ήνπερ, 3.. 6. &. ί. 1ί. 1. η. Α. 
*ήνπςρ*, Ρ. 

1 . τη βφόδω τηδε, Β. *τηδε*, Ρ. 
3. πόντη, Ρ. Β. Κ. 



60 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 7— 11. 

τις ω εττετέτακτο ταύτα ττράττειν ελβγον δε ότι 
εικότα Βοκοϊεν Χέγειν βασιλεΐ, και ηκοιεν ηγεμόνας 
έχοντες οι αυτούς, εαν σπονΒαϊ ηένωνται, άξουσιν 
ενσεν εξουσι τα εττιτηοεια. 7. ο οε ήρωτα ει αυτοις 
τοΐς άνΒράσι σττένΒοιτο ίοΰσι και άττιούσιν, ή και 
τοις άΧλοις εσοιντο σττονΒαί. οι Βέ "Αττασιν εφα- 
σαν, μέχρι αν βασιλεΐ τα, τταρ ύμων Βιαγγελθη. 8. 
€7Γ€ΐ Βέ ταύτα ειπον, μ€ταστησάμ€νος αυτούς 6 
Κλέαρχος εβούλεύετο. και εΒόκει τάς σπονΒάς 
ττοιείσθαι ταχύ, και καθ* ησυχίαν ελθείν τε επί τα 
έττιτηΒεια και Χαβεΐν. 9. 6 Βέ Κλέαρχος εϊττε, 
Αοκεϊ μεν κάμοϊ ταύτα' ου μέντοι ταχύ ηε άτταη- 
ηε\ω, άλλα Βιατρίψω εστ αν όκνησωσιν οι άθελοι 
μη άττοΒόξγ) ημΐν τάς σττονΒας ττοιησασθαί' οίμαί 
γβ μέντοι, εφη, καϊ τοις ήμετέροις στρατιώταις τον 
αυτόν φόβον τταρέσεσθαι. εττεϊ δε εΒόκει καιρός 
είναι, άττήγγεΧλεν ότι σττένΒοιτο, καϊ ευθύς ηηείσθαι 
έκελευε ττρός τάττιτηΒεια. 

10. Και οι μεν ήγούντο, Κλέαρχος μέντοι εττο- 
ρεύετο τας μεν σττονΒάς ττοιησο μένος, το Βέ στρά- 
τευμα έχων εν τάζει, καϊ αυτός ωιτισθοφυΧάκει. και 
ένετύηχανον τάφροις καϊ αύλωσιν νΒατος ττΧήρεσιν 
ως μη Βύνασθαι Βιαβαίνειν άνευ γεφυρών άλλ' 
εττοιονντο Βιαβάσεις εκ των φοινίκων οι ήσαν 
εκττετττωκότες, τους Βέ καϊ εξέκοτττον. 1 1 . καϊ 
ενταύθα ην Κλέαρχον καταμαθεΐν ως εττεστάτεί, 
εν μεν τη αριστερά χειρϊ το Βόρυ έχων, εν Βέ τη 

7• (τοις) Ιυνσι, Ρ. σπένδοιντο τοις ςισιονσι η τοις, θ. — 
ϊσοιντο, 3.. Ι), ά. θ., ίίιοοίΗεΓ Μ 88. έσονται. 
8. ταχύ τ€, *αϊ καΡ ήσνχίαν ί?ν#.. Β. 



III. 12— 15.] ΑΝΑΒΑδΙδ. II. 61 

δεξιά βακτηρίαν καϊ ει τις αύτω δοκοίΐ] των προς 
τούτο τεταγμένων βλακεύειν, Εκλεγόμενος τον επιτή- 
δειον επα.σεν αν, καϊ άμα αυτός προσελάμβανεν εις 
τον πηλόν έμβαίνων ώστε πάσιν αίσγύνην είναι 
μη ου συσπουδάζειν. 12. καϊ ετάχθησαν μεν προς 
αυτού οί τριάκοντα ετη γεγονότες' επεϊ 8ε καϊ 
Κλέαρχον εώρων σπουδάζοντα, προσεΧάμβανον καϊ 
οί πρεσβύτεροι. 13. πολύ δέ μάλλον 6 Κλέαρ- 
χος έσπευδεν ύποπτεύων μη άει οΰτω πλήρεις είναι 
τάς τάφρους ϋδατος' ου γαρ ην ώρα οία το 
πεδίον άρδειν άλλ , ίνα ήδη πολλά προφαίνοιτο 
τοις "Ελλησι δεινά εις την πορείαν, τούτου ένεκα 
βασιλέα ύπώπτευεν επι το πεδίον το ϋδωρ άφει- 
κέναι. 

14. Πορευόμενοι δε άφίκοντο εις κώμας όθεν 
απέδειξαν ο ι ηγεμόνες λαμβάνειν τά επιτήδεια, 
ένήν δε σΐτος πολύς καϊ οίνος φοινίκων και οξος 
εψητον από των αυτών. 15. αύται δέ αϊ βάλανοι 
τών φοινίκων οίας μεν εν τοις "Ελλησιν βστί,ν ίδεΐν 
τοις οικέταις άπέκειντο, αϊ δέ τοις δεσπόταις άπο- 
κείμεναι ήσαν άπόλεκτοι, θαυμάσιαι τό κάλλος και 
το μέγεθος, ή δέ οψις ήλεκτρου ουδέν διέφερε, τάς 
δέ τινας ξηραίνοντες τραγήματα άπετίθεσαν. καϊ 

11. επαιεν αν, ττι. 8ιιί(ΐ3.3, νοο. επιτήδειος. 

12. πρόςαντον: προς αυτόν, Μ38. προς *αντό*, Ρ. Κ. 

13. άφιεναι, Ο. II). άφικεναι, 'ά. ά. ΐ. ξ. ί. 1ί. άφηκεναι, 1. Α. 
15. ανται. ί,ίΐιτΙΐθΓ, ϋ. Β. Ρ. Κ. ανται, Μ88. : ΑΐβθΠΕΒίΐδ, 

XIV. 18., Ηϋδ οορϊθά ίτοΐϊΐ ενην δβ σίτος ... Ιο κεφαλαλγές δε. 

Ηίδ Γ63(1ίη§ 18 ανται δε αχ βάλανοι ονκ εστίν ίδεϊν : 

8οΚ\νθί§ΗίΕα8εΓ ηαδ οΐιαη^βά ανται ίηΐο αντα\. δοπιβ Μ88. οί 
Χβηορίιοη Ιιανε μεν ίιι ρΐαοε οι μη. 5ββ 8αί ίΐαδ, ν. άπέκειντο : 
\ν!ΐ6Γ6 αύται ίδ οηήΐΐθΐΐ. — τάς δε τίνες. Ό. 



62 ΧΕΝ01Ή0Ν. [III. 16—19. 

ην καϊ παρά, πότον ηδύ μεν, κεφαλαλγές δε. 16. 
ενταύθα και τον εγκέφαλον τού φοίνικος πρώτον 
εφαγον οί στρατιώται, και οι πολλοί εθαύμασαν τό 
τ€ εϊδος καϊ την ιδιότητα της ηδονής, ην δε σφόδρα 
και τούτο κεφαλαλγές. 6 δε φοίνιξ όθεν εζαιρεθείη 
6 εγκέφαλος όλος αύαίνετο. 

17. Ενταύθα έμειναν ημέρας τρεΐς' και παρά 
μεγάλου βασιλέως ηκε Τισσαφέρνης, καϊ 6 της 
βασιλέως γυναικός αδελφός, και άλλοι Πέρσαι τρεΐς' 
δούλοι δε πολλοί εΐποντο. επει δε απήντησαν αύτοΐς 
οί των Ελλήνων στρατηγοί, έλεγε πρώτος Τισ- 
σαφέρνης δι έρμηνέως τοιάδε. 18. Έγώ, ώ άνδρες 
"Ελληνες, γείτων οικώ τη Ελλάδι, καϊ επει υμάς 
είδον εις πολλά κακά και αμήχανα έμπεπτωκότας, 
εύρημα εποιησάμην ει πως δυναίμην παρά βασιλέως 
αίτήσασθαι δούναι εμοϊ άποσώσαι υμάς εις την 
Ελλάδα, οΐμαι γάρ άν ουκ άγαρίστως μοι εζειν 
ούτε προς υμών, ούτε προς της πάσης Ελλάδος. 19. 
ταύτα δε γνούς ήτούμην βασιλέα, λέγων αύτω δτι 
δικαίως άν μοι χαρίζοιτο, οτι αύτω Κύρόν τε 
επιστρατεύοντα πρώτος ήγγειλα, και βοήθειαν έχων 
άμα τη αγγελία άφικόμην, και μόνος των κατά τους 
"Ελληνας τεταγμένων ουκ εφυγον, άλλα διήλασα 
καϊ συνέμιξα βασίλεΐ εν τω ύμετέρω στρατοπέδω, 
ένθα βασιλεύς άφίκετο επεϊ Κύρον άπέκτεινε, και 

16. όλος εξηυαίν€το, "Β. όλως εξαναίνετο. ΑΐΙΐθΠΕΒίΐδ, II. 28. 
80Π16 Μ88. έξηραίνετο: εξηναίνετο ΐδ ΡοΓδοη'δ βπιεηίΐαΐΐοη. 

18. πεπτωκότας, Μ88. εμπεπτωκότας. 8υί(ΐ3.8, V. εύρημα. — 
οίμαι "γαρ ουκ αν, Ρ. — εξειν, Μ88. Β. Ρ. Κ. εχειν, Ό. &ηά 
δυίάαδ, ν. άχαριστεΐν. — της Έλλάδοί απάσης, Β. Ρ. Κ. τ, 
άλλης π. Έ. δυίάαδ. 



III. 20—24.] ΑΝΑΒΑδΙδ. II. 63 

τους ξύν Κύρω βαρβάρους έδιωξα συν τοΐσδε τοις 
παρούσι νυν μετ εμού, οΐπερ αύτω είσι πιστότατοι. 
20. και περί μεν τούτων ύπέσχετό μοι βουΧεύσα- 
σθαι, ερεσθαι δε με υμάς έκέλευσεν ελθόντα τίνος 
ένεκεν εστρατεύσατε επ αυτόν, και συμβουλεύω 
ύμΐν μετρίως άποκρίνασθαι, ίνα μοι εύπρακτότερον 
ρ εάν τι δύνωμαι αγαθόν ύμϊν παρ' αυτού δια- 
πράζασθαι. 

21. Προς ταύτα μεταστάντες οι "Ελληνες εβου- 
λεύοντο' και άπεκρίναντο, Κλέαρχος δ' ελεγεν 
Ήμεΐς ούτε συνήλθομεν ως βασιλεΐ πολεμήσοντες, 
οΰτ επορευόμεθα επι βασιλέα, άλλα πολλας προ- 
φάσεις Κύρος εΰρισκεν, ώς και συ ευ οίσθα, ϊνα 
υμάς τε άπαρασκευάστους λάβοι και ημάς ενθάδε 
άναηάηοι. 22. επει μέντοι ήδη αυτόν εωρώμεν εν 
δεινω όντα, ήσχύνθημεν και θεούς και ανθρώπους 
προδούναι αυτόν, εν τω πρόσθεν χρόνω παρέχοντες 
ημάς αυτούς ευ ποιεΐν. 23. επει δέ Κύρος τέθνηκεν, 
ούτε βασιλεΐ άντιποιούμεθα της αρχής, οΰτ εστίν 
Οτου ένεκα βουλοίμεθ' αν την βασιλέως χωράν 
κακώς ποιεΐν, ούδ' αυτόν άποκτεΐναι αν εθέλοιμεν, 
πορευοίμεθα δ' αν οϊκαδε, ει τις ημάς μη λυποίη' 
άδικούντα μέντοι πειρασόμεθα σύν τοις θεοΐς άμν- 
νασθαί' εάν μέντοι τις ημάς και ευ ποιών ύπάρχη, 
και τούτου εις γε δύναμιν ούχ ήττησόμεθα ευ 
ποιούντες. ό μεν ούτως εϊπεν. 

24. Άκουσας δε ό Τισσαφέρνης εφη, Ταύτα εγώ 

22. ή8η ίωρωμεν αυτόν, Β. Κ. 

23. πορενόμίθα δ« οϊκαδβ, 3.. Ι), πορ^νόμίθα, αίδο ίη ά. 6.- 
αδικουιταί, &. ά. 6. *άδικονντας*, Ρ. 



64 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 25—29. 

άτταγγελώ βασιλεΐ, και ύμΐν πάλιν τα παρ εκείνον 
μεχρι> δ' αν εγώ ηκω αϊ σπονδαϊ μενόντων άηοράν 
δε ήμεΐς παρέξομεν. 25. και εις μεν την ύστεραίαν 
ούχ ήκεν ώσθ' οι "Ελληνες εφρόντιζον τη δε 
τρίτη ηκων ελεγεν οτι διαπεπ ραγμένος ηκοι παρά 
βασιλέως δοθήναι αύτω σώζειν τους "Ελληνας, 
καίπερ ττάνυ πολλών άντιλε<γόντων ώς ουκ άξιον εϊη 
βασιλεΐ άφεΐναι τους εφ 1 εαυτόν στρατευσαμένους. 
26. τελο? δε είπε, καϊ νυν εξεστιν ύμΐν πιστά λα- 
βείν παρ ημών, η μην φίλίαν παρέξειν ύμΐν την 
χωράν καϊ άδόλως άπάζειν εις την Ελλάδα άηοράν 
παρέχοντας* οπού δ' αν μη η πρίασθαι, λαμβάνειν 
υμάς εκ της χώρας εάσομεν τα επιτήδεια. 27. υμάς 
δ' αυ ήμΐν δεήσει όμόσαι η μην πορεύεσθαι ώς δια, 
φιλίας άσινώς σΐτα καϊ ποτά λαμβάνοντας οπόταν 
μή άγοράν παρέχωμεν ην δε παρέχωμεν άγοράν, 
ώνουμένους εξειν τά επιτήδεια. 28. ταύτα εδοξε, 
καϊ ώμοσαν καϊ δεξιάς εδοσαν Τισσαφέρνης και ό 
της βασιλέως γυναικός αδελφός τοις των Ελλήνων 
στρατηγοΐς καϊ λοχαγοΐς, και ελαβον παρά των 
Ελλήνων. 29. μετά δε ταύτα Τισσαφέρνης είπε, 
Νύν μεν δη άπειμι ώς βασιλέα' επειδάν δε δια- 
πράξωμαι α δέομαι, ηζω συσκευασάμενος ώς άπάΊςων 
υμάς εις την Ελλάδα, καϊ αυτός άπιών επί την 
έμαυτού αρχήν. 

26. οπού 6^ αν μη 7Γαρίχω/Λ6ΐ/αγοράΐ',Κ.αηάα11Μ88.6χοθρΙα.(1. 

ου 
Ιπ. δ' αν παρ. άγ., \). : ΐΐΐθ \νίΐο1θ οίαιίδθ, εχοερί τ] πρίασθαι, 
οπιΐΐΐεά ίη β. (Οοιηρ. Ι. 5., 6. Ό.) 

27. πορςνςσθαι, Μ88. πορεΰσϊσθαι., δίβρΗαη. Ό. — όπ. μ. 
η αρ. άγ. Ρ. 

29. €/:ά£ων, α. β. ά. 



IV. 1—4] ΑΝΑΒΑ8Ι8. II. 65 

IV. Μετά τ αυτά περιέμενον Τισσαφέρνην οι τε 
"Ελληνες και Άριαΐος εγγύς αλλήλων εστρατοπε- 
δευμένοι ημέρας πλείους ή εϊκοσιν. εν δε ταύτας 
άφικνούνται προς 'Αριαΐον καϊ οι αδελφοί καϊ οί 
άΧλοι αναγκαίοι, καϊ προς τους συν εκείνω Περσών 
τίνες, παρεθάρσυνόν τε καϊ δεξιάς ενίοις παρά βα- 
σιλέως εφερον μη μνησικακήσειν βασιλέα αύτοΐς 
της συν Κύρω επιστρατείας, μηδέ άλλου μηδενός 
των παρωχημένων. 2. τούτων δε <γι<γνομένων ενδη- 
\οι ήσαν οι περί Άριαΐον ήττον προσέ-χοντες τοις 
"Ελλησι τον νουν ώστε καϊ δια τούτο τοις μεν 
ποΧλοΐς τών Ελλήνων ουκ ήρεσκον, άλλα προσ- 
ιόντες τω Κλεάργω ελεγον καϊ τοις άλλοις στρατη- 
γοΓς, 3. ΤΙ μένομεν ; η ουκ έπιστάμεθα Οτι βασι- 
λεύς ημάς άπολέσαι αν περί παντός ποιήσαιτο, ϊνα 
και τοις άλλοις "Ελλησι φόβος εϊη £πι βασιλέα 
μέηαν στρατεύειν ; καϊ νυν μεν ημάς υπάγεται 
μένειν διά το διεσπάρθαι αύτω το στράτευμα' έπήν 
δε πάλιν άλισθη αύτω η στρατιάς ούκ εστίν όπως 
ούκ επιθήσεται ήμΐν. 4. ϊσως δε που ή άποσκάπτει 
τι, ή α,ποτειχίζει, ώς άπορος η η οδός. ου ηάρ ποτέ 
εκών γε βοϋλησεται ημάς ελθ όντας είς την Ελλάδα 

1. μετά δε ταύτα, ά. Β. (δβ) Ρ. — π. τών συν εκείνω, β. ά. π. 
τών εκείνων, Ά. Οοιηρ. Ι. 10.3. — παραθαρσύνοντες ... φέ- 
ροντες, Β. — βί/404, ϋ. Κ. — παρωχημένων, Β.. Ι), β. παροιχο- 
μένων, Κ. 

2. {τον) Α., Β. Ρ. — κα\ δια τούτο .... ουκ ηρεσκον, 
Ά. β. ά. β. η. ς. κα4 τούτο .... ουκ ήρεσκεν, 8. Κ. 

3. €177, 3.. 6., Β. ή, Ό. Ρ. Κ. — μη στράτευε ιν, Ά. Β. — απά- 
γεται, α. β Γ. §. 1ι. ί. 1ί. 1. : 1ι. ίδ αΐΐβΐ'θά Ιο υπάγεται β^ αηοΐΙιβΓ 
ϊι&ηά. — έπάν, Ό. έπειδάν, Κ. 

4. άπορος εϊη, ά. ο. ά. 6. Β. *η*, Ρ. — τΌν βασιλέα α. Ι), ο. 
ά. 6. η. ϋ. Ρ. την βασιλέως Βύναμιν, Β. Κ. 



66 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. δ— 8• 

άπα^'βΐλαι, ώς ημείς τοσοίδε οντες ένικώμεν τον 
βασιλέα επι ταϊς θύραις αυτοί), και κατα^ελάσαντες 
άπήλθομεν. 

5. Κλέαρχος δε άπεκρίνατο τοις ταΰτα Χέγονσιν, 
Ε<γά> ενθυμούμαι μεν καϊ ταύτα πάντα' εννοώ δ' 
οτι ει νυν άπιμεν, δόξομεν επι πολεμώ άττιέναι καϊ 
•πάρα τάς σπονδάς ποιεΐν. έπειτα πρώτον μεν ά<γο- 
ράν ουδείς παρέξει ήμΐν, ουδέ όθεν επισιτιούμεθα' 
αύθις δε 6 ήηησόμενος ουδείς εσταΐ' καϊ άμα ταΰτα 
ποιούντων ημών ευθύς Άριαΐος άφεστήζεΐ' ώστε 
φίλος ήμΐν ουδείς Χελείψεται, άλλα και οι πρόσθεν 
όντες πολέμιοι ήμΐν έσονται. 6. ποταμός δ' ει μεν 
τις καϊ άλλος άρα ημΐν εστί διαβατέος ουκ οϊδα' 
τον δ' οΰν Εύφράτην οϊδαμεν οτι αδύνατον διαβηναι 
κωλυόντων πολεμίων, ου μεν δη αν μάγεσθα'ι 
ηε δέτ} νππεΐς εισιν ήμΐν ξύμμαγοι, των δε πολε- 
μίων Ιππείς εισιν οι πλείστοι και πλείστου άξιοϊ 
ώστε νικώντες μεν τίνα αν άποκτείναιμεν ; ήττωμέ- 
νων δε ούδένα οίον τε σωθήναι. 7. εγώ μεν ονν 
βασιλέα ω ούτω ποΧλά εστί τά σύμμαγα, εϊπερ 
προθυμεΐται ημάς άπο\εσαι, ουκ οϊδα ο,τι δει αυτόν 
όμόσαι και δεξιάν δούναι καϊ θεούς επιορκήσαι και 
τά εαυτού πιστά άπιστα ποιήσαι "ΕλΧησί τε καϊ 
βαρβάροις. Τοιαύτα πολλά ελεγεν. 

8. Έν δε τούτω ηκε Τισσαφέρνης έχων την εαυτού 
δύναμιν ώς εις οίκον άπιών, και Ό ράντας την εαυτού 

5. εν πολ. Ά. \). ά. η. Β. — οπόθεν. — άφεστήξει : άποσταίη, 
ε. Ι), ά. β. ς, 

6. οϊδαμεν, Ά. Β. ά. β. η. — ϊσμεν, Ό. Β. * οϊδαμεν *, Ρ. Κ. 
— ηττωμ. γε μην, Β. 

7. ούτω πολλά, α. Ι), πολλά όντως, Β. Ρ. Κ. 



IV. 9— 1ί3.] ΑΝΑΒΑδΙδ. II. 67 

δύναμιν ήγε δε καϊ την θυγατέρα την βασιλέως 
επί γάμω. 9. εντεύθεν δε ήδη Τισσαφέρνους ηγου- 
μένου καϊ άγοράν παρέχοντος έττορεΰοντο' επο- 
ρεύετο δε καϊ Άριαΐος το Κύρου βαρβαρικόν έχων 
στράτευμα άμα Τισσαφέρνει καϊ ^Ορόντα, καϊ ξυνε- 
στρατοπεδεύετο συν έκείνοις. 10. οι δε "ΕΧΧηνες 
ύφορώντες τούτους αυτοί εφ> εαυτών εχώρουν ηγε- 
μόνας έχοντες. εστρατοπεδεύοντο δε εκάστοτε 
απέχοντες άΧΧήΧων παρασάγγην και μείον, εφυ- 
Χάττοντο δε αμφότεροι ώσπερ ποΧεμίους άΧΧήΧους, 
και ευθύς τούτο ύποψίαν παρεΐχεν. 1 1 . ενίοτε δε 
καϊ ξυΧιζόμενοι εκ του αυτού, καϊ χόρτον καϊ άΧΧα 
τοιαύτα ξυΧΧέγοντες, πΧηγας ενέτεινον άΧΧηΧοις' 
ώστε και τούτο εχθραν παρείχε. 12. διεΧθόντες δε 
τρεις σταθμούς άφίκοντο προς το Μηδίας κάλούμε- 
νον τείχος, καϊ παρήΧθον εϊσω αύτοΰ. ην δε ωκοδο- 
μημένον πΧίνθοις όπταΐς εν άσφάΧτω κειμέναις, 
εύρος είκοσι ποδών, νψος δε εκατόν μήκος δ' εΧέ- 
γετο είναι εϊκοσι παρασαγγών απέχει δε Βαβυ- 
Χώνος ού ποΧύ. 13. εντεύθεν δ' επορεύθησαν 
σταθμούς δύο παρασάγγας οκτώ, καϊ διέβησαν 
διώρυχας δύο, την μεν επι γέφυρας, την δ' εζευγμέ- 
νην πΧο'ιοις έπτά' αύται δ' ήσαν άπό του Τίγρητος 
ποταμού" κατετέτμηντο δε εξ αυτών καϊ τάφροι 
επι την χώραν, αϊ μεν πρώται μεγάΧαι, έπειτα δ' 
εΧάττους, τέΧος δε καϊ μικροί οχετοί ώσπερ εν τή 
ΈΧΧάδι επί τας μεΧίνας' και άφικνούνται επι τον 
Τίγρητα ποταμόν, προς ω πόΧις ην μεγάΧη και πο- 

12. Μηδΐίας, Μ88. ρβΓίιαρδ αΐΐ. 8θθ 1.7.15. 

13. προςον, α. — Σιτάκη, Ρ. Κ. 



68 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 14—19. 

Χυάνθρωπος ύ] όνομα ΊΖιττάκη, άπ^ουσα του ποτα- 
μού σταδίους πεντεκαίδεκα. 14. οι μεν ούν "ΕΧΧηνες 
παρ' αυτήν έσκήνησαν εγγύς παραδείσου μεγάλου 
και καΧοΰ καϊ δασέος παντοίων δένδρων οι δε 
βάρβαροι διαβεβηκότες τον Τίγρητα ου μέντοι κατα- 
φανείς ήσαν. 

15. Μετά δε το δεΐπνον ετυχον εν περιπατώ 
δντες προ των όπΧων Πρόξενος και Έενοφων και 
προσεΧθων άνθρωπος τις τ/ρώτησε τους προφύΧακας 
που αν ϊδοι Πρόξενον ή ΚΧέαρχον Μένωνα δε ουκ 
εζήτει, και ταύτα παρ ^Αριαίου ων του Μένωνος 
ξένου. 16. επεϊ δε Πρόξενος είπεν οτι αυτός ειμί ον 
ζητείς, εϊπεν ό άνθρωπος τάδε. "Επεμψε με Άριαΐος 
και Άρτάοζος, πιστοί οντες Κύρω και ύμΐν εΰνοι, 
και κεΧεύουσι φυΧάττεσθαι μη ύμΐν επιθώνται της 
νυκτός οι βάρβαροι" εστί- δε στράτευμα ποΧύ εν τω 
πΧησίον παραδείσω. 17. καϊ παρά την γέφυραν του 
Τίγρητος ποταμού πέμψαι κεΧεύουσι φυΧακήν, ως 
διανοείται αύτην Χύσαι Τισσαφέρνης της νυκτός, εάν 
δύνηται, ως μη διαβήτε άλλ' εν μέσω άποΧηφθητε 
του ποταμού και της διώρυχος. 18. άκούσαντες 
ταύτα άηουσιν αυτόν παρά τον ΚΧέαρχον καϊ 
φράζουσιν ά Χέγει. ό δε Κλέαρχος άκουσας ετα- 
ράγθη σφόδρα καϊ εφοβεΐτο. 19. νεανίσκος δέ τις 
των παρόντων έννοήσας είπεν ως ουκ άκόΧουθα εϊη 



14. έσκήνησαν, Ά. 1>.ά. β. ϊσκήνωσαν, Β. — ον μέντοι γς, 
Β. Κ. (γ«), Ρ. 

16. ςϋνοι,Ά. €ννοί, Β. Ρ. Κ. 

17. (πι την γ. Ρ. Κ. — ήνπ(ρ δ. Β. Κ. (άν πςρ. Ρ. — 
άπολαψθήτξ, α. ϋ• ά. 1ι. ί. 1ί. 1. Α. 



IV. "20— 23.] ΑΝΑΒΑ8Ι5. II. 69 

τό τε επιθήσεσθαι καϊ Χύσειν την γέφνραν. δήΧον 
γαρ οτι επιτιθεμένους ή νικάν δεήσει ή ήττασθαι. 
εάν μεν ονν νικώσι, τι δει αυτούς Χύε>ν την γέφυραν ; 
ουδέ γάρ αν ποΧΧαϊ γέφυραι ώσιν εχοιμεν αν οποί 
φυγόντες ημείς σωθώμεν. 20. εαν δε ημείς νικώ- 
μεν, ΧεΧυμένης της γέφυρας ούχ εξουσιν εκείνοι οποί 
φύγωσιν ουδέ μην βοηθήσαί ποΧΧών όντων πέραν 
ουδείς αύτοΐς δυνήσεται ΧεΧυμένης της γέφυρας. 

21. Άκουσας δε 6 Κλέαρχος ταύτα ήρετο τον άγ- 
γεΧον πόση τις εϊη χώρα η εν μέσω του Τίγρητος καΧ 
της διώρυχος. 6 δε ειττεν οτι ποΧΧή, και κώμαι 
ενεισι και 7τόΧεις ποΧΧαϊ και μεγάΧαι. 22. τότβ δη 
καϊ εγνώσθη οτι οι βάρβαροι τον άνθρωττον ύπο- 
πέμψαιεν, όκνοΰντες μη οι "ΕΧΧηνες διεΧόντες την 
γέφυραν μένοιεν εν τη νήσω ερύματα έχοντες ένθεν 
μεν τον Τίγρητα, ένθεν δε την διώρυχα' τα, δ' επιτή- 
δεια εχοιεν εκ της εν μέσω χώρας ποΧΧης καϊ αγαθής 
οΰσης, και των εργασομένων ενόντων είτα δε και 
αποστροφή γένοιτο ει τ^«? βούΧοιτο βασιΧεα κακώς 
ποιεΐν. 23. μετά ταύτα άνεπαύοντο' επι μεντοι την 
γέφυραν όμως φυΧακήν έπεμψαν και ούτε επέθετο 
ουδείς ούδαμόθεν, ούτε προς την γέφυραν ουδείς ηΧθε 



19. τό έπιθίσθαι και λΰσαί, Ι), η. η. το έπιθησζσθαι τό \νσαι, 
ά., ύ\β οίΗβΓϊ» Η&νβ ΐΗθ Γ63.(ϋη§ ίη ΐΗβ ΙθχΙ. — έπιθεμένονς, 
8.. β. Β. — σωθώμ€ν, Ε. Ι). Β. σωθείημεν ί\ϊ6 ΟΐΙΐβΓ Μ 88. 
σωθέϊμεν, Ό. Ρ. — οπον, ΐ). η. Β. 

20. έάν δ' αυ, Β. (αυ), Ρ. — οπον Μ 88. Β. οποί, δίβρΗ. 
— όντων περ αν, 3,. Η. ί. 1ζ. 1. Α. 

22. δκλθύντςς, Μ88. δίβλόι^τβί, Ηοίζπιαηη, αΐί&β ΧγΙαηάβΓ. 
— Ύιγ. (ποταμόν), Β. Ρ. — έργασαμένων, 3. 6. έργασμένων, 6. 

23. μετά δε ταντα, Β. (^δ/), Ρ. 



70 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 24—27. 

των ποΧεμίων, ως οι φυΧάττοντες άπήγγεΧΧον. 
24. επειδή δε εως εγένετο, διέβαινον την γέφυραν 
εζευγμενην πΧοίοις τριάκοντα κάί επτά ως οϊόν τε 
μάλιστα πεφυλαγμένως' εζήγγεΧλον γάρ τίνες των 
πάρα Τισσαφέρνους 'ΕΧΧήνων ως διαβαινόντων μέλ- 
Χοιεν επιθήσεσθαι. αλλά ταύτα μεν ψευδή ην 
διαβαινόντων μεντοι 6 Γλούς αύτοΐς επεφάνη μετ 
άΧΧων σκοπών ει διαβαίνοιεν τον ποταμόν επειδή 
δε εϊδεν, φχετο άπεΧαύνων. 

25. ^ Από δε του Τίγρητος επορεύθησαν σταθμούς 
τέτταρας παρασάγγας εϊκοσιν επί τον Φύσκον ποτα- 
μόν, το εύρος πΧεθρου' επήν δε γέφυρα, και ενταύθα 
ωκεΐτο πόΧις μεγάλη τ} όνομα 'ίίπις' προς ην απήν- 
τησε τοΐς'ΈΧΧησιν 6 Κύρου και Άρταξέρξου νόθος 
αδελφός από λούσων κάί Έκβατάνων στρατιάν 
πολλήν άγων ως βοηθήσων βασιλεΐ' κάί επιστήσας 
το εαυτού στράτευμα παρερχομένους τους "Ελληνας 
εθεώρει. 26. 6 δε Κλέαρχος ήγεϊτο μεν εις δύο, 
επορεύετο δε άΧλοτε κάί άλλοτε εφιστάμενος. όσον 
δε [αν] χρόνον το ήγούμενον τού στρατεύματος επι- 
στήσειε, τοσούτον ην ανάγκη χρόνον δι όλου τού στρα- 
τεύματος γίγνεσθαι την επίστασιν ώστε το στρά- 
τευμα κάί αύτοΐς τοις "ΕλΧησι δόζαι πάμποΧυ είναι, 
κάί τον Πέρσην εκπεπΧιγχθαι θεωρούντα. 27. εντεύ- 
θεν δε επορεύθησαν δια της Μηδίας σταθμούς έρημους 
εξ παρασάγγας τριάκοντα εις τας Παρυσάτιδος κώμας 
της Κύρου κάί βασιλέως μητρός, ταύτας Τισσα- 

24. ςπιτίθεσθαι, Ρ. — «Γ« δε εΓδει/, Β. Κ. 

25. 6(9. τού?*Κλλ. Β. Κ. 26. αν... επιστί], Κ. 

27. Μηδίας, δίερίι&ηυδ. Μήδειας, ρΓοβίώΙγ &11 ΐΗβ Μ88. 



IV. 28— V. 4.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. II. 71 

φέρνης Κύρω επεγγελών διαρπάσαι τοις "ΕΧλησιν 
επέτρεψε πλην άνδραπόδων. ενήν δε σίτος πολύς και 
πρόβατα και άλλαχρήματα. 28. εντεύθεν δ' έπορεύθη- 
σαν σταθμούς έρημους τετταρας παρασάγγας εϊκοσι 
τον Τίγρητα ποταμον εν αριστερά έχοντες, εν δε τω 
πρώτω σταθμω πέραν τον ποταμον πολις ωκεΐτο 
μεγάλη καϊ ευδαίμων όνομα Καιναί, εξ ης οι βάρ- 
βαροι διήγον επι σχεδίαις διφθερίναις άρτους, τυρούς, 
οίνον. 

V. Μετά ταύτα άφικνούνται επι τον Ζάπαταν 
ποταμον, το εύρος τεττάρων πλέθρων. καϊ ενταύθα 
έμειναν ημέρας τρεϊς' εν δε ταύταις νποψίαι μεν 
ήσαν, φανερά δε ουδεμία εφαίνετο επιβουλή. 2. εδοξεν 
ούν τω Κλεάρχω Ιςυηηενέσθαι τω Τισσαφέρνει καϊ ει 
πως δύναιτο παύσαι τάς υποψίας πρϊν εζ αυτών 
πολεμον γενέσθαί' καϊ επεμ.ψέ τίνα ερούντα ότι ξυγ- 
γενέσθαι αύτω χρήζει. 6 δε έτοίμως εκελευεν ήκειν. 
3. επειδή δε ξυνηλθον, λέγει 6 Κλέαρχος τάδε. 
Έγώ, ώ Τισσαφέρνη, οϊδα μεν ήμΐν όρκους γεγενη- 
μένους καϊ δεξιάς δεδομένας μη άδικήσειν άΧλήλονς' 
φυ\αττόμενον δε σε τε ορώ ως πολεμίους ημάς, και 
ήμεϊς όρώντες ταύτα άντιφυλαττόμεθα. 4. επεϊ δε 
σκοπών ου δύναμαι οντε σε αϊσθεσθαι πειρώμενον 
ημάς κακώς ποιεϊν, εγώ τε σαφώς οϊδα οτι ημείς γε 
ούδ" επινοούμεν τοιούτον ουδέν, εδοξέ μοι εις λόγους 

1• Ζάπαταν, β. ά. ζάπαντα, Ά. Ζάβατον, Β. Ρ. Κ. 

2. χρί/ζα., α. Ι), ο. Ρ. χρίΐζοί, Β. Ό. Κ. — εκελςυσεν, Β. Κ. 
(κελζν(σ)€ν, Ρ. 

3. (76 ορώ, Κ. 

4. ουδέν δνναμαι, Β. ον(δεν), 6ΐα, Ρ. ου ΟίΑγ, α. Ι), ά. — 
αίσθίσθαί, Β. Ρ. 



72 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 5—9. 

σοι εΧθεΐν, όπως ει Βυναίμεθα εξεΧοιμεν άΧΧήΧων 
την άπιστίαν. 5. καϊ γαρ οΙΒα ανθρώπους ήδη τους 
μεν εκ ΒιαβοΧης τους Βε και εξ υποψίας, ο'ί φοβηθεντες 
άΧΧήΧους φθάσαι βουΧόμενοι πρϊν παθεΐν εποίησαν 
ανήκεστα κακά τους οΰτε μεΧΧοντας οΰτ αΰ βουΧομέ- 
νους τοιούτον ούΒέν. 6. τας ουν τοιαύτας άγνωμο- 
σύνας νομίζων συνουσίαις μάΧιστα αν παύεσθαι ήκω, 
και ΒιΒάσκειν σε βούΧομαι ώς συ ήμΐν ουκ ορθώς 
άπιστεΐς. 1 . πρώτον μεν γαρ καϊ μεγιστον οι θεών 
ημάς όρκοι κωΧύουσι ποΧεμίους είναι άΧΧήΧοις' 1 όστις 
Βε τούτων σύνοιΒεν αύτω παρημεΧηκώς, τούτον εγώ 
οΰποτ αν εύΒαιμονίσαιμι. τον «γαρ θεών πόΧεμον 
ουκ οΙΒα οΰτ άπο ποίου αν τάχους ούτε οποί αν τις 
φεύγων άποφύγοι, οΰτ εις ποιον αν σκότος άποΒραίη, 
οΰθ* όπως αν εις εχυρον χωρίον άποσταίη. πάνττ/ 
«γαρ πάντα τοις θεοΐς ΰπογα, καϊ πανταχη πάντων 
ϊσον οι θεοί κρατοΰσι. 8. περί μεν Βή τών θεών τε και 
τών όρκων ούτω γιγνώσκω, παρ* οΐς ημείς την φιΧίαν 
συνθεμένοι κατεθεμεθα' τών δ' ανθρωπίνων σε εγώ 
εν τω παρόντι νομίζω μεγιστον είναι ήμΐν αγαθόν. 
9. συν μεν γαρ σοϊ πάσα μεν 6Β6ς εύπορος, πάς Βε 
ποταμός Βιαβατός, τών τε επιτηΒείων ουκ απορία" 

5. ή&. άνθ. Β. — οντ αν βονλομενονς, Ά. 6. αν οπήΐΐεά 5^ 
Ρ. Κ. 

7. πρώτον μεν γαρ . . . . κρατονσι φΐοΐβά ϊ>γ 8ΐοΙ)3ειΐ8. 
Ο&ίδί. Ι. ρ. 442. τον γαρ θεών ποΚςμον ουκ οιδα νπό ποίον αν 
τάχονς οντ€ οποί αν τις φενγων, βίο. 6. β. ; βΐΐΐ 6. Ιΐ38 νψ' 
όποιον : 3.. ά. 83ΐηβ 3.8 Ι), θ. : εχοθρΐ οποίαν ίη ρΐαοβ οί' οποί αν. 
Ο. Ρ. Κ. υιηίΐ οντ€ οποί άν. — πάνττ), Ό. πάντη, Β. Ρ. Κ. 

8. τών όρκων, όρκων, Ά. — παρ οΐς, 6. ΜαΓθί. * ΐΐΐβ ΟίΙΐβΓ 
Μ58. 3ηά Κ. παρ ονς, ριοβα&Ι}• Λε Ιπιε Γε&4ίη§. — ί'γωγ€, Β. 
εγω(γ€), Ρ. 

9. πα. μεν ημϊν, Β. Κ. — τών δ' (π. Β. Ρ. Κ. 



V 10 — 13.] ΑΝΑΒΑδΙδ. II. 73 

άνευ δε σου πάσα μεν Βιά σκότους η όΒός' ουδέν γαρ 
αύτης επιστάμεθα' πάς δε ποταμός Βόσπορος, πάς δε 
όχΧος φοβερός, φοβερώτατον δ' έρημία' μεστή γαρ 
πο\\?)ς απορίας εστίν. 10. ει 8ε 8η καϊ μανέντες 
σε κατακτείναιμεν, άΧΧο τι αν ή τον εύεργέτην 
κατακτείναντες προς βασιΧέα τον μέγιστον έφορον 
άγο)νιζοίμεθα ; όσων δε δτ) καϊ οίων αν εΧπίδων εμαυ- 
τόν στερησαιμι, ει σε τι κακόν επιγειρησαιμι ποιεϊν, 
ταύτα Χέξω. 1 1 . εγώ γαρ Κΰρον έπεθύμησά μοι 
φίΧον γενέσθαι νομίζων των τότε ίκανώτατον είναι 
ευ ποιεϊν ον βούΧοιτο• σε δε νυν όρώ την τε Κύρου 
δύναμιν καϊ γώραν εγοντα καϊ την σεαυτοΰ αργτ\ν 
σώζοντα, την δε βασιλέως δύναμιν, η Κύρος ποΧεμία 
εχρήτο, σοϊ ταύτην ξνμμαγον οΰσαν. 1*2. τούτων 
δε τοιούτων όντων τις ούτω μαίνεται όστις ου βού- 
Χεταί σοι φίΧος είναι ; άΧΧά μην ερώ γαρ καϊ ταύτα 
εξ ων εχω εΧπίδας και σε βουΧησεσθαι φ'ιΧον ημίν 
ειναΐ' 13. οίδα μεν γαρ ύμϊν Μυσούς Χυπηρούς 
όντας, ους νομίζω αν συν τη παρούση Βυνάμει ταπει- 
νούς ύμϊν παρασγείν οΙΒα δε καϊ ΠισίΒας' ακούω δε 
καϊ άΧΧα έθνη ποΧΧά τοιαύτα είναι, α οϊμαι αν παύ- 
σαι ενο'χΧούντα άει τη υμετέρα εύΒαιμονία. Αιγυ- 
πτίους δε, οϊς μάΧιστα υμάς νύν γιγνώσκω τεθυμωμέ- 

10. Ζφορον, ε. 6. ά. β. η. βφίδροί/, Ό. Ρ. Β. Κ. δββ Βογπθ- 

ΠΙΕηη'β ΠΟίβ. — αλλοτι ή τον .... πολςμήσωμεν, Ά. πο\(μη- 
σομςν, β. ά. β. η. \νΗίοίι ίηάίοίΐΐθδ αηοίΗβΓ Γβαάίησ : άλλο τι 
αν. . . . ποΧεμήσομεν, Ρ., \ν1ιίοΗ 18 ηοί ο^βοΐίοηαβίθ. 8ε€; 
Ρ.'β ηοίθ. 

11. ον(άν), Ρ. Κ. 

12. αλλά μην βρω γαρ ... . (13). οιδα μεν γαρ .... Οοίηρ. 
III. 2. 11. 

13. Πεισι'όαί, Β. 

Ε 



74 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 14—18. 

νους, ουκ ορώ ποία δυνάμει συμμαχώ χρησάμενοι 
μάΧΧον άν κοΧάσεσθε της νυν συν εμοϊ ούσης. 
14. άλλα μην εν γε τοις πέριξ οίκούσι συ, ει μεν 
βούΧοιό τω φίΧος είναι, ώς μέγιστος αν εϊης, ει δέ τις 
σε Χυποίη, ως δεσπότης άναστρέφοιο έχων ημάς 
ύπηρέτας, όσοι ουκ αν του μισθού ένεκα μόνον ύπηρε- 
τοϊμεν, άλλα και της χάριτος ης σωθέντες υπό σου 
σοι αν εχοιμεν δικαίως. 15. εμοϊ μεν δη ταύτα πάντα 
ενθυμουμένω οΰτω δοκεΐ θαυμαστόν είναι τό σε ημΐν 
άπιστεΐν ώστε καϊ ηδιστ άν άκούσαιμι τό όνομα τις 
ούτως εστί δεινός Χέγειν ώστε σε πεϊσαι Χέγων ώς 
ημείς σοι επιβουΧεύομεν. Κλέαρχος μεν οΰν τοσαΰτα 
ειπε' Τισσαφέρνης δε ώδε άπημείφθη. 

16. '^λλ' ήδομαι μέν, ώ ΚΧέαρχε, άκούων σου 
φρόνιμους Χόγους' ταύτα γαρ γιγνώσκων ει τι εμοϊ 
κακόν βουΧεύοις άμα άν μοι δοκεϊς και σαυτω κακό- 
νους είναι, ώς δ' άν μάθης ότι ούδ' άν ύμεΐς δικαίως 
ούτε βασιΧεΐ οιίτ' εμοϊ άπιστοίητε, άντάκουσον. 1 7. ει 
γαρ υμάς εβουΧόμεθα άποΧέσαι, πότερα σοι δοκού- 
μεν ιππέων πΧηθους άπορεϊν ή πεζών ή όπΧίσεως, εν η 
υμάς μέν βΧάπτειν ικανοί εϊημεν άν, άντιπάσχειν δε 
ουδείς κίνδυνος; 18. άλλα χωρίων επιτηδείων ύμΐν 
επιτ'ιθεσθαι άπορεϊν άν σοι δοκού μεν; ου τοσαύτα 
μέν πεδία ά ύμεΐς φ'ιΧια οντά συν ποΧΧω πόνω διαπο- 



14. όσοι, Ε. θ. ϊ. §. ί. 1ί. 1. όσον, Ό. οι σοι, Ό. Β. Ρ. Κ. 
— ης, Ά. \>. Ρ. ην, Β. 

16. και άκονων, 3.. 1). Β. — βου\(ν€ΐς, ά. βουλ€ν€ς, Ά. — δοκης, 
Μ88. δοκ€Ϊς, ΡοΓδοη. — άπιστοίητ€, ΜϋΓθΙϋβ'δ οοη]θοΙ. 6. 
άπιστοι ητ€, 3.. ά. άποσταίητ€, ΐΐΐβ οίΗθΓ Μ88. 

18. πώ. ημ. φίλ. Β. Ο. (6(1. 1829.) Κ. πβδ. (α υμ*1ς ημΐν) 
φιλ. 6ί0. Ρ. — βονλώμεθα, &. 6. * βουλοίμεθα*, Ρ. 



V. 19— 23.] ΑΝΑΒΑ818. II. 7.5 

ρεύεσθε, τοσαύτα δε όρη ύμΐν οράτε όντα πορευτέα, α 
ημίν εξεστι προκαταΧαβούσιν άπορα ύμΐν παρεχειν, 
τοσούτοι δ' είσί ποταμοί εφ* ών εξεστιν ημίν ταμιεύε- 
σθαι όπόσοις αν υμών βουΧώμεθα μάχεσθαι; είσί δ' 
αυτών ους ούδ' αν παντάπασί διαβαίητε, εί μη ημεΐς 
υμάς διαπορεύοιμεν. 19. εί δ' εν πάσι τούτοις ηττω- 
μεθα, άΧΧα τό γέ του πυρ κρείττον του καρπού εστίν 
ον ημείς δυναίμεθ 1 αν κατακαύσαντες Χιμόν ύμΐν άντι- 
ταξαι, ω ύμεΐς ούδ' εί πάνυ αγαθοί εϊητε μάχεσθαι 
αν δύναισθε. 20. πώς αν οΰν έχοντες τοσούτους 
πόρους προς το ύμΐν ποΧεμεΐν, και τούτων μηδένα 
ήμΐν επικίνδυνον, έπειτα εκ τούτων πάντων τούτον 
αν τον τρόπον εζεΧοίμεθα ος μόνος μεν προς θεών 
άσεβης, μόνος δε προς ανθρώπων αισχρός ; 21. παν- 
ταπασι 8ε απόρων εστί και αμήχανων και άνάγκτ) 
εχομενων, καϊ τούτων πονηρών, οΐτινες εθέΧουσι δι 
επιορκίας τε προς θεούς και απιστίας προς ανθρώ- 
πους πράττειν τι. ούχ ούτως ημείς, ώ ΚΧέαρχε, 
ούτε άΧόγιστοι ούτε ηΧίθιοί εσμεν. 22. άΧΧά τι δη 
υμάς εξόν άποΧεσαι ούκ επί τούτο ηΧθομεν ; εν ϊσθι 
δτι ό εμός έρως τούτου αίτιος τό τοϊς'ΈΧΧησιν εμε 
πιστόν γενέσθαι, και ω Κύρος άνέβη ζενικω δια 
μισθοδοσίας πιστεύων τούτω εμε καταβήναι δί' 
ευεργεσίας ίσχυρόν. 23. όσα δε μοι ύμείς χρήσιμοι 
εστε, τα μεν καϊ σύ είπας, τό δε μεγιστον εγώ οΐδα' 
την μεν γαρ επί τϊ) κεφάΧΐ) τιάραν βασιΧεΐ μόνω 
εζεστιν όρθήν εχειν, την δ' επί τη καρδία ϊσως αν 
υμών παρόντων και έτερος εύπζτώς βχοι. 

19. ήττώμεθα, 1ί. — δνναισθί, ΡοΓβοη. δΰνησθβ, Μ88. 

22. τό τοϊς, 8. Ι), ά. 6. Β. *τοΰ* τοις, Ρ. τοΰ τοίς, Κ. 

23. βστβ, Μ88. ΐσβσθί, 8. ϋ.~ (ϊπας, α. 6. Β. αττβί, Ό.Ρ. 



7β ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 24—29. 

24. Ταύτα ειπών εδοζε τω Κλεαρχω αληθή λέγειν 
και εϊπεν, Ουκ ούν, εφη, οΐτινες τοιούτων ημΐν είς 
φιλίαν υπαρχόντων πειρώνται διαβάλλοντες ποίήσαι 
πολεμίους ή μας άξιοι εισι τα έσχατα παθεΐν; 25. Και 
εγώ μεν γε, εφη 6 Τισσαφέρνης, ει βούλεσθέ μοι οι 
τβ στρατηγοί και οι λοχαγοί έλθεΐν εν τω έμφανεΐ, 
λέξω τους προς έμέ Χέζοντας ως συ εμοί επιβουλεύεις 
και τι) συν εμοί στρατιά. 26. Έγώ δέ, εφη 6 Κλέαρ- 
χος, άξω πάντας, και σοι αυ δηλώσω όθεν εγώ περί 
σου ακούω. 27. εκ τούτων δη των λόγων ό Τισσα- 
φέρνης φϊλοφρονού μένος τότε μεν μένειν τβ αυτόν 
εκέλευσε και σύνδειπνον εποιησατο. ττ} δέ ύστεραία 
ό Κλέαρχος ελθών επί το στρατοπεδον δηλός τ ην 
πάνυ φιλικώς οίό μένος διακεϊσθαι τω Τισσαφέρνη 
και α ελεγεν εκείνος άπήγγελλεν, βφη τβ χρήναι ιεναι 
πάρα Τισσαφέρνην ους εκέλευσε* καϊ οι αν ελεγχ- 
θώσι διαβάλλοντες των Ελλήνων, ώς προδότας 
αυτούς και κακόνους τοΐς'Έλλησιν οντάς τιμωρηθή- 
ναι. 28. ύπώπτευε δέ είναι τον διαβάλλοντα Μέ- 
νωνα, είδώς αυτόν και συγγεγενημένον Τισσαφέρνει 
μετ ' Άριαιου και στασιάζοντα αύτω και επιβουλεύ- 
οντα, όπως το στράτευμα άπαν προς εαυτόν λαβών 
φίλος η Τισσαφέρνει. 29. έβούλετο δε και ό 
Κλέαρχος άπαν το στράτευμα προς εαυτόν εχειν την 

24. ε'ίτινες, &, Β. — ποι. πολ. α. Ι). πο\. ποι. Β. 

25. ελθ. 4ν τ. ερφ. Β., β. εν τ. ε'μφ. ελθ. Β. 8ίΐϊΐϋίΐΓ (ϋίΓθΓ- 
611068 ίΐΐ Ιΐΐ6 ΟΓ(ΐ6Γ οίΐΐιβ \νοΓΟ« ββίννββη α. β. Άΐϊά Ιΐΐ6 ΟΓ(ϋη&ΓΥ 
Γ6&Γΐίη§ ΟΟΟϋΓ ρ6Γρ6ΐϋ&11^. ε7Τ. εμοί Τ€, Β. 

27. άπήγγειλε, Β. — δ. τω Τισσαφέρνει. 8θ1ΐ3εί. 8υ§§68ί8 
αύτώ Τισσαφέρνην : *τον Τισσαφέρνη*, Ρ. — έξεΧεγχθωσι, 
Β. Ρ. Κ. 

29. ηβονλετο, &. 



γ. .,0—35.] ΑΝΑΒΑδίδ. II. 77 

ηνώμην, και τους παραΧυπούντας εκποδών είναι, 
ιών δέ στρατιωτών άντέΧε<γόν τίνες αύτώ μη Ιέναι 
πάντας τους Χοχαγούς καϊ στρατηγούς μηδέ πι- 
στεύειν Τισσαφέρνει. 30. 6 δέ Κλέαρχος Ισχυρώς 
κατέτεινεν, εστε διεπράξατο πέντε μέν στρατηγούς 
Ιέναι*, είκοσι δέ Χοχα^ούς' συνηκόΧούθησαν δέ ώς 
εις άγοράν καϊ τών άΧΧων στρατιωτών ώς διακό- 
σιοι. 

3 1 . Έπει δέ ήσαν επί ταΐς θύραις ταΐς Τισσαφέρ- 
νους, οι μεν στρατηγοί παρεκΧήθησαν εϊσω, Πρόξενος 
Βοιώτιος, Μένων ΘετταΧός, Ά^ίας Αρκάς, Κλέ- 
αρχος Αάκων, Σωκράτης Αχαιός" οι δε Χοχα^οϊ 
επι ταΐς θύραις εμενον. 3*2. ου ποΧΧω δε ύστερον 
από του αυτοί) σημείου οϊ τ' ένδον ξυνεΧαμβάνοντο 
και ο Ι εζω κατεκόπησαν. μετά δέ ταύτα τών βαρ- 
βάρων τινές ιππέων δια του πεδίου εΧαυνοντες ωτινι 
έντιηχάνοιεν "ΕΧΧηνι η δούΧω ή έΧευθέρω πάντας 
εκτεινον. 33. οι δέ "ΕΧΧηνες την τε ίππασίαν αυ- 
τών έθαύμαζον εκ του στρατοπέδου όρώντες καϊ ο,τι 
εποίουν ημφιηνόουν, πριν Νίκαρχος Αρκάς ηκε φεύ- 
<γων τετρωμενος εις την γαστέρα και τα έντερα εν ταΐς 
χερσίν έχων, καϊ είπε πάντα τα ^ε^ενημενα. 34. εκ 
τούτου δη οι "ΕΧΧηνες έθεον επι τά όπΧα πάντες 
έκπεπΧηημένοι καϊ νομίζοντες αύτίκα ηξειν αυτούς 
επϊ το στρατόπεδον. 35. οι δέ πάντες μέν ουκ ηΧ- 
θον, Άριαΐος δέ και 'Αρτάοζος καϊ Μιθριδάτης, οι 
ήσαν Κύρω πιστότατοι" ο δέ τών 'ΕΧΧήνων έρμηνεύς 
εφη καϊ τον Τισσαφέρνους άδεΧφόν σύν αύτοΐς όράν 

33. ημφηγνόονν, Ε. (1. 

35. Μίθρηδάτψ, Ά. \>- Μιβραδάτης, ά. 



78 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 36— 40. 

καϊ γιγνώσκειν ξυνηκολούθουν δε και άλλοι Περσών 
τεθωρακισμένοι εις τριακόσιους. 36. ούτοι έπεϊ 
εγγύς ήσαν, προσελθείν εκέλευον ει τις εϊη των Ελ- 
λήνων ή στρατηγός ή λοχαγός, ϊνα άπαγγείλωσι τα 
παρά βασιΧέως. 37. μετά ταύτα εξήλθον φυΧαττό- 
μενοι των Ελλήνων στρατηγοί μεν Κλεάνωρ Όρχο- 
μένιος καϊ Χοφαίνετος ^,τυμφαλιος, ξύν αύτοΐς δε 
Έενοφών Αθηναίος, όπως μάθοι τα περί Προξένου" 
Χειρίσοφος δ' ετύγχανεν απών εν κώμη τινϊ ξύν 
άΧΧοις επισιτιζό μένος. 38. εττει δε έστησαν εις 
έπήκοον, είττεν Άριαΐος τάδε. Κλέαρχος μεν, ώ 
άνδρες" ΕΧΧηνες, επεϊ επίορκων τε εφάνη και τάς 
σπονδάς Χύων, έχει την δίκην καϊ τέθνηκε, Πρόξενος 
δε και Μένων ότι κατήγγειλαν αυτού την επιβουλήν 
εν μεγάλη τιμή είσιν. υμάς δε 6 βασιλεύς τα όπλα 
άπαιτεϊ' αυτού γαρ είναι φησιν, επείπερ Κύρου 
ήσαν του εκείνου δούλου. 

39. Προς ταύτα άπεκρίναντο οι "Ελληνες, έλεγε 
δε Κλεάνωρ 6 Όρχομένιος' *Ι2 κάκιστε ανθρώπων 
Άριαΐε και οι άλλοι όσοι ήτε Κύρου φίλοι, ουκ αισγύ- 
νασθε οΰτε θεούς οΰτ ανθρώπους, οϊτινες όμόσαντες 
ήμΐν τους αυτούς φίλους καϊ εχθρούς νομιεΐν, προδόντες 
ημάς σύν Τισσαφέρνει τω ά^εωτάτω τε καϊ πανουρ- 
γοτάτω τους τε άνδρας αυτούς οΐς ωμνυτε άπολωλέ- 
κατε καϊ τους άλλους ημάς προδεδωκότες ξύν τοις 
πολεμίοις ε'φ' ημάς έρχεσθε. 40. ό δε Άριαϊος είπε, 

37. (πισιτιζομενοις, α. 

38. όβασ. ά. ά. ε. Ι). ? Β. Ρ. 8εβ ΌίηάοΓΓ'δ ηοίε, Π. 4 4. 
(6(1. 1829). — αυτού, Η. Ι), ά. 6. αύτον, Β. Ρ. εαυτού, Ό. Κ. 

39. ως άπολωλέκατΐ, ϋ. Κ. (ώϊ)' Β• ^• ως ηο ^ 1Ώ Ρ• &(; - 
εοπ3ίη§ Ιο ί&ιτ1ΐ6Γ. 



V. 41— VI. 4.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. II. 79 

Κλέαρχος γάρ πρόσθεν επιβουλεύων φανερός έγένετο 
Τισσαφέρνει τε καϊ Όρόντα, και πάσιν ημΐν τοϊς ξύν 
τούτοις. 41. επί τούτοις Άενοφών τάδε είπε. Κλέ- 
αρχος μεν το'ινυν ει πάρα τους όρκους έλυε τάς σπον- 
δάς, την δίκην εχεί' δίκαιον γάρ άπόλλυσθαι τους 
επιορκούντας' Πρόξενος δε καϊ Μένων επείπερ είσϊν 
υμέτεροι μεν εύεργέται, ημέτεροι δε στρατηγοί, πέμ- 
ψατε αυτούς δεύρο' δήλον γάρ οτι φίλοι γε οντες 
αμφοτέροις πειράσονται καϊ ύμΐν καϊ ημΐν τα βέλ- 
τιστα ξυμβουλεύειν. 42. προς ταύτα οι βάρβαροι 
πολύν χρόνον διαλεχθέντες άΧλήλοις άπήλθον ουδέν 
άποκρινάμενοι. 

VI. Οι μεν δη στρατηγοί οΰτω ληφθέντες άνή- 
χθησαν ως βασιλέα και άποτμηθέντες τάς κεφάλας 
ετελεύτησαν, εις μεν αυτών Κλέαρχος ομολογουμένως 
εκ πάντων των εμπείρως αυτού εχόντων δόξας γενέ- 
σθαι άνηρ και πολεμικός καϊ φιλοπόλεμος εσχάτως. 
2. και γαρ δη εως μεν πόλεμος ην τοις Λακεδαιμο- 
νίου προς τους ^Αθηναίους παρέμενεν έπει δε ειρήνη 
έγένετο, πείσας την αυτού πόλιν ως οι Θράκες άδι- 
κούσι τους "Ελληνας, και διαπραζάμενος ως εδύνατο 
παρά των εφόρων εξέπλει ως πολεμήσων τοις υπέρ 
Χερρονήσου και Περίνθου Θρα,ξίν. 3. ε'ττεί. δε μετα- 
γνόντες πως οι έφοροι ηδη εξω οντος αυτού άποστρέ- 
φειν αυτόν επειρώντο εζ Ισθμού, ενταύθα ούκέτι 
πείθεται, αλλ* ωχετο πλέων εις Έλλήσποντον. 4. εκ 
τούτου καϊ έθανατώθη υπό τών εν ττ) Σπάρτη τελών 

41. «Γ. ΤΟνΤ. Μ, Β. (&'), Ρ. 



80 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 5—8. 

ώς άπειθών. ηΒη δε φυγάς ων έρχεται προς Κύρον. 
και όποίοις μεν Χόγοις έπεισε Κνρον άΧΧη γέηραπται' 
ΒΊΒωσι δε αύτω Κύρος μύριους Βαρεικούς' 5. ό δε 
Χαβών ουκ επϊ ρα-θυμίαν ετράπετο, άλλ' άπό τούτων 
των χρημάτων συΧΧεξας στράτευμα εποΧεμει το<λ 
Θραξί, καϊ μάχη τε ενίκησε καϊ άττο τούτον Βη έφερε 
καϊ ηγε τούτους, καϊ ποΧεμών Βιεγενετο μέχρι Κύρος 
εΒεήθη του στρατεύματος" τότε δε άπηΧθεν ως ξύν 
εκείνω αν ποΧεμήσων. 

6. Ταύτα ούν φιΧοποΧεμου μοι Βοκεΐ ανδρός έργα 
είναι, όστις εξόν μεν είρήνην εχειν άνεν αισχύνης και 
βλάβης αίρεΐται ποΧεμεϊν, εξόν δε ραθυμεΐν βούΧεται 
πονεΐν ώστε ποΧεμεϊν, εξόν δε χρήματα εχειν ακιν- 
δύνως αίρεΐται ποΧεμών μείονα ταντα ποιεΐν. εκείνος 
δε ώσττερ εις παιΒικά ή εις άΧλην τινά ήΒονην ηθεΧε 
Βαπανάν εις πόΧεμον ούτω μεν φιΧοττόΧεμος ην. 
7. ποΧεμικός δε αν ταύτη εΒόκει είναι οτι φιΧοκίν- 
Βννός τε ην καϊ ημέρας καϊ νυκτός άγων επϊ τους 
ιτοΧεμίους και εν τοις Βεινοϊς φρόνιμος, ώς οι παρόν- 
τες πανταχού πάντες όιμοΧόγουν. 8. και αρχικός 
δ 1 ε'λέγετο είναι ώς δυνατόν εκ του τοιούτον τρόπον 
οίον κάκεΐνος είχεν. ικανός μεν ηάρ ως τις καϊ άΧΧος 
φροντίζειν ην όπως εχοι ή στρατιά αύτω τα επιτή- 
δεια και παρασκενάζειν ταύτα, ικανός δε και εμποι- 
ησαι τοις παρούσιν ώς πειστεον εϊη ΚΧεάοχω. 



4. προς τον Κνρον, α. ουί ΐΙιοΓΘ 18 ηο οοηβΐδίβηογ ίη ΐΗε 
π83§ο οΓΐΙιβ αΓίίοΙβ ίη βαοΐι ε&8θ3. Οοπιρ. Ι. 1. 8. 10. 

5. ηγ€ τοντονς, Β.. Ο. ηγςν αντονς, Β. — τότ€ δη, δ. Β. 

6. (ίρηνην αγβιι/, Β. 

8. ί'ξοι, ϊ §. ί|«, ί. οοΓΓθΟίεά Ιο ϋξοι. (ξίΐ, Κ. 



VI. 9—14.] ΑΝΑΒΑδίΒ. II. 81 

9. τούτο δ' εποίει εκ του χαλεπός είναι• και ηαρ 
όραν στυγνός ην, και τι) φωνί} τραχύς, εκόλαζέ τε αεί 
ισχυρώς, καϊ όργί} ενίοτε, ώς και αύτω μεταμέλειν 
εσθ 1 οτε. και γνώμτ) δ' εκόλαζεν ακολάστου γαρ 
στρατεύματος ουδέν ηγεϊτο όφελος είναι, 10. αλλά 
και λέγειν αυτόν εφασαν ώς δεοι τον στρατιώτην 
φοβεΐσθαι μα,ΧΧον τον άρχοντα ή τους πολεμίους, ει 
μέΧΧοι η φυΧακας φυΧάξειν η φίΧων άφεξεσθαι ή 
άπροφασίστως ίέναι προς τους πολεμίους. 11. εν 
μεν ουν τοις δεινοΐς ηθελον αύτοϋ άκούειν σφόδρα και 
ουκ άΧΧον τ)ροΰντο οι στρατιώταΐ' και γαρ το στυ- 
γνόν τότε φαιδρόν αύτοϋ εν τοις άΧΧοις προσώποις 
εφασαν φαίνεσθαι, και το χάλεπόν ερρωμενον προς 
τους πολεμίους εδόκει είναι, ώστε σωτήρων καϊ 
ούκέτι χάλεπόν εφαίνετο' 12. οτε δ' εζω του δεινού 
γενοιντο και εξείη προς άΧΧους αρχόμενους άπιέναι, 
ποΧΧοί αυτόν άπελειπον το γαρ επίχαρι ουκ εΐχεν, 
αλλ' αεί χαλεπός ην και ώμός' ώστε διεκειντο προς 
αυτόν οι στρατιώται ώσπερ παίδες προς διδάσκαΧον. 

13. και γαρ ούν φιλία μεν και εύνοια, επόμενους 
ουδέποτε εϊχεν οϊτινες δε ή υπό πόλεως τεταγμένοι 
η υπό του δεισθαι η άΧΧη τινί ανάγκη κατεχόμενοι 
παρείησαν αύτω, σφόδρα πειθομενοις εχρητο. 

14. επεί δε ήρξαντο νικάν ξύν αύτω τους πολεμίους, 

9. αΐεί, ΟΠίίΐΙβά ίη α. — ώ$•, Ε. Ι), ωστΐ, Β. ώί(τί), Ρ. 

10. φύλακας, Η. Α. δίοβδευβ, II. ρ. 386. 

11. άλλου, &. Ι). (1. β. ί. πι 2. 6. φ οπιίΐΐείΐ βγ Β. ϋ. Κ. 
*<&λο«*, Ρ. 

12. αρχόμενους, Μ88. ; άρχομ,ένοις, 3, \)&ά οοη]εοΙυΓβ οί 
8ΐερ1ι&η. ίοίΐοΑνεά 1>γ ΗυΙοίιίηδοη, Ρ.: ϋ. ΓβοοπιπιεικίΒ άρχον- 
τας. — άπίλιπορ, α. 6. (1. Γ, 1ι. ί. 1ί. 1. Α. Β. 

Ε 5 



82 ΧΕΝΌΡΗΟΝ. [VI. 15—20. 

ήδη μεγάΧα ην τα χρησίμους ποιοΰντα είναι τους 
συν αυτω στρατιώτας' τό τε γαρ προς τους πολε- 
μίους θαρραΧεως εχειν παρήν, καϊ το την παρ εκείνου 
τιμωρίαν φοβεΐσθαι αυτούς εύτακτους εποίει. 
15. τοιούτος μεν δη άρχων ήν' άρχεσθαι δε υπό άλ- 
λων ου μάλα εθέΧειν εΧέγετο. ην δε οτε ετεΧεύτα 
άμφϊ τα πεντήκοντα ετη. 

16. Πρόξενος δε 6 Βοιώτιος ευθύς μεν μειράκιον 
ων επεθύμει γενέσθαι άνήρ τα μεγάλα πράττειν 
Ικανός' καϊ δια ταύτην την επιθυμίαν έδωκε Γοργία 
άργύριον τω Λεοντίνω. 17. ε'ττεί δε συνεγενετο 
εκείνω, ικανός νομίσας ήδη είναι καϊ άρχειν καϊ φίλος 
ών τοις πρώτοις μη ήττάσθαι ευεργετών, ηλθεν εϊς 
ταύτας τας σύν Κύρω πράξεις* και ωετο κτήσε- 
σθαι εκ τούτων όνομα μέγα καϊ δύναμιν μεγάΧην καϊ 
χρήματα ποΧΧά' 18. τοσούτων δ' επιθυμών σφό- 
δρα ενδηΧον αν και τούτο εΊχεν οτι τούτων ούδεν αν 
θεΧοι κτασθαι μετά αδικίας, άΧΧα σύν τω δικαίω 
και καΧω ωετο δεϊν τούτων τνγχάνειν, άνευ δε τού- 
των μη" 19. άρχειν δε καΧών μεν κάί αγαθών δυνα- 
τός ην ου μέντοι οΰτ αιδώ τοις στρατιώταις εαυτού 
οΰτε φόβον ικανός εμποιήσαι, άΧΧα καϊ ησχύνετο 
μάΧΧον τους στ ρατ κότας ή οι αρχόμενοι εκείνον και 
φοβούμενος μάΧΧον ήν φανερός τό άπεχθάνεσθαι 
τοις στρατιώταις ή οι στρατιώται τό άπιστεΐν εκείνω. 
20. ωετο δε άρκεΐν προς τό άρχικόν είναι και δοκεΐν 
τον μεν καΧώς ποιοΰντα επαινεϊν, τον δε άδικοΰντα 
μη επαινεΐν. τοιγαρούν αυτω οι μεν καΧοί τε κάγα- 

14. ήδ. μεγ. Ά. β. μεγ. τβ. Β. 



VI. 21—26.] ΑΝΑΒΑδΙδ. II. 83 

θοι των συνόντων εύνοι ήσαν, οι Βέ άΒικοι επεβού- 
λευον ώς εύ μεταχειριστώ οντι. οτε Βέ άπέθνησκεν ην 
ετών ώς τριάκοντα. 

21. Μένων Βέ 6 Θετταλος δτ}λθ9 ην επιθυμών μέν 
πλουτεΐν ισχυρώς, επιθυμών Βέ άρχειν όπως πλείω 
λαμβάνοι, επιθυμών Βέ τιμασθαι Ίνα πλείω κερΒαίνοΐ' 
φίλος τ€ εβούλετο είναι τοις μέγιστα Βυναμένοις, ϊνα 
άΒικών μη ΒιΒοίη Βίκην. 22. επί Βέ το κατερ<γάζεσθαι 
ων έπιθυμοίη συντομωτάτην ωετο όΒόν είναι Βια τον 
έπιορκεΐν τ€ καϊ ψεύΒεσθαι και εΊςαπαταν' το δ' 
απλούν και το αληθές ενόμιζε το αυτό τω ηλιθίω 
είναι. 23. στέρεων Βέ φανερός μέν ην ούΒένα, δτω 
Βέ φαίη φίλος είναι, τούτω ενΒηλος εγίγνετο επιβου- 
λεύων. και πολεμίου μέν ούΒενος κατεγέλα, των Βέ 
συνόντων πάντων ώς καταγελών αεί Βιελέγετο. 24. 
και τοις μέν των πολεμίων κτήμασιν ουκ επεβούλευε' 
■χαλεπόν γαρ ωετο είναι τά των φυλαττομενων λαμ- 
βάνειν τά Βέ των φίλων μόνος ωετο ειΒέναι ραστον 
ον αφύλακτα λαμβάνειν. 25. και όσους μέν αν 
αίσθάνοιτο επίορκους και άΒΊκους ώς ευ ώπλισμένους 
εφοβεΐτο, τοις δ' όσίοις καϊ άληθειαν άσκουσιν ώς 
άνάνΒροις επειρατο χρήσθαι. 26. ωσπερ Βέ τις 
άγάλλεται επί θεοσέβεια και αλήθεια καϊ Βικαιότητι, 

21. Μίνων .... χρήσθαι, ςυοίβίΐ βγ 8ίο1)3ειΐδ, Ι. ρ. 83. 
Οθίδί. κςρδάνοι, Μ88. κερδαίνοι, δίοβδΒΐΐδ, ΡοΓδοη.; κερδάντ], 
διιίά&δ, \ν1ιο υηάβΓ ίΗβ 3.Γΐϊο1β Μίνων φΐοίβδ ίτοπι δτ/λοί ην ίο 
άπώλεσεν αυτόν. — * μίγιστον*, Ρ. 

22. το άληθίς : (τό), Ρ. 

24. (Ιδίναι ραστον ον, Ά. 6. ά. β. η. (Ιδίναι ότι ραστον, 
δυίά&δ. (Ιδίναι (Οτι) ραστον, Ρ. 

25. όσους μεν αν &. Ι), ά. 6. όσους μέν ησθάνετο, ΐΗβ οίΗβΓ 
Μ83.: Ό. οηιίΐδ «ι» νπίΗ 8ιπ(1αδ ίΐηά 8ίοΙ>3ευδ, Λ] 8. &. 



84 ΧΕΝΟΡΗΟΝ, [VI. 27—29. 

ούτω Μίνων ηγάλλετο τω εξαπατάν Βύνασθαι, τω 
ττλάσασθαι ψευδή, τω φίλους διαγελάν τον δε μη 
πανούρηον των άπαιΖεύτων άεϊ ενόμιζεν είναι, και 
παρ οις μεν επεγείρει πρωτεύειν φιλία, διαβάΧλων 
τους πρώτους τούτους ωετο δεΐν κτήσασθαι. 27. τό 
δε πειθομένους τους στρατιώτας παρέγεσθαι εκ του 
συναδικεΐν αύτοΐς εμηγανάτο. τιμασθαι δε κάί θερα- 
πεύεσθαι ηξίου επιΒεικνύ μένος οτι πλείστα Βύναιτο 
καϊ εθελοι αν άδικεΐν. εύεργεσίαν δε κατέλεγεν, 
οπότε τις αυτού άφίστατο, οτι χρώμενος αύτω ουκ 
άπώλεσεν αυτόν. 28. και τα μεν 8η αφανή εξεστι 
περί αυτού ψεύΒεσθαι, α δε πάντες ϊσασι ταδ' εστί. 
πάρα, ' Άριστίππω μεν ετι ωραίος ων στρατηηείν 
Βιεπράξατο των ξένων ΙΑριαίω δε βαρβάρω όντι, 
οτι μειρακίοις καΧοΐς ήΒετο, οίκειότατος ετι ωραίος 
ων εγένετο' αυτός δε παιΒικα είχε Θαρύπαν αγένειος 
ων γενειώντα. 29. αποθνησκόντων δε των συστρα- 
τηγων οτι εστράτευσαν επί βασιλέα ζύν Κύρω, 
ταύτα πεποιηκώς ούκ απέθανε, μετά δε τον των 
άλλων θάνατον στρήτηγών τιμωρηθείς υπό βασι- 
λέως άπέθανεν, ούχ ωσπερ Κλέαρχος καϊ οι άλλοι 
στρατηγοί άποτμηθέντες τάς κεφάλας, όσπερ 
τάχιστος θάνατος Βοκεΐ είναι, άΧλά ζών αίκι- 
σθείς ενιαυτόν ως πονηρός λέγεται της τελευτής 
τυγεϊν. 



2(5. πλάσαι, 8υΐ(1&8. 

27. παρασχεσθαι, β. £ §. ί. 1ί. ΠΙ. 1, 4. Β. — οτε .... αφί- 
σταιτο, Μ88. οί' 8ακ1α8, βχοερί Μ8. ί.βκ1. οτ€ . . . άφίστατο, 
Κυ8ΐ. βά. 

29. τάχιστος, &. \>. ά. β. η. κάλλιστος ίη ΐΐΐβ οΐΠΘΓ Μ88. 



VI. 30.] ΛΧΛΒΑ8Ι8. II. 85 

30» Άγιας δε ό Αρκάς καϊ Σωκράτης 6 ^ Αχαιός 
και τούτω άττεθανετην. τούτων δε ούθ' ώς εν ττοΧέμω 
κακών ουδείς κατεγεΧα οντ εις φιΧίαν αυτούς εμεμ- 
φετο. ηστην 8ε άμφω άμφϊ τα πέντε και τριάκοντα 
€τη άπο γενεάς. 

30. τα πεντ( και τριάκοντα, Λ. \). ά. β. Π. 



86 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 1—3. 



Γ. 



Ι. "Οσα μεν Βη εν ττ} άναβάσει ττ} μετά Κύρον οί 
"ΕΧΧηνες έπραξαν μέχρι της μάχης, και όσα επεί 
Κύρος ετεΧεύτησεν εγένετο άπιόντων των 'ΕΧΧήνων 
συν Τίσσαφέρνει εν ταΐς σπονΒαϊς, εν τω πρόσθεν 
λόγω ΒεΒηΧωται. 2. επεί δε οι τε στρατηγοί συνει- 
Χημμένοι ήσαν καί των Χοχαγών και των στρατιωτών 
οί συνεπόμενοι άποΧώΧεσαν, εν ποΧΧί} Βη απορία 
ήσαν οί " ΕΧΧηνες, εννοουμένου μεν ότι επί ταΐς βασι- 
Χέως θύραις ήσαν, κύκΧω Βε αύτοΐς πάντη ποΧΧά 
και έθνη και πόΧεις ποΧέμιαι ήσαν, άηοραν Βε ούΒείς 
ετι παρέξειν εμεΧΧεν, άπεΐχον Βε της 'ΕΧΧάΒος ου 
μείον ή μύρια στάΒια, ήγεμών δ' ούΒεϊς της 6Βοΰ ην, 
ποταμοί Βε Βιεΐργον άΒιάβατοι εν μέσω της οϊκαΒε 
όδοϋ, προύΒεΒώκεσαν Βε αυτούς και οί συν Κύρω άνα- 
βάντες βάρβαροι, μόνοι Βε καταΧεΧειμμενοι ήσαν 
ούΒε ιππέα ούΒένα σύμμαχον έχοντες, ώστε εύΒηΧον ην 
Οτι νικώντες μεν ούΒένα αν κατακάνοιεν, ηττηθέντων 
Βε αυτών ούΒείς αν Χειφθείη. 3. ταύτα εννοούμενοι 
και άθύμως έχοντες όΧίγοι μεν αυτών εις την έσπέραν 

1. εν τί), Κ. άν. οί Έλ. α. ά. εν τ. Κ. άν Έλ. Ι). 6. Οοιηρ. 
V. 1. 1. VII. 1. 1. 

2. εννοούμενοι : ενθυμονμενοι,Β.Ρ. — προυδεδώκασι, 3.. β.ί.β. 
Η. ί. 1ί. 1. Α1ά. προδεδώκασι, Β. — ουδένα αν κατακάνοιεν: κα- 
τακαίνοιεν, Ρ. ονδ' αν ενα κατακάνοιεν, Β. Κ. 



1.4—7.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. III. β? 

σίτου εγεύσαντο, όΧιγοι δε πυρ άνέκαυσαν, επί δε τα 
όπΧα ποΧΧοι ουκ ηΧθον ταύτην την νύκτα, άνεπαύοντο 
δε οπού ετύγχανεν έκαστος, ου δυνάμενοι καθεύδειν 
υπό Χύπης καϊ πόθου πατρίδων, γονέων, γυναικών, 
παίδων, ους ούποτ ενόμιζον ετι οψεσθαι. ούτω μεν 
δη διακείμενοι πάντες άνεπαύοντο. 

4. τ Ην δε τις εν ττ} στρατιά αβνοφών Αθηναίος, 
ος ούτε στρατηγός ούτε Χοχαγός ούτε στρατιώτης ων 
συνηκοΧούθει, άΧΧά Πρόξενος αυτόν μετεπεμψατο 
οίκοθεν ξένος ών αρχαίος" ύπισγνεϊτο δε αύτω, ει 
εΧθοι, φίΧον αυτόν Κύρω ποιήσειν, ον αυτός εφη 
κρείττω έαυτω νομίζειν της πατρίδος, 5. 6 μέντοι 
Έενοφων άναγνούς την επιστοΧην άνακοινούται 2ω- 
κράτει τω Άθηναίω περί της πορείας, και ό Σωκρά- 
της ύποπτεύσας μη τι προς της πόΧεώς οι επαίτιον 
εϊη Κύρω φίΧον γενέσθαι, ότι έδόκει ό Κύρος προθύ- 
μως τοις Λακεδαιμονίοις επί τάς ' Αθήνας συμποΧε- 
μησαι, συμβουΧεύει τω Έενοφωντι έΧθόντα εις ΔεΧ- 
φούς άνακοινωσαι τω θεώ περί της πορείας. 6. ελ- 
θών δ' 6 Έενοφων επήρετο τον ΆπόΧΧω τίνι αν θεών 
θύων και ευχόμενος κάΧΧιστα και άριστα εΧθοι την 
όδόν ήν επινοεί και καΧώς πράΊςας σωθείη. και άνεΐΧεν 
αύτω ό ΆπόΧΧων θεοΐς οϊς έδει θύειν. 7. επει δε 
παΧιν ηΧθε, Χέγει την μαντείαν τω Σωκράτει. ό δ' 

3. ούτω μεν (δη), Ρ. 

4. αύτω, οαιίΐΐβά ΐη Γ. §. ί. 1ί: ίοΓ αύτω ά. \\•ά8 αυτόν : υπ. 
δ. αυτόν, ει ε. φ. Κ. π. Β. \νΜο!ι ίδ ΐΐιβ Γβ3(1ίη§ οία. ννίΐΗ οηΐγ 
ΐΗθ ΟΓηίδβίοη οι αυτόν βθΓοΓΘ Κύρω : (αύτω), Ρ. 

5. επαίτιον : ύπαίτιον, Β. Ρ. Κ. — εΚθόντα, &. Ι), Γ. §. ί. 1ί. Ο 
ε\θόντι, Β. 

6. * θεούς*, Ρ. 



88 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 8—1-2. 

άκουσας ήτιάτο αυτόν οτι ού τούτο πρώτον ήρώτα, 
πότερον Χωον εϊη αύτω πορεύεσθαι ή μένειν, αλλ' 
αυτός κρίνας ιτέον είναι τοΟτ' επυνθάνετο όπως αν 
κάλλιστα πορευθείη. επεί μέντοι ούτως ήρου, ταύτ, 
βφη, χρη ποιεΐν όσα 6 θεός εκέλευσεν. 8. ό μεν δη 
Άενοφών ούτω θυσάμενος οις άνεΐλβν 6 θεός εξέπλει, 
και καταλαμβάνει εν Σάρδεσι Πρόξενον καϊ Κύρον 
μέΧλοντας ηδη όρμάν την άνω όδόν, καϊ συνεστάθη 
Κύρω. 9. προθυμουμένου δε του Προξένου καϊ 6 
Κύρος συμπρούθυμειτο μεΐναι αυτόν, είπε δε οτι, 
€7Γ€ΐδάν τάχιστα η στρατεϊα λήξη, ευθύς άποπέμψειν 
αυτόν. ε'λεγετο δε ό στόλο<? είναι εις Πισίδας. 

10. Έστρατεύετο μεν δη ούτως εξαπατηθείς ούχ 
υπό Προξένου* ου γαρ ηδει την επί βασιλέα όρμην, 
ουδέ άΧλος ουδείς των ΈλΧήνων π\ην Κλεάρχου" 
επεί μέντοι εις Κιλικίαν ηλθον, σαφές πάσιν ήδη 
εδόκει είναι οτι ό στόλος εϊη επί βασιλέα, φοβού- 
μενοι δε την όδόν και άκοντες όμως οι πολλοί δι 
αίσγυνην και άΧλήλων καί Κύρου συνηκολούθησαν 
ων εις καί Έενοφων ην. 1 1. επεΙ δε απορία ην, ελυ- 
πεΐτο μεν σύν τοις άΧλοις καί ουκ εδύνατο καθεύδειν 
μικρόν δ' ύπνου Χαχων εϊδεν δναρ. έδοξεν αύτω 
βροντής γενομένης σκηπτός πεσεΐν εις την πατρωαν 
οΐκίαν, καί εκ τούτου Χάμπεσθαι πάσαν. 12. περί- 
φοβος δ' ευθύς άνη^/έρθη, καί το δναρ πη μεν εκρινεν 

9. συνζπιπροθυμύτο, Ε. ά. 6. συμπροθυμεϊτο, ί. ]ζ. — (Ιπ€ 
δβ αύτω, Ά. — στρατιά, 3.. ΐ. {*. Η. ί. 1ί 1. Α. — απόπεμψαν, 5. 
απόπεμπαν, Ά. *άποπέμι\τ€ΐ*, Ρ. — Πεισίδας, Β. 

10. (του) Προξένου, Ρ. 

11. ηδύνατο, 3.. 

12. πη, Β. Ρ. Κ. 



Ι. 13—16.] ΛΝΑΒΑδΙδ. III. 89 

αγαθόν, ότι εν πονοις ων και κινδύνοις φώς μέγα εκ 
Λ ιός ιδεϊν εδοξε' πη δε καϊ εφοβεΐτο, οτι άπό Διός 
μεν βασιλέως το οναρ εδόκει αύτω είναι, κύκλω δε 
εδόκει λάμπεσθαι το πύρ, μη ου δύναιτο εκ της 
■χώρας εξελθεΐν της βασιλέως, άλλ' εϊργοιτο π άντ ό- 
θεν υπό τίνων αποριών. 

13. Οποιον τι μέντοι έστϊ το τοιούτον οναρ ίδεΐν 
εξεστι σκοπείν εκ των συμβάντων μετά το οναρ. γί- 
γνεται γαρ τάδε. ευθύς επειδή άνηγέρθη, πρώτον 
μεν έννοια αύτω εμπίπτει, τι κατάκειμαι ; η δε ννξ 
προβαίνει" άμα δε τΐ) ήμερα εικός τους πολεμίους 
ήξειν. ει δε γενησόμεθα επί βασιλεΐ, τι εμποδών μη 
ούγι πάντα μεν τα γαΧεπώτατα επιδόντας, πάντα δε 
τα δεινότατα παθόντας ύβριζομένους άποθανεΐν ; 
14. όπως δ' άμυνούμεθα ούδεις παρασκευάζεται ούδε 
επιμελείται, άλλα κατακείμεθα ώσπερ εξόν ήσυχίαν 
άγειν. εγώ ούν τον εκ ποίας πόλεως στρατηγόν 
προσδοκώ ταύτα πράζειν ; ποιαν δ ηλικίαν εμαυτω 
ελθεΐν αναμένω ; ού γαρ εγωγ' βτ* πρεσβύτερος εσο- 
μαι, εάν τήμερον προδώ εμαυτόν τοις πολεμίοις. 15. 
εκ τούτου άνίσταται και συγκαλεί τους Προξένου 
πρώτον λοχαγούς, επεϊ δε συνηλθον, ελεζεν, Έγώ, ώ 
άνδρες λοχαγοί, οΰτε καθεύδειν δύναμαι, ώσπερ οίμαι 
ούδ' ύμεΐς, οΰτε κατακεΐσθαι ετι, ορών εν οϊοις εσμεν. 
16. οι μεν γαρ πολέμιοι δήλον οτι ού πρότερον προς 

13. όποιον μίντοι ?στι δή τό, Ά. Β. — τά&€. εύθυς, 3. : πι 
Α. Άηά ίηβ ρ&γ1Ϊ6γ οάίίίοηδ ΐηε ίυΐΐ ροΐηί ίδ ρΐαοεά εΓΙθγ ςνθΰς. 
(Γοίηρ&Γβ Τηυ^'άίάθδ, Ι. 102. ευθύς (πεώή άνεχώρησαν, 6ίϋ.) 
1.6ϋηο1αν. ροίηΐϋ Ιηυδ: γίγ γ. τάδβ, *ύ. έπ. άνηγίρθη' πρώ- 
τον, βίο. 

16. γαρ 8η, Β. γ-{δή), Ρ. — παρασκενάσασθαι, α. Ι), ά. β. 
παρεσκίνάσθαι, Ό. Β. Ρ. 



90 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 17—30. 

ημάς τον πόλεμον εξέφηναν πριν ενόμισαν καλώς τά 
εαυτών παρασκευάσασθαι, ημών δ' ονδβϊς ουδέν άντε- 
πιμελεΐται όπως ώς κάλλιστα άγωνιούμεθα. 17. καϊ 
μην εί ύφησόμεθα καϊ επϊ βασιλεΐ γενησόμεθα. Τι 
οίόμεθα πείσεσθαι ; δ? καϊ του όμομητρίου καϊ όμο- 
ττατρίου αδελφού καϊ τεθνηκότος ήδη άποτεμών την 
κεφαλήν καϊ την χείρα άνεσταύρωσεν' ημάς δε, οΐς 
κηδεμών μεν ουδείς πάρεστιν, εστρατεύσαμεν δέ επ* 
αυτόν ώς δουλον αντί βασιλέως ποιήσοντες καϊ 
άποκτενουντες εί δυναίμεθα, τι αν οιόμεθα τταθείν ; 
18. άρ ουκ αν επί πάν ελθοι ώς ημάς τα έσχατα 
αϊκισάμενος πάσιν άνθρώποις φόβον παράσχοι του 
στρατεϋσαί ποτέ επ αυτόν ; αλλ' όπως του μη επ 
εκεΐνω γενησόμεθα πάντα ποιητέον. 19. εγώ μεν 
οΰν εστε μεν αϊ σπονδαί ήσαν οΰποτε επαυόμην ημάς 
μεν οίκτείρων, βασιλέα δε καϊ τους συν αύτω μακα- 
ρίζων, διαθεώμενος αυτών οσην μεν χώραν καϊ οΐαν 
εχοιεν, ώς δε άφθονα τά επιτήδεια, όσους δε θερά- 
ποντας, οσα δε κτήνη, χρυσόν δε, έσθήτα δέ. 20. τά 
δ' αυ τών στρατιωτών οπότε ενθυμοίμην οτι τών μεν 
αγαθών πάντων ονδενός ήμΐν μετείη, ει μη πριαίμεθα, 
ότου δ' ώνησόμεθα ηδειν οτι ολίγους έχοντας, άλλως 
δέ πως πορίζεσθαι τά επιτήδεια ή ώνου μένους όρκους 
ήδη κατέχοντας ημάς" ταυτ ουν λογιζόμενος ενίοτε 



17. νφεισομεθα, Γ. §. ί. 1ζ. 

18. ουκ αν ελθοι, 3.. Ι), ά. 6. ουκ £πιπαρέ\θοι, Ο. ουκ έπίπαν 
ελθοι, ΐΗβ οΐΙΐβΓ Μ88. — παράσχοι, 3,. Ι), ά. β. παράσχη, 80ΙΏ6 
βάΐΐίοηδ. — του μη στρατεΰσαι, Ά. Β. Οοίηρ. II. 4. 3. 

19. εστε, ΡοΓδοη. ε στ αν, Μ 8 8. 

20. μη: μή τι, ά. β. — ετι, β. δίθρίιαη. : ΐΗβ οίΗεΓ Μ88. 
αικί Β. 6τι. Ό. Ρ. Κ. «τι. 3θθ II. 6. 24. 



1.21—26.] ΑΝΑΒΑ8Ι3. III. Μ 

τά<? σττονδάς μάΧΧον εφοβούμην ή νύν τον πόΧεμον. 
21. εττει μέντοι εκείνοι εΧυσαν τάς σττονδάς, λβλυ- 
σθαι μοϊ δοκεΐ και η εκείνων ύβρις και η ημετέρα 
υποψία, εν μέσω γαρ ηδη κείται ταΰτα τα αγαθά 
άθΧα όπότεροι αν ημών άνδρες άμείνονες ώσιν, άγω- 
νοθεται δ' οι θεοί εισιν, οι συν ημΐν, ως το εικός, 
έσονται. 22. ούτοι μεν γαρ αυτούς επιωρκηκασιν 
ημεΐς δε πολλά όρώντες αγαθά στερρώς αυτών 
άττειχόμεθα διά τους τών θεών δρκους' ώστε εξεΐναί 
μοι δοκεΐ ίέναι επι τον αγώνα ποΧύ συν φρονήματι 
μείζονι ή τούτοις. 23. ετι δ' ε-χομεν σώματα ίκανώ- 
τερα τούτων καϊ ψύχη και θάΧπη και πόνους φερειν 
ε-χομεν δε και ψυγάς συν τοις θεοΐς άμείνονας' οι 
δε άνδρες και τρωτοί καϊ θνητοί μάΧΧον ημών, ην 
οι θεοί ώσπερ το πρόσθεν νίκην ημΐν διδώσιν. 24. 
άλλ' ϊσως γάρ και άΧΧοι ταύτ ενθυμούνται, προς τών 
θεών μη αναμένω μεν άΧΧους εφ 1 ημάς εΧθεΐν π αρακά- 
Χούντας εττι τά κάΧΧιστα έργα, αλλ' ημείς άρξωμεν 
του εξορμήσαι και τους αΧΧους εττι την άρετήν. 
φάνητε τών Χογαγών άριστοι καϊ τών στρατηγών 
άξιοστρατηγότεροι. 25. κάγώ δε, ει μεν ύμεΐς εθέΧετε 
εξορμάν εττι ταύτα, επεσθαι ύμΐν βούΧομαι, ει δ' 
ύμεϊς τάττετε με ηγεΐσθαι, ούδεν ττροφασίζομαι την 
ήΧικίαν, άλλα καϊ άκμάζειν ηγούμαι ερύκειν άπ' 
εμαυτού τά κακά. 

26. Ό μεν ταύτ εΧεξεν, οι δε λοχαγοί άκούσαντες 



24. 8. Ηε3 α ίαΐΐ 8ΐορ &ίΐθΓ ενθυμούνται, ννΐιίοΐι βροίΐδ ίΐιε 
ΒβηΙεηοΘ. 

26. Β. Ρ. ρΐαοε αίυΐΐ βίορ 3ίΐ€Γ πάντες, Ό. αηά Κ. α οοιηπια. 
— λοχαγοί: αρχηγοί, α. β. ά. ε. η. — λβγ^ι,ίΐ.β.ά.ε.η.Β. λβγοι,ϋ.Ρ. 



92 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 27 — 30. 

ταύτα ήγεΐσθαι εκέΧευον πάντες" πΧήν ΆποΧλω- 
νιδης τις ην βοιωτιάζων ττ) φωνη' ούτος δ' ειπεν οτι 
φΧυαροιη όστις Χεγει άΧλως πως σωτηρίας αν τυχεϊν 
η βασιλέα πείσας, ει δύναιτο, και άμα ηρχετο λέγειν 
τάς απορίας. 27. 6 μέντοι Έενοφών μεταξύ ύπολα- 
βών εΧεξεν ώδε. '/2 θαυμασιώτατε άνθρωπε, συ δε 
76 αύδέ ορών γιγνώσκεις ουδέ άκούων μέμνησαι. εν 
ταύτω γε μέντοι ησθα τούτοις οτε βασιλεύς, επει 
Κύρος απέθανε, μέγα φρονήσας επι τούτω πέμπων 
εκέλευε παραδιδόναι τα οπΧα. 28. επεΙ δε ημείς 
ου παράγοντες, αλλ' εξοπλισάμενοι ελθόντες παρε- 
σκηνήσαμεν αύτω, τι ουκ έποίησε πρέσβεις πέμπων 
και σπονδάς αϊτών και παρέχων τα επιτήδεια, έ'στε 
σπονδών ετνχεν ; 29. έπεϊ δ' αύ οι στρατηγοί καϊ λο- 
χαγοί, ώσπερ δή συ κεΧεύεις, εις λόγους αύτοΐς άνευ 
δπΧων ηλθον πιστεύσαντες ταϊς σπονδαΐς, ου νυν εκεί- 
νοι παιόμενοι, κεντούμενοι, ύβριζόμενοι, ουδέ άποθανειν 
οι τΧήμονες δύνανται, καιμάΧ! οϊμαι ερώντες τούτου ; 
ά συ πάντα ειδώς τους μεν άμύνασθαι κελεύοντας 
φλυαρεΐν φής, πείθειν δε πάλιν κεΧεύεις ιόντας; 
80. εμοϊ δε, ώ άνδρες, δοκεΐ τον άνθρωπον τούτον 
μήτε προσίεσθαι εις ταύτο ήμΐν αύτοΐς, άφεΧο μένους 
τε την Χοχαγίαν σκεύη άναθέντας ώς τοιούτω χρή- 
σθαι. ούτος γαρ καϊ την πατρίδα καταισχύνει και 
πάσαν την ΈλΧάδα, οτι "ΕλΧην ών τοιούτος εστίν. 

27. συ δέ -)/?, α. Β. συ γ€, Ό. Ρ. 

28. (ξωπλισάμζνοί, Ά. έξοπΧίσάμ€νοι, 5. ά. 6. η. έξωπλισ- 

μίνοι, υ. Β. Ρ. Κ. 

29. άμννασθαι, Ά. Ι), ά. άμννεσθαι, Ό. Ρ. Κ. — φ]ίν, €<13. 

αβ.υβυαί. 

30. ίμοι δί':&. 1). Β. οπιΐΐ δί', — άναθέντας. δεε 8αί(1αδ, 
άναθίντ. 



1.31-86] ΑΝΑΒΑδΙδ. III. 9θ 

31. "Εντεύθεν ύποΧαβών Άγασίας ^τυμφάΧιος 
είπεν, 'ΑΧΧά τούτω <γε ούτ€ της Βοιωτίας προσήκει 
ονδεν ούτε της Ελλάδος παντάπασιν, β7ΓβΙ βγω αύτον 
είδον ώσπερ Λυδόν αμφότερα τα ωτα τετρυπημένον. 
και ειχεν ούτως. 5*2. τούτον μεν ούν άπηΧασαν οι 
δε άλλο* πάρα τάς τάξεις ιόντες οπού μεν στρατηγός 
σώος εϊη τον στρατηγόν παρεκάΧουν, οπόθεν δε 
οίγοιτο τον ύποστρατηγόν, Οπου δ' αύ Χοχαγός σώος 
€Ϊτ/ τον Χοχαγόν. 38. επει δε πάντες συνηλθον, είς 
το πρόσΰεν τών οπΧων εκαθεζοντο' καϊ εγένοντο οι 
συνεΧθόντες στρατηγοί και Χοχαγοι άμφϊ τους εκατόν, 
δτε δε ταύτα ήν σχεδόν μέσαι ήσαν νύκτες. 34. εν- 
ταύθα Ιερώνυμος 'ΗΧεΐος πρεσβύτατος ων τών Προ- 
ξένου Χο-χαγών ηρ-χετο Χέγειν ώδε. Ήμΐν, ώ άνδρες 
στρατηγοί καϊ Χοχαγοί, όρώσι τα παρόντα εδοξε καϊ 
αύτοΐς συνεΧθειν καϊ υμάς παρακάλέσαι, όπως βου- 
Χευσαίμεθα εϊ τι δυναίμεθα αγαθόν. Χέξον δ', εφη, 
καϊ συ, ώ Έενοφών, άπερ καϊ προς ημάς. 

35. Έκ τούτου Χέγει τάδε Έενοφών. 'ΑΧΧά 
ταύτα μεν δη πάντες επιστάμεθα οτι βασιΧεύς καϊ 
Τισσαφέρνης ους μεν εδυνήθησαν συνειΧηφασιν 
ημών, τοις δ' άΧΧοις δήΧον οτι επιβουΧεύουσιν, ώς 
ην δύνωνται αποΧέσωσιν. ήμΐν δε γε οΐμαι πάντα 
ποιητέα ώς μήποτ επί τοις βαρβάροις γενώμεθα, 
άΧΧά μάΧΧον ήν δυνώμεθα εκείνοι βφ' ήμΐν. 36. ευ 
τοίνυν επίστασθε οτι ύμεΐς τοσούτοι οντες όσοι νύν 

31. οΰτ€ της βασιλϊίας οϋτ€ της Βθίωτίας : Ά. Χ>. ά. Θ. ΟθΠΙ- 
ρίΐΓβ ννΐΐΗ ΐΗΐδ δβοΐΐοη ϋεΐΏΘΐιίπδ ΡΗαΙβΠϊϋδ, π€ρ\ ίρμηρείας, 
ο!ΐ3ρ. 137. 

32. οπού δ' αν, α. 6πον$ (αν), Ρ. 35 ηδννήθηο~αν, \>, 






94 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 37—40. 

συνεΧηΧύθατε μεγιστον έχετε καιρόν, οι γαρ στρα- 
τιώται ούτοι πάντες προς υμάς βΧέπουσι, καν μεν 
υμάς όρώσιν άθύμους, πάντεςακακοι έσονται" ει Βε 
ύμεΐς αυτοί τε παρασκευαζόμενοι φανεροί ητε επί 
τους ποΧεμίους, καϊ τους άΧΧους παρακάλήτε, ευ 
ϊστε ότι εψονται νμΐν και πειράσονται μιμεΐσθαι. 
37. ϊσως Βε τοι καϊ δίκαιον εστίν υμάς Βιαφέρειν τι 
τούτων, ύμεΐς γάρ εστε στρατηγοί, ύμεΐς ταξίαρχοι 
και Χοχαγοί' καϊ οτε ειρήνη ην ύμεΐς καϊ χρήμασι 
καϊ τιμαϊς τούτων επΧεονεκτεΐτε' καϊ νυν τοίνυν επει 
πόΧεμός εστίν, άξιούν Βεΐ υμάς αυτούς άμείνους τε 
του πΧήθους είναι καϊ προβουΧεύειν τούτων και προ- 
πονεΐν, ην που Βέτ). 38. καϊ νυν πρώτον μεν οϊομαι 
αν υμάς μέγα ώφεΧήσαι το στράτευμα, ει έπιμεΧη- 
θείητε όπως άντϊ των άποΧωΧότων ώς τάχιστα στρα- 
τηγοί καϊΧοχαγοϊάντικατασταθώσιν. άνευγάρ αρχόν- 
των ούΒεν αν ούτε καΧόν ούτε αγαθόν γένοιτο ώς μεν 
συνεΧόντ ι ειπείν ούΒαμον, εν ΒέΒή τοις ποΧεμικοΐςπαν- 
τάπασιν. ή μεν γαρ ευταξία σώζειν Βοκεΐ, ή Βε αταξία 
ποΧΧούς ηΒη άποΧώΧεκεν. 39. επειΒάν Βε καταστή- 
σησθε τους άρχοντας όσους Βεΐ, ην και τους άΧΧους 
στρατιώτας συΧΧέγητε και παραθαρσύνητε, οίμαι άν 
υμάς πάνυ εν καιρώ ποιησαι. 40. νυν μεν γαρ ϊσως 

36. βλεπονσι, α. Ι), ά. β. αποβλέπουσα Β.Κ. — ει δε υμεϊς 
λ. \). ά. β. Κ. ην, Τ>. Β. Ρ. — αυτοί τε : τε ΟΓηΐΐΙβά ίη ά. Β. ά. β. 
— παρακαλείτε α. Ι), ά. 6. παρακάλήτε, Ό. Β. Ρ. Κ. οη ει \νίΐΗ 
οοηυηοΐ. οοπιρ. Άναβ. ΐίΐ. 2. 22. (Εάίρ. ϋοΐ. ΕΙγώβ. 1443. 
ει σοΰ στερηθώ: Άηά Ο^τορδεάία, III. 3. 50. ΚΗβίηΐβοΙιβδ Μυ- 
δειιπι ίίΐΓ Ρίιί1ο1ο§ίθ, 1845, ρ. 207. . 

37. δετ) : δέοι, α. 

38. ώφελήσαι, Ά.\>. ά. 6. η. ονήσαι, Ο. Β. Ρ. Κ. 
40. νυν γάρ, Ε. β. 6. (μεν), Β. Ρ, 



1.41—45.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. III 9ο 

και ύμεΐς αίσθάνεσθε ώς άθύμως μεν ηΧθον επ\ τα 
οπΧα, άθύμως δε προς τάς φυΧακάς' ώστε ούτω <γ 
εχόντων ουκ οιδα ο,τι αν τις χρήσαιτο αύτοΐς εϊτε 
νυκτός δέοι τι εϊτε και ημέρας. 41. ην δέ τις αυτών 
τρέψη τάς γνώμας, ώς μη τούτο μόνον εννοώνται τι 
πεισονται αλλά καϊ τι ποιήσουσι, ποΧύ εύθυμότεροι 
έσονται. 42. έπίστασθε γαρ δη ότι ούτε πΧήθός 
εστίν ούτε Ισχύς ή εν τω ποΧέμω τάς νίκας ποιούσα, 
άλλ' όπότεροι αν συν τοϊς θεοϊς ταΐς ψυχαΐς ερρω- 
μενέστεροι ϊωσιν επί τους ποΧεμίους, τούτους ώς 
επί το ποΧύ οίάντίοι ου δέχονται. 43. εντεθύμημαι 
δ' έγωγε, ώ άνδρες, και τούτο ότι όπόσοι μεν μαστεύ- 
ουσι ζην εκ παντός τρόπου εν τοις ποΧεμικοΐς, ούτοι 
μεν κακώς τε και αισχρώς ώς επί το ποΧύ άποθνή• 
σκουσιν, όπόσοι δε τον μεν θάνατον εγνώκασι πάσι 
κοινόν είναι καϊ άναγκαΐον άνθρώποις, περί δε του 
καΧώς άποθνησκειν αγωνίζονται, τούτους ορώ μάΧΧόν 
πως εις το γήρας άφικνουμένους καϊ εως αν ζώσιν 
εύδαιμονέστερον διάγοντας. 44. α καϊ ημάς δει νύν 
καταμαθόντας, εν τοιούτω γαρ καιρώ εσμεν, αυτούς 
τε άνδρας αγαθούς είναι καϊ τους άΧΧους παρακαΧεϊν. 
ό μεν ταύτ ειπών επαύσατο. 

45. Μετά δε τούτον είπε Χειρίσοφος, !4λλά 
πρόσθεν μεν, ώ Άενοφών, τοσούτον μόνον σε εγί- 
γνωσκον όσον ηκουον Αθήναιον είναι, νύν δε καϊ 

41. τρεψν ' στρί-^ττ), 3,. Ι), ά. 

42. γαρ δήπον, Β. Κ. γαρ δη (που), Ρ. — τούτους γαρ «τι 
τό ττολύ, α. 5., ννΐιίοΐι ίδ αάπιίδδίΜε. — αίτιοι, λ. \). ά. β. ενάν- 
τιοι, Β. Κ. 

43. έγνωσαν 80ΙΏ6 ίηίβΠΟΓ Μ88. 

44. υμάς, ΣΙ. ϊ>. 

45. μετά δ« τούτον, α. Ι), μ. τ. δ•, Ρ. — δη και π\(ίστονς, Λ. 



96 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 46.— II. 3. 

επαινώ σε εφ* οίς Χέζεις τε καϊ πράττεις, καϊ βον- 
Χοίμην αν 'ότι πΧείστους είναι τοιούτους κοινόν 
γαρ αν εϊη το αγαθόν. 46. και νυν, εφη, μη μέΧΧω- 
μεν, ω άνδρες, αλλ' απελθόντες ήδη αίρεϊσθε οι 
δεόμενοι άρχοντας, καϊ εΧόμενοι ήκετε είς το μέσον 
του στρατοπέδου καϊ τους αίρεθέντας άγετε" επειτ 
εκεί συγκαΧουμεν τους άΧλους στρατιώτας. πα- 
ρέστω δ' ήμΐν, εφη, καϊ ΤοΧμίδης ό κήρυξ. 47. καϊ 
άμα ταΰτ ειπών ανέστη, ως μη μέλΧοιτο άΧΧά 
περαίνοιτο τά δέοντα, εκ τούτου ηρέθησαν άρχον- 
τες αντί μεν ΚΧεάρχου Τιμασίων Ααρδανεύς. άντϊ 
δε Σωκράτους ΈανθικΧής * Αχαιός, άντϊ δε Άγιου 
(Αρκάδος) ΚΧεάνωρ "Ορχομένιος, άντϊ δε Μένωνος 
ΦιΧήσιος Αχαιός, άντϊ δε Προξένου Έενοφών 
' Αθηναίος. 

II. Ί Επεϊ δε γρηντο, ημέρα τ ε σχεδόν υπ έφαινε 
καϊ εις το μέσον ήκον ο Ι άρχοντες, καϊ εδοξεν αύτοΐς 
προφύΧακας καταστησαντας συγκαΧεΐν τους στρα- 
τιώτας. επεϊ δε καϊ οι άΧΧοι στρατιωται συνήΧθον, 
ανέστη πρώτον μεν Χειρίσοφος ό Αακεδαιμόνιος καϊ 
εΧεξεν ώδε. 2. *Ω, άνδρες στρατιωται, χαΧεπά μεν 
τά παρόντα, οπότε ανδρών στρατηγών τοιούτων 
στερόμεθα καϊ Χοχαγών καϊ στρατιωτών, προς δ' ετι 
καϊ οι άμφϊ Αριαϊον οι πρόσθεν σύμμαχοι οντες προ- 
δεδώκασιν ημάς' 3. όμως δε δει εκ τών παρόντων 
άνδρας αγαθούς τε εΧθεΐν καϊ μη ύφίεσθαι, άΧΧά 
πειράσθαι όπως ην μεν δυνώμεθα καΧώς νικώντες 

47. Ό. θί Κ. οπήΐ Αρκάδος, αηά \νπί6 ΚΚΐάνωρ Αρκάς. 

1. ηρυντο ΟΓ ή'ροντο, Ά. ϊ>. ο. ά. 

2. στερονμεθα, Ά. Ο. 



II. 4-7.] ΑΝΑΒΑδΙδ. III. 97 

σωζώμεθα' ει δε μη, άλλα καΧώς γε άττοθνησκω- 
μεν, υποχείριοι δε μηδέποτε γενώμεθα ζώντες το£? 
ποΧεμίοις. οϊομαι γαρ αν ημάς τοιαύτα παθεΐν οία 
τους βόθρους οι θεοί ποιήσειαν. 4. επί τούτω 
ΚΧεάνωρ ^Ορχομένιος ανέστη και εΧεξεν ώδε. 
'-4λλ' οράτε μεν, ω άνδρες, την βασιΧέως επιορκίαν 
και άσέβειαν, οράτε δε την Τισσαφέρνους άπιστίαν, 
όστις λέγων ώ? γείτων τε εϊη της Ελλάδος καϊ περί 
πΧείστου αν ποιήσαιτο σώσαι ημάς, και επι τούτοις 
αύτος όμόσας ημίν, αύτος δεξιάς δούς, αύτος εζα- 
πατησας συνέΧαβε τους στρατηγούς, και ούδε Αία 
ξένιον ήδέσθη, άλλα ΚΧεάργω καϊ ομοτράπεζος 
γενόμενος αύτοΐς τούτοις εζαπατήσας τους άνδρας 
άποΧώΧεκεν. 5. Άριαΐος δε, ον ημείς ήθέΧομεν βα- 
σιΧεα καθιστάναι, και εδώκαμεν και εΧάβομεν ττιστά 
μη προδώσειν άΧΧήΧους, και ούτος οΰτε τους θεούς 
δείσας οΰτε Κύρον τεθνηκότα αίδεσθείς, τιμώμενος 
μάΧιστα ύπο Κύρου ζώντος, νυν προς τους εκείνου 
έχθίστους άποστάς ημάς τους Κύρου φίΧους κακώς 
ποιεΐν ττειράται. 6. άλλα τούτους μεν οι θεοί 
άποτίσαιντο' ημάς δε δει ταύτα ορώντας μήποτε 
εξαπατηθήναι ετι ύπο τούτων, άλλα μαχόμενους ώς 
αν δυνώμεθα κράτιστα τούτο ο,τι αν δοκτ} τοις θεοΐς 
πάσγειν. 

7. Έκ τούτου Έενοφών άνίσταται εσταΧμένος επι 
πόΧεμον ώς εδύνατο κάΧΧιστα, νομ'ιζων, εϊτε νίκην 

3. μηδέποτε, Ά. \>. 0. μηποτε, Β. 

4. Κλεάνωρ ό 'Ω,ρχομένως, α. &3 υδυαί. 

5. Κνροντεθνηκότα, Ά. 6. Ο. ά. β. τον τεθνηκότα, Ό. Κ. 
•0. ως αν δυνάμεθα, α. \νΊιίοϊι ιώ&}' ίηάίοίΐίο δνναίμεθα. 

Γ 



98 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 8—10. 

ύιδοΐβν οι θεοί, τον κάΧλιστον κόσμον τω νικαν πρβ- 
ττβιν, είτε τ€λ€ντάν δβοι, ορθώς βχβιν των καΧΧίστων 
εαυτόν άζιώσαντα εν τούτοις της τβΧβυτής τυ<γχά- 
νβιν του λόγου 0€ ηρχβτο ώδε. 8. Την μβν των 
βαρβάρων βπιορκίαν τε και απιστίαν λεγεί μβν 
Κλβάνωρ, βπ'ιστασθβ δβ καϊ ύμβΐς, οΐμαι. βί μβν ούν 
βουλβνόμβθα πάλιν αύτοΐς δια φιλίας ιβναι, ανάγκη 
ημάς ποΧλην άθνμίαν βχβιν, ορώντας καϊ τους στρα- 
τηγούς, οϊ δια πίστβως αύτοΐς βαυτούς βνβχβίρισαν, 
οία πβπόνθασιν βί μβντοι διανοούμβθα συν τοις 
όπλοις ων τε πβποιηκασι δίκην βπιθβΐναι αύτοΐς, και 
το Χοιπόν δια παντός πολέμου αύτοΐς ιβναι, συν τοις 
θβοΐς ποΧλαϊ ήμΐν καϊ κάλαϊ βλπίδβς βίσϊ σωτηρίας. 
£). τούτο δε λέγοντος αυτού πτάρνυταί τις' άκού- 
σαντβς δ' οι στρατιώται πάντβς μια όρμη προσβ- 
κύνησαν τον θβόν και Έβνοφών βϊπβ, Δοκβΐ μοι, ω 
άνδρβς, βπβϊ πβρϊ σωτηρίας ημών λεγόντων οιωνός 
του Α ιός τού σωτηρος βφάνη, βΰξασθαι τω θβω τούτω 
θύσβιν σωτήρια όπου αν πρώτον βίς φιλίαν χωράν 
αφικώμβθα, συνβπβύξασθαι δβ καϊ τοις αλΧοις θβοΐς 
θύσβιν κατά δύναμιν. καϊ οτω δοκβΐ ταύτ, βφη, 
άνατβινάτω την χβΐρα. και άνβτβιναν άπαντβς. βκ 
τούτου βΰξαντο και βπαιώνισαν. βπβϊ δβ τα των 
θβών καΧως βϊχβν, ηρχβτο πάΧιν ώδε. 

10. Ετύγχαναν λέγων Οτι ποΧλαϊ καϊ καΧαϊ 

7. την τελςυτην, α. ννΐιίοΐι ΐδ αάπΐΐδδίΜε. 8εβ Μ&ΙίΗί. Ογεϊϊι. 
II. ρ. 510. 

8. βουλενόμεθα '. βουλόμεθα, 8. 

9. πτερνυται, Ά. — επαιωνισαν, 6. Ο. (1. θ. ί. §. ΐ. 1ί. ςπαιων- 
ησαν, 3.. (παιάνισαν, 8. Κ. 

10. καλαί: άλλοι, α. Ι), ο. ά. Οοπιρ&Γβ § 8. 



II. 11—14.] ΑΝΑΒΑ8Ι3. III. ' 99 

&Τ&9 ήμΐν είεν σωτηρίας, πρώτον μεν γαρ ημείς 
μεν εμπεδούμεν τους των θεών όρκους, οί δε ποΧε- 
μιοι επιωρκήκασί τε καί τάς σπονδάς καϊ τους 
όρκους ΧεΧύκασιν. οΰτω ο εχόντων εικός τοις μεν 
ποΧεμίοις εναντίους είναι τους θεούς, ήμΐν δε συμμά- 
χους, οΐπερ ικανοί είσι και τους μεγάλους ταχύ 
μικρούς ποιεΐν και τους μικρούς καν εν δεινοΐς ώσι 
σώζειν εύπετώς, όταν βούΧωνται. 11. έπειτα δε 
άναμνήσω γαρ υμάς και τους τών προγόνων τών 
ημέτερων κινδύνους, ϊνα είδήτε ώς άγαθοΐς τε ύμΐν 
προσήκει είναι, σώζονται τε σύν τοις θεοΐς και εκ 
πάνυ δεινών οί άγαθοί' εΧθόντων μεν γαρ Περσών 
και τών σύν αύτοΐς παμπΧηθεΐ στόΧω ώς άφανι- 
ούντων αύθις τάς Αθήνας, νποστηναι αύτοΐς Αθη- 
ναίοι τοΧμήσαντες ενίκησαν αυτούς, 12. και εύξά- 
μενοι τη Ιάρτέμιδι όπόσους αν κατακάνοιεν τών 
ποΧεμίων τοσαύτα<^ χίμαιρας καταθύσειν τη θεώ, 
επεί ουκ είχον ίκανάς εύρεΐν, εδοξεν αύτοΐς κατ' 
ενιαυτον πεντακόσιας θύειν καϊ ετι και νυν άπο- 
θύουσιν. 13. έπειτα οτε Έερξης ύστερον άγείρας 
την άναρίθμητον στρατιάν ηλθεν επί την ΈΧΧάδα, 
καί τότε ενικών οί ημέτεροι πρόγονοι τους τούτων 
προγόνους καϊ κατά γην καϊ κατά θάΧατταν. ών 
εστί μεν τεκμήρια όράν τά τρόπαια, μεγιστον δε 
μαρτύρων ή εΧευθερία τών πόΧεων εν αίς ύμεΐς 
εγένεσθε και ετράφητε' ούδενα γάρ άνθρωπον 
δεσπότην άΧΧά τους θεούς προσκυνείτε, τοιούτων 
μεν εστε προγόνων. 14. ου μεν δη τούτο γε ερώ ά>ς 

11. ανθα ) α. ο. ο. οί. θ. η. 



100 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 15—18. 

ύμείς καταισχύνετε αύτούς' άλλ' ούπω ποΧΧαϊ 
ήμέραι άή> ου άντιταξάμενοι τούτοις τοις εκείνων 
εκ<γόνοις ποΧΧαπΧασίους υμών αυτών ενικάτε συν 
τοις θεοΐς. 15. καϊ τότε μεν δη περί της Κύρου 
βασιλείας άνδρες ήτε αγαθοί* νυν δ' οπότε περί της 
υμετέρας σωτηρίας 6 άγων εστί, ποΧύ δήπου υμάς 
προσήκει καϊ άμείνονας καϊ προθυμότερους είναι. 
16. άλλα μην καϊ θαρσαΧεωτέρους νυν πρέπει είναι 
προς τους ποΧεμίους. τότε μεν γαρ άπειροι οντες 
αυτών, τό τε πΧήθος άμετρον όρώντες, όμως ετοΧ- 
μήσατε συν τω πατρφω φρονήματι ίέναι εις αύτούς' 
νυν δε οπότε καϊ πεΐραν ήδη έχετε αυτών οτι θέΧουσι 
καϊ ποΧΧαπΧάσιοι οντες μη δέχεσθαι υμάς, τι ετι 
νμΐν προσήκει τούτους φοβεΐσθαι ; 17. μηδέ μέντοι 
τούτο μείον δόξητε εχειν εί οι Κυρεΐοι πρόσθεν συν 
ήμΐν ταττόμενοι νυν άφεστήκασιν. ετι γαρ ούτοι 
κακίονές είσι τών ύφ ημών ηττημένων, εφευγον 
γοΰν προς εκείνους καταΧιπόντες ημάς. τους δε 
θεΧοντας φυγής άργειν ποΧύ κρεΐττον συν τοις πο- 
Χεμίοις ταττομένους ή εν τή ημετέρα τάξει όράν. 
18. εί δε τις υμών άθνμεϊ οτι ήμΐν μεν ουκ είσιν 
ιππείς, τοις δε ποΧεμίοις ποΧΧοϊ πάρεισιν, ενθυμή- 
θητε οτι οι μύριοι ιππείς ούδεν άΧΧο ή μύριοι είσιν 
άνθρωποι" υπό μεν γαρ ίππου εν μάγτ) ουδείς 
πώποτε ούτε δηχθεϊς ούτε Χακτισθεϊς άπέθανεν, οι 

14. ςγγόνοις, 3.. \). Ο. — ημών, 3.. Ι». Ο. ά. 

16. το δε πλήθος, Ά. 1). ο. — πατρωω, Ά. β. ο. ά. Ο. η.: ττα- 
τγη'ω, Γ). Κ. 

17. κύριοι, Μ 88. κνρύοι, ΒΓοάίευδ. — ηττωμίνων, α. ί". §. 
Η. ϊ. 1ί. 1. — γοΟι/, α. Ι), ο. ί. £. ί. 1ζ. *ουν*, Ρ. 

18. τα αυ νμών, Ο. Β. Ρ. Κ. αν οηήίίβά ίη 3. Ι), ο. 



11.19—22.] ΑΝΑΒΑδΙδ. III. 101 

δε άνΒρες είσϊν οι ποιούντες ο,τι αν εν ταϊς μάχαις 
ηίηνηται. 19. ούκ ούν των ηε ιππέων πολύ ημείς 
επ ασφαλέστερου οχήματος εσμεν ; ο Ι μεν γαρ εφ 1 
ίππων κρέμανται φοβούμενοι ούχ ημάς μόνον αλλά 
καΐ το καταπεσεΐν ημείς δ' επί <γής βεβηκότες πολύ 
μεν ίσχυρότερον παίσομεν ην τις προσίη, πολύ δε 
μάλλον ότου αν βουλώμεθα τευξόμεθα. ενι δε 
μόνω προέχουσιν οι Ιππείς ημάς' φεύγειν αύτοϊς 
άσφαλεστερόν εστίν ή ημΐν. 20. εί δε δ?; τά? μεν 
μάχας θαρρείτε, οτι δε ούκετι ύμΐν Τισσαφέρνης 
ηγήσεται ουδέ βασιλεύς άγοραν παρεξει, τούτο 
άχθεσθε, σκέψασθε πότερον κρεΐττον Τισσαφερνην 
ηγεμόνα εχειν, ος επιβουλεύων ημΐν φανερός εστίν ^ 
ή ους αν ημείς άνδρας λαβόντες ηηεΐσθαι κελεύωμεν, 
οι εϊσονται οτι ην τι περί ημάς άμαρτάνωσι περί 
τας εαυτών ψυχάς καϊ σώματα άμαρτάνουσι. 21. 
τα δε επιτήδεια πότερον ώνεϊσθαι κρεΐττον εκ τής 
αγοράς ης οντοι παρεΐχον, μικρά μέτρα ποΧλοΰ 
αργυρίου, μηδέ τούτο ετι έχοντας, ή αυτούς λαμβά- 
νειν, ηνπερ κρατώμεν, μετρώ χρωμενους όπόσω αν 
έκαστος βούληται. 22. ει δε ταύτα μεν γιγνώσκετε 
οτι κρείττονα, τους δε ποταμούς άπορον νομίζετε 
είναι καϊ μεγάλως ήγεΐσθε εξαπατηθήναι Βιαβάντες, 

19. ονκουν, Ό. Β. Ρ. \νίΐ1ιοιιί αηά Κ. \νΐί1ι α ηοίε οίίηίει•- 
ΓΟ^αΐίοη Είΐεΐ' (σμίν. — ί'πί της γης, Β. — πολύ δ' 2τι μάλλον, 
Β. — €ΐ/ι δβ μόνω, α. Β. δε ΟΠ1. Ι). Ρ. Κ. 

20. νμ'ιν Τ. Β. Β. Ο. ά. ϊ. ξ. ί. 1ζ. 1. ημΐν, ϋ. Ρ. — σώματα, 
Ε. Ι). Ο. ί. §. ί. \. τα. σώματα, Β. Κ. 

22. οτι ούτω κρείττονα, ε. Β. — πάντα μ. γ. οι ποτ : &• ΟΠΠ18 
μ€ν Β,ηά οι. — €ί καϊ πρόσω, β. ο. (1. ε. η. *ί? και πρ. α. ην, 
1). Ρ. ΤΗε 1&ΙΙεΓ Ερρεαίδ Ιο 0)τορ90(1ί£ΐ, III. 3. 50. — προ- 
σιονσι, Ε. £ §. 



102 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 23—25. 

σκεψασθε ει άρα τούτο και μωρότατον πεποιήκασιν 
οί βάρβαροι. πάντες μεν γαρ οι ποταμοί, ει και 
πρόσω των πηγών άττοροι ώσι, πρόίούσι προς τά<? 
πηγάς διαβατοί γίγνονται ουδέ τό γόνυ βρέγοντες. 

23. βί δε μήθ* οι ποταμοί διοίσουσιν ήγεμών τε 
μηζεϊς ήμΐν φανεΐται, ούδ' ω? ήμΐν γε άθυμητέον* 
επιστάμεθα γαρ Μυσούς, ους ουκ αν ημών φαίημεν 
βεΧτίους είναι, οΐ βασιλέως άκοντος εν τη βασιλέως 
χωρά ποΧλάς τε και εύΒαίμονας καϊ μεγάλας πό- 
Χεις οικούσιν, επιστάμεθα δε Πισίνας ωσαύτως* 
Λνκάονας δε καϊ αύτοϊ εΙΖομεν οτι εν τοις πεΒίοις τα 
ερυμνα κατάλαβόντες την τούτων γωραν καρπούνται, 

24. καϊ ημάς δ' αν εφην εγωγε χρήναι μήπω φανε- 
ρούς είναι οϊκαδε ώρμημένους, άλ\α κατασκευά- 
ζεσθαι ώς αυτού που οίκήσοντας. οΖδα γαρ οτι καϊ 
Μυσοΐς βασιλεύς ποΧλούς μεν ηγεμόνας αν Βοίη 9 
ποΧλούς δ' αν όμηρους τού άδόλως εκπέμψειν, καϊ 
όδοποιήσειέ γ αν αύτοΐς καϊ εί σύν τεθρίπποις βού- 
λοιντο άπιέναι. και ήμΐν γ <*>ν °^δ' οτι τρισάσμενος 
ταύτ έποίει, ει εώρα ημάς μένειν παρασκευαζόμε- 
νους. 25. άλλα γαρ δέΒοικα μη αν άπαξ μάθωμεν 
άργοϊ ζην καϊ εν άφθόνοις βιοτεύειν, καϊ Μήδων δε 
καϊ Περσών κάλαΐς καϊ μεγάλαις γυναιξί καϊ παρθε- 
νοις όμιλεΐν, μη ώσπερ οι ~λωτοφάγοι επΐλαθώμεθα 

23. διοίσουσιν, α. Ι). ο. ά. Γ. §. ί.ΐζ. *διήσουσιν*, Ρ.Κ. Οοπιρ. 
IV. 1.8. V. 4.2. — οί βασιλέως χωρά Άκοντος, θ. οί εν τη 
βασιλέως χωρά άκοντος, 8.'δ οο^Οθίυΐ'6. — την τούτου, Κ. 

24. εφην Μ 33. Κ. φαίην, Οίΐδΐίΐΐίο. Ό. Β. Ρ. — αυτοίς, 
Μοπίβ; αυτούς, Μ 88. εχοερί 1ί. \νΗίε1ΐ 1ΐ38 αυτάς. — παρασκευ- 
αζόμενους : κατασκευαζόμενους, α. Ι). Ο. (1. β. \ν!ιίε1ι \νθΓ(1, ΐΐΐβ; 
εηΐίοδ δαγ, 18 ηοΐ Γοαηιί τΛ'ίίΙι ΐΗε ίηβηίΐίνβ αίίβΐ' ΐΐ. 

25. με^άλαις : μεγίσταις, Ά. 6. ε. ά. 



11.26— 29.] ΛΝΛΒΑδΙδ. III. ΙΟβ 

της οϊκαδε όδοΰ. 26. δοκεΐ οΰν μοι εικός καϊ 
δίκαιον είναι πρώτον εις την ΈΧΧάδα και προς τους 
οικείους πειράσθαι άφικνεΐσθαι, και επιδεϊζαι τοϊς 
"ΕΧΧησιν ότι έκόντες πένονται, εξόν αύτοΐς τους νυν 
οϊκοι σκΧηρώς εκεί ποΧιτεύοντας ενθάδε κομίσαμε- 
νους πΧουσίους δράν. άλλα γάρ, ω άνδρες, πάντα 
ταΰτα τάγαθά δήΧον οτι των κρατούντων εστί. 
27. τούτο δη δει Χέ<γειν πώς αν πορευοίμεθά τε ώς 
άσφαΧέστατα και ει μάγεσθαι δέοι ως κράτιστα 
μαχοίμεθα. πρώτον μεν τοίνυν, εφη, δοκεΐ μοι κα- 
τακαΰσαι τάς άμαξας ας ε-χομεν, Ίνα μη τα ζεύγη 
ημών στρατηγί}) άΧΧα πορευώμεθα οπτ) αν τη 
στρατιά συμφέρη' έπειτα και τάς σκηνάς συηκατα- 
καΰσαι. αύται ^αρ αυ οχλον μεν παρέγρυσιν άηειν» 
συνωφεΧοΰσι δ' ουδέν οΰτε εις το μάγεσθαι οΰτ εις 
το τα επιτήδεια εχειν. 28. ετι δε και τών άλλων 
σκευών τά περιττά άπάλΧάζωμεν πΧην όσα ποΧέ- 
μου ένεκεν ή σίτων ή ποτών εχομεν, ίνα ώς πΧεΐστοι 
μεν ημών εν τοις οπΧοις ώσιν, ώς εΧά'χιστοι δε 
σκευοφορώσι. κρατουμένων μεν γάρ επίστασθε ότι 
πάντα άΧΧότρια' ην δε κρατώμεν, καϊ τους ποΧεμί- 
ους δει σκευοφόρους ημετέρους νομίζειν. 29. Χοιπόν 
μοι ειπείν όπερ καϊ μέ<γιστον νομίζω είναι, οράτε 
*/άρ καϊ τους ποΧεμίους οτι ου πρόσθεν εξενεγκεϊν 
ετόΧμησαν προς ημάς πόΧεμον πρϊν τους στρατη- 

26. οίκοι σκληρως €Κ(7, £1.1). ο. θ.: ί. ΟΟΓΓβοΙεά. οίκοι σκληρούς 

ς ας 

(Κ(~ί, ά. οίκοι κλήρους, Γ. 1ί. — οίκοι κλήρους, §. τους νυν οίκοι 
άκληρους, ϋ. Ρ. Β. Κ. 

27. τοΰτο δέ, Β. δη, οιώ. &. 1*. — πορευσωμεθα, Ά. β.ϋ. 6. 

28. περισσά, &.\).ο. περιττά, Ο. §66 8ϋίά&8, απάλλαξαν, 
αη(1 ΒεΙίίίεΓ. Αποοά. Οτίεο. νοί. ί. ρ. 414. 



104 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 30—34. 

γούς ημών συνελαβον, νομίζοντες όντων μεν τών 
αρχόντων καϊ ημών πειθο μένων ικανούς είναι ημάς 
περιγενέσθαι τω ποΧέμω, Χαβόντες δε τους άρχον- 
.τας αναρχία αν καϊ αταξία ενόμιζον ημάς άποΧέσθαι. 
30. δε£ οΰν ποΧύ μβν τους άρχοντας επιμεΧεστέ- 
ρους γενέσθαι τους νυν τών πρόσθεν, ποΧύ δε τους 
αρχόμενους εύτακτοτέρους και πειθομένους μάΧΧον 
τοις άρχουσι νυν ή πρόσθεν. 31. ην δε τις άπειθΐ), 
•ην ψηφίσησθε τον άει υμών εντυγχάνοντα συν 
τω άρχοντι κοΧάζειν, ούτως οι ποΧέμιοι πΧεΪΓ"-ην 
εψευσμένοι εσονταΐ' ττ/δε γαρ ττ} ημέρα μύριους 
οψονται άν& ενός ΚΧεάρχους τους ούδενί επιτρέ- 
ποντας κακω είναι. 32. άΧΧα γαρ και περαίνειν 
ήδη ώρα' ϊσως γαρ οί πολέμιοι αύτ'ικα π αρέσοντας 
οτω οΰν ταύτα δοκεΐ καΧώς εχειν, επικνρωσάτω ως 
τάχιστα, ίνα έργω περαίνηται. ει δε τι αΧΧο βέΧ- 
τιον ή ταύτη, τοΧμάτω και 6 Ιδιώτης δίδασκε ιν- 
πάντες γαρ κοινής σωτηρίας δεόμεθα. 

33. Μετά ταύτα Χειρίσοψος εϊπεν, !4λλ' ει μέν 
τίνος άΧΧου δει προς τούτοις οϊς Χέγει Έενοφών, καϊ 
αύτίκα εξέσται ποιεΐν' α δε νυν εϊρηκε δοκεϊ μοι ώς, 
τάχιστα ψηφίσασθαι άριστον είναι' καϊ οτω δοκεΐ 
ταύτα, άνατεινάτω την χείρα, άνέτειναν άπαντες. 
34. άναστάς δε πάΧιν είπε Έενοφών, *Ω, άνδρες, 
ακούσατε ων προσδοκάν δοκεΐ μοι. δήΧον οτι πο- 
ρεύεσθαι ημάς δει οπού εξομεν τα επιτήδεια* άκουα* 
δε κώμας είναι καΧάς ου πΧεΐον είκοσι σταδίων άπετ 

29. λαβόντες, Ε. Ι), ο. ά. λαβόντας, ίΗθ θίΙΐ6Γ Μ88. 
31. ονδ' «α, Ό. Β. Κ. 

34. πρ οσδοκάν, Μ 88. προσδεϊν, \ν^«6ηΙ)Σΐο1ι, Ό.Ε 



II. 35—39.] ΑΝΑΒΛ8Ι8. III. 105 

χούσας' 35. ούκ αν οΰν θαυμάζοιμι εί οι ποΧεμιοί, 
ώσπερ οι δειλοί κύνες τους μεν παριόντας διώκουσί 
τε καϊ δάκνουσιν ην δύνωνται, τους δε διώκοντας 
φείτ/ουσιν, ει καϊ αυτοί ήμϊν άπιούσιν επακοΧουθοΙεν. 
36. ΐσως οΰν άσφαΧεστερον ήμϊν πορεύεσθαι πΧαί- 
σιον ποιησαμενους των οπΧων, Ίνα τα σκευοφόρα 
και 6 πολύς οχΧος εν άσφαΧεστερω εϊη. ει οΰν νυν 
άποδειχθείη τίνα χρή η^εϊσθαι του πΧαισίου και τα 
πρόσθεν κοσμεΐν, καϊ τινας επί των πλευρών εκατέ- 
ρων βϊναι, τίνας δ' όπισθοφυΧακεΐν, ουκ αν οπότε 
οι πολέμιοι εΧθοιεν βουΧευεσθαι ι)μάς 84οι, άΧΧα 
χρώμεθ" αν ευθύς τοις τεταγμένοις. 37. ει μεν οΰν 
άΧΧος τις βελτιον ορα, άΧΧως εγετω* ει δε μή^ 
Χειρίσοφος μεν ήγείσθω, επειδή καϊ Λακεδαιμόνιος 
εστί' των δε πλευρών εκατερων δύο των πρεσβυτά- 
των στρατηγοί επιμεΧείσθων όπισθοφυΧακώμεν δ' 
ημείς οι νεώτεροι εγώ τε καϊ Τιμασίων το νυν είναι. 
38. τό δε Χοιπον πειρώμενοι ταύτης της τάξεως βου- 
Χευσόμεθα ο,τι αν αεί κράτιστον δοκί} είναι, ει δε 
τις άλλο ορα, ρελτιον, λεξατω. επει οε ουοεις άντε- 
Χεγεν, εϊπεν, "Οτω δοκεΐ ταύτα, άνατεινάτω την 
χείρα, εδοξε ταύτα. 39. Νυν τοίνυν, εφη, άπιόντας 

36. αη, Ε.β.ά.β. Β. Ρ. 77, ϋ. Κ. ίΐη ΐ§ ρΓθίει-αΜθ, Ιπιί ηοί 
ίο Γ ΐΗο ΓΘ&80Π \ν!ήο1ΐ Ρ. §ίν65. — άποΰαχθύεν τίνας δοηιο 
Μ 88. 

37. ήγείσθω, \). (\. Α. ήγείτο, α. ΐΐιο οΙΙίογ Μ 88. ήγοΊτο. 
— πρεσβυτέρων, 0. — στρατηγοί, α. β'. Η. ΐ. 1ί. 1. Α. Β. Ραπε 
Μ 88. ηοί ΐηεηΐίοηοά. στρατηγώ, 1).Ρ.Κ.— επιμεΚείσθων, α. 
εττιμελοίσθην, 8. — όπισθοφυλακοίμεν, α. Ι). 6. — νεώτεροι, Ά. \). 
ά. β. η. Β. νεώτατοι, Ό. Ρ. Κ. — τύ : των, Ε. τώ, \). ά.Υΐ.ΐ.Ίζ. 
1. Α. 

38. δοκτ/, Ό. δοκβΓ, 3,. Ι), δοκοίη, Β. Ρ. 

39. (τοίνυν), Ρ. — ει τα δ/, η. β. εΐ τις * γε*, Ρ. 

γ5 



106 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 1—3. 

ποιεΐν δει τα δεδογμενα. και όστις τε υμών τους 
οικείους επιθυμεί ίδεΐν, μεμνησθω άνηρ αγαθός ειναΐ' 
ου γαρ εστίν άΧΧως τούτου τυχεΐν όστις τε ζην 
επιθυμεί, πειράσθω νικάν' των μεν γαρ νικώντων 
το κατακαίνειν, των δε ηττωμενων το άποθνήσκειν 
εστί" και εϊ τις δε χρημάτων επιθυμεί, κρατεΐν πει- 
ράσθω' των γαρ νικώντων εστί καϊ τα εαυτών σώζειν 
και τα τών ηττωμενων Χαμβάνειν. 

III. Τούτων Χεχθεντων άνέστησαν, και άπεΧθόν- 
τες κατεκαιον τάς άμαξας καϊ τάς σκηνάς, τών δε 
περιττών ότου μεν δεοιτό τις μετεδίδοσαν άΧΧηΧοις, 
τα δε άλλα ε^9 το πυρ ερρίπτουν. ταύτα ποιήσαν- 
τες ηριστοποιοΰντο. άριστοποιουμενων δε αυτών 
έρχεται Μιθριδάτης συν ιππεύσιν ως τριάκοντα, 
και καΧεσάμενος τους στρατηγούς εις επηκοον Χεγει 
ώδε. 2. Έγώ, ώ άνδρες "ΕΧΧηνες, καϊ Κύρω πιστός 
ην, ως ύμεΐς επίστασθε, και νυν ύμΐν εΰνους' και 
ενθάδε είμι συν ποΧΧω φόβω διάγων, ει ούν ορωην 
υμάς σωτήριόν τι βουΧευομενους, εΧθοιμι αν προς 
υμάς και τους θεράποντας πάντας έχων. Χέζατε ούν 
προς με τι εν Ρω έχετε ως φίΧον τε καϊ εύνουν καϊ 
βουΧόμενον κοινή σύν ύμΐν τον στόΧον ποιεΐσθαι. 
3. βουΧευομενοις τοις στρατηγοΐς εδοξεν άποκρίνα- 
σθαι τάδε' καϊ έλεγε Χειρίσοφος' Ήμϊν δοκεΐ, ει μεν 
τις εα ημάς άπιεναι οϊκαδε, διαπορεύεσθαι την 
χώραν ως αν δυνώμεθα άσινεστατα' ην δε τις ημάς 
της οδού άποκωΧύτ), διαποΧεμεΐν τούτω ώς αν δυνώ- 

2. καϊ ίρθάδε δ', α. Ι). Β. (δ'), Ρ. — λ^. ουν, <ίφη, Β. — &>£ 
προς φίλον, Β. 

3. 61 μ. 3. β. * ψ *, Ρ. Κ. — δνναίμζθα, α. 6. 



ΠΙ. 4—7] ΑΝΑΒΑ8Ι8. III. 107 

μέθα κράτιστα. 4. εκ τούτον επεφάτο Μιθριδάτης 
διδάσκειν ως άπορον είη βασιλέως άκοντος σωθηναι. 
ένθα δη έγιγνώσκετο οτι ύποπεμπτος εϊη' καί γαρ 
των Τισσαφέρνους τις οικείων παρηκόλούθει πίστεως 
ένεκα. 5. καϊ εκ τούτου έδόκει τοις στρατηγοΐς 
βέλτιον είναι δόγμα ποιησασθαι τον πόΧεμον άκή- 
ρνκτον είναι εστ εν ττ) πολέμια εΐεν. διέφθειρον 
γαρ προσιόντες τους στρατιώτας, καϊ ενα γε λ,οχα- 
γον διέφθειραν Νίκαρχον Αρκάδα, καϊ ωγετο αίτιων 
νυκτός συν άνθρώττοις ως είκοσι. 

6. Μετά ταύτα άριστησαντες καϊ διαβάντες τον 
Ζαπάταν ποταμον επορεύοντο τεταγμένοι τα υπο- 
ζύγια καϊ τον οχλον εγ μέσω έχοντες, ου πολύ δε 
προεληΧυθότων αυτών επιφαίνεται πάλιν ο Μιθρι- 
δάτης ιππέας βχων ως διακόσιους, καϊ τοξότας και 
σφενδονήτας ως τετρακόσιους μάλα ελαφρούς καϊ 
εύζώνους, καϊ προσήει μεν ως φίΧος ών προς τους 
"Ελληνας. 7. επεϊ δ' εγγύς εγένοντο, εζαπίνης οι 
μεν αυτών ετόζευον καϊ ιππείς καϊ πεζοί, οι δ' εσ- 
φενδόνων καϊ έτίτρωσκον. οι δέ οπισθοφύλακες τών 
ΕΧΧήνων επασγον μεν κακώς, άντεποίουν δ' ουδέν. 
οι τε γαρ Κρητες βραγύτερα τών Περσών ετόξευον 
καϊ άμα ψιλοϊ όντες εϊσω τών Οπλων κατεκέκλειντο, 
οι τε άκοντισταϊ βραδύτερα ηκόντιζον ή ως έξικνεΐ- 



4. νποπέμπτος, 6.ί*. ξ. νπόπτως, π.. αη(1 ίΙΐΘ Γ631 ύποπτος. 

6. Ζαπάταν, 3.11 ΐΐΐβ Μ88. Ιΐ&νβ Ζάτην. Οοιιιρ. II. 5. 1. — 
τω μέσω, 1). Β. 

7. (γένετο, Ό. — βραχντερον, ί. §. Η. ί. 1ί. 1. Α. Ρ. βοα ■ 
χντερον ίδ πιοΓθ οοηδΐδίβηΐ \νίΐΗ οοπιιηοη υ?ϋ^6 ί1ΐ3η βρ α - 
χντΐρα. 



108 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 8—14. 

σθαι τών σφενδονητών. 8. €κ τούτον Έενοφώντί 
εδόκει διωκτέον εϊναΐ' καϊ εδίωκον των οπλιτών και 
πελταστών ο'ί ετυγον συν αύτω οπισθοφυλακουντες' 
διώκοντες δε ονδένα κατεΧάμβανον των πολεμίων* 
9. οΰτβ γαρ ιππείς ήσαν τοις " ΕλΧησιν ούτε οι πε- 
ζοί τους πεζούς εκ. ποΧΧοΰ φεύγοντας έδύναντο κατα- 
λαμβάνειν εν ολίγω γωρίψ πολύ γαρ ούχ οϊόν τ ε 
ην άπο του άλλου στρατεύματος διώκε ιν. 10. οι δε 
βάρβαροι ιππείς καϊ φεύγοντες άμα ετίτρωσκον εις 
τούπισθεν τοξεύοντες άπο των ϊππων, όπόσον δε 
προδιώξειαν οι "Ελληνες, τοσούτον πάλιν επανα- 
γωρεΐν μαχόμενους έδει. 11. ώστε της ημέρας όλης 
διηλθον ου πλέον πέντε καϊ είκοσι σταδίων, άλλα 
δείλης άφίκοντο εις τάς κώμας. ένθα δη πάλιν 
άθυμ'ια ην. και Χειρίσοφος και οι πρεσβύτατοι τών 
στρατηγών Ξενοφώντα ητιώντο δτι εδίωκεν άπο της 
φάλαγγος, καϊ αυτός τε έκινδύνευε καϊ τους πολε- 
μίους ουδέν μάλλον εδύνατο βλάπτειν. 12. άκουσας 
δε Έενοφών ελεγεν οτι ορθώς ητιώντο, και αύτο το 
έργον αύτοΐς μαρτυροίη. άλλ' εγώ, εφη, ηναγκά- 
σθην διώκειν, επειδή έώρων ημάς εν τω μένειν κακώς 
μεν πάσχοντας, άντιποιεΐν δε ου δυναμένους. 13. 
επειδή δε εδιώκομεν, αληθή, εφη, ύμεΐς λέγετε* κα- 
κώς μεν γαρ ποιεϊν ουδέν μάλλον εδυνάμεθα τους 
πολεμίους, άνεχωροΰμεν δε πάνυ γαλεπώς. 14. τοΐς 

8. τών τ€ όπλ. Ό. Ρ. — τών πίλτ. Ό. Β. Ρ. Κ. τών οπήΐίβίΐ 
«ι α. 

10. διώξειαν, Ά. 6. 

11. ηδύνατΟ) Ά. 

12. ό Ξενοφών, Β. Ρ. — -ητιώντοί * αιτιωντο*, Ρ.'δ οοη- 
^οΙιΐΓβ. 



III. 15— 19.] ΑΝΑΒΑδΙδ. III. 109 

ουν θεοϊς χάρις οτι ου συν ποΧΧτ) ρώμ-ρ άλλα συν 
όΧίγοις ήΧθον, ώστε βΧάψαι μεν μη μεηάΧα, δηΧώ- 
σαι δε ων δεόμεθα. 15. νυν <γάρ οι μεν ττοΧεμιοι 
τοξεύουσι καϊ σφενδονώσιν όσον οΰτε οι Κρήτες 
άντιτοξεύειν δύνανται, ούτε οι εκ χβιρος βάΧΧοντες 
εξικνεΐσθαί' όταν δε αυτούς διώκωμεν, ττοΧύ μεν ούχ 
οιόν τε χωρίον άττο του στρατεύματος διώκειν, εν 
όλιγω δε ουδ' ει ταχύς εϊη πεζός πεζον αν διώκων 
καταΧάβοι εκ τόξου ρύματος. 16. ημείς ουν ει μεΧ- 
Χοιμεν τούτους εϊρ^ειν ώστε μη δύνασθαι βΧάπτειν 
ημάς ττορευομένους, σφενδονητών τε την ταχίστην 
δει και Ιττιτεων. ακούω δ' είναι εν τω στρατεύματι 
ημών ' Ροδίους, ων τους ττοΧΧούς φασιν επίστασθαι 
σφενδονάν, και το βέΧος αυτών και δυπΧάσιον φέ- 
ρεσθαι των Περσικών σφενδονών. 17. εκεΐναι γαρ 
δια το χειροπΧηθέσι τοις Χίθοις σφενδονάν εττι βραχύ 
εξικνούνται, οι δε ' Ρόδιοι και ταίς μοΧυβδίσιν επί- 
στανται χρήσθαι. 18. ήν ουν αυτών εττισκεψώμεθα 
τίνες πεπανται σφενδόνας, καϊ τούτω μεν δώμεν 
αυτών άρηύριον, τω δε α,ΧΧας ττΧέκειν εθεΧοντι άΧΧο 
άρηύριον τέΧώμεν, καϊ τώ σφενδονάν εν τω τεταγ- 
μένα) εθεΧοντι αΧΧην τίνα, άτεΧειαν ευρίσκω μεν, ϊσως 
τίνες φανοΰνται ικανοί ημάς ώφεΧεΐν. 19. ορώ δε 

15. καταλαμβάνοι, Θ. καταλάμβανα, α. — ςρνματος, Ά. Ό. 

α. θ. 

16. μίλλοίμςν, α. Ι). Β. μελλομεν, Ό. Ρ. Κ. — Τ€ ΟΠΠΐΐ6<1 
ίη α. Ι). 

17. οι δε γ€, Ό. Β. Ρ. Κ. γε ΟΏ\\ίίθά ίη Ά. \>. 1ζ. 

18. τούτων τω μ. αυτών, Β. Ρ. Τηβ Ιεχϋ ίο11ο\νδ ίΐ. ά. Ώ. 
— €ν τώ τεταγμενω, 3.. Ι). (1. Β. Ρ. εντεταλμένω, η. ςντεταγ- 
μίνω, Ι). Κ. 

19. ούτοι τι : τι ρετηαρδ ηοΐ ίη α. ο. (τι), Ρ. 



110 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 20— IV. 3. 



\ <>/ 



και ίππους οντάς εν τω στρατευματι, τους μεν τ ίνας 
παρ εμοί, τους δε τω ΚΧεάρχω καταΧεΧειμμένους, 
ποΧΧούς δε καϊ αλΧους αιχμαλώτους σκευοφοροΰν- 
τας. αν ούν τούτους πάντας εκΧέζαντες σκευοφορα 
μεν άντιδώμεν, τους δε Ιππους εις ιππέας κατα- 
σκευάσωμεν, ϊσως καϊ ούτοι τι τους φεύγοντας άνιά- 
σουσιν. 20. εδοξε ταύτα, καϊ ταύτης της νυκτός 
σφενδονηται μεν εις διακόσιους ε^ένοντο, ίπποι δε 
καϊ ιππείς εδοκιμάσθησαν ττ} ύστεραία εις πεντή- 
κοντα, καϊ στοΧάδες και θώρακες αύτοΐς επορισθησαν, 
και ίππαρχος 8ε επεστάθη Αύκιος 6 ΠοΧυστράτον 
5 Αθηναίος. 

IV. Μείναντες 8ε ταύτην την ήμεραν τη άλΧη 
επορεύοντο πρωίαιτερον άναστάντες' χαράδραν <γαρ 
αυτούς έδει διαβηναι εφ^ η εφοβούντο μη επιθοΐντο 
αύτοΐς 8ιαβαίνουσιν οι πολέμιοι. 2. διαβεβηκόσι 
8ε αύτοΐς πάλιν φαίνεται 6 Μιθριδάτης έχων ιππέας 
χίλιους, τοξότας δε και σφενδονήτας εις τετρακι- 
σχϊλίους' τοσούτους ηαρ ητησε Τισσαφερνην, καϊ 
ελαβεν υποσχόμενος αν τούτους Χάβη παραδώσειν 
αύτω τους "ΕΧληνας, καταφρονήσας ότι εν τη πρόσ- 
θεν προσβοΧη όΧί^ους έχων έπαθε μεν ουδέν, πολΧα, 
δε κακά ενόμιζε ποιήσαι. 3. επει δε οί "Έλληνες 
διαβεβηκότες άπεΐχον της χαράδρας όσον οκτώ στα- 



20. στολάδ?$• : στβλλάδίί•, α. * σπόλάδες*, Ρ., \ν!ιίο1ι ίδ 
ΗαίοΗίηδοη'δ οοη]6ΰΙιΐΓ6 ίουηάεά οη Ροΐΐυχ, VII. 70. 

1. πρωΐτερον, Ά. \). ά. ΐ. 1ί. Β. πρωίαιτερον, Ό. Ρ. Κ. — επι- 
θωνται, Η. ί.ΐί.1. Α. (πίθυνται, β. 

2. επιφαίνςται, Β. Κ. (βπι) φ. Ρ. 

3. οσοΓ : ώσβι', 3.. — παρήγγεΧτο, 8ΐ6ρΗ. παρηγέΧλετΟγ 
Μ 88. παρηγγελίτο, 9,. 



IV. 4— 8.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. III. 111 

Βίους, Βιεβαινε καϊ 6 Μιθριδάτης έχων την Βύναμιν. 
παρψ/ηεΧτο Βε τών τε πεΧταστών ους εΒει Βιώκειν, 
και τών όπΧιτών, καϊ τοϊς ίππενσιν εϊρητο θαρρουσι 
Βιώκειν ως εφεψομενης Ικανής Βυνάμεως. 4. επεϊ 
Βε 6 Μιθριδάτης κατειλήφει, καϊ ήΒη σφενΒόναι κα\ 
τοξεύματα εξικνοΰντο, εσήμηνε τοις "ΕΧΧησι ττ} 
σάλττνγγι, καϊ ευθύς εθεον όμόσε οΐς εϊρητο, καϊ οι 
ιππείς ήλαυνον' οι Βε ουκ εΒέζαντο, άΧΧ* εφευγον 
επϊ την χαράΒραν. 5. εν ταύττ) τρ Βιώξει τοις βαρ- 
βάροις των τε πεζών άπεθανον ποΧΧοί, καϊ των 
ιππέων εν ττ} χαράΒρα ζωοϊ ελήφθησαν εις οκτω- 
καΊΒεκα. τους Βε άποθανοντας αύτοκελευστοι οι 
ΕΧΧηνες τ)κ'ισαντο, ώς οτι φοβερώτατον τοις ποΧε- 
μίοις είη όραν. 

6. Και οι μεν πολέμιοι οΰτω πράζαντες άπηλθον, 
οι Βε "ΕΧληνες ασφαλώς πορευόμενοι το Χοιπόν της 
ημέρας άφίκοντο επϊ τον Ύ'ιηρητα ποταμόν. 7. εν- 
ταύθα πόλις ην έρημη μεγάΧη, όνομα δ' αυτί} ην Αά- 
ρισσα' ώκουν δ' αύτην το παΧαιον ΜήΒοι. τον Βε 
τείχους ην αυτής το ενρος πέντε και είκοσι πόΒες, νψος 
δ' εκατόν του Βε κύκΧου ή περίοΒος Βύο παρασά^αΐ' 
ωκοΒόμητο Βε πλίνθοις κεραμίαις' κρηπίς δ' ύπήν 
Χιθίνη το ΰψος εΐκοσι ποΒών. 8. ταύτην βασιλεύς 
6 Περσών, οτε πάρα, ΜήΒων την άρχην έΧάμβανον 
Πέρσαι, πόλιορκών ούΒενϊ τρόπω εΒύνατο ελεΐν ήΧιος 
Βε νεφελην προκαΧύψας ήφάνισε μέχρι εξύλιπον οι 

5. ελείφθησαν, Ά. — ε'ίη ογπ. α. ην, Ι). (1. 

7. δ' έπήν, β. ά. θ. δ' ην, Ά. 

8. ήλιος, οίο. ΐΗο Μδ8. Γοαάίηίζ, οχοορί ιΐιαΐ νεφελην ίηβ. 
Ηαδ ΐΗο ν βΓαδθά, ητκΐ ρ. 1ΐ3.8 νεφέλη : ήλιον δε νεφέλη προκα- 
λνψασα. Βι-οάίοιίδ, ΜυΓΟίυδ, Ηυίοΐιίη. Ι). Ρ. Κ. 



112 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 9— 14. 

άνθρωποι, καϊ ούτως βάλω. 9. πάρα ταύτην την 
πόΧιν ην πυραμϊς Χιθίνη, το μεν εύρος ενός πΧέθρου, 
το δε ΰψος δύο πΧέθρων. επί ταύτης ποΧΧοϊ των 
βαρβάρων ήσαν εκ των πΧησίον κωμών άποπεφευ- 
γότες. 10. εντεύθεν επορεύθησαν σταθμον ενα παρα- 
σάγγας εξ προς τείχος ερημον μέγα προς τι} πόΧει 
κβίμενον όνομα δε ήν τη πόΧει ΜέσπιΧα' Μήδοι δ' 
αυτήν ποτέ ωκουν. ην δε ή μεν κρηπϊς Χίθου ζεστού 
κογχυΧιάτου, το εύρος πεντήκοντα ποδών και το ύψος 
πεντήκοντα. 11. επί δε ταύτη επωκοδόμητο πΧίνθινον 
τείχος, το μέν εύρος πεντήκοντα ποδών, το δε ϋψος 
εκατόν του δε κύκΧου η περίοδος εξ παρασάγγαι. 
ενταύθα Χέζεται Μήδεια γυνή βασιλέως καταφυγεΐν 
οτε άπώΧεσαν την αρχήν υπό Περσών Μήδοι. 12. 
ταύτην δε την πόΧιν ποΧιορκών ο Περσών βασιΧεύς 
ουκ εδύνατο ούτε χρόνω εΧεΐν ούτε βία,' Ζευς δ' 
εμβρόντητους ποιεί τους ενοικούντας, και ούτως 
εάΧω. 

13. Εντεύθεν δ' επορεύθησαν σταθμον ενα παρα- 
σάγγας τετταρας. εις τούτον δε τον σταθμον Τισ- 
σαφέρνης έπεφάνη, ους τε αυτός ιππέας ήΧθεν έχων 
καϊ την Όρόντου δύναμιν του την βασιΧίως θυγατέρα 
έχοντος, καϊ ους Κύρος έχων άνέβη βαρβάρους, καϊ 
ους 6 βασιλέως άδεΧφός έχων βασιΧεΐ έβοήθει, καϊ 
προς τούτοις όσους βασιΧεύς εδωκεν αύτω, ώστε το 
στράτευμα πάμποΧυ εφάνη. 14. επει δ' εγγύς έγέ- 

10. ττ) πόλ. : τχι οπι. Ρ. Κ. 

11. κύκλου : τείχους, Ά. \). ά. θ. η. — λέγεται, α. Ι). Β. ίλε- 
γίτο, ϋ. Ρ. — Μήδεια, Ά. Μηδία, Β. Ρ. 

13. Όρόντα α. ΐ. §. 1ι. ί. 1ε. 1. β. 



IV. 15—18.] ΛΝΛΒΑδΙδ. III. 113 

νετο, τά? μεν τών τάξεων εϊχεν όπισθεν καταστήσας, 
τάς δε εις τα πΧάγια παραηαηών εμβάΧΧειν μεν ουκ 
ετόΧμησεν ουδ' εβούΧετο διακινδυνεύειν, σφενδονάν 
δε παρήγγειΧε καϊ τοξεύειν. 15. επεϊ δε διαταχθέν- 
τες οι "Ρόδιοι εσφενδόνησαν καϊ οι %κύθαι τοξόται 
ετόξευσαν κα\ ουδείς ημάρτανεν ανδρός, ουδέ <γάρ ει 
πάνυ προθνμοΐτο ράδιον ην, καϊ 6 Τισσαφέρνης μάΧα 
ταχέως εξω βε\ών άπεχώρει καϊ αϊ αΧλαι τάξεις 
απεχώρησαν. 16. και το Χοιπόν της η μέρας οι μεν 
επορεύοντο, οι δ' εϊποντο* και ούκέτι έσίνοντο οι βάρ- 
βαροι τί] τότε άκροβοΧίσεΐ' μακρότερον γαρ οι τε 
Ρόδιοι τών Περσών εσφενδόνων και τών πΧείστων 
τοξοτών. 17. μεγάλα δε καϊ τα τόξα τα Περσικά 
εστίν ώστε χρήσιμα ην όπόσα άΧίσκοιτο τών τοξευ- 
μάτων τοις Κρησί, και διετεΧουν χρώμενοι τοις τών 
ποΧεμίων τοξεύμασι, καϊ έμεΧέτων τοξεύειν άνω 
Ιέντες μακράν. ευρίσκετο δε καϊ νεύρα ποΧΧα εν 
ταΐς κώμαις και μόΧυβδος, ώστε χρησθαι εις τάς 
σφενδόνας. 

18. Καϊ ταύτη μεν τη ημέρα, επεϊ κατεστρατοπε- 
δευοντο οι "ΕΧΧηνες κώμαις επιτυχόντες, άπηΧθον οι 
βάρβαροι μείον έχοντες εν τη τότε άκροβοΧίσεΐ' την 
δ' επιούσαν ημεραν έμειναν οι "ΕΧΧηνες καϊ επεσι- 
τίσαντο' ην <γαρ ποΧύς σίτος εν ταΐς κώμαις. τη δ' 

14. Ρ. 1ΐ&3 (,) 3&6Γ παραγ. — (μβα\(ϊν, Ο. ά. Β. — ίβονλετο 
οπί. ίη Ά. 

15. ΤβχΙ ίο11ο\νδ ά. \>. ά. *Σκνθοτοξόταί*,ν. — προθνμοΐτο, 
α. ΐ. §. ί. 1ί. Β. προνθνμάτο, Ρ. 

16. οι (τε), Ρ. ΤΗίδ τ€ 18 Ιιαπίΐγ ααίιηίδδίοΐβ Ηθγθ: 860 
ΒοΓηβπιαηη'δ ηοΐθ &ηά εχρί&η&ΐίοη. 

17. και τόξα, ά. β. ά. Ρ. — ιέντςς: Ιόντις, 1). Κΐ"ϋ§βΓ ρΐΌ- 
ρ0868 Ιο Γ6&ά άμα ιόντα ίηδίο&ά οί άνω 1£νΤ€ς. 



1 1 4 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 1 9—22. 

υστεραία έπορεύοντο δια του πεδίον, καϊ Τισσαφέρνης 
εΐπετο άκροβοΧιζόμενος. 19. ένθα δη οι "Ελληνες 
έγνωσαν οτι πΧαίσιον ίσόπΧευρον πονηρά, τάξις εϊη 
πολεμίων επομένων, ανάγκη γάρ εστίν, ην μεν συγ- 
κύπτΎ} τα κέρατα του πΧαισίου η οδού στενωτέρας 
οΰσης ή ορέων άναγκαζόντων η γέφυρας, εκθΧίβεσθαι 
τους όπΧίτας και πορεύεσθαι πονήρως άμα μεν πιεζό- 
μενους άμα δε και ταραττομενους' ώστε δύσχρηστους 
είναι ανάγκη άτακτους οντάς. 20. όταν δ' αυ Βιαστή 
τα κέρατα, ανάγκη διασπάσθαι τους τότε έκθΧιβομέ- 
νους και κενόν γίγνεσθαι το μέσον των κεράτων, 3 καϊ 
άθυμεϊν τους ταύτα πάσχοντας των ποΧεμίων επομέ- 
νων, καϊ οπότε δέοι γέφυραν διαβαίνειν ή ά,ΧΧην τινά 
διάβασιν, εσπενδεν έκαστος βουΧόμενος φθάσαι πρώ- 
τος" καϊ ευεπίθετον ην ενταύθα τοις ποΧεμίοις. 21. 
επεϊ δε ταύτα έγνωσαν οι στρατηγοί, εποίησαν εξ 
Χόχους ανά εκατόν άνδρας, καϊ Χογαγούς επέστησαν, 
καϊ άΧΧους πεντηκοντήρας καϊ άΧΧους ένωμοτάργας. 
ούτοι δε πορευόμενοι οπότε μεν συγκύπτοι τα κέρατα 
ύπέμενον ύστεροι οι Χογαγοί, ώστε μη ενοχΧεΐν τοις 
κέρασι, τότε δε παρηγον έξωθεν τών κεράτων. 2'2. 
οπότε δε διάσχοιεν αϊ πΧευραϊ του πΧαισίου, το μέ- 
σον άνεξεπίμπΧασαν, ει μεν στενώτερον εϊη το διέγον, 
κατά Χόλους, ει δε πΧατύτερον, κατά πεντηκοστΰς, ει 
δε πάνυ πΧατύ, κατ ενωμοτίας' ώστε αεί εκπΧεων 

19. ένθα δε, Ά. — πλαίσιον Ισόπλευροι: 8θθ Αΐτί&ηυδ, Ταοί. 
ρ. 69. βά. ΒΙεπο., άπα δυίά&δ, πλινθωτόν. 

21. εποίησαν, ίΐ. Ι), θ. εποιησαντο, Σ). Β. Ρ. Κ. — ούτοι δε 
. . . .οί λοχαγοί, ΐΐΐθ Γβίΐ(1ίη§ οία. Ι), ά. λλΊιϊοΙι ίδ αάπιίδδΐοΐΘ : ίοΓ 
ούτοι δοπίβ οπίίοδ 8υ§§θδΙ οΰτω : οι λοχαγοί &ίΐθΓ πορευόμενοι, 
ϊη ϋ. Β. Ρ. Κ. ; Κ. ρΐΌρυδβδ πορευομε'νων. — τότε δε : του: δε, 
&.β.ά. ο;. 



IV. 23—28.] ΛΝΑΒΑδΙδ. III. 115 

είναι το μέσον. 23. ει δέ καί διαβαίνειν τινά δέοι 
διαβασιν 7] γέφυραν, ουκ εταράττοντο, αλλ' εν τω 
μέρει οι λοχαγοί διέβαινον και ει που Βίοι τί, της 
φάλαγγος, επιπαρήσαν ούτοι, τούτω τω τρόπω επο- 
ρεύθησαν σταθμούς τέτταρας. 24. ήνίκα δέ τον 
πέμπτον επορεύοντο εΊδον βασίλειόν τι και περί αυτό 
κώμας πολλάς, την δέ όδόν προς το χωρίον τούτο δια 
ηηλόφων υψηλών <γι<γνομένην, ο'ί καθήκον από τον 
όρους ύφ' ω ην ή κώμη. καϊ ειδον μεν τους <γηλοφους 
άσμενοι οι "Ελληνες, ώς εικός τών πολεμίων όντων 
ιππέων 25. ε'πει δέ πορευόμενοι εκ του πεδίου άνέβη- 
σαν επί τον πρώτον γήλοφον, κατεβαινον ώς επί τον 
έτερον άναβαίνειν. ενταύθα επιλύνονται οι βάρβαροι 
καί από του υψηλού εις το πρανές εβαλλον, εσ- 
φενδόνων, ετόξευον υπό μαστιγών 26. καί πολλούς 
ετίτρωσκον καί εκράτησαν τών Ελλήνων γυμνήτων, 
καί κατέκλεισαν αυτούς εϊσω τών όπλων ώστε παν- 
τάπασι ταύτην την ήμέραν άχρηστοι ήσαν εν τω οχλω 
οντες καί οι σφενδονήται καί οι τοξόται. 27. επεί 
δέ πιεζόμενοι οι "Ελληνες επεχείρησαν διώκειν, σχολτ] 
μεν επί το άκρον άφικνούνται όπλΐται όντες, οι δέ 
πολέμιοι ταχύ άπεπήδων. 28. πάλιν δέ όποτε άπίοιεν 
προς το άλλο στράτευμα ταύτα έπασχον, καί επί του 
δευτέρου γηλόφου ταύτα ε'γιγνετο, ώστε από τού τρί- 
τοι; γηλόφου έδοζεν αύτοΐς μη κινεΐν τους στρατιώτας 
πρίν από της δεξιάς πλευράς τού πλαισίου άνηηαηον 

23. επε\ παριμσαν, α. Ι). 

25. και Ϊ5 ΐη86Π6(1 αίΐΘΓ γήλοφον \>γ δίβρίιαη. ϋ. Β. Ρ. Κ., 
Εηά (,) ίδ ρυΐ αίΐθΓ άναβαίνειν. — άναβαίνειν, α. Ι). (1. β. Β. Ρ. 
άναβαΐεν, Ό. Κ. 

26. ετίτρωσκον, 3.. Ό. ά. β. κατετίτρωσκον, Ό. Β. Ρ. Κ. 



116 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 29—34. 

πεΧταστας προς το ορός. 29. €7Γ€ΐ ο οΰτοι εγένοντο 
ύπερ τών επομένων ποΧεμίων, ούκέτι επετίθεντο οι 
ποΧέμιοι τοις καταβαίνουσι, δεδοικοτες μη άποτμη- 
θείησαν καϊ άμφοτέρωθεν αυτών γένοιντο οί ποΧέμιοι, 
30. ούτω το Χοιπον της ημέρας πορευόμενοι, οι μεν 
7$ όδω κατά τους γήλόφους, οΐ δε κατά το ορός επι- 
παριόντες, άφίκοντο εις τάς κώμας καϊ ιατρούς κατέ- 
στησαν οκτώ" ποΧΧοι γαρ ήσαν οι τετρωμένοι. 

31. ^Ενταύθα έμειναν ημέρας τρεις καϊ τώντετρω- 
μένων ένεκα καϊ άμα επιτήδεια ποΧΧά ειχον, άλευρα, 
οίνον, και κριθάς ϊπποις σνμβεβΧημένας ποΧΧάς. 
ταύτα δε συνενηνεημένα ην τω σατραπεύοντι της χώ- 
ρας. τετάρτη δ' ημέρα καταβαίνουσιν εις το πεδίον. 
32. €7Γ€ί. δέ κατέΧαβεν αυτούς Τισσαφέρνης σύν τη 
δυνάμει, εδίδαξεν αυτούς ή ανάγκη κατασκηνήσαι ου 
πρώτον είδον κώμην καϊ μη πορεύεσθαι ετι μαχόμε- 
νους" ποΧΧοι γαρ ήσαν απόμαχοι οι τετρωμένοι καϊ 
οι εκείνους φέροντες καϊ οι τών φερόντων τα οπΧα 
δεξάμενοι. 33. επεϊ δε κατεσκήνησαν καϊ επεχεί- 
ρησαν αύτοΐς άκροβοΧιζεσθαι οι βάρβαροι προς την 
κώμην προσιόντες, ποΧύ περιήσαν οι "ΕΧΧηνες' ποΧν 
γαρ διέφερον εκ χώρας όρμώντες άΧέξασθαι ή πορευ- 
όμενοι επιοΰσι τοις ποΧεμίοις μάχεσθαι. 34. ήνίκα 
δ' ην ηδη δείΧη, ώρα ην άπιέναι τοις ποΧεμίοις' ού- 

30. Ιατροί, α. 

32. έδίδαξεν, οοιηρ. δυίάαβ, ίδι'δα^ί — οι απόμαχοι, &. 6. β. 

33. διέφερον .... πορευόμενοι Γ6ρΓ68θηΐ8 ίΐιβ Γ6&1 πΐ6£ΐηίη§ 
οί" Ιΐιε Γ6&άίη§8 οι ά. ο. θ. αηά ίβ αάορίεά ογ Ό. Β. : Ρ. Ιιαβ 
ίίΐΐίεη Ιΐΐβ Γ6&(ϋη£ οίδυίά&δ, άλέξασθαι : " διε'φερεν ορμώ- 
μενους .... προπορευόμενους," εχοερί ΐΐΐαΐ Ιΐβ ίΐαδ πορευομενους : 

. . . διεφερεν .... ορμώντας .... πορευομένους, Κ. 



IV. 35— 37.] ΑΝΑΒΑ5Ι8. ΜΙ. 117 

ποτέ ηαρ μείον άπεστρατοπεδεύοντο οι βάρβαροι του 
ΈΧΧηνικοΰ εξηκονια σταδίων, φοβούμενοι μη της 
νυκτός οι "ΕΧΧηνες επιθώνται αύτοΐς. 35. πονηρόν 
ηαρ νυκτός εστί στράτευμα Περσικόν, οι τε ηαρ 
Ίπποι αύτοΐς δέδενται και ως επί το ποΧύ πεποδισμε- 
νοι είσΐ του μη φεύηειν ένεκα ει Χυθείησαν εαν τε 
τις θόρυβος ηίηνηται, δει επισάξαι τον ϊππον Πέρση 
άνδρϊ καϊ χαΧινωσαι δεΐ καϊ θωρακισθεντα άναβήναι 
επί τον ΐππον. ταύτα δε πάντα γαΚεπα ποιεΐν 
νύκτωρ καϊ θορύβου δντος. τούτου ένεκα πόρρω 
άπεσ κηνουν των 'ΕΧΧήνων. 

36. ΈπεΙ δε εηίηνωσκον αυτούς οι " ΕΧΧηνες βουΧο- 
μενους άπιεναι καϊ διαγ'γεΧλ.ομένους, εκηρυζε τοις 
"ΕΧΧησι συσκευάζεσθαι άκουόντων των πολεμίων, 
και γρόνον μεν τίνα επεσγον της πορείας οι βάρβαροι, 
επειδή δε όψε εγίγνετο άπηεσαν. ού ^αρ εδόκει 
Χύειν αυτούς νυκτός πορεύεσθαι καϊ κατάηεσθαι επί 
το στρατόπεδον. 37. επειδή δε σαφώς άπιόντας ηδη 
εώρων οΓ' ΕΧΧηνες, επορεύοντο καϊ αύτοϊ άναζεύξαντες 
καϊ διηλθον όσον έξήκοντα σταδίους. καϊ ηίηνεται 
τοσούτον μεταξύ των στρατευμάτων ώστε τη ύστε- 
ραία ούκ εφάνησαν οι ποΧεμιοι ούδε τη τρίτη, τη δε 
τετάρτη νυκτός προεΧθόντες καταΧαμβάνουσι χωρίον 



35. Οοπιρ&ΓΟ διιΐά&8, πεποΰίσμίνοι. — ςάν τίτις .... οντος. 
Οοηιρ&ΓΟ δαϊάίΐδ, επισάξαι, \\ΉεΓ6 καϊ χαλινώσαι δά 18 οττηίί,Ιθά. 
— χαλεπά ποΐ€~ιν, είο. ΐδ ίΗθ Γ6&άίη§ οί δυίά&δ : α. Ι), ά. β. οπήί 
ποκ'ιν. Β. Ρ. Κ ρΐαοβ ίΐ οίίοτ οντος. 

36. συσκευάζεο θαι, α. Ι). συσκ€υάσασθαι, Β. Ρ. — δ*αγγβλ- 
Χομίνονς. Οοηΐρ&Γθ δϋίάαδ, διαγγίΧΧων. — Χύειν αυτούς, Ά. 6. 
κώλυαν αυτούς, \). \ν1ιϊο1ι ίδ ίηΐεηάθά ί*0Γ ίΐιβ δ&πίθ. Χύειν 
αύτοίς, Ό : ν?\\Άί (1. Η&δ ίδ άοαΜίυΙ: ΧυσιτεΧεΊν αύτοίς, Β. Ρ. Κ. 



118 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 38— 41. 

ύπερ&έξιον οι βάρβαροι, τ) εμεΧΧον οι "ΕΧΧηνες πα- 
ριέναι, άκρωνυχίαν ορούς ύή) ην η κατάβασις ην εις 
το πεδίον. 38. επειδή 06 εώρα Χειρίσοφος προκα- 
τειΧημμένην την άκρωνυχίαν, καΧεϊ Έενοφώντα άπο 
της ουράς καϊ κεΧεύει Χαβόντα τους πεΧταστάς 
παραηενεσθαι εις το πρόσθεν. 39. ο δε Έενοφών 
τους μεν πεΧταστάς ουκ η<γεν επιφαινόμενον <γάρ 
εώρα Τισσαφερνην και το στράτευμα πάν αυτός δε 
προσεΧάσας ηρώτα Τι καΧεϊς ; 6 δε Χεγεί αυτω, 
"Εξεστιν οράν προκατε'ιΧηπται ηαρ ημΐν 6 ύπερ της 
καταβάσεως Χόφος, καϊ ουκ εστί παρεΧθεΐν, ει μη 
τούτους άποκό-^τομεν. 40. άΧΧά τι ουκ η<γες τους 
πεΧταστάς ; 6 δε Χέγει οτι ουκ εδόκει αύτω έρημα 
καταΧιπεΐν τα όπισθεν πολεμίων επιφαινομένων. 
'νΙλΧα μην ώρα >γ\ εφη, βουΧεύεσθαι πώς τις τους 
άνδρας άπεΧα άπο του Χόφου. 41. ενταύθα Έενο- 
φών ορα του ορούς την κορυφην υπέρ του εαυτών 
στρατεύματος ούσαν, καϊ άπο ταύτης εφοΒον επι τον 
Χόφον ένθα ήσαν οι ποΧέμιοι, καϊ λεγεί, Κράτιστον, 
ω Χειρίσοφε, ημΐν ϊεσθαι ως τάχιστα επι το άκρον 
ην γαρ τούτο Χάβωμεν, ου ουνησονται μενειν οι υπέρ 
της οδού. άΧΧά, ει βούΧει, μένε επι τω στρατεύματα 
ε'γώ δ' εθέΧω πορεύεσθαί' ει δε χρήζεις, πορεύον επί 



37. νφί' ην : εφ ην, σι. Ι), ά.: αφ* ης, 8αί(3α8, 866 άκρώνυξ. 

38. ό Χειρίσ. 8υϊ(1ίΐδ, Β. — προκατείλημμενην: προκαταΧελείμ- 
μενην, α. ά. προκαταΧεΚημμενην, ΐ>. 

39. άπαν το στράτευμα, α. Β. — κατείληπται, Ά. \). ά. 6. — 
παρακόψομεν, Ά. β. (1. κατακύψομεν, 6. άποκόψωμεν, Η. ί. 1ζ. 1. 

41. νπερ αυτού του εαυτών στρατεύματος 18 ίίΐβ Γ6Ε(1ΐη§ οί" 3. 
Ό. Β. Κ.: Ρ. ριιίδ (αύτου) ΐΐιυδ : Ι), οπιίΐδ εαυτών: ά. θ. οπίίΐ 
αντον. ΟοπιραΓβ ΛνΐΐΗ ΐ1ιΐ8 δοοί. Ροΐ^εεηιΐδ, Ι. 49. 3. 



IV. 42— 48.] ΑΝΑΒΑδΙδ. III. 119 

το ϋ/309, εγώ δ* μενώ αύτοΰ. 42. 'ΑΧΧά 8ί8ωαι σοί, 
€</)// ό Χειρίσοφος, οπότερον βούΧει εΧεσθαι. ειπών 
ό αενοφών οτι νεώτερος εστίν αιρεΐται πορεύεσθαι, 
κεΧεύει 8έ οι συμπέμψαι άπο του στόματος άν8ρας' 
μακρόν γάρ ην άπο της ουράς Χαβεϊν. 43. και ό 
Χειρίσοφος συμπεμπει τους άπο του στόματος πεΧ- 
ταστάς' εΧαβε 8ε τους κατά μέσον του πλαισίου, 
συνεπεσθαι δ' εκεΧευσεν αύτω και τους τριακόσιους 
ους αύτος είγε των επίλεκτων επί τω στο ματ ι του 
πΧαισίου. 

44. εντεύθεν επορεύοντο ως εδύναντο τάχιστα, οι 
δ' επί του Χόφου ποΧεμιοι ώς ενόησαν αυτών την 
πορείαν επι το άκρον, ευθύς καϊ αυτοί ώρμησαν άμιΧ- 
Χάσθαι επί το άκρον. 45. και ενταύθα ποΧΧή μεν 
κραυγή ην τον 'ΕΧΧηνικού στρατεύματος 8ιακεΧευο- 
μενων τοις εαυτών, ποΧΧή 8ε κραυγή τών άμφί Τισσα- 
φερν7)ν τοις εαυτών 8ιακεΧευομένων. 46. "Β,ενοφών 
8ε παρεΧαύνων επί του ίππου παρεκεΧεύετο, "Αν8ρες, 
νύν επί τήν 'ΕΧΧά8α νομίζετε άμιΧΧάσθαι, νύν προς 
τους παΐ8ας καί τάς γυναίκας, νύν οΧίγον πονήσαν- 
τες άμαχεί τήν Χοιπήν πορευσόμεθα. %ωτηρί8ης 
8ε 6 Σικυώνιος είπεν, Ουκ εξ Ισου, ώ Έενοφών, 
εσμεν. 47. σύ μεν γαρ εψ ίππου ογτ), εγώ 8ε γα- 
Χεπώς κάμνω τήν άσπί8α φέρων. 48. καί ος άκου- 
σας ταύτα καταπη8ήσας άπο του ίππου ωθείται 

42. πότερον, α, β. — αϊρε'ισθαι, .α. ά. — στόματος, οοτηρ. 3υί<1. 
στόμα. 

43. αυτω'. αυτούς, Ά. \>. ά. 

44. ηΰΰναντο, Ε. 

46. ί'ττί του Ίππου : άπο τ. Ί. Η. Β.— πονησαντες (χρόνον) 
Β. π. χρόνον, Κ. — άμαχεί, Β. Ρ. Κ. άμαχε!., &. άμαχί, Ώ 



120 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 49.— Υ. 3. 

αύτον εκ της τάξεως, καί την ασπίδα άφεΧόμενος 
ως έδύνατο τάχιστα έχων επορεύετο' ετύγχανε δε 
καϊ θώρακα έχων τον ίππικόν ώστε επιέζετο. και 
τοις μεν έμπροσθεν ύπάγειν παρεκελεύετο, τοις δε 
Όπισθεν παριεναι μόλις επομένοις. 49. οί δ' άλλοι 
στρατιώται παίονσι καϊ βάΧλουσι καϊ Χοιδορούσι 
τον ^ωτηρίδην, εστε ήνάγκασαν λαβόντα την ασπίδα 
πορεύεσθαι. 6 δε άναβάς, εως μεν βάσιμα ην επί 
του ίππου ήγεν, επεί δε άβατα ην, καταΧιπών τον 
ΐππον έσπευδε πεζή. καϊ φθάνουσιν επί τω άκρω 
γενόμενοι τους πολεμίους. 

V. "Ενθα δη οί μεν βάρβαροι στραφέντες εφευγον 
η έκαστος έδύνατο, ο ι δ' "Ελληνες εΐχον το άκρον, 
οί δε άμφί Τισσαφέρνην καί ' Αριαίον άποτραπόμε- 
νοι άΧλην όδον φχοντο. οί δε άμφί Χειρίσοφον 
καταβάντες εστρατοπεδεύσαντο εν κώμη μεσττ) 
ποΧΧών αγαθών, ήσαν δε καί άλλαι κώμαι ποΧΧαί 
πλήρεις ποΧΧών αγαθών εν τούτω τω πεδίω παρά 
τον Τίηρητα ποταμόν. 2. ήνίκα δ' ην δείλη εζα- 
πίνής οί πολέμιοι επιφαίνονται εν τω πεδίω, καί τών 
' Ελλήνων κατέκοψάν τ ίνας τών εσκεδασ μένων εν τω 
πεδίω καθ' άρπαγήν καί γαρ νομαί ποΧΧαί βοσκη- 
μάτων διαβιβαζόμεναι εις το πέραν του ποταμού 
κατελήφθησαν. 3. ενταύθα Τισσαφέρνης καί οί 
συν αύτω καίειν επεχείρησαν τάς κώμας. καί τών 
* Ελλήνων μάλα ήθύμησάν τίνες, εννοούμενοι μή τα 

48. πιεζοιτο, ά. \). ά. β. 

49. άβατα : βατά, Ά. ά. 

1. ΑΓίθΓ καταβάντες 80Π16 Μ88. αηά Ό. Β. ίηδθΓΐ «ϊ το 
πεδίον. — μεο~ττ) ΟΓη • 3 • β. ^• 

2 και ναρ : γαρ οηι. α. Ι). — κατ(\είφθησαν, &. Β, 



V. 4—9.] ΑΝΑΒΑδΙδ. III. 121 

επιτήδεια, ει καίοιεν, ουκ εχοιεν οπόθεν Χαμβάνοιεν. 
4. και οι μεν άμφϊ Χειρίσοφον άπήεσαν εκ της βοη- 
θείας" 6 δε Έενοφών επει κατεβη, παρεΧαύνων τάς 
τάξεις ήνίκα από της βοηθείας απήντησαν οι "ΕΧ- 
Χηνες εΧεγεν, 5. ' Οράτε, ώ άνδρες" ΕΧΧηνες, νφιέν- 
τας την χώραν ήδη ήμετέραν είναι; α γαρ οτε 
εσπενδοντο διεπράττοντο, μή καίειν την βασιλέως 
^ώραν^ νυν αυτοί καίουσιν ως άΧΧοτρίαν. άλλ' 
εάν που καταΧίπωσί γε αύτοΐς τα, επιτήδεια, οψονταν 
καϊ ημάς ενταύθα πορευομενους. β. άλλ', ω Χει- 
ρ ίσοφε, εφη, δοκεΐ μοι βοηθεΐν επί τους καίοντας ως 
υπέρ της ημετέρας, 6 δε Χειρίσοφος είπεν, ουκ ουν 
εμοιγε δοκεΐ' άΧΧά καϊ ήμεΐς, εφη, καίωμεν, καϊ 
οΰτω θάττον παυσονται. 

7. Έπεί δε επι τάς σκηνάς άπήΧθον, οι μεν άΧΧοι 
περί τα επιτήδεια ήσαν, στρατηγοί δε καϊ λοχαγοί 
συνηΧθον. καϊ ενταύθα ποΧΧή απορία ην. ένθεν 
μεν γαρ ορη ην ύπερύψηΧα, ένθεν δε 6 ποταμός 
τοσούτος το βάθος ως μηδέ τά δόρατα ύπερέχειν 
πειρωμενοις του βάθους. 8. άπορου μένοις δ' αύτοΐς 
προσεΧθών τις άνήρ 'Ρόδιος εϊπεν, Έγώ θέΧω, ω 
άνδρες, διαβιβάσαι υμάς κατά τετρακισχιΧίους 
όπΧίτας, αν εμοϊ ων δέομαι ύπηρετήσητε και τάΧαν- 
τον μισθόν πορίσητε. 9. ερωτώμενος δε ότου δεοιτο 



3. κα'ιοκν, α. Ι), ά. β. καυσεκν, Β. 

4. [οϊ"Ελληνες~\,Β. Ρ. 

5. κατα^ίπωσι, ά. Κ. καταλίίπουσι, α. — αύτοΓί, 8ΐ6ρΗ. : ΐΐΐβ 
Μ 88. Ιΐανε αύτοίς, αυτούς, Οι αυτής. 

7. άπηΚθον : ηΚθον, 3.. Ι). — [οί] στρατηγοί δβ, &(!. Ρ. 
9. δίοιτο: δβ^σοιτο, Ρ. — ταύτα πρόβ. Ο. Β. Κ. [ταΟτα], Ρ. 
ταύτα ηοΐ ίη α. Ι), ο. ά. — παρίχοιμι, α. 

Ο 



122 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 10—14. 

Ασκών, εφη, δισ'χιΧίων δεήσομαΐ' ποΧλα δ' ορώ 
πρόβατα και αίγας καϊ βούς καϊ όνους, α άποδαρέντα 
καϊ φυσηθέντα ραδίως αν παρέγρι την διάβασιν. 
10. δεήσομαι δε καϊ τών δεσμών οϊς χρήσθε περί τα 
υποζύγια" τούτοις ζεύζας τους ασκούς προς άΧλήΧους, 
όρμίσας εκαστον άσκον Χίθους άρτήσας καϊ άφεϊς 
ώσπερ άγκυρας εις το ύδωρ, διαγαγών καϊ άμφοτέρω- 
θεν δήσας επιβάλω νλην καϊ γήν επιφορήσω. 1 1 . οτι 
ιιεν ουν ου καταδυσεσθε αύτίκα μαΚα εϊσεσθε' πάς 
γαρ άσκος δύο άνδρας εζει του μη καταδύναΐ' ώστε 
δε μη ολισθάνειν ή ΰ\η καϊ ή γη σχήσει. 12. άκού- 
σασι ταύτα τοις στρατηγοΐς το μεν ενθύμημα γάριεν 
εδοκει είναι, τό δ 5 έργον αδύνατον ήσαν γαρ οι 
κώλύσοντες πέραν ποΧλοι ιππείς, οΐ ευθύς τοις 
πρώτοις ούδεν αν επέτρεπον τούτων ποιείν. 13. 
ενταύθα την μεν ύστεραίαν ύπανεγωρουν εις τοΰμ- 
παΧιν η προς ΒαβυΧώνα εις τας άκαύστους κώμας, 
κατακαύσαντες ένθεν εξ^εσαν ώστε οι ποΧεμιοι ου 
προσή\αυνον, άλλα εθεώντο καϊ όμοιοι ήσαν θαυ- 
μάζειν οποί ποτέ τρέπονται οι "ΈΧΚηνες και τι εν νω 
εχοιεν. 14. ενταύθα οί μεν αΧλοι στρατιώται άμφϊ 
τα επιτήδεια ήσαν οι δε στρατηγοί (και οί ΧοχαγοΙ) 

10. τούτοις: τούτοις δ' εφη ζεύί-ας, Β. Κ. τούτοις [δ«] ζ. Ρ. — 
όρμίσας, \). ά. ί\ϊ6 οΐΙΐθΓ Μ88. άρμόσας. — βΐί το ΰδωρ : Ά.\>. ά. 
οπήί «ϊ. — άφεϊς ως. άγκυρας, είς τ. νδ. δβ άγαγών, Ό. Β. Ρ. 
ΤΗθ Γθαάΐη§ ΙιβΓβ αάορίεά ίδ Ιΐιαΐ οί Κι•ϋ§6Γ: α. ά. Ηανε τό 
ύδωρ διαγαγών. 

11. όλισθήναι, 3.. ολισθάναι, Ι), ά. 6. ολισθάνειν, ΡθΓ8. Ο.Β.Ρ. 

13. ΰπανεχώρουν, \). ά. επαν. Ό. Ρ. Κ. — η: τ/, Ά. [η~\, ϋ.Κ. — 
όμοιοι ήσαν θαυμάζοντες, Β. Ρ. Κ.: α. Ι), ά. β. η. Ιΐανβ θαυμάζειν : 
οίοι ήσαν θαυμάζειν, ΡθΓ8θΠ. 

14. κα\ οί λοχ. οπι. α. Ι), θ. — έαλωκότας, α. Ι), ά. β. η. Β. Ρ. 
αιχμαλώτους, Ώ. Κ. 8αίά. ήλεγχον. ΡΙίοΙ. Ι,εχ. ήλεγχον. 



V. 15—17.] ΑΝΑΒΑδΙδ. III. 123 

πάΧιν συνήΧθον, καϊ συναγαγόντες τους εαΧωκότας 
ήΧεγχον την κύκΧω πασαν χωράν τις εκάστη εϊη. 
15. οι δ' εΧεγον οτί τ ^ ^ ν προς μεσημβρίαν της 
επί Βαβυλώνα εϊη καϊ Μηδίαν, δι ησπερ ηκοιεν ή 
δε προς εω επϊ ^οΰσά τβ καϊ Έκβάτανα φέροι, ένθα 
θερίζειν καϊ εαρίζειν Χέζεται βασιλεύς" η δε διαβάντι 
τον ποταμόν προς εσπεραν επϊ Αυδίαν καϊ Ίωνίαν 
φέροΐ' η δε δ*ά των ορίων καϊ προς αρκτον τετραμ- 
μένη οτι εις Καρδούχους ά^οι. 16. τούτους δε 
εφασαν οικεΐν άνα τα ορη καϊ πολεμικούς είναι, καϊ 
βασιΧεως ουκ άκούειν, άλ\ά και εμβαΧεΐν ποτέ εις 
αυτούς βασιλικην στρατιαν δώδεκα μυριάδας' τού- 
των δε ούδενα άπονοστήσαι δια την δυσχωρίαν. 
οπότε μεντοι προς τόν σατράπην τον εν τω πεδίω 
σπείσαιντο, καϊ επιμιηνύναι σφών τε προς εκείνους 
καϊ εκείνων προς εαυτούς. 

17. Άκούσαντες ταύτα οι στρατη*γοϊ εκάθισαν 
χωρίς τους εκασταχόσε φάσκοντας ειδέναι, ούδεν δε 
δήΧον ποιησαντες οποί πορεύεσθαι εμεΧΧον. εδόκει 
δε τοϊς στρατηγοΐς άναγκαΐον είναι δια των ορέων εις 
Καρδούχους εμβάΧΧειν τούτους <γάρ διεΧθόντας 
εφασαν εις Άρμενίαν ήξειν, ης Ό ράντας ηρχε ποΧΧής 
καϊ εύδαίμονος. εντεύθεν δ' ενπορον εφασαν είναι 



15. φέρει, α. Ι). — και εαρίζειν, οπί. 3,. Ι). — φέρει, Ά. Ο. — οτι εϊς 
Καρδ.: οτι οπί. α.. 

16. επιμιγνύναι, α. \). ά. θ. η. Ρ. επιμίγνυσθαι, Β, — εκείνων 
προς αυτούς, Β. 

17. άκούσαντες δί, Ό.: δί οπί. 3.. Ι). — ουδέν δε δή\ον, 3.. Ι), β. 
δί, οπί. ϋ.Β.Ρ.Κ. Οοπιρ. Τηυο^ά. II. 37. χρώμεθα γαρ, &ο. 
3.ηά Τηαο^ά. Ι. 49. ην τε η ναυμαχία. — εμβαλε'ιν, Β. Ρ. — 
έθε\ει, α. Ρ. Κ. 



124 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 18. 

οποί Τί9 εθβλοι πορεύεσθαι. 18. βπϊ τούτοις έθύ- 
σαντο, όπως οπηνίκα και Βοκοίη της ώρας την πορζιαν 
ποιοΐντο* την γαρ υπερβο\ην των ορέων εδβδοίκβσαν 
μη προκατάληφθείη• καϊ παρήγγειλαν βπεώη Ββιπ- 
νήσαιεν συνβσκβυασμένονς πάντας άναπαύεσθαι, και, 
Ζπβσθαι ήνίκ αν τις παραγγείΧτ). 



18. ήνίκα, α. ψικα κα\, Ι), β. δπηνίκα και, ά. Ό. Β. Κ. [όττ]- 
ψίκα, Ρ. οπψίκα, διιίά. όπην. — δειπνησακ-ν, α. Ι), ά. Ρ. 
δειπνήσειαν, Β. — παραγγίλλτ}, Ό. 



Ι. 1—3.] ΑΝΑΒΑδΙδ. IV. 125 



Δ. 



Ι. "Οσα μεν δη εν τη άναβάσει εγένετο μέχρι της 
μάχης, καϊ οσα μετά, την μάχην εν ταΐς σπονδαΐς ας 
βασιλεύς καϊ οι συν Κύρω άναβάντες "Ελληνες εποιή- 
σαντο, καϊ οσα παραβάντος τας σπονδα,ς βασιλέως 
καϊ Τισσαφέρνους επολεμήθη προς τους "Ελληνας 
επακολουθοΰντος του Περσικού στρατεύματος, εν τω 
πρόσθεν λόγω δεδήλωται. 

2. Έπει δε άφίκοντο ένθα 6 μεν Τίγρης ποταμός 
παντάπασιν άπορος ην δια, τ6 βάθος και μέγεθος, 
πάροδος δε ουκ ην, άλλα τα Καρδούχια ορη απότομα 
υπέρ αυτοί) του ποταμοί) εκρέματο, έδόκει δε τοις 
στρατιώταις δια των ορέων πορευτέον είναι. 3. ηκουον 
γαρ των άλισκομένων οτι ει διέλθοιεν τα Καρδούχια 
ορη, εν τη Αρμενία, τας πηγας του Τίγρητος ποταμού, 
ην μεν βούλωνται, διαβήσονται, ην δε μη βούλωνται, 
περιίασι. και του Εύφράτου τε τας πηγάς ελέγετο 

1 . έποιήσαντο, Ά. Ι). Ο. 3.1ί.βΓ6(1, ά. β. η. ς. έσπείσαντο, ϋ.Β.Κ. 
— (πολέμησε, 3.. Ι), ά. 6. η. — Περσικοί) : Τίερσών, Β. 

2. «τ« . . . Ιο τά άκρα οπιίΐΐεά ίη Ι), ο. ά. β. — βδόκ« δβ, Μδ8. 
δη, ΟαβΙθΙΗο, ϋ.Ρ.Κ. Οοπιρ.ν.6.12. Υ 1.6 .16. —στρατιώταις, 
Μ88. στρατηγοϊς, Ιιθυηοΐαν. Ό. Ρ. Κ. 

3. Και τ. Εύ. τ€ . . . . και εστίν, οΰτω στενόν : ΐη Λβ βΓβΙ ραΐΐ 
0&8ΐβ11. Β. Ρ. Κ. ^πίβ δε ίοΓ τ£ : ου το στενόν, 8ΐβρΙι&η. Β.Ρ. 
και εστίν όντως Ζχον, Κ. 



126 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [1. 4—8. 

ου πρόσω τον Τ ίη ρητός είναι, καϊ εστίν ούτω στενον. 
4. την δ' εις τους Καρδού-χους εμβοΧήν ώδε ποιούνται, 
άμα μεν Χαθεΐν πειρώμενοι, άμα δε φθάσαι πριν 
τους πολεμίους καταΧαβεΐν τά άκρα. 5. επει δ' ην 
άμφϊ την τεΧευταίαν φυΧακήν καϊ εΧείπετο της 
νυκτός όσον σκοταίους διεΧθεΐν το πεδίον, τηνικαντα 
άναστάντες από παραγγελσεως πορευόμενοι άφικ- 
νοννται άμα ττ} ήμερα προς το ορός. 

6. "Ενθα δη Χειρίσοφος μεν ήγεΐτο τον στρατεύ- 
ματος Χαβων το άμφ' αυτόν καϊ τους γνμνήτας πάν- 
τας, Άενοφων δε συν τοις όπισθοφύΧαζιν οπΧίταις 
εΐπετο ονδένα εγων ηνμνήτα' ουδείς γαρ κίνδυνος 
εδόκει είναι μη τις άνω πορευομενων εκ τον όπισθεν 
επ'ισποιτο. 7. και επι μεν το άκρον αναβαίνει Χειρι- 
σοφος πριν τίνα αίσθεσθαι των ποΧεμίων έπειτα δ' 
ύφηγεϊτο' εφείπετο δε άει το υπερβάΧΧον τον στρα- 
τεύματος εις τάς κώμας τάς εν τοϊς άγκεσί τε και 
μνγοϊς των ορέων. 

8. "Ενθα δη οι μεν Καρδονγοι εκΧιπόντες τάς 
οικίας έχοντες καϊ γυναίκας και παΐδας εφευγον επι τα 
ορη. τά δε επιτήδεια ποΧΧα ην Χαμβάνειν, ήσαν 
δε καϊ ΎαΧκώμασι παμπόΧΧοις κατεσκευασμεναι αι 
οίκίαι, ών ούδεν εφερον οι "ΕΧΧηνες, ούδε τους άνθρώ- 



5. βπβι δ', Ε. ίπίΐδί), Ό. ήνίκα δ', Β. Ρ. Κ. 

6. γυμνήτας — γνμνήτα: γυμνήτας — γνμνήτην, Ρ. Κ. 8θθ 
δυίίΐ. γνμνήται — μη τις : €ΐ μη τις, 3.. Β. 

7. ηνάς, Β. — (φ€ίπετο δ' εκβι τό, ϋ. 5. ά. η. 

8. (φίνγον, οηι. α. 6. ο. — χαλκώμασι. 8βθ Ροΐΐαχ, Οηο- 
τηαβί. Χ. 174. — άπως [αϊ/], Ρ. αν. ΟΠΧ. &. 1>. β. πιογθ οογ- 
τν.ούγ. 



Ι. 9—13.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. IV. . 127 

πους εδίωκον, ύποφειδομενοι, εϊ πως εθεΧήσειαν οι 
Καρδοΰχοι διιεναι αυτούς ως δια φιλίας της χώρας, 
επείπερ βασιλεΐ πολέμιοι ήσαν 9. τα μέντοι επιτή- 
δεια ο,τι τις επιτυγχάνοι ελάμβανον ανάγκη γαρ 
ήν. οι δε Καρδοΰχοι ούτε καλούντων ύπήκουον ούτε 
άλλο φΐλικον ούδεν εποίουν. 10. επεϊ δε οι τελευ- 
ταίοι των ΈλΧήνων κατέβαινον εις τάς κώμας άπο 
του άκρου ήδη σκοταΐοι, δια, γαρ το στενην είναι την 
όδόν ολην την ήμέραν ή άνάβασις αύτοΐς εγένετο και 
κατάβασις εις τας κώμας, τότε δή συλλεγέντες τίνες 
των Καρδούχων τοις τεΧευταίοις επέθεντο, καϊ άπέκ- 
τεινάν τινας, και λίθοις καϊ τοζεύμασι κατέτρωσαν, 
ολίγοι οντες, εξ απροσδόκητου γαρ αύτοΐς επέπεσε 
το'Ελληνικόν. 11. ει μέντοι τότε πλείους συνεΧέ- 
γησαν, εκινδύνευσεν αν διαφθαρήναι πολύ του στρα- 
τεύματος, καϊ ταύτην μεν την νύκτα οΰτως εν ταΐς 
κώμαις ηύΧίσθησαν οι δε Καρδοΰχοι πυρά ποΧΧά 
εκαιον κύκλω επί των ορέων, και συνεωρων άλΧήλους. 
12. άμα δε τη ημέρα συνεΧθουσι τοις στρατηγοΐς 
και Χοχαγοΐς των 'ΕΧΧήνων εδοξε των τε υποζυγίων 
τά αναγκαία καϊ δυνατώτατα πορεύεσθαι έχοντας, 
καταΧιπόντας τάΧΧα, και όπόσα ήν νεωστΧ αιχμά- 
λωτα άνδράποδα εν τη στρατιά πάντα άφεΐναι. 13. 
σχοΧαίαν γαρ εποίουν την πορείαν ποΧΧα οντά τα 



9. ο,τι Μ88. δτω δίερίι. Ό. Β. Ρ. Κ. — επιτυγχάνει ελά/χ- 
βανεν, Ά- \>. 

10. βίϊ τάς κωμας, τότε, κ. τ. λ. : ε. τ. κ. ΟΠ1. 1), β. Ρ. — ολίγο» 
τινές, Ό. Β. Ρ. Κ. τίνες, οιή. α. &. 6. 

12. τά δυνατ. Β. τά οπι. α. 5. — όπόσα : οσα, 3. θ. [όπ]- 
όσα, Ρ. 



128 ΧΕΝΟΡΗΟΚ [Ι. 14—17. 

υποζύγια καϊ τα αιχμάλωτα, πολλοί δε οι επϊ τού- 
τοις οντες απόμαχοι ήσαν, διπλάσια τε επιτήδεια 
έδει πορίζεσθαι και φέρεσθαι πολλών των ανθρώπων 
όντων. δόξαν δε ταύτα εκήρυζαν ούτω ποιεΐν. 

14. Έπεί δε άριστήσαντες έπορεύοντο, ύποστάντες 
εν τω στενω οι στρατηγοί ει τι εύρίσκοιεν των είρη- 
μενων μή άφειμένον άφγρούντο, οι δ' επείθοντο, πλην 
ει τίς τι εκλεγέν, οίον ή παιδός επιθύμησαν ή γυναικός 
τών ευπρεπών, καϊ ταύτην μεν την ήμεραν ούτως 
επορεύθησαν, τα μεν τι μαχόμενοι, τα 8ε καϊ άνα- 
παυόμενοι. 15. εις δε την υστεραίαν γίγνεται χειμών 
πολύς, άναγκαΐον δ' ήν πορεύεσθαί' ου γαρ ήν ικανά 
τα επιτήδεια, καϊ ήγεΐτο μεν Χειρίσοφος, ώπισθο- 
φυλάκει δε Έενοφών. 16. καϊ οι πολέμιοι ισχυρώς 
επετίθεντο, καϊ στενών όντων τών χωρίων εγγύς 
προσιόντες ετόζευον καϊ εσφενδόνων' ώστε ήναγκά- 
ζοντο οι "Ελληνες επιδιώκοντες και πάλιν άναχά- 
ζοντες σχολτ} πορεύεσθαί' καϊ θαμινα παρήγγελ- 
λεν ό Άενοφών ύπομενειν, οτε οι πολέμιοι ισχυρώς 
επικεοιντο. 17. ενταύθα ό Χειρίσοφος άλλοτε μεν 
οτε παρεγγυωτο υπ έμενε, τότε δε ούχ ύπεμενεν, αλλ 1 
ήγε ταχέως καϊ παρηγγύα επεσθαι, ώστε δήλον ήν 
ότι πράγμα τι εϊη' σχολή δ' ουκ ήν ίδεΐν παρελθόντι 



13. πολλοί δε οί, 3.. Ι), και πολλοί δβ, [αύτωι>] οι, Β. κ. π. δη 
[αντων], Ρ. — διπλάσια τβ τα Ό. Β. Ρ. Κ. τα, οπί. α. ϊ). Θ. 

14. νποστάντίς '. έπιστάντες, Ρ — τω στεν. Ά. Ο. 1. τω, 
οπί. ϋ. Β. Ρ. Κ. — άφιεμένον, Ρ. — τα δέ τι άναπ. Ά. ϊ>. και, 
ΟΠΙ. Η. 1. 

16. άναχάζοντες : 8ββ δυίά. άναχαζ. — παρήγγειλε, Β. — 
επιχέοιντο, Ε. ά. θ. επικα'ιοιντο, Ιί. Άΐ\ά Γ. §. \νϊΐη ε ονβΓ αι. 

17. εντανθα, Ά. 0. 6. ένθα, Ό. — φνγη,α.Ο. φυγής,Β.Ϋ.Κ. 



Ι. 18—22.] ΑΝΑΒΑ8Ι5. IV. 129 

τό αίτιον της σπουΒής' ώστε ή πορεία όμοια φιτ/τ} 
εηίγνετο τοις δπισθοφυΧαζι. 18. και ενταύθα απο- 
θνήσκει άνηρ άβαθος Λακωνικός ΚΧεώνυμος τοξευθείς 
δια της άσπίΒος και της στοΧάΒος εις τάς πΧευράς, 
καϊ Βασίας'Αρκα,ς διαμπερές εις την κεφαΧήν. 19. 
επεϊ δε άφίκοντο επϊ σταθμόν, ευθύς ωσπερ εΊ'χεν 6 
Έενοφών εΧθών προς τον Χειρίσοφον τ)τιάτο αύτον 
οτι ούχ ύπέμεινεν, άΧΧ' ηναηκαζοντο φεύηοντες άμα 
μάγεσθαι. καϊ νυν Βύο καΧώ τε κάγαθώ άνΒρε 
τέθνατον, και οντε άνεΧεσθαι οΰτε θάψαι εΒυ- 
νάμεθα. 20. αποκρίνεται 6 Χειρίσοφος, ΒΧεψον, 
εφη, προς τά ορη καϊ ϊΒε ώς άβατα πάντα εστί* μία 
ε αυτη οοος ην οράς όρνια, και επι τανττ) αν- 
θρώπων δράν εξεστί σοι 6'χΧον τοσούτον, οΐ κατει- 
Χηφότες φυΧάττονσι την εκβασιν. 21. ταυτ εγώ 
εσπευΒον καϊ Βιά τούτο σε ούχ ύπεμενον, εϊ πως 
Βυναίμην φθάσαι πρίν κατειΧηφθαι την υπερβοΧήν' 
οι δ' ηγεμόνες ους εγρμεν ου φασιν είναι άΧΧην 6Βόν. 
22. ό δε Έενοφών Χέγει, ΆΧΧ' εγώ εχω Βύο άνΒρας. 
επει γαρ ημΐν πράγματα παρείγρν, ενηΒρεύσαμεν, 
όπερ ημάς καϊ άναπνεύσαι εποίησε, καϊ άπεκτείναμεν 
τινας αυτών, καϊ ζώντας προύθυμήθημεν Χαβεΐν 
αύτοΰ τούτου ένεκεν όπως ήγεμόσιν ειΒόσι την χωράν 
χρησαίμεθα. 



18. Αάκων, \). — ποΚάδος, ». Ι), θ. σπολάδοί, 8. Ρ. 8θβ 
Ροΐΐυχ, ΟηοπίΛβΙ. VII. 70: αηά Αηαό. III. 3. 20. — δια/χ- 
πβρ« 6ΐ$• : ίΐ$• οπι. ά. ο. β. [**γ]> Ρ• 

19. [τόι>] σταθμόν, Ρ. — τεθνατον, Ι). Ό. Ρ. τεθνάτων, α. 
Τΐθνάτην, Β. — θάψαι σντώ, Ό. Κ. ΟΠΙ. α. Ι), β. Ρ. [αύτώ], Β. 

20. προς ταντα 6 Χ. ϋ. 7τρό$• ταύτα ΟΏΛ. α. 1). θ. Ρ. — αυτη η 
όδοϊ Β. : βαί οοιτιρ. IV. 7. 4. 

ο 5 



130 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 23-27. 

23. Και ευθύς ωγα^όντες τους ανθρώπους ηΧε<γχον 
ΒιαΧαβόντες εϊ τίνα είΒεΐεν άΧΧην όΒόν ή την φανεράν, 
6 μεν οΰν έτερος ουκ εφη και μάΧα ποΧΧών φόβων 
προσα<γομενων επει δε ουδέν ώφεΧιμον ελεγεν, δρών- 
τος του έτερου κατεσφάγη. 24. ό δε Χοιπός βΧεξεν 
οτι ούτος μεν ου φαίη Βιά ταύτα ειΒέναι οτι αυτω 
τύγχανε*, θυ<γάτηρ εκεί τταρ άνΒρϊ εκΒεΒομένη' αυτός 
δ' βφη ηηησεσθαι Βυνατην καϊ ύποζυηίοις πορεύεσθαι 
όΒόν. 25. ερωτώμενος δ', ει εϊη τι εν αύτη Βυσ- 
πάριτον χωρίον, εφη είναι, άκρον ο εί μη τις προκατα- 
Χήψοιτο άΒύνατον βσεσθαι παρεΧθεΐν. 26. ενταύθα 
εδόκει συ*γκαΧέσαντας Χοχα<γούς καϊ πεΧταστάς καϊ 
των δπΧιτών Χε<γειν τε τα παρόντα, καΧ ερωταν εϊ τις 
αυτών εστίν όστις άνηρ άβαθος εθεΧοι αν «γενέσθαι, 
καϊ ύποστάς εθεΧοντης πορεύεσθαι, 27. υφίσταται 
των μεν δπΧιτών Άριστώνυμος ΜεθυΒριεύς Αρκάς, 
και ^Α<γασίας ^τυμφάΧιος Άρκάς' άντιστασιάζων δε 
αύτοΐς ΚαΧΧίμαχος Παρράσιος Αρκάς καϊ ούτος βφη 
εθέΧειν πορεύεσθαι προσΧαβών εθεΧοντάς εκ παντός 

24. δια ταυτ. ου φ. Β. — τυγχάνει : ετύγχανε, 3,. Ι), ά. — Βυνα- 
την : 866 δυίάίΐδ. 

25. δυσπάριτον, ΡοΓδοη ίτοπι δαίά. δυσπάριτον. 8ββ Είγ- 
πιοΐ. Μα£., 292. 31. : δυσπόριστον, α. Ι). 6. δύσβατον ίη ΐίιβ 
οΛεΓ Μ88. 

26. ενταύθα δε, 3.. Ι). — συγκαλεσασθαι, α. Ι), ά. — διερωτάν, 
Βηίά. εθελοντής, \νΗθ φαοί.68 ίϊοϊΐΐ ερωταν ίο πορεύεσθαι. — 
αυτών : άνηρ, 6. ΟΙΠ. {. § Η. 1ν. Α. δαΐίΐ. — όστις οιτί. Ά. ο. — 
ε'θελοι αν, ϋ. δυίά. 4 Μ88. εθελει αν, Ά. αηά 8αί(1. βάδ. 
εθελοι άν, 8υΐά. ΟαίδΓ. : ννε ιτια^ οο^εοίυτβ ΐΐιβ οπ§ίηίΐ1 16x1 
Ιο Ιΐανβ 1)66η ε'ί τις άνηρ άγαθυς εθέλει κ. τ. λ. : εθέλει, Ρ. Κ. — 
νποστάς, 866 8υί(1. 

27. υφίσταται, Ά. Ι). 6. υφίστανται, Ό. Β. Κ. — Παρράσιος'Αρ- 
κάς' και ούτος..., α. Β. — διπά.. φΐοΐεδ ίτοπι προσλαβών ίο 
στρατεύματος οηάβΓ εθελοντής. — ευ οι'δα. Β. 



Ι. 28— Π. 3.] ΑΝΑΒΛδΙδ. IV. 131 

του στρατεύματος" εγώ γάρ, ^Φ 7 )) οίδα οτι εψονται 
πολλοί των νέων εμού ηγουμένου. 28. εκ τούτου 
ερωτώσιν ει τις καϊ των ηυμνήτων ταξιαρχών εθέλοι 
συμπορεύεσθαι. υφίσταται Άριστέας Χΐος, ος πολ- 
λαχού πολλού άξιος τη στρατιά εις τα τοιαύτα 
εγένετο. 

II. Καϊ ην μεν δείλη ήδη, οι δ' εκέλευον αυτούς 
εμφαγόντας πορεύεσθαι. και τον ηγεμόνα δήσαντες 
παραδιδόασιν αύτοΐς, καϊ συντίθενται την μεν νύκτα, 
ην λάβωσι το άκρον, το χωρίον φυλάττειν, άμα 8ε τη 
ήμερα τη σάλπιηηι σημαίνειν καϊ τους μεν άνω οντάς 
ίεναι επι τους κατέχοντας την φανεράν εκβασιν, αυτοί 
δε * συμβολής ένεκεν βαίνοντες * ώς αν δύνωνται 
τάχιστα. 2. ταύτα συνθεμένοι οι μεν επορεύοντο 
πλήθος ώς δισχΐλιον καϊ ύδωρ πολύ ην εξ ούρανοϋ' 
Ξενοφών δε έχων τους οπισθοφύλακας ήγεΐτο προς 
την φανεραν εκβασιν, όπως ταύτη τη όδω οι πολέμιοι 
προσέχοιεν τον νουν καϊ ώς μάλιστα λάθοιεν οι περί- 
ιόντες. 3. ε'ττεί δε ήσαν επι χαράδρα οι οπισθοφύ- 
λακες ην έδει διαβάντας προς το ορθιον εκβαίνειν, 
τηνικαΰτα εκυλινδουν οι βάρβαροι όλοιτρόχους άμαξι- 

28. γυμνητων, Ρ. — ταξίαρχων, Ε. Ι), ά. ταξιάρχων, Β. Κ. 

1. ίήδη~\, Ρ. — συμβουλής ίν€Κ€ν βαίνοντας, Ά. \). (5. Η&8 
βαίνοντας), ά. ί. συμβουληθέίσιν βαίνοντες, β. συμ. έκβαί- 
νοντες ΐΗθ ΟίΙΐβΓ Μ88. συμβοηθήσαν (φαίνοντας, ίΐΐβ θθη]θθ 
ΙαΓβ οί* ΜυΓβΙυδ, αάορίθά 5^ 8. ϋ. Β. Ρ. Κ. δεβ ΗθΓοά. VI. 
109. συμβολήν, &ηά ΙΗρ Ύάτ. 1(601. 

2. προσίχοκν. 8θθ 8υΐά. προσεχ. — π€ριιόντ€ς, ς. περι- 
ώόντες, Ά. β. ά. παριόντες ΐΐΐθ οΐΙΐβΓ Μ88. 

3. δλοιτρόχους. §66 8υίά. \νΙιο ςυοίβδ ίτοπΐ τηνικαΰτα ίο 
δκσφίνδονώντο, θΐπίΐΐίη§ προς τας πέτρας παίοντίς. — ελάττους 
[λίθους^\, Β. λίθους οιη. Ά. \). ά. β. — παίοντΐς, Μ38. πταίον- 
τ(ς αη υηηεοεβδαΓ^ οοιτβοΐίοη οί 8. αάορίθά \>γ Ό. Β. Ρ. Κ. 
δεβ ^ΕδοΙί. Ργοιπ. 887. παίουσι. 



132 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 4—7. 

αίους καϊ μείζους καϊ εΧάττους, οι φερόμενοι προς 
τάς πέτρας παίοντες διεσφενδονώντο' καϊ παντάπασιν 
ουοε πεΧασαι οίον τ ην τη εισοοω. 4. ενιοι οε των 
Χοχαγών, ει μη ταύτη δύναιντο, άΧλη επειρώντο' καϊ 
ταύτα εποίουν μέχρι σκότος έγένετο' επεϊ δε ωοντο 
αφανείς είναι άπιόντες, τότε άπήΧθον επϊ το δεΐπνον 
έτύγχανον δε καϊ αν άριστοι οντες αυτών ο Ι όπισθο- 
φυΧακήσαντες. οι μέντοι ποΧέμιοι, φοβούμενοι 
δηλον οτι, ουδέν επαύσαντο δι όλης της νυκτός κύλιν- 
δοΰντες τους Χίθους' τεκμαίρεσθαι δ' ην τω ψόφω. 
5. οι δ' έχοντες τον ηγεμόνα κύκλω περιιόντες κατα- 
'λαμβάνουσι τους φύλακας άμφί πυρ καθήμενους" καϊ 
τους μεν κατακανόντες τους δε καταδιώζαντες αύτοϊ 
ενταύθ* εμενον ως το άκρον κατέχοντες. 6. οι δ' ου 
κατεΐχον, άΧλά μαστός ην υπέρ αυτών παρ ον ην ή 
στενή αυτή οδός έή> η εκάθηντο οι φυλακές, έφοδος 
μέντοι αύτόθεν επϊ τους πολεμίους ην ο'ί επϊ τη φα- 
νερά όδω εκάθηντο. 

7. Καϊ την μεν νύκτα ενταύθα διήγαγον επεϊ δ' 
ημέρα ύπεφαινεν επορεύοντο σιγή συντεταγμένοι επι 
τους ποΧεμίους' και γαρ ομίχλη εγένετο, ώστε εΧαθον 
εγγύς προσελθόντες. επεϊ δε εϊδον άΧλήΧους, καϊ ή 
τε σάΧπιγζ επεφθέγξατο καϊ αλαΧάξαντες οι "ΕλΧη- 



4. φοβ. δηλ. οτι, Ε. 0.(1. Θ. [φ. δ. ο.], Ρ. — τεκμαίρεσθαι, α. Ι). 
τεκμηρασθαι, Β. 

5. κατακαίνοντες, Ε. Ι), ά. 6. 8ΐή(3. [κατακαίνων."] άποκτεί- 
ναντες ίΐΐβ θί1ΐ6Γ Μ88. & Κ. κατακανόντες, Ό. Β. Ρ. 

6. αυτή, οπι. δυίά. μαστός. 

7. έπέφαινεν, Ά. \>. — καϊ η τε, α. Ι), και, οπι. Ό. Β. Κ., ννηο 
ρΙ&Οθ (*) »ίΐ6Γ ανθρώπους. — επεφθεγξατο, α. Ι), β. έφθέγξατο, 
Ρ.— ο! "Ελληνες ΟΠΙ. ϋ. Β. Ρ. 



II. 8— 12.] ΑΝΑΒΑ3Ι5. IV. 133 

νες ϊβντο επϊ τους ανθρώπους, οι δέ ουκ εδε£αντο, 
άλλα Χιποντες την όδόν φεύγοντες ολίγοι άπέθνη- 
σκον εΰζωνοι γαρ ήσαν. 8. οι δέ άμφϊ Χειρίσοφον 
άκούσαντες της σάΧπιγγος ευθύς ΐεντο άνω κατά την 
φανεραν οδό ν άΧΧοι δέ των στρατηγών κατά άτριβεΐς 
οΰούς επορεύοντο η ετυχον έκαστοι οντες, καϊ άνα- 
βάντες ως εδύναντο άνίμων άΧΧήΧους τοις δόρασι. 
9. καϊ ούτοι πρώτοι συνεμιζαν τοις προκαταΧαβοΰσι 
το χωρίον. Έενοφών δέ έχων τών οπισθοφυλάκων 
τους ημίσεις επορεύετο τ} οι τον ηγεμόνα έχοντες" 
εύοδωτάτη γαρ ην τοις ύποζυγίοις' τους δέ ήμίσεις 
όπισθεν τών υποζυγίων έταξε. 10. πορευόμενοι δ' 
εντνγχάνουσι Χόφω ύπερ της 6Βον κατειλημμένα) 
ύπο τών πολεμίων, ους η άποκοψαι ην ανάγκη η 
Βιεζεύχθαι από τών άλΧων ΈλΧήνων. καϊ αυτοί μεν 
αν επορεύθησαν η οι άΧΧοι, τα, δέ υποζύγια ουκ 
ην άλλη ή ταύτη εκβήναι. 11. ένθα δη παρακεΧευ- 
σάμενοι άΧΧηλοις προσβάΧΧουσι προς τον Χόφον 
όρθίοις τοις Χόχοις, ου κύκΧω άλλα καταΧιπόντες 
άφοζον τοις ποΧεμίοις, ει βούΧοιντο φεύγειν. 12. καϊ 
τέως μεν αυτούς αναβαίνοντας οπη εΒύναντο έκαστος 
οι βάρβαροι ετόξευον καϊ εβαΧΧον, εγγύς δ' ού προσ- 
ίεντο, άλλα φυγή Χείπουσι το χωρίον, καϊ τούτον 

8 άνςίμων, ά. \>. ά. δαίά. 8β6 άνείμων, αηά ΚυδΙει-'β ηοίβ. 
9. τ) : τϊπερ, Ο. Β. 

1 1 . αφοδον, ί. β. . φοδον, Ά. έφοδοι/, Ι), αμφοδον ίΗθ οΐΙΐβΓ 

Μ88. 

12. ο7Γου, 1). οποί, α ά. — όρωντες, β. Γ. §. Η. 1ζ 1. Α. Ρ. Κ. : 
ΗάπιίδδίΜβ &οοοΓ(1ίη§ Ιο Ρ.'β ρηηοΐυ&ΐίοη : οοπιρ&ΓΘ ΗβΓοά. 
111.16. λέγοντες: ΤΗυογά. νϋ. 42. όρωντες. ΤΗε ρυηοΐιια- 
ΐΐοη ίη ίΐιβ Ιβχί, ΐδ ΐΗ&Ι οί δ. \ν!ιο Γοΐΐοννδ 8ΐερ1ιαηιΐ8. Ό. Ιια.3 
ηο ροίηΐ &Λ&Γ καπχόμενον : Ρ. αηά Κ. Ιΐίΐνθ (,). 



134 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 13—16. 

τ€ παρεληλύθεσαν οι "Ελληνες, καϊ έτερον όρώσιν 
έμπροσθεν λόφον κατεχόμενον. επϊ τούτον αύθις 
εδόκει πορεύεσθαι. 

13. "Έννοήσας δ' 6 Έενοφων μη, ει ερημον κατά- 
λείποι τον ήλωκότα λόφον, καϊ πάλιν λαβόντες οι 
πολέμιοι επιθοΐντο τοις ύποζυηίοις παριούσιν, (επϊ 
πολύ δ' ην τα υποζύγια άτε οια, στενής της 6Βοΰ 
πορευόμενα,) καταλείπει επϊ του λόφου λοχαγούς 
Κηφισόδωρον Κηφισοφώντος Αθήναιον, και ^Αμφι- 
κράτην Άμφιδήμου Αθήναιον, και Άρχαηόραν ^Αρηείον 
φυγάδα, αυτός δβ συν τοις Χοιποΐς επορεύετο επϊ τον 
δεύτερον λόφον, καϊ τω αύτω τρόπω και τούτον 
αιρονσιν. 14. ετι δ' αύτοΐς τρίτος μαστός λοιπός 
ην πολύ όρθιώτατος 6 ύπερ της επϊ τω πνρϊ κατα- 
ληφθεισης φυλακής τής νυκτός υπό των εθελοντών. 
15. επεϊ δ' εγγύς εγένοντο οι "Ελληνες, λείπουσιν οι 
βάρβαροι αμαχητί τον μαστόν, ώστε θαυμαστον 
πασι γενέσθαι, καϊ ύπώπτευον Βείσαντας αυτούς μη 
κυκλωθεντες πολιορκόιντο άπολιπεΐν. οι δ' άρα από 
του άκρου καθορώντες τα όπισθεν γιηνόμενα πάντες 
επι τους οπισθοφύλακας εχώρουν. 

16. Καϊ Έενοφών μεν σύν τοις νεωτάτοις άνέβαι- 
νεν επϊ το άκρον, τους δε άλλους εκέλευσεν ύπάηειν, 
όπως οι τελευταίοι λόχοι προσμίζειαν καϊ προελ- 

13 καταλίπτ), \). καταΧεΊπτ}, 8.. λβι'ττβι, β. καταΚ'ιποι, Β. Κ. 
καί πάλιν. 8θ6 Κ.'δ ηοίθ. — επιθάντο, Ι). — αιρονσιν, 3.. ά. Α. 

14. κατάλίίφθείσης, Ά. ά. — εθελοντών, &. ά. 6. ί*. §. Η. ί. 1ί. 1. 
β. εθελοντών, Βτοάχιΐδ, Ό. Ρ. Κ. ελθόντων, Ι), προελθόν- 
των, Λ. 

15. αμάχητε ί, Ι). 

16. προμίξειαν, α. ά. — προελθόντες, 6. προσελθόντας, Ιΐΐβ 
οΐΙιβΓ Μ88. 



11.17— 21.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. IV. 135 

θόντας κατά τήν όδόν εν τω όμαΧω θεσθαι τα οπΧα 
είπε. 17. και εν τούτω τω χρόνω ήΧθεν Άργαηόρας 
6 Άρ^εΙος πεφευγώς, καϊ Χεγει ώ? άπεκόπησαν από 
του πρώτου Χόφου, καϊ οτι τεθνασι Κηφισόδωρος 
καϊ Άμφικράτης, καϊ άΧΧοι όσοι μη άΧΧόμενοι κατά, 
της πέτρας προς τους οπισθοφύΧακας άφίκοντο. 
18. ταύτα δε διαπραξάμενοι οι βάρβαροι ήκον επ' 
άντίπορον Χόφον τω μαστω' και Έενοφών διεΧε^ετο 
αύτοίς δι ερμηνέως περί σπονδών, καϊ τους νεκρούς 
άπτ/τει. 19. οι δε εφασαν άποδώσειν βφ' ω μη 
κα'ιειν τας κώμας. συνωμοΧόγει ταύτα 6 Έενοφών. 
εν ω δε το μεν άΧΧο στράτευμα παρθεί, οι δε ταύτα 
διεΧεγοντο, πάντες οι εκ τούτου του τόπου συνερρύη- 
σαν. 20. ενταύθα ΐσταντο οι ποΧεμιοΐ' καϊ επεϊ 
ήρξαντο καταβαίνειν από του μαστού προς τους 
άΧΧους ένθα τα οπΧα εκειντο, ϊεντο δη οι πόΧέμιοι 
ποΧΧώ πΧηθει καϊ θορύβω' και επεϊ εηενοντο επί 
της κορυφής του μαστού αφ 1 ου Έενοφών κατέβαινεν, 
εκυΧίνδουν πετρας' καϊ ενός μεν κατεαξαν το σκε~ 
λο?, Έενοφώντα δε ό υπασπιστής έχων τήν ασπίδα 
άπεΧιπεν 21. ΕύρύΧοχος δε Αουσιεύς Άρκα,ς προ- 
σέδραμεν αύτω όπΧίτης, καϊ προ άμφοΐν προβεβλη- 

17. άπεκόπησαν, 8θβ 8υίά. &ηά ΚϋδΙβΓ'δ ηοΐε. — πρώτον, 
οιώ. ά. \>. 

18. €ΐτ άντϊ περαλόφον, α. Ηεηοε 8. οοη|θθί;8. «τι τον άν- 
τιπερας Χόφον. 

, 19. 7Γ. οΐ, Μ88. 7Γ. Οί, ΜϋΓ6ΐΐ18. Ό. Β. \νΗο Γ68ρ6θίίν6ΐγ 

ρυΐ ηο ροίηΐ, αηά (,) ο,ΐΐβτ σννερρυησαν, &ηά (.) αίϋβτ πολέ- 
μιοι. ΤΗβ 16x1 α§Γ668 \νίΐΗ Κ. Ρ. &ηά Ι). 1829, \νΜο1ι ί\νο 
]&8ί Ιιανβ αίδο (.) αίΐ6Γ πολέμ. — τούτον, οπι. Ι). 6. [τοντον], 
Ρ. — 9,. Γ6ρ6δί8 πάντες αίΙβΓ σννερρυησαν. 

20. κατέαξεν, &. κατεαξε, ά. 

21. βεβλημένος, 3.. β. ά. 6. 



136 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Π. 22—27. 

μένος άπεγώρει, καϊ οι άΧΧοι προς τους συντεταγμέ- 
νους άπηΧθον, 

22. Έκ δέ τούτου πάν ομού έγένετο το ΕΧΧηνικόν, 
καϊ εσκήνησαν αυτού εν ποΧΧαΐς καϊ καΧαΐς οίκίαις 
καϊ επιτηδείοις δα^ιΧέσΐ' καϊ γαρ οίνος ποΧΰς ην, 
ώστε εν Χάκκοις κονιατοΐς είχρν. 23. Ηενοφών δε 
καν Χειρίσοφος Βιεπράξαντο ώστε Χαβόντες τους 
νεκρούς άπέδοσαν τον ηγεμόνα' καϊ πάντα εποίησαν 
τοις άποθανοΰσιν εκ των δυνατών ωσπερ νομίζεται 
άνδράσιν άγαθοΐς. 24. τη δε υστεραία άνευ ήγε- 
μόνος επορεύοντο' μαχόμενοι δ' οι ποΧέμιοι καϊ οπη 
εϊη στ ενόν γωρίον προκαταΧαμβάνοντες έκώΧυον τας 
παρόδους. 25. οπότε μεν οΰν τους πρώτους κωΧύ- 
οιεν, Έενοφών όπισθεν εκβαίνων προς τα ορη έλυε 
την άπόφραζιν της παρόδου τοις πρώτοις ανωτέρω 
πειρώ μένος γίγνεσθαι των κωΧυόντων 26. οπότε 
δε τοις όπισθεν επιθοΐντο, Χειρίσοφος εκβαίνων καϊ 
πειρώμενος ανωτέρω γίγνεσθαι τών κώλ,υόντων έλυε 
την άπόφραξιν της παρόδου τοις όπισθεν καϊ άεϊ 
ούτως εβοηθουν άΧΧήΧοις καϊ ίσγυρως άΧΧήΧων 
επεμεΧοντο. 27. ην δε καϊ οπότε αύτοΐς τοις άνα- 
βασι ποΧΧα πράγματα παρεΐ'χον οι βάρβαροι πάΧιν 
καταβαίνουσιν' εΧαφροϊ γαρ ήσαν ώστε καϊ εγγύθεν 
φεύγοντες άποφεύγειν ούδεν γαρ ειγον αΧΧο ή τόξα 



22. άστε, Μ88. Β. οι/, 8. Ό. Ρ. Κ. ίϊοπι διιίά. κεκονιμί- 
νοις. 

23. άπεδυο-αν, α. Ι), ά. β. άποδονναι, Ρ. Κ. 

24. οποί. ά. 

25. παρόδου : οδοί), &. β. β. η. — γίν€(τθαι, ». ά. Β. Ρ. 

26. ίπεμέλοντο Ά. Ι), ά.. ίττί/χβλούι/ΓΟ, οίΗθΓ Μ 88. Άΐΐά Κ. 

27. καϊ οπότε, α. Ι), όπ. κ. Β. Κ. 



Π.28— III. 3.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. IV. 137 

καϊ σφενδόνας. 28. άριστοι δε καϊ τοξόται ήσαν 
ειχον δε τόξα εγγύς τριπήχη, τα, δε τοξεύματα π\έον 
ή διπήχη' εΐΧκον δε τ ας νενρας οπότε τοξεύοιεν προς 
το κάτω του τόξου τω άριστερω ποδϊ προβαίνοντες, 
τα δε τοξεύματα έχώρει δια των ασπίδων καϊ δια 
των θωράκων, έχρώντο δε αύτοΐς ο Ι "ΕΧληνες επεϊ 
Χάβοιεν άκοντίους ενα<γκυ\ώντες. εν τούτοις τοις 
χωρίοις οι Κρήτες χρησιμώτατοι εηένοντο. ηρχε δε 
αυτών ^τρατοκλής Κρής. 

III. Ταύτην δ' αύ την ημέραν ηύλίσθησαν εν ταΐς 
κώμαις ταϊς υπέρ τον πεδίου του πάρα τον Κεντρίτην 
ποταμόν, ενρος ώς δίπΧεθρον, ος ορίζει την Άρμενίαν 
και την των Καρδούχων χωράν, και οι "ΕΧληνες 
ενταύθα άνεπαύσαντο άσμενοι ίδόντες πεδίον απείχε 
δε των ορέων 6 ποταμός εξ ή επτά, στάδια των Καρ- 
δούχων. 2. τότε μεν ούν ηύΧίσθησαν μάλα ήδέως, 
και τάπιτηδεια έχοντες καϊ ποΧλα των παρε\η\υ- 
θότων πόνων μνημονεύοντες. επτά *γάρ ημέρας 
οσασπερ έπορεύθησαν δια των Καρδούχων πάσας 
μαχόμενοι διετέΧεσαν, και επαθον κακά, οσα ουδέ τα 
σύμπαντα υπό βασιλέως καϊ Τισσαφέρνους, ως ουν 
άπηΧλαγμένοι τούτων ήδέως έκοιμήθησαν. 

3. "Αμα δε τι) ημέρα, όρώσιν ιππέας που πέραν του 
ποταμού έξωπΧισ μένους ώς κώλύσοντας διαβαίνειν 9 

28. αρ. θβ κα\, Ά. \). Β. κα\, οπί. Ό. [και], Ρ. — προβαίνον- 
τες, .Μ 88. ίΐΐβ ίπΐθ Γβαάΐησ. προσβα'ινοντες, Ό. Β. Ρ. Κ. 8θ6 
Όίοά. III. 8. θά. \νβ88θ1ίη§; δίτ&όο, XVI. ρ. 772. βά. ΟαβΕυΙ). 
προβεβηκότων τοϊς ποσί. Ρίιοίίϋδ, ΕχοθΓρΙ. ίϊοπι Α^εΙΗεγ- 
οίιίάβδ, ο. 25. — «τ. λάβ.Ε.Β.ά.ς. ε'πιλαβόμενοιίΐχβ οίΗβΓ Μ88. 

1. κατά τον, 6. η. — Άρμενίαν, Ε. — ώί ε£, (Ι. [ώϊ], Β. Ρ. 
οηι. ε. ά. β. 

3. ιππείς, ε. Ι», ο. Β. ιππέας, ϋ. Ρ. 



138 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 4—8. 

πεζούς δ' επϊ ταΐς οχθαις παρατεταγμένους άνω των 
ιππέων ως κωΧυσοντας εις την Άρμενίαν εκβαίνειν. 
4. ήσαν δ' ούτοι Όρόντου και ' Αρτούγου, "Αρμένιοι 
και Μαρδόνιοι καϊ ΧαΧδαΐοι μισθοφόροι. ελέγοντο 
δε ο Ι ΧαΧδαΐοι ελεύθεροι τε και όλκιμοι εϊναΐ' οπΧα 
δ' είχον γέρρα μακρά καϊ Χόγγας. 5. αι δε όγθαι 
αύται έή) ων παρατεταγμένοι ούτοι ήσαν τρία ή 
τέτταρα πλέθρα από του ποταμού άπείγον οδός δε 
μία η όρωμένη ην άγουσα άνω ωσπερ 'χειροποίητος' 
ταύτη επειρώντο διαβαίνειν οι "Ελληνες. 6. επεϊ δε 
πειρωμένοις τό τε ύδωρ υπέρ των μαστών έφαίνετο, 
καϊ τρα'χύς ην 6 ποταμός μεγάλοις Χίθοις και ολι- 
σσηροις, και ουτ εν τω υοατι τα όπλα ην εχειν ει οε 
μη, ηρπαζεν 6 ποταμός" επί τε της κεφαλής τά οπΧα 
ει τις φέροι, γυμνοί εγίγνοντο προς τά τοζεύματα 
καϊ τάλΧα βέλη' άνεγωρησαν ούν καϊ αυτού έστρα- 
τοπεδεύσαντο παρά τον ποταμόν. 7. ένθα δε αυτοί 
την πρόσθεν νύκτα ήσαν επί του ορούς έώρων τους 
Καρδούγους πολλούς συνεΐλεγ μένους εν τοις οπΧοις. 
ενταύθα δη ποΧΧη άθυμία ην τοίς "ΕλΧησιν, όρώσι 
μεν του ποταμού την δυσπορίαν, όρώσι δε τους δια- 
βαίνειν κωλύσοντας, όρώσι δε τοις διαβαίνουσιν 
επικεισο μένους τους Καρδούχους όπισθεν. 8. ταύτην 
μεν ούν την ήμέραν καϊ την νύκτα έμειναν εν ποΧΧί) 
απορία οντες. Έενοφών δε οναρ εϊδεν εδοξεν εν 

4. 'Ορόντα, Ά. Β. — Αρμένιοι, Ά. — Μαρδόνιοι, \>. ά. β.ί*. £. 1ι. 
ί. 1ί. πι. ο. ς. Καρδούχιοι, α. Μυγδόνιοι, ή. αβονβ Ιηβ Ιίηβ. 
8θθ ΛΙίΐηηβΓί'δ αΐ'^αιπβηΐ, ίοαηάεά οη Ιηβ Γθαςϋη§ Μνγδόνιοι, 
νοί.ν. Ρί.2.ρ,190. 

5. ή, οιη. α. Ι). 6. ί. — ταύτη: ταύτην, α. Ι), ά. ε., ΐ. οογ- 
ΓβοΙθά, η. 



III. 9— 12.] ΑΝΑΒΛδΙδ. IV. 139 

πέΒαις δεοέσθαι, αύται δε αύτω αύτόμαται περιρρυή- 
ναι 9 ώστε Χυθ?]ναι καϊ διαβαίνειν όπόσον εβούΧετο. 
επει δε όρθρος ην έρχεται προς τον Χειρίσοφον και 
Χέγει οτι εΧπίΒας έχει καΧώς εσεσθαι^ και διηγείται 
αύτω το οναρ. 9. ό δε //δετό τε καϊ ώς τάχιστα εως 
ύπέφαινεν εθύοντο πάντες παρόντες οι στρατηγοί" 
καϊ τα ιερά καΧα ην ευθύς άπο του πρώτου, και 
άπιόντες άπο των ιερών οι στρατηγοί και Χοχαγοϊ 
παρήγγεΧΧον ττ} στρατιά άριστοποιείσθαι. 10. καϊ 
άριστώντι τω Έενοφώντι προσέτρεχον δύο νεανίσκω' 
τ]Βεσαν γαρ πάντες οτι εξείη αύτω καϊ άριστώντι 
καϊ Βειπνούντι προσεΧθεϊν, καϊ ει καθεύδοι επεγεί- 
ραντα ειπείν ει τις τί- εχοι των προς τον πόΧεμ,ον. 

1 1. καϊ τότε εΧεγον οτι τυγχάνοιεν φρύγανα συΧΧε- 
γοντες ώς επί πυρ, κάπειτα κατίΒοιεν εν τω πέραν 
εν πέτραις καθηκούσαις επ αυτόν τον ποταμον 
γέροντα τε καϊ γυναίκας και παιΒίσκας ώσπερ μάρ- 
σιπους ιματίων κατατιθεμένους εν πέτρα, άντρώδει. 

12. ιΰούσι δε σφισι δοξαι άσφαΧές είναι οιαβήναΐ' 

8. αντόμαται, Ά. \). ά. ί. 1ί. αυτόματοι, 801Ή6 Μ88. αηά βάδ. 
— περιρρυήναι, &. β. ά. €. πζριρραγηναι, ΐΐΐβ οίΙΐβΓ Μ38. — 
διαβήναι, Ά. 

9. άπο τον π. Μ 88. «π τ. π., 8. Ό. Β., Κ., ΐΐιβ οοπιιηοη 
υδΣΐ£6. Οοπίρ. VI. 5. 2. 8. — παρήγγεΧον, Ά. Γ. §. ί. 1. Β. 

10. και άριστ. Ά. \>. 6. άριστ. δε, Β — §60 δΐΐίά. εξείη, 
ΐ|ΐιοίίη§ ίτοπι βδεσαν ίο πόλεμον. — καθεύδα, Ά. δυίά. — βπα- 
γςίραντα, Ά. 

11. ϊν πίτραις, Λ. Ι), β. 8αίά. καθηκούσαις ΆΤίά μάρσιπος: 
θί!ΐ6Γ Μ88. 6. ταΐς π. — "γυναίκας, α. 6. β. Β. γυναίκα, Ό.Ρ.Κ. — 
μάρσιπους, Α. 8οβ 8ιπ(1. αυονθ : Ροΐΐυχ, Οηοηι&8ί. VII. 79. 
Χ. 138 : οίΗεΓ Μ 8 8. αηά Ρ. μαρσίππους. 

12. διαβηναι, Ώ. Ρ. Κ. διαβαίνει», β. Β. — Ζφασαν, οπ\. δυίά. 
νευσούμζνοι, (]υοΐίη§ ίτοηι έκδύντβς ίο διαβαίνειν : 1)Πΐ Ιιβ \\Ά» 
ίπειρώντο ϋβΙοΓΟ διαβαίνειν. — γυμνοί, α. Ι), ά. θ. η. 8ιιί<3. 



140 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 13—16. 

ούδε γάρ τοίς πόλεμίοις ίππεΰσι πρόσβατον είναι 
κατά τούτο, εκδύντες δ' εφασαν έχοντες τά εγχει- 
ρίδια γυμνοί ως νευσούμενοι διαβαίνειν, πορευόμενοι 
δε πρόσθεν διαβήναι πριν βρεζαι τά αιδοία, καϊ 
διαβάντες καϊ Χαβόντες τά ιμάτια πάλιν ηκειν. 

13. Ευθύς ουν 6 Έενοφων αυτός τβ εσπενδε καϊ 
τοις νεανίσκοις €γχεΐν εκεΧευε, και εΰχεσθαι τοις 
φήνασι θεοΐς τά τβ όνείρατα και τον πόρον καϊ τά 
Χοιπά αγαθά επιτεΧέσαι. σπείσας δ' ευθύς ηγε τους 
νεανίσκους παρά τον Χειρίσοφον, και διηγούνται 
ταύτα. 14. άκουσας δε καϊ 6 Χειρίσοφος σπονδάς 
εποίει. σπείσαντες δε τοις μεν άΧΧοις παρήγγεΧΧον 
συσκευάζεσθαι, αυτοί δε συγκαΧεσαντες τους στρατη- 
γούς εβουΧεύοντο όπως άν κάλΧιστα διαβαΐεν, και 
τους τε έμπροσθεν νικωεν καϊ υπό των όπισθεν μηδέν 
πάσχοιεν κακόν. 15. και εδοξεν αύτοΐς Χειρίσοφον 
μεν ηγεΐσθαι και διαβαίνειν έχοντα τό ήμισυ του 
στρατεύματος, τό δ' ήμισυ ετι ύπομενειν σύν Έενο- 
φώντι, τά δε υποζύγια και τον οχΧον εν μέσω τούτων 
διαβαίνειν. 

16. "Έπεϊ δε καΧως ταύτα ειχεν επορεύοντο' 
ήγοΰντο δ' οι νεανίσκοι εν αριστερά έχοντες τον 
ποταμόν οδός δε ην επι την διάβασιν ώς τετταρες 



γυμνά, Ρ. — νευσούμενοι, ί*. £• 1ΐ. 1ί. 1. Α. πευσούμενοι, 3.. ί. 
σπευσόμενοι, ίΗβ οΐΙΐβΓ Μ88. — προσθ. διαβήναι, Ρ•, π. διαβαί- 
νειν, Ό. Β. Κ. — καϊ διαβ. λα/3. Ι). 

13. ί'σπευδε, &. ά.Η.ί. 1ί. Ι.ΠΙ. — εγχεΊν: εγχειρείν, &. — εκελενε, 
3.1). εκεΧευσε, Β.— εϋχεσθάι τε τοΙς θεοϊς, δΐΐϊά. €γχύν•1 
ΖοηαΓίΐδ, έγχεΐν. ΡΗανοπηυδ, εγχείν, \νΙιο αίδο οοηίΐπιι έγχεΐν. 
• — ταύτα, Μ 88. ταύτα, 8. Ό. Β. Ρ. Κ, 

14. παρηγγεΧον, α. 



III. 17—22.] ΑΝΑΒΑδΙδ. IV. 141 

στάΒιοι. 17. πορευο μένων δ' αυτών άντιπαρήεσαν 
αϊ τάξεις των ιππέων. επειΒη δε ήσαν κατά την 
Βιάβασιν καϊ τάς 6-χθας του ποταμού, εθεντο τα 
όπλα, καϊ αύτος πρώτος Χειρίσοφος στεφανωσάμενος 
καϊ άποΒύς ελάμβανε τα όπλα καϊ τοις άλλοις πάσο 
παρήγγελλε, καϊ τους λοχαγούς εκέλευεν άγειν τους 
λόγους όρθιους, τους μεν εν αριστερά, τους δ' εν 
Βεξια εαυτού. 18. καϊ ο Ι μεν μάντεις εσφαγιάζοντο 
εις τδν ποταμόν οι δε πολέμιοι ετόξευόν τε καϊ 
εσφενΒόνων άλλ' οΰπω εξικνούντο' 19. επεϊ δε καλά 
ην τά σφάγια, επαιάνιζον πάντες οι στρατιώται κα\ 
άνηλάλαζον, συνωλολυζον δε καϊ αί γυναίκες άπασαι. 
πολλαι γαρ ήσαν εταιραι εν τω στρατεύματι. 20. 
καϊ Χειρίσοφος μεν ενέβαινε καϊ οι συν εκείνω' 6 δε 
Έενοφων των οπισθοφυλάκων λαβών τους εύζωνο- 
τάτους ε!θει ανά κράτος πάλιν επι τον πόρον τον κατά 
την εκβασιν την εις τά των Αρμενίων ορη, προσ- 
ποιούμενος ταύττ) Βιαβάς άποκλείσειν τους παρά τον 
ποταμον ιππείς. 21. οι δε πολέμιοι δρώντες μεν 
τους άμφί Χειρίσοφον εύπετως το ϋΒωρ περώντας, 
όρώντες δε τους άμφί Έενοφωντα θεοντας εις τοΰμ- 
παλιν, Βείσαντες μη άποκλεισθείησαν φεύγουσιν άνά 
κράτος ώς προς την άπο του ποταμού άνω εκβασιν. 
επεϊ δε κατά την 6Βον έγένοντο, ετεινον άνω προς το 
ορός. 22. Λύκιος δ' ό την τάξιν έχων των Ιππέων 

17. τους όχθους, 3.. — άποδνς : εσδυ$•, 3. 

20. ταύτη : ταύτην, α. Ι). (1. ε. η. αηά ί. αΙΐβΓβά. ΟοπιρΕΓβ 
\πί1ι ίΐιίδ §', Ρο1^8εηυ8, 1. 49. 4. 3. 

21. («γ) τονμ. Ρ. — άπο, οπί. α. ά. β. — ανω εκβασιν, α. ?κ. 
ίν, Τ). Β. Ρ. Κ. 

22. έχων την τάξ. των π. β. έχων. ΟΠΙ. α. Ι). 



142 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 23—27. 

καϊ Αισχίνης ο την τάξιν έχων των πελταστών των 
άμφϊ Χειρίσοφον επει έώρων ανά κράτος φεύγοντας 
εΐποντο' οι δε στρατιώται έβοων μη άπολείπεσθαι, 
αλλά συν€κβαίν€ΐν επί το ορός. 23. Χειρίσοφος δ' 
αν επει οιερη, τους μεν ιππέας ουκ εοιωκεν, ευσυς οε 
κατά τάς προσήκουσας οχθας επί τον ποταμον εξέ- 
βαινεν επί τους άνω πολεμίους, οι δε άνω, όρώντες 
μεν τους εαυτών ιππέας φεύγοντας, όρώντες δ' 
όπλίτας σφίσιν επιόντας, έκλείπουσι τά υπέρ του 
ποταμού άκρα. 

24. Έενοφών δ' επεϊ τά πέραν εώρα καλώς γιγνό- 
μενα, άπεχώρει την ταχίστην προς τό διαβαΐνον 
στράτευμα" και γάρ οι Καρδοϋχοι φανεροί ήδη ήσαν 
εις το πεδίον καταβαίνοντες ώς επιθησόμενοι τοις 
τελευταίοις. 25. και Χειρίσοφος μεν τά άνω κατείχε, 
Λύκιος δε συν ολίγοις επιχειρήσας επιδιώζαι έλαβε 
των σκευοφορων τά υπολειπόμενα, και μετά τούτων 
εσθήτά τε καΧην και εκπώματα. 26. καλ τά μεν 
σκευοφόρα των Ελλήνων καϊ 6 όχλος άκμήν οιέβαινε, 
Ξενοφών δε στρέψας προς τους Καρδούχους άντία 
τά όπλα εθετο, και παρήγγειλε τοις λοχαγοΐς κατ 
ενωμοτίας ποιήσασθαι εκαστον τον εαυτού λόχον, 
παρ* ασπίδας παραγαγόντας την ενωμοτίαν επι 
φάλαγγος* και τους μεν λοχαγούς καϊ τους ενωμο- 
τάρχας προς των Καρδούχων Ιεναι, ουραγούς δε 
καταστήσασθαι προς του ποταμού. 27. οι 8ε Καρ- 
δοϋχοι ώς έώρων τους οπισθοφύλακας του όχλου 
ψιλουμένους καϊ ολίγους ήδη φαινομένους, θάττον 

26. άκμήν. 866 Μοεπδ, Αΐΐ., αηά Ρίι^ηίο1ιυ8, ρ. 123. 



III. 28—31.] ΑΝΑΒΛ8Ι3. IV. 143 

δ;) έπηεσαν ωΒάς τινας αΒοντες. 6 δε Χειρίσοφος, 
επεϊ τά παρ 1 αύτω ασφαλώς είχε, πέμπει πάρα 
Άενοφώντα τους πελταστας καϊ σφενΒονητας καϊ 
τοξότας, καϊ κεΧεύει ποιεΐν ο,τι αν παραγγέλΧη. 
28. ΙΒών Βέ αυτούς διαβαίνοντας 6 Έενοφών πέμψας 
άγγεΧον κελεύει αυτού μεΐναι επί του ποταμού μη 
Βιαβάντας. όταν δ' άρξωνται αυτοί Βιαβαίνειν, 
εναντίους ένθεν καϊ ένθεν σφών εμβαίνειν ώς Βιαβη- 
σομένους, ΒιηγκυΧω μένους τους άκοντιστάς, καϊ επι- 
βεβλημένους τους τοξότας' μη πρόσω Βε τού ποταμού 
προβαίνειν. 29. τοις Βέ παρ 1 εαυτω παρηγγεϊΧεν, 
επειΒαν σφενΒόνη εζικνηται και άσπϊς -ψοφη, παιανί- 
σαντας θεΐν εις τους ποΧεμίους' επειΒαν Βέ άναστρέ- 
■ψωσιν οι πολέμιοι καϊ εκ τού ποταμού 6 σαλπιγκτής 
σημηνη το ποΧεμικόν, άναστρεψαντας επι Βόρν ήγεϊσ- 
θαι μεν τους ουραγούς, θεΐν Βέ πάντας καϊ Βιαβαίνειν 
οτι τάχιστα τ) έκαστος την τάζιν εϊγεν, ώς μή έμποΒί- 
ζειν άΧλήλους' οτι ούτος άριστος εσοιτο ος αν πρώτος 
εν τω πέραν γένηται, 

30. Οι Βέ Κ,αρΒούγοι όρώντες ολίγους ηΒη τους 
Χοιπούς, ποΧΧοι γαρ καϊ τών μένειν τεταγμένων 
ωγοντο επιμεΧόμενοι οι μεν υποζυγίων, οι Βέ σκευών, 
οι Β εταίρων, ενταύθα Βή επέκειντο θρασέως καϊ 
ηργοντο σφενΒονάν καϊ τοξεύειν. 31. οίΒέ'ΈΧΧηνες 
παιανίσαντες ώρμησαν Βρόμω επ 1 αύτούς' οι Βέ ουκ 

27. τταραγγίΚλοι, θ. παραγγέ\τ], ά. παραγγείλτ], α. Β. 

28. αν. διαβαίνοντας, α. Ι), ΐ. δίερίΐ. αν. καταβαίνοντας, Β. 

29. θεΐν α€ί, Β. αεί, οιη. α. Ι), [αα'] Κ. 

30. ί'ττι/χίλό/χβνοι, 3.. ά. β. ζπιμεΚησόμςνοι, Ό. Κ. — σκενων : 
σκνοφόρων, Κ. — έτερων, α. Ι), ο. ά. β. η. ίταίρων, ίΐΐθ ΟΐΙΐβΓ 
Μ38. ίταιρων, Ζευηβ. 



144 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 32—1 V. 3. 

εδέξαντο' κάί γαρ ήσαν (οπλισμένοι ώς μεν εν τοις 
ορεσιν ικανως προς το επιδραμεΐν καϊ φεύγειν, προς 
δε το εις χείρας δέχεσθαι ούχ ικανώς. 32. εν τούτω 
σημαίνει 6 σαλπιγκτής" κα\ οι μεν πολέμιοι εφευγον 
πολύ ετι θαττον, οι δ' "Ελληνες τάναντία στρέψαντες 
εφευγον δια τον ποταμού οτι τάχιστα, 33. των δε 
πολεμίων οι μεν τίνες αισθόμενοι πάλιν εδραμον επί 
τον ποταμον καϊ τοξεύοντες ολίγους έτρωσαν, οι δε 
πολλοί και πέραν όντων των Ελλήνων ετι φανεροί 
ήσαν φεύγοντες. 34. οι δε ύπαντήσαντες άνδριζό- 
μενοι καϊ προσωτέρω του καιρού προϊόντες ύστερον 
των μετά Έενοφωντος διέβησαν πάλιν καϊ ετρώθη- 
σάν τίνες καϊ τούτων. 

IV. Έπεϊ δε διέβησαν, συνταξάμενοι άμφϊ μέσον 
ημέρας επορεύθησαν δια της Αρμενίας πεδίον άπαν 
και λείους γηλόφους ου μείον η πέντε παρασάγγας 
ου γαρ ήσαν εγγύς του ποταμού κωμαι δια τους 
πολέμους τους προς τους Καρδούχους. 2. εις δε ην 
άφίκοντο κώμην μεγάλη τε ην καϊ βασίλειον είχε 
τω σατραπτ), και επι ταΐς πλείσταις οίκίαις τύρσεις 
επήσαν επιτήδεια δ' ην δαψιλή. 3. εντεύθεν δ' 
επορεύθησαν σταθμούς δύο παρασάγγας δέκα μέχρι 
ύπερηλθον τας πηγας του Τίγρητος ποταμού, εντεύ- 
θεν δ' επορεύθησαν σταθμούς τρεις παρασάγγας 
πεντεκαίδεκα επί τον Τηλεβόαν ποταμον. ούτος δ' 



2. μεγάλη γε, Ά. \). — βασιλέων (τ*), Ρ. Κ. τε, ΟΠ1. ». Ι). 

3. μέχρις, Β. Ρ. Κ. — καλοί μεν μίγα δ' ου, Ε. κ. μεν μέγας δ* 
ου, ίΗθ οίΗβΓ Μ88. μ€γ. μεν ου, καλ. δε, Ό.Κ. ίΌ11οννίη§ Μυ- 
ΓβΙυ«,\νΙιο ίο11ο\νβ ΏεπίθίΓ. ΡΗβΙει•. εεοΐβ. 6. 121. 8ββ ναΐοίαι. 
ΗεΓθ(1. VII. 208. 1. 7,αηά αίβο Β.'δ ηοΐβ. 



IV. 4— 8.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. IV. 145 

ην κάλος μέν, μέγας δ' ού' κώμαι δε πολλαϊ περί 
τον ποταμόν ήσαν. 4. ό δε τόπος ούτος Αρμενία 
εκαλεϊτο ή προς έσπέραν. ύπαρχος δ' ην αυτής 
Τηρίβαζος, 6 καλ βασιλεϊ φίλος γενόμενος, καϊ οπότε 
παρε'ιη, ουδείς άλλος βασιλέα επϊ τον ΐππον άνεβαΧ- 
\εν. 5. ούτος προσηλασεν Ιππέας έχων, καϊ προ~ 
πέμψας έρμηνέα εϊπεν οτι βονλοιτο διαΧεχθήναι 
τοις άρχουσι. τοϊς δε στρατηγοΐς εδοξεν άκονσαι. 
καϊ προσελθόντες εις επήκοον ήρώτων τι θέλοι. 
6. ό δε εϊπεν οτι σπείσασθαι βονλοιτο ε'φ' ω μήτε 
αυτός τους "Ελληνας άδικεΐν μήτε εκείνους καίειν 
τάς οικίας, λαμβάνειν τε τα επιτήδεια Οσων δέοιντο. 
εδοξε ταύτα τοις στρατηγοΐς καϊ εσπείσαντο επϊ 
τούτοις. 

7. Εντεύθεν δ' επορεύθησαν σταθμούς τρεις δια 
πεδίου παρασάηγας πεντεκαίδεκα' καϊ Τηρίβαζος 
παρηκολούθει έχων την εαυτού δύναμιν απέχων ώς 
δέκα σταδίους' καϊ άφίκοντο εις βασίλεια και κώμας 
πέριξ ποΧλάς πολΧών των επιτηδείων μεστάς. 8. 
στρατοπεδευομένων δ' αυτών γίγνεται της νυκτός 
χιών πολΧή' καϊ εωθεν εδοξε διασκηνήσαι τάς τάξεις 
καϊ τους στρατηγούς κατά τάς κώμας' ού γάρ εώρων 
πολέμων ούδένα, καϊ ασφαλές εδόκει είναι διά το 

4. θηρίβαζος,&\ι\άΆ$,πα.ρ€ίη,βά.ΚΜ3ΐ.•, βυΐ Ιυτο Μ88. οί 
δυκ1&8ΐΐΣΐν6Τ77/3ίβα£ο$•: Ίιρίβαζος, β. Γ. £. 80ΐΏ6ΐΐπιβ8, ά. ο\ψ&^&. 
— άνίβαλλεν. 8εθ δυίάίΐδ, άνεβαλλ., \ν1ιο ααά6Γ παρ?ίη Ηαβ 
άνεβίβαζε ίθΓ άνεβαλλε. 

δ. θελα, Ά. \). 

6. β'φ' ωτί, 0.. — τάπιτήδεια, Ό. 

8. κώμας : χώρας, α. β. ά. 6. Β. 

Η 



146 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 9— 13. 

πΧήθος της χιόνος. 9. ενταύθα εϊχον τά επιτήΒεια 
οσα εστϊν αγαθά, ιέρεια, σΐτον, οίνους παλαιούς εύώ- 
Βεις, άσταφίΒας, όσπρια παντοΒαπά. των Βε άπο- 
σκεΒαννυμενων τινές από τον στρατοπεΒου εΧεγον 
οτι κατίΒοιεν στράτευμα και νύκτωρ ποΧΧά πυρά 
φαίνοιτο. 10. εΒόκει Βη τοις στρατηγοΐς ουκ άσφα- 
Χες είναι Βιασκηνονν, άΚλά συναγαγεϊν το στράτευμα 
παΧιν. εντεύθεν συνήΧθον καϊ γαρ εΒόκει συναι- 
θριάζειν. 1 1 . νυκτερευόντων δ' αυτών ενταύθα επι- 
πίπτει χιών άπΧετος, ώστε απέκρυψε καϊ τα 6π\α 
καϊ τους ανθρώπους κατακειμένους' καϊ τα υποζύγια 
συνεπόΒισεν η χιών καϊ πολύς οκνος ην άνίστασθαί' 
κατακειμένων γαρ άΧεεινόν ην η χιών επιπεπτωκυϊα 
οτω μη παραρρυείη. 12. επεϊ Βε "Ξενοφών ετόΧμησε 
γυμνός άναστάς σχίζειν ζύΧα, τάχ^ αν άναστάς τις 
και άΧΧος εκείνου άφεΧόμενος εσχιζεν. εκ Βε τούτου 
και οίαΧΧοι άναστάντες πυρ εκαιον καϊ εχρίοντο' 13. 
ποΧύ γαρ ενταύθα εύρίσκετο χρίσμα, ω εχρώντο άντ' 
εΧαίου, σύειον και σησάμινον καϊ άμυγΒάΧινον εκ 
τών πικρών καϊ τερεβίνθινον. εκ Βε τών αυτών τού- 
των καϊ μύρον εύρίσκετο. 

9. πάντα τά *π. Ο. [πόιτα] Β. Ρ. πάντα, οπι. Ε. Ι), ά. β. — 
σταφίδας, 6. σταφίδα, \). ά. σταφίδια, ». 8β6 ΤΙίοπίΕδ Μ&£., 
ΜοΒΠδ, ΑΐΙ.: Ροΐΐυχ, ΟηοιπαβΙ. 1. 243. 

10. καϊ παρεδόκει, Ά. — συναιθριάζειν, Ά. \). ά. θ. β. διαιθριά- 
ζ*ιν, Ό. Ρ. Κ. 

11. συνεπόΒισεν, Ά. : ί. οΟΓΓθΟίβά. σννεπεδησεν, Ρ.Κ. — αλε'ει- 
νον. Οοιηρ. δυίά&δ, αΚίβινος : αΐΐ ΐΐιβ Μ88. Η&νβ ίΚέεινον, 
εχοερί Μ8. Πογ. 8εβ ΖοηίίΓαδ, Ι,εχ. αλβανός. 

12. γυμνός ων, ε. Β. — τάχ αν, &. β. ϋ. Β. τάχα οηΐ^, Ρ.Κ. 

13. εύρίσκετο, 3.. 1). (1. β. εύ ρίσκοντ ο, τα. ευρίσκοντο τό, ο. 
ενρισκον τό, ί*. §. 1ι. ί. 1ί. 1. Κ. ηυρισκον τό, Α. — σύιον, α. σνϊνόν 
ογ σύίνον, Ι). <3. θ. — ηύρίσκετο, 3. Ι). 



IV. 14—18] ΑΝΑΒΛδΙδ. IV. 147 

14. Μετά, ταΰτα εδόκει πάλιν διασκηνητεον είναι 
εις τάς κώμας εις στέγας. ένθα δη οι στρατιώται 
συν πολλή κραυγή και ήδονί} γεσαν επί τάς στέγας 
καϊ τα επιτήδεια" όσοι δε πρότερον άπήεσαν καϊ τάς 
οικίας ενέπρησαν ύπο ατασθαλίας δίκην εδίδοσαν 
κακώς σκηνούντες. 15. εντεύθεν έπεμψαν νυκτός 
Δημοκράτην Τεμενίτην άνδρας δόντες επί τα ορη 
ένθα εφασαν οι άποσκεδαννύμενοι καθοραν τα πυρά' 
οΰτος <γάρ εδόκει και πρότερον πολλά ήδη άληθεύσαι 
τοιαύτα, τα οντά τε ώς οντά, και τα μη οντά ως ουκ 
δντα. 16. πορευθείς δε τα μεν πυρά ουκ εφη ιδβΐν, 
άνδρα δε συΧλαβών ήκεν άηων εγοντα τόζον Περσι- 
κον καϊ φαρετραν, καϊ σά'γαριν οΐανπερ αϊ Αμαζόνες 
εγρυσιν. 17. ερωτώμενος δε ποδαπός εϊη, Πέρσης 
μεν εφη είναι, πορεύεσθαι δ' από του Τηριβάζου 
στρατεύματος, όπως επιτήδεια λάβοι. οι δ' ήρώτων 
αυτόν το στράτευμα όπόσον τε εϊη και επι τίνι συνει- 
λεημενον. 18. 6 δε ειπεν δτι Τηρίβαζος εϊη εγων 
την τε εαυτού δύναμιν καϊ μισθοφόρους Χάλυβας 

14. βίί τάς κώμας εις στεγας 18 ΐΐΐβ Γ6£κϋη§ οί Βυίάαδ. δια- 
σκηνητεον. ΐΗθ Μ8δ. οπι. βοΐη ρΓ6ρο8Ϊΐίοηδ : κατά τάς, &ο. 
Ηυΐοηίηδοη'β οο^βεΐ. Β. Ρ. — ένθα. . . . στεγας, οπι. λ. — ηεσαν : 
εθεον, β. Β. — όσοι δε . . . .ατασθαλίας, Ιηβ οοηεαίτεηΐ Γβαάΐη^δ 
οί* 3. Ι), ά. εχοερί ΙηαΙ 6. η&8 «? τάς οικίας ΐηβίβίκΐ οί" καϊ τ. οί. 
ίΐηά &1δΟ της άτασθ.'. 6. Π38 αΙδΟ ατασθαλίας. Τηβ ΓΘΕάίηζ οί 
ϋ. Β. Ρ. Κ. 18 όσοι δε, δτε το ττροτερον .... νπο της αιθρίας 
δίκην, οιηίΐίίη^ και. Οοπιρ. δαίά (αίθρια), τνηο Υιάβ οί δε τάς 
οίκ. εμπρήσαντες δικ. εδοσαν νπο της αιθρίας κ. σκ. Ατασθαλία 
ίδ ϋδβά \>γ Αιτί&ηαδ, Ιηάίο. 

15. (της) νυκτός, Ρ. τ. ν. Κ. — άνδρας δόντες : άνδρα Ιδόντα, &. 

16. σάγγαριν, Ά. Χ). 8εε 8πίά&3, σάγαρις. — οΐανπερ και, α. 
\). 6. Β. Ρ. Κ. — αμαζόνες, Ά. αμαζόνες, 8. Βοΐη οπι. αι. 

17. (το) ποδ. Ρ.Κ. τό ΟΠΙ. Ε. β. $\ΐ\ά3.9,ποδαπός. — ποταπός, 
α. ο. ά. 



148 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 19— V. 1. 

και Ταόχους' παρεσκεύασθαι δε αυτόν εφη ώς επϊ 
τη ύπερβοΧτ} τού ορούς εν τοις στενοϊς ηπερ μονάχη 
ειη πορεία, ενταύθα επιθησόμενον τοις "ΕΧΧησιν. 
19. άκούσασι τοις στρατηγοΐς ταύτα εδοξ& το στρά- 
τευμα συναγαγεϊν και ευθύς φύΧακας καταΧιπόντες 
και στρατηγόν επϊ τοις μένουσι Χοφαίνετον Στυμ- 
φάΧιον επορεύοντο έχοντες ηγεμόνα τον άΧόντα 
άνθρωπον. 20. επειδή δε ύπερεβαΧΧον τα δρη, 
οι πεΧτασταϊ προϊόντες και κατιδόντες το στρατό- 
πεδον ουκ έμειναν τους όπΧίτας, αΧΧ' άνακραγόντες 
εθεον επϊ το στρατόπεδον. 21. οι δε βάρβαροι 
άκούσαντες τον θόρυβον ούχ ύπεμειναν, αλλ' εφευ- 
γον όμως δε και άπεθανόν τί.ν€? των βαρβάρων, και 
Ίπποι ηΧωσαν εις είκοσι, και ή σκηνή ή Τηριβάζου 
εάΧω, και εν αύτη κΧΐναι άργυρόποδες και εκπώματα, 
και οι άρτοκόποι και οι οινοχόοι φάσκοντες είναι. 
22. επειδή δε επύθοντο ταύτα οι των 07τλπ"ών στρα- 
τηγοί, εδόκει αύτοΐς άπιέναι την ταχίστην επϊ το 
στρατόπεδον, μη τις επίθεσις γένοιτο τοις καταΧε- 
Χειμμενοις. και ευθύς άνακαΧεσάμενοι τη σάΧπιγγι 
άπηεσαν, και άφ'ικοντο αυθημερόν επϊ το στρατό- 
πεδον. 

. 1η ο υστεραια εοοκει πορευτεον είναι οπη 
δύναιντο τάχιστα πρϊν ή συΧΧεγήναι το στράτευμα 
πάΧιν καϊ καταΧαβεΐν τα στενά, συσκευασάμενοι 
δ' ευθύς επορεύοντο δια χιόνος ποΧΧης ηγεμόνας 

18. μονάχη, Β. Ρ. Κ. 8βθ δυίάίΐδ, μονάχη. 

20. καί, οιώ. α. 

21. οί αρτοποιοί, Γ. £. 1ΐ. ί. 1ί. 1. Α. οι οινοχόοι : οι οπι. ί*. £ 
1ι. Α. (οί) Ρ. 

1. πρϊν ή, \>. πρηνί. α. (η) Ρ. ή\ οϊώ. Κ. 



V. 2— β.] ΑΝΑΒΑδΙδ. IV. 149 

έχοντες ποΧΧούς' και αυθημερόν ύπερβαΧόντες το 
άκρον €</>' ω εμεΧλεν επιτίθεσθαι Τηρίβαζος κατε- 
στρατοπεδεύσαντο' 2. εντεύθεν επορεύθησαν σταθ- 
μούς έρημους τρεις παρασάγγας πεντεκαίδεκα επί 
τον Εύφράτην ποταμόν, καϊ διέβαινον αυτόν βρεχό- 
μενοι προς τον όμφάλόν. εΧέγοντο 8ε αύτοΰ αϊ 
πτγγαϊ ου πρόσω είναι. 3. εντεύθεν επορεύοντο δια 
χιόνος ποΧλης και πεδίου σταθμούς τρεις παρα- 
σάγ-γας πεντεκαίδεκα. 6 δε τρίτος ε<γενετο χαλεπός, 
και άνεμος βορράς ενάντιος επνει παντάπασιν άπο- 
καίων πάντα και πηγνύς τους ανθρώπους. 4. ένθα 
δη των μάντεων Τ6? είπε σφαγιάσασθαι τω άνεμω, 
καϊ σφαγιάζεται" και πάσι δη περιφανώς εδοξε Χήξαι 
το χαΧεπόν του πνεύματος, ην δε της χιόνος το 
βάθος όρηυιά' ώστε και των υποζυγίων και τών 
άνδραπόδων ποΧΚα άπώλετο, καϊ των στρατιωτών 
ώς τριάκοντα. 5. διεγενοντο δε την νύκτα πυρ και- 
οντες' ξύ\α δ' ην εν τω σταθμω πο\\ά' οι δε όψε 
προσιόντες ξύ\α ουκ ειχον. οι οΰν παΚαι ηκοντες 
και το πυρ καίοντες ου προσίεσαν προς το πυρ τους 
ορίζοντας, ει μη μεταδοΐεν αύτοϊς πυρούς ή άλλο τι 
εϊτι εχοιεν βρωτόν. 6. £νθα δη μετεδίδοσαν άΧλή- 
Χοις ών ειχον έκαστοι, ένθα δε το πυρ εκαίετο δια- 
τηκομένης της χιόνος βόθροι εγίγνοντο μεγάΧοι εστε 



2. ίΚίγοντο δ' ουδί πηγαΐ πρόσω εϊναι, Ά. 

3. πεντεκαίδεκα : πίντ€, Ά. 

4. σφραγιάσασθαι : σφαγιάζεσθαι, \ϊ. 1. Ό. 

δ. καϊ το πυρ, α. Ι). Ϋ. §. 1ι. ϊ. 1ί. 1. το οπί. Ό. Κ. — ίΐτι Έχοαν 
βρωτόν, 3.. €ΐτι (χ. βρωτών, ,1). ων €χ. βρωτόν^ β. ων ?χ. 
βρωτών, Β. Ρ. άλλο εΐτι εχ. βρωτόν, Κ. 

6. ίστί : ώστε, 5. 



150 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 7— 11. 

επι το ΒάπεΒον, ου Βη παρην μετρεΐν το βάθος της 
χιόνος. 

7. Εντεύθεν Βέ την επιούσαν ημέραν ΌΧην έπορεύ- 
οντο Βιά χιόνος, και ποΧΧοϊ των ανθρώπων έβουΧι- 
μιασαν. Έενοφών δ' οπισθοφυλακών και καταλαμ- 
βάνων τους πίπτοντας των ανθρώπων ήηνόει ο>τι το 
πάθος €Ϊη. 8. επειΒη Βέ εΐπέ τις αύτω των έμπειρων 
οτι σαφώς βουΧιμιώσι, καν τι φάγωσιν άναστήσον- 
ται, περιιών περί τα υποζύγια, εϊ πού τι όρωη 
βρωτόν η ποτόν, ΒιεΒίΒου και Βιέπεμπε ΒιΒόντας 
τους δυναμένους παρατρέχειν τοις βούλιμιώσιν. 
επειΒη Βέ τι εμφάγοιεν, άνίσταντο και επορεύοντο, 
9. πορευο μένων Βέ Χειρίσοφος μεν άμφι κνέφας 
προς κώμην άφικνεΐται, και ύΒροφορούσας έκ της 
κώμης προς τη κρήνη γυναίκας καϊ κόρας καταλαμ- 
βάνει έμπροσθεν του ερύματος. αύται ηρώτων αυ- 
τούς τίνες εΐεν. 10. ό δ' έρμηνεύς είπε ΠερσιστΙ 
οτι παρά βασιλέως πορεύονται προς τον σατράπην. 
αί Βέ άπεκρίναντο οτι ουκ ενταύθα εϊη, αλλ' απέχει 
όσον παρασά<γγην. οι δ', επεϊ όψέ ήν, προς τον 
κωμάρχην συν εισέρχονται εις το ερυμα συν ταΐς 
ύΒροφόροις. 11. Χειρίσοφος μεν οΰν και όσοι έΒυ- 
νήθησαν του στρατεύματος ενταύθα εστρατοπεΒεύ- 
σαντο, των δ' άΧΧων στρατιωτών οι μη Βυνάμενοι 

8. πάριων «τί, διιίάαβ. 8εβ βονΚιμιαν. — ποτόν 18 Γουηά 
(βυΐ ηοΐ ίη Ιηε 8&πΐ6 ροδίΐΐοη) ίη α. ο. ί. §. η. 1ί. 1. ί. Α. 
ποτόν, οιώ. Β. Ό. Ρ. Κ. (866 Ιη6 Γ6αδοη8 ίη Β.'δ, Ρ.'δ ηοίθδ) 
αηά δυΐάϋδ. 

9. νδωρ φορυύσας, Ο. 

10. πορεύονται, Ά. 5. πορεύοιντο, Ι). Β. Ρ. — απέχει, &11 βχ- 
οερί ί. §. η. ΐ. 1ί. 1. άπέχοι, Ό. Β. Ρ. 

11. ηδννήθησαν, Ο. Β. 



Υ. 12— 16.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. IV. 151 

διατ€Χεσαι την όδόν ενυκτέρευσαν άσιτοι καϊ άνευ 
πυρός" καϊ ενταύθα τίνες άπώΧοντο τών στρατιωτών. 
12. εφειποντο δε των ποΧεμίων συνειΧεημένοι τινές, 
καϊ τα μη δυνάμενα των υποζυγίων ήρπαζον, και 
άΧΧήΧοις εμάχοντο περί αυτών. εΧείποντο δε και 
των στρατιωτών οι τε διεφθαρμένοι υπό της χιόνος 
τους όφθαΧμούς, οϊ τβ υπό του ψύχους τους δακτύ- 
Χους τών ποδών άποσεσηπότες. 13. ^ν δε τοις μέν 
όφθαΧμοις επικούρημα της χιόνος ει τις μέΧαν τι 
έχων προ τών όφθαΧμών πορεύοιτο, τών δε ποδών, 
€Ϊ τις κινοιτο και μηδέποτε ήσυχίαν εχοι, καϊ ει την 
νύκτα νποΧνοιτο. 14. όσοι δε ύποδεδεμένοι εκοι- 
μώντο, είσεδνοντο εις τους πόδας οι Ιμάντες και τα 
υποδήματα περιεπήηνυντο' και γάρ ήσαν επειδή 
επέΧιπε τα αρχαία υποδήματα καρβάτιναι [αύτοΐς] 
πεποιημεναι εκ τών νεοδάρτων βοών. 15. δια τάς 
τοιαύτας ουν άνάηκας ύπεΧείποντό τίνες τών στρα- 
τιωτών και ιδόντες μέΧαν τι χωρίον δια το εκΧεΧοι- 
πέναι αυτόθι την χιόνα εϊκαζον τετηκέναι* καϊ 
ετετήκει δια κρήνην τίνα η πΧησίον ην άτμίζουσα 
εν νάπη. ενταύθ* έκτραπόμενοι έκάθηντο καϊ ουκ 
εφασαν πορεύεσθαι. 16. ό δέ αενοφών έχων όπισ- 
θοφύΧακας ώς γσθετο, έδειτο αυτών πάση τέχνρ και 

13. ςπικονρημα, 3ΐπάίΐ8, (ταΐδί. §66 χιών. — 64 την : (Ις την, 
3. ά. 6. 1. Κ. 

14. γάρ, οϊά. Ά. Ι), β. — (Ρ7Γ€λιπί, <ι. Ι), άπίλειπε, 8ϋί(1ίΐ8, 
καρβάτιναι. 8β6 Ροΐΐαχ, VII. 88. Ρΐΐοί. καρβατίναι: άπί- 
\ιπ(, Κ.—αύτοϊς ηοΐ ίη ίΐΐθ Μ88. οηΐγ ίη 8υκ1. : βιιΐ 866 
(ταΐκί. β(1. — καρβατίνας .... πζποιημενοι, νν^ΙΙεηοαοη'β οοη- 
}βοΙυΓβ, \νηΐοη \νί11 ΓβςιπΓβ Ιηβ οπιίδδίοη οί αντοϊς, αηά ίβ, 
ρθΓΗ&ρκ, Ιηβ γ'ιφί Γβαάίης. 

15. πτηκει, α. 1). Ό. Ρ. §66 Ι. 9. 19. 



152 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 17-21. 

μηχανή μη άπολείπεσθαι, λέγων οτι έπονται πολλοί 
πολέμιοι συνειλεγμένοι, καϊ τβλευτων εχαλέπαινεν. 
οι δε σφάζειν εκέλευον ου γαρ αν δύνασθαι πορευ- 
θήναι. 17. ενταύθα εδοξε κράτιστον είναι τους 
επόμενους πολεμίους φοβήσαι, εϊ τις δύναιτο, μη 
έπιπέσοιεν τοις κάμνουσι. καϊ ην μεν σκότος ήδη, 
οί δε προσήεσαν πολλω θορυβώ άμφι ων εΐχον δια- 
φερόμενοι. 18. ένθα δη οι μεν οπισθοφύλακες άτε 
ύγιαίνοντες εξαναστάντες εδραμον εις τους πολεμίους, 
οί δε κάμνοντες άνακραγόντες όσον ήδύναντο μέγι- 
στον τάς ασπίδας προς τα δόρατα έκρουσαν, οί δε 
πολέμιοι δείσαντες η καν εαυτούς κατά της χιόνος εις 
την νάπην, καϊ ουδείς ετι ούδαμοΰ εφθέγξατο. 

19. Καϊ Έενοφών μεν και οί συν αύτω είπόντες 
τοις άσθενουσιν οτι τη ύστεραία ήξουσί τίνες έπ 3 
αυτούς, πορευόμενοι πριν τέτταρα στάδια διελθεΐν 
εντυγχάνουσιν εν τη όδω άναπαυομένοις επί της 
χιόνος τοις στρατιώταις εγκεκάλυμμένοις, καϊ ουδέ 
φυλακή ουδεμία καθειστήκεΐ' καϊ άνίστασαν αυτούς. 
*20. οί δ' ελεγον οτι οί έμπροσθεν ούχ ύποχωροϊεν. 
ό δε παριών καϊ παραπέμπων των πελταστών τους 
ισχυρότατους εκέλευε σκέψασθαι τι εϊη τό κώλύον. 
οί δε άπή<γ<γελλον οτι όλον ούτως άναπαύοιτο τό 
στράτευμα. 21. ενταύθα και οί άμφι Άενοφώντα 
ηύλίσθησαν αυτού άνευ πυρός και άδειπνοι, φύλακας 

16. σφάζειν, Ά \). ά. 6. σφάττειν, Ό. Β. Ρ. Κ. σφάζειν 18 
βακί Ιο ββ 1β88 Αίΐίο ΐΐιαη σφάττειν. 8εβ Ι-,οβ&οΙς'δ ΡΙΐΓ^ηί- 
ς•1ιυ8, ηοΐβ, ρ. 241. 

17. (ΤΓίΟΚν, Ά. \>. ά. Ό. Ρ. €7Γΐπ€σ(ΗίΙ>, Β. Κ. 

18. ηδύναντο, Ά. Ι), εδύναντο, Ρ. 

19. (τοϊς) στρατιώταις, Ρ. 



V 22—25.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. IV. 153 

οίας ήδύναντο καταστησάμενοι. επει δε προς ήμέ- 
ραν ην, 6 μεν Άενοφών πέμψας προς τους άσθενοΰν- 
τας τους νεωτάτους άναστήσαντας εκέλευεν άναηκά- 
ζειν προϊέναι. 22. εν δε τούτω Χειρίσοφος πέμπει 
των εκ τής κώμης σκεψομένους πώς €χριεν οι τελευ- 
ταίο*., οί δε άσμενοι ίδόντες τους μεν άσθενοϋντας 
τούτοις παρέδοσαν κομίζειν επί το στρατόπεδον, 
αντοϊ δε επορεύοντο, και πριν είκοσι στάδια διελη- 
λυθέναι ήσαν προς τη κώμη ένθα Χειρίσοφος ηύλί- 
ζετο. 23. επεϊ δε συνεγένοντο άΧΧήλοις, εδοζε κατά 
τάς κώμας ασφαλές είναι τάς τάζεις σκηνοΰν. και 
Χειρίσοφος μεν αύτοΰ εμενεν, οί δε άλλοι διαλαχόν- 
τες ας έώρων κώμας επορεύοντο έκαστοι τους εαυτών 
έχοντες. 

24. "Ενθα δη Πολυβώτης Αθηναίος λοχαγός εκέ- 
λευσεν άφιέναι εαυτόν και Χαβών τους εύζώνους, 
θέων επί την κώμην ην είλήχει Έενοφών καταλαμ- 
βάνει πάντας ένδον τους κωμήτας καϊ τον κωμάρχην, 
και πώλους εις δασμον βασιλεϊ τρεφόμενους επτα- 
καίδεκα, καϊ την θυγατέρα του κωμάρχου ενάτην 
ημεραν γε+γαμημένην 6 δ' άνηρ αυτής λαγώς ώχετο 
θηράσων καϊ ούχ ήλω εν ταΐς κώμαις. 25. αϊ δ' 
οίκίαι ήσαν κατάγαιοι, το μεν στόμα ώσπερ φρέατος, 

21. ηδνναντο, Ά. εδύναντο, Ο. Ρ. — (πεί (δη), Ρ. — ό (αίν), 
Ρ. ό μεν, 3.. 6. 

22. ςνθα, Ά. Ο. ά. &§, θ. §, Β. Ρ. 

23. κατά τ. τά£. Γ. §. 

24. πολνβάτης, Ά. πολνβώτης, β. ά. β. Π. Πολυκράτης, ϋ. 
Η. Ρ. Κ. — [βυροι/ δε] και πώλ. Κ. ίτοπΐ 8αίά&8, δασμός. — δί- 
κα*πτά, δυίάαδ. 8θθ δασμός. — έννάτην, β. Ρ. 

25. κατάγαιοι, 3.. Ο. ογ ο., ίοΓ 5. ίδ δ&ίά Ιο Ιιηνβ αΐεο κατά- 
γαοί : οοΐΐι Ιΐιβ86 -ννοΜδ &Γβ υβεά, αηά οοΐΐι <ΐΓβ 1ο§ίΐπη3ΐε1^ 

η5 



154 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. -26— 29. 

κάτω δ' εύρεΐαι. αί δε εϊσοΒοι τοις μεν ύποζυγίοις 
όρυκται, οι δε άνθρωποι κατεβαινον επϊ κΧιμακος. 
εν δε ταΐς οίκίαις ήσαν αίγες, οϊες, βόες, όρνιθες, και 
τα εκγονα τούτων τα δε κτήνη -πάντα χιΧω ένδον 
ετρεφοντο. 26. ήσαν δε καϊ πυροϊ και κριθαϊ καϊ 
όσπρια, και οίνος κρίθινος εν κρατήρσιν ένησαν δε 
καϊ αύταϊ αί κριθαϊ ίσογειλεΐς, και κάΧαμοι ενεκειντο, 
οι μεν μείζους οι δε ελάττους, γόνατα ουκ έχοντες" 
27. τούτους δ' εδεί- οπότε τις ΰιψωη Χαβόντα εις το 
στόμα μύζειν. καϊ πτάνυ άκρατος ην, ει μη τις νΒωρ 
επιχεοΐ' καϊ πάνυ ήΒύ συμμαθόντι το πόμα ην. 

28. Ό δε Έενοφών τον άρχοντα της κώμης ταύτης 
σύνΰειπνον εποιήσατο, καϊ θαρρεΐν αυτόν εκέΧευε 
λέγων οτι ούτε των τέκνων στερήσοιτο, την τε οίκ'ιαν 
αυτού άντεμπΧήσαντες των επιτηδείων άπίασιν, ην 
αγαθόν τι τω στρατεύματι εξηγησάμενος φαίνηται 
εστ αν εν άΧΧω εθνει γένωνται. 29. ο δε ταύτα 
ύπισχνειτο, καϊ φιΧοφρονού μένος οινον εφρασεν ένθα 
ην κάτω ρυγ μένος, ταύτην μεν ούν την νύκτα δια- 
σκηνήσαντες όντως εκοιμήθησαν εν πάσιν άφθό- 
νοις πάντες οι στρατιώται, εν φυΧακη έχοντες τον 
κωμάρχην καϊ τα τέκνα αυτού ομού εν όφθαΧμοΐς. 

ίοΓίηβά ίτοηι ΙΙίθ ΓββρβοΙίνβ εΙβπίΘηΙδ -γαι Άτια γε. — κλίμακος, 
8β6 8υΐάΕ8, κλίμακες. — κατά κΑιμ. Κ. — οίες, Β. Ρ. Κ. 

26. 8ββ 8υίάΕ8, ίαοχειΧεϊς, οίνος, γόνατα, γοννων. 

27. άμνζειν, Μί>8. μνζειν, ΡοΓδοη ίτοηι 8ιιίά. μνζεϊ: μν- 
ζειν 18, ηο άουΗ, ρΓβίβΓαΜβ ΗβΓβ Γογ βυρηοηΐοΕί Γβαβοηβ. — ■ 
ήδνς, Ε. 0. 8β6 8ΐΐί(1. σνμμαθειν. 

28. τον μεν, ϋ. {μεν), β. Ρ. ΟΙΠ. Ε. Ι). — το στράτευμα 
π(ζί) ήγησάμενος, Ε. Ι), ά. β. πι. 6. 2. 

29. οΙνόν τ. ε. Ι)., ντηίοη ρβΓΗαρβ οη^ηί Ιο οκ ίηΐηκίιιοεά 
ΐηίο ίΗβ ΙθΧΐ. — κατορωρνγμενον, ϊ. £. κατωρυ-γ μένος, 3. — 
ουν, ΟΠΊ. Ε. 



V. 30— 84.] ΑΝΑΒΑδΙδ. IV. 155 

30. ττ/ δ' επιούση ημέρα Έενοφων Χαβών τον κω- 
μάρχην προς Χειρίσοφον επορεύετο' όπου δε πάριοι 
κώμην, ετρεπετο προς τους εν ταϊς κώμαις και κατε- 
\άμβαν€ πανταχού εύωχουμενους και εύθυμουμέ- 
νους, και ούδαμόθεν άφίεσαν πρ\ν παραθεΐναι αύτοΐς 
άριστον 31. ουκ ήν δ' οπού ου παρετίθεσαν επι 
την αύτην τράπεζαν κρεα άρνεια, ερίφεια, χοίρεια, 
μοσχεια, ορνίθεια, συν ποΧλοϊς άρτοις τοις μεν πυρί- 
νοις τοις δε κριθίνοις. 32. οπότε δε τις φιΧοφρονού- 
μενός τω βούΧοιτο προπιεΐν, ειΧκεν επι τον κρατήρα, 
ένθεν επικνψαντα έδει ροφούντα πίνειν ωσπερ βοϋν. 
και τω κωμάρχη εδίδοσαν Χαμβάνειν ο,τι βούλοιτο. 
6 δε άΧΧο μεν ούδεν εδέχετο, οπού δε τίνα των συη- 
ηενων ϊδοι, προς εαυτόν άει εΧάμβανεν. 

33. Έπεί- δ' ήΧθον προς Χειρίσοφον, κατεΧάμ- 
βανον κάκείνους σκηνούντας έστεφαν ω μεν ους του 
ξηρού χιΧού στεφάνοις, και διακονούντας ^Αρμενίους 
παϊδας συν ταΐς βαρβαρικαΐς στοΧαΐς' τοις δε παι- 
σϊν εδείκνυσαν ώσπερ ενεοΐς ο,τι δέοι ποιεΐν. 34. 
ε'7τε6 δ' άΧΧηΧους εφιΧοφρονησαντο Χειρίσοφος καϊ 
Έενοφων, κοινχι δη άνηρώτων τον κωμάρχην δια τού 
περσίζοντος ερμηνεως τις εϊη ή χώρα. 6 δ' εΧε<γεν 
οτι Αρμενία, και πάΧιν ηρώτων τίνι οι ίπποι τρέ- 
φοιντο. 6 δ' ελεγε^ οτι βασιΧεΐ δασμός' την δε 
πΧησίον χώραν εφη είναι ΧάΧυβας, και την όδόν 

30. (τον), Χ. Β. τόν, οιώ. 3.. Ι). 6. — άπήεσαν, 3 Ι). 6. άπίεσαν,Ί. 

32. νποκνψαντα, 3. Ι), ά. 6. Ρ. κνψαντα, ΐΗβ οίΗβΓ Μ88. 
ςπικνψαντα, δ. ίτοιη ί1οπηο§βη68, II. ρ. 505. — πίνειν : ττι- 
ύν. Ρ. 

33. (ννεοίς, 3. 3υί(], (ννεός : ωσπερεί νίοις, β. 1ι. Ιί.. 1. Α. 

34. κοινή θ' αν. 3. — τρέφονται, 3,. Ι). Β. — η : η, 3. 



156 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 35— VI. 2. 

εφραζεν 7) εϊη. 35. καϊ αυτόν τότε μεν ωχετο άγων 
Ηενοφών 7Γ/0Ο9 τους εαυτοί) οικέτας, καν ιππον ον 
ειΧήφει παΧαίτερον δίδωσι τω κωμάρχη άναθρε- 
ψαντι καταθύσαι, ότι ηκουσεν αυτόν ιερόν είναι του 
ΉΧίου, Βεδιώς μη άποθάντ)" εκεκάκωτο γαρ υπό της 
πορείας" αυτός δε των πώΧων Χαμβάνει, και των 
άΧλων στρατηγών καϊ λοχαγών εδωκεν εκάστω 
πώΧον. 36. ήσαν δ' οι ταύττ) ίπποι μείονες μεν 
των Περσικών, θυμοειδεστεροι δε ποΧύ. ενταύθα 
δη και διδάσκει 6 κωμάρχης περί τους πόδας των 
ίππων καϊ των υποζυγίων σακία περιειλεΐν, όταν δια 
της χιόνος άγωσιν άνευ «γαρ των σακιών κατεδΰοντο 
μέχρι της γαστρός. 

VI. Έπεϊ δ' ήμερα ην ογδόη, τον μεν ηγεμόνα 
παραδίδωσι Χειρισόφω, τους δ' οίκετας καταλείπει 
τω κωμάρχτ), πΧήν του υιού του άρτι ήβάσκοντος' 
τούτον δ' Έπισθενει ΆμφιποΧίτη παραδίδωσι φυ- 
Χάττειν, όπως ει καΧώς ήγήσοιτο έχων και τούτον 
άπίοι. και εις την οίκίαν αυτού είσεφόρησαν ως 
εδύναντο πΧεΐστα, καϊ άναζεύξαντες επορεύοντο. 
2. ήγεϊτο δ' αύτοΐς ό κωμάρχης ΧεΧυμενος δια χιό- 
νος' και ηδη τε ήν εν τω τρίτω σταθμω, και Χειρί- 

35. παΧαίτερον, Λ. 6. παΧαιότερον, Ρ. Κ. — τον πωλον, α. Ι), 
ά. β. 

36. θυμωδεστεροι, δΟΠΙβ Μ88. — πολύ, Ε. Ι), ά. ίτολλώ, Β. 
— σακία, σακιών, &. Ι), σακκία, σακκίων, Κ. — περιειλεϊν, Ά. ά. β. 
περιεΧεΐν, 6. περιδεΐν, 8ΐΠ(1. περιδεϊν. — εως της γ. α. Ι), β. 
8εβ ΗβΓοά. II. 143. 

1 . δέ πλεισθενει, ά. δβ πλησθενει, 3.. δε κΚεισθένει, Ι), β. η. 
8βθ Ι. 10. 7. — διδωσι, Ά. β. θ. [παρα\ δ/δωσι, Β. Ρ. — ήγή- 
σαιτο, Β. Κ. — άπίοι εις την οικ. αυτ. εν η εισεφ. α. Ο. (1. β. 

2. αντοϊς : ούτος, α.\). ά. 6. — [ό] Χειρ. Β. Ρ. — έχαλεπ. 8θβ 
Ογτορχά. III, 1. 38. — ήγαγεν, Ά. β. Β. 






V 1. 3_8.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. IV. 157 

σοφός αύτω εκάλεπάνθη οτι ουκ εις κώμας ηγεν. 6 
δ' ελεγεν οτι ουκ ειεν εν τω τόπω τούτω, 6 Βέ 
Χειρίσοφος αυτόν επαισε μέν, εΒησε δ' ου. 3. εκ δε 
τούτου εκείνος της νυκτός άποΒρας ωχετο καταλιπών 
τον υίόν. τό τ€ Βέ Χειρισόφω και Άενοφώντι μόνον 
Βιάφορον εν τί) πορεία εγένετο ή του ήγεμόνος κάκω- 
σις και αμέλεια. Έπισθένης Βέ ήράσθη τε του 
παιΒος καϊ οϊκαΒε κομίσας πιστοτάτω εχρήτο. 4. 
μετά τούτο επορεύθησαν επτά σταθμούς ανά πέντε 
παρασάγγης της ημέρας παρά τον Φάσιν ποταμόν, 
εύρος πλεθριαΐον. 5. εντεύθεν επορεύθησαν σταθ- 
μούς ούο παρασάγγας Βέκα' επι Βέ τγι εις τό πεΒίον 
υπερβολή απήντησαν αύτοίς Χάλυβες καϊ Ταόχοι 
και Φασιανοί. 6. Χειρίσοφος δ' επεϊ κατεϊΒε τους 
πολεμίους επι ττ} υπερβολή, επαύσατο πορευόμενος, 
απέχων εις τριάκοντα σταΒίους' ίνα μη κατά κέρας 
άγων πλησίαση τοις πολεμίοις. παρήγγειλε Βέ και 
τοις άλλοις παρά/γειν τους λόχους, όπως επι φάλαγ- 
γας γένοιτο τό στράτευμα. 7. επεϊ Βέ ηλθον οι 
οπισθοφύλακες, συνεκάλεσε τους στρατηγούς και 
λοχαγούς, καϊ έλεξεν ώΒε. Οι μεν πολέμιοι, ώς 
οράτε, κατέχουσι τάς ύπερβολάς του ορούς, ώρα Βέ 
βουλεύεσθαι όπως ώς κάλλιστα άγωνιούμεθα. 8. 

3. τό Τ€ δη, α. τότε δη, \). ά. β. η. τοντο τω τε δη, 1ί. τοντό 
τε δή, ΐ. §. Η• ί. 1. Α. βχοβρί ΐΗαΙ 1. βα8 δε. τοντό γε δη, δίερίι. 
Β. τόδε δή, Ρ. τό γε δη, Ό. τούτο γε δη, Κ. — πλεισθένης, 
8. ά. κλασθίνης, \>. β. η. 

4. [ως] ττλε0. Β. Ρ. 

6. ίίί τρία, 3.. Ι), ά. ως τρία, δίερίι. ως. Κ. — [και] τοις, 

Ρ. Κ. 

7. σννίκάλ. στρατηγούς. Β., σννεκ. [τονς] στρατηγ. Ρ. \?Ηθ 
ΓβΓβΐ'8 Ιο IV. 7. 25. 



158 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 9—12. 

εμοϊ μεν ούν δοκεΐ παραγγεΐΧαι μεν άριστοττοιεΐσθαι 
τοις στρατιώταις, ημάς δε βούλεύεσθαι εϊτε τήμερον 
εϊτε αύρων δοκεΐ ύττερβάΧΧειν το ορός. 9. Έμοι δβ 
ηε, εφη 6 ΚΧεάνωρ, δοκεΐ, εττάν τάχιστα άριστήσω- 
μεν, εζοττΧισαμένους ως τάχιστα ίεναι εττι τους 
άνδρας. ει <γαρ διατρίψομεν την τημερον ημέραν, 
οι τε νυν ημάς όρώντες ττοΧεμιοι θαρραΧεώτεροι 
έσονται, καϊ άΧΧους εικός τούτων θαρρούντων πτΧεί- 
ους ττροσ<γενέσθαι. 

10. Μετά τούτον Έενοφών ειττεν, Έηώ δ' ούτω 
ηνγνώσκω' ει μεν ανάγκη εστί μάχεσθαι, τούτο δει 
ιταρασκενάσασθαι οττως ώς κράτιστα μαχούμεθα. 
ει δε βουΧόμεθα ώς ραστα υττερβάΧΚειν, τούτο μοι 
δοκεΐ σκετττεον είναι οττως ελάχιστα μεν τραύματα 
Χάβωμεν, ώς ελάχιστα δε σώματα ανδρών άττο- 
βάΧωμεν. 11. το μεν ονν ορός εστί το όρώμενον 
ττΧέον η εφ' εζήκοντα στάδια, άνδρες δ' ούδαμού 
φνΧάττοντες ημάς φανεροί είσιν άλλ' η κατ αύτην 
την οδό ν ττοΧν ούν κρεΐττον τού ερήμου ορούς και 
κΧέψαι τι ττειράσθαι Χαθόντας και άρττάσαι φθά- 
σαντας ει δυναίμεθα μάΧΧον ή ττρος ισχυρά χωρία 
καϊ άνδρας τταρεσκευασ μένους μάχεσθαι. 12. ΊτοΧύ 
<γάρ ραον ορθιον άμαχι ίεναι, ή ομαΧές ένθεν καϊ 

10. γιγνώσκω, 1ί. Ο. Κ. — -γινώσκω, Β. Ρ. Ιΐ 18 ίΐΏροδδίοΙβ 
Ιο άβοίάβ ννΗίοΙι ίοπη Αΐΐίο ιΐδ3§6 ππ§1ιΙ δαηοΐίοη ίη ΐη.6 ΐίιηε 
οί* ΧεηορΗοη. ΤΗθ οπ^ίηαΐ αηά §βηιιίηθ ίοπη. \νοη1(1 οβ γι- 
■γνω-σκω, Β,η&ΐο^οιίδ ίο γι-γν-ομαι, τι-τρω-σκω, μι-μν-ω, βίο. — 
όπως ως βλ. ΙΙυΙοηίηβοη, 8. Β. όπως {αν ως) . . λάβοιμίν . . 
άποβ(ϊλοιμ€ν Κ. 

11. «φ' οηι. &. ο. Οοηιρ. VI. 2. 2. — κατά ταντην την 686ν, 
Β. — ην δννώμ€θα, Β. Ρ. ή ΰννα'ιμ. 0. η δνναίμ. Ά. 

12. άμαχεί, Β. Ρ. Κ. ίΙΐΓββ Ιΐπίθδ. — όμαλείς, Ά. όμαΚίς, 0. ά. 
β. Π. Ι). Ρ. όμαλόν, Β. — όρων η μ?θ\ β. όρωην ή μεθ\ Ά. 



VI. 13—16.] ΑΝΑΒΑ8Ι8, IV. 159 

ένθεν πολεμίων όντων, και νύκτωρ άμαγι μάλλον αν 
τά προ ποδών όρωη τις η μεθ ημέραν μαχόμενος, 
και η τραχεία τοις ποσϊν άμαγϊ Ιουσιν ευμενέστερα 
ι) η ομαλή τάς κεφάλας βαλλομένοις. 13. και 
κλέψαι ουκ αδύνατον μοι δοκεΐ είναι, εξόν μεν 
νυκτός ιέναι ως μη όράσθαι, εξόν δε άπελθεΐν το- 
σούτον ώς μη αϊσθησιν παρέγειν. δοκούμεν δ' αν 
μοι ταύτϊ) προσποιούμενοι προσβάλλειν ερημοτέρω 
αν τω άλλω όρει γρήσθαί' μένοιεν <γαρ αυτού μάλ- 
λον αθρόοι οι πολέμιοι. 14. άταρ τι ε<γώ περί 
κΧοπής συμβάλλομαι ; υμάς <γαρ έ'γωγβ, ω Χειρί- 
σοφε, ακούω τους Λακεδαιμονίους όσοι εστε των 
ομοίων ευθύς εκ παίδων κλέπτειν μελετάν, και ουκ 
αισχρόν είναι άλλα καλόν κλέπτειν όσα μη κωλύει 
νόμος. 15. Οπως δε ώς κράτιστα κλέπτητε και 
πειράσθε λανθάνειν, νόμιμον άρα ύμΐν εστίν εάν 
Χηφθητε κλεπτοντες μαστιγούσθαι. νύν ούν μάλα 
σοι καιρός εστίν επιδείξασθαι την παιδείαν, και 
φυλάξασθαι μέντοι μη ληφθώμεν κλέπτοντες του 
Ορους, ώς μη πλη<γάς λάβω μεν. 16. Ιάλλά μέντοι, 
έφη ό Χειρίσοφος, κά^ώ υμάς τους ^Αθηναίους ακούω 
δεινούς είναι κλέπτειν τά δημόσια και μάλα οντος 
δεινού τού κινδύνου τω κλέπτοντι, και τους κρατ ισ- 
τούς μέντοι μάΧιστα, είπερ ύμϊν οι κράτιστοι άογειν 

13. και κΚ^αι δ', Λ. β. Β. Ρ. — &οκοΰμ€Ρ δ' αύ. Ά. Β.• — προσ- 
βαλίϊί', Κ. — αλλω, οίτΐ. Ά. \). ά. 6. — μίνοιεν [αν], Ρ. αν 18 ηοί 

ΐη ιΗβ Μ88. 

15. κΚέπτειν Τ€ και παράσθαι, 3.. ά. 6. κλέπτειν καϊ πειράσ- 
θαι, Ι). — νόμιμον -γαρ υμϊν, Ά. νόμιμον μεν -γαρ νμϊν, \). ά. 6. 
ΤΗοδβ ναπουδ ι•63.όϋη§8 ΐη<ϋθ3ΐβ βοπιβίΗίη^ άίίΤβΓβηΐ ίτοπι ΐΗβ 

ΟΟΙΏΠΙΟη ΙθΧΐ. ΤΓολλπί 7τλτ;γ. Ι). Κ. [ττολλίκ], Β. Ρ. 7Γθλλ. 

οπι. α. 1). ά. θ. 



160 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 17—22. 

άξιούνταΐ' ώστε ώρα καϊ σοϊ έπιδείκνυσθαι την παι- 
δείαν. 17. Έγώ μεν τοίνυν, εφη 6 Έενοφών, έτοι- 
μος είμι τους οπισθοφύλακας έχων επειδάν δειπνή- 
σωμεν Ιέναι καταΧηψόμενος το ορός. εχω δε και 
ηγεμόνας" οι γαρ γυμνήτες των εφεπομένων ήμΐν 
κΧωπών ελαβόν τινας ενεδρεύσαντες' και τούτων 
πυνθάνομαι οτι ουκ άβατόν εστί το ορός, αΧΧά 
νέμεται αίξι και βουσίν ώστε εάνπερ άπαξ Χάβω- 
μεν τι του ορούς, βάτα καϊ τοις ύποζυγίοις εσται. 
18. ελπίζω δε ουδέ τους ποΧεμίους μενεΐν ετι επειδάν 
ϊδωσιν ημάς εν τω όμοίω επί των άκρων, ουδέ γαρ 
νυν εθεΧουσι καταβαίνειν ήμΐν εις το Ισον. 19. 6 
δε Χειρίσοφος είπε, Καϊ τι δει σε Ιέναι και Χιπεΐν 
την όπισθοφυΧακίαν ; άΧΧά άΧΧους πέμψον, άν μη 
τίνες εθελούσιοι φαίνωνται. 20. εκ τούτου Αριστώ- 
νυμος Μεθνδριεύς έρχεται όπΧίτας έχων, καϊ ΙΑρισ- 
τεας Χίος γυμνήτας, και Νικόμαχος Οίταΐος γυμνη- 
τας' και σύνθημα εποιήσαντο οπότε εχοιεν τα άκρα 
πυρά καίεινποΧΧά. 21. ταύτα συνθεμένοι ήρίστων 
εκ δε του αρίστου προήγαγεν 6 Χειρίσοφος το στρά- 
τευμα πάν ως δέκα σταδίους προς τους πολεμίους, 
όπως ώ? μάλιστα δοκοίη ταύτη προσάξειν. 

22. Επειδή δε εδείπνησαν και νύξ εγένετο, οι μεν 
ταχθέντες ωχοντο, και καταΧαμβάνουσι το ορός, οι 

.7. γΐμι>ψ€ς, ά. ά. θ. 8υί(1. κλώ\^. — κλωπών, 8υίά.: ί\\6 
Μ88. Ιιανε κλοπών. — τούτων, και, Μ88. και τοντ. 8ίβρΗ»η. 
ΗυίοΙιίη. 

18. €λπ. μίντοι ούδβ, Β 

19. λςίπαν, Ό. λιπείν, &.1). 

22. ωχοντο : άπήρχοντο, α. Ι), ά. θ. Β. — «τα χσθοντο, ά. 1). β. 
— (γρηγόρησαν, ΡθΓ8θΠ. ^γρηγόρησαν, Μ88. 



VI. 23— VII. 1.] ΑΝΑΒΑδΙδ. IV. 161 

δε άΧΧοι αυτού άνεπαύοντο. οι δε πολέμιοι ώς 
ήσθοντο εχόμενον το όρος, έγρηγόρεσαν και εκαιον 
πυρά ποΧΧά δια νυκτός. 23. επειδή δε ήμερα 
έγςνετο, Χειρίσοφος μεν θυσάμενος ηγε κατά την 
όδόν, οι δε το ορός καταΧαβόντες κατά τά άκρα 
έπτ)εσαν. 24. των δ αΰ ποΧεμίων το μεν ποΧύ 
εμενεν επί ττ} υπερβολή του ορούς, μέρος δ' αυτών 
άπήντα τοις κατά τά άκρα. πριν δε ομού είναι τους 
ποΧΧούς άΧΧήΧοις συμμιγνύασιν οι κατά τά άκρα, 
και νικώσιν οι "ΕΧΧηνες και διώκουσιν. 25. εν 
τούτω δε και οι εκ του πεδίου οι μεν πεΧτασταϊ των 
ΈΧΧηνων δρόμω εθεον προς τους παρατεταγμένους, 
Χειρίσοφος δε βάδην τα-χυ εφείπετο συν τοις όπΧί- 
ταις. 26. οι δε ποΧεμιοι οι επϊ ττ) όδω, επειδή το 
άνω έώρων ήττώμενον* φεύγουσί' και άπέθανον αέν 
ου ποΧΧοι αυτών, γερρα δε πάμποΧΧα εΧήφθη, ά 
οι "ΕΧΧηνες ταΐς μαγαίραις κόπτοντες αχρεία εποί- 
ουν. 27. ώς δ' άνέβησαν, θύσαντες και τρόπαιον 
στησάμενοι κατέβησαν εις τό πεδίον, και εις κώμας 
ποΧΧών και αγαθών γεμούσας ηΧθον. 

VII. Έκ δε τούτων επορεύθησαν εις Ταόχους 
σταθμούς πέντε παρασάηηας τριάκοντα" και τά 
επιτήδεια επεΧιπε' χωρία γάρ ωκουν ισχυρά οι 
Ταογοι, εν οις και τά επιτήδεια πάντα ειχον άνακε- 

24. νπήντα, Ε. — αλλ^λωι/, Ε. Ι), β. Ό. — σνμμιγννασι, Ε. Ο. 
σνμμιγννονσι, Β. Ρ. Κ. Ιΐ 18 άουοίίίιΐ ίί νβΓΟδ Ιίϊιβ μιγ-νν-μι, 
δακ-νυ-μι, βία., ίη \νΗίο1ι ίηε νν 18 ε ευρηοηίο ΐηδβΓίίοη, αρρεΕΓ 
ΕίδΟ ίη Ιηβ ΓοπΉδ μιγ-νν-ω, δ€ΐκ-νν-ω. Άπολλυω, \νηίεη Ρ. 
ΓβΓεΓδ ίο ίη Τηυο^'ά. VII. 51. είο. ίδ ηοΐ αη αρροδίΐβ εχαπιρίβ. 
δεβ Αη&ο. VI. 2. 2. 

26. ον πολλοί, Β. Ο. οι πολλοί, 80ΠΊ6 Μ88. — ίλίίφθη, Ε. 
1. άνακεκομισμίνα, Ε. Οοπιρ. IV. 7. 17. άνακίκ. ήσαν- 



162 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 2—6. 

κομισμένοι. 2. επεϊ δ' άφίκοντο προς χωρίον ο 
πόΧιν μεν ουκ εΐχεν ούδ' οικίας, συνεΧηΧυθότες δ' 
ήσαν αύτοσε καϊ άνδρες καϊ γυναίκες καϊ κτήνη 
ποΧΧά, Χειρίσοφος μεν προς τοΰτο προσέβαΧΧεν 
ευθύς ηκων' επειδή δε ή πρώτη τάξις άπέκαμνεν, 
άΧλη προσήει και αύθις άΧΧη' ου γαρ ην άθρόοις 
περιστήναι, άΧΧά ποταμός ην κύκλω. 3. επειδή δε 
Έενοφών ηΧθε συν τοις όπισθοφύΧαξι καϊ πεΧτασ- 
ταϊς και όπΧίταις, ενταύθα δη Χέγει Χειρίσοφος, Εις 
καΧον ηκετε' το γαρ χωρίον αίρετέον ττ) γαρ στρατιά 
ουκ εστί τα επιτήδεια, ει μη Χηψόμεθα το χωρίον. 
4. ενταύθα δη κοινΐ) έβουΧεύοντο' καϊ τού Ξενοφών- 
τος ερωτώντος τι το κωλύον εϊη είσεΧθεϊν ειπεν 6 Χει- 
ρίσοφος, ΙΑΧΧά μία αύτη πάροδος εστίν ην ορας' 
όταν δε τις ταύτη πειράται παριεναι, κυΧινδοΰσι Χί- 
θους υπέρ ταύτης της ύπερεχούσης πέτρας" ος δ' αν 
καταΧηφθη ούτω διατίθεται, άμα δ' εδειζε συντε- 
τριμμένους ανθρώπους καϊ σκέΧη καϊ πΧευράς. 5. 
'Ην δε τους Χίθους άνάλώσωσιν, εφη 6 Έενοφών, άΧΧο 
τι η ουδέν κωΧύει παριεναι ; ου γαρ δη εκ τού εναν- 
τίου όρώμεν ει μη όΧίγους τούτους ανθρώπους, καϊ 
τούτων δύο η τρεις ώπΧισ μένους. 6. το δέ χωρίον, ως 
καϊ συ οράς, σχεδόν τρία ήμίπΧεθρά εστίν ο δεΐβαΧΧο- 
μένους διεΧθεΐν. τούτου δε όσον πΧέθρον δασύ πιτυσι 
διάλειπούσαις μεγάΧαις, άνθ' ων έστηκότες άνδρες 

2. προς χωρ. 9,. Ι). (Ις χωρ. Β. Ρ. Κ. — Χ«ρ. μεν ουν, 3,. Ι), β. 
Β. — άλλα ποταμός, α. β. ά. αλλ' απότομος ΐΐΐθ ΟίΗβΓ Μ88. 

4. ΐδ€ΐ(-€[ν αυτω~\, Β. εδ. αίιτώ, Κ. 

5. τους λίθους : κα\ \ίθ. α. Ι), θ. και τους \ίθ. Β. — ουδέν : 
ούδβ, 3,. 6. 

6. εστίν ο, \). ά. «στ. α. Β. Κ. — πιτυσι. δβθ 8υιά. πίτυς. 



VII. 7— 11.] ΑΝΑΒΑδΙδ. IV. 163 

Τ# αν πάσγοιεν η υπό των φερομένων Χίθων ή υπό 
των κυΧινδουμένων ; το Χοιπόν ούν ηδη γίηνεται ώς 
ήμίπΧεθρον, ό δει όταν Χωφήσωσιν οι Χίθοι παραδρα- 
μειν. 7. ^4λλά ευθύς, εφη 6 Χειρίσοφος, επειδάν 
αρξώμεθα εις το δασύ προσιέναι, φέρονται οι Χίθοι 
ποΧΧοί. Αυτό αν, βφη, το δέον εϊη' θάττον γαρ 
άναΧώσονσι τους Χίθους. άΧΧά πορευώμεθα ένθεν 
ημϊν μικρόν τι παραδραμεΐν εσται ην δυνώμεθα, και 
άπεΧθεϊν ράδιον ην βουΧώμεθα. 

β. Εντεύθεν έττορεύοντο Χειρίσοφος και Έενοφων 
και ΚαΧΧίμαγος Παρράσιος Χο-χαγός' τούτον γαρ η 
ηγεμονία ην των όττισθοφυΧάκων Χογαγών εκείνη τη 
ήμέρα' οι δε αΧΧοι Χογαγοι εμενον εν τω άσφαΧεΐ. 
μετά τούτο ούν άπηΧθον ύττο τα δένδρα άνθρωποι ώς 
εβδομήκοντα, ούκ αθρόοι άΧΧά καθ 1 ενα, έκαστος 
φυΧαττό μένος ώς εδύνατο. 9. Αγασίας δε 6 %τυμ- 
φάΧιος και Αριστώνυμος Μεθυδριεύς και ούτοι των 
όττισθοφυΧάκων ΧοχαγοΙ οντες, καϊ άΧΧοι δέ, ύφίσ- 
τασαν εξω των δένδρων ου γαρ ην άσφαΧώς εν τοις 
δένδροις έστάναι πΧεΐον ή τον ενα Χόγον. 10. ένθα 
δη ΚαΧΧίμαγος μηγανάτα'ι τΐ' προέτρε'χεν από του 
δένδρου ύφΐ ω ην αυτός δύο ή τρία βηματα.' επει δέ 
οι Χίθοι φέροιντο, άνεχάζετο εύττετώς' εή> εκάστης 
δέ πρόδρομης π\έον η δέκα άμαξαι πετρών άνηΧίσ- 
κοντο. 11. ό δέ Αγασίας ώς ορά τον ΚαΧΧίμαχον 
α εποίει, και το στράτευμα πάν θεώμενον, δείσας 

7. €υθ€ως, Β., λνΐιίοΐι ίοπΏ, Ρ. 8&^8, άοβδ ηοΐ οοοιιγ ίη ΐΐιβ 
Αη&Β&δίδ. 

9. νφίστασαν, 3.. Ι), ά. θ. (φίστασαν, Ό. Κ. ΐφίστασαν, Β. Ρ. 
— ασφαλώς, Ά. Ο. άσφαλίς, Ό. Β. Ρ. 

10. προτύίχίΐ, Β. 



164 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 12—15. 

μη ου πρώτος παραδράμοι εις το χωρίον, ούΒέ τον 
Αριστώνυμον πλησίον οντά παρακαλέσας, ούΒέ Εύ- 
ρυλοχον τον Αουσιέα εταίρους οντάς, ούΒε άλλοι/ 
ούΒένα, χωρεί αυτός καϊ παρέρχεται πάντας. 12. ό 
δβ Καλλίμαχος ως εώρα αυτόν παριόντα, επιλαμ- 
βάνεται αυτού της ϊτυος' εν Βέ τούτω παρέθει αυτούς 
Άριστώνυμος ΜεθυΒριεύς, καϊ μετά τούτον Εύρύ- 
λοχος Λουσιεύς. πάντες γάρ ούτοι άντεποιοϋντο 
αρετής καϊ ονηγωνίζοντο προς αλλήλους" καϊ ούτως 
ερίζοντες αίρούσι το χωρίον, ως <γάρ άπαξ είσέΒρα- 
μον, ούΒεϊς πέτρος άνωθεν ήνέχθη. 13. ενταύθα Βή 
δεινόν ην θέαμα. αϊ γάρ γυναίκες ρίπτουσαι τά 
παιΒία είτα καϊ εαυτας έπικατερ ρίπτουν, καϊ οί 
άνδρες ωσαύτως, ένθα 8η καϊ Αινείας ^τυμφάΧιος 
λοχαγός ίΒών τίνα θέοντα ως ρίψοντα εαυτόν στόλήν 
έχοντα καΧην επιλαμβάνεται ως κωλύσων 14. ό 
δέ αυτόν έπισπάται, καϊ αμφότεροι ωχοντο κατά 
των, πετρών φερόμενοι καϊ άπέθανον. εντεύθεν άν- 
θρωποι μέν πάνυ ολίγοι ελήφθησαν, βόες Βέ καϊ 
όνοι πολλοί καϊ πρόβατα. 

15. Εντεύθεν επορεύθησαν Βιά Χαλύβων σταθ- 
μούς επτά παρασάγγας πεντήκοντα. ούτοι ήσαν 
ών Βιήλθον άλκιμώτατοι, καϊ εις χείρας τ}εσαν. 
ειχον Βέ θώρακας λινούς μέχρι τού ήτρου, άντϊ Βέ 

11. παραδράμτ), α. Ι). Β. — ονδβ τόι>, &.\). οντ€ τόν, Ό. Ρ. Κ. 
- — ουδβ. . . .ούδέ', Μ88. ουτ€. . . .ούτί, 8. Ρ. οντ€. . . . ούδ\ Κ. 

12. 'ίτνος. ί^ββ 8αίά. 'ίτνς. : όρα, τταραθύ. — ονδβίί [^τι], Β. 

13. ενταύθα δ<τ, Ά. Β. — ρίπτουσαι, Β. Ρ. Κ., ΟΟΠίΓ&Γ^ Ιο αηα- 
1ο§^ : ΐΗβ οοηΐΓ&οίβά Γοπη 18 ρθΐΉαρδ ίκίππδδίβΐβ ίη ΐΗε οοιη- 
ρουικί νοι•β επικατε ρ ρίπτουν . — Αινίας ό Στ. Β. Ρ. Κ.— [αυτόν] 
κωΧ. Κ. 



VII. 16—19.] ΑΝΑΒΑδΙδ. IV. 163 

των πτερύγων σπάρτα πυκνά εστραμμένα. 1 6. ει- 
χον δε καϊ κνημΐδας, καϊ κράνη, καϊ παρά την ζώνην 
μαχαίριον όσον ξυήΧην Λακωνικήν, ω εσφαττον ων 
κρατεΐν δύναιντο, καϊ άποτεμνοντες αν τάς κεφαΧάς 
έχοντες επορεύοντο, καϊ ηδον και εχορευον οπότε οι 
ποΧέμιοι αυτούς δψεσθαι εμεΧΧον. ^ιχον δε καϊ 
δόρυ ως πεντεκαίδεκα πηγών μίαν λογχών έχον. 
1 7. ούτοι ενέμενον εν τοις ποΧ'ισμασιν. επεϊ δε 
παρέΧθοιεν οι "ΕΧΧηνες, εΐποντο άεϊ μαχόμενοι, 
ώκουν δε εν τοις όχυροΐς, καϊ τά επιτήδεια εν τού- 
τοις άνακε κομισμένοι ήσαν ώστε μηδέν Χαμβάνειν 
αύτόθεν τους " ΕΧΧηνας, άΧλά διετράφησαν τοϊς 
κτήνεσιν ά εκ των Ταόχων εΧαβον. 18. εκ τούτου 
οι "ΕΧΧηνες άφίκοντο επϊ "Αρπασον ποταμόν, εΰρος 
τεττάρων πΧεθρων. εντεύθεν επορεύθησαν δια Ι!κυ- 
θινών σταθμούς τετταρας παρασάηηας είκοσι δια 
πεδίου εις κώμας, εν αϊς έμειναν ημέρας τρεις καϊ 
επεσιτίσαντο. 19. εντεύθεν δε ηλθον σταθμούς 
τετταρας παρασά^ας είκοσι προς πόΧιν μεηάΧην 
καϊ εύδαίμονα καϊ οίκουμενην η εκαΧεΐτο Τυμνίας' 
εκ ταύτης της χώρας ό άρχων τοις "ΕΧΧησιν ήηε- 

15. πτερύγων. 866 ΡΗοί. 1.6Χ. ρ. 310. ΡοΓδ. ; αηά δυκί. 
ξυηλην. 

16. ξνήλη Αακωνική, ΡΗοΙ. 8υΐά. : 86β &ΐ8θ Ηββγοίιίυδ αηά 
Ρ1ΐ&νοπηυ8, 1.6Χ. ξυηλη. — πηχών, δεινώς άναττικόν, δέον ττη- 
χέων. ΡΙΐΓ^ηίοΙι. ρ. 245. ί,ο\>. 

17. ενέμοντο εν τοίς, Ά. — και. . . . άνακεκ., ΟϋΙ. Β,. 

18. τον *Αρπ. Β. Ρ. Κ. — Ί,κνθινών : 866 Σκυθηνοί, 8ΐ6ρΗ&η. 
Β^ζ. : Σκουτίνων, ϋΐοάοΓ. 

19. η έκάλ. Ά. β. 6. *έκα\εΙτο δε*, Ρ. — εκ ταύτ. της χωρ. ό 
άρχων, Μ 88. εκ ταντ. ό της χωρ. άρχων, 8. ϋ. Β. Ρ. ίτοπΐ 'ά. 
ΟΌΠίρ'άΠδοη ννΐΐΐι ϋίοάοΓ. XIV. 29. εκ δε ταύτης ό των τόπων 
τούτων αφηγούμενος, βίο. — ά-γοι : επάγοι, Β. 



166 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 20—23. 

μόνα πέμπει, όπως δια της εαυτών πολέμιας χώρας 
άγοι αυτούς. 20. ελθών δ' εκείνος λέγει οτι άξει 
αυτούς πέντε ημερών είς χωρίον όθεν οψονται θά- 
Χατταν ει δε μή, τεθνάναι επηγγέλλετο. καϊ ηγού- 
μενος επειδή ενέβάλεν είς την έαυτοϊς πολεμίαν, 
παρεκεΧεύετο αϊθειν καϊ φθείρειν την χωράν ω καϊ 
δηλον εγένετο οτι τούτου ένεκα ελθοι, ου της τών 
"Ελλήνων εύνοιας. 21. καϊ άφικνούνται επϊ το όρος 
τη πέμπτη ήμέρα' όνομα δε τω ορει ην Θήχης. 
επειδή δε οι πρώτοι εγένοντο επϊ του ορούς καϊ 
κατεϊδον την θάλατταν, κραυγή ποΧΧή εγένετο. 
22. άκουσας δε 6 Ξενοφών καϊ οι οπισθοφύλακες 
ωήθησαν αΧΧους έμπροσθεν επιτίθεσθαι ποΧεμίους' 
εϊποντο γαρ όπισθεν εκ της καιομένης χώρας, καϊ 
αυτών οι οπισθοφύλακες άπεκτεινάν τέ τινας καϊ 
έζώγρησαν ενέδραν ποιησάμενοι, καϊ γέρρα ελαβον 
δασειών βοών ώμοβόεια άμφϊ τά εϊκοσιν. 

23. Επειδή δε ή βοή πλείων τε εγίγνετο καϊ εγ- 
γύτερον, καϊ οι άεϊ επιόντες εθεον δρόμω επϊ τους 
άεϊ βοώντας, καϊ πόλΧω μείζων εγίγνετο ή βοή οσω 

20. άξοι, -ά. Οοτηρ. ΗθΓοά Ι 127. 1.5. &ηά Ιηβ Ύαν. Ι,θοΙ. 
— πέντε ήμερων δΐ3,Π(1 ίη ίΗθ Μ88. αίΐθΓ όθεν : ίήβγ \ν6Γβ 
ΐΓ&ηβροδβά Ιο ίηείΓ ρΓ63βηΙ, ροδίΐΐοη ίη Ιηβ ΙβχΙ ογ Ιηβ ΟβΓ- 
πι&τι ΐΓβηδΙ&ΙοΓ, ΟβΓ. ΒεοΙίβΓ. — έπηγγείλατο, α. β. Β. Ρ. Κ. 

21. το \_ιερόν~\ ορός, Β. Ρ. Κ. ιερόν, οιή. α. ο. β. — θήχης : 
ήχης, η. ηχψ> ο• £• νχη*> Ά • ά. θί)χθψ•> 1• Χηνίον ορός, 
Ώ'ιοάοτ. XIV. 29. 8εβ Κβηηβΐΐ'δ ΚβίΓβαΙ οί* Ιηβ Τοπ Τηοη- 
βαηά. 

22. [και] εμπρ. Ρ. Κ. κα\, οπι. α. β. β. — αλλονί έμπροσθεν, 
Λ. Β. εμπ. αλλ. Ό. Ρ. Κ. — [καϊ] όπ. Ό. Ρ. καί, ΟΠΙ. Ά. β. 6. — 
όπισθεν οι, ΡθΓΐυ8. Ό. Β. Ρ. όπισθεν, α. Ο. 6. οι όπισθεν^ Ιηβ 
ΟίηβΓ Μ88. — -γερρα. 8θ6 δυίοΙ. γερρον — ώμοβόεια, &. 6. ά. 
ώμοβόϊνά, δυκί. Β. 

23. ή βοή : ε. 6.6. (ή) β. Κ. ήοτα.Β.'Ρ.Ό. — οσωδβ,ίΐ.ο 



ΛΊΙ.24— VIII. 1] ΑΝΑΒΑδΙδ. IV. 167 

δ») ττλείους έγίγνοντο, εδόκει δη μείζον τι είναι τω 
αενοφώντι' 24. καϊ άναβάς εφ' ϊππον καϊ Αύκιον 
και τους ιππέας άναλαβών παρεβοηθεΐ' καϊ τάχα 
δη άκούουσι βοώντων των στρατιωτών Θάλαττα 
θάλαττα, και παρεγγυώντων. ένθα δη εθεον άπαν- 
τες καϊ οι οπισθοφύλακες, καϊ τά υποζύγια ήλαύνετο 
καϊ οι ίπποι. 25. επεϊ δέ άφίκοντο πάντες επϊ το 
άκρον, ενταύθα δη περιέβάλλον αλλήλους καϊ στρα- 
τηγούς καϊ λοχαγούς δακρύοντες. καϊ εξαπίνης ότου 
δη παρεγγυησαντος οι στρατιώται φέρουσι λίθους 
καϊ ποιοΰσι κόλωνόν μέγαν. 26. ενταύθα άνετίθε- 
σαν δερμάτων πλήθος ώμοβοείων καϊ βακτηρίας καϊ 
τά αιχμάλωτα γέρρα, καϊ 6 ήγεμών αυτός τε κατε- 
τεμνε τά γέρρα καϊ τοις άλλοις διεκελεύετο. 27. 
μετά ταύτα τον ηγεμόνα οι "Ελληνες άποπέμπουσι 
δώρα δόντες από κοινού ϊππον καϊ φιάλην άργυράν 
καϊ σκευην Περσικην καϊ δαρεικούς δέκα• τιτει δε 
μάλιστα τους δακτυλίους, καϊ έλαβε πολλούς παρά 
τών στρατιωτών, κώμην δε δείξας αύτοΐς ου σκη- 
νήσουσι καϊ την όδόν ην πορεύσονται εις Μάκρωνας, 
επει εσπέρα εγένετο, ωχετο της νυκτός άπιών. 

VIII. Εντεύθεν δ' επορεύθησαν οι "Ελληνες διά 
Μακρώνων σταθμούς τρεις παρασάγγας δέκα. τη 
πρώτη δε ημέρα άφίκοντο επϊ τον ποταμόν ος ώριζε 

25. παρηγγνήσαντο, Ά. Ο. παρεγγντ)σαντες, Ιϊ. ί. 1ς. 1. Α. 
Οοπιρ. V. 2. 24. — κόλωνόν : Οοπιρ. Αιτίαη. Ρβηρί. Ροηι. Ειιχ. 
Ηιιάδ. Μίη. Οικείς Οεο§. 

26. άνετίθεσαν. 8θθ 8αΐ<3. παραγγέλλει. — ωμοβοΐνων, Ά. \). 
β. η. Β. 8εβ 22. 

27. ην πορενσωνται, Ά. ην πορενσοντ. \). ά. β. η. 

1. εντεύθεν (δ'), Ρ. : α. 6. ηανε δ\ — την τε, Β. Ρ. τε οιη. 
Λ. Ο. την τε τ. Μ. Γχώραν] Κ. 



168 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 2—6. 

την των Μακρώνων καϊ την των ^κνθινών. 2. είχον 
δ' ύπερδεξιον χωρίον οίον χαΧεπώτατον καϊ εξ αρισ- 
τεράς άΧ\ον ποταμόν, εις δ^ ενεβαΧΧεν 6 ορίζων 
δι ου έδει διαβηναι. ην δε ούτος δασύς δενδρεσι 
παχεσι μεν ου, πνκνοΐς δε. ταύτα επεϊ προσηΧθον 
οι "ΕΧΧηνες εκοπτον σπεύδοντες εκ τον χωρίον ως 
τάχιστα εξεΧθεΐν. 3. οι δβ Μάκρωνες έχοντες 
<γέρρα καϊ Χόηγας καϊ τριχίνονς χιτώνας καταντι- 
πέρας της διαβάσεως παρατεταγμένοι ήσαν, καϊ 
άΧΧηΧοις διεκεΧεύοντο καϊ Χίθονς εις τον ποταμον 
ερριπτον. εξικνονντο όε ον, ονο ερΧαπτον ονοεν. 

4. "Ενθα δη προσέρχεται τω Έενοφώντι των πε\- 
ταστών τις άνηρ Άθήνησι φάσκων δεδονΧενκέναι, 
λέγων οτι ηιηνώσκοι την φωνην των ανθρώπων και 
όιμαι-) εφη, εμην ταντην πατρίδα εΐναΐ' καϊ ει μη τι 
κωλύει έθέΧω αντοϊς διαΧεχθηναι. 5. !4λλ' ονδεν 
κωΧύει, εφη, άλλα διάλέγον, καϊ μάθε πρώτον τίνες 
είσίν. οι δ' εϊπον ερωτησαντος οτι Μάκρωνες. 
Έρωτα τοίννν, εφη, αυτούς τι άντιτετάχαται καϊ 
χρήζονσιν ήμΐν ποΧέμιοι είναι. 6. οι δ' άπεκρί- 
ναντο' "Οτι καϊ νμεϊς επι την ήμετέραν χώραν 

2. νπερδέξιον. 8θθ 8υίά. ύπβρδ. — δενδρεσι, 3. Ό. δένδροις, Β. 
Ρ. ΤΗθ §Γ&ΐΏΐτΐΕΠ&η8 3Γβ 31 ναπαηοβ : Μοβπδ, δένδροις : αηά 
Τ&οιη. Μα§. 8θθ 7. 9. δένδροις, \?Ηθγο ίητΓβ ί§ ηο ν&τ'ι&ύοη. 

3. καταντιπεραν, Β. ννίίη ίΗβ βθδΐ Μ88. 8β6 Ι. 1. 9. — 
ερριπτον, 3. Ι), ερρίπτονν, Ό. Β. Ρ. Κ. δββ 7. 13. — έξικν. δε 
ου, Ά. 6. εξικν. δβ ουδέ, Ι). — ούδ' : οντε, 3. 5. Β. 8ββ Β.'β 
ηοΐβ. — ουδέν, 3. Ι), ούδενα, Β. Ρ. Κ. 

4. τω, οπι. 3. β. (τω) Ρ. — τίς, οπι. α. ο. (τις) Ρ. — Άθή- 
νησι, Ε. Ό. Ρ. Κ. ΟΟΓΓβοΐΙγ. Άθήνησι, Β. — κωλύτ), 3. β. 

5. πρώτ. αυτών, Β. Ρ. Κ. αυτών, οιη. 3. \). ά. β. — άντιτε- 
τάχατε, 3. η. ί. 1. άντιτετάχασι, ά. 1ί. οοΓΓβοίβά, Α. 

0. χωράν, οπι. Β. Ρ. Κ. 



VIII. 7-10.] ΑΝΑΒΑδΙδ. IV. 169 

έρχεσθε. Χεγειν εκεΧευον οι στρατηγοί οτι ου κα- 
κώς γε ποιήσοντες, άΧΧά βασιΧεϊ ποΧεμήσαντες 
απεργό μέθα εις την ■ ΕΧΧάδα, καί επί θάΧατταν 
βουΧόμεθα άφικεσθαι. 7. ηρώτων εκείνοι ει δοϊεν 
αν τούτων τα πιστά, οι δ' εφασαν και δούναι 
καί Χαβεΐν εθεΧειν. εντεύθεν διδόασιν οι Μάκρωνες 
βαρβαρικην Χόγγτ)ν τοις "ΕΧΧησιν, οι δε "ΕΧΧηνες 
εκείνοις 'ΕΧΧηνικήν ταύτα γάρ εφασαν πιστά ειναΐ' 
θεούς δε επεμαρτύραντο αμφότεροι. 

8. Μετά δε τα πίστα ευθύς οι Μάκρωνες τά 
δένδρα συνεξεκοπτον, την τε όδόν ώδοποίουν ώς δια•" 
βιβάσοντες εν μεσοις αναμεμιγμένοι τοις "ΕΧΚησι, 
και άγοράν ο'ίαν εδύναντο παρεϊγον^ και παρήγαγον 
εν τρισϊν ήμεραις εως επί τά Κόλχων όρια κατέστη- 
σαν τους "■ ΕΧΧηνας. 9. ενταύθα ην ορός μέγα, 
προσβατον δε' καϊ επί τούτου οι ΚόΧχοι παρατε- 
ταγμένοι ήσαν. και το μεν πρώτον οι "ΕΧΧηνες 
άντιπαρετάξαντο κατά φάλαγγα ώς ούτως άξοντες* 
προς το ορος' έπειτα δε εδοξε τοις στρατηγοΐς βου- 
Χεύσασθαι συΧλεγεϊσιν όπως ώς κάΧΧιστα άγω- 
νιούνται. 10. εΧεξεν ούν Ηενοφών οτι δοκεΐ παύ- 
σαντας την φάΧαγγα Χόχους όρθιους ποιησαΐ' η 
μεν γαρ φάλ.αγξ διασπασθήσεται εύθύς' τη μεν γάρ 



7. « δοιςν αν. ώο Μ8δ. ναπαΐίοη ίδ ςποΐεά. 8θβ IV. 1. 8. 
— διαδιδόασιι/, 6. Β. 

8 παρήγαγον, Ά. \>. (1. 6. η. β. Ρ. δίήγαγ. Ό. Κ. — 6ω$•, 'ά. 
€ω? €<ττ(, 6. 6ω? ου ντ'ΐύΐ εστε 6Γ&36<1, ϊ. βωί ον ί'στε, ΐΗθ Γ6«1 : 
βστ€ 18 ϋΐι ίηΙ(ϊΓρΓ6ΐαΐίοη οί'εωί ον : (στς, Ρογ8. 8. Β. Ρ. ίω? 
[Γστί], Κ. — τά Κυλχ. : τά των Κολχ. Β. 

9. κατά φάλ. 5. η. ς. κατά, ο πι. Β. — συλλίγβίσι βονλ. Ιηθ 
κοάίος οΓδοιηβ Μ88., &πά οί"Κ. 

Ι 



170 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 11— 14. 

άνοΒον, τη δε ειίοδον, εύρήσομεν το όρος' και ευθύς 
τούτο άθνμίαν ποιήσει όταν τεταγμένοι εις φάλαγγα 
ταύτην Βιεσπασμένην όρώσιν. 11. έπειτα ην μεν 
επί ποΧΧούς τεταγμένοι προσάγωμεν, περιττεύσου- 
σιν ημών οι ποΧέμιοι και τοις περιττοί*; χρήσονται 
ο,7 6 αν βούλωνται. εάν δε επ* ολίγων τεταγμένοι 
Γωμεν, ούΒέν αν εϊη θαυμαστόν ει Βιακοπε'ιη ημών ή 
φάλαγξ ύπό αθρόων και βελών και ανθρώπων ποΧ- 
Χών εμπεσόντων ει δε πη τούτο εσται, ττι όλη 
φαλάγγι κακόν εσται. 12. άΧΧά μοι Βοκεϊ όρθιους 
τους λόχους ποιησαμένους τοσούτον χωρίον κατα- 
σγεϊν ΒιαΧιπόντας τοϊς Χόχοις όσον εξω τους έσχα- 
τους Χόχους γενέσθαι τών ποΧεμίων κεράτων, και 
ούτως έσόμεθα της τε τών ποΧεμίων φάΧαγγος εξω 
οι έσχατοι Χόγοι, και όρθιους άγοντες οι κράτιστοι 
ημών πρώτον προσίασιν, η τε αν εύοΒον η ταύτη 
έκαστος άξει ό λόχος. 13. και εις τε το Βιάλεϊπον 
*ού ράΒιον εσται τοις ποΧεμίοις είσεΧθείν ένθεν και 
ένθεν λόχων όντων, Βιακόψαι τε ου ράΒιον εσται 
λόχον όρθιον προσιόντα. εάν τέ τις πιέζηται 
τών λόχων, ό πΧησίον βοηθήσει, ην τε εις πη 
Βυνηθη τών λόχων επί το άκρον άναβήναι, ούΒεϊς 
μηκέτι μείνη τών ποΧεμίων. 14. ταύτα εΒοξε, και 
εποίουν όρθιους τους λόχους. Έενοφών Βέ άπιών 
επι το εύώνυμον από τού Βεξιού έλεγε τοις στρα- 
τιώταις, "ΑνΒρες, ούτοι είσιν ους οράτε μόνοι ετί. 

11. έπειτα (δβ), Ρ. δβ, ΟΠί. α. 0. — « μίν, Ε. Ι). — ϊωμςν : 
ωμ€ν, 3.. ά. η. — άθρ.πή, Β. Ρ. Κ. πτ), ΟΠί. α. — σνμπςσόντων, 
Β. Ρ. *μπ€σ. 3.. Ο. 

12. διαλείποντας, 3.. — πρώτοι, δίθρη. οο^βοΐ. ΗϋΙοηϊη .Β. 
Ρ. Κ. 



VIII. 15—19.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. IV. 171 

ημίν εμποδών το μη ήδη είναι ένθα πάλαι εσπεύ- 
δομεν τούτους ην πως δυνώμεθα καί ώμους δει 
καταφαγεΐν. 

15. Έπεί δ' εν ταΐς χώραις έκαστοι εηενοντο και 
τους Χόλους όρθιους εποιησαντο, ε^ενοντο μεν Χόχοι 
των όπΧιτών άμφί τους ό^δοήκοντα, 6 δε λόχος 
έκαστος σχεδόν εις τους εκατόν τους δε πεΧταστάς 
και τους τομάτας τριχη εποιησαντο, τους μεν του 
ευωνύμου εζω, τους δε του δεξιού, τους δε κατά μέσον, 
σχεδόν εξακόσιους εκάστους. 16. εκ τούτου παρηη- 
ηύησαν οι στρατηηοί εΰχεσθαί' εύζάμενοι δε και 
παιανίσαντες επορεύοντο. και Χειρίσοφος μεν και 
Έενοφών και οι συν αύτοΐς πεΧτασταϊ της των ποΧε- 
μίων φάΧα<γ<γος εζω γενόμενοι επορεύοντο' 17. οι 
δε ποΧέμιοι ώς είδον αυτούς, άντιπαραθέοντες οι μεν 
επί το δεξιόν οι δε επί το εύώνυμον διεσπάσθησαν, 
καί ποΧύ της εαυτών φάλαγγος εν τω μέσω κενόν 
εποίησαν. 18. ίδόντες δε αυτούς διαβάζοντας οι 
κατά το Ιάρκαδικόν πεΧτασταϊ, ών ηρχεν Αισχίνης ό 
ΙΑκαρνάν, νομίσαντες φεύγειν άνακραηόντες εθεον 
καί ούτοι πρώτοι επί το ορός άναβαίνουσί' συνεφεί- 
πετο δε αύτοΐς καί το ΐΛρκαδικόν όπΧιτικόν, ών ήρχε 
ΚΧεάνωρ ό Όρχομένιος. 19. οι δε ποΧέμιοι, ώς 
ήρξαντο θεΐν, ούκέτι έστησαν, άΧΧά φυγή άΧΧος 
άΧΧτ] ετράπετο. οι δε "ΕΧΚηνες άναβάντες εστρα- 
τοπεδεύοντο εν ποΧΧαϊς κώμαις καί τάπιτηδ^ια 

17. άντιπαραθίοντας, &. ά. άντιθίοντας. ο. Θ. η. άντιπο- 
ρςνονται' καί Β. Ρ. — δΐ€σπάρθησαν, &. β. ά. 6. η. Β. διβσπάσ- 
θησαν, Ώ. Ρ. 

18. διχάζοντας, Μ88. διαχάζοντας, δοΗηβίάθΓ'δ οοΓΓβοήοη. 
— άνακραγόντ€ς, Ά. \). ά. 6. §. ί. Ιί.. η. Β. Ρ. Κ. ανά κράτος, Ό. 



172 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 20—24. 

ποΧΧά εγονσαις. 20. καϊ τά μεν άλλα ούδεν ην 
ο,τι καϊ εθαύμασαν' τα δε σμήνη ποΧΧά ην αυτόθι, 
και των κηριων όσοι εφα^ον των στρατιωτών πάντες 
άφρονες τε εηίηνοντο και ήμουν καϊ κάτω διεχώρεί 
αυτούς και ορθός ουδείς ήδύνατο ϊστασθαι, αλλ' οι 
μεν ολίγον εδηδοκότες σφόδρα μεθύουσιν εωκεσαν, οι 
δε πολύ μαινομένοις, οι δε και άποθνήσκουσιν. 
21. εκειντο δε οΰτω ποΧΧοί ώσπερ τροπής γεγεντ^- 
μένης, καϊ πολΧή ην η άθυμία. τί} δ' ύστεραία 
απέθανε μεν ουδείς, άμφϊ δε την αυτήν που ώραν 
άνεφρόνουν τρίτη δε καϊ τετάρτη άνίσταντο ώσπερ 
εκ φαρμακοπ όσιας. 

22. Εντεύθεν δ' επορεύθησαν δυο σταθμούς 
παρασάηηας επτά, και ηλθον επϊ θάΧατταν εις 
Τραπεζούντα πόΧιν ΕλΧηνίδα οικουμένην εν τω 
Εύξεινω ΙΊόντω ^ινωπέων άποικίαν εν τη ΚόΧχων 
χώρα,, ενταύθα έμειναν ημέρας άμφϊ τάς τριάκοντα 
εν ταΐς τών Κόλχων κώμαις' 23. κάντεύθεν ορμώ- 
μενοι εΧηίζοντο την Κολχίδα, ά^οράν δε παρεΐχον 
τω στρατοπέδω Τραπεζούντιοι, και εδεζαντό τε 
τους α ΕΧΧηνας, καϊ ξένια εδοσαν βούς καϊ άλφιτα 
και οινον. 24. συνδιεπράττοντο δε και ύπερ τών 
πλησίον ΚόΧχων τών εν τω πεδίω μάλιστα οίκούν- 



20. ηδννατο, Ά. εδνν. Ρ. Κ.- — βδωδοκότβί, Ά. 

21. η άθυμία, Β. Κ. ή, ΟΙΤϊ. Ά. β. 6. ϋ. Ρ. 

22. εντεύθεν (δ'), Ρ.: &. Ο. Η&νε δ'.— θάλασσαν, α. β. Β. 

23. κάντενθεν όρμ- ίληΐζ. δίθρίΐ&η. ενταύθα όρμ. βλ. 3, κάν- 
Γανθα όρμ. βλ. Ι), ά. ε. η. — Ύραπεζοΰσιοι, ά., Ά δοίΐοηεά Γοπή οί 
Ύραπεζονντιοι, ν^ΗίοΙι ίβ εςιι&ΙΙ^ &(1πιΪ8δίΙ>1β &οοθΓ«3ίη§ ίο ίΐηα- 
1θ§ν. 8θ€ ΗβΓοά. V. 104, 105. Άμαθονσιοι, Άμαθονντα. 



VIII. 25— 28.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. IV. 17:} 

των, και ξένια καϊ παρ εκείνων ήλθυν βόες. '25. 
μετά δε τούτο την θυσίαν ην εΰξαντο παρεσκευά- 
ζοντο' ηΧθον δ' αύτοϊς ικανοί βόες άποθύσαι τω 
Διϊ τω σωτήρι, και τω ΉρακΧεΐ ήγεμόσυνα, και 
τοις άΧΧοις θεοϊς α εύξαντο. εποίησαν δε καϊ αγώνα 
γυμνικόν εν τω ορει ενθαπερ εσκηνουν. εϊΧοντο δε 
Δρακόντων ^παρτιάτην, ός έφυγε παις ων οίκοθεν, 
παΐδα άκων κατακτανών ζυήΧτρ πατάξας, δρόμου 
τ επιμεΧηθηναι και του αγώνος προστατήσαι. 26. 
επειδή δε η θυσία εγένετο, τα δέρματα παρέδοσαν 
τω Δρακοντίω, και ήγεΐσθαι εκέΧευον οπού τον 
δρόμον πεποιηκώς εϊη. ό δε δείξας ουπερ έστηκότες 
ετύγγανον, Ούτος ό Χόφος, εφη, κάΧΧιστος τρέγειν 
όπου αν τις βούΧηται. Πώς ούν, εφασαν, δυνη- 
σονται παΧαίειν εν σκΧηρω καϊ δασεΐ οΰτως ; ό δ' 
είπε, ΜάΧΧόν τι άνιάσεται ό καταπεσών. 27. ηγω- 
νιζοντο δε παίδες μεν στάδιον των αιγμαΧώτων οι 
πΧεΐστοι, δόΧιχον δε Κρητες πΧείους ή εξηκοντα 
εθεον, πάΧην δε και πυγμην καϊ παγκράτιον έτεροι, 
και καΧη θέα εγένετο' ποΧΧοι γαρ κατέβησαν καϊ 
άτε θεωμένων των εταίρων ποΧΧη φιλονεικία εγίγ- 
νετο. 28. εθεον δε καϊ ίπποι και έδει αυτούς κατά 



24. ηλθον βόες άποθΰσαι Γ. £. 1ι. 1ί. 1. Α. οηιίΐίϊη§ 1'γοιιι βόες 
Ιο Ικανοί : ηλθ.[το~\ πλέον βό. Β. ηλθ. [πλέονα~\ βόες. Ρ. 

•Ιό. κα\ τ. αλλ. δ€, Β. Ρ. Κ. — έφυγε, Ά. 0. ά. 8αϊά., ξυηλη. 
ΡΗοΙ., ξνηλη : έφευγε ΐΗε οΙΗθγ Μ88. — παϊς ετι, 8υϊά. Β. Ρ. 

26. ουπερ έστηκότες, 0. όπερ εστηκότες, 3.. (1. όπου παρεσ~ 
τηκότες, Β. — δυνήσεσθαι, Ά. 6. ά. 6. 

27. καλή η Βία. λΥείδΙίε'δ εοίτεείίοη. — ετέρων, Ά. \). : ΐ!ΐ656 
ί\νο \νοΓάβ εγθ οίΐεη αοηίουηάεά. εταίρων, Βι-οάαϊυδ εοη)εεΙ., 
ί'υΓ ννΐιίεΐι \ϊβ ί§ δεποιίδΐ)• ΓερΓονεά ΐη Ρ.'δ ηοΐε. εταίρων, Κ. 



174 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 28. 

του πρανούς έΧάσαντας Ιν ττ) θαΧάτττ) άναστρέ- 
ψαντας πάΧιν άνω προς τον βωμον αηαιν. καϊ 
κάτω μεν οί πολλοί έκύλινΰοΰντο' άνω δε προς 
το Ισχυρώς ορθών μό\ις βάδην έπορεύοντο οί Ιπποι; 
βνθα ποΧλη κραυγή καϊ γέΧως καΧ παρακέλβυσις 
€ Γ γί η /ν€Τθ αυτών. 

28. θι.λάσστ), Β. Υ.— 'ίνθα θ*, β. 



Ι 1—3.] ΑΝΑΒΑδΙδ. V. 175 



Ε. 



Ι. "Οσα μεν δη €Ρ τί) άναβάσει τη μετά Κύρου 
έπραξαν οι "Ελληνες, καϊ οσα εν τη πορεία τη μέχρι 
επι θάλατταν την εν τω Εύξείνω Πόντω, καϊ ως εις 
Τραπεζούντα πόλιν Ελληνίδα άφίκοντο, καϊ ώς 
άπέθυσαν α εΰξαντο σωτηρία θύσειν ένθα πρώτον 
εις φίλίαν ηήν άφίκοιντο, εν τω πρόσθεν λόγω 
δβΒήΧωται. 

2. Έκ δε τούτου ξυνελθόντες εβουλεύοντο περί 
της λοιπής πορείας' ανέστη δε πρώτος Άντίλέων 
Θούριος καϊ ελεξεν ώδε. Έγώ μεν τοίνυν, εφη, ώ 
άνδρες, άπείρηκα ήδη ξυσκευαζό μένος καϊ βαδίζων 
και τρέχων και τα όπλα φέρων και εν τά^εί, ιών καϊ 
φύλακας φυλάττων καϊ μαχόμενος, επιθυμώ δε ηδη 
παυσάμενος τούτων τών πόνων, επει θάλατταν 
εχομεν, πλεΐν το λοιπόν καϊ εκταθεις ώσπερ Οδυσ- 
σεύς καθεύδων άφικέσθαι εις την Ελλάδα. 3. ταύτα 
άκούσαντες οι στρατιώται άνεθορύβησαν ως ευ λέγει" 



1. οσα έν : οσα οτα. α. Ι), ο. Β. 8βο IV. 1. 1. — μέχρις, Β. — 
άφίκοιντο, β. β. η. άφίκοντο, ίΗβ οΙΗθγ Μ88. 

2. σννεΚθόντςς, Β. Κ. — θοΰσιος, \>. ά. β. — συσκεύαζα μένος, 
Β. Κ. — Ιών : ων, α. Ι), β.: ΐΗβ οπ^ίη οί" ΐΐιϊδ ναπαί,ϊοη ίδ οβνίουδ 

— καθήδων, οτη. Ά. β. ά. [καθόδων], Β. Ρ. 

3. λίγαν, Ά. λέγει, 6. -λβγοι, Ό. Β. Ρ. Κ. Οοπίρ. Ι. 4. 7. 

— ταυτά, δίθρίΐ. ταύτα, Μ83. 



176 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [1.4—8. 

και αλΧος ταύτα έλεγε, καϊ πάντες οι παρόντες, 
έπειτα δε Χειρίσοφος ανέστη καϊ εϊπεν ώδε. 4. 
Φίλος μοι εστιν 9 ώ άνδρες, Άναξίβιος, ναυάρχων 
δε καϊ τυγχάνει, ην ούν πέμψητε με, οίομαι αν 
ελθεΐν και τριήρεις έχων και πΧοϊα τα, ημάς άζοντα' 
ύμεΐς δε εϊπερ πΧεϊν βοΰλεσθε, περιμένετε εστ αν 
εγώ ελθω' ηζω δε ταχέως, άκούσαντες ταύτα οΐ 
στρατιώται ησθησάν τε καϊ εψηφίσαντο πΧεΐν 
αύτον ως τάχιστα. 

5• Μετά τούτον Έενοφών ανέστη και ελεξεν ώδε. 
Χειρίσοφος μεν δη επί πλοία στέλλεται, ήμεϊς δε 
άναμενούμεν. όσα μοι ονν δοκεΐ καιρός είναι ποιεΐν 
εν τύ} μονή, ταύτα ερώ. 6. πρώτον μεν τα επιτήδεια 
δει πορίζεσθαι εκ της πολεμίας' ούτε γαρ αγορά 
εστίν ικανή, ούτβ Οτου ώνησόμεθα εύπορία ει μη 
ολίγοις τισίν' η δε χωρά πολεμία' κίνδυνος οΰν 
ποΧλούς άπόΧλυσθαι, ην άμελώς τε καϊ άφυλάκτως 
πορεύησθε επί τα- επιτήδεια. 7. άΧλά μοι δοκεϊ 
συν προνομαΐς Χαμβάνειν τα επιτήδεια, αΧλως δε μη 
πλανάσθαι, ως σώζησθε, ημάς δε τούτων επιμελ- 
εΐσθαι. εδοξε ταύτα. 8. "Ετι τοίνυν ακούσατε και 
τάδε. έπι Χείαν γαρ υμών εκπορεύσονταί τίνες, 



4. ναναρχ. δβ και, Ά. \>. 6. και ΟΙΏ. οΐΙΐβΓ Μ88. και ναναρ. 
δε τνγχ. ΐΐΐθ τηοΓβ υδυαΐ ΟΓάβΓ. 

6. εύπορία, Ά. 5. ά. 6. η. πάρεστιν, Β. Κ. 

7. αλλά .... επιτήδεια οπι. α. Ι), θ. — συν προνομα'ις, ά. ί. 
δίερΗ. σνμπρονομαϊς,ΤΏ.. σνμπρονομειν ΐΐΐβ ΟΐΙΐθΓ Μ88.: Β. 
ΓβίθΓδ Ιο Ιΐιβ Ηεΐίβηίο. IV. 1. 16. — πλανάσθε, α. β. ί. §. Ιι.ί. 
1ε.. 1. Α. 

8. τινές, ο'ίομαι, Ό Β., ννΐιίο'ΐι ϊδ ^ΓΟΠ§: οίομαι οΰν 18 ί\)6 
οοτΓβδροη(ϋη§ ρίΐΓΐ οί* ΐΗίδ δβηΐεηοε, επί λείαν -γαρ. — Ζ&λ- 



1.9—11.] ΑΝΑΒΑδΙδ. V. 177 

οϊομαι ονν βεΧτιστον είναι ήμΐν ειπείν τον μέΧΧοντα 
εξιέναι, φράζειν δε καϊ οποί, ίνα και το πΧήθος 
ειδώμεν των εξιόντων και των μενόντων, και ξνμπα- 
ρασκενάζωμεν εάν τι δέτ), καν βοηθήσαί τισι καιρός 
27, ειδώμεν οποί δεήσει βοηθεΐν, και εάν τις των 
άπειροτέρων εγχειρτ] ποι, ξνμβονΧενωμεν πειρώμενοι 
είδβναι την δνναμιν ε'φ' 01)5 αν ϊωσιν. εδοξε καϊ 
ταύτα. 9. Εννοείτε δε και τάδε, εφη. σγοΧή τοις 
ποΧεμίοις Χηίζεσθαι, καϊ δικαίως ήμϊν επιβονΧεύ- 
ονσιν εχομεν γαρ τά εκείνων νπερκάθηνται δ' 
ημών. φύλακας δη μοι δοκεΐ δεΐν περί το στρατό- 
πεδον ειναΐ' εάν ονν κατά μέρος μερισθέντες φνΧάτ- 
τωμεν καϊ σκοπώμεν, ήττον αν δνναιντο ημάς θηράν 
οι ποΧέμωι. 10. ετι το'ινυν τάδε οράτε, ει μεν 
ήττιστάμεθα σαφώς ότι ήξει πΧοΐα Χειρίσοφος αηων 
ικανά, ούδεν αν έδει ων μέΧΧω Χέ<γειν νυν δ' €7Γ€6 
τούτο άδηΧον, δοκεΐ μοι ττειράσθαι πΧοΐα σνμπαρα- 
σκευάζειν και αντόθεν. ην μεν ηάρ εΧθτ), υπαρ- 
χόντων ενθάδε εν άφθονωτεροις πΧενσονμεθα* 11. 
εάν δε μη αηχι, τοις ενθάδε γρησόμεθα. ορώ δε £<γώ 
πΧοΐα ποΧΧάκις παραπΧεοντα' ει ούν αιτησάμενοι 



τιστον, Ε. 1). ά. €. βίΚτιον, Ό. — καν, Ά. και, Β. Ρ. — τισί : 
τισίν αν, Β. Ρ. — (-γχαρτ) ποι, ξνμβονλ. Ι). έν χαρίποι ξνμβ. 
α. ί'γΧ 6 Φ?7 π ν σνμβονλ. β. έγχ. πτ) ξυμβ. Ρ. *7Χ 6 Φ# τι 

ΤΓΟΙβΓί/, Β. 

9. κατά μίρος μερισθ^ντα : ΐΗβ ΙαΙίΟΓ \νοΓά 18 άουβίίίιΐ, &ηά 
ΟΟηάθΠΐηθά β^ 8. Ρ. μςρισθωμ^ν φυλάττοντες, θ. μερισθίντες 
οηι. Κ. — ήττον αν, \). αν αίίβΓ δνναιντο, Β. Ρ. Κ. 

10. ήξοι, 5. ά. Οοπιρ. ΗθΓοά. 1. 127. 5. ν&Γ. ίβοΐ. ήξοι.— 
νλζνσόμςθα, 6. ά. 

ι 5 



178 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 12—15. 

•πάρα Τραπεζουντίων μακρά π\οΐα κσπάηοιμεν και 
φυλάττοιμεν αυτά, τα πηδάλια παραλυόμενοι, εως αν 
Ικανά τα άξοντα γένηται, Ίσως αν ουκ άπορήσαιμεν 
κομιδής οίας δεόμεθα. 12. εδο£ε και ταύτα. Εν- 
νοήσατε δ', εφη, €ΐ εικός και τρέφειν από του κοινού 
ους αν κατάηωμεν όσον αν χρόνον ημών ένεκεν μένωσι, 
και ναυλον ξυνθέσθαι, όπως ώφελούντες καϊ ώφε- 
Χώνται. εδοξε καϊ ταύτα. 13. ΔοκεΙ τοίνυν μοι, 
εφη, ην άρα καϊ ταύτα ήμίν μη εκπεραίνηται ώστε 
άρκεϊν πλοΐα, τας οδούς ας δυσπόρους ακούομεν είναι 
ταΐς πάρα, θάλατταν οίκουμεναις πόλεσιν εντείλα- 
σθαι όδοποιεΐν πείσονται ηαρ καϊ δια το φοβεΐσθαι 
και δια το βούΧεσθαι ημών άπαΧλαηήναι. 

14. Ενταύθα δε άνεκρα^ον ώς ου δέοι όδοιπορεΐν. 
6 δε ώς &γνω την άφροσύνην αυτών, επεψήφισε μεν 
ουδέν, τας δε πόλεις εκούσας επεισεν όδοποιεΐν λέγων 
ότι θάττον άπαΧλάζονται, ην εύποροι ηένωνται αϊ 
οδοί. 15. ελαβον δε και πεντηκόντορον πάρα, των 
Τραπεζουντίων, χι επέστησαν ΔεΊςιππον Λάκωνα 

11. μακρά : μικρά, ο. Γ. £. ί. 1ί. 1. Οοπιρ. ϋίοάοΓ. XIV. 30. 
πλοιάρια. — τά, οπι. α. Ι). 

12. τον κοινον, ά. τον, οπι. Ό. Ρ. Β. Κ. 8εβ IV. 7. 27. — 
κατάγωμεν, α. Ι), καταγάγωμεν, Β. Ρ. Κ.— ένεκα, Ρ. — ναύλοι/ : 
νανσταθμον, ά. β. ναύσταθμος, Ά. 

13. άρκεϊ, ά. ο. β., ΐηιΐ Ιηίδ ί§ ηοΐ ε οα§6 \νηβΓβ ώστε \νΐίη 
ίηβ ίηάίο. ίδ ΒάπήδδίοίΘ. — πείσονται γαρ όδοποιείσθαι, Ά. Ι), ά. 
β. η. — και δια το φοβεΐσθαι, οιτι. α. Ι). 

14. όδοιπορεΐν, Ά. ι». 6. όδοποιεΐν, Ιηβ ΓΘ81. — επεψηφισε μεν 
ον, ενίας δε πόλεις, ναΙοΙαι&θΓ'δ οοΐΎβοΐίοη ίη α ηοΐβ οη ΗβΓοά. 
VIII. 61 . Ό. οΐ^βοΐδ Ιο ενίας δε πόλεις, τνηίοη Ηβ 8Ενβ δΗουΙά 
0β ενίας δε των πόλεων. 

15. πεντη κάντε ρον, ΐ. §. ί. 1ί. 1., \νηίο!ι 18 ΐΏΟΓί» οοηβϊδίθηΐ 
\νΐΐη αηα1ο§^ : Η άοβδ ηοΐ οοηίαιη Ιηβ γοοΙ οΓ ερεσσω. 8ββ 
8οΗηθϊά. Ογ. Ι»βχ. 



Ι. 16— II. 2.] ΑΧΑΒΑδΙδ. V. 179 

περίοικον. ούτος άμεΧήσας του ξυΧΧεηειν πΧοια 
άποδρας ωχετο εξω του Πόντου έχων την ναύν. 
ούτος μεν οΰν δίκαια επαθεν ύστερον εν Θράκη ηαρ 
παρά %εύθη πολυπραγμόνων τι άπέθανεν υπό 
Νικάνδρου του Λάκωνος. 16. εΧαβον δε καϊ τρία- 
κόντορον, η επεστάθη ΠοΧυκράτης Αθηναίος, ος 
όποσα Χαμβάνοι πΧοΐα κατήγεν επϊ το στρατόπεδον. 
καϊ τα μεν αγώγιμα ει τι ηγον εξαιρούμενοι φύΧακας 
καθίστασαν όπως σώα εϊη, τοις δε πΧοίοις χρήσαιντο 
εις παραγωγήν. 17. εν ω δε ταύτα ην επι Χείαν 
εξηεσαν οι "ΕΧΧηνες, και οι μεν εΧάμβανον, οι δε 
καϊ ου. ΚΧεαίνετος δ' εζαγαγών καϊ τον εαυτού καϊ 
αΧΧον Χόχον προς χωρίον χαΧεπόν αυτός τε απέθανε 
καϊ άΧΧοι ποΧΧοί τών συν αύτώ. 

ι 

II. Έπεί δε τά επιτήδεια ούκέτι ην Χαμβάνειν 
ώστε άπαυθημερίζειν επί το στρατόπεδον, εκ τούτου 
Χαβών Έενοφών ηγεμόνας τών Τραπεζουντίων εξάγει 
εις Δρ'ιΧας το ήμισυ του στρατεύματος, το δε ήμισυ 
κατεΧιπε φυΧάττειν το στρατόπεδον οι γάρ ΚόΧχοι, 
άτε εκπεπτωκότες τών οικιών, ποΧΧοϊ ήσαν αθρόοι 
και ύπερεκάθηντο επι τών άκρων. 2. οι δε Τραπε- 
ζούντιοι οπόθεν μεν τα επιτήδεια ράδιον ην Χαβεΐν 
ουκ ηγον φιΧοι γάρ αύτοΐς ήσαν εις τους ΔρίΧας 
δε προθύμως ηγον, ύφ' ων κακώς επασχον, εις χωρία 



16. χρήσαιντο, 3.. \).ά. €. Ρ. Κ. έχρήσαντο, Ό. Β. 

17. (Κάμβανον, 9.. 6. Ο. ά. β. (νςτνγχανον, Β. 

1 . ουκ ην, 8υί(1. άπανθημςρίζςιν. — 6 Ξ(νοφ. Β. Ρ. Κ. — Αρίλας : 
86θ 8ίθρ1ι. Β^ΖΣΐηΙ. Αρνλαι : Αγπεπ. Ρεπρί. ΡοηΙ. Ευχ. Δ/ηλ- 
λαι, Ι. 11. Ηυάβ. ΜίηοΓ. ΟγθθΙι Οβο§ι\ 

2. «$• δ« τούϊ Δρίλας, β. 0. 



180 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 3— 7. 

τε ορεινά και δύσβατα καϊ ανθρώπους πολεμικωτά- 
τους των εν τω Πόντω. 

3. Έπει δβ ήσαν εν τη άνω χώρα οί "Ελληνες, 
όποια των χωρίων τοις Δρίλαις άλώσιμα είναι εδόκει 
εμπιπράντες άπήεσαν καϊ ούδεν ην λαμβάνειν ει μη 
ύς η βούς η άλ\ο τι κτήνος το πύρ διαπεφευγός. εν 
δε ην χωρίον μητρόπολις αυτών εις τούτο πάντες 
ξυνερρυήκεσαν. περί δε τούτο ην χαράδρα ισχυρώς 
β αθεΐα, και πρόσοδοι χαλεπαι προς το χωρίον. 
4. οί δε πελτασται προδραμόντες στάδια πέντε η εξ 
τών οπλιτών διαβάντες την χαράδραν όρώντες πρό- 
βατα πολλά και άλλα χρήματα προσέβαλλον προς 
το χωρίον ζυνείποντο δε καϊ δορυφόροι πολλοί οί 
επί τα επιτήδεια εζωρμημένοΐ' ώστε ε<γένοντο οί 
διαβάντες πλείους η εις δισχίλίους ανθρώπους, ο. 
επει δε μαχόμενοι ουκ εδύναντο λαβείν το χωρίον, 
και <γάρ τάφρος ην περί αυτό ευρεία άναβεβλημένη, 
καϊ σκόλοπες επϊ της αναβολής και τύρσεις πυκνοί 
ξύλιναι πεποιημέναι, άπιέναι δη επεχείρουν οί δε 
επεκειντο αύτοΐς. 6. ώς δε ουκ εδύναντο άποτρέχειν, 
ήν ηάρ εφ 1 ενός ή κατάβασις εκ του χωρίου εις την 
χαράδραν, πέμπουσι προς Έενοφώντα' ό δε ή<γεϊτο 
τοις όπλίταις' Ί. ό δ' ελθών λέ<γει Οτι έ'στί, χωρίον 
χρημάτων πολλών μεστόν τούτο ούτε λαβείν δυνά- 
μεθα" ίσχυρόν <γάρ εστίν ούτε άπελθεΐν ράδιον 
μάχονται <γαρ επεζεληλυθότες και ή άφοδος χαλεπή. 

4. 6(5 οιώ. 3.. β. ο. η δισχιλίων ανθρώπων, \>. αάιιιίΐΐβά ίηίο 
ίΗβ ΙβχΙ β^ Ιίϊοη. 8βθ Β.'δ ηοΐβ. 

5. άπιέναι ήδη, Β. 

6. δ ήγβίτο, Η. Α. δϊ ηγ. Ό. Β. Ρ. Κ. 6 δε ή-γςιτο, α. Ι). 0. β. 

7. δνναίμεθα, &. 6. 



II. 8—12.] ΛΧΑΒΑδΙδ. V. 181 

8. Άκουσας ταύτα 6 Ζ,ενοφών προσαγαγών προς 
την γαράδραν τους μεν όπλίτας θέσθαι εκέλευσε τά 
όπλα, αυτός δε διαβάς συν τοις Χοχαγοϊς εσκοπεΐτο 
πότερον εϊη κρεΐττον άπάγειν καϊ τους διαβεβηκότας, 
ή καϊ τους όπλίτας διαβιβάζουν, ως άΧόντος αν του 
χωρίου. 9. εδόκει γαρ το μεν άπάγειν ουκ είναι 
άνευ ττοΧλών νεκρών, ελειν δ άν ωοντο καϊ οι Χσχα/γοϊ 
το γωρίον. και 6 Έενοφών ξυνεγωρησε τοις ΊεροΙς 
πιστεύσας' οι γαρ μάντεις αποδεδειγμένοι ήσαν οτύ 
μάχη μεν εσται, το δε τέλος καΧόν της εξόδου. 10. 
και τους μεν λοχαγούς έπεμπε βιαβιβάσοντας τους 
όπλίτας, αύτος δ' εμενεν άναχωρίσας απαντάς τους 
πεΧταστάς, καϊ ούδένα εϊα άκροβοΧίζεσθαι. 11. €7Γ€ί. 
δ' ήκον οι όπΧΐται, εκέλευσε τον λοχον εκαστον 
ποιήσαι των Χοχαγών ως άν κράτιστα οϊηται άγω- 
νιεϊσθαί' ήσαν γαρ οι λοχαγοί πλησίον αΧΧηΧων οι 
πάντα τον χρόνον άλλήΧοις περί άνδραγαθίας άντε- 
ποιοΰντο. 1 *2. καϊ οι μεν ταύτα εποίουν ο δε τοις 
πεΧτασταϊς πάσι παρήγγειλε διηγκυΧωμενους ίέναι, 
ως οπόταν σημηντ) άκοντίζειν δεήσον, και τους τοζό- 

8. αζ/τάγίΐΐ', β. ο. αναγαγύν, Ά. β. ' απ άγαν *, Ρ. άπα- 
γαγειν, 1>. 

9. άπα-γαγ(ϊν, Ά. \>. Ο. Β. — και λοχαγοί, Ά. Ο. β. — αποδίδβιγ. 
μίν ήσαν, α. Ι). ^. 

10. άναχωρήσας, ά. β. Ο. Γ. §. Η. ί. 1ί. 1. Α. 8βθ 3υκ1. Άηά 
Ζοπεγ. άναχωρίζΐΐ, λνΐιίοΐι, ΗοννενβΓ, ρβΓίιαρ», 1ΐ38 ηο ΓβίβΓβηοβ 

ΙΟ ίΐΐίδ ρ388ί1§β. 

1 1 . €ΊΤ€1. . . . άγωνκισθαι 01Γ1. &. β. θ. 

12. παρήγγ€ΐλ€, \). ο. παρηγγεΧλε, Ο. Κ. — οΊηγκυλωμενους : 
80Μ10 ίηίβΐ'ίοΓ Μ88. Ηανθ διηγκνλισμίνους : δθβ διιίά. διηγκν- 
λημίνονς. — άκοντ. δεησον : δίήσον οηι. α. 5. ο. β. δβ^σοί, 
Μΐκ.1. (δ(ήσον), Β — ν(υρα~ις : πλβυραίϊ, α. (1. 6. — τοξ. (δ«ί)- 
σο , Ι*. 



182 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 13—16. 

τας επιβεβλήσθαι επί ταΐς νευραΐς, ώς οπόταν 
σημήντ) τοξεύειν δεήσον, και τους <γυμνήτας \ίθων 
εγειν μεστάς τάς διφθέρας" καϊ τους επιτηδείους 
€πεμψε τούτων επιμεληθήναι. 13. επεϊ δε πάντα 
παρεσκεύαστο καϊ οι λογα^οϊ κα\ οι υπολοχαγοί 
και οι άξιοΰντες τούτων μη χείρους είναι πάντες 
παρατεταγμένοι ήσαν καϊ αλλήλους μεν δη ξυνεώρων 
Μηνοειδης γαρ δια το χωρίον ή τάξις ην 14. €7Γ€£. δ' 
επαιάνισαν καϊ η σαΧπιηξ εφθέηξατο, άμα τε τω 
Ένυαλίω ηλάλαξαν και εθεον δρόμω οι όπλΐται, καϊ 
τά βέλη ομού εφερετο, λόγχαι, τοξεύματα, σφεν- 
δόναι, πλείστοι δ' εκ των χειρών λίθοι, ήσαν δε οΐ 
καϊ πυρ προσέφερον. 15. υπό δε του πλήθους των 
βελών ελιπον οι πολέμιοι τά τε σταυρώματα και 
τάς τύρσεις' ώστε ^Αηασίας ^τυμφάλιος και Φιλό- 
ξενος Πελληνεύς καταθέμενοι τά όπλα εν χιτώνι 
μόνον άνεβήσαν, καϊ άλλος άλλον εΐλκε, και άλλος 
άναβεβήκει, καϊ ήλώκει το χωρίον, ως εδόκει. 16. 



13. οι νπολοχ., α. β. ο. (οι), Ρ. — μηνοεώής,Ι$\ιΙΙπιο.ηη. μονοει- 
8ής, 3.. 1). ο. ά. θ. η. ενειδής, ί\ι& οΙΐΊ6Γ Μ88. — τάξις, β. χνίΐΐιοιιΐ 
ή. τάραξις, 3.. Ι), ο., \νιΊΐε1ι αρρβ£ΐΓ8 ίο δΐιρροΠ παράταξις, ίΗβ 
Γ6&(1ίη§ οίίΐΐθ οΐΙιβΓ Μ88. αηά οίΚ. 

14. αμα τε, Ά. β. 6. αμα γε, 6. κα). άμα γε, ΐΗθ Γβδί: άμα τε 
18 ΐΐΐθ ι•ί§1ιΐ Γβαάίη^, &8 ίΐιβ αροάοδίδ εοπιηιβηοβδ Ηθγθ. — όμοΰ, 
Μ88. Β. 866 Β.'δ ηοΐ6. όαο'σε, Ό. Ρ. όμόσε ΐδ δ&ίά. Ιο 56 
τνπΐίεη ϊη αη Αΐάίηε εορ^ οηοβ 1)6ΐοη§ίη§ Ιο νίοίοπαδ, αηο! 
18 ίουηά ίη ίΐιίβ ραβδα^β αδ ίί ίδ ηϋοΐ6(1 \>γ Οαΐαδ, Όΐ§68ί, 50. 
16.233, "ηαπι φΐοά ηοδ Ιβΐυπι δρρείΐίίπιυδ, ΙΙΙΐ βέλος ίίρρεί- 
ΙαηΙ .... 3,άιηοη6ΐ ηοδ Χβηορίιοη, ώάώϊ ίΐα δοπβΗ : και τά 
βε"λη όμόσε," 6ΐο. — και πλείστοι δε', Β. 6. 

15. Στνμφάλ. καταθε μένος τα. όπλα εν χ. μ. άνεβη, Ε. 6. 6. ά. 
β. η. — πεληνενς, Μ88. — αλλοί οηι. α. 5. ο. 6. 



II. 17—21.] ΑΝΑΒΑδΙδ. V. 183 

καϊ οι μεν πεΧτασταί καϊ οι "ψ-ιΧοί είσδραμόντες 
ήρπαζον ο,τι έκαστος εδύνατο' 6 δε Έενοφών στάς 
κατά τάς πύΧας όπόσους εδύνατο κατεκώΧυε των 
όπΧιτών εξω' ποΧέμιοι γαρ εφαίνοντο άΧΧοι επ' 
άκροις τισϊν Ισχυροΐς. 17. ου ποΧΧού δε χρόνου 
μεταξύ γενομένου κραυγή τβ εγίγνετο ένδον καϊ 
εφευγον οι μεν καϊ έχοντες α εΧαβον, τάχα 8ε τις 
και τετρωμενος' και ποΧύς ην ώθισμός άμφι τα 
θύρετρα. καϊ ερωτώμενοι οι εκπίπτοντες εΧεγον οτι 
άκρα τε εστίν ένδον και οι ποΧέμιοι ποΧΧοί, οΐ 
παίουσιν εκδεδραμηκότες τους ένδον ανθρώπους. 

18. Εντεύθεν άνειπεϊν εκεΧευσε ΤοΧμίδην τον 
κήρυκα ίεναι εϊσω τον βουΧόμενόν Τί. Χαμβάνειν. 
καϊ ϊενται ποΧΧοϊ εϊσω, καϊ νικώσι τους εκπίπτοντας 
οι εϊσω ωθούμενοι, και κατακΧείουσι τους ποΧεμίους 
πάΧιν εις την άκραν. 19. και τα μεν εξω της άκρας 
πάντα διηρπάσθη, καϊ εζεκομίσαντο οι " ΕΧΧηνες' οι 
δε όπΧΐται εθεντο τα δπΧα, οι μεν περί τα σταυρώ- 
ματα, οι δε κατά την οδον την επι την άκραν φέρου- 
σαν. 20. 6 δε Άενοφών και οι Χοχαγοι εσκοπουν ει 
οϊόν τε είη την άκραν Χαβεϊν ην γαρ ούτω σωτηρία 
ασφαλής, άΧΧως δε πάνυ χαΧεπον εδόκει είναι άπεΧ- 
θεΐν' σκοπουμενοις δε αύτοΐς εδοξε παντάπασιν άνά- 
Χωτον είναι το χωρίον. 21. ενταύθα παρεσκευάζοντο 

16. ίσδραμόντίς, &. ο. Ό. Β. Ρ. — κατ*κώ\υε, 8ίβρ1ι. κατ(- 
κώλνσ€ δαιά Ιο οβ ίΐΐθ Μ88. τβ&(ϋη§. — εφαίν. αλλ. 3. Β. αλλ. 
ίφ. ϋ. Ρ. 

17. (γίνίτο, α. 6. ο. αηά ϊ. οοιτεοΐβά, Β. 

18. εντεύθεν, Ά. ενταύθα, Ώ. Ρ. Κ. ■ — ΐεντο ΟΓ ΐεντο, Ι), ο. ά. 
Ο. η. "(ντο, Ό. Β. Ρ. 'ίενται, Λ. Κ. — εισωθονμενοι, &. Ι), ο. β. 
η. 1). Ρ. οί ασω, ωθούμενοι, Κ. 



184 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [11.22—26. 

την άφοδον, καϊ τους μεν σταυρούς έκαστοι τους καθ"* 
αυτούς διι}ρουν, καϊ τους αχρείους καϊ φορτία έχοντας 
έζεπεμποντο καϊ των οπΚιτων το ττΧηθος' κατέΧιττον 
δε οι Χοχαγοϊ οϊς έκαστος εττίστευεν. 22. €7Γ€ί. δέ 
ήρξαντο άττοχωρείν, εττεξεθεον ενδοθεν ττοΧΧοϊ <γέρρα 
και Χόγχας έχοντες καϊ κνημϊδας καϊ κράνη ΠαφΧα- 
<γονικά, και άΧΧοι εττϊ τάς οικίας άνέβαινον τάς ένθεν 
καϊ ένθεν της εις την άκραν φερούσης όδον' 23. ώστε 
ούδε διώκειν άσφαΧες ην κατά τάς ττύΧας τάς εις την 
άκραν φέρουσας, καϊ <γάρ ζύΧα μεγάλα εττερρίτττουν 
άνωθεν, ώστε χαΧεττον ην καϊ μενειν καϊ άττιεναΐ' 
καϊ η νύΐς φοβερά ην εττιουσα. 24. μαχόμενων δε 
αυτών καϊ άττορουμενων θεών τις αύτοϊς μηχανην 
σωτηρίας δίδωσιν. εζαπίνης <γάρ άνέΧαμψεν οικία 
τών εν δεξιά ότου δη ενάψαντος. ως δ' αύτη ξυνε- 
τΓίπτεν, εφευ<γον οι άττο τών εν δεξιά οικιών. 25. 
ως δε εμαθεν 6 αενοφών τούτο τταρά της τύχης, 
ενάτττειν εκεΧευε καϊ τάς εν αριστερά οικίας, α'ί 
ξύΧιναι ήσαν, ώστε καϊ ταχύ εκαίοντο. εφευηον ουν 
καϊ οι άττο τούτων τών οικιών. 26. οι δε κατά το 



21 . σαθρούς, β. Ο. ά. — φορτ. έχοντας τε εξεπέμποντο και. . . . 
πλήθος, καταλιπόντες οί λοχαγοί, &0. Ά.\>.0. Κ. θΐΐΐίΐΐίη£ τε. 
αχρείους είς άρπαγας εξέπεμπον και, ΐ. &. 1. ΤΙΐΘΓΘ 3X6 οΐΙΐβΓ 
ν&ΓΪ&ΐίοηδ. 

22. ΤΙιθ ν&παΐίοηδ ίη \ν!πο1ι α. ο. β. α§Γ66 άεβει-νΘ ηοΐίοθ : 
επεί δε ήρξαντο άποθαρρεϊν, επεξ. ένδον. . . ,επϊ τάς οΙκίας άνα- 
βαίνοντες .... 

23. ην (αυτούς), Β. Κ. — επερρίπτουν. 366 IV. 7. 13. — ην ή 
επιοΰσα, &. Η. 

24. ότου δ\ α. — αυτή, 8. αυτοί ΟΓ αύτη, Μ88. 

25. αϊ ξνλιν. ήσαν, α. 6. ο. ά. αί δε ξΰλιναι ήσαν, Β. Κ. ρβΓ- 
ίίαρδ Ά βΰΙίΰΓ Γθίΐάίη§. — και από, 8. 



Π.27— 31.] ΑΝΑΒΑδΙδ. V. 185 

στόμα Βή βτι μόνοι έΧύπουν, και ΒηΧοι ήσαν οτι έπικ€ί- 
σονται έν τη έζόΒω τ€ και καταβάσβι. ενταύθα παρ- 
αΎγέΧλ,α φέρειν ξύΧα όσοι έτύγχανον βξω οντβς των 
ββΧών €ΐς το μέσον εαυτών και των ποΧβμίων. €7Τ€ΐ δε 
ικανά ήΒη ην, ένηψαν βνήπτον Βέ καϊ τας παρ αυτό 
το χαράκωμα οικίας, όπως οι ποΧέμιοι αμφι ταύτα 
€γοΐ€ν. 'Δΐ . ούτω μόΧις άπηΧθον άπο τού χωρίον, πύρ 
έν μέσω εαυτών καϊ των ποΧβμίων ποιησάμβνοι. καϊ 
κατεκαύθη πάσα η ποΧις καϊ αϊ οίκίαι και αϊ τύρσβις 
καϊ τα σταυρώματα καϊ ταΧΧα πάντα πΧήν της 
άκρας. 

28. Τη Βέ ύστβραία άπασαν οι "ΕΧ\ην€ς βχοντβς 
τα έπιτήΒβια. έπβϊ Βέ την κατάβασιν έφοβούντο 
την εις Τραπεζούντα, πρανής <γάρ ην και στενή, 
ψευΒενβΒραν έποιήσαντο' 29. καϊ άνήρ Μυσος το 
γένος καϊ τοΰνομα τούτο βχων τών Κρητών Χαβών 
Βέκα βμενβν έν Χασίω γωρίω καϊ προσβποιβίτο τους 
ποΧβμίους πβιράσθαι Χανθάνβιν αϊ Βέ πέΧται αυτών 
άΧΧοτε καϊ αλλοτβ Βιβφαίνοντο χαΧκαΐ ούσαι. 30. 
οι μέν ούν ποΧέμιοι ταύτα Βιορώντβς έφοβούντο ώς 
ενέΒραν ούσαν ή Βέ στρατιά έν τούτω κατέβαινβν. 
£πβϊ Βέ έΒόκβι ηΒη ικανον ύπβΧηΧυθέναι, τω Μυσω 
έσήμηνβ φβυηειν ανά κράτος" καϊ ος έξαναστάς 
φβύγβι καϊ οι συν αύτω. 31. καϊ οι μέν άΧΧοι 
Κρήτβς, άΧίσκβσθαι >γάρ βφασαν τω Βρόμω, έκπβ- 

26. ήσαν οιη. 3.. \). ο. — φίρειν, α. φοράν, Τ>. Β. Κ. * φο- 
ρίϊν * Ρ. 

28. 8θθ ψενδίνίδρα, 3υκ1. — την ίΐς την Ύραπεζ. 6. Ο 

29. το -γένος οηι. Ά. Ί). ο. — δέκα, 3. Ι), ά. η. τέτταρας ή 

ΙΓ6ΚΓί, Β. Κ. 

30. τω Μυσω, (σήμτ)ν(, Β. Κ. 



186 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Π. 32— III. 3. 

σόντες εκ της όΒοΰ εις ϋΧην κατά τάς νάπας καΧιν- 
Βούμενοι εσώθησαν, 32. 6 Μυσός δε κατά, την όΒόν 
φεύγων εβόα βοηθεΐν και εβοήθησαν αύτω, καϊ 
άνέΧαβον τετρωμένον. καϊ αύτοϊ επί πόδα άνεχώ- 
ρουν βαΧΧόμενοι οι βοηθήσαντες, καϊ άντιτοξεύοντε'ς 
τίνες των Κρητών. όντως άφίκοντο επι το στρατό- 
πεδον πάντες σώοι όντες. 

III. Έπεϊ δε οΰτβ Χειρίσοφος ηκεν ούτβ πΧοϊα 
ικανά ην οΰτβ τα επιτήδεια ην Χαμβάνειν έτί, εδόκει 
άπιτέον είναι, και εις μεν τά πΧοΐα τους τε άσθε- 
νούντας ενεβίβασαν, και τους ύπερ τετταράκοντα 
ετη και παΐδας και γυναίκας, και των σκευών όσα 
μη ανάγκη ην εχειν και ΦιΧήσιον και %οφαίνετον 
τους πρεσβυτάτους τών στρατηγών εισβιβάσαντες 
τούτων εκεΧευον επιμεΧεϊσθαι' οι δε άΧΧοι επορεύ- 
οντο' ή δε οδό? ώδοπεποιημενη ην. 2. καϊ άφικ- 
νοΰνται ττορευόμενοι εις Κερασοϋντα τριταίοι ττόΧιν 
'ΕΧΧηνίδα επί θαΧάτττ] ^ινωπέων άποικον εν τ$ 
ΚοΧχίδι χώρα• 3. ενταύθα έμειναν ημέρας δεκα' 
και εξετασις εν τοις οπΧοις εγ'ιγνετο καϊ αριθμός, και 
εγενοντο όκτακισχίΧιοι και εξακόσιοι, ούτοι εσώθη- 
σαν εκ τών άμφί τους μνρίους' οι δε άΧΧοι άπω- 
Χοντο υπό τε τών ποΧεμίων καϊ χιόνος καϊ εϊτις νόσω. 

31. κάΚινδούμενοι, Ά. \). ά. Β. κυλινδ. Ό. Ρ. Κ. ςκυΧινδουντο, 
IV. 8. 28. εκαλιι/δ. ΗβΓοά. III. 52. Τΐΐε ΟΓΪΐίοδ ζτβ ηοΐ 

&§Γ6βά ΟΠ ΐΗβ ρΓβίβΓ&Μβ ίοΓΠΙ. 

1. ό Χειρ., Β. — λαμβάνειν επεδόκει, Ά. β. — ε'$• /ζει>, Ρ. — 
πΧυϊα : δπλα, 3.. ά. ην ογπ. Ε. — ώδοπεποιημενη, β. Ρ. Κ. 68ο- 
ποιησαμένη, Ά. ωδοποιημένη, Ό. 6υΙ 1ΐ6 1)3.8 ώδοπεποιημίνη ίη 
ί\ΐ6 8Π1&11 εά. οί 1829. όδοποιουμένη, Β. 

2. επί θαλ. α. Ι). ΕυδΙαίΗ. οη ϋίοηνδ. ΡβΓΐε§. 1. 775. επί 
[τ^] 0αλ. Ρ. 

3. εν τοϊς ; συν τοις, α. β. (εκ τών. . . .μύριους), Ρ. οπι. δ. Ι). 6. 



III. 4— 7.] ΑΝΑΒΑδΙδ. V. 187 

4. Ενταύθα καϊ διαλαμβάνουσα τό άπο των αιχ- 
μαλώτων άργύριον ηενόμενον. και την δεκάτην ην 
τω ΆπόΧΧωνι έξεϊΧον καϊ τη Έφεσία Αρτέμιδι 
διέΧαβον οι στρατηγοί το μέρος έκαστος φυΧάττειν 
τοις θεοΐς' αντί δε Χερισόφου Νέων 6 Ασιναϊος 
εΧαβε. 5. Έενοφών ούν το μεν του ΑπόΧΧωνος 
ανάθημα ποιησάμενος άνατίθησιν εις τον εν ΔεΧφοΙς 
των Αθηναίων θησαυρόν, και επέ<γραψε τό τε αυτού 
όνομα και τό Προξένου ος συν ΚΧεάργω απέθανε" 
ξένος γαρ ην αυτού. 6. τό δέ της Αρτέμιδος της 
Έφεσίας οτε άπν,ει συν ΑηησϊΧάω εκ της Ασίας 
την εις Βοιωτούς οδό ν, καταΧείπει παρά Μεγαβύζω 
τω της Αρτέμιδος νεωκόρω, οτι αύτος κινδυνεύσων 
εδόκει ίέναι, και επέστειΧεν, ην μεν αύτος σωθτ} 9 
αύτω άποδοΰναΐ' ην δέ τι πάθη, άναθεϊναι ποιήσαμε- 
νον τη Αρτέμιδι ο,τι οϊοιτο γαριείσθαι τη θεω. 7. 
επει δ' εφευ<γεν 6 Εενοφών, κατοικονντος ηδη αυτού 
εν ΊΖκιΧΧούντι ύπ6 των Λακεδαιμονίων οίκισθέντος 
παρά την ΌΧυμπίαν άφικνεΐται Μεγάβυζος εις 
ΌΧυμπίαν θεωρήσων, και άποδίδωσι την παρακατα- 

5. αντον : αντον, &.. — τό Προξένου, 5. ά. τό οπι. Ρ. — αντώ, 
Η. Β. Ρ.: Β.ΓθίβΓδΙοΙ. 1. 11. 

6. κινδννςνσαι, β. 6. — Ιεναι : €ΐναι, 0. η. Ά,ΐίβτ ΐ€ναι &Γ6 ίοαηά 
μετά ' Αγησιλάου Ιν Κορωνβία ίη Β. Κ. βηοίοδβά ίη ϋπιοΐίθΐδ, 
»ηά ίη ά\\ Ιηβ Μ88. βχοβρί Ι), β. &οοοΓάίη£ Ιο Ό., ογ ΓΙογ. β. 
ΒθθθΓάίη§ Ιο Ρ. — αύτω, ά. 0. ά. έαντω, Β. Κ. — ήν> . . .πάθη, 
ά. 0. β. 6ΐ. . . .πάθοί, Β. Ρ. Κ. 

7. ί!φ(ΐτγ€ν, 8. Ζφνγεν, Β. — Σκνλλοΐιντι, & β. ο. (1. Σ/αλ- 
ονντι, Ιηβ Γθδί. Σκιλλοΰντι, Ιηβ οοπιηιοη ΟΓΐηο^Γαρη^, (δββ 
Ρ&αδ&η. V. 6. 4. Βοΐίΐί.) \νηκ:η, ηο\νβνβΓ, ίδ ηο &Γ§υιηεηΐ 
α^αίηβΐ Ιηβ Γογπι \νηίοη Ιηβ Μ88. οίΓθΓ ηβΓβ. — οικισθέντος, 
Μ88. ; & τβΆάΐΏξ \νηίοη Ίί ίδ ηοί ηβοθδδ&Γ^ Ιο οηΕΐι§β. οικισ- 
θέντι, Ο&δίεΐΐίο, ϋ. Β. Ρ. Κ. : Ιηβ \νοΓάδ παρά την Όλνμπίαν 
ΕΓβ δθΐη6\νη&ί; άοαβίίαΐ, Όλνμπίαν 06ΐη§ ΟΓηίΐΙβά ίη ο. 



188 ΧΕΝΟΡΗΟΝ.- [III. 8 — 11. 

θήκην αύτω. Έενοφών δε Χαβών χωρίον ώνεϊται τί] 
θεω οπού άνεΐλ,εν 6 θεός. 8. έτυχε δε δια μέσου 
ρέων του χωρίου ποταμός ^εΧινούς. καϊ εν Έφέσω 
δε πάρα τον της Αρτέμιδος νεών ^εΧινούς ποταμός 
παραρρεΐ, καϊ Ιχθύες δε εν αμφότερους ενεισι και 
κόγχαΐ' εν δε τω εν ^κιΧΧούντι χωρίω καϊ θήραι 
πάντων όπόσα εστίν άγρευόμενα θηρία. 9. έποίησε 
δε καϊ βωμόν καϊ ναον από του ιερού αργυρίου, καϊ 
το Χοιπόν δε αεί δεκατεύων τά εκ του αγρού ωραία 
θυσίαν εποίει τή θεω, καϊ πάντες οι ποΧΐται καϊ οι 
πρόσχωροι άνδρες καϊ γυναίκες μετεϊχον της εορτής, 
παρείχε δε ή θεός τοις σκηνώσιν άΧφιτα, άρτους, 
οϊνον, τραγήματα, και των θυομένων από της ιεράς 
νομής Χάχος, και των θηρευομένων δε. 10. καϊ γαρ 
θήραν εποιούντο εις την έορτην οι τε Έενοφώντος 
παίδες καϊ οι των άΧΧων ποΧιτών, οι δε βουΧόμενοι 
και άνδρες ξυνεθήρων και ήΧίσκετο τά μεν ε<~ αυτού 
του ιερού χώρου, τά δε και εκ τής ΦοΧόης, σύες και 
δορκάδες καϊ εΧαφοι. 11. εστί δε ή χώρα $ εκ 
Λακεδαίμονος εις 'ΟΧυμπίαν πορεύονται ώς είκοσι 
στάδιοι από τού εν ΌΧυμπία Διός ιερού, ενι δ' εν 
τω ίερω χώρω καϊ Χειμών και άΧση και Ορη δένδρων 

8. Σελεινοΰς, α. ά. Έ,εληνοΰς, 1. Σελληνοΰς, 80Π16 Μ88. 
Σελινοΰς, €. Ι). — και Ιχθύες τε, Ρ. ίοΓ ιχθύες τε, ά. 6. Ηανθ Γ6- 
κρβοΐϊνβΐγ λειμώνες τε, λειμώνες δε ... : δε ΟΠ1. Ά. 

9. λοιπόν δε, 3,. Ι), δε ΟΠ1. Ρ. — και οι πρόσχωροι άνδρες : 
ομού άνδρες, β. η. — η θεός, ΟΕΠ. Ι), η. ο ναός, 6. — σκηνώσιν, 
Ά. \). σκηνονσιν, Β. Ρ. Κ. 

10. χωρίον, Ρ. — εξ αυτής τής φολ. Ά. \). εξ αυτής φολ. β. 

1 ] . ή χώρα . . . .χώρω, Ά. \). ά. β. ό τόπος .... τόπω, Β. ό 
τόπος, Κ. — κα\ λειμών ΟΠΟ. ϋ.: Ά. 6. ά. ηανβ ίΐ τη ρ1&06 οί κα\ 
ϊιλση. — = βοΰς, 3.. Ο. ά. 6. η. οεις, ϊ. §. οις, Β. και οις και 
ύοΐς, Κ. 



111.12— ΐν.3.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. V. 189 

μεστά, ίκανα καϊ συς καϊ αίγας και βοΰς τρέφε ιν καϊ 
ίππους, ώστε και τα των εις την έορτήν ιόντων 
υποζύγια ενωχεΐσθαι. 12. περί 8ε αυτόν τον ναόν 
άΧσος ήμερων δένδρων εφυτεύθη Οσα εστί τρωκτά 
ωραία, ό δε ναός ως μικρός με<γάΧω τω εν 'Εφέσω 
εϊκασται, καϊ το ξόανον εοικεν ως κνπαρίττινον γβυσω 
οντι τω εν Έφέσω. καϊ στήΧη εστηκε πάρα τον ναόν 
γράμματα εχονσα' ΙΕΡΟΣ Ο ΧΩ,ΡΟΣ ΤΗΣ 
ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ. ΤΟΝ ΔΕ ΕΧΟΝΤΑ ΚΑΙ 
ΚΑΡΠΟΤΜΕΝΟΝ ΤΗΝ ΜΕΝ ΔΕΚΑΤΗΝ 
ΚΑΤΑΘΤΕΙΝ ΕΚΑΣΤΟΥ ΕΤΟΥΣ. ΕΚ ΔΕ 
ΤΟΤ ΠΕΡΙΤΤΟΎ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΕΠΙΣΚΕΤΑ- 
ΖΕΙΝ. ΑΝ ΔΕ ΤΙΣ ΜΗ ΠΟΙΗΙ ΤΑΎΤΑ 
ΤΗΙ ΘΕΩΙ ΜΕΑΗΣΕΙ. 

IV. 'Εκ Κερασούντος δε κατά θάλατταν μεν 
εκομίζοντο οϊπερ και πρόσθεν, οι δε άΧΧοι κατά >γήν 
επορεύοντο. 2. €7Γ€ΐ δβ ήσαν επί τοις Μοσσννοίκων 
όρίοις, πέμπουσιν είς αυτούς Τιμησίθεον τον Τραπε- 
ζούντιον πρόξενον οντά των Μοσσυνοίκων, ερωτώντες 
πότερον ώς δια φιλίας ή ώς δια ποΧεμίας πορεύσον- 
ται της γωρας. οι δε εϊπον οτι ου διήσοιεν επί- 
στευον <γάρ τοΐς γωρίοις. 3. εντεύθεν Χέ^ει ό Τιμη- 
σίθεος ότι ποΧέμιοί είσιν αύτοϊς οι εκ του έπέκεινα. 
και εδόκει κάΧέσαι εκείνους, ει βούΧοιντο ζυμμα-χίαν 
ποιήσασθαί' καϊ πεμφθείς ό Τιμησίθεος ηκεν ά^ων 

12. κνπαρίσσινον, Β. 

13. δε έχοντα, Ό. Ρ. Κ. δε ΟΠΙ. &. Ι). Β.— αν. Ε. Ι), εα«/, Ρ. Κ . 

2. Ιρωτωντος, α. ερωτώντες δε, β. — η ώς δια : η διά, Ε. 6. Ο. 
(ως), Β. Ρ. — δίήσοιεν, ^οοβ'δ βπίθηά. οη ΑΐΗθηβειίδ, ρ. 265 
δεήσειεν, Ι). διοίσειεν, ΟίΗθΓ Μ 88. 

3. πολέμιοι είσιν αύτοϊς : ποΧέμ. ούτοι είσιν οι, &. ϊ>. β. 



190 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 4— 11. 

τοι><? άρχοντας. 4. επει δε άφίκοντο, συνήΧθον οι 
τε τών Μοσσυνοίκων άρχοντες καϊ οι στρατηγοί των 
ΈΧΧήνων' καϊ εΧεξε μεν Έενοφών, ηρμήνευε δε 
Τιμησίθεος' 

5. ν ί2 άνδρες Μοσσύνοικοι, ημείς βουΧόμεθα δια- 
σωθήναι προς την Ελλάδα πεζη' πλοία γαρ ουκ 
εγομεν κωΧύουσι δε ούτοι ημάς ους άκούομεν ύμϊν 
ποΧεμίους είναι. β. εί ούν βούΧεσθε, εξεστιν ύμϊν 
ημάς Χαβεΐν ζυμμάγους και τιμωρησασθαι εϊ τι 
ττοτε υμάς ούτοι ήδικήκασιν, και το Χοιπόν υμών 
υπηκόους είναι τούτους. 7. ει δε ημάς αφήσετε, 
σκέψασθε πόθεν αύθις άν τοσαύτην δύναμιν Χάβοιτε 
Ιξύμμαγον. 8. προς ταύτα άπεκρίνατο 6 άρχων των 
Μοσσυνοίκων οτι καϊ βούΧοιντο ταύτα και δέχοιντο 
την ξυμμαχίαν. 9. Άγετε δή, εφη 6 Έενοφών, τι 
ημών δεήσεσθε χρήσασθαι, άν ξύμμαχοι υμών γενώ- 
μέθα, καϊ ύμεΐς τι οϊοί τε εσεσθε ημίν ξυμπράξαι 
περί της διόδου; 10. οι δε εϊπον οτι ικανοί εσμεν 
εις την χωράν εισβάΧΧειν εκ τού επί θάτερα την 
τών ύμϊν τε καϊ ήμΐν ποΧεμίων, και δεύρο ύμϊν 
πέμψαι ναύς τε και άνδρας οΐτινες ύμϊν ξνμμαχούν- 
ταί τε καϊ την όδον ήγήσονται. 

11. Έπι τούτος πιστά δόντες και Χαβόντες 
ωχοντο. καϊ ηκον ττ} ύστεραία άγοντες τριακόσια 
πΧοϊα μονόζυΧα καϊ εν εκάστω τρεις άνδρας, ών οι 

4. €λ€γ€, Ρ. 

6. ('ίτί ποτ€, Λ. Ι), β. «ι τι πώποθ\ Β. — ηδίκησαν, Β. Ρ. Κ. 
ήδικήκασιν, Ά. 

8. οτι και: και οιτϊ. Ά. 

9. τι οίοι τ€ ('σεσθί, δίερίιαη., \ν!ιΐο1ι 18 ΓοπήθοΙ οΓ ΐΐιβ 1\νο 
Μ88. Γβ&άίη§8 τί οϊβσθί ϋσ€σθαι, 3.. β. ά. β. η. αηά ποιοι τ€ 
%σ€σθ€, Ιΐιβ οίΙιβΓ Μ88. 



IV. 12—10.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. λ τ . 191 

μεν δύο εκβάντες εις τάξιν εθεντο τά όπλα, 6 δέ εις 
έμενε. 12. και οί μεν λαβόντες τα πλοία απέπλευ- 
σαν, οι δε μένοντες εξετάξαντο ώδε. έστησαν ανά 
εκατόν μάλιστα ώσπερ χοροί αντιστοιχούντες άΧλή- 
Χοις, έχοντες γέρρα πάντες Χευκών βοών δασέα, 
εικασμένα κιττοΰ πετάλω, εν δε τη δεξιά παΧτον ως 
έξάπηχυ, έμπροσθεν μεν Χόγχην έχον, όπισθεν δε 
αυτού τον ξύλου σφαιροειδές. 13. χιτωνίσκονς δε 
ενεδεδύκεσαν υπέρ γονάτων, πάχος ως Χινού στρω- 
ματοδέσμου, επι τη κεφαΧη δε κράνη σκύτινα οιαπερ 
τα ΠαφΧαγονικά, κρώβνΧον έχοντα κατά μέσον, 
εγγύτατα τιαροειδή' ειχον δε και σαγάρεις σιδηράς. 
14. εντεύθεν εξηρχε μεν αυτών εις, οι δε άΧΧοι 
πάντες επορεύοντο αδοντες εν ρυθμω, και διεΧθόντες 
διά τών τάξεων και διά τών οπλών τών 'ΕΧΧήνων 
επορεύοντο ευθύς προς τους πολεμίους επι χωρίον ο 
εδόκει επιμαχώτατον είναι. 15. ωκεΐτο δε τούτο 
προ της πόλεως της μητροπόΧεως καλούμενης αύτοϊς 
καϊ εχούσης το άκρότατον τών Μοσσυνοίκων. και 



12. εξετάξαντο, δίερη., Εηά ρβΓη&ρδ 1ί. 1. εξετάξοντο, ο. ϊ. 
εξετάζοντο, Ε. ά. β. ΐ. εξητάζοντο, η. η. Α., ννηίοη ίάοιι ηαδ ρΓθ- 
ίθΓΓοά. — ώσπερ, ε11 ίη6 Μ 88. οίον, δίερη. Ό., οπιίΐΐίη§ ώσπερ : 
οίον ίδ Γουηά ίη 6. ώσπερ οί, Β. Κ. ώσπερ (οι), Ρ. Οοπιρ. 
ΟγΐΌρδεά. 1. 6. 18., Ιο \νηίοη Ρ. ΓβίβΓδ. — αντιστοιχούντες, 866 
δαίά. — πετάλω, 866 δυίά. πεταλον : παλτόν, 866 δαί<3. παλτά. 
— όπισθεν δε (αντοΰ), Ρ. — όπ. δε, &ε.: έμπροσθεν δε τον ξύλου, 

Ά. \). ά. 6. 

13. χιτωνίσκονς, 866 δαίά. χιτώνισκος. — ενδεδνκεσαν, Ο. Β. 
Τηε οιιιίδδΐοη οί Ιηε αιι§ΐΏ6ηί; ίη Ιηίδ 16Π86, &ηά ΐη 3. εοπιροιιηά 
ν6Γ0, πια^ 1)6 άεΓβηάεα. — κρώβυλον, 866 διιίά. κρώβνλος, &ηά 
σκντινα. 

14. επιμαχώτατον, δ66 δαίά. επίμαχος 

15. ώκε'ιτο : εκείτο 80Π16 Μδ8. — (και) ε'χ. Β. 



192 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 16—20. 

περί τούτου ο πόΧεμος ην οι γαρ άεϊ τοντ έχοντες 
εδόκουν εγκρατείς είναι και πάντων Μοσσυνοίκων, 
και έφασαν τούτους ου δικαίως εχειν τούτο, άΧΧά 
κοινον ον καταΧαβόντας πΧεονεκτεϊν. 

16. εϊποντο δ' αύτοίς και των ' ΕΧΧήνων τινές, ου 
τα'χθέντες νπο των στρατηγών άΧΧά αρπαγής ένεκεν, 
ο Ι δε ποΧέμιοι π ροσ ιόντων τέως μεν ήσνχαζον επει 
δ' εγγύς εγένοντο τον χωρίου, εκδραμόντες τρέπονται 
αυτούς, καϊ άπέκτειναν συχνούς των βαρβάρων και 
των ξυναναβάντων 'ΕΧΧήνων τινάς, και έδίωκον 
μέχρι ον είδον τους " ΕΧΧηνας βοηθονντας' 17. είτα 
δε άποτραπόμενοι ωχοντο, καϊ άποτεμόντες τας 
κεφαΧάς τών νεκρών επεδείκννσαν τοις τε "ΕΧΧησι 
καϊ τοις εαυτών ποΧεμιοις, καϊ άμα εχόρευον νόμω 
τινϊ αδοντες. 18. οι δε "ΕΧΧηνες μάΧα ηχθοντο Οτι 
τους τε ποΧεμίους επεποιήκεσαν θρασντέρονς, καϊ 
οτι οι εξελθόντες "ΕΧΧηνες σύν αντοΐς επεφενγεσαν 
μάΧα οντες συχνοί, ο ονπω πρόσθεν επεποιήκεσαν 
εν ττ} στρατεία. 19. Έενοφών δε ξνγκαΧέσας τονς 
"ΕΧΧηνας είπεν, Άνδρες στ ρατιώται, μηδέν άθυμή- 
σητε ένεκα τών γεγενημένων ϊστε γαρ οτι καϊ 
αγαθόν ου μείον τον κακόν γεγένηται. 20. πρώτον 
μεν γαρ επίστασθε οτι οι μέΧΧοντες ήμϊν ήγεΐσθαι 



17. άποτρεπόμίνοι, α. Ι), ά. ε. η. — τοις (τβ), Ρ. 

18. ότι τους : «ττβι τους, Ά. Ο. ε. 

20. ηγησεσθαι, β. Β. — άφροντιστήσαντςς : άμ€~\ήσαντ€ς, &. 1). 
ά. β. η. ΤΙιβ Γ6&<ϋη§ ίη Ι\ι& ΙβχΙ δθβπΐδ Ιο ββ άείεηίίΘοΙ 1>^ ύ)β 
1(6χίοο£Γαρϊ)6Γ8, άμςλήσαντςς 1)θίη§ ΐΗβ ίηίθΓρΓβΙαίίοη. 8β6 
Ρ&ανοπη., Ηεβ^οΙιίιΐδ, άφροντιστεϊν. — ταύτα, δίερίι. : &ηά ρβΓ- 
Ιίαρδ δΟΠίβ Μ88. ταύτα, οίΗβΓ Μ88. — ξύν ήμϊν δίκην : ξύν 
οϊΐι α. Ι), ά. Ό. 



IV. 21— 23.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. V. 193 

τω οντι ποΧέμιοί είσιν οΐσπερ καϊ ημάς άνάηκη' 
έπειτα δε και των ΈΧΧηνων οι άφροντιστησαντες 
της ξύν ημϊν τάξεως καϊ ικανοί ηηησάμενοι είναι ξύν 
τοις βαρβάροις ταύτα πράττειν άπερ ξύν ήμΐν δίκην 
δεδώκασιν ώστε αύθις ήττον της ημετέρας τάξεως 
άποΧείψονται. 21. άλλ' υμάς δει παρασκευάζεσθαι 
όπως καϊ τοις φίΧοις ουσι των βαρβάρων δόξητε 
κρείττους αυτών είναι, καϊ τοις ποΧεμίοις δηΧώσητε 
ότι ούχ όμοίοις άνδράσι μαγρύνται νυν τε και οτε 
τοις άτάκτοις εμάγοντο. 

22. Ταύτην μεν οΰν την ημέραν όντως έμειναν τη 
δ' ύστεραία θύσαντες επει εκαΧΧιερήσαντο, άριστη- 
σαντες, όρθιους τους Χόχους ποιησάμενοι, καϊ τους 
βαρβάρους επί το εύώνυμον κατά ταύτα ταξάμενοι 
επορενοντο, τους τοξότας μεταξύ των λόχων [όρθιων 
όντων~\ έχοντες, υπολειπόμενους δε μικρόν του στό- 
ματος των όπΧιτών. 23. ήσαν >γάρ των ποΧεμίων 
οι εϋζωνοι κατατρεγοντες τοις Χίθοις εβαΧΧον, τού- 
τους άνέστεΧΧον οι τοξόται και πεΧτασταί. οι δ' 
άΧΧοι βάδην επορεύοντο πρώτον μεν επί το χωρίον 
άά) ου τη προτεραία οι βάρβαροι ετρεφθησαν καϊ οι 

21. δόξητζ. . . .δηλωσητε, α. ά. θ. δηΧώσητε, Ο. δο'£βτβ. . . . 
δηλώσ€Τ€, Β. Κ. Τ^θδβ 1\νο ίοητίδ &Γ6 οοηδίίΐηΐΐ^ ίηΐ6Γοίιαη§β(1 
&ΓΙθγ όπως, αηά ίΐ 18 οίϊεη άϊίΚουΙΐ Ιο άοοίάθ \νΜοΗ ϊ§ ρΓθίβι^οΙο. 

22. €καλλΐ€ρησαν, δοπίθ Μ88., \νΗΐο1ι ίδ &1δο υδβά. — όρθ. 
όντων : όντων, οτη. α. ά. β. : 6. 18 βαίά Ιο οιηίΐ όρθιων .... Ρ. 
οιηΐίδ βοΐΐι, ρει-Ηδρδ οογγθοΙΙ^ : ϋ. ΓβΙ&ΐηδ ΐΗβπι ίη ιΙιθ 1&γ§6γ 
εάίΐΐοη. 

23. ονν οπί. Ά. ο. 6. [ουν,] Ρ. εβαΧλον, τοντονς ονν άνίσ. 
Ό. Β. Ρ. Κ.: \νίΐ6ΐΗβΓ ονν βε Γθίαίηβά ογ ηοΐ, ίΐιβ εοπιπιοη 
ραηοΐυ&ΐίοη ίβ \ντοη§. 8βε V. 1. 8. — οι πελτ. Ό. Κ., οοπΙγ&γ^ 
Ιο α. ο. β., αηά ρβι-ΐι&ρδ Ιο ΧεηορΗοηΐίο αβα^ε. — (τρίφβησαν 
&. 0. ί. 1ί. έτράπησαν, Ό. Κ. 

Κ 



194 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 24— 28. 

ξύν αύτοΐς' ενταύθα γαρ οι πολέμιοι ήσαν άντιτε- 
ταημένοι. 24. τους μεν ούν πελταστάς εδέξαντο οι 
βάρβαροι και εμάγρντο, επειδή δε εγγύς ήσαν οι 
όπλΐται ετράποντο. καϊ οι μεν πελτασταί ευθύς 
εϊποντο διώκοντες άνω προς την μητρόπολιν, οι δε 
όπλΐται εν τάξει εΐποντο. 25. επει δε άνω ήσαν 
προς ταΐς της μητροπόλεως οίκίαις, ενταύθα δή οι 
πολέμιοι ομού δή πάντες γενόμενοι έμάγοντο καϊ 
εξηκόντιζον τοις παλτοΐς, καϊ άλλα δόρατα έχοντες 
παγέα μακράς οσα άνήρ αν φέροι μόλις, τούτοις 
επειρώντο άμύνεσθαι εκ χειρός. 26. €7Γ€ί• δε ούχ 
ύφίεντο οι "Ελληνες, αλλ* όμόσε εχωρουν, εφενγον 
οι βάρβαροι καϊ εντεύθεν ελιπον άπαντες το χωρίον. 
ό δε βασιλεύς αυτών ό εν τω μόσσυνι τω έπ άκρου 
ωκοδομημένω, ον τρέφουσι πάντες κοινή αυτού μέ- 
νοντα καϊ φυλ,άττουσιν, ουκ ήθελεν εξελθεΐν, ουδέ οι 
εν τω πρότερον αϊρεθέντι χωρίω, άλλ' αυτού σύν 
τοις μοσσύνοις κατεκαύθησαν. 27. οι δε "Ελληνες 
διαρπάζοντες τά χωρία εΰρισκον θησαυρούς εν ταΐς 
οίκίαις άρτων νενη μένων πατρίους, ως εφασαν οι 
Μοσσύνοικοι, τον δε νέον σΐτον ξύν ττ} καλάμτ) 
άποκείμενον ήσαν δε ζειαϊ αϊ πλεΐσται. 28. και 
δελφίνων τεμάχη εν άμφορεύσιν εύρίσκετο τεταρι- 

25. παχέα : παλτία, α. Ι), ο. 

26. εφευγ χωρίον, &. εφυγον .... άπαντα Χιπόντες 

τ. χ. Ό. Β. Ρ. Κ. — φυλάττουσι, Βπιηοΐί'δ θΐιιβηά. ΑροΙΙ. 
Κηοά. II. 1030. φνλάττοντα, Μ88., Β., \νηο ίη ηίδ ηοΐβ 
αρρΓονρδ Ιη.6 οοΓΓθοίίοη. — ουδέ ό, α. β. — μοσυνοίκοις ογ μοσ- 
συνοίκοις, Ά. Ο. ά. 6. 

27. πατρίους οπί. δΐΐίά., (866 νενημενην), &ηά ϋ.8.8 περυσινών 
ΐη&ΐ6£ΐά : περυσινών, ηοί, ίοαηά ίη ΐηε 0681; Μ88., ίβ ρυΐ Ιηιιδ 
[περυσινών] \>γ Β. Ρ. Κ. 



IV. 29—33.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. Υ. 195 

χευμενα καϊ στεαρ εν τεύχεσι των δελφίνων, ω 
εχρώντο οι Μοσσύνοικοι καθάπερ οι "ΕΧΧηνες τω 
εΧαίω' 29. κάρυα δε 67τ2 των άνωηαίων ην ποΧΧά 
τα πΧατέα ουκ έχοντα διαφυην ούδεμίαν. τούτω 
και πΧείστω σίτω εχρώντο εψοντες καϊ άρτους όπ- 
τώντες. οίνος δε ηύρίσκετο ος άκρατος μεν οξύς 
εφαίνετο είναι υπό της αύστηρότητος, κερασθεις δε 
ευώδης τε και ηδύς. 

30. Οι μεν δη "ΕΧΧηνες άριστησαντες ενταύθα 
επορεύοντο εις το πρόσω, παραδόντες το χωρίον τοις 
ξυμμαχήσασι των Μοσσυνοίκων. όπόσα δε και 
άΧΧα ιταρηεσαν χωρία των ξύν τοις ποΧεμίοις όντων, 
τα εύπροσοδώτατα οι μεν εΧειπον, οι δε εκόντες ττροσ- 
εχώρουν. 31. τα δέ πΧεΐστα τοιάδε ην των χωρίων, 
άπεϊχον αί πόΧεις άπ' άΧΧηΧων στάδια όγδοήκοντα, 
αί δε πΧεϊον αί δε μείον άναβοώντων δε άΧΧήΧων 
ζυνήκουον εις την ετεραν εκ της ετέρας πόΧεως' 
ούτως ύψηΧή τε καϊ κο'ιΧη η χώρα ην. 32. €7Γ€ί. δέ 
πορευόμενοι εν τοις φιΧοις ήσαν, επεδείκνυσαν αύτοΐς 
παϊδας των εύδαιμόνων σιτευτούς, τεθραμμένους 
καρύοις εφθοΐς, άπαΧούς καϊ Χευκούς σφόδρα, και ού 
πόΧΧού δέοντας ϊσους το μήκος καϊ το πΧάτος είναι, 
ποικίλους δε τα νώτα καϊ τά έμπροσθεν πάντα 
εστιγμένους άνθεμιον. 33. εζήτουν δε καϊ ταΐς 

28. τ(νχ(σί. δββ 8υΐά. τςνχςα. 

29. τούτω: τούτων, 3.. β., ρβΐΊΐδρδ ΐΐΐβ Π^ίΐΙ Γβ&<ϋη§. — ηνρί- 
σκ(το, Ά. 0. ο. Ο. εύρίσκ. Ό. Ρ. Κ. 

30. €1$ το πρόσω : τον πρόσω, Γ. §. Η. ί. 1ί. 1. Α. Β. Κ. 8εε 
1.3.1. 

32. σιτευτούς, δεβ ΡοΙΙαχ, Οηοιη&5ΐ. Ι. 233.; VI. 36.— 
πολν, 6. β. — άνθίμιον. 8θθ Ηθδ^οΐι. : διιίά. : ιστάμενα άν- 
θεμια, 0. Ο. Ο. έστε-γμςνα άνθωμια, Ά. 



196 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 34— V. 2. 

εταίραις αις ηγον οί "Ελληνες εμφανώς ξυγγίγ- 
νεσθαί' νόμος γαρ ην ούτος σφισι. Χευκοί δε 
πάντες οί άνδρες καϊ αϊ γυναίκες. 34. τούτους 
ελεγον οί στρατευσάμενοι βαρβαρωτάτους διεΧθεΐν 
καϊ πλείστον των ' ΕλΧηνικών νόμων κεχωρισμενους. 
εν τε γαρ οχλω όντες εποίουν άπερ αν άνθρωποι εν 
ερημιά ποιήσειαν, [αΧΧως δε ουκ αν τοΧμωεν^] μόνοι 
τε δντες όμοια επραττον άπερ αν μετ αΧΧων οντες, 
διεΧεγοντό τε εαυτοϊς και εγελων ε'φ' εαυτοΐς και 
ώρχονντο εφιστάμενοι οπον τύχοιεν ώσπερ άλλοις 
επώεικνύμενοι. 

V. Δια ταύτης της χώρας οί "Ελληνες, διά τε 
της πολέμιας καϊ της φιλίας, έπορεύθησαν οκτώ 
σταθμούς, και άφικνούνται εις Χάλυβας. ούτοι 
ολίγοι ήσαν και υπήκοοι των Μοσσυνοίκων, καϊ 6 
βίος ην τοις πΧείστοις αυτών από σώηρείας. εν- 
τεύθεν άφικνοΰνται εις Τιβαρηνούς. 2. ή δε των 
Τιβαρηνών χώρα πολύ ην πε&ινωτέρα, και χωρία 
είχεν επί θαΧάττη ήττον ερυμνά. και οί στρατηγοί 
εχρτ)ζον προς τα χωρία προσβάΧΧειν και την στρα- 
τιάν όνηθήναί τι, καϊ τα ξένια ά ήκε παρά Τιβαρη- 
νών ουκ εδεχοντο, άλλ' επιμεΐναι κεΧεύσαντες εστε 

34. απερ αν : αν ηοί ίη Μ88., »ηά άυβ Ιο δοηβείει•. 8εβ 
Ευδίίΐΐη. οη ϋίοη^β. Ρεπ6§. 1. 766 — αλλω?. . . .τολμακν οιώ. 
λ. Ι), θ. ΕαδΙαίη. : ίηβδβ τνοΓοΙδ αρρβ&Γ Ιο οθ άώ υηπίθ&ηίη^ 
ίηδβΓίίοη, — μςτ άλλων οντά : αλλήλων, Ά. 0. ά. 6. η. Ιόντα, 
Μ8δ. οντά, ίηβ αΙΐβΓ&ΐΐοη οϊ Εθίιηοΐ&ν. ΕιΐδΙαΐη. ίη Ιηβ 
ραΓαρηι^δθ οί* Ιηίδ ρ&88&§6 (1. 766.) ΓβΙαίηδ μ*τ αλλήλων 
ίόντζς. 

1. όκτω: τμάς, &. 8β6 ΌίοάοΓ. XIV. 30.: ηβ όΐοβδ ηοΐ 
Πίβηΐίοη ΙΠΘ Χάλυβες. 

2. ονηθηναι. δββ δΐΐίά. — παρ. (των) Τι/3. Β. Ρ. των ΟΠ1. 
0.. Ι). — 'ίστ αν βονλβνσαιντο, α. (στ αν βουλενσωνται, θ. 



V. 3—8.] ΑΝΑΒΑδΙδ. V. 197 

βουΧεύσαιντο εθύοντο. 3. και ποΧΧα, καταθυσάν- 
των τέΧος άπεδείξαντο οι μάντεις πάντες γνώμην 
δτι ούδαμη προσίοιντο οι θεοί τον πόΧεμον. εντεύ- 
θεν δη τα ξένια εδέξαντο, και ως δια φιλίας πορευ- 
όμενοι δύο ημέρας άφίκοντο εις Κοτύωρα πόΧιν 
ΈΧΧηνίδα, Ζινωπέων αποίκους, οντάς δ' εν τύ} Τι- 
βαρηνών χώρα. 

4. Μέχρι ενταύθα επέζευσεν ή στρατιά. πΧήθος 
της καταβάσεως της όδοΰ από της εν ΒαβυΧώνι 
μάχης άχρι εις Κοτύωρα σταθμοί εκατόν εϊκοσι 
δύο, παρασάγγαι εξακόσιοι και είκοσι, στάδιοι μύ- 
ριοι και όκτακισχίΧιοι και εξακόσιοι, χρόνου πΧήθος 
οκτώ μήνες. 5. ενταύθα έμειναν ημέρας τετταράκοντα 
πέντε, εν δε ταύταις πρώτον μεν τοις θεοΐς εθυσαν, 
και πομπας εποίησαν κατά έθνος έκαστοι των 'ΕΧ- 
Χήνων, και αγώνας γυμνικούς. 6. τα δ' επιτήδεια 
εΧάμβανον τα μεν εκ της ΠαφΧαγονίας, τά δ' εκ των 
χωρίων των Κοτυωριτών ου γαρ παρεΐχον άγοράν^ 
ούδ' εις το τείχος τους άσθενούντας εδέχοντο. 

7. Έι> τούτω έρχονται εκ Σινώπης πρέσβεις, 
φοβούμενοι περί των Κοτυωριτών της τε πόΧεως, 
ην γαρ εκείνων και φόρους εκείνοις εφερον, και περί 
της χώρας, Ότι ηκουον δτ)ουμένην. καϊ εΧθόντες εις 
το στρατόπεδον ελεγον προηγόρει δε Έκατώννμος 
δεινός νομιζόμενος είναι Χέγειν 8. "Επεμψεν ημάς, 

3. €νΤ€νθ(ν δί, 3. 

4. δνο οπι. Ι). 

5. τεσσαρ. Ά. Ό. Β. Ρ. — (και) πεντ. Ρ. 

6. κοτνωρντων, 3.. 

7. εν (δβ), Ρ. δβ οπι. α. ο. β. — προηγόρεί. 866 δυίά. 

8. έπεμψαν, 3• — νικάτε, Ά.0• ενικάτε, Β. Ρ. Κ. — ^κονσα- 
μ*ν, Λ. \). 



198 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 9—14. 

ώ άνΒρες στρατιώται, ή τών 2ινωπεων πόλις επαι- 
νεσοντάς τε υμάς οτι νικάτε "Ελληνες οντες βαρβά- 
ρους, έπειτα δε καϊ ξυνησθησο μένους οτι Βιά πολλών 
τε καϊ Βεινών ως ημείς άκούομεν πραγμάτων σεσωσ- 
μένοι πάρεστε. 9. άξιούμεν δε "Ελληνες οντες καϊ 
αυτοί ύφ' υμών όντων Ελλήνων αγαθόν μεν τι 
πάσχειν, κακόν δε μηΒέν ούΒε γαρ ήμεΐς υμάς ούΒέν 
πώποτε ύπήρξαμεν κακώς ποιούντες. 10. Κοτυω- 
ρίται δε ούτοι είσϊ μεν ημέτεροι άποικοι, και την 
•χωράν ημείς αύτοϊς ταύτην παραΒεΒώκαμεν βαρβά- 
ρους άφελόμενοΐ' Βιδ καϊ Βασμδν ημΐν φέρουσιν ούτοι 
τεταγμένον και Κερασούντιοι καϊ Τραπεζούντιοι 
ώσαύτως' ώστε ο, τ ι αν τούτους κακόν ποιήσητε η 
^ινωπεων πολις νομίζει πάσχειν. 11. νυν δε άκού- 
ομεν υμάς εϊς τε την πολιν βία, παρεληλυθότας 
ενίους σκηνούν εν ταϊς οΐκίαις, καϊ εκ τών χωρίων 
βία λαμβάνειν ών αν Βέησθε ου πείθοντας. 12. 
ταϋτ ούν άξιοΰμεν ει δε ταύτα μη ποιήσετε, ανάγκη 
ημΐν καϊ Κορύλαν και Παφλαγόνας καϊ άλλον όντινα 
αν Βυνώμεθα φίλον ποιεΐσθαι. 

13. Προς ταύτα άναστας αενοφών υπέρ τών 
στρατιωτών ειπεν, Ήμεΐς δε, ώ άνΒρες ϋινωπεΐς, 
ήκομεν άγαπώντες οτι τά σώματα Βιεσωσάμεθα και 
τά δπλα' ου γαρ ην Βυνατδν άμα τε χρήματα άγειν 
και φερειν και τοις πόλεμίοις μάχεσθαι. 14. και 



11. βία λαμβ. α. Ι), ά. β. η. ; &ιιΙ Ό. Β. Ρ. Κ. οω. βία. 

12. ταυτ ουν .... μη ποιήσετε, 3.. ταυτ ουν ουκ .... ταύτα 
ποιήσετε, Ό. Ρ. Β. Κ. : ουκ οπι. α. Ι), ά. β. ΊΊιε Γ6ίκϋη§ οί α. 

Γ6ίθΓ8 10 § 9. 

13. τά χρήμ> 3. Β. 



V. 15—20.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. V. 199 

νυν επει εις τάς ( ΕλΧηνίδας πόλεις ήλθομεν, εν 
Τραπεζούντι μεν, παρεΐχον γαρ ήμΐν άγοράν, ώνού- 
μενοι εϊχομεν τα επιτήδεια, και άν& ων ετίμησαν 
ήμας και ξένια έδωκαν τή στρατιά, άντετιμώμεν 
αυτούς, και ει τις αύτοΐς ψιλός ην των βαρβάρων, 
τούτων άπειχόμεθα' τους δε πολεμίους αυτών εφ* 
ους αυτοί ήγοΐντο κακώς εποιούμεν όσον δυνάμεθα, 
15. ερωτάτε δε αυτούς οποίων τινών ημών ετυχον 
πάρεισι γαρ ενθάδε ους ήμΐν ηγεμόνας δια φιλίαν ή 
πόλις ξυνεπεμψεν. 16. οποί δ' αν ελθόντες άγοράν 
μη εχωμεν, αν τε εις βάρβαρον γήν αν τε εις Ελλη- 
νίδα, ούχ ΰβρει άλλα άνάγκτ) Χαμβάνομεν τα επι- 
τήδεια. 17. καϊ Καρδούχους και Ταόχους και 
ΧαΧδαίους καίπερ βασιΧέως ούχ υπηκόους οντάς 
όμως καϊ μάΧα φοβερούς οντάς πολεμίους εκτησά- 
μεθα δια το ανάγκην είναι λαμβάνειν τα επιτήδεια, 
επει άγοράν ού παρεΐχον. 18. Μάκρωνας δε κα'ιπερ 
βαρβάρους οντάς, επει άγοράν οΐαν εδύναντο παρεΐ- 
χον, φίλους τε ενομίζομεν είναι και βία ούδεν ελαμ- 
βάνομεν τών εκείνων. 19. Κοτυωρίτας δε, οϋς 
υμετέρους φάτε είναι, ει τι αυτών είλήφαμεν, αύτοϊ 
αίτιοι είσιν' ού γαρ ώς φίλοι προσεφεροντο ήμΐν, 
άλλα κλείσαντες τάς πύλας ούτε είσω εδεχοντο 
ούτε εξω άγοράν επεμπον ητιώντο δε τον παρ* ύμ,ών 
άρμοστήν τούτων αίτιον είναι. 20. δ δε λέγεις βία, 
παρελθόντας σκηνοΰν, ήμεΐς ήξιοΰμεν τους κάμνον- 
τας εις τάς στέγας δέζασθαι' επει δε ούκ άνεωγον 

14. και (μην) βι τις, Α. Ρ. Κ. 

7,8. Μάκ. δ«τ γβ, Β. Κ. (γί), Ρ. 

19. φίλιοι, Β. Κ. — ττροσβφ. ήμΐν οπί. Ε. 5. 



200 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 21—25. 

τά? πύλας, χι ημάς εδέχετο αυτό το -χωρίον ταύττ) 
είσελθόντες άλλο μεν ουδέν βίαιον εποιήσαμεν, 
σκηνοΰσι δ' εν ταΐς στέγαις οι κάμνοντες τα 
εαυτών δαπανώντες' καϊ τάς πύλας φρονροϋμεν, 
όπως μη επι τω ύμετέρω αρμοστή ώσιν οι κάμ- 
νοντες ημών, άλΧ ε'φ' ήμΐν $ κομίσασθαι όταν 
βουλώμεθα. 21. οι δε άλλοι, ως οράτε, σκηνον- 
μεν υπαίθριοι εν τή τάξει, παρεσκενασμένοι, αν 
μεν τις εν ποιή, άντενποιεΐν, αν δε κακώς, άλέξ- 
ασθαι. 22. α δε ήπείλησας ώς ην ύμΐν δοκή 
Κορύλαν και Παφλαγόνας ξνμμάχους ποιήσεσθε 
εή> ημάς, ημείς δε ην μεν ανάγκη τ) πολεμήσομεν 
και άμφοτέροις' ήδη γαρ και άΧλοις πολλαπλασίοις 
υμών επολεμήσαμεν αν δε δοκή ήμΐν και φίλον 
ποιήσομεν τον Παφλαγόνα. 23. άκούομεν δε αυτόν 
και επιθυμεΐν της υμετέρας πόλεως καϊ χωρίων των 
επιθαλαττίων. πειρασόμεθα οΰν συμπράττοντες 
αυτω ων επιθυμεί φίΧοι γίγνεσθαι. 

24. Έκ τούτου μάλα μεν δήλοι ήσαν οι ξνμπρέσ- 
βεις τω Έκατωνύμω γαλεπαίνοντες τοις είρημένοις" 
παρελθών δ' αυτών άλλος ειπεν οτι ου πόλεμον 
ποιησόμενοι ήκοιεν, άλλα επιδείξοντες οτι φίλοι 
είσί. καϊ ξενίοις, ην μεν ελθητε προς την %ινω- 
πέων πόλιν, εκεί δεξόμεθα, νυν δε τους ενθάδε κελεύ- 
σομεν διδόναι α δύνανται" δρώμεν γαρ πάντα αληθή 
όντα α λέγετε. 25. εκ τούτον ξένια τε επεμπον οι 
Κοτυωρΐται και οι στρατηγοί τών Ελλήνων εξενιζον 

22. ποιήσασθαι, Ε. Ι), ά. ί. 1ί. 1. Α. — ποιήσομ€ν, β. ά. β, η. 
ποιησωμ€ν, Ά. — αν δε : ην δε, Β. : — δοκ#, ήμΐν Β. Ρ. 

23. τών χωρ. Ι). Β. 



VI. ι__4.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. V. 201 

τους των Ζινωπέων πρέσβεις, και προς αλλήλους 
πολλά τε καϊ φιλικά διελέγοντο, τά τε άλλα καϊ 
περί της λοιπής πορείας επυνθάνοντο ων έκάτεροι 
εδέοντο. 

VI. Ταύτη μεν τή ήμερα τούτο το τέλος εγένετο. 
τύ) δε ύστεραία ξυνέλεξαν οι στρατηγοί τους στρα- 
τιώτας, και εδόκει αύτοίς περί της λοιπής πορείας 
παρακαλέσαντας τους ^ινωπέας βουλεύεσθαι. είτε 
γαρ πεζή δέοι πορεύεσθαι, χρήσιμοι αν εδόκουν είναι 
οι 2ινωπεΐς' έμπειροι γάρ ήσαν της Παφλαγονίας• 
εϊτε κατά θάλατταν, προσδεΐν εδόκει Ζινωπέων 
μόνοι γαρ αν εδόκουν ικανοί είναι πλοία παρασγεΐν 
άρκουντα τή στρατιά. 2. καλέσαντες ουν τους 
πρέσβεις ξυνεβουλεύοντο, και ήξίουν "Ελληνας 
οντάς "Ελλησι τούτω πρώτον καΧώς δέχεσθαι τω 
εΰνους τε είναι και τά κάλλιστα ξυμβουλεύειν. 

3. Άναστάς δε Έκατώνυμος πρώτον μεν άπελο- 
γήσατο περί ου ειπεν ώς τον Παφλαγόνα φίΧον 
ποιήσοιντο, οτι ουχ ώς τοις "Ελλησι ποΧεμησόντων 
σφών εϊποι, άλλ' οτι εξόν τοις βαρβάροις φίΧους 
είναι τους "Ελληνας αιρήσονται. επεϊ δε ξυμβου- 
Χεύειν εκέλευον, επευξάμενος ώδε είπεν. 4. Ει μεν 
ξνμβουλεύοιμι ά βέλτιστα μοι δοκεΐ είναι, πολλά 



25. των Ίιν. : των οιώ. Ά. β. — φιλικά, 3.. \). ά. 6. η. έπιτη- 
δίΐα, Ό. Β. Ρ. Κ. : βΐΐΗβΓ \νΐ11 άο, βυΐ ίΗθ 1)€8ΐ Μ 8 8. ρΓείβΓ 
φιλικ. : επιτήδεια ΐδ ιιηοΙ)]60ΐϊοηαΙ)ΐ6, 38 ϊάτ 33 ΐΗθ βεηδβ ίβ οοη- 
οβΓηβά. 8εβ Ο^Γορ3εά. IV. 1. 12., Ιο \τΗίο1ι 8. ΓβίβΓδ. — άν*- 
πννθάνοντο, 3. Β. — και ων, Β. Ρ. Κ. καϊ ΟΙΏ. 3. 3ηά ΟίΗθΓδ. 

1. δεαι : «δόκεί, 3. β. 6. — οι Σινωπ. ηγούμενοι, Ό. Κ. \_ηγον- 
μίνηι], Β. Ρ. ηγούμενοι ΟΠΓΙ. 3. Ι), θ. — μόνοι γαρ αν : 3. 5.6. 

2. κάλλιστα, 3. ά. 6. η. βέλτιστα, Ώ. Ρ. 

κ 5 



202 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 5—8. 

μοι κάγαθα γένοιτο" ει δε μη, τάναντία. αύτη γαρ 
ή ιερά ξυμβουλη λεγομένη είναι δοκεΐ μοί παρεΐναΐ' 
νυν μεν γαρ δη αν μεν ευ ξυμβουλεύσας φανώ, πολ- 
λοί εσεσθε οι επαινούντές με, αν δε κακώς, πολλοί 
εσεσθε οι καταρώμενοι. 5. πράγματα μεν οΰν οΙδ* 
οτι πολύ πλείω εξομεν, εάν κατά θάλατταν κομί- 
ζησθε' ημάς γαρ δεήσει τα πλοία πορίζειν ην δε 
κατά γην στέλλησθε, υμάς δεήσει τους μαχόμενους 
είναι. 6. όμως δε λεκτέα α γιγνώσκω' έμπειρος 
γάρ ειμί και της χώρας των Παφλαγόνων και της 
δυνάμεως, έχει γαρ αμφότερα, καϊ πεδία κάλ- 
λιστα καϊ ορη ύψηλότατα' 7. και πρώτον μεν 
οίδα ευθύς χι την είσβολήν ανάγκη ποιείσθαί' ου 
γαρ εστίν άλλτ] η % τα κέρατα του ορούς της 
οδού καθ* έκάτερά εστίν υψηλά, α κρατεΐν κατέ- 
χοντες καϊ πάνυ ολίγοι δύναιντ αν τούτων δε κατε- 
χομένων ούδ' αν οι πάντες άνθρωποι δύναιντ αν 
διελθεΐν. ταύτα δε καϊ δείξαιμι αν, εϊ μοί τίνα βού- 
λοισθε ξυμπέμψαι. 8. έπειτα δε οίδα καϊ πεδία 
οντά, καϊ ιππείαν ην αυτοί οι βάρβαροι νομίζουσι 
κρείττω είναι άπάσης της βασιλέως ιππείας. και 
νυν ούτοι ου παρεγένοντο βασιλεΐ κάλοΰντι, άλλα 

4. * αγαθά* Ρ. — νυν μίν, Ά. Ι). Β. /χεζ/ΟΠί. Ό. Ρ. Κ. — πολ. 
£σ€σθς : π. έσονται, α. Ι). 6. Κ. ; αηά 3,§αίη, Ζσονται, β. εσβσ- 
θαι, Ά. 

5. κατά γην, Ε. , κ. γης, Ό. 8β6 Τΐΐαο^ά. VII. 28., ίίΐθ 
αοοαδ. Ϊ8 Ιΐιβ Γ6§υ1εΐΓ υβα^β. 

6. χωρ. της Παφλαγ. 3,. — γαρ [τ] χωρα\, Β. γαρ η χωρά, 
Κ. η χώρ. ΟΙΏ. α. Ι).. θ. 

7. ή §: η ΟΠ1. 3,. 6. : Β. 0ΟΠΐρ&Γ68 Ι. 6. 9. ίοΓ α δίΐηίΐΕΓ 
κακοφωνία. 

8. ην. . , . ίππείας ονα. 3,. Ι), β. 



VI. 9—11.] ΑΝΑΒΑ5Ι3. V. 203 

μείζον φρονεί 6 άρχων αυτών. 9. ει δε και δυνηθείτε 
τά τε ορη κΧέψαι ή φθάσαι Χαβόντες, καϊ εν τω 
πεδίω κράτησαν μαχόμενοι τους τε ιππείς τούτων 
καϊ πεζών μυριάδας πΧεΐον ή δώδεκα, ήξετε επί τους 
ποταμούς, πρώτον μεν τον Θερμώδοντα, εύρος τριών 
πΧέθρων, ον χαΧεπόν όίμαι διαβαίνειν άΧΧως τε καϊ 
ποΧεμίων ποΧΧών μεν έμπροσθεν όντων, ποΧΧών δε 
όπισθεν επομένων δεύτερον δ' Ύ Ιριν, τρίπΧεθρον 
ωσαύτως, τρίτον δ' "ΑΧυν, ου μείον δυοΐν σταδίοιν, 
ον ουκ αν δύναισθε άνευ πΧοίων διαβήναΐ' πΧοΐα δε 
τις εσται 6 παρέχων ; ως δ' αΰτως καϊ 6 Παρθενιος 
άβατος, εφ' ον εΧθοιτε αν, ει τον "ΑΧυν διαβαίητε. 
10. ε<γώ μεν οΰν ου χαΧεπην ύμΐν είναι νομίζω την 
πορείαν άΧΧα, παντάπασιν αδύνατον, αν δε πΧέητε, 
εστίν ενθένδε μεν εις Σινώπην παραπΧεύσαι, εκ 
Σινώπης δε εις ΉράκΧειαν εξ ΉρακΧείας δε οΰτε 
πεζτ} ούτε κατά θάΧατταν απορία" ποΧΧά <γαρ και 
πΧοΙά εστίν εν ΉρακΧεία. 

1 1 . Έπεϊ δε ταύτα εΧεξεν, οι μεν ύπώπτευον φι- 
Χίας ένεκα της ΚορύΧα Χέηειν καϊ γάρ ην πρόξενος 
αύτω' οι δε και ως δώρα Χηψόμενον διά την ξνμ- 
βουΧην ταύτην' οι δε ύπώπτευον και τούτου ένεκα 
Χέ<γειν ως μη πεζτ} ίόντες την Σινωπέων τι χώραν 
κακόν έργάζοιντο. οι δ' ούν "ΕΧΧηνες εψηφισαντο 



9. ην δννηθήτς, Ρ. Κ. — πολλών μεν: μεν ΟΙΤ1. α. Ι), β. — ^Ιριν : 
Ύίγρην, &. β. Ύίγριν, ά. η. Εαδίαΐΐι. οη Οΐοη^β. ΡβΠ6§. 1. 984. 
ίουηά Ύίγριν αίβο ίη Ιιΐβ οοργ. 8εβ Αιτίαη. Ρβπρί. Ροηί. Ειιχ. 
3ηά 8ιγε6ο, ρ. 556. 0&8αυΐ). — μείω, β. — δύναισθε, 8. δννησθε, 
Μ88. — "Αλνν (τούτον), διαβαίητε, Β. Ρ. τούτον ΟΥΆ. &. Ι). 

11. πεζοί οντά, \). ά. πεζή οντες, 3.. — χώραν κακ. «, 
Β. Ρ. Κ. 



204 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 12—1 

κατά θάλατταν την πορείαν ποιεΐσθαι. 12. μετά 
ταύτα Έενοφών ειπεν, *Ω, %ινωπεΐς, οι μεν άνδρες 
χίρηνται πορείαν ην ύμεΐς ξυμβουλεύετε' οΰτω δε 
εχεί' €ΐ μεν πλοία εσεσθαι μέλλει ικανά ώς αριθμώ 
ενα μη καταλείπεσθαι ενθάδε, ημείς αν πΧέοιμεν ει 
δε μέλΧοιμεν οι μεν καταλείψεσθαι οι δε πλεύσεσθαι, 
ουκ αν εμβαίημεν εις τα πλοία. 13. γιγνώσκομεν 
γαρ οτι, οπού μεν αν κρατώμεν, δυναίμεθ' αν και 
σώζεσθαι καϊ τα επιτήδεια εχειν' ει δε που ήττους 
των πολεμίων ληφθησόμεθα, εΰδηλον δη οτι εν 
άνδραπόδων χώρα εσόμεθα. 14. άκούσαντες ταύτα 
οι πρέσβεις εκέλενον πεμπειν πρέσβεις, καϊ πεμ- 
πουσι Καλλίμαχον Αρκάδα, καϊ Αρίστωνα Αθη- 
ναΐον, καϊ %αμολαν Αχαιόν. και οι μεν ωχοντο. 

15. Έν δε τούτω τω χρόνω Έενοφώντι, όρώντι 
μεν όπλίτας ποΧλονς των Ελλήνων, όρώντι δε και 
πελταστάς πολλούς καϊ τοξότας και σφενδονήτας 
και ιππέας δε, και μάλα ήδη δια την τριβήν Ικανούς, 
οντάς ο εν τω Ιΐοντω, ενσα ουκ αν απ ολίγων 
χρημάτων τοσαύτη δύναμις παρεσκευάσθη, καλόν 
αύτω εδόκει είναι καϊ χώραν καϊ δύναμιν τη Ελλάδι 
προσκτήσασθαι πόλιν κατοικίσαντας. 16. και γε- 
νέσθαι αν αύτω εδόκει μεγάλη, καταλογιζόμενα) τό 
τε αυτών πλήθος καϊ τους περιοικούντας τον Πόντον. 

12. μελ. πλοί. εσεσθ. Β. — ως αριθμώ Μ88. αρ. ώί, ^Υβίδίζθ, 
&η υηηβο6δ8Σΐΐ7 δΙίβΓαίϊοη, ίο11ο\νβά &γ ϋ. Β. Ρ. Κ. ΟοπψίΐΓβ 
ΙΪ€Γθά. III. 6. και εν. . . .αριθμώ. — ημείς αν 7τλε. Ι ημείς δε 
πλε'. αν, Β.Κ. ημείς (δ') αν πλέοιμεν, Ρ. ; Ίί 18 (ΙοίΐβίΓυΙ ΐί α. β. 
Ιιανε δε. Οοπιρ. IV. 1,2. V. 5, 22. 6, 20. 

13. ληφθ.: όφθησόμεθα, Ά. — ενδηΧον δε, &. . 

15. όρων. δε πολ. πελτ. Β. — (καϊ) χωρ. Ρ. 

16. αν οηΐ. α. 6. — καλέσας, &. \). παρακαλ. Ό. Ρ. Β. Κ. 



VI. 17—20.] ΑΝΑΒΑ5Ι3. V. 205 

και επί τούτοις εθύετο πριν τινι ειπείν των στρατιω- 
τών Ζιλανόν καΧέσας τον Κύρου μάντιν ηενόμενον 
τον Άμβρακιώτην. 17. <5 δε %ιλανός δεδ^ώς• μη 
ηένηται ταύτα και καταμείντ) που ή στρατιά, εκφέρει 
εις το στράτευμα Χό<γον οτι Έενοφών βούΧεται κατα- 
μειναι την στρατιαν και πόΧιν οικίσαι και έαυτω 
όνομα και δύναμιν περιποιήσασθαι. 18. αυτός δ' 6 
ΖιΧανός εβούΧετο οτι τάχιστα εις την 'ΕΧΧάδα 
άφικέσθαί' οΰς ηάρ πάρα Κύρου εΧαβε τρισχιΧίους 
δαρεικούς οτε τάς δέκα ημέρας ήΧήθευσε θυόμενος 
Κύρω, διεσεσώκει. 19. των δε στρατιωτών, επει 
ήκουσαν, τοις μεν εδόκει βέΧτιστον είναι καταμεΐναι, 
τοις δε ποΧΧοΐς ου. Τιμασίων δε 6 Δαρδανεύς καϊ 
Θώραξ 6 Βοιώτιος προς εμπόρους τ ίνας παροντας 
των ΉρακΧεωτών και ^ινωπέων Χέηουσιν, οτι ει μη 
εκποριούσι τ ρ στρατιά μισθόν ώστε εχειν τα επιτή- 
δεια εκπΧέοντας, οτι κινδυνεύσει μεΐναι τοσαύτη 
δύναμις εν τω Πόντω' βουΧεύεται ηάρ Έενοφών καϊ 
ημάς παρακαλεί, επειδαν εΧθτ) τα πΧοΐα, τότε ειπείν 
εξαίφνης τη στρατια' 20. Άνδρες, νυν μεν όρώμεν 
υμάς απόρους οντάς και εν τω άπόπΧω εγειν τα. 

17. "γίνηται, &. Ι), θ. καταμςίντ], 3.. 1). γένοιτο .... κατα- 
μ€ΐνείς, Β. — έσφερεί) Ά. Ι). Θ. Οοπφ. 29. (ξήνεγκε. — βουλεύ- 
(ται, Κ. Κ. — οικησαι, Ά. 6. ί. ξ. \ΐ. ί. &. 1. ; ίΐΐθ 1\νο ίοΠΏ3 ΟΤβ 
οοηδί&ηΐΐγ οοαίουηάβά. 

18. δτβ : οτι, &. 

19. ό Δαρδαι/. ΟΠ1. 3. Ι), β. — έμπ. μίν τιν. 3. \). β. Β. — Ήρα- 
κλειωτώϊ/, 3. &1νν3^5. -*- έξευποριούσι, α. Ι), ά. θ. η. Β., \νΗΐοΙι Ρ. 
π§1ιΐ1^ οοηάοππίδ 38 3 1)3γΙ)&γοιι3 ίοτνα.. 

20. υμάς : Γ//χά$•, Ι). 8. Ό. Β. Ρ. Κ. — καϊ ώί, 3.. Ι), ά. ώρ, ΟΠ1. 
Β. Κ. (ώί), Ρ. — πλοία * δ<! * Ρ•, Ιΐιβ \νΗο1β δθπίθηοβ 1α6θϋΓ3 
υηάβΓ δΟΓηε άείβοί ; ίΗβ ίίΓδΙ οπη αν βονλησθ€ πΐΆγ ββ εαίεΐ^ 
οπήΐΐρά, 6υΙ Ιΐιΐδ ίβ ηοι οηου§Η. Οοιηρ. V. 6. 12. 



206 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. -21— 24. 

επιτήδεια καί ώς οϊκαδε άπελθόντας ονήσαί τι τους 
οίκον εϊ δε βούλεσθε της κύκλω χώρας περί τον 
Πόντον οικουμένης εκλεξάμενοι οπτ) αν βούλησθε 
κατασχεΐν, και τον μεν εθέλοντα άπιέναι οϊκαδε, τον 
δε εθέλοντα μένβιν αυτού, πλοία δ' ύμΐν πάρεστιν, 
ώστε οπη αν βούλησθε εξαίφνης αν επιπέσοιτε. 

21. Άκούσαντες ταύτα οι έμποροι άπήγγελλον 
ταΐς πόλεσί' ξυνεπεμψε δ' αύτοΐς Τ ι μασιών 6 Δαρ- 
δανεύς Εύρύμαχόν τε τον Δαρδανία καϊ Θώρακα τον 
Βοιώτιον [τα αυτά] ταύτα ερούντας. ^ινωπεΐς δε 
και Ήρακλεώται ταύτα άκούσαντες πέμπονσι προς 
τον Τιμασίωνα, και κελεύουσι προστατεύσαι λα- 
βόντα χρήματα όπως εκπλεύση ή στρατιά. 22. ό 
δέ άσμενος άκουσας εν ξυλλόγω των στρατιωτών 
όντων λέγει τάδε. Ου δει προσέχειν τί} μονή, ώ 
άνδρες, ούδε της Ελλάδος ούδεν περί πλείονος 
ποιεΐσθαι. ακούω δε τινας θύεσθαι επί τούτω ούδ' 
ύμΐν λέγοντας. 23. υπ ισχνού μαι δε ύμΐν, αν εκ- 
πλέητε, άπο νουμηνίας μισθοφοράν παρεξειν κυζικη- 
νον έκάστω του μηνός' και άξω υμάς εις την Τρωάδα, 
ένθεν καϊ είμι φυγάς, και υπάρξει ύμΐν ή εμή πόλις' 
έκόντες γάρ με δέξονται. 24. ήγήσομαι δε αύτος 
εγώ ένθεν πολλά χρήματα λήψεσθε. έμπειρος δε 
είμι της Αίολίδος καϊ της Φρυγίας καϊ της ΤρωάΖος 
καί της Φαρναβάζου αρχής πάσης, τά μεν δια το 



21. ό Δαρδ. : ό οπι. α. Ι), [ό Ααρδ.], Β.—τά αυτά οπι. α. ? Ι). 
6. — [ταΰτα] άκ. Ρ. — [τόι>] Ίιμασ. Ρ. : α. Ι). ηανβ τόν. 

22. τη μον. Ά. τη ΟΠΙ. Ό. Ρ. Κ. 

23. υπάρ. υμάς, α. Ο. ά. 6. Οοπίρ. Ι. 1.4. 

24. τά μίν. — τά δε, α. 0. β. της μεν. . . .της δε, Ό. 



VI. 25—28.] ΑΝΑΒΑδΙδ. V. 207 

εκείθεν είναι, τα δε δια τό ξυνεστρατεύσθαι εν αντί) 
συν ΚΧεάρχω τε καϊ ΑερκυΧΧίδα. 

25. Άναστάς 8ε αύθις Θώραξ 6 Βοιώτιος, ος αεί 
περί στρατηηίας Έενοφώντι εμάχετο, εφη, εΐ εξέΧ- 
θοιεν εκ του Πόντου, εσεσθαι αύτοΐς Χερρόνησον 
χώραν καΧην καϊ εύδαίμονα ώστε τω βουΧομένω 
ενοικεΐν, τω δε μη βουΧομένω άπιεναι οϊκαδε. ηεΧοϊον 
δε είναι εν τη Ελλάδα ούσης χώρας ποΧΧής καϊ 
άφθονου εν τη βαρβάρων μαστεύειν. 26. έστε δ' 
αν, εφη, εκεί ηενησθε, κά/γώ καθάπερ Τίμασίων 
ύπισχνούμαι ύμΐν την μισθοφορίαν. ταύτα δε εΧεηεν 
ε/δώ? α Τιμασίωνι οι ΗρακΧεώται καϊ οι ^ινωπεΐς 
ύπισχνούντο ώστε εκπΧεΐν. 27. ό δε Έενοφών εν 
τούτω ε'σιγα. άναστάς δέ ΦιΧησιος και Λύκων οι 
Αχαιοί ελεγον ως δε^νόν εϊη Ιδία μεν Έενοφώντα 
πείθειν τε καταμένειν, και θύεσθαι υπέρ της μονής 
μη κοινούμενον τη στρατιά, είς δέ τό κοινόν μηδέν 
άηορεύειν περί τούτων, ώστε ηναηκάσθη 6 Έενο- 
φών άναστήναι καϊ ειπείν τάδε. 28. Εγώ, ώ άνδρες, 
θύομαι μεν, ώς οράτε, όπόσα δύναμαι καϊ ύπερ 
υμών καϊ ύπερ εμαυτοΰ, όπως ταύτα τιτ/χάνω καϊ 
Χε<γων καϊ νοών καϊ πράττων, όποια μέΧΧει ύμϊν 
τε κάΧΧιστα καϊ άριστα εσεσθαι καϊ εμοί. καϊ 
νυν εθυόμην περί αυτού τούτου, ει άμει,νον 
εϊη άρχεσθαι Χεηειν είς υμάς καϊ πράττειν περί 

25. ξένων εμηχανάτο, 3,. β. ά. Είνοφώντι δΐ€μάχςτο, β. 1.— 
τω δε μη βουλ. : μη ΟΠ1. 3.. ά. β. 8βΟ § 20. 

26. μισθοφορίαν, &. 6. 6. -ράν, Ό. Β. Ρ. Κ. — νπισχνονντο, 
Α. 6. ά. θ. ς. έπαγγέλλοιντο, \ΐ. ΐ. 1^. 1. έπαγγέλοιντο, Β. Ρ. Κ. 
δβθ Ηβδγοίΐίυδ, νπισχνεΐται. 

27. [μή κοιν. τ. στ.], Ρ. Κ. 



208 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 29—32. 

τούτων, ή παντάπασι μηδέ άπτεσθαι του πράγ- 
ματος. 29. %ιΧανός δε μοι 6 μάντις άπεκρίνατο 
το μεν μέγιστον, τα ιερά καΧά ειναΐ' ηδει γάρ καϊ 
εμε ουκ άπειρον οντά διά το αεί παρεϊναι τοις ίεροΐς• 
ελε£ε 8ε οτι εν τοις ίεροϊς φαίνοιτό τις δόλος καϊ 
επιβουΧη έμοί, ως άρα γιγνώσκων οτι αυτός επε- 
βούλευε διαβάΧΧειν με προς υμάς. εξήνεγκε γάρ 
τον Χόγον ως εγώ πράττειν ταύτα διανοοίμην ήδη ου 
πείσας υμάς. 30. εγώ δε ει μεν εώρων άποροΰντας 
υμάς, τουτ άν εσκόπουν αφ* ου αν γένοιτο ώστε 
Χαβόντας υμάς πόΧιν τον μεν βουΧόμενον άποπΧεΐν 
ήδη, τον δε μη βουΧόμενον επεϊ κτήσαιτο Ικανά 
ώστε καϊ τους εαυτού οικείους ώφεΧησαί τι. 31. 
ε'-π-εΐ δε ορώ ύμΐν και τα πΧοΐα πέμποντας Ήρα- 
κΧεώτας καϊ ^ινωπεΐς ώστε εκπΧεΐν, και μισθόν 
υπ ισγνου μένους ύμΐν άνδρας από νουμηνίας, καλόν 
μοι δοκεΐ είναι σωζόμενους ένθα βουΧόμεθα μισθόν 
της πορείας Χαμβάνειν, και αυτός τε παύομαι εκείνης 
της διανοίας, και όπόσοι προς εμε προσήεσαν λέ- 
γοντες ως χρή ταύτα πράττειν, άναπαύσασθαί φημι 
γρηναι. 32. οΰτω γαρ γιγνώσκω' όμου μεν όντες 
ποΧΧοϊ, ώσπερ νυνϊ, δοκεΐτε άν μοι καϊ έντιμοι είναι 
καϊ εχειν τά επιτήδεια' εν γαρ τω κρατεΐν εστί καϊ 
το Χαμβάνειν τά τών ^ττόι/ων Βιασπασθέντες δ' 
άν, καϊ κατά μικρά γενομένης της δυνάμεως, οΐττ 



29. ήδη γάρ, 3,. ηδη γάρ, Β. 

31. πορείας, β. η. ποριάς, ς. απορίας, ά. ο. (1. β. Γ. §. ο. 
σωτηρίας, Ο. Β. Κ. — πανομ. Ά. β. [άνα~\πανομ. Β. άναπαύ. 
Κ. — πανεσθαι, Ό. άναπανσεσθαι, Ά. β. Κ. άναπαύσασθαί, Β. 
\ανα\πανσασθαι, Ρ. 



VI. 33— 36.] ΑΝΑΒΑδΙδ. V. 209 

αν τροφή ν δύναισθε Χαμβάνειν ούτε χαίροντες αν 
άπαΧΧάξαιτε. 33. δοκεΐ οΰν μοι άπερ ύμΐν, εκ- 
πορεύεσθαι εις την Ελλάδα, καϊ εάν τις με'ινη, η 
άποΧιπών [τινα\ Χηφθη πρϊν εν άσφαΧεΐ είναι παν 
το στράτευμα, κρίνεσθαι αυτόν ως άδικουντα. καϊ 
οτω δ ο κει, εφη, ταύτα, άράτω την χείρα, άνέτειναν 
άπαντες. 

34. Ό δέ ΖιΧανος εβόα καϊ επεχείρει Χέγειν ώς 
δίκαιον εϊη άπιεναι τον βουλόμενον. οι δε στρα- 
τιώται ουκ ήνείχοντο, άλλ' ήπειΧουν αύτω οτι ει 
Χήψονται άποδιδράσ κοντά, την δίκην επιθήσοιεν. 
35. εντεύθεν επεϊ έγνωσαν οι Ήρακλεωται οτι εκ- 
πΧεΐν δεδογμενον εϊη κα\ Έενοφων αύτος επεψηφικώς 
ειη, τά μεν πΧοΐα πέμπουσι, τά δε χρήματα α ύπέσ- 
χοντο Τιμασίωνι και Θώρακι εψευσμενοι ήσαν της 
μισθοφορίας. 36. ενταύθα δε εκπεπΧηγμενοι ήσαν 
και εδεδοίκεσαν την στρατιάν οι την μισθοφορίαν 
ύπεσχημένοι. παραΧαβόντες οΰν ούτοι και τους 
α,ΧΧους στρατηγούς οις άνεκοινοΰντο α πρόσθεν 
επραττον, πάντες δ' ήσαν πΧην Νέωνος του Άσιναίου, 
ος Χειρισόφω ύπεστρατψ/ει' Χειρίσοφος δε οΰπω 
παρην έρχονται προς Έενοφωντα, και Χεγουσιν οτί 
μεταμεΧοι αύτοΐς, και δοκοίη κράτιστον είναι πΧεΐν εις 



32. άπαλλά&τε, Ε. Ι), θ. Κ. 8ββ II. 5, 10, 13. 

33. μείντ) ή ' μεν η, 3,. Ι), β. η. — τινά ΟΠ1. 3.. Ι), β. Π. 

34. έπιθήσειεν, 3.. έπιθήσοι, {. §. Η. ί. 1ί. 1. Α. 866 «τ«5• 
θ(ν, \?ΜοΗ ίοΐΐο^νδ. 

35. μισθοφορίας, α. Ι). Β. -ρσ?, ϋ. Ρ. [τ. μισθοφοράς] Κ. 

36. ςντανθα δε: δε 0Π1. Κ. — ε'δεδει'κεσαι/, Ε. * εδεδι'εσαν, * 
Ρ. Κ. — άιχκοινωντο, ο., ο. άνίκοινονντυ, β. άνακεκοίνιαντΟ) 
Ό• Β. Ρ. Κ. — μεταμελοίη, Ο. Ι), ς. 



210 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 37— VII. 5. 

Φασιν, επεϊ πλοία εστί, και κατασγείν την Φα- 
σιανών χωράν. 37. ΑΙήτου δε υίιδοΰς ετύγχανε 
βασιλεύων αυτών. Έενοφών δε άπεκρ'ινατο ότι 
ουδέν αν τούτων εϊποι εις την στρατιάν ύμεΐς δε 
ξυλλεξαντες, εφη, ει βούλεσθ^ λέγετε. ενταύθα 
άποδείκνυται Τιμασίων 6 Ααρδανεύς γνώμην ουκ 
εκκλησιάζειν, άλλα τους αύτοΰ εκαστον λοχαγούς 
πρώτον πειράσθαι πείθειν. καϊ απελθόντες ταύτ 
εποίουν. 

VII. Ταντα ουν οι στρατιώται άνεπύθοντο [τά] 
πραττόμενα. και 6 Νέων λέγει, ώς Έενοφών άναττε- 
πεικώς τους άλλους στρατηγούς διανοείται άγειν 
τους στρατιώτας εξαπατήσας πάλιν εις Φάσιν. 2. 
άκούσαντες δ' οι στρατιώται χαλεπώς εφερον, καϊ 
ξύλλογοι εγίγνοντο καϊ κύκλοι ζυνίσταντο, και μάλα 
φοβεροί ήσαν μη ποιήσειαν οία καϊ τους των Κόλχων 
κήρυκας εποίησαν καϊ τους άγορανόμους' όσοι γαρ 
μή εις την θάλατταν κατέφυγον κατέλεύσθησαν. 
3. επεϊ δε ησθάνετο Έενοφών, εδοξεν αύτω ώς τά- 
χιστα ζυναγαγεϊν αυτών άγοράν, καϊ μη εάσαι 
ξυΧλεγηναι αύτομάτους' καϊ εκελευσε τον κήρυκα 
ξυλλέγειν άγοράν. 4. οι δ' επεϊ του κήρυκος ήκου- 
σαν, ξυνέδραμον και μάλα ετοίμως. ενταύθα Έενο- 
φών τών μεν στρατηγών ου κατηγορεί, οτι ήλθον 
προς αυτόν, λέγει δε ώδε. 

5. ' Ακούω τίνα διαβάλλειν, ώ άνδρες, εμε ώς εγώ 

37. νίδους, α. Β. Κ. — ουκ *κ. : ουκ, α. Ι). Ο. 6. *μη* Ρ. 

1. τά πραττ. α. Ι). 6. τά, οπι. ϋ. Ρ. Κ. 

2. γάρ, οπι. α. β. β. [γάρ], Β. Ρ 

3. ό &€νοφ. Β. Κ. 



VII. 6— 9.] ΑΝΑΒΑδΙδ. V. 211 

άρα εξαπατήσας υμάς μεΧΧω άηειν εις Φάσιν. ακού- 
σατε ούν μου προς θεών, και εάν μεν εγώ φαίνωμαι 
άδικεΐν, ου χρη με ενθένδε άπεΧθεΐν πρϊν αν δώ 
δίκην αν δ' ύμΐν φαίνωνται άδικεΐν οι εμε διαβάΧ- 
Χοντες, ούτως αύτοΐς γρήσθε ώσπερ άξιον, 6. ύμεΐς 
δ', εφη, ϊστε δήπου όθεν ηΧιος άν'ισχει και όπου 
δύεται, και οτι εάν μεν τις εις την Ελλάδα μέΧΧη 
ίεναι, προς εσπεραν δει πορεύεσθαί' ην δε τις βού- 
Χηται εις τους βαρβάρους, τοΰμπαΧιν προς εω. 
εστίν ούν όστις τούτο αν δύναιτο υμάς εζαπατησαι 
0)5 ηΧιος ενσεν μεν ανισγει, ουεται οε ενταυσα, ενυα 
δε Βύεται, άν'ισγει δ' εντεύθεν ; 7. άλλα μην καϊ 
τούτο <γε επίστασθε οτι βορέας μεν εξω του Πόντου 
εις την Ελλάδα φέρει, νότος δε εϊσω εις Φασιν, και 
Χέζετε, όταν βορράς πνέη, ώς καλοί πΧοΐ είσιν εις 
την Ελλάδα, τούτο ούν εστίν όπως τις αν υμάς 
εξαπατησαι ώστε εμβαίνειν οπόταν νότος πνετ) ; 8. 
άλλα γάρ οπόταν <γαΧήνη $ εμβιβώ. ουκ ούν εγώ 
μεν εν ενι πΧοίω πΧεύσομαι, ύμεΐς δε τούΧάχιστον 
εν εκατόν ; πώς αν ούν εγώ ή βιασαίμην υμάς ξύν 
εμοϊ πΧεΐν μη βουΧομενους ή εξαπατήσας άηοιμι; 
9. ποιώ δ' υμάς εξαπατηθεντας καϊ καταηοητευθεν- 
τας ύπ 1 εμού ηκειν εις Φάσιν καϊ δη άποβαίνομεν 

5. άδικί'ιν .... άδικων, Ε. Ι). άδικων .... άδικονντ^ς, Ρ. Κ. 
πιΟΓβ ίη ΕοοοΓάαηοβ \νίΐΗ οοιτιπιοη ιΐ3&§6. 

6. οπού, Ε. Ι), οποί, Ρ. Κ. — (αν δ« τις, Ρ. — ό ήλιος, Κ. — 
ίνθ(ν μεν, Ε. ί. ζ. %νθα μεν, Ό.—ίίνθα δ*, 8ϋ1ΐ3βΓ. Ζνθεν δ(', 
ϋ. Οοπφ. ΗβΓοά. II. 142. 

7. και Χεγεται, ά. Ι)• ά. — πντ}, Ε. — πΧόοι, Ε. Β. 

8. γαρ νμάς οπόταν, Β. Ρ. χιμάς οπί. Ε. Ι). ά. 6. — πΧενσονμαι, Κ. 

9. και δή και, Ό. Β. Ρ. Κ. ; ΐΐΐθ ΙεϊΙθγ καϊ Ε. οππίδ. — *Γϊ 
[νμάς], Ρ. ίίϊ νμάς, Κ. — *4Γ ανηρ, Ό. Ρ. Κ. «£? οπι. ε. Ι). 6. 



212 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 10—13. 

€^9 την γώραν <γνώσεσθε Βήπου οτι ουκ εν τη Έ\- 
\άΒι εστε' και εγώ μεν εσομαι 6 εξηπατηκώς εις, 
ύμεϊς δε οι εξηπατημένοι εγγύς μυρίων έχοντες οπ\α. 
πώς αν ουν άνηρ μαΚΧον Βοίη Βίκην τ) οΰτω περί 
αυτού τ€ καϊ υμών βου\ευόμενος ; 10. αλλ' ούτοί 
είσιν οι λόγοί, ανδρών και ηλιθίων κάμοϊ φθονούντων, 
οτι ε'γώ υή> υμών τιμώμαι. καίτοι ου δικαίως γ' αν 
μοι φθονοΐεν τίνα γαρ αυτών ε'γώ κώΚύω ή λέγειν 
€Ϊ τις τι αγαθόν δύναται εν ύμΐν, ή μάγεσθαι ει τις 
εθελει ύπερ υμών τε καϊ εαυτού, ή εγρηγορεναι περί 
της υμετέρας ασφαλείας επιμέλόμενον ; τί γαρ, 
άρχοντας αίρουμενων υμών ε'γώ τινι εμποΒών είμι ; 
παρίημι, άρχετω' μόνον αγαθόν τι ποιών υμάς φαι- 
νεσθω. 11. αλλά γαρ εμοϊ μεν αρκεί περί τούτων 
τα είρημενα' ει δε τις υμών ή αύτος έξαπατηθηναι 
αν οϊεται ταύτα ή αΧλον εξαπατήσαι ταύτα, λέγων 
Βιδασκετω. 12. όταν δε τούτων αλις εχητε, μη 
άπελθητε πριν αν άκούσητε οίον ορώ εν τη στρατιά 
άρχόμενον πράγμα' ο ει επεισι καϊ εσται οίον ύπο~ 
δείκνυσιν, ώρα ήμΐν βου\εύεσθαι ύπερ ημών αυτών 
μη κάκιστοι τε καϊ αΧσγιστοι άνδρες άποφαινώμεθα 
καϊ προς θεών καϊ προς ανθρώπων καϊ φί\ων καϊ 
ποΧεμίων 13. άκούσαντες δε ταύτα οι στρατιώται 



10. (πιμελονμενον, β. (\. επιμελον μένους, α. \νίΐΗ ον ονβΓ 
ους. — μόνον βι αγαθόν τι, &. Ο., αβ [{φαίνεται \νβΓ6 §θίη§ Ιο ίοΐ- 
Ιονν. — τί γάρ ; Β. Ρ. 

11. οϊηται, β. 

12. αν ογπ. α. Ι)., οοπΙγ&γ^ Ιο οοιτβοί 118&&Θ. — φίλιων, Β. — 
πολεμίων, καϊ καταφρονηθώμεν. Β. Ρ. Κ. : και καταφ. ΟΠ1. &. 
β. 6. 



VII. 14—17.] ΑΝΑΒΛδΙδ. V. 213 

έθαυμασάν τε ο,τι εϊη καϊ λέγειν εκέΧευον. εκ τού- 
τον άρχεται πάλιν, Έπίστασθέ που οτι χωρία ην 
εν τοις δρεσι βαρβαρικά, φίλια τοις Κερασουντίοις, 
όθεν κατιόντες τίνες καϊ ίερεΐα επώλουν ήμΐν και 
άΧλα ων είχον, δοκοΰσι δε μοι και υμών τίνες εις το 
εηηυτάτω χωρίον τούτων ελθόντες άηοράσαντές τι 
πάλιν εΧθειν. 14. τούτο καταμαθών ΚΧεάρετος 6 
Χοχαηος οτι καϊ μικρόν εϊη και άφύΧακτον δια το 
φίΧιον νομίζειν είναι, έρχεται επ' αυτούς της νυκτός 
ως πορθήσων, ούδενι ημών ειπών. 15. Βιενενόητο 
δε, ει Χάβοι τόδε το χωρίον, εις μεν το στράτευμα 
μηκέτι εΧθειν, είσβάς δε εΐ9 πλοΐον εν ω ετύγχανον 
οι ξύσκηνοι αυτοί) παραπλέοντες, καϊ ενθεμένος ει τι 
Χάβοι, άποπΧέων οϊχεσθαι εξω του Πόντου, και 
ταύτα ξυνωμοΧόγησαν αύτω οι εκ του πΧοίου σύσ- 
κηνοι, ώς ε'γώ νυν αισθάνομαι. 16. παρακαΧέσας 
ονν όπόσους επειθεν η<γεν επί τό χωρίον, πορευό- 
μενον δ' αυτόν φθάνει ήμερα γενομένη, καϊ ξνστάντες 
οι άνθρωποι από Ισχυρών τόπων βάΧΧοντες και 
παίοντες τόν τε ΚΧεάρετον άποκτείνουσι καϊ τών 
άΧΧων συχνούς, οι δε τίνες καϊ εις Κερασούντα 
αυτών άποχωροϋσι. 17. ταύτα δ' ην εν τη ήμερα 
χΐ ήμεΐς Βεύρο εξωρμώμεν πεζή' τών δε πλεόντων ετι 



13. ο,τι, 3. Ο. τι, Ρ. — πάλ. ίΚθεϊν : πάλ. άπηλθον, 3. \). ά. 
Ό. πάλ. άπ(λθ(ϊρ, ϋοη. Ρ., ίΐιε Γθ3άίη§ οία. 5. ά. ίβ ρβιΊΐ3ρδ 
Ιΐΐθ Ιπαε οηθ. 

14. (της), Ρ. 

15. τοδί, α.5. β. (τόδβ), Ρ. τόδί, οιώ. Κ. — εϊσβάς, 3. Ι). 6. 
ίμβάς, Ό. Β. Κ. ; βοΐΗ αάιτιίδδίοίθ. — [τό] πλοϊορ Β. — «χ τ. πλ. 
ε. 0. ά. 6. η. (ν τώ πλοί'ω, Ρ. 

17. τταοαπλβό^τωι/, 3. 0. 6. Β. 



214 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 18—21, 

τίνες ήσαν εν Κερασούντι, οΰπω άνηγμένοι. μετά 
τούτο, ώς οι Κερασούντιοι Χέγουσιν, άφικνούνται 
των εκ του χωρίου τρεΐς άνδρες των γεραιτερων προς 
το κοινον το ήμετερον χρτ/ζοντες εΧθεϊν. 18. €7Γ€ί- δ' 
ημάς ου κατέΧαβον, προς τους Κερασουντίους εΧεγον 
οτι θαυμάζοιεν τι ήμΐν δόξειεν εΧθεϊν επ αυτούς. 
επεϊ μεντοι σφεΐς Χέγειν, εφασαν, οτι ουκ άπο κοινού 
γένοιτο το πράγμα, ήδεσθαι τε αυτούς και μέΧΧειν 
ενθάδε πΧεΐν, ώς ήμΐν Χεξαι τά γενόμενα, και τους 
νεκρούς κεΧεύειν αυτούς θάπτειν Χαβόντας [τους 
τούτου δεομένους^] 19. των δ' άποφυγόντων τίνες 
'ΕΧΧήνων ετυχον ετι οντες εν Κερασούντί' αισθό- 
μενοι δε τους βαρβάρους όπου εϊεν αυτοί τε ετόΧ- 
μησαν βάΧΧειν τοις Χίθοις, και τοις α,ΧΧοις παρεκε- 
Χεύοντο. καϊ οι άνδρες άποθνήσκουσι τρεις οντες οι 
πρέσβεις καταΧευσθέντες. 20. επει δε τούτο 
εγενετο, έρχονται προς ημάς οι Κερασούντιοι και 
Χέγουσι το πράγμα* καϊ ημείς οι στρατηγοί άκού- 
σαντες ήχθόμεθά τε τοις γεγενημενοις, και εβουΧευό- 
μεθα ξύν τοις Κερασουντίοις όπως αν ταφείησαν οι 
των 'ΕΧΧήνων νεκροί. 21. συγκαθήμενοι δ' 'έζωθεν 
των οπΧων εξαίφνης άκούομεν θορύβου ποΧΧού, Παΐε 
παΐε, βάΧΧε βάΧΧε. καϊ τάχα δή όρώμεν ποΧΧούς 
προσθέοντας Χίθους έχοντας εν ταΐς χερσί, τους δε 

18. σφβΐί λεγβιι/, οπι. Ε. Ι), ά. 6. σφεϊς λβγ. Γ. §. ί. Κ. 1. 
δοηεεί. σφάς \*γ. οΙηβΓ Μ88. Β. Ρ. λέξαι : λέξααν, βοπιβ 
Μ88. — τους τούτων δβο/χ. δοπίθ Μ88. ; οπι. Ι), ά. 6. 

19. τινάς Έλλ. τνχύν %τι οντάς, Ά. \). ά. θ. Κ. — όν. €1. Ά. 1>. 
όποι ειεν, 6. οποί 'ίοκν, Ό- Β. Ρ. Κ. 

20. όπως, &. \). 6. * πως*, Ρ. 

21 . ϊξω, Ά. — προθέοντας, Ά. 6. 



VII. 22— 27.] ΑΝΑΒΑδίδ. V. 215 

και αναιρούμενους. 22. και οι μεν Κερασούντιοι ως 
αν και εωρακότες το παρ εαυτοΐς πράγμα, δείσαντες 
άπογωρούσι προς τα πΧοϊα. ήσαν δε νή Δία καΧ 
ημών οι εδεισαν. 23. έ'γωγε μην ήΧθον προς αυτούς 
και ήρώτων ο,τι εστί το πράγμα, των δε ήσαν μεν 
οϊ ούΒεν ηδεσαν, όμως δε Χίθους είχον εν ταΐς γερσίν. 
επεϊ δε είδότι τινι επετυχον, λέγει μοι οτι οι άηορα- 
νόμοι δεινότατα ποιοΰσι το στράτευμα. 24. ε'ν 
τούτω τις δρα τον άγορανόμον ΖήΧαρχον προς την 
θάλατταν αποχωρούντα, και άνέκρα<γεν οι δε ώ? 
ηκουσαν, ώσπερ ή συδς αγρίου ή εΧάφου φανέντος 
ϊενται 67τ' αυτόν. 25. οι δ' αν Κερασούντιοι ώς 
εΖδον ορμώντας καθ* αυτούς, σαφώς νομίζοντας επί 
σφάς ϊεσθαι, φεύγουσι Βρόμω καϊ εμπίπτουσιν εις 
την θάΧατταν. ξυνεισεπεσον δε και ημών αυτών 
τίνες, και επνίγετο όστις νεϊν μη ετύηγανεν επιστα- 
μένος. 26. καϊ τούτους τι δοκεΐτε ; ήδίκουν μεν 
ούδεν, εδεισαν δε μη Χύττα τις ώσπερ κυσϊν ήμΐν 
εμπεπτώκοι. ει οΰν ταύτα τοιαύτα εσται, θεάσασθε 
οία η κατάστασις ήμΐν εσται της στρατιάς. 27. 
υμεΐς μεν οι πάντες ουκ εσεσθε κύριοι ούτε άνεΧέσθαι 
πόΧεμον ω αν βούΧησθε ούτε καταΧύσαι, ίΒία δε ό 



22. ησ. δ' 'ίνδη\οι κάί ημών οι, &. Ι), ά. 6• — οί κ. ημ. Β• 

23. €7τ. 8( [καϊ], Β. 67Γ. δε και, Κ. 

24. [και] εν, Β. κα\ £ν, Κ. 

25. σφάς: σφαγάς, 0. η. ο. — 'ίεσθαι : γίνεσθαι, 3. \). ά. 
€. η. 

26. δοκ. δύσαι δηλονότι δεϊσαι μεν ουδέν, Ε. Ι), ά. δοκ. δεϊσ- 
δη\6ν. ηδίκουν μεν ουδέν, 6. — εμπεπτώκει, 1ί., Άϊ\ά ί. \νίΐ!ΐ οι 
\νπηβη ονβΓ ιΐιβ βη&1 β^ΐΐ&βΐβ, \νΜο1ι ΐ8 ρΓοοαβΙ^ ύιβ ύφιΐ 
Γ6&(ϋη§. δεβ Μαΐίΐι. Ογ. Ογ&πι. § 520. 5. 



216 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 28— 32. 

βουΧό μένος άξει στράτευμα εφ' ο,τι αν θέΧτ). καν 
τίνες προς υμάς ΐωσι πρέσβεις ή ειρήνης δεόμενοι ή 
αΧΧου τίνος, κατακτε'ιναντες τούτους οι βουΧόμενοι 
ποιησουσιν υμάς των λόγων μη άκοΰσαι των προς 
υμάς Ιόντων. 28. έπειτα δε ους μεν αν ύμεΐς 
άπαντες εΧησθε άρχοντας, εν ουδεμία χωρά έσονται, 
όστις δ' αν εαυτόν εΧηται στρατηγόν και εθέΧη 
Χέγειν ΒάΧλε βάΧΧε, ούτος εσται ικανός και άρχοντα 
κατακανεΐν, καϊ ίδιώτην ον αν υμών εθέΧη άκριτον, 
ήν ώσιν οι πεισόμενοι αύτω, ώσπερ και νυν εγένετο. 
29. οία δε ύμιν και απεπράχασιν οι αυθαίρετοι 
ούτοι στρατηγοί σκεψασθε. ΖήΧαρχος μεν γαρ ό 
άγορανόμος ει μεν αδικεί υμάς, οϊχεται άποπΧέων ου 
δούς ύμιν δίκην ει δε μη αδικεί, φεύγει εκ του στρα- 
τεύματος δείσας μη αδίκως άκριτος άποθάνη. 30. οι 
δε καταΧεύσαντες τους πρέσβεις διεπράξαντο ύμιν 
μόνοις μεν των ( ΕΧΧήνων εις Κερασούντα μη άσφα- 
Χές είναι αν μη συν ίσχύϊ άφικνεΐσθαί' τους δε 
νεκρούς ους πρόσθεν αυτοί οι κατακανόντες εκέΧευον 
θάπτειν, τούτους διεπράξαντο μηδέ ξύν κηρυκίω ετι 
άσφαΧες είναι άνεΧέσθαι. τίς γαρ εθεΧήσει κήρυξ 
ίέναι κήρυκας άπεκτονώς ; αλλ* ημείς Κερασουντίων 
θάψαι αυτούς εδεήθημεν. 31. ει μεν ούν ταύτα 
καΧώς εχει 9 δοξάτω ύμιν ίνα ώς τοιούτων εσομένων 
κα\ φυΧακήν ιδία ποιήστ] τις, και τα ερυμνά ύπερ- 
δέξια πειράται έχων σκηνούν. 32. ε* μέντοι ύμιν 

27. η αλλ. τιν. : (ΐναι ους τινας, Ά. \). 6. — κατακτειί'αντες, &. 
6. κατακανόντςς, Ό. κατακαίνοντ^ς, Κ. 

29. γαρ, οπκ α. Ι), θ, 

30. άφικνησθΐ, Ι). 6. Κ. άή>ικνάσ&(, α. &. ί. 1ί. Ι Α. 



Υ1Ι.33— VIII. 1.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. V. 217 

δοκεϊ θηρίων άλλα μη ανθρώπων είναι τα τοιαύτα 
έργα, σκο7Γ€Ϊτ€ παύλάν τίνα αυτών ει δε μη, προς 
Διός πώς ή θεοΐς θύσομεν ήδεως ποιούντες έργα 
άσεβη, ή πολεμίοις πώς μαγούμεθα, ην αλλήλους 
κατακαίνωμεν ; 33. πόλις δε φίλια τις ημάς δέξεται, 
ήτις αν όρα τοσαύτην άνομίαν εν ήμΐν ; άγοράν δε 
τις άξει θαρρών, ην περί τα μέγιστα τοιαύτα εξ- 
αμαρτάνοντες φαινώμεθα ; ου δε δ?) πάντων οίόμεθα 
τεύξεσθαι επαίνου, τίς αν ημάς τοιούτους όντας 
επαινεσειεν ; ημείς μεν γαρ οΖδ' οτι πονηρούς αν 
φαίημεν είναι τους τα τοιαύτα ποιούντας. 

34. Έκ τούτου άνιστάμενοι πάντες ελεγον τους 
μεν τούτων άρξαντας δούναι δίκην, τού δε λοιπού 
μηκέτι εξείναι ανομίας άρζαΐ' εαν δε τις άρξη, άγεσ- 
θαι αυτούς επί θανάτψ τους δε στρατηγούς εις 
δίκας πάντας κατάστησαν είναι δε δίκας και ει τι 
άΧλο τις ήδίκητο εξ ου Κύρος άπέθανε' δικαστάς 
δε τους λοχαγούς εποιήσαντο. 35. παραινούντος 
δε Έενοφώντος και τών μάντεων συμβουλευόντων, 
εδοξε και καθήραι το στράτευμα. καϊ εγενετο 
καθαρμός. 

VIII. "Εδοξε δε καϊ τους στρατηγούς δίκην νποσ- 
χείν τού παρεληλυθοτος χρόνου, και διδόντων Φι- 
\ησιος μεν ώφλε και ΈανθικΧής της φυλακής τών 



32. πως αν η θ. θνσωμεν, 3.. 6. — [τοΐ?] πολ. Β. Ρ. τοις π. Κ. 

34. αγ. βπί θαν : ίθΓ αγςσθαι, Ε. ά. Ηανβ αγασθαι, 6. αρξασ- 
θαι, η. άρξεσθαι : αηά ίθΓ θανάτω, πιοδί Μ88. Ιι&νβ θανάτου, \νίί!ι 
&ηά \νΐΐβουΙ «τί : θανάτω, 1. Α. Οοηιρ. Ι. 6. 10. 

35. καϊ καθ. : καί, οπι. &. β. — καθαρμός: καθαρά, β. ε. 
καθηραι, &.. 



218 ■ ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 2— β. 

γαυλικών χρημάτων το μείωμα είκοσι μνάς, Σο- 
φαίνετος δε, ότι άρχων αίρεθεϊς κατημέλει, δέκα 
μνάς. Ξενοφώντος δε κατηγόρησαν τίνες φάσκοντες 
παίεσθαι νττ αύτου, και ως υβρίζοντος την κατή- 
γορίαν εποιουντο. 2. καϊ 6 Ξενοφών άναστας εκέ- 
Χευσεν ειπείν τον πρώτον λέξαντα που καϊ επλήγη. 
6 δε αποκρίνεται," Οπου καϊ τω ριγεί άπώλΧύμεθα 
καϊ χιών πλείστη ην. 3. 6 δε εΐπεν, Άλλα μην καϊ 
χειμώνας γε δντος οίον λέγεις, σίτου δε επιλελοι- 
πότος, οϊνου δε μηδ* όσφραίνεσθαι παρόν, υπό δε 
πόνων ποΧλών άπαγορευόντων, πολεμίων δε επο- 
μένων, ει εν τοιούτω καιρώ ΰβριζον, ομολογώ καϊ 
τών όνων ύβριστότερος είναι, οΐς φασϊν υπο της 
ύβρεως κόπον ουκ εγγίγνεσθαι. 4. όμως δε καϊ 
λεξον, εφη, εκ τίνος επληγης. πότερον ητουν σε 
τι καϊ επεί μοι ουκ ε'δ/δω§ επαιον ; άλλ' άπήτουν, 
αλΧα περϊ παιδικών μαχόμενος, άλλα μεθύων επα- 
ρωνησα ; 5. επεϊ δε τούτων ούδεν εφησεν, επήρετο 
αυτόν ει όπλιτεύοι. ουκ εφη. πάλιν ει πελτάζοι. 
ουοε τουτ εφη, αλλ ημιονον ελαυνειν ταχύ εις υπο 
τών συσκηνων ελεύθερος ων. 6. ενταύθα Βή ανα- 
γιγνώσκει αυτόν καϊ ηρετο, *Η συ εϊ 6 τον κάμνοντα 

1. γανλιτικών, 801Ώ6 ίηίεποΓ Μ88. αηά Ιΐιβ ζΤ3.τηπ\ΆτΊο.η 
ΒεΙνΙίβΓ'δ ΑηεοάοΙ. Ι. 230. γανλόν. 

2. άναστάς, Ό. Β. Ρ. Κ., ΟΓΠ. Ά. \). 6. — τ. πρώτον πρώτον, 
Ό., &υΐ α. Ι), ο. ά. θ. οππί οηε πρώτον, 3ηά ίΐ ίδ θΓ&8βά ίη ρ. 

3. αλλά μην αλλά χ. Ά. — παρόντος, δΟΠίβ ΐηΓθΠΟΓ Μ88. Κ. — 
κόπον : τόπον, Ά. 6. ά. — £γγίν€σθαι, Β. Ρ. 

4. όπως, &. 5. — σε τι, Ά. τι σε, Ρ. Κ. — μοί, α. Ι). ΟΠ1. Ρ. — 
ςπαρωνησα, 3.. ΐ). β. η. 

5. όπλιτενει, ά. — τών, ΟΠ). Ά. Ι), θ. 

6. άναγιγ. τε, Β. Ρ. Κ. τε', ΟΙΏ. &. Ι). 






VIII. 7 — 12.] ΑΝΑΒΑδΙδ. V. 219 

άπάγων; Ν αϊ μα Δι, εφη' συ γαρ ηνάγκαξες' τα 
δε τών έμών συσκηνων σκεύη διέρριψας. 7. !4λλ' ή 
μεν διάρριψις, εφη 6 Έενοφών, τοιαύτη τις εγένετο. 
διέδωκα άλλοις άγειν καϊ εκέλευσα προς εμέ άπα- 
γαγεϊν, καϊ απολαβών άπαντα σώα άπέδωκά σοι, 
επει καϊ συ εμοϊ άπέδειξας τον άνδρα, οίον δε τό 
πράγμα βένετο ακούσατε, εφη' καϊ γαρ άξιον. 

8. Άνηρ κατελείπετο δια το μηκέτι δύνασθαι πο- 
ρεύεσθαι. καϊ εγώ τον μεν άνδρα τοσούτον εγίγνωσ- 
κον οτι εις ημών είη' ήνάγκασα δε σε τούτον άγειν, 
ως μη άπόλοιτο' καϊ γάρ, ώς εγώ οϊμαι, πολέμιοι 
ήμΐν εφείποντο. συνέφη τούτο 6 άνθρωπος. 9. ουκ 
ούν, εφη 6 Έενοφών, επεϊ προύπεμψά σε, καταλαμ- 
βάνω αύθις συν τοΐς όπισθοφύλαξι προσιών βόθρον 
όρύττοντα ως κατορύξοντα τον άνθρωπον, και επι- 
στάς έπτ\νουν σε; 10. £πβϊ δε παρέστη κότων ημών 
συνέκαμψε το σκέλος 6 άνηρ, άνέκραγον οι παρόντες 
οτι ζτ} 6 άνηρ, συ δ' είπας Όπόσα γε βούΧεταΐ' ως 
εγωγε αυτόν ουκ άζω. ενταύθα επαισά σε* αληθή 
λέγεις" εδοξας γάρ μοι είδότι εοικεναι οτι εζη. 
11. Τί ούν ; εφη, ηττόν τι άπέθανεν, επει εγώ σοι 
απέδειξα αυτόν; Καϊ γάρ ημείς, εφη ό Έενοφών, 
πάντες άποθανούμεθα' τούτου ούν ένεκα ζώντας ημάς 
δει κατορυγθήναι ; 12. τούτον μεν άνέκραγον [πάν- 
τε?] ώ? ολίγας παίσειεν άλλους δ' έκέλενε λέγειν 



7. έπίδειξας, ά. \)\ιί ίη 11. ηο ν&ήαίίοη ίδ ςυοίεά. 

9. ως κατορνττοντα, Ε. Ι), ά. 

10. (ΐττας, Ά. β. Ο. Ο. €17Γ6Γ, Ό. — (δοξ(, Ά. Ι). 6. 

Γ2. πάι/ΤίΓ, ΟΠ1. £1. Ι). 6. — αλλο$•, δ. Ι). (1. 6. άλλον, ί\ΐβ 

οίΐιετ Μ§δ., αηά δίΐβΓνν&Γάε άνίστατο, &. β. ε. ς. 



220 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 13—17. 

δια τι έκαστος επΧήγη. επεϊ δε ουκ άνίσταντο, 
αυτός εΧεγεν 13. Έγώ, ώ άνδρες, ομολογώ παΐσαι 
δη άνδρας ένεκεν αταξίας όσοις σώζεσθαι μεν ηρκει 
δ*-' ημάς, εν τάξει τε Ιόντων και μαχόμενων Οπου 
δέοι, αυτοί δε Χιπόντες τάς τάξεις προθέοντες άρπα- 
ζειν ηθελον καϊ ημών πΧεονεκτεϊν. ει δε τούτο πάν- 
τες εποιούμεν, άτταντες αν άπωΧόμεθα. 14. ήδη δε 
καϊ μαλακιζόμενόν τίνα καϊ ουκ εθέλοντα άνίστασθαι, 
άλλα προϊέμενον αυτόν τοις ποΧεμίοις καϊ επαισα 
καϊ έβιασάμην πορεύεσθαι. εν γάρ τω ίσχυρω χει- 
μώνι καϊ αυτός ποτέ αναμένων τινάς συσκευαζο μένους 
καθεζό μένος συχνόν χρόνον κατέμαθον άναστάς μό\ις 
καϊ τα σκέλη έκτε ίνας. 15. εν εμαυτω οΰν πεΐραν 
Χαβών εκ τούτου καϊ άλλον οπότε ϊδοιμι καθήμενον 
καϊ βλακεύοντα, ηλαυνον το γαρ κινεΐσθαι καϊ άν- 
δρίζεσθαι παρείχε θερμασίαν τινά καϊ ύγρότητα, το 
δε καθήσθαι καϊ ησυχίαν εχειν έώρων ύπουργόν δν 
τω τε άποπηγνυσθαι το αίμα καϊ τω άποσηπεσθαι 
τους τών ποδών δακτύλους, άπερ πολΧούς καϊ ύμεΐς 
ϊστε παθόντας. 16. άλλον δε γε ϊσως ύποΧειπό- 
μενόν που δίά ραστώνην, καϊ κωΧύοντα καϊ υμάς 
τους πρόσθεν καϊ ημάς τους όπισθεν πορεύεσθαι, 
ο,παισα πυξ, όπως μη Χόγχη υπό τών πολεμίων 
παίοιτο. 17. καϊ γαρ ουν νυν εξεστιν αύτοϊς σωθεΐ- 
σιν εϊ τι υπ* εμού επαθον παρά το δίκαιον δίκην 
Χαβεΐν. ει δ' επϊ τοις ποΧεμίοις έγένοντο, τι μέγα 



14. και μαλακ.'. μαΚα πκζόμςνον, 3.. Ι). 6. 

15. άποπνίγ^σθαί το αίμα, Ά. 

16. απολειπ. &. β. ά. Β. Ρ. νπολιπ. β. — παίοιι/το, α. 
Ι), β. 






VIII. 18 — 23.] ΑΧΑΒΑ3Ι8. V. 221 

άν ούτως επαθον ότου Βίκην άν ήξίουν λαμβάνειν ; 
απλούς μοι, εφη, ό λόγος. 18. [εγώ γάο] ει μεν έπ 
άγαθω εκόλασά τίνα, άζιώ ύπεγειν Βίκην οΐαν καϊ 
γονείς υίοΐς καϊ ΒιΒάσκαλοι παισι. και γαρ οι ιατροί 
καίουσι καϊ τέμνουσιν €7τ' άγαθω. 19. ει δε ΰβρει 
νομίζετε με ταύτα πράττειν, ενθυμήθητε οτι νύν εγώ 
ϋαρσω συν τοις θεοίς μάλλον ή τότε, καϊ θρασύτερός 
είμι νύν ή τότε, και οϊνον πλείω πίνω, αλλ' όμως 
ούΒενα παίω. εν ευδία γαρ ορώ υμάς. 20. όταν δε 
•χειμών η καϊ θάΧαττα μεγάλη επιφέρηται, ουχ οράτε 
ότι και νεύματος μόνου ένεκα γαλεπαίνει μεν πρω- 
ρεύς τοις εν πρώρα, 'χαλεπαίνει δε και κυβερνήτης 
τοις εν πρύμνη; ικανά γαρ εν τω τοιούτω και μικρά 
■αμαρτηθεντα πάντα συνεπιτρΐψαι. 21. δτι δε δί- 
καίως επαιον αυτούς καϊ ύμεΐς κατεΒικάσατε' έχοντες 
ζίφη ου ψήφους παρεστητε, και εξήν ύμΐν επικουρεΐν 
αύτοϊς, ει εβούλεσθε' αλλά μα Δία οΰτε τούτοις 
επεκουρειτε, οΰτε συν εμοϊ τον άτακτονντα επαίετε. 
22. τοιγαρούν εξουσίαν εποιήσατε τοις κακοΐς αυτών 
νβρίζειν εώντες αυτούς, οίμαι γάρ, ει εθελετε σκο- 
πεϊν, τους αυτούς εύρήσετε και τότε κάκιστους και 
νύν ύβριστοτάτους. 23. Βοίσκος γούν 6 πύκτης 6 
θεττάλος τότε μεν Βιεμάχετο ως κάμνων άσπ'ιΒα μη 
φέρειν, νύν δ' ώς ακούω Κοτυωριτών πολλούς ήδη 



18. ιγω γάρ, ο τη. α. Ι). Ρ. 

19. θαρσώ, α. 6. ϋαρρ<ο, Ό. Κ. 

20. πρωρςύς . . . .πρώρα, Ό. Κ. — δβ καί, α. Β. και, ΟΠ1. ϋ. 
ι . Κ. 

21. κατεδικ. τότ(, Ό. Β. Ρ. Κ. τότε, ΟΠ1. α. 0. — €χοντ€ς 
[γαρ], Β. 

'23. κοτνωρντων,&- 



222 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 24—26. 

άττοδεδυκεν. 24. ην οΰν σωφρονήτε, τούτω τάναντία 
ποιήσετε ή τους κύνας ττοιουσν τους μεν γαρ κύνας 
τους χαΧεπούς τας μεν ημέρας διδεασι, τάς δε νύκτας 
άφιάσι, τούτον δε, ην σωφρονήτε, την νύκτα μεν δή- 
σετε, την δε ήμεραν αφήσετε. 25. άλλα γαρ, εφη, 
θαυμάζω οτι εί μεν τινι υμών απηγθόμην μεμνησθε 
καϊ ου σιωπάτε, εί δε τω η χειμώνα εττεκούρησα η 
ττοΧέμιον άπήρυζα η άσθενοΰντι η άττορουντι συνεξε- 
ττορισά τί, τούτων ουδείς μέμνηται, ούδ' εϊ τίνα κα- 
Χώς τι Ίτοιοΰντα ετττ/νεσα ούδ' εϊ τιν' άνδρα οντά 
αγαθόν ετίμησα ως εδυνάμην, ούδε τούτων μεμνησθε. 
26. άλλα μην καλόν τε καϊ δίκαιον καϊ οσιον και 
ηδιον τών αγαθών μάλλον ή τών κακών μεμνήσθαι. 
Έκ τούτου μεν δη άνίσταντο και άνεμίμνησκον. 
καϊ ττεριεγενετο ώστε καΧώς βχειν. 

24. τούτον, δίερίΐ. Ό. Β. Ρ. τούτων* \). τούτω, ΐΐΐβ οοπι- 
πιοη Γ6&άΐη§: τοντω, Κ. \νΗο ΓβίβΓδ Ιο III. 2. 24. IV. 2. 23. — 
ποίουσιν' εκείνους μεν γαρ την ήμεραν, Ι). — διδεασι, (Ι. δεδίασι, 
Ά. δεσμεύουαι, ΐΗθ οΐΙΐθΓ Μ88. 

25. συνεξεπ. Ροτδοη. σννεξεπόρησα, Ά. ά. συνεξευπόρησα, 
80Π1Θ Μ83. συνεξευπόρισα, Β., αη ίΐΏροδδίοΙβ \Υ0Γ(ϊ. — τοχιτων 
(δβ') ουδείς, Ρ. Κ. ΓβοοπίΓηβηάοά οηΐγ θ)• ίηίοποΓ Μ88., βυΐ 
ίΐάπιίδδίόΐβ, α,ηά δίπιοδί; ηβοβδδ&Γγ. — ούδεν τούτων, &. 6. ά. β. 
Β. Ρ. 

26. καλοί/ τε, α. Ι), ά. β. καλ. γί, Β. Ώ. 



Ι. ι_4.ι ΑΝΑΒΑδΙδ. VI. 223 



Ι. Έκ τούτου δε εν τη διατριβή οι μεν από της 
αγοράς εζων, οι δε και Χηιζόμενοι εκ της Παφλαγο- 
νίας, εκλώπευον δε και οι Παφλαγόνες ευ μάλα 
τους άποσκεδαννυ μένους, και της νυκτός τους πρόσω 
σκηνούντας επειρώντο κακουργεϊν και πολεμικώτατα 
προς αλλήλους είχον εκ τούτων, 2. ό δε ΚορύΧας, 
ος ετύγχανε τότε Παφλαγονίας άρχων, πέμπει παρά 
τους "Ελληνας πρέσβεις έχοντας ίππους και στοΧάς 
καλάς, Χέγοντας οτι ΚορύΧας έτοιμος εϊη τους" ΕΧ- 
Χηνας μήτε άδικεΐν μήτε άδικεΐσθαι. 3. οι δε στρα- 
τηγοί άπεκρίναντο οτι περί μεν τούτων συν τη 
στρατιά βουΧεύσοιντο, επί ξενία δε εδεχοντο αυτούς" 
παρεκάΧεσαν δε και των άΧΧων ανδρών ους έδόκουν 
δικαιότατους είναι. 4. θύσαντες δε βοϋς των αιχ- 
μαλώτων και άΧΧα ιέρεια εύωχίαν μεν αρκούσαν 
παρεΐχον, κατακείμενοι δε εν σκίμποσιν εδείπνουν, 
και επινον εκ κεράτινων ποτηριών, οΐς ενετύγχανον 
εν τη χώρα. 

1. Ιη 80ΓΏ6 εάίΐίοηδ 1ϊΐ6 δϊχΐΐι βοοίί οοιηπιβηοδδ ίΐΐ οίι&ρ. 3, 
\ν1ιϊο1ι 866. — νυκτός δ*, Β. Ρ. δ« οπί. Ά. 6. — ΐκλώπευον. 866 
8ιιίά&8. 

2. μήτε (αύτος) άδικ. Κ. 

4. σκΰμποσιν, Ε. σκίμποσιν, \). ά. 6. Π. : ϋ. 311(1 Κ. Η&νβ 
στιβάσιν, ίυαηά ίη ΑΐΙιοη2εα3, XI. 476. Οαδααβ. — κίματίνοα 
ττοτημ. ΑΐΙιεη. 



224 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [1.5—9. 

5. Έπει δε σπονδαί τ* εγενοντο καϊ επαιάνισαν, 
ανάστησαν πρώτον μεν Θράκες και προς αύΧον ώρχή- 
σαντο συν τοις οπΧοις, και ηΧΧοντο ύψηΧά τε καϊ 
κούφως καϊ ταϊς μαχαίραις εχρώντο' τέλος δε ό έτε- 
ρος τον έτερον παίει, ώς πάσιν εδόκει πεπΧηγέναι 
τον άνδρα" 6 δ' έπεσε τεχνικώς πως. 6. και άνε- 
κραγον οι ΠαφΧαγόνες. καϊ 6 μεν σκυΧενσας τά 
οπΧα του έτερου εξτ/ει αδων τον ΣιτάΧκαν άΧΧοι δε 
τών Θρακών τον έτερον εξέφερον ώς τεθνηκότα' ην 
δε ούδεν πεπονθώς. 7. μετά τούτο Αίνιάνες καϊ 
Μαγνήτες ανάστησαν, οι ώρχούντο την καρπαίαν 
καΧουμενην εν τοις οπΧοις. 8. 6 δε τρόπος της 
ορχησεως ην [οδε~\' 6 μεν παραθεμένος τα οπΧα 
σπείρει και ζευγηΧατεΐ πυκνά μεταστρεφόμενος ώς 
φοβούμενος, λ?;στ^? δέ προσέρχεται" 6 δ' επειδάν 
προ'ίδηται, άπαντα άρπάσας τα οπΧα και μάχεται 
προ του ζεύγους• καϊ οΰτοι ταύτ εποίουν εν ρυθμώ 
προς τον αύΧόν και τεΧος 6 Χηστης δήσας τον άνδρα 
καϊ το ζεύγος άπάηεί' ενίοτε δε και ό ζευγηΧάτης τον 
Χγ]στην' είτα παρά τους βούς ζεύξας οπίσω τώ χεΐρε 
δεδεμενον εΧαύνει. 9. μετά τούτο Μυσος εΙσηΧθεν 
εν εκατερα τι] χειρι έχων πέΧτην, και τότε μεν ώς 
δύο άντιταττομένων μιμούμενος ώρχεϊτο, τότε δε ώς 
προς ενα εχρητο ταϊς πέΧταις, τότε δ' εδινεϊτο και 
εξεκυβίστα έχων τάς πεΧτας, ώστε όψιν καΧην φαί- 

5. επαιωνισαν, Ό. Β. Ρ. έπαιάν. \ΐ. 1. η. — ςπαδή σπονδαί 
. . . . «λαυι/βι. ΟοιηραΓθ Αΐΐίθη., Ι. ρ. 15. — ώρχοΰντο, Αΐΐιβη. 
Β. Ρ. — 67Γ€σ6 α. ά. Αΐΐιβη., έ'παισβ ΐΗβ Γ681. 

7. καρπαίαν. 3β6 8αί(ί&8 αηά ΡΙιοΐίαδ. 

8. ην [δθ«3ι Β. Κ. ό'δβ οιη. ά. β. ΑΐΗεη. Ό. Ρ. — πυκνά δ« 
στρεφόμενος, Ά. β. ά. — άπάγα : άπψί, α. 



Ι. 10—15.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. VI. 225 

νεσθαι. 10. τέΧος δέ το περσικόν ωργεϊτο κρούων 
τάς πέΧτας, καϊ ώκΧαζε και εζανίστατο' και ταύτα 
πάντα εν ρυθμω εποίει προς τον αύΧόν. 11. επι δε 
τούτω επιόντες οί Μαντινεΐς καϊ άΧΧοι τίνες των 
Άρκάδων άναστάντες εξοπΧισάμενοι ως εδύναντο 
κάΧΧιστα τ}εσάν τε β ν ρυθμω προς τον ενόπΧιον 
ρυθμον αύΧούμενοι, καϊ επαιάνισαν καϊ ώρχήσαντο 
ωσπερ εν ταΐς προς τους θεούς προσόδοις. όρώντες 
δε οί Παφλαγόνβς δείνα εποιονντο πάσας τάς οργί- 
σεις εν οπΧοις είναι. 12. επϊ τούτοις ορών οΜυσος 
έκπεπΧηγ μένους αυτούς, πείσας των ΙΛρκάδων τίνα 
πεπαμενον όρχηστρίδα εισάγει σκευάσας ως εδύνατο 
κάΧΧιστα και ασπίδα δούς κούφην αύττ}. η δε ώρ- 
χήσατο πυρρίχην εΧαφρώς. 13. ενταύθα κρότος ήν 
ποΧύς, καϊ οί ΠαφΧα<γόνες ηροντο ει καϊ γυναίκες 
συνεμάγοντο αύτοϊς. οί δ' εΧεγον οτι αύται καϊ αϊ 
τρεψάμεναι εϊεν βασιλέα εκ του στρατοπέδου, τη 
μεν ούν νυκτι ταύττ) τούτο το τέΧος εηένετο. 

14. Τι) δε ύστεραία προσήκον αυτούς εις το στρά- 
τευμα" και εδοξε τοις στρατιώταις μήτε άδικεΐν 
ΠαφΧα'γόνας μήτε άδικεΐσθαι. μετά τούτο οί μεν 
πρέσβεις ωγοντο. οί δε "ΕΧΧηνες, επειδή πΧοΐα 
ικανά εδόκει παρεΐναι, άναβάντες επΧεον ήμέραν καϊ 
νύκτα πνεύματι καΧω εν αριστερά έχοντες ^ήν 
ΠαφΧαγονίαν. 15. τή δ' αΧΧτ} άφικνοϋνται εις 
^ι^ώπην καϊ ώρμίσαντο εις Άρμήνην της Σινώπης. 

11. (παιάνισαν: €νώπ\ισαν, 3,. Ι). 6. 

13. €ΐ και αι, ϋειηβίΓ. ΡίιαίΘΓ. § 131., \νίΐίΐ οίΗβΓ ναπθΐίβδ. 
— [ουν], Β. Ρ., οπι. ε. ο. θ. Κ. 

15. και . . . Σινώπης, ΟΠ1.&. — Άρμήνην. 8βθ δίβρίΐ&η. Β^ζ&ηΐ., 
Αρμένη.—τριήρη,Ά.ο.ά.η. Οοιηρ. Ε)ΐοι1οι\ΧΓν.31. τριήρίΐς, Ό, 

ί 5 



226 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 16—19. 

^ινωπεΐς δε οίκούσι μεν εν ττ) Παφλαγονικη, Μιλη- 
σίων δε άποικοι είσιν. ούτοι δε ξένια πέμπουσι τοις 
'ΈΧλησιν άΧφίτων μεν μεδίμνους τρισχϊλ'ιους, οίνου 
δε κεράμια χίλια και πεντακόσια, και Χειρίσοφος 
ενταύθα ήλθε τριήρη έχων* 16. καϊ οι μεν στρα- 
τιώται προσεΒόκων άγοντα τ'ι σφισιν ήκειν 6 δ' ήγε 
ιιέν ούοβν, άπήγγελλε δε οτι έπαινοίη αυτούς κάί 
Άναξίβιος 6 ναύαρχος και οι άλλοι, καϊ οτι ύπισ- 
χνεϊτο Άναξίβιος, ει άφικνοΐντο εξω του Πόντου, 
μισθοφορίαν αύτοΐς εσεσθαι. 

17. Και εν ταύτη τη Άρμήνη έμειναν οι στρατιώ- 
ται ημέρας πέντε, ως δε της Ελλάδος εδόκουν εγγύς 
γίγνεσθαι, ήδη μάλλον ή πρόσθεν είσήει αυτούς όπως 
αν και έχοντες τι οϊκαδε άφίκωνται. 18. ήγήσαντο 
ούν, ει ενα ελοιντο άρχοντα, μάΧλον αν ή πολυαρ- 
χίας ούσης δύνασθαι τον ενα χρησθαι τω στρατεύ- 
ματι και νυκτός καϊ ημέρας, και ει τι δέοι Χανθάνειν, 
μάΧλον αν κρύπτεσθαι, καϊ ει τι αΰ δέοι φθάνειν, 
ήττον αν ύστερίζειν ου γαρ αν λόγων δεϊν προς αλ- 
λήλους, άλλα τό δόζαν τω ένϊ περαίνεσθαι άν τον 
δ' έμπροσθεν χρόνον εκ της νικώσης επραττον πάντα 
οί στρατηγοί. 19. ως δε ταύτα διενοούντο, ετρά- 
ποντο επί τον Έενοφωντα' και οί λοχαγοί ελεγον 
προσιόντες αύτω οτι ή στρατιά ούτω γιγνώσκει, καϊ 
εύνοιαν ενδεικνύμενος έκαστος επειθεν αυτόν ύπο- 

16. μισθοφορίαν, Ά. Ο. — μισθοφοράν, Ό. Β. Ρ. Κ. 

17. Άρμηνη. Ά. άρμονη, \). ΤΗθ ρΓΘΟΪδβ ΟΓΐΗο^ΓΒ,ρΙΐ^ 18 

υηοεΓίαίη. 8ββ δίταβο, ρ. 545, εά. Ο&δαιιβ. — άφίκοιντο, Α. 
δίερίι. ΗιιίοΗ. Ρ. 

18. [και] κρύπτ. Β. Ρ. Κ. 

19. βκαστός τις, Β. Ρ. Κ. τί$• οπι. 3. Ι), β. 



Ι. 20—24.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VI. 227 

στηναι την αρχήν. 20. 6 δε Έενοφων πη μεν εβού- 
λετο ταύτα, νομίζων καϊ την τιμήν μείζω ούτως 
έαυτω γίγνεσθαι προς τους φίλους καϊ εις την πόλιν 
τοΰνομα μείζον άφιξεσθαι αυτού, τυχόν δε καϊ άβα- 
θου τίνος αν αίτιος τη στρατιά γενέσθαι. 21. τα 
μεν δη τοιαύτα ενθυμήματα επήρεν αυτόν επιθυμεΐν 
αυτοκράτορα γενέσθαι άρχοντα, οπότε δ' αΰ ένθυ- 
μοΐτο οτι άδηλον μεν παντϊ άνθρώπω όπη το μέλλον 
εξει, δια τοΰτο δε και κίνδυνος εϊη καϊ την προειργα- 
σμένην δόξαν άποβαλεΐν, ήπορεΐτο. 22. διαπορου- 
μένω δε αύτω διάκριναν εδοξε κράτιστον είναι τοις 
θεοΐς άνακοινώσαΐ' καϊ παραστησάμενος δύο ιέρεια 
εθύετο τω Διϊ τω βασιλεΐ, οσπερ αύτω μαντευτός ην 
εκ Δελφών καϊ το οναρ δή από τούτου του θεού 
ενόμιζεν έωρακέναι ο είδεν οτε ήρχετο έπϊ το συνε- 
πιμεΧεΐσθαι της στρατιάς καθίστασθαι. 23. καϊ 
οτε εξ Εφέσου ώρμάτο Κύρω συσταθησό μένος άετον 
άνεμιμνήσκετο έαυτω δεξιόν φθεγγόμενον, καθήμενον 
μέντοι, ώσπερ 6 μάντις προπέμπων αυτόν ελεγεν ότι 
μέγας μεν οιωνός εϊη καϊ ουκ ιδιωτικός καϊ ένδοξος, 
επίπονος μέντοΐ' τα γαρ όρνεα μάλιστα επιτίθεσθαι 
τω άετω καθημένω' ου μέντοι χρηματιστικόν είναι 
τον οίωνόν τον γαρ άετόν πετόμενον μάλλον λαμ- 
βάνειν τα επιτήδεια. 24. οΰτω δή θυομένω αύτω 
διαφανώς ό θεός σημαίνει μήτε προσδεΐσθαι της 

20. καιπρόίτούί,Β. Ρ. Κ. και 0Π1.3.&. ά. β. — αυτοί), 3.. αντ.Ό. 

21 . οποί, 3. \). — ειη μη καϊ. . . . άποβάλοι, 8. Κ. 

23. Έφ. &, Ό. Β. Ρ. Κ. δε οπι. 3. 1).— ωσπερ *1Ι ιΗθ Μ88. 
38 ί»Γ 38 ΐΗβ^ 3Γ6 Ιαιοννη : ονπερ, Ηυΐοΐΐ. Ρ. — πετόμενον, 3. β.β. 
[περί] πετόμ. Ρ. περιπετόμ. Β. Κ. 

24. μη προσδεΐσθαι, 3. β. 6. μή[τβ], πρ. Ρ. 



228 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 25—29. 

αρχής μήτε ει αίροΐντο άποδέχεσθαι. 25. τοΰτο μεν 
δη ούτως εγένετο. ή δε στρατιά συνήλθε, καϊ πάντες 
εΧεγον ενα αίρεΐσθαί' καϊ επεϊ τούτο εδοξε, προε- 
βάΧΧοντο αυτόν, επεϊ δε έδόκει δήΧον είναι οτι 
αιρησονται αυτόν εϊ τις επιψηφίζοι, ανέστη καϊ 
εΧεξε τάδε. 

26. Έ<γώ, ώ άνδρες, ήδομαι μεν υπό υμών τιμώ- 
μενος, εϊπερ άνθρωπος ειμί, καϊ χάριν εχω, και εύχο- 
μαι δούναι μοι τους θεούς αϊτών τίνος ύμΐν αγαθού 
ηενέσθαί' το μέντοι εμε προκριθήναι υπό υμών άρ- 
χοντα Λακεδαιμονίου ανδρός παρόντος ούτε ύμΐν μοι 
δοκεΐ συμφέρον είναι, άλλ' ήττον αν δια τούτο τυγ- 
χάνειν εϊ τι δέοισθε παρ αυτών, εμοί τε αν ου πάνυ 
τι νομίζω άσφαΧές είναι τούτο. 27. ορώ γαρ οτι 
καϊ τη πατρίδι μου ου πρόσθεν επαύσαντο ποΧε*> 
μουντές πρϊν εποίησαν πάσαν την πόΧιν όμόΧογεΐν 
Λακεδαιμονίους και αυτών ηγεμόνας είναι. 28. επεϊ 
δε τούτο ώμοΧόγησαν, ευθύς επαύσαντο ποΧεμούντες 
και ούκέτι πέρα επόλιόρκησαν την πόΧιν. εί ούν 
ταύτα ορών εγώ δοκοίην οπού δυναίμην ενταύθ 1 άκυ- 
ρον ποιεΐν το εκείνων αξίωμα, εκείνο εννοώ μη Χίαν 
[αν] ταχύ σώφρον ισθείην. 29. δ δε ύμεΐς εννοείτε 
οτι ήττον αν στάσις εϊη ενός άρχοντος η ποΧΧών, ευ 
ϊστε ότι άΧΧον μεν εΧόμενοι ούχ εύρήσετε εμε στα- 
σιάζοντα' νομίζω γαρ όστις εν ποΧεμω ων στασιάζει 
προς άρχοντα, τούτον προς την εαυτού σωτηρίαν 



26. ίμοί Τι, ά. ϊ>. β. §6, οΙΙιθγ Μ88. Κ. 

27. πάσαν οηι. &.. 

28. λίαν αν: ΡοΓβοη -ννουΐά επίδβ αν, ^ΗίοΗ Ηβ οοηβΐάβΓδ Ιο 
0^6 ίΐδ οπ^ίη Ιο Ιΐιβ ρΓβοβάίη§ \?0Γά. λίαν : νυν, ά. 6. ά. β 



1.30—32.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. VI. 229 

στασιάζειν εάν δε εμε εΧησθε, ουκ αν θαυμάσαιμί 
εϊ τίνα εύροιτε και ύμΐν και εμοι ά-χθόμενον. 

30. Έπει ταύτα είπε, ποΧύ πΧείονες εξανίσταντο 
Χέ<γοντες ώς δεοι αυτόν άργειν. Αφασίας δε %τυμ- 
φάΧιος εϊπεν οτι γεΧοΐον εϊη' εί ούτως έχει, όργιούν- 
ται Λακεδαιμόνιοι και εάν σύνδειπνοι συνεΧθόντες 
μη Λακεδαιμόνιον συμποσίαργον αίρώνται. επει ει 
ούτω <γε τούτο έχει, εφη, ούδε Χοχα^εΙν ημΐν εξεστιν, 
ώς εοικεν, οτι Άρκάδες εσμεν. ενταύθα δη ώς εν 
ειπόντος τού Άηασίου άνεθορύβησαν. 31. και 6 
Έενοφών επει εώρα πΧείονος ενδέον, παρεΧθών ειπεν, 
ΆΧΧ\ ώ άνδρες εφη, ώς πάνυ €^δ?}τ€, ομνύω ύμΐν 
θεούς παντας καϊ πάσας, η μην ε<γώ, €7Γβί- την ύμε- 
τέραν ηνώμην ήσθανόμην, εθυόμην ει βελτιον εϊη 
ύμΐν τε εμοι επιτρέψαι ταύτην την αρχήν και εμοι 
ύποστηναΐ' και μοι οι θεοί ούτως εν τοις ίεροΐς εσή- 
μηναν ώστε και ίδιώτην αν ηνώναι οτι της μοναρχίας 
άπεγεσθα'ι με δει. 32. ούτω δη Χειρίσοφον αίρούν- 
ται. Χειρίσοφος δ' €7Γ€6 ηρεθη, παρελθών ειπεν, 
ΛΚΚ , ω ανορες, τούτο μεν ιστέ οτι ουο αν €<γω<γ€ 
εστασίαζον, ει άΧΧον ειΧεσθε' Έενοφώντα μεντοι, 



30. οτίΐ δβ, 13. Ρ. — βιπε: Τλεγε, Κ. — πλείονες, α. Ι). πλίί- 
ου?, ά. Β. μάλλον, Κ. — [ό] Στνμφ. Ρ. ό Στ. Κ. — ε'ίη.... 
οργιοΰνται : ειη ούτως εχοι εί οργ. Ά. ε'ίη ει οϋτ. εχ. οργ. \). ά. 
ε'ίη εϊ ουτ. έχει οργ. ε. ε'ίη εί ούτως εχει' ως οργ. ΐΐΐε ΟΐΙΐθΓ 
Μ88. &ηά Β. Κ., εχοερί ί\\Άί ίΗεγ Ηανε εχοι : ε'ίη, εί ουτ. εχοι, 
ως οργ. Ρ. ε'ίη, ει ούτως εχοι, ει οργ. Ό. 

31. [ταύτης] της μον. Β. ταύτ. ΟΠΟ. 3.. \). ε. ταύτης τ. μ. Κ. 

32. άλλ' εφη, Β. Ρ. Κ. εφη οπι. ο., β. ε. — διέβαλλεν, ». Ι), 
ί. 1ζ. 1. διεβαλεν, Ο. Κ. — σιγάζοντας. 8εε Ηε*\θΗ. &η(1 ΡΙΐΒ- 
νοπηιΐδ: δοξάζοντας, α. 1). ά. ε. η. — αν εθελ. ϋ., ίΌ11ο\νίη§ 8.*8 
οο^βείαΓβ. αρχειν αντ. έθελ. ε. αρχειν σννεθελ. α. Ι). 



230 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 33.— II. 3. 

εφη, ώνησατε ούχ ελόμενοΐ' ως καϊ νυν Δέξιππος 
ηδη διέβαλλεν αυτόν προς Άναζίβιον ο,τι αδύνατο 
καϊ μάλα εμού αύτον σιγάζοντος. 6 δ' εφη νομίζειν 
αύτον Τ ι μασιών ι μάλλον συνάρχειν εθελήσαι Δαρ- 
δανεΐ οντι του Κλεάρχου στρατεύματος ή έαυτω 
Αάκωνι οντι. 33. €7Γ€ΐ μέντοι εμε εϊλεσθε, εφη, καϊ 
εγώ πειράσομαι ο,τι αν δύνωμαι υμάς αγαθόν ποιεϊν. 
καϊ ύμεΐς ούτω παρασκευάζεσθε ώς αΰριον εάν πλους 
η άναζόμενοΐ' 6 δ« πλους εσται εις Ήράκλειαν' απαν- 
τάς ου ν δει εκεΐσε ττειράσθαι κατασγείν τα δ' άλλα 
επειδάν εκεΐσε ελθωμεν βουλευσόμεθα. 

II. Εντεύθεν τη ύστεραία αναγόμενοι πνεύματι 
επλεον καλώ ημέρας δύο παρά γήν. και παρα- 
πλέοντες έθεώρουν την τε Ίασονίαν άκτην, ένθα η 
Αργώ Χέζεται όρμίσασθαι, καϊ των ποταμών τα, 
στόματα, πρώτον μεν του Θερμώδοντος, έπειτα δε 
του "Ιριος, έπειτα δε του "Αλυος, μετά δε τούτον του 
ΤΙαρθενίου' τούτον δε παραπΧεύσαντες άφίκοντο εις 
Ήράκλειαν πόΧιν Ελληνίδα Μεγαρέων άποικον, 
ούσαν δ' εν τη Μαριανδυνών χώρα. 2. καϊ ώρμί- 
σαντο παρά τη Αχερουσιάδι Χερρονήσω, ένθα λέγε- 
ται 6 Ηρακλής επϊ τόν Κέρβερον κύνα καταβήναι η 
νύν τά σημεία δεικνύσι της καταβάσεως το βάθος 
πλέον η επϊ δύο στάδια. 3. ενταύθα τοις ' Ελλησιν 
οι Ήρακλεώται ξένια πεμπονσιν άλφίτων μεδίμνους 
τρισχιλίους καϊ οϊνου κεράμια δισχίλια καϊ βούς 



1. πάρα την γ. θ. Β. — Ίασοι/ίαι>, ΡθΓ8. Ίασωνίαν, Μ88. — 
τίγριος, α. 5. 6. η. ς. τίχριος, ο. ά. ϊριος, πι. η. 8ββ V. 6. 9. 

2. δείκννσι, Ά. Υ>. δακνύονσι, Ό. Β. Ρ. Κ. 8βθ IV. 6. 24. 

3. λνκιος, Ά. β. (1. 1ί. Ο. λυκεΖορ, θ. — οΐς, Β. Ρ. Κ. 



II. 4— 7.] ΑΝΛΒΑδΙδ. VI. 231 

είκοσι και οις εκατόν, ενταύθα διά τον πεδίου ρεΐ 
ποταμός Λύκος όνομα, εύρος ως δύο πΧέθρων. 

4. 01 δε στρατιώται σνΧΧεγεντες εβονΧεύοντο την 
Χοιπην πορείαν πότερον κατά γήν ή κατά θάΧατταν 
γρη πορενθήναι εκ τον Πόντον. άναστάς δε Λύκων 
Άγριος είπε, Θανμάζω μεν, ω άνδρες, των στρατηγών 
οτι ου πειρώνται ήμΐν εκπορίζειν σιτηρεσιον τά μεν 
γαρ ξένια ον μη γένηται τί} στρατιά τριών ημερών 
σϊτα' οπόθεν δ' επισιτισάμενοι πορενσόμεθα ονκ 
εστίν, εφη. εμοϊ ονν δοκεΐ αιτεΐν τους Ήρακλεώτάς 
μη εΧαττον η τρισγιΧίους κυζικηνούς' 5. άΧΧος δ' 
είπε μη εΧαττον ή μνρίονς' και εΧομένους πρέσβεις 
αντίκα μάΧα ημών καθήμενων πεμπειν προς την 
πόΧιν, καϊ είδέναι ο,τι αν άπαγγέΧΧωσι, και προς 
ταύτα βονΧεύεσθαι. 6. εντεύθεν προύβάΧΧοντο 
πρέσβεις πρώτον μεν Χειρίσοφον, οτι αργών χιρητο' 
εστί δ' οι και Έενοφώντα. οι δε ίσγνρώς άπεμάγρντο* 
άμφοΐν γαρ ταύτα εδόκει μη άναγκάζειν πόΧιν 
'ΕΧΧηνίδα και φιΧίαν ο, τιμή αύτοι εθέΧοντες διδοΐεν. 
7. επει δ' ούτοι εδόκονν απρόθνμοι είναι, πέμπονσι 
Λύκωνα Άγριον και ΚάΧΧίμαγον Παρράσιον και 
Αγασίαν ^τνμφάΧιον. ούτοι εΧθόντες εΧεγον τά 
δεδογμενα. τον δε Λύκωνα εφασαν και επαπειΧεΐν, 
ει μη ποιήσοιεν ταύτα. 8. άκούσαντες δ' οι Ήρα- 

4. ού μη: ου, ΟΙΏ. 3.. — σιτα : σιτία, Β. Ρ. 

5. ΐίπε [μηνός μισθόν], Β. Ρ. μην. μισθ., Κ. : ΟΙΠ. α. 6. (1. 

6. προνβάλοντο, α. Β. — γιρειτο, Ά. β. β. Οοπιρ. Ι. 10. 1.—• 
€στι δ' ο?, α. (Ισ\ δ' οΐ, ΐΗβ οΐά Γβ&(ϋπ§. 

7. βπβι δ' ουν, Ό. Β. Ρ. Κ. ουν, 0Π\. 3.. Ι). Θ. — ποιήσακν, Β. 
Ρ. 8ε6 III. 5. 18. ποιήσοιεν, β. ^νΐΐΗ ποιήσεις ννήΐίθΐΐ 
ονβΓ ίΐ. 



232 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 8—12. 

κλεώται βουΧεύσεσθαι εφασαν καϊ ευθύς τά τε 
χρήματα εκ τών αγρών συνηγον καϊ την άγοράν εϊσω 
άνεσκεύασαν, καϊ αϊ ττύλαι εκέκΧειντο, καϊ επί των 
τείνων οπΧα εφα'ινετο. 

9. \Ελ: τούτου οι ταράξαντες ταύτα τους στρατηγούς 
γΐτιώντο Βιαφθείρειν την πραζιν καϊ συνίσταντο οί 
ΑρκάΒες καϊ οι Αχαιοί" προειστήκει Βε μάλιστα αυ- 
τών ΚαΧΧίμαχός Τ€ 6 Παρράσιος και Λύκων 6 
Αχαιός. 10. οί Βε Χόγοι ήσαν αύτοΐς ώς αισχρόν 
είη αρχειν Αθήναιον ΠεΧοποννησίων καϊ ΛακεΒαι- 
μονίων, μηΒεμίαν Βύναμιν παρεχόμενον εις την 
στρατιάν, καϊ τους μεν πόνους σφάς εχειν τα Βε 
κέρΒί) αΧΧους, και ταύτα την σωτηρίαν σφων κα- 
τειργασμενων είναι γαρ τους κατειργασ μένους 
Αρκάδας καϊ Αχαιούς, το δ' αΧΧο στράτευμα ούΒέν 
είναι• και ην Βε ττ} άΧηθεία ύπερ ήμισυ του ΌΧου 
στρατεύματος * ΑρκάΒες και Αχαιοί 11. ει ούν 
σωφρονοΐεν, αυτοί συστάντες και στρατηγούς ελό- 
μενοι εαυτών καβ* εαυτούς αν την πορείαν ποιοΐντο 
καϊ πειρωντο αγαθόν τι Χαμβάνειν. 1 2. ταύτ εΒοξε' 
και άποΧιπόντες Χειρίσοφον, ει τίνες ήσαν τταρ 
αύτω ΑρκάΒες ή Αχαιοί, καϊ Έενοφώντα, συνέστησαν 
καϊ στρατηγούς αίρούνται εαυτών Βέκα' τούτους Βε 
εψηφίσαντο εκ της νικώσης ο,τι Βοκοίη τούτο 



8. βουΧίύεσθαι, 3.. Κ. ου βουλεύεσθαι, \). βουΚενσασθαι, ί*. 
β. Η. ί. 1ε. 1. Α. 8εβ VII. 1, 4. Ι. 3, 7. 

10. €να Άθ. Ό. Κ. [>α] Άθ. Β. Ρ. ενα, ΟΠ1. &. Ι).— κέρ- 
δ€α, Β. 

11. (,) αυτοί σνστ. α. Ι). Β. ούτοι, σνστ. Τ). Ρ. Κ. — στρατη- 
γούς : λοχαγούς, Ά. Ι), ά. 6. η. — (αυτούς τε αϊ/, Β. Κ 



II. 13—16.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. VI. 233 

ποιεΐν. η μεν ουν του παντός άρχη Χειρισόφω 
ενταύθα κατελύθη ημέρα εκττ) ή εβδόμη αφ' ης 
ϊίράθη. 

13. Ξενοφών μίντοί εβούλετο κοινή μετ αυτών 
την ιτορείαν ποιεΐσθαι, νομίζων ούτως άσφαλεστέραν 
είναι ή ιδία. εκαστον στελλεσθαί' άλλα Νέων επειθεν 
αυτόν καθ" αυτόν πορεύεσθαι, άκουσας του Χειρισό- 
φου οτι Κλέανδρος 6 εν Βυζαντίω αρμοστής φαίη 
τριήρεις έχων ηξειν εις Κάλπης λιμένα* 14. όπως 
ουν μηδεϊς μετάσγοι, αλλ' αυτοί και οι αυτών στρα- 
τιώται εκπλεύσειαν έπι τών τριηρών, δια ταύτα 
συνεβούλευε. και Χειρίσοφος, άμα μεν άθυμών 
τοις γεγενημένοις, άμα δε μισών εκ τούτου το στρά- 
τευμα, επιτρέπει αύτω ποιεΐν ο,τι βούλεται. 
15. Βενοφών δε ετι μεν επεγείρησεν απαλλαγείς 
της στρατιάς εκπλεύσαΐ' θυομένω δε αύτω τω 
ηηεμόνι Ήρακλεϊ και κοινουμένω πότερα λωον και 
άμεινον εϊη στρατεύεσθαι εχρντι τους παραμείναν- 
τας τών στρατιωτών ή άπαλλάττεσθαι έσημηνεν ό 
θεός τοις ίεροΐς συστρατεύεσθαι. 16. ούτω ηίηνεται 
το στράτευμα τριγί)" ^Αρκάδες μεν και ' Αχαιοί 
πλείους ή τετρακισχίλιοι, όπλϊται πάντες' Χειρι- 

12. τον παντός ΟΙΏ. ». 

13. άσφαλεστέραν, Ά. \). . . ροι/, Β. 

14. αύτω : αυτόν, Ε. 

15. δε ετι μεν: μεν ετι, α. Β. ετι μεν, ί*. §. Α. 

16. τριχτ}, Ο. Β. τριχή, Ρ. Κ. — ΑίΙβΓ τετρακισχίλιοι, Ό. 
Β. Ρ. Κ. ννπΐθ καϊ πεντακόσιοι, \νΗίοΗ \νοΓάδ &γθ 0Πΐίΐΐ6(1 ίη 
ά. \>. ά. ε. ς. : Ό. ΓβΓει-δ Ιο V. 3. 3. βικ! VI. 2. 10. Ιο δυρροιΊ 
πεντακόσιοι : βυΐ οοιτιραΓθ ΐΗθ ηυπιοοΓδ 8600 (V. 3. 3.) ννίΐϊι 
ίΐιβ ρΓβδβηΙ ηαΓηΙ)βΓ8 8140, Ι3.1ίΐη§ ίηΐο ιΗθ αοοουηΐ V. 4, 16., 
7. 16. — τους τετταρ. Β. Ρ. τους, οιώ. •ά. 5. θ. 5εβ Ι. 7. 10. 



234 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 17— III. 2. 

σόφω δ' όπΧίται μεν εις τετρακόσιους καϊ χιΧίους, 
πεΧτασται δε εις εκτακοσίους, οι Κλεάρχου Θράκες" 
Έενοφώντι δε όπΧίται μεν εις επτακόσιους και 
γιΧίους, πεΧτασταϊ δε εις τριακόσιους" ιππικόν δε 
μόνος οΰτος εΐ-χεν άμφι τετταράκοντα ιππέας. 

17. Καϊ οι μεν Άρκάδες διαπραζάμενοι πΧοΐα 
παρά των ΉρακΧεωτών πρώτοι πΧεουσιν, όπως 
εξαίφνης επιπεσόντες τοις Βιθυνοΐς Χάβοιεν οτι 
πΧεΐστα' και άποβαίνουσιν εις ΚάΧπης Χιμένα κατά 
μέσον πως της Θράκης. 18. Χειρίσοφος δ' ευθύς 
από της πόΧεως των ΉρακΧεωτών άρζάμενος πεζή 
επορεύετο δια της γωρας' επει δε εις την Θράκην 
ενέβάΧε, παρά την θαΧατταν τ)εΐ' καϊ γάρ ησθένει. 
19. Έενοφων δε πΧοϊα Χαβών αποβαίνει επι τά 
όρια της Θράκης καϊ της ' Η ρακΧεώτιδος, και διά 
μεσοηαίας επορεύετο. 

III. ["Ο ν μεν ουν τρόπον η τε Χειρισόφου άργτι 
του παντός κατεΧύθη καϊ των 'ΕΧΧήνων το στρά- 
τευμα εσ'χίσθη εν τοις επάνω εϊρηται.~] 2. "Επραξαν 
δ' αυτών έκαστοι τάδε. οι μεν Άρκάδες ώς απέ- 
βησαν νυκτός εις ΚάΧπης Χιμενα, πορεύονται εις 
τάς πρώτας κώμας, στάδια από θαΧάττης ώς τριά- 
κοντα, επεϊ δε φώς εγένετο η<γεν έκαστος στρατηγός 

18. ένββαλλε, Ά. \). ϊ. §. Η. ΐ. 1ί. 1. Β. — και γαρ ήδη ησθ., 

Β. Ρ. Κ. 

19. Ήρακλ€ΐωτώος, α., 38 υδΐιαΐ ίη 3,11 ίοηπδ οίΊηίδ \νοπ1. 

1 . δοιηβ θάίίίοηδ ιηαΐίθ ίηβ δίχΐη βοοίί 1)θ£Ϊη ^ίΐη 6ν μεν, 
&ο. Τηβ \νοΓ(ΐ8 ίηοίοδθά ίη 1)Γ3ο1ίθί8 &γθ \ναηίίη§ ίη Ι), ο. ά. θ. 
&ηά ρΓοβαβΙγ 3. 8θθ ϋ.'δ ηοΐβ, 3ηά Β.'δ. 

2. έκαστος 6 στρατ. 1). Β. Κ. — τον 6. λοχ. 3. τον αυτ. λάγ. 
ο. ά. η., δίβρη. ννίΐη το αυτού λάχος ίη Ιηε ιηαΓ§ίη, Ιηβ Γε&άίη§ 
οί Ό. Β. Ρ. 



ΠΙ. 3— 7.] ΑΝΑΒΛ8Ι8. VI. 235 

τον εαυτού Χόχον επί κώμην' οποία δε μείζων 
εδόκει είναι σύνδυο λόχους ηγον οι στρατηγοί. 
3. συνεβάΧοντο δε καϊ Χόφον εις ον δέοι πάντας 
άΧίζεσθαί' καϊ άτε εξαίφνης επιπεσόντες άνδρα- 
ποδά τε ποΧΧα εΧαβον καϊ πρόβατα ποΧΧα περιε- 
βάΧοντο. 

4. Οί δε Θράκες ήθροίζοντο οι διαφεύγοντες πολ- 
λοί, δε διέφευγον πεΧτασταί οντες όπΧίτας εξ αυτών 
των χειρών, επεί δε συνεΧέγησαν, πρώτον μεν τα> 
ϋμίκρητος Χόχω ενός των Άρκάδων στρατηγών 
άπιόντι ηδη εις το συγκείμενον και ποΧΧα χρήματα 
άγοντι επιτίθενται. 5. καϊ τέως μεν εμάχοντο άμα 
πορευόμενοι οί " ΕΧΧηνες. επί δε διαβάσει χαράδρας 
τρέπονται αυτούς, καϊ αυτόν τε τον Χ μίκρητα άποκ- 
τιννύασι καϊ τους άΧΧους πάντας' άΧΧου δε Χόχου 
τών δέκα στρατηγών του Ήγήσανδρου οκτώ μόνους 
κατέΧιπον καϊ αυτός ' Ήγήσανδρος εσώθη. 6. και οι 
α,ΧΧοι δε Χοχαγοί συνήΧθον, οί μεν συν πράγμασιν, 
οί δε άνευ πραγμάτων οί δε Θράκες επεί ευτύχησαν 
τούτο το ευτύχημα, συνεβόων τε άΧΧήΧους και συνε- 
Χέγοντο ερρωμένως της νυκτός. καϊ άμα ήμερα 
κύκΧω περί τον Χόφον ένθα οί "ΕΧΧηνες εστρα- 
τοπεδεύοντο ίτάττοντο και ιππείς ποΧΧοϊ και πεΧ- 
τασταί, και αεί πΧείονες συνέρρεον' 7. καί προσέ- 



3. ανΚίζεσθαι, β., &ηά δοηιβ ίηίεποΓ Μ88. 

4. διαφ(νγοντ€ς, Μ88. διαφυγόντες, \νβΪ8ΐζ6, ϋ. — δΐ€• 
φςνγον, Ά. β. 0. Ο. διεφνγον, Ό. Β. Κ. 

5. αντ. μέν τόν, Β• — άποκτινννασι 0.Μ ΐΐΐβ 1)681 Μ88. άτιο• 
κτινννονσι οίΗβΓδ. 8βθ IV. 6. 24. 

6. κα\. . . δβ, α. 5. καϊ.. .μίν, Ώ. Β. Ρ. — άμα [τ^] ήμ., Ρ. Κ. 



236 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 8—12. 

βάΧΧον προς τους όπΧίτας ασφαλών οι //.εν γαρ 
"Ελληνες ούτε τοξότην εϊχον ούτε άκοντιστήν ούτε 
ιππέα. οι δε προσθέοντες καϊ προσεΧαύνοντες 
ήκόντιζον οπότε δε αύτοϊς επίοιεν, ραδίως άπε- 
φενγον. άΧΧοι δε αλλτ; επετίθεντο. 8. καϊ των μεν 
ποΧΧοϊ ετιτρώσκοντο, των δε ουδείς* ώστε κινηθηναι 
ουκ εδύναντο εκ του χωρίου, αλλά τελευτάντε<? καϊ 
άπο του ύδατος εϊργον αυτούς οι Θράκες. 9. επει 
δε απορία πόλΧη ην, διεΧέγοντο περί σπονδών κα\ 
τα μεν αΧλα ώμοΧόγητο αύτοΐς, ομήρους δε ουκ 
εδίδοσαν ο Ι Θράκες αιτούντων τών ΈλΧήνων, αλλ 
ε'ν τούτω ϊσχετο' τα μεν δη τών ^Αρκάδων οΰτως 

€ΐχ6 ' 

10. Χειρίσοφος δε άσφαΧώς πορευό μένος πάρα 

θάλατταν άφικνεΐται είς Κάλπης λιμένα. Έενο- 

φώντι δε δέά της μεσοηαίας πορευομενω οι Ιππείς 

προκαταθεοντες εντυηχάνουσι πρεσβύταις πορευο- 

μένοις ποι. καϊ επει ηγθησαν πάρα Έενοφώντα, 

έρωτα αυτούς εϊ που ησθηνται αλΧου στρατεύματος 

οντος Ελληνικού. 11. οι δε ελεγον πάντα τα 

<γε<γενημένα, καϊ νυν οτι ποΧιορκούνται επί λόφου, οι 

δε Θράκες πάντες περικεκυκΧωμένοι εΊεν αυτούς. 

ενταύθα τους μεν ανθρώπους τούτους εφύΧαττεν 

ίσγυρώς, όπως ηγεμόνες εΙεν οπού δεοΐ' σκοπούς δε 

καταστήσας συνέλεξε τους στρατιώτας και εΧεξεν, 

12. "Ανδρες στρατιώται, τών Άρκάδων οι μεν 

τεθνασιν, οι δε λοιποί επί Χόφου τίνος πολιορκούνται. 



10. καταθεοντςς, Ά. β. 6. — τ/σθοντο, Ε. Β. — [άλλον], Κ. 

11. οποί, Γ. §. 1ΐ. ί. 1ζ. Κ. 



III. 13—170 ΑΝΑΒΑ8Ι8. VI. 237 

νομίζω δ' εγωγε, ει εκείνοι άπολουνται, ούδ' ήμΐν 
είναι ούδεμίαν σωτηρίαν, ούτω μεν πολλών όντων 
πολεμίων, ούτω δε τεθαρρηκότων. 13. κράτιστον 
οΰν ήμΐν ώς τάχιστα βοηθείν τοις άνδράσιν, όπως, 
ει €τι εισι σώοι, συν εκείνοις μαχώμεθα καϊ μη μόνοι 
λειφθεντες μόνοι καϊ κινδυνεύωμεν. 14. νυν μεν 
ουν στρατοπεΒευώμεθα προελθόντες όσον αν Βοκη 
καιρός είναι εις το Βειπνοποιεΐσθαί' εως δ' αν 
πορευώμεθα, Τιμασίων έχων τους ιππείς προεΧαυ- 
νετω εφόρων ημάς, καϊ σκοπείτω τα έμπροσθεν, ώς 
μηΒεν ημάς λάθη. 15. παρέπεμψε δε και των 
ηυμνήτων ανθρώπους εύζώνους εις τα πλάγια καϊ είς 
τα άκρα, όπως ει πού τι πόθεν καθορωεν, σηααινοιεν- 
εκέλευε δε καίειν άπαντα οτω εντυηχάνοιεν καυσίμω. 

16. ήμεΐς <γάρ άποΒραίημεν αν ούΒαμον ενθενΒε' 
πολλή μεν ηάρ, εφη, εις ΉράκΧειαν πάΧιν άπιεναι, 
ποΧΧή δε ε6? ΧρυσόποΧιν Βιελθεΐν οι δε πολέμιοι 
πΧησίον είς ΚάΧπης δε λιμένα, ένθα Χειρίσοφον 
είκάζομεν είναι ει σεσωσται, ελαχίστη οδός. άλλα 
δή εκεί μεν ούτε πΧοϊα εστίν οϊς άποπΧευσούμεθα, 
μενουσ'ι τε αύτοΰ ουδέ μιας ημέρας εστί τά επιτήδεια. 

17. των δε πόλιορκου μένων άπολομενων συν τοις 
Χειρισόφου μόνοις κάκιόν εστί Βιακινδυνεύειν η 

13. ληφθίντίς, 3. Ι). ΤΗθδβ 1\νο τνοπίδ ατο οΓίοη 0011- 
Γοιιηάβά ίη ΐΗε Μδ8. 

14. [μεν], Β. Ρ. ΟΓΠ. α. β. — στρατοπςδίνσώμεθα, Κ. 

16. 64ί Χρνσόπ. : Ισχνς το τταΚιν, 3.. \). ά. 6. — μίνονσι Γ€, 
ϋ.'β ΟΟ^ΟΟΙΠΓΟ. μ(ν. δβ', Μ8δ. Β. Ρ. Κ. : Κπί^βΓ ΓθΓβΓδ Ιο 
VI. 1.26. 

17. άπολομ. δίορϊΐ. ΟΠί. 0. άποΧΚονμ. άπολονμ. άπόλλομ. 
άπολλωμ. Γθβάΐη^δ οί νδτΐουδ Μδ8. — η [τώνδρ], Η. τών&€ 
οιώ. β. η. Κ. 



238 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 18—22. 

τωνδε σωθεντων πάντας είς ταύτον ελθόντας κοιντ} 
της σωτηρίας εχεσθαι. άλλα χρη παρασκεύασα- 
μένους την ηνώμην πορεύεσθαι, ώς νυν η εύκλεώς 
τελευτήσαι εστίν ή κάλλιστον ερηον ερηάσασθαι 
"Ελληνας τοσούτους σώσαντας. 18. και 6 θεός 
ϊσως αηει ούτως, ος τους με^αλη^ορησαντας ως 
πλέον φρονοΰντας ταπεινώσαι βούλεται, ημάς δε 
τους άπο θεών αρχόμενους εντιμότερους εκείνων 
καταστησαι. αλλ' επεσθαι χρη και προσέχειν τον 
νουν, ώς αν το παραγγελλόμενον δύνησθε ποιεϊν. 

19. Ταυτ ειπών ήηείτο. οι δ' Ιππείς διασπειρό- 
μενοι ε'φ' όσον καλώς ειχεν εκαιον, και οι πελτασταϊ 
επιπαριόντες κατά τα άκρα εκαιον ττάντα οσα 
καύσιμα έώρων, καϊ ή στρατιά δε, εΐ' τινι παραλει- 
πόμενα) έντυηχάνοιεν ώστε πάσα η χώρα αϊθεσθαι 
έδόκει και το στράτευμα πολύ είναι. 20. ε'πεί δε 
ώρα ην κατεστρατοπεδεύσαντο επί λόφον εκβάντες, 
και τά τε τών πολεμίων πυρά εώρων, άπεΐχον δε ώς 
τετταράκοντα σταοίους, και αύτοι ώς εΒύναντο 
πλείστα πυρά εκαιον. 21. επει δε εδείπνησαν 
τάχιστα, παρη<γγέλθη τα πυρά κατασβεννύναι πάντα. 
κα\ την μεν νύκτα φύλακας ποιησάμενοι εκάθευΖον 
αμα δε ττ} ήμερα προσευζάμενοι τοις θεοΐς καϊ συν- 
ταξάμενοι ώς εις μάχην επορεύοντο γ εΒύναντο 
τάχιστα. 22. Τιμασίων δε καϊ οι ιππείς έχοντες 

18. ίσω?8.ηά οςτοΰς οπι. Ά. — ος: ωστ€, ο. η. Α. — δυνήσησθε, 
ο. ά. θ. δνι>ήσ€σθαι, α., ρι•οο&1)1} Γ ΰννησεσθε 18 ϊηΐεηάβά. 

19. σπειρόμ. α. β. 6. — εκαιον § ββάδιζον, Ό. Β. Ρ. Κ. η 
ίβάδ. οτη. α. 6. 6. Γ. §. Η. ί. &. 1. — παριόντςς, α. β. ά. β. 

20. Τ€ οπι. Η. 



III. 23— 25.] ΑΝΑΒΛδΙδ. VI. 239 

τους ηγεμόνας και προεΧαύνοντες εΧάνθανον αυτούς 
επι τω Χόφω γενόμενοι ένθα εποΧιορκούντο οι 
"ΕΧΧηνες. καϊ ούχ όρώσιν ούτε φίΧιον στράτευμα 
οΰτε ποΧεμιον, και ταύτα άπαγγέΧΧουσι προς τον 
αενοφώντα και το στράτευμα, γραΐδια δε και γερόν- 
τια και πρόβατα όΧίγα καϊ βούς καταΧεΧειμμένους. 
23. και το μεν πρώτον θαύμα ην τι εϊη το γεγενημε- 
νον, έπειτα δε και των κατάΧεΧειμμενων επυνθάνοντο 
οτι οι μεν Θράκες ευθύς άφ' εσπέρας ωχοντο άπιόντες, 
εωθεν δε καϊ τούς'ΈΧΧηνας εφασαν οίγεσθαί' οπού 
δε ούκ ειδέναι. 

24. Ταύτα άκούσαντες οι άμφϊ Αενοφώντα, επει 
ήρίστησαν, συσκευασάμενοι επορεύοντο, βουΧόμενοι 
ως τάχιστα συμμΐξαι τοις άΧΧοις εις ΚάΧπης Χιμένα. 
καϊ πορευόμενοι εώρων τον στ'ιβον τών ^Αρκάδων 
και Αχαιών κατά, την επι ΚάΧπης όδόν. επει δε' 
άφίκοντο εις το αυτό, άσμενοι τε εϊδον άΧΧήΧους και 
ησπάζοντο ώσπερ άδεΧφούς. 25. και επυνθάνοντο 
οι Άρκάδες τών περί Αενοφώντα τι τα πυρά κατα- 
σβέσειαν ημείς μεν γάρ, εφασαν, ωόμεθα υμάς το 
μεν πρώτον, επειδή τα πυρά ούχ εωρώμεν, της νυκτός 
ηξειν επι τους ποΧεμίους' καϊ οι ποΧεμιοι δε, ως γε 
ημΐν εδόκουν-, τούτο δείσαντες άπήΧθον σχεδόν <)άρ 



22. αντονς, Β., ί. 1ς. 1. Α. — οΰτ. το φί\. οντ. το πο\. Β. Ρ. Κ. 
τό, 3.. \>. οπι. ίη ΐΗε Γοπήθγ ο&86, ε. οηΐγ ϊη ίΗο Ι&Ιθγ. — *7τμο- 
βάτία*, Ρ. δβθ Τ1ΐοηη&8 Μη§. πρόβατον. 

23. (ωθ(ν δβ . . . . ϊφασαν : και τους "Ελλ. δ« βφ. &. Ι)., αηά 
6. \νίΐΗ ΐΗε οιηί3δΐοη οί δ'. — οποί, Ό.'β οοη]θοίιΐΓ6. 8(?6 
Ηεπκίοίιΐδ, II. 119. οκον ετράπςτο. 

24. ότΙ καΚπην, ά. ο. 



240 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 26— IV. 3. 

άμφϊ τούτον τον χρόνον άπασαν. 26. επεί Βέ ουκ 
άφίκεσθε, 6 Βέ χρόνος έξήκεν, ωό μέθα υμάς πυθο- 
μένους τα παρ ημϊν φοβηθέντας οϊχεσθαι άποΒράν- 
τας επι θάλατταν' και έΒόκει ημϊν μη άπολείπεσθαι 
υμών. οΰτως ουν καϊ ημείς Βεΰρο επορεύθημεν. 

IV. Ταύτην μεν ουν την ημέραν αυτοί) ηυλίζοντο 
επι του αιγιαλού προς τω λιμένι. το δε χωρίον 
τούτο ο καλείται Κάλπης λιμην εστί μεν εν τη 
Θράκη τη εν τη Άσίψ άρξαμενη Βέ η Θράκη αυτή 
εστίν από του στόματος του Πόντου μέχρι Ηρά- 
κλειας επί Βεξιά εις τον ΤΙόντον είσπλέοντι. 2. και 
τριήρει μεν εστίν εις Ήράκλειαν εκ Βυζαντίου 
κώπαις ημέρας μάλα μακράς πλοΰς' εν Βέ τω μέσω 
άλλη μεν πόλις ουδεμία ούτε φιλία οΰτε Έλληνίς, 
αλλά Θράκες Βιθυνοί" και ους αν λάβωσι των 
Ελλήνων εκπίπτοντας ή άλλως πως Βεινά ύβρίζειν 
λέγονται [τους "Ελ\ηνας.~\ 3. 6 Βέ Κάλπης λιμην 
εν μέσω μεν κείται εκατέρωθεν πλεόντων εξ Ηρά- 
κλειας καϊ Βυζαντίου" εστί δ' εν τη θαλάττη προ- 
κείμενον χωρίον, το μεν εις την θάλατταν καθήκον 
αυτού πέτρα άπορρώξ. ΰψος δπη ελάχιστον ου μείον 
εϊκοσιν όργυιων, ό Βέ αύχην ό εις την γήν ανήκων 
του χωρίου μάλιστα τεττάρων πλέθρων το εΰρος' 
το δ' εντός του αύχένος χωρίον ίκανόν μυρίοις 



26. έξήκει. 8υί(1&8. — άπολείπεσθαι, α. άπολίπεσθαι, Ό. Β. 
Ρ. Κ. 

2. μάλα οιώ. α. Ι), ά. η. — [ο'ι] Βιθ. Ρ.'δ οοη]βοΐυΓβ. οι Βι<9., 
Κ. αλλ' η θρακ. ϊ. %. η. ο. Οοπιρ. IV. 6. 11 — η εκπίπτ. Β 
Ρ. Κ. η οπι. Ά. 6. θ. — [τους "Ελληνας], Ό. Κ. : ΜυΓβΙΙΐδ 
«ίΓΛ8βά ΐΗβδβ \νοΓάδ. Β. ςοιηρ&Γ6δ 111. 2. 23. VI. 3. 2. 



IV. 4—8.] ΑΧΑΒΑδΙδ. VI. 241 

άνθρώποις οίκήσαι. 4. Χιμήν δ' υπ 1 αύτη τή πέτρα 
το 7Γ/?ο? έσπέραν αίγιαΧόν έχων. κρήνη δε ήδέος 
ύδατος κα\ άφθονος ρέουσα επ αυττ} τη θαΧάττη 
υπό τ $ επικράτεια του χωρίου, ξύλα δε ποΧΧά μεν 
και άλλα, πάνυ δε ποΧλά και κα\ά ναυπηγήσιμα επ' 
αύτη τη ΘαΧάττη. 5. το δε ορός [το εν τω Χιμένι\ 
βί'ς μεσόγαιαν μεν ανήκει όσον έπϊ είκοσι σταδίους, 
και τούτο γεώδες και άΧιθον το δε πάρα θάΧατταν 
πΧέον ή επί είκοσι σταδίους δασύ ποΧΧοΐς και παν- 
τοδαποϊς καϊ μεγάΧοις ξύΧοις. 6. ή δε άΧΧη χώρα 
καΧη καϊ ποΧΧή, καϊ κωμαι εν αυττ} είσι ποΧΧαι 
και οίκούμεναΐ' φέρει γαρ ή γη και κριθας καϊ 
πύρους καϊ όσπρια πάντα και μεΧίνας καϊ σήσαμα 
και σύκα άρκούντα και άμπέΧους ποΧΧάς και ήδυοί- 
νους, καϊ τάΧΧα πάντα πΧήν εΧαιών. ή μεν χώρα 
ην τοιαύτη. 7. εσκήνουν δε εν τω αίγιαΧώ προς τη 
θαΧάττη' εις δε το πόΧισμα αν γενόμενον ουκ 
εβούΧοντο στρατοπεδεύεσθαι, άΧΧά εδόκει καϊ το 
ε\θεΐν ενταύθα εξ έπιβουΧής εϊναι, βουΧομένων τινών 
κατοικίσαι πόΧιν. 8. των γαρ στρατιωτών οι 
πΧεΐστοι ήσαν ου σπάνει βίου εκπεπΧευκότες επϊ 
ταύτην την μισθοφοράν, άΧΧα την Κύρου άρετήν 
άκούοντες, οι μεν καϊ άνδρας άγοντες, οι δε και 

3. οίκήσαι, 8ΐερη&η. οϊκήσας, 3.. \). ά. οίκησαν, οικησις, 
οιΗθγ νηπ&ΐίοηδ. 

4. πάν. δβ πολ. οιη. α. 0. 6. 

5. το έν τ. λιμ. οιη. &. \>. 

6. (ΰ οικ. Β. [βυ], Ρ. οιη. α. θ. — ήδνοίνους. 8βθ Ροΐΐυχ 
Οηοπΐ£ΐ8ΐ. VI. 22. 

8. μισθοφοράν, ίηε ναπΗίϊοηδ &γθ ηοϋ ^ΐνεη ηβΓβ ο^ Ό. — 
τοιούτοι οΰι>, Ό. Β. Ρ. Κ. ουν οιη. Ά. Ό β. 

Μ 



242 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 9-11 

προσανη\ωκότες χρήματα, καϊ τούτων έτεροι άττοδε- 
Ζρακότες πατέρας καϊ μητέρας, οι δε καϊ τέκνα καταΚίτ 
πόντες ώς χρήματ αύτοΐς κτησάμενοι ηξοντες πά\ιν, 
άκούοντπ καϊ τους αΧΚους τους παρά Κνρω ττολλά 
καϊ ά Ί αθα πράττειν. τοιούτοι 6ντες έπόθουν εις την 
Ελλάδα σώζεσθαι. ? 

9. Επειδή δε υστέρα ημέρα βένετο της είς ταντον 
σννόΒου, έπ έξόϊφ έθύετο Έενοφών άνά Ί κη ηαρ %ν 
6'ττΙ τα επιτήδεια έξά Ί ειν. έπενόει δέ καϊ τους νεκ- 
ρούς θάπτειν. 67Γ61 δέ τά ιερά [καΧά] βένετο, εΐ- 
ποντο καϊ οι Άρκάδες, καϊ τους μέν νεκρούς τους 
πΧείστους ε'νθαπερ έπεσον έκαστους 'έθαψαν ήδη Ί αρ 
^σαν πεμπταίοι κα\ ούχ οίον τε άναιρεϊν ετι 9ρτ 
ένίους δε τους εκ των οδών συνενε Ί κόντες έθαβαν εκ 
τών υπαρχόντων ως έδύναντο κάΧΚιστα. ους δέ μη 
βΰρισκον κενοτάφιον αύτοΐς εποίησαν μέ Ί α, καϊ στε- 
φάνους έπέθεσαν. 10. ταύτα δέ ποιήσαντες άνε- 
γωρησαν επι τό στρατόπεδον. καϊ τότε μεν 
δειπνήσαντες εκοιμήθησαν. ττ, δέ ύστεραία συνηΚθον 
οί στρατιώται πάντες- συνη Ί ε δέ μάΧιστα Άγασιας 
τε ό ΧτυμφάΧιος \οχα<γός, καϊ Ιερώνυμος Ή\εϊος 
\οχα Ί ός, καϊ οί άΧλοι οι πρεσβύτατοι τών'Αρκάδων.^ 
11. καϊ δόημα εποιήσαντο, εάν τις του \οιπου 

Λ , > < ν ~η\ά ά \>. ά. 6. οπι. Β. Ρ. Κ. : καλά 

Λ^^ ϋώΛπηιώ. δ,βΙΙ. 

2 Ι VI 4 13., 5. 2. αηά ΟγΓορ**. Π. 4. Ιδ.,^βΓβ καλά 
• ' ?' 1 > τ οΐΐ *1ίρ Μ88 • " άναιρύσθαι ΐηβ υ8\ΐ3ΐ 

ίοπη," Ρ•— μέ7* « αί πν Ρ αν ^ αλτ ι ν > Ό • ΰ ' αηα κ ' ιη "- > 
κ π. α*ν. οπι. α. Ι), α. Ρ• , , χ -ρ. 

10 σίν. δβ μ£Κ. ». Ο- β• συ^γ. δ* [αΐτον^μαλ. Β. σννη- 
Ί ον & μάλιστα, Ρ.- [τι ό] Στ. Ρ. ο οπι. Β. Κ. 



IV. 12-15.] ΑΝΑΒΑ8Ι3. VI. 243 

μνησθβ δ'ιχα το στράτευμα ποιεΐν, θανάτω αυτόν 
ζημιουσθαι, καϊ κατά χώραν άπιέναι ήττερ πρόσθεν 
είχε το στράτευμα, καϊ άρχειν τους πρόσθεν στρα- 
τηγούς, καϊ Χειρίσοφος μέν ήδη τετελευτήκει 
φάρμακον πιων πυρέττων τα V Κείνου Νέων 
■ Ασιναϊος παρέλαβε. 
^ 12. Μετά δε ταύτα άναστάς είπε Ξενοφών, 72 
άνδρες στρατιωται, την μεν πορείαν, ως εοικε, δήλον 
οτι 7Γ€$ ττοιητέον ού γάρ ξστι πλοΐα' ανάγκη δε 
πορεύεσθαι ήδη- ού γάρ ξστι μένουσι τα επιτήδεια. 
ημείς ^ μεν οΰν, Ιφη, θυσόμεθα' υμάς δβ δει πάρα• 
σκευάζεσθαι ως μαχουμενους εϊ ποτέ και άλλοτε- οι 
γαρ πολέμιοι άνατεθαρρήκασιν. 13. εκ τούτου 
εθύοντο οι στρατηγοί, μάντις δε παρήν Άρηξίων 
Αρκάς- 6 δε Ζιλανός 6 Άμβρακιώτης ήδη άποδεδρά- 
κει πλοΐον μισθωσάμενος εξ Ηράκλειας, θυομενοις 
δε επι τη άφόδω ούκ εγίγνετο τα ιερά. 14. ταύτην 
μεν οΰν την ήμέραν επαύσαντο. και τίνες ετόλμων 
λέγειν ως 6 Βενοφών βουλόμενος το χωρίον οΐκίσαι 
πέπεικε τον μάντιν λέγειν ως τα ιερά ού γίγνεται 
Μ άφόδω. 15. εντεύθεν κηρύξας τη αΰριον παρεΐναι 
επι την θυσίαν τον βουλόμενον, και μάντις ει τις 
€Ϊη, παραγγείλας παρεΐναι ώς συνθεασόμενον τα 



1Μ*ΐΓ6/>, »•— ,^λίΐ/τ^ι, 5. δβθ IV. 5. 15., αηά α\ 5 ο 
V. 4. 12. — Ν(ων ο, Β. Ρ. Κ. 

12. ήμ€7ς [μέν], Β. Ρ. μί ν Π1. &. 5. β. 

13. Άμβρακ' δθβ Ι. 7. 18. — τα Ήρα. καλά, £. &. ί. 1^. 

15. κηρ. [Ξενοφών], Β. Ζ(ν' Κ. 3εν. ΟΠ1. &. &. β. 



244 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 16—21. 

Ιερά, εθυε' καϊ ενταύθα παρήσαν πολλοί. 16. θνο- 
μένων δε πάλιν εις τρϊς επι ττ} άφόδω ουκ εγίγνετο 
τά Ιερά. εκ τούτου χάλεπώς ειχον οι στρατιώταϊ 
και γαρ τα επιτήδεια επελιπεν α έχοντες ηλθον, καϊ 
αγορά ουδεμία παρην. 

17. Έκ τούτον ξυνελθόντων είπε πάλιν Έενοφών, 
"*Ώ άνδρες, επι μεν ττ} πορεία, ώς οράτε, τα ιερά 
οΰπω γίγνεταΐ' των δ' επιτηδείων ορώ υμάς δεομε- 
νους* ανάγκη ουν μοι δοκεΐ είναι θύεσθαι περί αυτού 
τούτου. 18. άναστάς δε τις είπε, Και είκότως άρα 
ήμΐν ου γίγνεται τά ιερά" ως γάρ εγώ άπο τον 
αυτομάτου χθες ήκοντος πλοίου ήκουσά τίνος δτι 
Κλέανδρος 6 εκ Βυζαντίου αρμοστής μέλλει ήξειν 
πλοία και τριήρεις έχων. 19. εκ τούτου δε άναμενειν 
μεν πάσιν εδόκεΐ' επί δε τά επιτήδεια ανάγκη ην 
εζιεναι. καϊ επι τούτω πάλιν εθύετο εις τρις, και 
ουκ εγίγνετο τά ιερά. καϊ ήδη και επί σκηνήν 
ίόντες τήν Ηενοφώντος ελεγον οτι ουκ εχοιεν τά 
επιτήδεια. 6 δ' ουκ αν 'έφη εξαγαγεϊν μή γιγνομε- 
νων τών ιερών. 

20. Και πάλιν ττ) ύστεραία εθύετο, κάί σχεδόν τι 
πάσα ή στρατιά διά το μελειν άπασιν εκνκλονντο 
περί τά ίερά' τά δε θύματα επιλελοίπει. οι δε 
στρατηγοί εξήγον μενού, συνεκάλεσαν δε. 21. εϊπεν 



Ϊ6. θυομίνω, α. 6. θυομίνων, ϋ. Β. Ρ. Κ. — πω τταρην, 

\». Β. 

18. χθίς, οπί. Ά. — ως γάρ .... οτι, 866 Β.'δ ηοΐβ. — ό €Κ, 
δοΗβϊΓ. ό ηοί ΐη ίΗβ Μ88. 8ββ VII. 2, 12. 
20. έπιλίλοίπα, Ε. Ι), «τβλ. Κ. 



IV. 22— 24.] ΑΝΑΒΑ5Ι3. VI. 245 

ούν Έενοφών, "Ισως οι πολέμιοι συνειλεγμένοι είσί 
και ανάγκη μάχεσθαί' ει ουν κατάλιπόντες τά σκεύη 
εν τω ερυμνω χωρίω ως εις μάχην παρεσκευασ μένοι 
ϊοιμεν, ίσως αν τα ιερά προχωροίη ήμϊν. 22. άκού- 
σαντες δ' οι στρατιώται άνέκραγον ως ουδέν δέον εις 
το χωρίον άγειν, άλλα θύεσθαι ως τάχιστα. και 
πρόβατα μεν ούκέτι ην, βούς δε ύπο αμάξης ττρια- 
μενοι εθύοντο' και Έενοφών Κλεάνορος εδεήθη του 
' Αρκάδος προθυμεΐσθαι εϊ τι εν τούτω εϊη. αλλ 
ουο ως εγενετο. 

23. Νέων δε ην μεν στρατηγός κατά τό Χειρισό- 
φου μέρος, επεί δε εώρα τους ανθρώπους ως είχον 
δεινάς τΐ) ένδεια, βουλόμενος αύτοΐς χαρίζεσθαι, 
εύρων τίνα άνθρωπον Ήρακλεώτην ος εφη κώμας 
εγγύς είδέναι όθεν εϊη λαβείν τα επιτήδεια, εκήρυξε 
τον βουλόμενον ίέναι επί τά επιτήδεια ως ηγεμόνας 
€σ ο μενού, εξέρχονται δη συν δορατίοις και άσκοΐς 
και θυλάκοις και άλλοις άγγείοις είς δισχιλίους 
ανθρώπους. 24. επειδή δε ήσαν εν ταΐς κώμαις 
και διεσπείροντο ώς επί το λαμβάνειν, επιπίπτουσιν 
αύτοϊς οι Φαρναβάζου ιππείς πρώτοι" βεβοηθηκότε^ 
γαρ ήσαν τοις Βιθυνοΐς βουλόμενοι σύν τοις Βιθυνοΐς 
εί δύναιντο άποκωλύσαι τους "Ελληνας μη ελθεΐν 



21. ό Ξεν. Β. Ρ. Κ.— τά σκεύη ηοΐ ίη ύιο Μ88., αιΐάεά 1>γ 
ΟαδΙβΠϊο. — τά Ιερά μάλλον, Β. Ρ. Κ. μάλ ΟΠ1. Ε. β. β. προσ- 
χωροίη, ε. β. 8οθ Ι. 9. 13. &ηά 'Πιυο^ά. V. 54. προνχώρει. 

22. δ^οι, 8., \νΗϊοΗ Ϊ5 απ ιιηηβοθδδΕΓ^ οΗεπ§ο. — βονν, δ. 
ϋ. Β. Ρ. βονς, Μ88. δεβ Ρ.'δ αηά Κ.'δ ηοΐβδ οη ϊρ τούτω. 
— (-γίνοντο, Ε. 5. Ο. (γένοντο τά ίβρά, Β. ίγίνετο [τά Ιερά], 

Ρ. 

23. δεινώε : δίδιώχ•, Ε. Ρ. ά. — χαρίσασθαι, Β. Κ. 



246 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 25 — V. 1. 

€ΐ? την Φρυγίαν' ούτοι οι ιππείς άποκτείνουσι των 
άνΒρών ου μείον πεντακόσιους* οι δε λοιποί επϊ το 
ορός άνέφυγον. 25. εκ τούτου απαγγέλλει τις ταύτα 
των άποφευγόντων εις το στρατόπεδο ν. και ο α,ενο- 
φών, βττεί ουκ εγεγένητο τα ιερά ταύτη ττ} ημέρα, 
λαβών βοΰν υπο αμάξης, ου γαρ ην άλλα ιέρεια, 
σφαγιασάμενος εβοήθει, και οι άλλοι οι μέχρι τριά- 
κοντα ετών άπαντες. 26. και άναλαβόντες τους 
λοιπούς άνδρας εις το στρατόπεδον άφικνοΰνται. 
καϊ ήδη μεν άμφΐ ηλίου δυσμάς ην και οι "Ελληνες 
μάλ' άθύμως έχοντες εδειπνοποιοΰντο, καΧ εξαπίνης 
δια των Χασίων των Βιθυνών τίνες επιγενόμενοι τοις 
προφύλαξι τους μεν κατέκανον, τους δε έδιωξαν 
μέχρι εις το στρατόπεδον. 27. και κραυγής γενο- 
μένης εις τα όπλα πάντες εδραμον οι "Ελληνες• καϊ 
διώκειν μεν καϊ κινεΐν το στρατόπεδον νυκτός ουκ 
ασφαλές εδόκει είναι- δασέα γαρ ην τα χωρία" 
εν δε τοις οπλοις ενυκτέρευον φυλαττόμενοι ίκανοΐς 

φΰλαξι. 

V. Την μεν νύκτα οΰτω διήγαγον. άμα δε τη 
ημέρα οι στρατηγοί εις τό ερυμνον χωρίον ηγουντο' 
οι δε εΐποντο άναλαβόντες τα όπλα καϊ τα σκεύη, 
πρϊν δε αρίστου ώραν είναι άπετάφρευσαν η ή 

24. ου μείον ή, Β. ή, οπι. α. Ι). 6. ΐ. £. 1ί. [$] Κ. πεντακο- 
ων 

σίους, \>. — [τό] ορ. Ρ. > , 

25. 6 5βι/. α. 1». ό, οη. Ό. Β. — βπβι, α. υ. επαοη, υ. α. 
Κ.— λαβών βονν. δθβ ΑΓπαη. Ρεπρί. Ροηί. Ευχ. Ηυάδ. 
ρ. 3. 

26. μεν αίΐβΓ ήδη άίδρΐ6£ΐ563 Ρ. 
1. άπετάφρενον, &. 5. 



V. 2—6.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VI. 247 

είσοδος ην εις το χωρίον, καί άπεσταύρωσαν άπαν, 
καταλιπόντες τρεις πύλας. καϊ πλοΐον εξ Ηρά- 
κλειας ηκεν άλφιτα άηον καϊ ιέρεια καϊ οΊνον. 
2. πρωί δ' άναστάς Έενοφών εθύετο επεξόδια, καϊ 
ηίηνεται τα ιερά επί του πρώτου ίερείου. καί ηδη 
τέλος εχόντων των ιερών δρα άετόν αϊσιον δ μάντις 
Άρηξίων Παρράσιος, καί ηηείσθαι κελεύει τον Έενο- 
φώντα. 3. καί διαβάντες την τάφρον τα όπλα 
τίθενται, καί εκήρυξαν άριστησαντας έξιέναι τους 
στρατιώτας συν τοις οπλοις, τον δε ογλον καί άν- 
δράποδα αύτοϋ καταλιπεΐν. 4. οΐ μεν δη άλλοι 
πάντες εξηεσαν, Νέων δε ου* εδόκει γαρ κάλλιστον 
είναι τούτον φύλακα καταλιπεΐν των επί του στρα- 
τοπέδου, επεί δ* οι λογαγοί καί οι σπρατιώται 
άπέλιπον αυτούς, αίσγυνόμενοι μη εφεπεσθαι τών 
άλλων εξιόντων, κατελιπον αυτού τους ύπερ πέντε 
καί τετταράκοντα ετη. και ούτοι μεν εμενον, οι δ' 
άλλοι επορεύοντο. 5. πριν δε πεντεκαίδεκα στάδια 
διεληλυθέναι ενέτυχρν ηδη νεκροΐς' καί την ονράν 
τού κέρατος ποιησάμενοι κατά τους πρώτους φανεν- 
τας νεκρούς εθαπτον πάντας δπόσους επελάμβανε 
το κέρας. 6. επεί δε τους πρώτους έθαψαν, προα- 
γατγόντες καί την ούράν αύθις ποιησάμενοι κατά τους 
πρώτους τών άταφων εθαπτον τον αυτόν τρόπον 
δπόσους επελάμβανεν ή στρατιά, επεί δε εις την 



2. €π (ζόδία, Λ. €π εζόδω, 8. 

4. βπι τω στρατοπέδω, \ΐ. 1. 1ί. 

5. όπόσονς : ίφ' υσονς, Ά. β. ά. Ώ. 

3. *ν0άδ(, 6. €νθά^ δί. ϋ. ϊνθα δη, Ό. €νθα, Β. Ρ. Κ. 



248 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 7— Π. 

όδόν ήκον την εκ τών κωμών, ένθα δε εκειντο αθρόος 
συνενεγκόντες αυτούς έθαψαν. 

7. "Ηδη δε πέρα μεσούσης της ημέρας π ροαγ άγον- 
τες το στράτευμα έξω τών κωμών ελάμβανον τα 
επιτήδεια ο,τι τις όρωη εντός της φάλαγγος, και 
εξαίφνης όρώσι τους πολεμίους υπερβάλλοντας 
κατά λόφους τινας εκ του εναντίου, τεταγμένους επί 
φάλαγγος ιππέας τε πολλούς και πεζούς' καϊ γαρ 
^πιθριδάτης καϊ 'Ραθίνης ήκον πάρα Φαρναβάζου 
έχοντες την δύναμιν. 8. €7Γ€6 δε κατεϊδον τους 
Έλληνας οι πολέμιοι, έστησαν απέχοντες αυτών 
όσον πεντεκαίδεκα σταδίους. εκ τούτου ευθύς 
^ Αρηξίων 6 μάντις τών Ελλήνων σφαγιάζεται, και 
εγένετο επί του πρώτου καλά τα σφάγια. 9. ένθα 
δη Έενοφών λέγει, Δοκεϊ μοι, ώ άνδρες στρατηγοί, 
έπιτάξασθαι τη φαλάγγι λόχους φύλακας, ίνα αν 
που δέη ώσιν οι έπιβοηθήσοντες τη φαλάγγι, καϊ οι 
πολέμιοι τεταραγμένοι έμπίπτωσιν εις τεταγμένους 
και ακεραίους. 10, συνεδόκει ταύτα πάσιν* 'Τμεΐς 
μεν τοίνυν, εφη, προηγεΐσθε την προς τους εναντίους, 
ως μη εστήκωμεν επεί ώφθημεν και εϊδομεν τους 
πολεμίους" εγώ δε ήξω τους τελευταίους λόχους 
καταχωρίσας ηπερ ύμΐν δοκεΐ. 

11. Έκ τούτου οι μεν ήσυχοι προήγον ό δε τρεις 
αφελών τάς τελευταίας τάξεις, ανά διακόσιους άνδρας, 
την μεν επί το δεξιόν έπέτρεψεν εφέπεσθαι άπολι- 



1 . πέρας, α. περί, Ι), παρά, ΐ. §. Η. 1ί. 1. Α. — Σπώρώάτης, 
πΐ3,Γ§ίη οί' 5., 1ί. 1. (πιθρώάτης, Γ. §. (παραδήτις, β. σπείρα 
δη τις, 3.. Β. 

8. ό 'Άρηξ. α. Ι), [ό], Ρ. ό Άρ. Κ. 



V. 12—16.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VI. 249 

ποντας ως πΧεθρον %αμόΧας Αχαιός ταύτης ηρχε 
της τάξεως' την δ' επί τω μέσω εχωρισεν επεσθαί' 
Πυρρίας Αρκάς ταύτης ήρχε' την δε μίαν επί τω 
εύωνύμω' Φρασίας Άθηναΐος ταύτη εφεστηκει. 

12. προϊόντες δε, επεί έηενοντο οι ηγούμενοι επί 
νάπει μεηάΧω και δυσπόρω, έστησαν άγνοούντες εΐ 
διαβατέον εϊη το νάπος. και παρε^υώσι στρατη- 
γούς και Χοχαγούς παριεναι επί το ηηούμενον. 

13. και 6 Έενοφών θανμάσας δ,τι το ϊσχον εϊη την 
πορείαν και ταχύ άκούων την παρεηηυην, εΧαύνει $ 
εδύνατο τάχιστα, επεί δε συνήΧθον, Χέ'γει £οφαί- 
νετος πρεσβύτατος ων των στρατηγών οτι βουΧής 
ούκ άξιον €Ϊη ει διαβατέον εστί τοιοϋτο[ν ον τό] 
νάπος. 

14. Και 6 Έενοφών σπουδτ} ύποΧαβων εΧεξεν, 
ΆΧΧ ϊστε μεν με, ώ άνδρες, ούδένα πω κίνδυνον 
προξενήσαντα ύμΐν εθεΧούσιον ου *γάρ δόξης ορώ 
δεομένους υμάς εις άνδρειότητα, άΧΧά σωτηρίας. 
15. νυν δέ οί;τω? εχεί' άμαγί μεν ενθενδε ούκ εστίν 
άπεΧθεΐν ήν <γάρ μη ημείς ϊωμεν επί τους ποΧε- 
μίους, ούτοι ήμΐν οπόταν άπίωμεν εψονται και επι- 
πεσοΰνται. 1 6. οράτε δη πότερον κρεΐττον ίέναι επί 

11. τό μέσον, β. θ. — Ώνρρ. 'Αρ. τ. ηρ. της τάξςως, Ά. β. ε. ς 

ΤΙΐβΓΘ &ρρβΕΓ8 ΠΟ Π10Γ6 οΙ^ΘΟίίΟΙΙ Ιο ΐίΐΐδ Γθρθίΐΐίοη 1ΐ6Γ6, ΙΠ&Π 

Ιο 3. 8ΪΓηΐ1αΓ οηε VI. 4. 2. — βφεστήκα, 0. «'φιστι^κβι, 3.. ίφίίσ- 
τήκει, Ρ. Κ. 8εβ Ι. 2. 1., &ηά Ι. 4. 4., \ν&6Γβ Γβαά εφεστ. 

12. 8θθ 8ΐΐίά&8, νάπος. 

13. (δυνατό, ΟΐΛγ ίη Ι), β. [εδύνατοΊ, Κ. — βι δια/3. : «, οπι. 3. 
Ι), β. — τοιούτον ράπος, β. α. ά. τοιούτο νάπος, &. οτι ουκ άξ 
<ΐη διάβαιναν τοιούτον ον τό νάπος, Κ. 

15. άμαχί, &. άμαχεί, Β. Ρ. Κ. 

16. είναι, η. — θεησθα*, β. θ. Ό. 

Μ 5 



250 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 17—21. 

τους άνδρας προβαλλόμενους τά όπλα ή μεταβαλλό- 
μενους όπισθεν ημών επιόντας τους πολεμίους θεά- 
σασθαι. 17. ϊστε μέντοι οτι το μεν άπιέναι άπο 
πολεμίων ούδενι καλώ εοικε, το δε εφεπεσθαι καν 
τοις κακίοσι θάρσος εμποιεΐ. εγωγ' οΰν ηδιον αν συν 
ήμίσεσιν έποίμην ή συν διπλασίοις άπογωροίην. 
καϊ τούτους οϊδ' οτι επιόντων μεν ημών ουδ' ύμεΐς 
ελπίζετε αυτούς δέξασθαι ημάς, άπιόντων δε πάντες 
επιστάμεθα οτι τολμήσουσιν εφεπεσθαι. 18. τό δε 
διαβάντας όπισθεν νάπος γαλεπον ποιήσασθαι μέλ- 
λοντας μά'χεσθαι αρ ούχϊ και άρπάσαι άξιον; τοις 
μεν γαρ πολεμίοις εγώ βουλοίμην αν εύπορα πάντα 
φαίνεσθαι ώστε άποχωρεΐν ημάς δε και άπο του 
χωρίου δει διδάσκεσθαι οτι ουκ εστί μη νικώσι σωτη- 
ρία. 19. θαυμάζω δ' εγωγε και το νάπος τούτο ει 
τις μάλλον φοβερον νομίζει είναι τών άλλων ών δια- 
πεπορεύμεθα χωρίων, πώς μεν ηάρ διαβατον το 
πεδίον, ει μη νικήσομεν τους ιππέας; πώς δε α διε- 
ληλύθαμεν δρη, ην πελτασται τοσοίδε εφέπωνται; 
20. ην δε δη καϊ σωθώμεν επϊ θάΧατταν, πόσον τι 
νάπος 6 Πόντος; ένθα ούτε πλοία εστί τα άπάξοντα 
ούτε σίτος ω θρεψόμεθα μένοντες, δεήσει δε, ην θάτ- 
τον εκεί ηενώμεθα, θάττον πάλιν εξιέναι επι τα 
επιτήδεια. 21. ουκ ούν νυν κρεΐττον ήριστηκότας 
μά'χεσθαι ή αύριον άναρ ιστούς ; άνδρες, τά τε ιερά, 

17. ιστέ γί, Β. Ρ. Κ. γβ, οπί. Ά. β. — βγώ γοΰν, Β. Ρ. Κ.— 
θάρρος, Ό. Ρ. Κ. θάρσ. Ά. 

18. €γωγ€, Β.Ρ.Κ. — από, α.β.ά.β.φ ύπό,ίηβ οΙάβΓ βάίί.,Κ. 

19. πώς μεν: μίν, οπί. Ά.\). — δυσδίά/3ατον, αΐΐ Ιηβ Μ88. 
διαβατον, 0&8ΐθ11. ου δυσδιά/3. 8ΐερη. 

21. τά τβ, οπί. α. Ι). 



V. 22— 26.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VI. 251 

ήαϊν κάΧά οϊ τε οιωνοί αίσιοι τά τ€ σφάγια κάΧ- 
Χιστα' ϊωμεν επι τους άνδρας, ου δει ετι τούτους, 
επεϊ ημάς πάντως εΐδον, ήδέως δειπνησαι ουδ' οπού 
αν θεΧωσι σκηνησαι. 

22. Εντεύθεν οι ΧογαηοΧ ήηείσθαι εκεΧευον, και 
ουδείς άντεΧεγε. καϊ ος ήηείτο, παρα^είΧας διάβα ί- 
νειν τ] έκαστος ετύγχανε του νάπους ων θάττον ηάρ 
άθρόον εδόκει αν οΰτω πέραν γενέσθαι το στράτευμα 
ή ει κατά, την <γεφυραν η επί τω νάπει ην εξεμη- 
ρύοντο. 23. ε'ττεί, δε διέβησαν, παριών πάρα την 
φάΧαγγα εΧεγεν, "Ανδρες, άναμιμνήσκεσθε όσας δη 
μά'χας συν τοις θεοϊς όμόσε Ιόντες νενικήκατε καϊ 
οία πάσ'χουσιν οι ποΧεμίους φενγοντες, καϊ τούτο 
εννοήσατε οτι επί ταΐς θύραις της ΈΧΧάδος εσμέν. 
24. άλλ' επεσθε ήγεμόνο τω ΉρακΧεΐ, καϊ άΧΧήΧους 
παρακαΧεΐτε ονομαστί. ηδύ τοι άνδρεΐόν τι καϊ 
καΧον νυν είπόντα και ποιήσαντα μνήμην εν οις 
εθέΧει παρεγειν εαυτού. 25. ταύτα παρεΧαύνων 
έλεγε καϊ άμα ύφη<γεΐτο επι φάΧαγγος, και τους 
πεΧταστάς εκατέρωθεν ποιησάμενοι επορεύοντο επί 
τους ποΧεμίους. παρτργγέΧΧετο δε τά μεν δόρατα 
επι τον δεξιον ώμον ε'χειν, εως σημαίνοι τη σάΧπιγγί' 
έπειτα δε εις προβοΧήν καθέντας επεσθαι βάδην καϊ 
μηδενα δρόμω διώκειν. εκ τούτου σύνθημα παρήει 
Ζευς σωτήρ, ΉρακΧής ήηεμών. οΐ δε ποΧεμιοι 
ύπέμενον νομίζοντες καΧον εχειν το γωρίον. 26. επεϊ 



22. καϊ ώ$•, α. — ράπ^ΟΓ, 8. Ι). — άθρ αν, Β.. αν άθρ. 

&όκ. Β. Ρ. Κ. 

24. ονομαστεί, 8. 6. 

25. έφηγ. 8. — προσβυλήν, ο. ά. Γ. ξ. Κ. 8εε Β.'δ ηοΐο. 



252 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 27— 30. 

δ' επλησίαζον, άλαλάξαντες οί "Ελληνες πελτασται 
εθεον επϊ τους πολεμίους πριν τίνα κελεύειν οί δε 
πολέμιοι αντίοι ώρμησαν οι θ' ιππείς και τό στίφος 
των Βιθυνών και τρέπονται τους πελταστάς. 
27. άλΧ €7Γ€ί• ύπηντίαζεν ή φάλαγξ των οπλιτών 
ταχύ πορευομένη και άμα ή σάλπιγξ εφθέηΐςατο καϊ 
επαιάνιζον και μετά ταύτα ηλάλαζον και άμα τα, 
δόρατα καθίεσαν, ενταύθα ούκετι εδέξαντο οί πολέ- 
μιοι, άλλα εφευγον. 28. και Τιμασίων μεν έχων 
τους ιππείς εφείπετο, καϊ άπεκτίννυσαν οσουςπερ 
ήδύναντο ως ολίγοι δντες. των δε πολεμίων το μεν 
ευώνυμον ευθύς διεσπάρη, καθ* ο οί "Ελληνες ιππείς 
ήσαν, το δε δεζιόν άτε ου σφόδρα διωκόμενον επί 
λόφου συνέστη. 29. επεϊ δε εΊδον οί "Ελληνες υπο- 
μένοντας αυτούς, εδόκει ραστόν τε καϊ άκινδυνότατον 
είναι ίέναι ε'π' αυτούς, παιανίσαντες ούν ευθύς επέ- 
κειντο' οί δ' ούχ ύπεμειναν. και ενταύθα οί πελ- 
τασταί εδίωκον μέχρι τό δεξιόν αύ διεσπάρη' άπέ- 
θανον δε ολίγον τό γαρ ίππικόν φόβον παρείχε τό 
των πολεμίων πολύ 6ν. 30. επεϊ δε είδον οί "Ελ- 
ληνες τό τε Φαρναβάζου ίππικόν ετι συνεστηκός καϊ 
τους Βιθυνούς ιππέας προς τούτο συν αθροιζόμε- 
νους καϊ από λόφου τινός καταθεωμένους τα γιγνό- 
μενα, άπειρήκεσαν μέν, όμως δε εδόκει καϊ επϊ τούτους 
ίτέον είναι ούτως Οπως δύναιντο, ώς μη τεθαρρη- 

27. έπαιώνιζον, Ά. ά. β. ί. Ό. Β. Ρ. 

28. ηδΰναντο, α. Β. βδύι/. Ό. Ρ. Κ. 

29. ϋναι [ήδη], Β. Ρ. Ιέναι ήδη, Κ. ήδη, οπι. Ι), β. Ιίν. όν'. 
α. ά. — αν, οπι. ά. ΐ>. 6. — πολύ 'ον, ά. Ι), ά. β. 

30. τό Φαρν. Ά. \>. — προς τοντο σνναθρ. Ά. Ι), ά. π. τούτω 
σνναθρ. 6. π. τούτου: σνναθρ. Ρ. Κ. — όπως δννωνται, Ά. 



V. 31— VI. 4.] ΑΝΑΒΑδίδ. VI 25Ζ 

κότες άναπαύσαιντο. συνταξάμενοι δη πορεύονται. 

31. εντεύθεν οι πολέμιοι ιππείς φεύηουσι κατά του 
πρανούς ομοίως ώσπερ οι υπό ιππέων διωκόμενοι" 
νάπος <γάρ αυτούς ύπεδέχετο, ο ούκ ϊ)δεσαν οι "ΕΧλη- 
νες, άλλα προαπετράποντο διώκοντες' όψε γάρ ην. 

32. επανελθόντες δε ένθα ή πρώτη συμβολή εγένετο 
στησάμενοι τρόπαιον άπήεσαν επί θάλατταν περί 
ήλιου δυσμάς' στάδιοι δ' ήσαν ως έξήκοντα επί το 
στρατόπεδον. 

VI, Εντεύθεν οι μεν πολέμιοι είχον άμφί τα εαυ- 
τών, καϊ άπήηοντο και τους οικέτας και τα χρήματα 
οποί εδύναντο προσωτάτω' οι δε "Ελληνες προσέ- 
μενον μεν Κλέανδρον καϊ τάς τριήρεις καϊ τα πλοία 
ώς ήξοντα' εζιόντες δ' εκάστης ημέρας σύν τοις ύπο- 
ζυηίοις και τοις άνδραπόδοις εφέροντο άδεώς πυρούς, 
κριθάς, οινον, όσπρια, μελίνας, σύκα' άπαντα >γάρ 
ι'νγαθα εϊχεν ή χώρα πλην ελαίου. 2. καϊ οπότε μεν 
καταμένοι το στράτευμα άναπαυόμενον, εζην επί 
λείαν ιέναι, καϊ ελάμβανον έζιόντες' οπότε δε εξίοι 
παν το στράτευμα, ει τις χωρίς άπελθών λάβοι τι, 
δημόσιον εδοξεν είναι. 3. ήδη δε ην πάντων αφθο- 
νία- καϊ γαρ ά^οραϊ πάντοθεν άφικνούντο εκ των 
Ελληνίδων πόλεων, και οι παραπλέοντες άσμενοι 
κατήγον, άκούοντες ώς οικίζοιτο πόλις και λιμήν εϊη. 
4. επεμπον δε καϊ οι πολέμιοι ήδη ο'ί πλησίον ωκουν 

31. ω(τπ€ρ οί, ά. 6. ώσπβρα', ί'. οί, οιη. Ό. Κ. 

32. ϊπανίλθ. δε, %νβα δη .... ςγίρςτο, στησάμ. &0ν Β. Ρ. 

1. αδίώί [ή8η], Β. Ρ. ήδη, ΟΠ1. α. Ι), ά. 6. 

2. οί (ξωντες, 8. Β. Ρ. Κ., αυά Ό. ίη ίιίβ ΙαΓ^βΓ οάίΐίοη. 

3. πολλ») πάν. Ό. [πολ\ή~] πάν. Β. Ρ. πόΚΚή, οηι. α. 

1) ά. 6. 



254 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 5—9. 

7Γ/?ό? Β,ενοφώντα, άκούοντες ότι ούτος ποΧίζει το 
χωρίον, ερωτώντες δ,τι δέοι ποιούνται φίλους είναι. 
6 δ' επεδε'ικνυεν αυτούς τοις στρατιώταις. 

5. Καϊ εν τούτω ΚΧέανδρος άφικνεΐται δύο τριή- 
ρεις έχων, πΧοΐον δ' ουδέν, ετύγχανε δε το στρά- 
τευμα εζω ον οτε άφίκετο καϊ επί Χείαν τίνες θιγό- 
μενοι άΧΧοι εις το 6ρος 9 και ειΧήφεσαν πρόβατα 
πόΧΧά' όκνούντες δε μη άφαιρεθεϊεν τω Αεξίππω 
Χέγουσιν, ος άπέδρα την πεντηκόντορον έχων εκ 
Τραπεζοΰντος, και κεΧεύουσι διασώσαντα αύτοΐς τα 
πρόβατα τα μεν αυτόν Χαβεΐν, τα, δε σφίσιν άπο- 
δοΰναι. 6. ευθύς δ' εκείνος άπεΧαύνει τους περιεσ- 
τώτας των στρατιωτών και Χέζοντας οτι δημόσια 
εϊη, καϊ τω Κλεάνδρω εΧθών Χέγει οτι άρπάζειν επι- 
■χειρούσιν. ό δέ κεΧεύει τον αρπάζοντα άγειν προς 
αυτόν. 7. και ό μεν Χαβών ηγέ τινα' περιτυγων 
δ' Ιάγασίας αφαιρείται 9 και γαρ ην αύτω ό αγόμενος 
Χοχίτης. οι δ' άΧΧοι οι παρόντες των στρατιωτών 
επιγειροΰσι βάΧΧειν τον Δέζιππον, άνακαΧούντες 
τον προδότην. εδεισαν δε καϊ τών τριηριτών ποΧΧοϊ 
και εφευγον εις την θάλατταν, καϊ ΚΧέανδρος δ' 
έφευγε. 8. Έενοφών δε καϊ οι άΧΧοι στρατιγγοί 
κατεκώΧυόν τε και τω ΚΧεάνδρω ελεγον οτι ουδέν 
εϊη πράγμα, άΧΧα το δόγμα αίτιον εϊη το του στρα- 
τεύματος ταύτα γενέσθαι. 9. 6 δέ ΚΧέανδρος ύπό 

5. άλλοι : άλλος, θ. η. ί. &. 1. Α. — αλλ# 3Ϊί6Τ άλλοι αάάεά \)γ 
Ό., ίο11ο\νΐη§ 8.: ίΐ 18 ηοί ίη Ιηβ Μ88. : οίχόμα/οι, άλλοι «$•, &ο. 
Β. Ρ. Κ.: Β. ρΓοροδββ αλλοσβ, ίηδίεαά οί άλλοι ίη ηΐ8 Ιεχί. 

6. δημόσ. ταντ , Β. ταντ, ΟΌ1. α. ά. β. [τούτ•*], Κ. 

7. άνακαλ. βάλλειν τον προ. 0. ά. 6. η. 

8. τό, οπι. ά. ο. Γ. §. η. ί. 1ε. [το], Ρ 



VI. 10— 13.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VI. 255 

του Λ εξ ίππου τε άνερεθιζό μένος και αυτός άγθεσθεϊς 
οτι εφοβήθη, άποπΧευσεΐσθαι εφη καϊ κηρύξειν μη- 
δεμίαν πόΧιν δεχεσθαι αυτούς, ως ποΧεμίους, ηρχον 
δε τότε πάντων των ΈΧΧήνων οι Λακεδαιμόνιοι. 
10. ενταύθα πονηρόν το πράγμα εδόκει είναι τοις 
' ΕΧΧησι, και εδεοντο μη ττοιεΐν ταύτα, ό δ' ουκ αν 
αλλα>? εφη γενέσθαι, ει μη τις εκδώσει τον άρξαντα 
βάΧΧειν και τον άφεΧόμενον. 11. ην δε ον εζήτει 
Αγασίας δια τέλους φίΧος τω αενοφώντί' εξ ου καϊ 
διεβαΧεν αυτόν ό Δεξιππος. και εντεύθεν επειδή 
απορία ην, συνήγαγον το στράτευμα οι άρχοντες" 
καϊ ενιοι μεν αυτών παρ όΧ'ιγον εποιούντο τον 
ΚΧέανδρον, τω δε Έενοφώντι ουκ εδόκει φαύΧον είναι 
το πράγμα, αλλ' άναστάς εΧεξεν. 

12. '/2 άνδρες στρατιώται, εμοί δε ου φαύΧον δοκεϊ 
είναι το πράγμα, ει ήμΐν ούτως εγων την γνώμην 
ΚΧέανδρος άπεισιν ώσπερ Χεγει. είσΐ μεν γαρ εγγύς 
αϊ ΈΧΧηνίδες πόΧεις' της δε 'ΕΧΧάδος Λακεδαιμό- 
νιοι προεστηκασιν Ικανοί δε είσι και εις έκαστος 
Λακεδαιμονίων εν ταϊς πόΧεσιν ό,τι βούΧονται δια- 
πράττεσθαι. 13. ει ούν ούτος πρώτον μεν ημάς 
βυζαντίου άποκΧεισει, έπειτα δε τοις άΧΧοις άρμοσ- 
ταις παραγγεΧει εις τάς πόΧεις μη δεχεσθαι ώς 
άπιστούντας Λακεδαιμονίοις και ανόμους οντάς, ετι 

11. ϊζήτει : (ξητα, 3ο&3εΓ. οο^βοΐ. Εάορίβά ογ Ό. Κ. 
νάΐΗουΙ &η^ §οοά Γ6&8οη. — διίβαλλβν, α. ί. §. 1ι. ί. 1ί. 1. ο. — 
ουκ, οηι. ο.. 5. θ. — τό πράγμα, ονα. ά. 6. Γ. §. ί• &• 

12. ου . . τό πράγμα : ούδϊν . . [τό πράγμα], Β. ου : ουδίν, 
3.6. — γαρ [_ήδη], Β. Ρ. γαρ ήδη, Κ. ήδη, 0111. α. Ι), θ. — 
πίρκστηκασιν, β. πςρκστήκξσαν, Ά. \). ά. — βοΰλοιτο, Λ. Β•: 
& Γεαϋη§ ηοΐ άβΓθΐΐδίοΙβ. 



256 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 14— 17. 

δε προς Άναζίβιον τον ναύαργον ούτος 6 "λόγος περί 
ημών ηξει, χαλεπόν εσται καϊ μενειν καϊ άττοπΧεΐν 
και <γάρ εν τη 7$ άργουσι Λακεδαιμόνιοι και εν τ§ 
θαΧάττη τον νυν γρόνον. 14. ουκ ουν δεϊ ούτε ενός 
ανδρός ένεκα ούτε δυοΐν ημάς τους άΧΧους της 
'ΕΧΧάδος άπεγεσθαι, άΧΧά ιτειστεον ο,τι αν κεΧεύ- 
ωσι' καϊ ηάρ αϊ πόΧεις ημών Οθεν εσμεν πείθονται 
αύτοΐς. 15. εγώ μεν ουν, και <γάρ ακούω Δεζιππον 
Χετγειν προς ΚΧεανδρον ως ουκ αν εποίησεν Άγασίας 
ταύτα, ει μη ε'γώ αυτόν εκεΧευσα, εγώ μεν ουν άπο- 
Χύω καϊ υμάς της αιτίας καϊ Άηασιαν, αν αυτός 
ΐΑ<γασίας φήση εμε τι τούτων αίτιον είναι, και κατα- 
δικάζω εμαυτού, εί εγώ πετροβοΧίας η αΧΧου τινός 
βιαίου εξάρχω, της εσχάτης δίκης άξιος είναι, και 
ύφέξω την δίκην. 16. φημϊ δε καϊ ει τίνα άΧΧον 
αιτιάται, χρήναι εαυτόν παρασγεϊν ΚΧεάνδρω κρϊναΐ' 
ούτω ηάρ αν ύμεΐς άποΧεΧυμένοι της αιτίας εϊητε. 
ώς δε νυν έχει, χαλεπόν ει οίόμενοι εν τη ΈΧΧάδι 
και επαίνου και τιμής τεύζεσθαι αντί δε τούτων ούδ' 
Ομοιοι τοις άΧΧοις εσόμεθα, άλλ είρζόμεθα εκ των 
ΈΧΧηνίδων πόΧεων. 

17. Μετά ταύτα άναστάς είπεν Άγασίας, Έγώ, 
ώ άνδρες, δμνυμι θεούς καϊ θεάς η μην μήτε με Ηε- 

13. νυν'ι, θ. Β. 

14. ουκοΰν, Ά. ί• 1ί. 1. — άποσχίσθαι, Β. Κ. άπέχεσθαι, α. 6. 
ά. β. — πιστεον, Ά. \). ά. Γ. §. ί. έ. 1. 

15. €γω μεν ουν άπολ. Ά. Ι). 6. ί" § 1ΐ. ΐ. Ιί.. 1. μεν, ΟΙΉ. ϋ. Κ., 
βυΐ Ο. Η&8 ΐΐ ίη ΐΐιβ βάίΐίοη οί 1829. — άξιον, ά. Η. ά. 

16. ούδ. ά. Ι). * μη$*, Ρ., \ν!ιο άουώίδ ίΓούδ' ίδ ΙιβΓβ ο.ά- 
πιίδδίΜβ, βυΐ (Ι, \ν!ιβη δενβΓαΙ \νοπ1δ &γθ ίηΐβφοδβά, νη&γ ββ 

1186(1 ΧνΐίΗ ον, ΟΓ ούδβ'. Ρ. 1ΐΟ\νβν6Γ ΓβίθΓβ Ιο VII. 1,29.: 866 

αίδο Ι. 7, 18 : μηδ\ Κ. — αλλ' *1ρξ. οιώ. Ι). 



VI. 18— 20.] ΑΝΑΒΑ318. VI. 257 

ιοφώντα κεΧεύσαι άφεΧέσθαι τον άνδρα μήτε άΧλον 
υμών μηδενα' ίδόντι δε μοι άνδρα αγαθόν άγόμενον 
των εμών Χουντών ύπο Δεζ'ιππου, ον ύμεΐς επίστασθε 
υμάς προδόντα, δεινον εδοξεν είναι" κα\ άφειΧόμην, 
όμοΧογώ. 18. καϊ ύμεΐς μεν μη εκδώτε με' εγώ δέ 
εμαυτόν, ώσττερ Βενοφών Χεγει, παραστήσω κρί- 
ναντι ΚΧεάνδρω ο,τι αν βούΧηται ποιησαΐ' τούτου 
ένεκα μήτε ττοΧεμεΐτε Λακεδαιμονίους σώζεσθέ τε 
άσφαΧώς οποί θεΧει έκαστος, συμπέμψατε μεντοι 
μοι υμών αυτών εΧόμενοι προς ΚΧεανδρον οΐτινες, 
άν τι εγώ παραΧείπω, καϊ Χέξουσιν ύπερ εμού και 
πραξουσιν. 19. εκ τούτον εδωκεν ή στρατιά ούστι- 
νας βούΧοίτο προεΧόμενον ίέναι. 6 δε προείΧετο 
τους στρατηγούς. μετά ταύτα επορεύοντο προς 
ΚΧεανδρον ^ Αγασίας καϊ οι στρατηγοί καϊ 6 αφαιρε- 
θείς άνηρ ύπο Άγασίου. και εΧεγον οι στρατηγοί. 
20. "Επεμψεν ημάς ή στρατιά προς σε, ώ ΚΧέ- 
ανδρε, καϊ εκεΧευσέ σε, εϊτε πάντας αίτια, κρίναντα 
σεαυτον -χρήσθαι ο,τι άν βούΧη, εϊτε ενα τινά ή δύο 
ή και πΧείους αίτια, τούτους άζιούσι παρασγείν σοι 
εαυτούς εις κρίσιν, εϊτε ουν ημών τίνα αίτια, πά- 
ρεσμεν σοι ήμεΐς' εϊτε καϊ άΧΧον τινά, φράσον 
ουδείς γάρ άπέσται όστις άν ήμΐν εθεΧη πείθεσθαι. 

18. βκδότβ μέ, α. β. ά. μΑ, ΟΙΉ. Κ. — σώζοισθε, \). ά. η. ς. Β. 
Ρ. Κ. σώζοισθαι, α. — οπη, Β. Ρ. Κ. οπού, 3.. β. ά., \ν£ιίο1ι 
ιΐ8&§θ άϋδεη'θίϊ ηοΐίοθ. — παραλείψω, α. 

19. ϋ. οοη]6θΙυΓ68 προσέλ. &ηά προσείλ. ΤΗθ ΙαίίβΓ ίε 
ίη ζ. 

*20. ε'ίτι πάντας, & — τούτους .... αιτία, οίτΐ. α. Ι), θ. — εϊτε 
ουν, ΟαδίεΙΙ. βίτι ουν, Μ88. — αίτια, φράσον, 6 , αηά Β. ίη- 
Ιεηάεά Ιο ΐηδειΐ αίτια ϊη Ηίδ ΙεχΙ. — σοι άπιστοι, Β. Ρ. Κ. 
σοι, οϊϊϊ. 3,. ϋ. 6. — έθ(λήστ], Κ. 



258 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 21— 26. 

21. μετά ταύτα παρελθών 6 Άγασίας εϊπεν, Έ<γώ 
ειμί, ώ Κλεανδρε, 6 άφελό μένος Δεζίππου άγοντος 
τούτον τον άνδρα καϊ παίειν κελεύσας Δέξιππον. 

22. τούτον μεν ηάρ οΐδα άνδρα αγαθόν οντά, Δέξιπ- 
πον δε οϊδα αίρεθεντα υπό της στρατιάς άργειν της 
πεντηκοντόρου ης ήτησάμεθα παρά Τραπεζουντίων 
εφ' ωτε πλοία συλλέγειν ώς σωζοίμεθα, και άπο- 
δράντα Δέξιππον και προδόντα τους στρατιώτας 
μεθ^ ων εσώθη. 23. και τους τε Τραπεζονντίονς 
άπεστερήκαμεν την πεντηκόντορον καϊ κακοί δοκού- 
μεν είναι δια τούτον, αυτοί τε το επί τούτω άπολώ- 
λαμεν. ηκουε <γάρ 9 ώσπερ ημείς, ώς άπορον εϊη 
πεζή άπιόντας τους ποταμούς τε διαβήναι και σω~ 
θήναι εις την Ελλάδα, τούτον οΰν τοιούτον οντά 
άφειλόμην. 24. ει δε συ ήγες ή άλλος τις των παρά 
σου, και μη των παρ ημών άποδράντων, ευ ϊσθι οτι 
ούδεν αν τούτων εποίησα. νόμιζε δ\ εάν εμε νυν 
άποκτείνης, δι άνδρα δειλόν τε και πονηρόν άνδρα 
αγαθόν άποκτείνων. 

25. Άκουσας ταύτα 6 Κλεανδρος είπεν οτι Δ εξ Ίπ- 
πον μεν ουκ επαινοίη, ει ταύτα πεποιηκώς εϊη' ου 
μέντοι εφη νομίζειν ούδ' ει παμπόνηρος ην Δέξιππος 
βίαν 'χρηναι πάσγειν αυτόν, άλλα κριθεντα, ώσπερ 
και ύμεΐς νυν άξιοΰτε, της δίκης τυγειν. 26. νυν μεν 
ουν άπιτε κατάλιπόντες τόνδε τον άνδρα' όταν δ' εγώ 

23. άπόλωλ. [πάντες]) Β. ^*• πάντες, Κ. πάντ. ογώ. α. 
Ι), ά. β. 

24. άποκτείνων, α. Ό. άποκτενών 80Π1Θ Μ88. άποκτενών, 

ΡθΓ8. Ρ. 

26. νυν ουν, β. Ι). — τόνδε : τούτον, Β. — παρέσται, ο. ά. — 
επεί, α. Ι), επεί γε, Β. Ρ. Κ. 



VI. 27—31.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VI. 259 

κεΧεύσω, πάρεστε προς την κρίσιν, αΐτιώμαι δε 
ούτε την στρατιάν ούτε άλλον ούδενα ετι, επεϊ ούτος 
αυτός όμοΧογεΐ άφελεσθαι τον άνδρα. 27. 6 δε 
αφαιρεθείς είπεν, Έγώ, ώ ΚΧέανδρε, ει και οίει με 
άδικούντά τι άγεσθαι, οΰτ€ επαιον ούδενα ούτε εβάΧ- 
Χον, αλλ' είπον οτι δημόσια εϊη τα πρόβατα* ην <γάρ 
των στρατιωτών δόγμα, εϊ τις οπότε ή στρατιά εξίοι 
ιδία Χηίζοιτο, δημόσια είναι τα Χηφθεντα. 28. ταΰτα 
εΐπον εκ τούτον μβ Χαβών ούτος ήγεν, ίνα μη φθέγ- 
<γοιτο μηδείς, άλλ' αυτός Χαβών το μέρος διασώσειε 
τοις Χησταΐς παρά την ρητραν τά χρήματα, προς 
ταΰτα ό ΚΧέανδρος είπεν, Έπεϊ τοίννν τοιούτος ει, 
κατάμενε, ϊνα και περί σου βουΧευσώμεθα. 

29. Έκ τούτου οι μεν άμφϊ ΚΧεανδρον ηρίστων 
την δε στρατιάν συνήγαγε Έενοφών και σννεβούΧευε 
πεμψαι άνδρας προς ΚΧεανδρον παραιτησομενους 
περί τών ανδρών. 30. εκ τούτου εδοξεν αύτοΐς πέμ- 
ψαντας στρατηγούς και Χοχαγούς και Δρακόντων 
τον %παρτιάτην, καϊ τών άλλων οι εδόκουν επιτή- 
δειοι είναι, δεΐσθαι ΚΧεάνδρου κατά πάντα τρόπον 
άφεΐναι τώ άνδρε. 31. εΧθών ούν ό 'Βενοφών Χεγει, 
"Εχεις μεν, ώ ΚΧέανδρε, τους άνδρας, και ή στρατιά 
σοι ύφεΐτο ο,τι εβούΧου ποιήσαι και περί τούτων καϊ 
περί εαυτών απάντων νυν δε σε αιτούνται και δέον- 
ται δούναι σφισι τώ άνδρε και μη κατακαίνειν ποΧΧά 
γάρ εν τω έμπροσθεν χρόνω περί την στρατιάν εμο-χ- 



28. και €κ, Β. Ρ. Κ. — τοιούτος, Ι), ς. τορός, ΐ. §. η. ί. &. 1. 
η. Α. αυτός, β., οπί. α. ά. — σον: αντον, α. 6. ά. θ. 

29. σννήγε, Ό. ίη 1αΓ§6Γ εάίίίοη. — σννφουΚενςτο, &. ο. 
31. €(ρ€Ϊτο, Ό. ίη 1αΓ§θΓ εάίΐίοη, &ηά Κ. υφύτο, &. 6. ά. η. 



260 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 32— 36. 

θησάτην. 32. ταϋτα δε σου τνχόντ€<ζ ύττισγνούνταί 
σοι αντί τούτων, ην βούΧη ηηεϊσθαι αυτών καϊ ην οι 
θεοί ΪΧεω ώσιν, επιδείζειν σοι καϊ ώς κόσμιοι βίσι 
και ώς ικανοί τω άργρντι ττειθόμενοι τους ττοΧεμίους 
συν τοις θεοΐς μη φοβεΐσθαι. 33. δέονται δε σου 
και τούτο, τταραγενόμενον και άρξαντα εαυτών ττεϊ- 
ραν Χαβεΐν και Αεξίππου καϊ σφών τών άΧΧων 
οίος έκαστος εστί, καϊ την άζίαν εκάστοις νεΐμαι. 
34. άκουσας ταύτα 6 ΚΧέανδρος, 'ΑΧΧά ναι τω σιώ, 
εφη, ταγυ τοι ύμΐν άττοκρινοΰμαι. καϊ τω τε άνδρε 
ύμΐν δίδωμι και αύτος τταρέσομαΐ' και ην οι θεοί 
τταραδιδώσι, εζηηήσομαι εις την Έλλαδα. και 
ποΧύ οι Χό<γοι ούτοι άντίοι είσϊν η ους εγώ περί 
υμών ενίων ηκουον ώς το στράτευμα άφίστατε άπο 
Λακεδαιμονίων. 

35. Έκ τούτου οι μεν ετταινουντες άπηΧθον, έχον- 
τ€9 τω ανορε' Κλεανόρος οε εσυετο εττι τη ττορεια 
καϊ ξυνήν Έενοφώντι φιλικώς καϊ ξενίαν ξυνεβά- 
Χοντο. εττει δε καϊ εώρα αυτούς το τταραγγεΧΧό- 
μενον εύτάκτως ττοιούντας, καϊ μάΧΧον ετι επεθνμει 
ηγεμών γενέσθαι αυτών. 36. €7Γ€6 μεντοι θυομένω 
αύτω εττϊ τρεις ημέρας ουκ εγίγνετο τα Ιερά, συη- 
καΧεσας τους στρατηγούς είττεν, Έμοι μεν ουκ ετε- 
Χεσθη τά ιερά εξάγειν' ύμεΐς μεντοι μη άθυμεΐτε 
τούτου ενεκα' ύμΐν <γάρ, ώς εοικε, δέδοται εκκομίσαι 



34. ναι, ά. νή, \). θ. η. ναι μά, 8οηΐθ Μ88. αηά Κ. — 
παραδιδώσι π, Κ. — άφίστατο, α. Ι), ά. η. άφιστάτε, Β. 
8.5. ξένια, ά. ξενία, 3,. 
36. ουκ έτεΚεθη, Ά. ού τελίθει, β. 0. (3. ουκ εθίλει -γενέσθαι, 

β. Ρ. κ. 



VI. 37-38.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VI. 261 

τους άνδρας" άλλα πορεύεσθε, ημείς δε υμάς, βττβι- 
δάν εκεΐσε ηκητε, δεξόμεθα ώς αν δυνώμεθα κάλ- 
λιστα. 

37. Έκ τούτου εδοξε τοις στρατιώταις δούναι, 
αύτω τα δημόσια πρόβατα" ό δε δεξάμενος πάλιν 
αύτοΐς άπέδωκε. και ούτος μεν άπέπΧει. οι δε 
στρατιώται διαθεμένοι τον σΐτον ον ήσαν σνγκεκο- 
μισμενοι και ταΧλα α είληφεσαν εξεπορεύοντο δια 
των Βιθυνών. 38. ε'πει δε ούδενι ενέτυχον πορευό- 
μενοι την όρθην όδόν, ώστε ε-χοντές τι εις την φιλίαν 
ελθεΐν, εδοξεν αύτοΐς τούμπαλιν ύποστρέψαντας 
ελθεϊν μίαν ήμέραν καϊ νύκτα, τούτο δε ποιησαντες 
Ζλαβον πολλά και άνδράποδα και πρόβατα" καϊ 
άφίκοντο εκταΐοι εις Χρυσόπολιν της Καλχηδονίας, 
καϊ εκεί έμειναν ημέρας επτά λαφυροπώλούντες. » 

37. κεκομισμ. 3.. β. θ. 

38. βΐ$ τ. φιλίαν δίζξξλθεΐν. Β. Ρ. — Καλχηδονίας, ί. 1ί. 1. Κ. 
Καρχϊδοννίας, ά. Χαλκηδον. Β. Ρ. Α11 ΐίΐθ οοίπδ οί ΜίοηηβΙ 
Ιιανε ίΗβ ίηδοπρίΐοη Καλχαδονίαν, ογ Καλχ. — λ"φνροπωΚονν- 
τβί. 8εε 8αίόίΐ8, χρυσόπολις. 



262 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 1-4 



Ζ. 



Ι. "Οσα μεν δη εν τη άναβάσει τη μετά Κ^ρην 
έπραξαν οι "ΕΧληνες μέχρι της μάχης, καϊ οσα επει 
Κύρος ετεΧεύτησεν εν τη πορεία μέχρι εις τον ΙΙόν- 
τον άφίκοντο, και οσα εκ τον Πόντου πεζή εξιόντες 
καϊ εκπΧεοντες εποίουν μέχρι εζω του στόματος έ<γε- 
νοντο εν ΧρυσοπόΧει της ^ Ασίας, εν τω ττρόσθεν Χόγρ 
δεδήΧωται. 2. εκ τούτου δε Φαρνάβαζος φοβού- 
μενος το στράτευμα μη επί την αυτού χώραν στρα- 
τεύηται, πέμψας προς Άναξίβιον τον ναύαρχον, ο 
Κ ετυχεν εν Βυζαντίω ων, εδεϊτο διαβιβάσαι το 
στράτευμα εκ της Ασίας, και ύπισχνεϊτο πάντα 
ποιήσειν αύτω οσα δεοι. 3. καϊ Αναξίβιος μετε- 
πέμψατο τους στρατηγούς και Χοχαγούς των στρα- 
τιωτών εις Βυζάντιον, καϊ ύπισχνεϊτο, ει διαβαϊεν, 
μισθοφορίαν εσεσθαι τοις στρατιώταις. 4. οι μεν 
δη άΧΧοι εφασαν βουΧευσάμενοι άπα<γ<γεΧΧειν, Έενο- 

1. €<πλ. «τ. 3. 1). ά. β. Β. π\ΐ. εποίησαν, Ό. €κπλ. εποί- 
ησαν, Ρ. 

2. εκ τοντ. δη, 3. Β. — αντοϊι', αντον, Κ. — χωράν, 3. ]). ά. 
β. η. Β. Ρ.: άρχην, ϋ. Κ. 

3. μισθοφορίαν, 3. Ι). Β. 

4. άπαγγ€λύν, 8ΐερ1ΐ3η. Ό. Β. Ρ. άπαγγελειν, 3. άπαγγίΚ- 
λ«ν, ίΐιε οΟιθγ Μ88. 3ηά Κ. Οοιηρ. Ι. 3, 7. 7, 5. VII. 6, 38. 



Ι. 5—10.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. VII. 263 

φών δέ ειπεν αύτω οτι άπαΧΧάξοιτο ήδη άπό της 
στρατιάς και βούλοιτο άποπΧεϊν. 6 δε Άναξίβιος 
εκέΧευσεν αυτόν συνδιαβάντα έπειτα ούτως άπαΧ- 
Χάττεσθαι. εφη ούν ταύτα ποιησειν. 

5. Ζεύθης δέ 6 Θραξ πέμπει Μηδοσάδην και 
κελεύει Έενοφώντα σνμπροθυμεϊσθαι όπως διαβη το 
στράτευμα, και εφη αύτω ταύτα συμπροθυμηθέντι 
οτι ου μεταμεΧήσεΐ' 6. ό δ' ειπεν, 'ΑΧΧα το μεν 
στράτευμα διαβήσεταΐ' τούτου ένεκα μηδέν τεΧε'ιτω 
μτ^ε εμοι μήτε άΧΧω μηδενί• επειδάν δέ διαβτ), εγώ 
ίΐέν άπαΧΧάξομαι, προς δέ τους διαμένοντας και 
επικαιρίους οντάς προσφερέσθω ως αν αύτω δοκτ) 
άσφαΧές, 

7. Έκ τούτου διαβαίνουσι πάντες εις το Βυζάν- 
τιον οι στρατιώται. και μισθόν μέν ουκ εδίδου 6 
Άναξίβιος, εκήρυξε δέ Χαβόντας τα οπΧα και τα 
σκεύη τους στρατιώτας εξιέναι, ως άποπέμψων τε 
άμα και αριθμόν ποιήσων. ενταύθα οι στρατιώται 
ήχθοντο, οτι ουκ ειχον αργύρων επισιτίζεσθαι εις 
την πορείαν, και όκνηρώς συνεσκευάζοντο. 8. και ό 
Βενοφών ΚΧεάνδρω τω αρμοστή ξένος γεγενημένος 
προσεΧθών ήσπάζετο αυτόν ως άποπΧευσού μένος 
ήδη. 6 δέ αύτω λέγε*, Μη ποίησες ταύτα' ει δέ μη, 
εφη, αίτίαν έξεις, επει και νυν τινές ήδη σε αίτιώνται 
οτι ου ταχύ εξέρπει το στράτευμα. 9. ό δ' εϊπεν, 
!4λν αίτιος μέν εγωγε ουκ ειμί τούτου, οι δέ στρα- 
τιώται αυτοί επισιτισμού δεόμενοι δια τούτο άθυ- 
μούσι προς την εξοδον. 10. ^λλ' όμως, εφη, εγώ 

5. μπαμελήσαν, Β. 8β6 Ιΐίβ ΠΟίβ. 

9. δίό,α. [και ουκ έχοντες], Β. κ. ό- ίχ. Κ. οίη. &. Ο. ς. ά. β 



264 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [1.11—15. 

σοι συμβουλεύω εξεΧθεϊν μεν ώς πορευσόμενον, 
επειδάν δ' εξω γένηται το στράτευμα, τότε άπαΧ- 
Χάττεσθαι. Ταύτα τοίνυν, εφη 6 Έενοφών, εΧθόν- 
τες προς Άναξίβιον διαπραξόμεθα. ούτως εΧθόντες 
εΧεγον ταύτα. 11. 6 δε εκέΧευσεν ούτω ποιεϊν καϊ 
εζιέναι την ταχίστην συνεσκευασ μένους, καϊ προσα- 
νειπεΐν, ος αν μη παρη εις την εξέτασιν καϊ εις τον 
αριθμόν, οτι αυτός αυτόν αιτιάσεται. 12. εντεύθεν 
εξήεσαν οι τε στρατηγοί πρώτοι και οί άΧλοι. και 
άρδην πάντες πΧήν όΧίγων εξω ήσαν, και Έτεόνικος 
είστήκει παρά τάς πύΧας ώς οπότε εξω γένοιντο 
πάντες συγκΧείσων τάς πύλας και τον μοχΧόν εμ- 
βαΧών. 13. ο 8ε ΙΑναξίβιος συγκαΧέσας τους στρα- 
τηγούς καϊ τους Χο'χαγούς εΧεξε, Τα μεν επιτήδεια, 
εώη, Χαμβάνετε εκ των Θρακίων κωμών εισϊ δε 
αυτόθι ποΧΧαί κριθαϊ καϊ πυροϊ και τάΧΧα τα επι- 
τήδεια" Χαβόντες δε πορεύεσθε εις Χερρόνησον, εκεί 
δε Κυνίσκος ύμϊν μισθοδοτήσει. 14. επακούσαντες 
δε τίνες των στρατιωτών ταύτα, ή καϊ τών Χο'χαγών 
τις διαγγέΧΧει εις το στράτευμα, καϊ οι μεν στρα- 
τηγοί επυνθάνοντο περί τού Σεύθου πότερα ποΧέμιος 
εϊη ή φίΧος, καϊ πότερα δια τού ιερού ορούς δέοι πο- 
ρεύεσθαι η κύκΧω δια μέσης της Θράκης. 15. εν φ 
δε ταΟτα διεΧέγοντο οί στρατιώται άναρπάσαντες τα 
δπΧα θέουσι δρόμω προς τάς πύΧας ώς πάΧιν εις το 



11. προσαι/είπει/, &. 

12. άρδην τε, 6. ς. Β. — οπόταν .... γίνωνται, 80Π1Θ Μ88., 
3Π(1 Κ., &η αάηιΐδδίέΐε Γθαάίη§. 



13. [την] Χερσ. Ρ. την Χερρ ; Κ. 
15. 4ν ω δε [ούτοι], Β. Ρ. οίτοι, Κ. 



Ι. 16-20.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 265 

τείχος εισιόντες. 6 δε Έτεόνικος και οι συν αύτω 
ώ? ειδον προσθεοντας τους όπλίτας, συγκλείουσι τάς 
πύλας και τον μοχλόν εμβάλλουσιν. 16. οι δε 
στρατιώται εκοπτόν τε τάς πύλμς καϊ ελεγον ότι 
άδικώτατα πάσχοιεν εκβαλλόμενοι εις τους πολε- 
μίους- και κατασχίσειν τάς πύλας εφασαν, ει μη 
εκόντες άνοίξουσιν. 17. άλλοι & Ζθεον Μ θάλατ- 
ταν καϊ παρά την χηλήν του τείχους ύπερβαίνουσιν 
εις την πάλιν, άλλοι δε οΐ ετύγχανον ένδον οντες των 
στρατιωτών ως όρώσι τά επι ταΐς πύλαις πράγματα, 
διακόπτοντες ταΐς άξίναις τά κλείθρα άναπεταννύσι 
τας πύλας, οι δ' είσπίπτουσιν. 

18. Ό δε Βενοφών ως είδε τα γιγνόμενα, δείσας 
μη εφ' άρπαγήν τράποιτο το στράτευμα και ανή- 
κεστα κακά γένοιτο τη ττόλε* και εαυτω και τοις 
στρατιώταις, εθει καϊ συνεισπίπτει εϊσω των πυλών 
συν τω όχλω. 19. οι δε Βυζάντιοι ως εϊΒον το 
στράτευμα βία είσπίπτον, φεύγουσιν εκ της αγοράς, 
οΐ μεν εις τά πλοία, οι δε οϊκαδε, όσοι δε ένδον ετύγ- 
χανον όντες ϊξω ϊθεον, οι δε καθείλκον τάς τριήρεις 
ως εν ταΐς τριήρεσι σώζοιντο, πάντες δε ωοντο άπο- 
λωλεναι ως εαλωκυίας της πόλεως. 20. 6 δε Έτεό- 
νικος εις τήν άκραν αποφεύγει, ό δε Άναξίβιος 
καταδραμών έπί θάλατταν εν άλιεντικω πλοίω ττε- 
ριέπλει είς τήν άκρόπολιν, και ευθύς μεταπεμπεται 

17. 3λλο* δ* [αύτωι,Ι Β. αυτών, Κ . — άναππάνννσι, α. ά. 
αναπςταννυουσι, Ό. Β. Ρ. Κ. 8βθ IV. 6, 24 VI 2 2 

19 άσπϊπτορ, Ό. Ρ. Κ. 8ββ δοΐιηβίάβι-'β Ιβχίοοη . ' πίπτω 

Ρ δθΤνί ''6 αγ 38 άΐ, ' Ά ' 6 ' ά '~^ ν θάλ • Β ' Ρ • - Χα> ^ δ • β • 

Ν 



266 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [Ι. 21—26. 

εκ ΚαΧχηδόνος φρουρούς" ου γαρ Ικανοί εδόκονν 
είναι οΐ εν ττ) άκροπόΧει σχείν τους άνδρας. 21. οί 
δε στρατιώται ως εϊδον τον Άβνοφώντα, προσπίπτου- 
σιν αύτω ποΧΧοι και Χέγουσι, Νυν σοι εξεστιν, ω 
Άενοφών, άνδρϊ γενέσθαι, βχεις πόΧιν, έχεις τριή- 
ρεις, έχεις χρήματα, έχεις άνδρας τοσούτους, νυν άν, 
ει βούΧοιο, σύ τε ημάς όνήσαις και ημείς σε μέγαν 
ποιήσαιμεν. 22. 6 δ' άπεκρίνατο, ΙΑΧΧ' ευ τε λέγετε 
και ττοιήσω ταΰτα' ει δε τούτων επιθυμείτε, θέσθε 
τα οπΧα εν τάζει ως τάχιστα* βουΧόμενος αυτούς 
κατηρεμίσαΐ' και αυτός τε παρηγγύα ταύτα και τους 
άΧΧους εκέΧευε παρεγγυάν [και] τίθεσθαι τα οπΧα. 
23. οι δε αυτοί ύή> εαυτών ταττόμενοι οι τε όπΧΐται 
εν όΧίγω χρόνω εις οκτώ έγένοντο και οί πεΧτασταϊ 
επι το κέρας έκάτερον παραδεδραμήκεσαν. 24. το 
δε χωρίον οίον κάΧΧιστον έκτάξασθαί εστί το Θρά- 
κιον καΧούμενον, ερημον οικιών και πεδινόν. επει 
δε εκείτο τα οπΧα και κατηρεμίσθησαν, συγκαΧεΐ 
Άενοφών την στρατιάν καϊ Χέγει τάδε. 

25. 'Οτι μεν οργ'ιζεσθε, ω άνδρες στρατιώται, και 
νομίζετε δείνα πάσχειν έζαπατώμενοι ου θαυμάζω, 
ην δε τω θυμω χαριζώμεθα καϊ Λακεδαιμονίους τε 
τους τταρόντας της εζαπάτης τιμωρησώμεθα καϊ την 
πόΧιν την ουδέν αίτίαν διαρπάσωμεν, ενθυμεΐσθε α 
έσται εντεύθεν. 26. ποΧέμιοι μέν εσόμεθα αποδε- 
δειγμένοι Λακεδαιμονίοις και τοις συμμάχοις. οίος 



22. βυ γε, &. β. Γ. §. — κατηρεμίσαι, Ό. Κ.: 866 ί)6ΐον?, 24. 
κ.ατηρ€μήσαι, Β. Ρ. 

24. ό Ξίν. \). Β. 

25. ενθυμεΐσθε, Β., β. ά. βνθνμήθητ^, Β, Κ. 



ί. 27—29.] ΑΝΑΒΑ8Ι5. VII. 267 

δ' ό πόλεμος αν γένοιτο εικάζειν δή πάρεστιν, εωρα- 
κότας και άναμνησθέντας τα νύν ήδη ηεηενημένα. 
27. ήμεΐς <γάρ οι Αθηναίοι ήλθομεν εις τον πόλεμον 
τον προς τους Λακεδαιμονίους και τους συμμάχους 
έχοντες τριήρεις τάς μεν εν θαλάττη τάς δ' εν τοις 
νεωρίοις ουκ ελάττους τριακοσίων, υπαρχόντων δε 
πολλών χρημάτων εν τη πόλει, και προσόδου ούσης 
κατ ενιαυτόν άπο τε των ενδήμων και εκ τής ύπερο- 
ριας ου μείον χιλίων ταλάντων άρχοντες δε των 
νήσων άπασών, και εν τε τη Ασία πολλάς έχοντες 
πόλεις και εν τη Ευρώπη άλλας τε πολλάς, και αυτό 
τούτο το Βυξάντιον οπού νυν εσμεν έχοντες, κατε- 
πολεμήθημεν ούτως ώς πάντες ύμεΐς επίστασθε. 
28. νυν δε δή τι αν οίόμεθα παθεϊν Λακεδαιμονίων 
μεν και των Αχαιών συμμάχων υπαρχόντων, Αθη- 
ναίων δε καϊ όσοι εκείνοίς τότβ ήσαν σύμμαχοι πάν- 
των προσηεηενημενων, Τισσαφέρνους δε και τών επί 
θαλάττη άλλων βαρβάρων πάντων πολεμίων ήμϊν 
ό'^τωι/, πολεμιωτάτου δε αυτού τού άνω βασιλέως, 
ον ήλθομεν άφαιρησόμενοί τε την αρχήν καϊ άποκτεν- 
ούντες ει δυναίμεθα. τούτων δή πάντων ομού όντων 
εστί τις ούτως άφρων όστις οϊεται αν ημάς περιγε- 
νεσθαι; 29. μή προς θεών μαινώμεθα μηδ' αίσχρώς 
άπολώμεθα πολέμιοι οντες και ταίς πατρίσι και τοις 
ήμετέροις αυτών φίλοις τε και οίκείοις. εν γάρ ταΐς 
πόλεσίν είσι πάντες ταΐς εφ? ημάς στρατευσομέναις. 

26. ννν ήδη, ά. Κ Β. νυν δή, Ό. Ρ. Κ. 8βθ Β.'δ ηοΐβ. 

27. ήλθομ. &. Ι), θ. εισήλθ. Β. Ρ. Κ. — τους Αακεδ.Ι τους, ΟΓΠ. 
ά. \). Ό.— τριακ. α. Ι), ο. ά. β. Οοπιρ. Ήιιιο^άκΙβδ, II. 13. τ?- 
τρακοσ.8. ΓθΣΐ(ϋη§ οΓεοηαε Μ88. — ένδήμων: ένδήμω, α. β.οά.β 



268 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [1. 30—33. 

και δικαίως, ει βάρβαρον μεν πόΧιν ονΒεμίαν ήθεΧη- 
σαμεν κατασχεΐν, και ταύτα κρατούντες 'ΕΧΧηνίΒα 
δε ε/? ην πρώτην πολύν ηΧθομεν, ταντην εξαΧαπά- 
ξομεν. 30. εγώ μεν τοίνυν εύχομαι πρϊν ταντα 
επιΒεΐν νή> υμών γενόμενα μνρίας εμέ γε κατά γης 
όργνιάς γενέσθαι, καϊ ύμΐν Βε σνμβονΧεύω "ΕΧΧη- 
νας οντάς τοις των 'ΕΧΧήνων προεστηκόσι πειθομέ- 
νους πειράσθαι των Βικαίων τνγχάνειν. εάν δε μη 
Βύνησθε ταύτα, ημάς Βεΐ άΒικονμένους της γονν Έλ- 
ΧάΒος μη στέρεσθαι. 31. καϊ νυν μοι Βοκεϊ πέμ- 
ψαντας Άναξιβίω ειπείν οτι ημείς ούΒέν βίαιον 
ποιήσοντες παρεΧηΧνθαμεν είς την πόΧιν, άΧΧ ην 
μεν Βννώμεθα παρ υμών αγαθόν τι ευρίσκεσθαι, ει 
Βε μη, άΧΧά ΒηΧώσοντες οτι ουκ εξαπατώμενοι άΧΧα 
πειθόμενοι εξερχόμεθα. 

3*2. Ταντα εΒοξε, καϊ πέμπονσιν Ίερώννμόν τε 
ΗΧεΐον ερονντα ταντα καϊ ΕνρνΧοχον ^ΑρκάΒα καϊ 
ΦιΧήσιον Άχαιόν. οι μεν ταντα ωχοντο ερονντες. 

33. "Ετι Βε καθήμενων των στρατιωτών προσέρ- 
χεται ΚοιρατάΒης Θηβαίος, ος ον φενγων την Έλ- 
ΧάΒα περιηει άΧΧά στρατηγιών καϊ επαγγεΧΧόμενος 
εϊ τις ή πόΧις ή έθνος στρατηγον Βέοιτο' καϊ τότε 
προσεΧθών έλεγε ν οτι έτοιμος εϊη ήγεΐσθαι αντοΐς 
εις το ΔέΧτα καΧονμενον της Θράκης, ένθα ποΧΧά 
και αγαθά Χήψοιντο' εστε δ' αν μόΧωσιν, είς άφθο- 



.30. [ττ?ϊ] γης, Ρ. της, ΟΠ1. Ά. 

31. δ^λώ. [νμιν'], Β. νμίν, Κ. 

32. τον Ίερώ. ήλίϊον, Β.. 

33. στρατηγών, ά. ά. β. 1ς. πι. οπι. 5. 5εβ Ηββ^οηίυδ, αηά 
§αΐάα8, Στρατηγών. 



Ι. 34—39.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. VII. 269 

νίαν παρέζειν εφη και σιτα και ποτά. 34. άκούουσι 
ταύτα τοις στρατιώταις και τα πάρα Άναξιβίου 
άμα άπαγγεΧΧόμενα' άπ€κρίνατο γαρ οτι πειθομένοις 
αύτοις ου μεταμεΧήσει, άΧΧα τοις τ€ οϊκοι τέΧεσι 
ταύτα άπαγγεΧεΐ και αύτος βουΧεύσοιτο περί αυτών 
ο,τι δύναιτο αγαθόν 35. εκ τούτου οι στρατιώται 
τον τβ Κοιρατάδην δέχονται στρατηγον και εξω του 
τείχους άπήΧθον. 6 δε Κοιρατάδης συντίθεται 
αύτοις εις την ύστεραίαν παρέσεσθαι επι το στρά- 
τευμα έχων και ιέρεια καϊ /χάντί,ν και σιτα και ποτά 
τγι στρατιά. 36. επει δε εξηΧθον, 6 *Αναξίβιος 
εκΧεισε τάς πύΧας και εκήρυξεν ος αν άΧω ένδον ων 
των στρατιωτών οτι πεπράσεται. 37. τ?5 δ' ύστε- 
ραία 6 Κοιρατάδης μεν έχων τα ιέρεια και τον μάντιν 
ηκε, και άΧφιτα φέροντες εΐποντο αύτω εϊκοσιν άνδρες 
και οινον άΧΧοι είκοσι και εΧαιών τρεις και σκορόδων 
εις άνηρ όσον εδύνατο μέγιστον φορτίον και άΧΧος 
κρομμύων. ταντα δε καταθέμενος ως επί δάσμευσιν 
εθύετο. 

38. Έενοφών δε μεταπεμψάμενος ΚΧέανδρον εκέ- 
Χευεν οι διαπράξαι όπως εις το τείχος τε είσέΧΒοι 
και άποπΧεύσαι εκ Βυζαντίου. 39. εΧθών δ' 6 
ΚΧέανδρος, ΜάΧα μόΧις, εφη, διαπραξάμενος ήκω' 
Χέγειν γαρ Άναξίβιον οτι ουκ επιτήδειον εϊη τους 
μεν στρατιώτας πΧησίον είναι του τείχους, Έενο- 



34. τοις στρατ., &. β. ο. Β. αί στρατ., Ώ. Ρ. ννίΐή α ίυΐΐ 
δίορ ΛίίβΓ αγαθόν. 8ββ ΒΛ & Κ.'β ηοίεβ. 

36. οϊ αν, α. 6. όστις αν, Β. Ρ. 

37. (Ιζ, οπι. ε. 5. ε. Ό. 

38. οι. οπι. λ. β. β. Ό. — (Κίλ€νσ(ν, Β. Ρ. 



270 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. ΓΙ. 40— II. 2. 

φώντα δέ ένδον του? Βυζαντίους δε στασιάζειν καϊ 
πονηρούς είναι προς ά\\ή\ους' όμως δε είσιέναι, 
εφη, εκέΧενεν, ει μέΧΧοι συν αύτω εκπΧεΐν. 40. 6 
μεν δή Έενοφών άσπασάμενος τους στρατιώτας εϊσω 
του τείχους άπήει σύν ΚΧεάνδρω. 6 δε Κοιρατάδης 
τη μεν πρώτη ήμερα ουκ εκαΧΧιέρει ουδέ διεμέτρησεν 
ουδέν τοις στρατιώταις. τη δ' ύστεραία τα μεν Ιέρεια 
είστήκει παρά τον βωμον καϊ Κοιρατάδης εστεφα- 
νω μένος ώς θύσων προσεΧθών δέ Τιμασίων 6 Δαρδα- 
νεύς καϊ Νέων 6 Άσιναΐος καϊ Κλεάνωρ 6 Όρχομένιος 
έ'λεγον Κοιρατάδη μη θύειν, ώς ούχ ήγησομενον τη 
στρατιά, εϊ μη δώσει τα επιτήδεια. 6 δέ κελεύει 
διαμετρεΐσθαι. 41. ε'πεί δέ ποΧΧών ενέδει αντω 
ώστε ημέρας σΐτον έκάστω γενέσθαι των στρατιω- 
τών, άναΧαβών τα Ιέρεια άπήει καϊ την στρατηγίαν 
άπεπτων. 

II. Νέων δέ ο Άσιναΐος καϊ Φρυνίσκος 6 Άχαιος 
καϊ ΦιΧήσιος 6 Άχαιος καϊ ΈανθικΧής 6 Άχαιος καϊ 
Τιμασίων 6 Δαρδανεύς έπέμενον επϊ τη στρατιά, καϊ 
εις κώμας τών Θρακών προεΧθόντες τάς κατά Βυζάν- 
τιον εστρατοπεδεύοντο. 2. καϊ οι στρατηγοί έστα- 
σίαζον, Κλεάνωρ μεν και Φρννίσκος προς Σεύθην 
βονλόμενοι αηειν έπειθε <γάρ αυτούς, καϊ έδωκε τω 
μεν ϊππον, τω δέ γυναίκα" Νέων δέ εις Χερρόνησον, 
οιόμενος, ει ύπο Λακεδαιμονίοις ηένοιντο, παντός αν 



39. /χβλλοΐί, ΚΓϋ^θΓ'δ οο^βοΙυΓβ. — αντω : (αντω, Β. Κ. 

40. ό μεν ουν 2?«>. Ρ. 

41. (νίδει : ?δβι, Ι), ά. β. οπι. α. 

2. ταντα, Μ8. ταντά, Ζβαηβ. Ό. Ρ. — (βούλεύοντο^ ΟΟΒ- 
]εοίυΓβ οί*Κ., \νΗο τείθΓβ Ιο V. 9, 33. 10, 4. VII. 3, 4. 



II. 3 — 7.] ΑΝΑΒΑ3Ι3. VII. 271 

προεστάναι του στρατεύματος" Τιμασίων δέ πρού- 
θυμεϊτο πέραν εις την Άσίαν πάλιν διαβηναι, οΐό μέ- 
νος αν οϊκαδε κατελθεΐν. καϊ οι στρατιώται ταύτα 
εβούλοντο. 3. διατριβομενου δε του χρόνου πολλοί 
των στρατιωτών, οι μεν τα όπλα αποδιδόμενοι κατά 
τους χώρους άπεπλεον ώς εδύναντο, οι δε καϊ [δίδον- 
τες τά όπλα κατά τους χώρους~\ εις τάς πόλεις κατε- 
μιηνύοντο. 4. Άναξίβιος δ' έχαιρε ταύτα άκούων 
διαφθειρόμενον το στράτευμα" τούτων <γάρ γιγνομέ- 
νων ωετο μάλιστα χαρίζεσθαι Φαρναβάζω. 

5. ' Άποπλεοντι δε Άναξιβίω εκ Βυζαντίου συ- 
ναντά Άρίσταρχος εν Κυζίκω διάδοχος Κλεάνδρω 
Βυζαντίου αρμοστής" ελεγετο δε οτι καϊ ναύαρχος 
διάδοχος Πώλος όσον ου παρείη ηδη εις Ελλήσπον- 
του. 6. καϊ Άναξίβιος τω μεν ' Άριστάρχω επι- 
στελλει όπόσους αν εΰροι εν Βυζαντίω των Κύρου 
στρατιωτών ύπολέλειμμένους άποδόσθαι. ό δε Κλέ- 
ανδρος ούδένα επεπράκει, αλλά και τους κάμνοντας 
εθεράπευεν οίκτείρων καϊ άναγκάζων οικία δέχεσθαί' 
Άρίσταρχος δ' επει ήλθε τάχιστα, ουκ ελάττους 
τετρακοσίων άπέδοτο. 7. Άναξίβιος δε παραπλεύ- 
σας εις ΤΙάριον πέμπει παρά Φαρνάβαζον κατά τά 
συγκείμενα, ό δ' επεϊ τ}σθετο Άρίσταρχόν τε ηκοντα 
εις Βυζάντιον άρμοστήν καϊ Άναξίβιον ούκετι ναυαρ- 



3. δίδοντες : διαδόντες, Β. — κατεμι-γνύοντο, Ά. 0. €. κατεμί- 
■γννντο, οΙΗθγ Μ88. 

4. ϊχαιρς ταντα, Ό. ταύτα ίη ά. β., βυί οιηίΐΐεά 1)^ Β. Ρ. Κ. : 
οοπιρ. ΡΙ&Ιο, ΡΗδεά. οΐιειρ. 7. ταντ. φςνκτ. &ο. 

5. Βνζ. δέ άρμοστ. Γ. Κ. δ β, οπι. α. Ι). — όσον οϋπω παο. 
[ήδη], Β. : ά. β. (1. Ηανε οϋπω ΐη ρΐαοο οίου. 

6. £νρτ], 3.. Β. 



272 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 8 — Π. 

χούντα, Άναξιβίου μεν ημέλησε, προς * Αρ'ισταρχον 
δε διεπράττετο τα αυτά περϊ του Κνρβίου στρατεύ- 
ματος άπερ και προς Άναξίβιον. 

8. "Έκ τούτου 6 ' Αναξίβιος καλέσας Άενοφώντα 
κελεύει πάση τέχνη και μηχανή πλεύσαι επι το 
στράτευμα ώς τάχιστα, και συνέχειν τε αύτο και 
συναθροίζειν των διεσπαρμένων ώς αν πλείστους 
δύνηται, και παραπαίοντα εις την Πέρινθον διαβί- 
βαζε ιν εις την Άσίαν οτι τάχιστα" καϊ δίδωσιν αύτω 
τριακόντορον και επιστολην καϊ άνδρα συμπεμπει 
κεΧεύσοντα τους ΤΙερινθίους ώς τάχιστα Άενοφώντα 
προπέμψαι τοις ϊπποις επι το στράτευμα. 9. καϊ 
6 μεν Έενοφών διαπΧεύσας άφικνεΐται επι το στρά- 
τευμα" οι δε στρατιώται εδέζαντο ηδέως καϊ ευθύς 
εϊποντο άσμενοι ώς διαβησόμενοι εκ της Θράκης εις 
την , Ασίαν. 

10. Ό δέ %εύθης άκουσας ηκοντα πάλιν πέμψας 
προς αυτόν \_κατά θάλατταν] Μηδοσάδην εδεΐτο την 
στρατιάν άηειν προς εαυτόν, ύπισχνούμενος αύτω 
ο,τι ωετο λέγων πείσειν. 6 δ' άπεκρίνατο αύτω οτι 
ουδέν οΐόν τε εϊη τούτων γενέσθαι. 11. καϊ 6 μεν 
ταύτα άκουσας ωχετο. οι δε "Ελληνες επεϊ άφίκοντο 
εις Πέρινθον, Νέων μεν άποσπάσας εστρατοπεδεύ- 
σατο χωρϊς έχων ώς οκτακόσιους ανθρώπους" το δ' 
άλλο στράτευμα πάν εν τω αύτω παρά το τείχος το 
Περινθίων ην. 

7. Κνρον, ά. \>. ά. 

8. Έκ τ. 8η, Β. Ρ. δ^, οπι. α. β. — προπίμψαι'. δίαπ^ράτ-αι, 
β. οπι. ά. ο. 

10. πάλ. Ξ€νοφ. Β. Κ — άττ(κρ. αύτω : αντω, οπι. α. Ι). 

11. τοτώρ Ώ.ερινθ. Β. των, ΟΓΠ. &. ϊ>. ά. 



II. 12 - 15.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 273 

12. Μετά ταΰτα Έενοφών μεν έπραττε περί 
πΧοίων, όπως οτι τάχιστα διαβαΐεν. εν δέ τούτω 
άφικό μένος ^ Αρ'ιστ άρχος 6 εκ Βυζαντίου αρμοστής 
έχων δύο τριήρεις, πεπεισμένος υπο Φαρναβάζου 
τοις τε ναυκΧήροις άπεϊπε μή διάγειν. εΧθών τε επϊ 
το στράτευμα τοις στρατιώταις είπε μη περαιούσθαι 
εις την Άσίαν. 13. ό δε Έενοφων εΧεγεν οτι Άνα- 
ξίβιος εκέΧενσε, καϊ εμε προς τούτο επεμψεν ενθάδε. 
πάλιν δ' Άρίσταρχος εΧεξεν, ' Αναξίβιος μεν τοίνυν 
ούκέτι ναύαρχος, εγώ δε τ^δβ αρμοστής" ει δε τίνα 
υμών Χήψομαι εν ττ} θαΧάττη, καταδύσω. 14- ταυτ' 
ειπών ψχετο εις το τείχος, τη δ' υστερα'ια μετα- 
πέμπεται τους στρατηγούς καϊ Χοχαγούς του στρα- 
τεύματος, ήδη δε όντων προς τω τβ/χβί, εξαγγέΧΧει 
Τί-9 τω Έενοφωντι οτι ει εϊσεισι, συΧΧηφθήσεται και 
ή αύτοΰ τι πείσεται ή καϊ Φαρναβάζω παραδοθή- 
σεται. 6 δε άκουσας ταύτα τους μεν προπέμπεται, 
αύτος δε ειπεν οτι θύσαί τι βούΧοιτο. 15. και 
άπεΧθών εθύετο ει προεΐεν αύτω οι θεοί πειράσθαι 
προς Σεύθην άγειν το στράτευμα, εώρα γαρ οΰτε 
διαβαίνειν άσφαΧες ον τριήρεις έχοντος του κωλύ- 
σοντος, οΰτ επι Χερρόνησον εΧθών κατακΧεισθήναι 
εβούΧετο και το στράτευμα εν ποΧΧη σπάνει πάν- 
των γενέσθαι, ένθα πείθεσθαι μέν ανάγκη τω εκεί 



12. δια/3. (βι? την Άσίαν), Β. Κ. «τ τ. Ά. οιη. α. Ι), ά. β — 
6 €<: ό &άάβά ογ δοΐιβεί. 

14. σ~υ\ληψ€ταΐ) &. Ι), ο. ά. 6. η. 

15. €ΐ προβίςν: «πβρ βΐ6ΐ>, Ε. παρύ^ν, 3. ρΓοβΒβΙβ οοίτθοίΐοη 
δϋ^§68ΐβά β^ Ό. — %ν6α, α. Ι). 6. (νθα δή, Β. Ρ. Κ. 

ν5 



274 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 16 — 19. 

αρμοστή τών δε επιτηδείων ούδεν εμεΧΧεν εξειν το 
στράτευμα. 

ΐθ. Και 6 μεν άμφϊ ταύτ είχεν οι δε στρατηγοί 
και Χογαγοϊ ηκοντες παρά τον ' Άριστάρχου άπήγ- 
γεΧΧον οτι νυν μεν άπιέναι σφάς κεΧεύει, της δείΧης 
δε ηκειν ένθα και δήλη μάΧλον εδόκει ή επιβουΧη. 
17. 6 ουν Έενοφών, επει εδόκει τά Ιερά καΧά είναι 
αυτω και τω στρατεύματι άσφαΧώς προς Ίίεύθην 
ιεναι, παραΧαβών ΠοΧυκράτην τον Αθήναιον Χοχα- 
γόν καϊ παρά των στρατηγών εκάστου άνδρα, πΧην 
παρά Νεωνος, ω έκαστος επίστευεν φχετο της νυκτός 
έπι το %εύθου στράτευμα εξήκοντα στάδια. 18. επει 
δ' εγγύς ήσαν αυτού, επιτυγχάνει πυροΐς ερήμοις. 
καϊ το μεν πρώτον ωετο μετακεχωρηκεναι ποι τον 
%εύθην επει δε θορύβου τε ησθετο και σημαινόντων 
άΧΧηΧοις των περί ^εύθην, κατέμαθεν οτι τούτου 
ένεκα τά πυρά κεκαυμενα εϊη τω %εύθη προ των 
νυκτοφυΧάκων, όπως οι μεν φύΧακες μη όρωντο εν 
τω σκότει όντες μήτε όπόσοι μήτε οπού είεν, οι δε 
προσιόντες μη Χανθάνοιεν άΧΧά διά το φως καταφα- 
νείς εΊεν 19. €7Γ€ί. δε ησθετο, προπέμπει τον ε ρ μην έα 
ον ετύγχανεν έχων, και ειπείν κεΧεύει 2εύθη οτι 
Έενοφών πάρεστι βουΧόμενος συγγενεσθαι αυτω. 
οι δε ήροντο ει 6 "Αθηναίος 6 από του στρατεύματος. 

16. οί λοχ. Ε. Ρ. [οί], Κ. — εΰόκει [εΐναι~\, Κ• 

17. καλά είναι αντώ, Ά. β. γενέσθαι και εαντω, Β. Κ. -γεν. 
[και] αυτω, Ρ. 3β6 ίΐ. 2, 3. VI. 4, 9, 13. 

18. προκεκανμ. Β. Ρ. Κ. κεκανμ. Ά. Ι), β. — μήτε όπ αεν, 

Ό.'δ Οοη]βθ1;. μήτε οποί ε'ίσι μήτε οποί ειεν, ίΐ. β. μήτε όπτ/ 
είσϊ μήτε οπη μεν είναι, Θ. μη& οπον είεν, Β. Ρ. μ. οπον 
€ΐσιν μησ οποί ιοιεν, λ.. 



II. 20 — 25.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 275 

20. επειΒή Βέ εφη ούτος είναι, άναπηΒήσαντες 士α*» 
κον και ολίγον ύστερον παρήσαν πελτασταί όσον 
διακόσιοι, και παραλαβόντες Έενοφώντα καΧ τους 
συν αύτω ήγον προς ^εύθην. 21. ο δ' ην εν τύρσει 
μάλα φυλαττόμενος, και ϊπποι περί αυτήν κύκλω 
εγκεχαλινωμένοΐ' Βιά γαρ τον φόβον τάς μεν ή μέρας 
εχίλου τους ίππους, τάς Βε νύκτας εγκεχαλινω μένων 
έφυλάττετο. 22. ελέγετο γαρ και πρόσθεν Τήρης 6 
τούτου πρόγονος εν ταύτη τη χώρα πολύ έχων στρά- 
τευμα υπό τούτων των ανδρών πολλούς άπολέσαι 
και τα σκευοφόρα άφαιρεθήναΐ' ήσαν δ' ούτοι Θυνοί, 
πάντων λεγόμενοι είναι μάλιστα νυκτός πολεμικώ- 
τατοι. 

23. Έπει δ' εγγύς ήσαν, εκελευσεν είσελθέιν Ξβ- 
νοφώντα έχοντα Βύο ους βούλοιτο. επειΒή Βέ ενΒον 
ήσαν, ήσπάζοντο μεν πρώτον αλλήλους κάί κατά τον 
Θράκιον νόμον κέρατα οίνου προΰπινον παρήν Βε 
και ΜηΒοσάΒης τω %εύθη, οσπερ επρέσβευεν αύτω 
πάντοσε. 24. έπειτα Βε ΈΙενοφών ήρχετο λέγειν, 
"Επεμψας προς ε με, ώ Σεύθη, εις ΚαλχηΒόνα πρώ- 
τον ΜηΒοσάΒην τούτον ί, Βεόμενός μου συμπροθυμη- 
θήναι Βιαβήναι το στράτευμα εκ της Ασίας, και 
ύπισχνούμενός μοι, ει ταύτα πράξαιμι, ευ ποιήσειν, 
ώς εφη ΜηΒοσάΒης ούτοσί. 25. ταύτα ειπών έπή- 



21. έγκίχαλινωμει/ω'ϊ εφνΧ., &. ά. . .μίνονς, β. ο. θ. η. η. 
.μίνοις, ϋ. Ρ. Κ. . .μίνων, Β. : Κΐϋ§6Γ οοπιρ&Γβδ VII. 7, 6. 

22. Βιθυνοί, ά. [>. ο. ά. 6. η. ς. 8θθ VII. 4, 14, &ο. 

ί$. ένδον: έγγυς, α. Ι), ο. θ. — προΰπινον: προϋτανον, Αίΐΐβ- 
ηδευβ, XI. ρ. 476. ΟαδίΐυΙ). — πάντοτε, •ά. Ώ. 
24. ούτος, α. Ι). Ό. 



276 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [11.26 — 30. 

ρετο τον ΜηΒοσάΒην ει αληθή ταύτ εϊη. 6 δ' εφη. 
Αύθις ήλθε ΜηΒοσάΒης ούτος επει εγώ Βιεβην πάλιν 
επί το στράτευμα εκ Πάριου, υπ ισγνού μένος, ει 
άγοιμι το στράτευμα προς σε, τάλλα τε σε φίλω 
μοι χρήσασθαι και άΒελφω, και τα πάρα θαλάτττ) 
μοι χωρία ων συ κρατείς εσεσθαι πάρα σον. 26. επι 
τούτοις πάλιν επήρετο τον ΜηΒοσάΒην ει έλεγε 
ταύτα. 6 8ε συνέφη και ταύτα. "Ιθι νυν, εφη, άφή- 
γησαι τούτω τι σοι άπεκρινάμην εν ΚαλχηΒόνι πρώ- 
τον. 27. Άπεκρίνω οτι το στράτευμα διαβήσοιτο 
εις Βυζάντιον, καϊ ούΒεν τούτου ένεκα Βέοι τελεϊν 
ούτε σοι ούτε αλλω' αύτος 8ε επεϊ Βιαβαίης, άπιεναι 
εφησθα' καϊ εγενετο ούτως ώσπερ συ έλεγες. 
28. Τί γαρ ελεγον, εφη, οτε κατά %ηλυβριαν άφί- 
κου; Ουκ εφησθα οίον τε είναι, άλλ' €ΐ? Πέρινθον 
ελθόντας Βιαβαίνειν εις την Άσίαν. 29. Νυν τοί- 
νυν, εφη 6 Έενοφών, πάρειμι και εγώ και ούτος Φρυ- 
νίσκος εϊς των στρατηγών καϊ Πολυκράτης ούτος εις 
τών λοχαγών, και εξω είσιν από τών στρατηγών 6 
πιστότατος εκάστω πλην Νέωνος τού Λακωνικού. 
30. ει ούν βούλει πιστοτεραν είναι την πράξιν, καϊ 
εκείνους κάλεσαι. τά 8ε όπλα συ ελθών είπε, ώ 
Πολύκρατες, οτι εγώ κελεύω καταλιπειν, και αύτος 
εκεϊ καταλιπών την μάγαιραν είσ^ι. 

25. Λη, α- Ι), β. ϊίπεν, Κ. — χρήσασθαι 18 1&6 Ββ8ί Μ8. 
Γβαάΐη§. Κ. ΓβΓβΓδ Ιο Ι. 2, 2. 9, 17. χρήσασθαι. Ο. Β. Ρ. — 
πάρα θαΚ. α. Ι), ά. €. η. βπι θαλ. Ρ. Κ. 

26. ήρετο, Ε. Ι). — Πρώτον άπεκοίνω, Β. 
28. Σηλνβρίαν, ΐΗβ 5β8ί Μ88." 

30. κβλβσαι, &. 1), Οοηιρ. VII. 3, 18. κάλ«τοι>, ΐΐΐβ οίΙΐβΓ 
Μδ. 



11.31—35.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 277 

31. Άκουσας ταύτα 6 ^εύθης εϊπεν οτι ούδενί αν 
άπιστήσειεν Αθηναίων καϊ γαρ οτι συγγενείς ειεν 
είδεναι και φίΧους εύνους εφη νομίζειν. μετά ταύτα 
δ* 67Γ61 είσήΧθον ους εδει 9 πρώτον μεν Έενοφών επή- 
ρετο 2εύθην ό\τι δεοιτο χρήσθαι τη στρατιά. 32. 6 
δε εϊπεν ώδε. Μαισάδης ην πατήρ μοι, εκείνου δε 
ην αρχή ΜεΧανδΐται και Θυνοι και Τρανίψαι. εκ 
ταύτης οΰν της χώρας, επει τα ΌΒρυσών πράγματα 
ενόσησεν, εκπεσών 6 πατήρ αύτος μεν αποθνήσκει 
νόσω, εγώ δ' εξετράφην ορφανός πάρα Μηδόκω τω 
νυν βασιΧεΐ. 33. επει δε νεανίσκος εγενόμην, ουκ 
εδυνάμην ζην εις άΧλοτρίαν τράπεζαν άποβΧέπων 
και εκαθεζόμην ενδίφριος αύτω ικέτης δούναι μοι 
όπόσους δυνατός εϊη άνδρας, όπως καϊ τους εκβάΧόν- 
τας ημάς ει τι δυναίμην κακόν ποιοίην, καϊ ζωην μη 
εις την εκείνου τράπεζαν άποβΧεπων ώσπερ κύων. 
34. εκ τούτου μοι δίδωσι τους άνδρας καϊ τους ίππους 
ους ύμεϊς οψεσθε επειδάν ήμερα γένηται. και νυν 
εγώ ζω τούτους έχων, Χηιζόμενος την εμαυτοΰ πα- 
τρωαν χωράν, ει δε μοι ύμεΐς παραγένοισθε, οίμαι 
αν συν τοις θεοϊς ραδίως άποΧαβεϊν την αρχήν, 
ταΰτ εστίν α εγώ υμών δέομαι. 

όο. 1ι αν ουν, εφη ο Άενοφων, συ ουναιο, ει €λ- 
θοιμεν, τή τε στρατιά διδόναι και τοΐς Χοχαγοΐς καϊ 



31. πρώτ. μ€ν Ξ. Λ. μεν, ΟΠΊ. Ο. Ρ. Κ. 

32. Μίλαι/δί'πται, Κ. — Τρανίξαι, Λ. β. ά. β. η. φ 8ββ Ηε- 
βνχ'ηίυ», Ύρανιψοί, &ηά δίερπαιι. Β^ζαηΙ. ΐη Λαδεροί. 

33. καθίζόμην, Ά. — £ν δίφροις, α. ά. β. — ωσΊτερ κύων, ΟΠΙ. 8. 
Ι). Ο. (1. 6. ο. 

34. παραγά'ησθε, Λ. — ίιμών, οαΐ. Λ. Ι), β. 



278 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [II. 36 —III. 3. 

τοις στρατηγοί*; ; λέξον, ίνα ούτοι άπαγγέλλωσιν. 
36. 6 δ' ύπέσγετο τω μεν στρατιώτη κυζικηνόν, τω 
δε λοχαγώ διμοιρίαν, τω δε στρατηγώ τετραμοιρίαν, 
καϊ γην οπόσην αν βούλωνται και ζεύγη καϊ χωρίον 
επί θαλάττη τετειχισμένον. 37. Έάν δε, έφη 6 
Ξενοφών, ταύτα πειρώμενοι μη διαπραξωμεν, άλλα 
τις φόβος άπο Λακεδαιμονίων §, δέξη εις την σεαυτοΰ 
εάν τις άπιεναι βούληται παρά σε; 38. ό δ' είπε, 
Καϊ αδελφούς γε ποιήσομαι καϊ ένδιφρίους καϊ κοι- 
νωνούς απάντων ων αν δυνώμεθα κτάσθαι. σοι δε, 
ώ Έενοφών, και θυγατέρα δώσω και ει τις σοϊ εστί 
θυγάτηρ, ώνήσομαι θρακίω νόμω, και Βισάνθην 
οϊκησιν δώσω όπερ εμοί κάλλιστον χωρίον εστί των 
επί θαλάτττ). 

III. Άκουσαντες ταύτα και δεξιάς δοντες και λα- 
βόντες άπήλαυνον καϊ προ ημέρας εγένοντο επί τω 
στρατοπέδω και άπήγγειλαν έκαστοι τοις πέμψασιν. 
2. €7Γ€ί. δέ ήμερα εγενετο, 6 μεν Αρίσταρχος πάλιν 
εκάλει τους στρατηγούς και λοχαγούς" τοις δ' έδοξε 
την μεν προς ΙΑρίσταρχον όδον έάσαι, το δε στρά- 
τευμα συγκαλέσαι. καϊ συνηλθον πάντες πλην οι 
Νέωνος• ούτοι δε άπειρον ώς δέκα στάδια. 3. επεϊ 
δε συνηλθον, άναστάς Έενοφών είπε τάδε. "Ανδρες, 
διαπλεΐν μεν ένθα βονΧόμεθα Αρίσταρχος τριήρεις 
έχων κωλύει, ώστε εις πλοία ουκ ασφαλές εμβαίνειν 

35. άπαγγείΧωσιν, Β. Ρ. Κ. απαγγέλλω σι, β. άπαγγίλω- 
σι, Ά. 

37. πράξωμεν, Ε. Ι). (Ι. — από, 8θ1ΐ9εΓ. νπυ, Μ88. — μακε- 
δονίων, 3.. ά. μακεδόνων, \). 6. 

38. κτάσθαι, &. β. 6. κτησασθαι, Β. Κ. 

1. έκαστα, ΡοΓδοη ΓβοοπίΓηεηάβ. Οοπιρ. VII. 2, 17. 



ΠΙ. 4—8.] ΑΝΑΒΑ8Ι3. VII. 279 

ούτος δε αύτος κεΧεύει εις Χερρόνησον βία δια του 
ιεροί) όρους πορεύεσθαί' ην δε κρατήσαντες τούτου 
έκεϊσε εΧθωμεν, ούτε πωΧησειν ετι υμάς φησιν ώσπερ 
έν Βυζαι>τίω ούτε εξαπατήσεσθαι ετι υμάς, άΧΧα 
Χήψεσθαι μισθόν, ούτε περιόψεσθαι ετι ώσπερ νυνϊ 
δεομένους των επιτηδείων. 4. ούτος μεν ταύτα Χέ- 
>γεΐ' ^εύθης δέ φησιν, αν προς εκείνον ϊητε, ευ ποιή- 
σειν ύαάς. νυν ούν σκέψασθε πότερον ενθάδε 
μένοντες τούτο βουΧεύσεσθε ή εις τα επιτήδεια επαν- 
εΧθόντες. 5. εμοϊ μεν ούν δοκεΐ, επεϊ ενθάδε ούτε 
άρηύριον εγρμεν ώστε άηοράζειν, ούτε άνευ αργυρίου 
έώσι Χαμβανειν τα επιτήδεια, επανεΧθόντας εις τάς 
κώμας όθεν οι ήττους εώσι Χαμβανειν, εκεί έχοντας 
τα επιτήδεια άκούοντας ο,τι τις ύμων δεϊται αίρεΐσθαι 
ο,τι αν ύμΐν δοκγι κράτιστον είναι. 6. και ότω, εφη, 
ταύτα δοκεΐ, άράτω την χείρα, άνέτειναν άπαντες. 
Άπιόντες τοίνυν, εφη, συσκευάζεσθε, και επειδάν 
παρα<γγέ\\τ) τις, επεσθε τω ήγουμένω. 

7. Μετά ταύτα Έενοφων μεν ή<γεϊτο, οι δ' εΐποντο. 
Νέων δε και παρ ^Αριστάργρυ άΧλοι επειθον άπο- 
τρέπεσθαί' οι δ' ούχ ύπήκουον. επεϊ δ' όσον τριά- 
κοντα σταδίους προεΧηΧύθεσαν, άπαντα %εύθης. 
και 6 Έενοφών ίδών αύτον προσεΧάσαι έκέΧευσεν, 
όπως οτι πΧείστων άκουόντων εϊποι αύτω α εδόκει 
συμφέρειν. 8. επεϊ δε προσήΧθεν, εϊπε Βενοφών, 
Ήμεΐς πορευόμεθα οπού μέΧΧει εξειν το στράτευμα 



3. ό αυτός, ί. §. ίΐ. ΐ. Α. Ό. Β. Ρ. Κ. — μισθον ("αάλλοι>], Β. 
^χ,σθ.-μ. Κ. — ένδεομένους, Β. Ρ. δ(ομ. Ε. 5. 
6. παραγγίλη, 3,. παραγγείλη, Β. Ρ. Κ. 



280 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 9— 13. 

τροφήν εκεί δ' άκούο ντες και σου και τών του Λα- 
κωνικού αιρησόμεθα α αν κράτιστα δοκη είναι, ήν 
ούν ήμΐν ήγήση οπού πλείστα εστίν επιτήδεια, ύπο 
σου νομιούμεν ξενίζεσθαι. 9. και 6 Χεύθης εφη, 
Άλλα οϊδα κώμας πολλάς αθρόας και πάντα έχουσας 
τα επιτήδεια απέχουσας ημών όσον διελθόντες αν 
ήδέως άριστωητε. Ήγοΰ τοίνυν, εφη 6 Έενοφών. 
10. επεϊ δ' άφίκοντο εις αύτάς της δείλης, συνηλθον 
οι στρατιώται 9 και είπε 2£εύθης τοιάδε. Έγώ, ώ 
άνδρες, δέομαι υμών στρατεύεσθαι συν εμοί, και 
ύπισγνούμαι ύμΐν δώσειν τοις στρατιώταις κυζικηνόν, 
λοχαγοΐς δε καϊ στρατηγοΐς τα νομιζόμενα' εξω δε 
τούτων τον άξιον τιμήσω, σϊτα δε και ποτά ώσπερ 
και νυν εκ της χώρας λαμβάνοντες εξετε. όπόσα δ' 
αν άλίσκηται αξιώσω αυτός εχειν, ίνα ταύτα διατι- 
θέμενος ύμΐν τον μισθον πορϊζω. 11. και τα μεν 
φενγοντα και άποδιδράσκοντα ημείς ικανοί εσόμεθα 
διώκειν και μαστεύειν. αν δε τις άνθιστήται, συν 
ύμΐν πειρασόμεθα γειρούσθαι. 12. επήρετο ό Έεν- 
οφών, Ποσόν δε άπο θαΧάττης αξιώσεις συνεπεσθαί 
σοι τό στράτευμα; 6 δ' άπεκρίνατο, Ούδαμη πλεΐον 
επτά ημερών, μείον δε πολλαχτ}. 

13. Μετά ταύτα εδίδοτο λέγειν τω βουλομένω' 



8. των τον: τών,οϊη.Ά. — ξενίζεσθαι, 3.. Ι), ά.ΐη. ς. *ξ*νίσ- 
θαι, Ό. Β. Κ. 

9. άριστατε, Ά. άριστωτε, Ρ. 

10. [τον μηνός] δώσίΐν, Β. τ. μ. δ. Κ. τον μ. Οίη. 3.. Ι). (3. 
β. Π. — άλίσκητί, α. ά. β. 

11. αν. ην, Β. 

13. ταντά, ΜιΐΓ6ΐιΐ8. ταύτα, Μ8. — λβ'γοι, Γ. £. Ί. &. λ«'γ€(, 
δοπιβ Μ88. αηά Κ. 



111.14—17.] ΑΝΑΒΑ8Ι3. VII. 281 

καί ελεγον πολλοί κατά ταύτα, ότι παντός άξια λέγοι 
Σεύθης' χειμών γάρ είη, και ούτε οϊκαδε άποπλεϊν 
τώ τούτο βούλομένω δυνατόν εϊη, διαγενέσθαι τ€ εν 
φιλία ουχ οϊόν τ εϊη, εί δέοι ώνουμένους ζην, εν δε 
τ?? πολέμια διατρίβειν καϊ τρέφεσθαι άσφαλέστερον 
μετά %εύθου ή μόνους όντων αγαθών τοσούτων ει 
δε μισθόν προσληψοιντο, εύρημα εδόκει είναι. 
14. επί τούτοις είπε Έενοφών, Ει τις αντιλέγει, 
Χεγετω' ει δε μη, επιψηφιζέτω ταύτα, επεί δε 
ουδείς άντελεγεν επεψήφισε, και εδοξε ταύτα, ευθύς 
δε ΊΖεύθτ) είπε ταύτα, οτι συστρατεύσοιντο αύτω. 

15. Μετά τούτο οι μεν άλλοι κατά τάξεις εσκη- 
νησαν, στρατιγγούς δε και λοχαγούς επί δεΐπνον 2εύ- 
θης εκάλεσε, πλησίον κώμην έχων. 16. επει δ' επί 
θύραις ήσαν ώς επί δεΐπνον παριόντες, ην τις Ηρα- 
κλείδης Μαρωνείτης* ούτος προσιών ενί έκάστω 
οΰστινας ωετο εγειν τί, δούναι 2εύθη, πρώτον μεν 
προς Παριανούς τ ίνας, οι παρήσαν φϊλ'ιαν διαπραξό- 
μενοι προς Μήδοκον τον Όδρυσών βασιλέα καί δώρα 
άγοντες αύτω τε καί τύ} γυναικί, ελεγεν οτι Μηδοκος 
μεν άνω εϊη δώδεκα ημερών άπο θαΧάττης όδόν, 
^εύθης δ' €7ΓβΙ το στράτευμα τούτο εϊληφεν, άρχων 
εσοιτο επί θαλάτττ}. 17. γείτων ούν ων ίκανώτατος 
εσται υμάς καί ευ καί κακώς ποιεΐν. ην ούν σωφρο- 
νητε, τούτω δώσετε ο,τι αν αίτήται, καί άμεινον ύμϊν 



14. ςπιψηφιζετω, Ε. Ο ζίσθω, 6 ζ(ο~Θ(, Κ. «π- 

\Ιτηφίζ€Τ€, 80Π16 Μ38. — έπίψήφισβ) Ε. ϋ σαν, Ρ. 

15. τούτο: ταύτα, \). Ρ. 

17. αν αίτήται, β. ά. 6. αν αιτείται, Ε. α•γ(Τ€, Ό. Κ. αν 
αγητ(, Β. ίο11ο\νβ(1 \>γ Ρ. 



282 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 18— 21. 

ΰιακείσεται ή εαν ΜηΒόκω τω πρόσω οίκονντι δωτε. 
18. τούτους μεν όντως επειθεν. αύθις δε Τιμασίωνι 
τω Ααρδανεΐ προσεΧθών, επει ηκονσεν αύτω είναι 
και εκπώματα και τάπώας βαρβαρικάς, έλεγε ν οτι 
νομίζοιτο οπότε επί δεϊπνον καΧέσαιτο ^εύθης δωρ- 
εΐσθαι αύτω τους κΧηθέντας. οντος δ' ην μέγας 
ενθάΒε γένηται, ικανός εσται σε και οϊκαδε καταγα- 
γεΐν καϊ ενθάΰε πΧούσιον ποιήσαι. τοιαύτα προνμ- 
νατο εκάστω προσιών. 19. προσεΧθών δε καϊ Έενο- 
φώντι έλεγε, %ύ και πόΧεως μεγίστης εΖ, καϊ πάρα 
%εύθη το σον όνομα μέγιστόν εστί, καϊ εν τηδε τη 
χωρά ϊσως αξιώσεις και τείχη Χαμβάνειν, ώσπερ καϊ 
άΧλοι των υμετέρων εΧαβον, καϊ χώραν' άξιον ουν 
σοι καϊ μεγαλοπρεπέστατα τιμησαι ^,εύθην. 20. 
εΰνους δε σοι ων παραινώ" εν οϊΒα γαρ οτι οσω αν 
μείζω τούτω δωρήστ), τοσούτω μείζω υπό τούτον 
αγαθά πείστ]. άκούων ταντα Εενοφών ηπόρεί' ον 
γαρ δη διαβεβήκει έχων εκ Παρίον ει μη παΐδα και 
όσον εφόδιον. 

21. Έπει δε είσήΧθον επί το Βεΐπνον τών τε Θρα- 
κών οι κράτιστοι τών παρόντων και οι στρατηγοί καϊ 
οι Χοχαγοϊ τών 'ΕΧΧήνων καϊ ει τις πρεσβεία παρήν 

18. καλίσαιτο, Ι), ά. ί. καλαίσετο, α. Οοπίρ. VII. 2, 30. 
καλεσαι, Κ. — ένθάδς, οπί. α. — καταγαγεΊν, α. 6. κατάγαν, 
οί,ηβΓ Μ88. Οοπίρ. ικανώτατος, . . . ,ποιύν, § 17. — προί-γυμ- 
νάτο, Ά. 

20. τούτω : τούτον, Ά. τούτων, Β. Κ. — Βή,Ά. ΟΠΙ. Ό. 

2 1 . Ργοπι Ιηίδ § Ιο § 32 . ίπείαβίνθ, πι& γ βο 86βη ΐη Αΐηεηβευβ, 
IV. ρ. 151. — τών τότε παρ. β. Κ. — οί λοχ. : οι οπί. Β. Κ. — 
τρίποδες. 8εε Ροΐΐυχ, ΟηοπιαδΙ. Χ. 80. — ζνμήτες, &. 6. ά. β. 
ζνμίται, Αΐηοηβευδ, 0&8αυο. ζνμηται, Εψιποΐ. Μα§. : Ιηε ίοπη 

ζνμίτης &§Γ6β5 ΟθΙίβΓ \νίΐη &Π&1θ§^. 



ΠΙ. 22—26.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. VII. 283 

από πόλεως, το Βεΐπνον μεν ην καθημένοις κύκλω• 
έπειτα δε τρίποδες είσηνέχθησαν πάσιν ούτοι δ' ήσαν 
κοεων μεστοί νενεμημένων, καϊ άρτοι ζυμΐται μεγά- 
λοι προσπεπερονημένοι ήσαν προς τοις κρέασι. 22. 
μάλιστα δ' αϊ τράπεζαι κατά τους ξένους άει ετίθεντο' 
νόμος γαρ ην. και ττρώτος τούτο εττοίει ^εύθης' 
άνελόμενος τους εαυτω παρακειμένους άρτους διέκλα 
κατά μικρόν καϊ διέρριπτεν οΐς αύτω εδόκει, καϊ τά 
κρέα ωσαύτως, όσον μόνον γεύσασθαι εαυτω καταλι- 
πών. 23. καϊ οι άλλοι δε κατά ταύτα εποίουν καθ* 
ους αί τράπεζαι εκειντο. Αρκάς δε τις 'Αρύστας 
όνομα, φαγεΐν δεινός, το μεν διαρρίπτειν εϊα χαίρειν, 
λαβών δε εις την χείρα όσον τριχοίνικον άρτον και 
κρέα θέμενος επί τά γόνατα εδείπνει. 24. κέρατα 
δε οΐνου περιέφερον, και πάντες εδέχοντο. 6 δ' 
Άρύστας, επεϊ παρ 1 αυτόν φέρων το κέρας 6 οινοχόος 
ήκεν, ειπεν ιδών τον Έενοφώντα ούκέτι δειπνοϋντα, 
Έκείνω, εφη, δός' σχολάζει γάρ ήδη, εγώ δε ούδέπω. 
25. άκουσας ^εύθης την φωνήν ήρώτα τον οίνοχόον 
τι λέγει, ό δε οινοχόος εΙπεν έλληνίζειν γάρ ήπίσ- 
τατο. ενταύθα μεν δη γέλως εγένετο. 

26. ' Επειδή δε προύχώρει ό πότος, εισήλθεν άνήρ 
Θραξ ΐππον έχων λευκόν, καϊ λαβών κέρας μεστόν 
είπε, Προπίνω σοι, ώ 2εύθη, και τον ΐππον τούτον 
δωρούμαι, εφ* ου και διώκων ον αν θέλης αίρήσεις, 



22. έρρίπτει, Ά. Ι), θ. Η. ί. 1ί. 1. Α. δκρρίπτα, Ό. Β. Ρ. Κ. 

23. ταύτα, Μ 88. ταντά, ΑΐΗβη. — 8ιαρρίπτ€ίν, Μ88. διαρ- 
ριπτύν, Αίίιοη. Ζευηε. Ό. Β. Ρ. Κ. 

25. λ*ν«, 3. 6. λέγοι, Ό. Β. Ρ. Κ. 

26. «τ« δβ, α. Ι). Ό. θράξ, Β. Κ. 



284 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 27—31. 

καϊ αποχωρών ου μη δε ίσης τον πολέμων. 27. άλ- 
λος παΐδα εισαγαγών ούτως εδωρησατο προπίνων, 
και άλλος ιμάτια τη ηυναικί. και Τιμασίων προπί- 
νων εδωρησατο φιάλην τβ άργυράν και τάπιδα άξίαν 
δέκα μνών. 28. Γνήσιππος δε τις Αθηναίος άναστάς 
είπεν οτι αρχαίος εϊη νόμος κάλλιστος τους μεν 
έχοντας διδόναι τω βασίλεΐ τιμής ένεκα, τοις δε μη 
εχουσι διδόναι τον βασιλέα, ίνα και εγώ, εφη, εχω 
σοι δωρεΐσθαι καϊ τιμάν. 29. ό δε Ηενοφών ήπο- 
ρεΐτο ο,τι ττοιησοι' καϊ γαρ ετύγχανεν ως τιμώμενος 
εν τω πλησιαιτάτω δ'ιφρω %εύθη καθήμενος. 6 δε 
Ηρακλείδης εκέλευεν αύτω το κέρας ορέζαι τον οίνο- 
χόον. 6 δε Ηενοφών, ήδη ηαρ ύποπεπωκώς έτύηχανεν, 
ανέστη θαρραλέως δεξάμενος το κέρας καϊ είπεν 30. 
Έ<γώ δε σοι, ώ %εύθη, δίδωμι εμαυτόν καϊ τους εμούς 
τούτους εταίρους φίλους είναι πιστούς, και ούδένα 
άκοντα, άλλα πάντας μάλλον ετι εμού σοι βουλομέ- 
νους φίλους είναι. 31. και νυν πάρεισιν ουδέν σε προ- 
σαιτούντες, άλλα καϊ προϊέμενοι και πονεΐν ύττέρ σου 
και προ κινδύνευε ιν εθελοντές" μεθ' ων, αν οι θεοί 
θέλωσι, ποΧλήν χωράν την μεν άπολήψη πατρωαν 
οΰσαν, την δε κτήση, πολλούς δε ίππους, πολλούς δε 
άνδρας και γυναίκας καλάς κτήση ους ου ληίζεσθαι 
δεήσει, άλλ' αύτοϊ φέροντες παρέσονται προς σε δώρα. 

27. είσαγαγών, \). Ώ. Αΐΐίβη. είσάγων, &. ά. — τάπιδα '. κοπί- 
δα, Αΐΐιβη. 

29. ο,τι : τί, δ. ά. β. η. Ρ. — ποίησα, 3. Ι). Κ. — πλησιωτάτω, 
Ι), ά. πλησιεστάτω, α. 

31. εθελοντές: βονλόμενοι, ΑΐΙίβη. — καλάς κτήση, Ιΐΐ6 οοΐϊΐ- 
ηιοη Γβαάίη^. καταστηστ], α. ογ ί. Η. &. 1. η. Α. κπλαν κατα- 
στηστ/, ΐ. β. κατάκτηση, Ό. θΐηίΐ£ίη§ καλάς. — ληίζεσθαι σε, 3. 1), 
ά. β. οπιίΐΐίη^ σε βείοΓβ δώρα. ληίζεσθαι [σ«], Ρ. 



III. 32—36.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 285 

32. άναστας 6 Ίϊεύθης συνεξέπιε καϊ συγκατεσκεΒά- 
σατο μετά τούτο το κέρας, μετά ταύτα είσηλθον 
κερασί τε οϊοις σημαίνουσιν αύΧοΰντες και σάλπιγζιν 
ώμοβοίναις ρυθμούς τε και οίον μαγάοι σαλπίζοντας. 

33. καϊ αυτός 2εύθης άναστάς άνέκραγε τε ποΧεμι- 
κόν καϊ εξήΧατο ώσπερ βέλος φυΧαττό μένος μάΧα 
ελαφρώς. είστ\εσαν δε και γελωτοποιοί. 

34. 'ΙΊς δ' ην ήλιος επί ΰυσμαΐς, ανάστησαν οι 
"ΕΧΧηνες καϊ είπον Οτι ώρα ννκτοφύλακας καθιστά- 
ναι και σύνθημα παραδώόναι. καϊ Σεύθην εκέλευον 
παραγγεΐΧαι όπως εις τα 'ΕΧΧηνικά στρατόπεδα 
μηζεϊς τών Θρακών εϊσεισι νυκτός" οι τε γαρ πολέ- 
μιοι Θράκες ήμΐν και ύμεΐς οι φίλοι. 35. ως δ' εζβε- 
σαν, συνανέστη ό ^εύθης ουδέν ετι μεθύοντι εοικώς. 
εξελθών δ' είπεν αυτούς τους στρατηγούς άποκαΧέ- 
σας, *Ω, άνδρες, οι πολέμιοι ημών ούκ ϊσασί πω την 
ύμετέραν σνμμαγίαν ην ουν ελθωμεν επ' αυτούς 
πρϊν φυΧάξασθαι ώστε μη Χηφθήναι ή παρασκευά- 
σασθαι ώστε άμύνασθαι, μάλιστα αν Χάβοιμεν και 
ανθρώπους καϊ χρήματα. 36. συνεπήνουν ταύτα οι 
στρατηγοί και ηγείσθαι εκέλευον. ό δ' είπε, ΤΙαρα- 
σκευασάμενοι αναμένετε" εγώ δε οπόταν καιρός γι ηζω 

32. καϊ άναστ. Β. — συι/βπκρ, Αΐ1ΐθΠ3βΐΐ8, ΡΗοΐίαβ Εηά διικίαδ. 
8θθ κατάσφαζαν. κατ€σκ€δάσατο, Ό. Κ Ε^αΐιΐδΙ ΐΗθ Ά\ΐίΙιοήΐγ 
ΟΪ ΐΗβ 1)681 Μ8δ. — μ€γάδιν, \). 6. μιγάδιν, Ά. δβθ Αΐΐΐεη. IV . 
ρ. 151. Ροΐΐαχ. ΟηοπίΕδί. 

34. δυσ/ιάί, Β,, Γ. §. Η. ί. 1ί. 1. Α. — ώρα (ΐη, Β. Ρ. [*«;], Κ. — 
νμίν καϊ ημϊν, Ε. β. ά. β. η. ϋ. Β. ημϊν και νμεϊς, Ρ. Κ. 

35. ουδέν 6Τί, 3.. \). ά. 6. η. ουδέν τι, Ό. Κ. — ήμετέραν, 0»δ- 
Ιβΐΐ. Ό. Ρ. Κ. Σΐηά ρβΗι&ρδ Ι). 

36. άραμέν€τ€, &. 6. ανααβνίΐτί, Β. Ρ. Κ. — προς: πάρ\ 
Β. Ρ. Κ. 



28ΰ ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 37—41 

προς υμάς, καϊ τους πεΧταστάς καϊ υμάς άνάλαβών 
ήγησομαι συν τοις θεοϊς, 37. καϊ 6 Έενοφών είπε, 
Σκέψαι τοίνυν, εϊπερ νυκτός πορευσόμεθα, ει 6 Έλ- 
Χηνικός νόμος κάΧΧιον βχεί' μεθ' ήμέραν μεν γαρ εν 
ταϊς πορείαις ηγείται του στρατεύματος οποίον αν 
άεϊ προς την χώραν συμφέρη, εάν τε όπΧιτικόν εάν 
τε πεΧταστικόν εάν τε ιππικόν νύκτωρ δε νόμος τοϊς 
"ΕΧΧησιν ηγεΐσθαί έστι το βραδύτατον 38. ούτω 
γαρ ηκιστα διασπάται τα στρατεύματα καϊ ηκιστα 
Χανθάνουσιν άποΒιοράσκοντες άΧΧήΧους' οι δε δια- 
σπασθέντες ποΧλάκις και περιπίπτουσιν άΧΧήΧοις 
και άγνοοΰντες κακώς ποιοΰσι καϊ πάσχουσιν. 39. 
είπεν ούν %εύθης, ' Ορθώς τε λέγετε και εγώ τω νόμω 
τω ύμετερω πείσομαι. καϊ υμΐν μεν ηγεμόνας δώσω 
τών πρεσβυτάτων τού«> εμπειρότατους της χώρας, 
αυτός δ' εφέ^ομαι τεΧευταιος και τους ίππους έχων 
ταχύ γαρ πρώτος αν δέη παρέσομαι. σύνθημα δ' 
ϊίπον ^Αθήναιον κατά την συγγένειαν. ταύτ είπόντες 
άνεπαύοντο. 

40. Ήνίκα δ' ήν άμφϊ μέσας νύκτας, παρήν ϋεύθης 
€χων τους ιππέας τεθωρακισμένους και τους πεΧτασ- 
τάς συν τοις οπΧοις. καϊ επεϊ παρέδωκε τους ηγε- 
μόνας, οι μεν όπΧΐται ήγοΰντο, οι δε πεΧτασται 
εΐποντο, οι δ' Ιππείς ώπισθοφυΧάκουν. 41. επεϊ δ 
ημέρα ην, ό Σεύθης παρήΧαυνεν εις το πρόσθεν και 
επηνεσε τον ΈΧΧηνικόν νόμον ποΧΧάκις γαρ εφη 
νύκτωρ αυτός και συν ολίγοις πορευόμενος άποσπασ- 

39. και τούςΐπ. &. Β. και, Οίη. ϋ. Ρ. Κ. Οοπιρ. ΗβΓοάοίϋδ, 
II. 33. και μέσην. — Άθηναίαν, β. ά. θ. η Αθηναίων, 9.. Αθη- 
ναίοι, ίϊιβ ο!(3 Γβαάίη§. Αθηναία, Ό. 



ΠΙ. 42— 46.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 287 

θήναι συν τοις ΐπποις από των πεζών νυν δ' ώσπεο 
δει αθρόοι πάντες άμα τη ήμερα φαινόμεθα. άλλα 
ύμεΐς μεν περιμένετε αυτού και άναπαύεσθε, εγώ δε 
σκεψάμενός τι ήζω. 42. ταΰτ ειπών ήλαυνε δι 
ορούς όδόν τίνα λαβών, επει δ' άφίκετο εις "χιόνα 
πολλήν, εσκέψατο ει εϊη ϊχνη ανθρώπων ή πρόσω 
ήγούμενα ή εναντία, επει δε άτριβή εώρα την όδόν, 
ήκε ταχύ πάλιν και ελεγεν 43. "Ανδρες, καλώς 
εσται, ην θεός θέλη' τους γαρ ανθρώπους λήσομεν 
επιπεσόντες. άλλ' εγώ μεν ήγήσομαι τοις ΐπποις, 
όπως, αν τίνα ϊδωμεν, μη διαφυγών σημήντ) τοις 
ποΐλεμίοις' ύμεΐς δ' επεσθε καν λειφθήτε, τω στίβω 
των ίππων επεσθε. ύπερβάντες δε τα ορη ήξομεν 
εις κώμας πολλάς τε και εύδαίμονας. 

44. Ήνίκα δ' ην μέσον ημέρας, ήδη τε ήν επι τοις 
άκροις και κατιδών τάς κώμας ηκεν ελαύνων προς 
τους όπλίτας καϊ ελεγεν Αφήσω ήδη καταθεϊν τους 
μεν ιππέας εις το πεδίον, τους δε πελταστάς επί τάς 
κώμας. άλλ' επεσθε ώς αν δύνησθε τάχιστα, όπως, 
εάν τις ύφιστήται, άλέξησθε. 45. άκουσας ταύτα 
ό Άενοφών κατέβη από του ίππου, και ος ήρετο, Τί 
καταβαίνεις επεϊ σπεύδειν δει; ΟΙδα, εφη, ότι ουκ 
εμού μόνου δέτ)' οι δ' όπΧιται θάττον δραμούνται και 
ήδιον, εάν καϊ εγώ πεζός ήγώμαι. 46. μετά ταύτα 
ώχετο καϊ Τιμασίο)ν μετ αυτού έχων ιππέας ώς τβτ- 

42. εσκέψατο [εν ττ) όδώ], Β. Ρ. εν τ. όδ. Οΐϊΐ. 3.. 1). β. εν τ. 

68. Κ. 

43. τοΙς άλλοις ττολεμ. Ά. β. — «5 [τάρ] κωμας, Κ. 

46. ιππείς, &. Ι). 6. Β. Ρ.; όοΐΐι Γοητίδ ίη ΐΗε »οουδ. τααγ 
1)0 άείβηάεά οη Μ8. δϋΐ^οπίν. — τριάκοντα : πεντήκοντα, 6. Η. 
ϊ. 1ί. 1. η. — ηλλωι/. οπι. & Γ. §.1ι. ί. κ. 1. Α. 



288 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [III. 47— IV. 3. 

ταράκοντα των 'ΕΧΧήνων. Άενοφών δε παρηηηύησε 
τους εις τριάκοντα ετη παριέναι από των Χόχων 
εύζώνους. καϊ αυτός μεν ετρόχαζε τούτους έχων, 
ΚΧεάνωρ δ' ήγεΐτο των άΧΧων ΕΧΧηνων. 47. επεϊ 
δ 1 εν ταΐς κώμαις ήσαν, "Χεύθης έχων όσον τριάκοντα 
ιππέας προσεΧάσας είπε, Τάδε δη, ώ 'Βενοφών, α συ 
ελεγε?• εχονται οι άνθρωποι άλλα <γάρ έρημοι οί 
ιππείς οϊχονταί μοι άΧΧος άΧΧη διώκων καϊ δέδοικα 
μη συστάντες αθρόοι που κακόν τι ερηάσωνται οί 
ποΧέμιοι, δει δε καϊ εν ταΐς κώμαις καταμένειν τ ίνας 
ημών μεσταϊ ηάρ είσιν ανθρώπων. 48. 'ΑΧΧ' εγώ 
μεν, εφη ό Έενοφών, συν οϊς εχω τα, άκρα καταΧη- 
ψομαΐ' συ δε Κλεάνορα κέλευε διά του πεδίου 
παρατεΐναι την φάλαγγα παρά τάς κώμας. επεϊ δε 
ταύτα εποίησαν, συνηΧίσθησαν άνδράποδα μεν ώς 
χίΧια, βόες δε δισχίΧιοι, και άλλα πρόβατα μύρια, 
τότε μεν δη αυτού ηύΧίσθησαν. 

IV. Τη δ' ύστεραία κατακαύσας ό %εύθης τάς 
κώμας παντεΧώς καϊ οίκίαν ούοεμίαν Χιπών, όπως 
φόβον ενθείη καϊ τοΐς άΧΧοις οία πείσονται, άν μη 
πείθωνται, άπήει πάΧιν. 2. και την μεν Χείαν απέ- 
πεμψε διατίθεσθαι ( Ή.ρακΧείδην εις Πέρινθον, όπως 
άν μισθός ηένηται τοΐς στρατιώταις' αυτός 8ε καϊ οί 
*ΈΧΧηνες εστρατοπεδεύοντο ανά το Θυνών πεδίον* 
οί δ' εκΧιπόντες εφευγον εις τά όρη. 3. ην δε χιών 
ποΧΧη και ψύχος οΰτως ώστε το ύδωρ ο εφεροντο 

4Γ. έργάσονται, Ά. — αλλτ) : άΧλαχτ), Κ. — οι πολέμιοι. Δα 
δ*, &ο• Ό. Β. Ρ. Κ. 

48. και αλλ. : και, οπί. Ά. β. Ό. πρυβ. άλλα, Ό. 

2. όπως άν μισθός, α. 6. β. &ν, οω. Ό. — γένοιτο, 5. β. Ζ. Ρ. 



IV. 4 — 7.] ΑΧΑΒΑ8Ι8. VII. 289 

επί δεΐπνον επήηνυτο, και 6 οίνος εν τοις άγγείοις, 
καϊ τών 'ΕΧΧήνων πολλών και ρίνες άπεκαίοντο καϊ 
ώτα. 4. και τότβ δηλον εηένετο ου ένεκα οι Θράκες 
τάς άλωπεκίδας επί ταΐς κεφαλαΐς φορουσι και τοις 
ώσί, και χιτώνας ου μόνον περί τοις στέρνοις άλλα 
καϊ περί τοις μηροΐς, καϊ ζειράς μέχρι τών ποδών επί 
των ίππων εχουσιν, άλλ' ου χλαμύδας. 5. άφιεϊς 
δε τών αιχμαλώτων 6 %εύθης είς τα Ορη ελεγεν οτι 
ει μη καταβησονται καϊ πείσονται, οτι κατακαύσει 
και τούτων τάς κώμας καϊ τον σΐτον, και άπολούνται 
τω Χιμώ. εκ τούτου κατέβαινον καϊ γυναίκες καϊ 
παίδες καϊ οι πρεσβύτεροι" οι δε νεώτεροι εν ταΐς 
υπό το όρος κώμαις ηύλίζοντο. 6. καϊ ό ^εύθης 
καταμαθών εκέλευσε τον Έενοφώντα τών οπλιτών 
τους νεωτάτους Χαβόντα συνεπισπέσθαι. και άνα- 
στάντες της νυκτός άμα τη ημέρα παρήσαν εις τάς 
κώμας. και οι μεν πλείστοι εξέφυ^ον πΧησίον γάρ 
ην το ορος' όσους δε έλαβε κατηκόντισεν αφειδώς 
Ίϊεύθης. 

7. Έπισθένης δ' ην τις Όλύνθιος παιδεραστής, 
ος ιδών παΐδα καλόν ηβάσκοντα άρτι πελτην έχοντα 
μέλλοντα άποθνήσκειν, προσδραμών Έενοφώντα 

3. 6 οίνος ό, 6• Ό. Β. Ρ. — τών Έλλ. 0Π1. Ά. πολλών, ϊ>. — 
και ρίνες : αϊ ρίνες, \). 

4. άλωπεκυίας, &. αλωπεκίας, \). ρτο\)3.\)\γ ίηάίθΕΐίη§ αλω- 
πεκέας, ΗεΓοάοΙυβ, VII. 75., αηά ίοΓ ΐΗβ ίοπη οοπιρ. Απδ- 
Ιορίιαηβδ, Οίουάβ, 1. 268. — ξείρας, α. 8θθ ΗβΓοά. VII. 75. — 
αλλ ον : αλλά και, \). 

5. καταβ. και οίκησονται, 3.. Ό. ίη δίτιαΙΙεΓ 6(1 . καταβ. οί- 
κησοντες, ^. ίη ίηε 1&Γ§6ΐ• εά. α η ά. Κ. καταβ. [οίκήσοντες], Β, 
Ρ; οίκησοντες, οιη. Ι), η. — σπείσονται, 0. η. — κα\ πρεσ$. η. β 

6. Β. (οί), Ρ. 

ο 



090 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 8—12. 

ίκετευσε βοήθησαν παιδί καΧω. 8. καϊ ος προσεΧ- 
θών τώ 2εύθη δεϊται μη άποκτεϊναί τον παΐδα, καϊ 
του Έπισθένους διηγείται τον τρόπον, καϊ οτι λόχοι/ 
ποτέ συνεΧεζατο σκοπών ούδεν άλλο ή εϊ τίνες εϊεν 
καλοί, καϊ μετά, τούτων ην άνηρ αγαθός. 9. ό δε 
Ζεύθης ηρετο, ^Η καϊ θέΧοις αν, ω Έπίσθενες, ύπερ 
τούτον άποθανβϊν; 6 δ' είττεν άνατείνας τον τράχηΧον, 
Παϊε, εφη,εί κεΧεύει 6 παις καϊ μέΧΧει χάριν είδέναι. 
10. επηρετο 6 Ζεύθης τον παΐδα ει παίσειεν αυτόν 
άντ εκείνου, ουκ εϊα 6 παις, άλλ' ικέτευε μηδετερον 
κατακαίνειν. ενταύθα 6 Έπισθενης περιΧαβών τον 
παΐδα εϊπεν,'Ήρα σοι, ω Ζεύθη, περί τούδε μοι δια- 
μάχεσθαί' ου ^αρ μεθήσω τον παΐδα. 11. ό δε 
Σβύθης γελάν ταύτα μεν εϊα• εδοξε δε αύτω αυτού 
αύΧισθηναι, ίνα μη εκ τούτων των κωμών οι επί 
του ορούς τρέφοιντο. καϊ αύτος μεν εν τω πεδίω 
ύποκαταβας εσκήνου, 6 δε Εενοφών έχων τους εττί,- 
Χέκτους εν τη ύπο το ορός ανωτάτω κώμη, καϊ οι 
ά\\οι "ΕΧΧηνες εν τοϊς όρεινοΐς καΧουμενοις Θραξι 
πΧησίον κατεσκήνησαν. 

12. Έκ τούτου ημέραι ού ποΧΧαϊ διετρίβοντο, καϊ 
οι εκ του ορούς Θράκες καταβαίνοντες προς τον 
Ζεύθην περί σπονδών καϊ ομήρων διεπράττοντο. 

7. ίκβτίυβ, Ι), ά. Β. 

10. μηδ' Ζπρον, Β. μηδέ *τ*ρον % Ρ. Κ. — ενταύθα δη, Ό. Β. 

Ρ. Κ. δη, οιη. α. 5. , , 

11. μη: μηδ\&.ο.ά.ε.η. — ό Ρ €ΐοις, φ Ό. Ρ. οριοΐί, 6. β. 

>2 ού : Τ€, β. — τόποι*, οπι. α. Ι). — σκήνωμα, λ. 1>. σ^- 

νοϊεν, Ρ.— ίχνροϊί : ίτίρο«, Β. Ι), ά. β. η. *χνρ. α», Ά. Ρ.&, 

_ ,^οΐϊ, ί 8 . Η. ί. ί. 1. ϋ. Β. Ρ. Κ. στ«*ΐί, Λβ ΟίΗβΓ 

Μ»8. 



IV. 13 — 16.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 291 

και 6 Έενοφών εΧθών έλεγε τω ΊΖεύθη οτι εν πονη 
ροις τόποις σκηνωεν καϊ πΧησίον εϊεν οί ποΧεμιοι' 
ήδιόν τ αν εξω αύΧίζβσθαι εφη εν εγυροίς χωρίον 
μάΧΧον η εν τοις στενοΐς ώστε άποΧέσθαι. 13. ό δε 
θαρρείν εκέΧενε και εδειξεν ομήρους παρόντας αύτώ. 
εδεοντο δε καϊ του Άενοφώντος καταβαίνοντας τίνες 
των εκ του ορούς συμπράΊςαί σφισι τάς σπονδάς. 
6 δ' ώμοΧόγει καϊ θαρρείν εκέΧευε και ήγγυάτο μηδέν 
αυτούς κακόν πείσεσθαι πειθομενους Σεύθτ). οι δ' 
άρα ταύτ ελεγον κατασκοπης ένεκα. 

14. Ταύτα μεν της ημέρας εγενετο- εις δε την επι- 
ουσαν νύκτα επιτίθενται εΧθόντες εκ του ορούς οί 
θυνοί. και ήρεμων μεν ην 6 δεσπότης εκάστης της 
οικίας" 'χαΧεττον <γάρ ην άΧΧως τάς οικίας σκότους 
δντος άνευρίσκειν εν ταΐς κώμαις' και γαρ αϊ οΐκίαι 
κύκΧω περιεσταύρωντο μεηάΧοις σταυροΐς των προ- 
βάτων ένεκα. 15. επεϊ δ' εηενοντο κατά τάς θύρας 
εκάστου του οικήματος, οί μεν είσηκόντιζον, οί δε 
τοις σκυτάΧοις εβάΧΧον, α εγειν εφασαν ώς άποκό- 
ψοντες των δοράτων τάς Χό<γγας, ο ι δ' ενεπίμπρασαν, 
καϊ αενοφώντα όνομαστί κάΧοΰντες εξιόντα εκεΧευον 
άποθνήσκειν, ή αυτού εφασαν κατακαυθήσεσθαι αυ- 
τόν. 16. καϊ ήδη τε δια του ορόφου εφαίνετο πυρ, 
και εντεθωρακισμένοι οί περί Αενοφώντα ένδον ήσαν 
ασπίδας και μαχαίρας καϊ κράνη εγοντες, και 2ιΧα- 
νος Μακίστιος ετών ήδη ώς όκτωκαίδεκα ων σημαίνει 



14. €κάστ. οικίας, &11 βχοβρί 6. ά. 

15. έκάστ. οικ. αΐΐ θχοβρί ά. 6. — ά *χαν : άρχαν, ά. β. ά. 

16. τβκ Βενοφ. α. Β. — ήδη, οη. Ρ. Κ. 



292 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [IV. 17—21* 

τη σαΚπι^ί' καϊ ευθύς εκπηΒώσιν εσπασμενοι τα 
ξίφη καϊ οι εκ τών αΧλ,ων σκηνωμάτων. 17. οι Βε 
Θράκες φεύγουσιν, ώσπερ Βη τρόπος ην αύτοΐς, 
όπισθεν περιβαΧΧόμενοι τάς πελτας' καϊ αυτών 
ύπεραΧλομενων τους σταυρούς εΧήώθησάν τίνες κρε- 
μασθεντες ενεχομένων τών πεΧτών τοις σταυροΐς. 
οι Βε καϊ άπεθανον Βιαμαρτόντες τών εξόδων οι Βε 
"ΕΧΧηνες εΒίωκον εξω της κώμης. 18. τών δε Θυ- 
νών ύποστραφεντες τίνες εν τω σκότει τους παρατρε* 
χοντας παρ οίκίαν καιομενην ηκόντιζον εις το φώς 
εκ του σκότους" καϊ έτρωσαν Ίερώνυμόν τ ε καϊ Εύο- 
Βεα Χοχαηόν καϊ Θεο^ενην Λοκρόν Χοχαηόν απέθανε 
Βε ούΒείς' κατεκαύθη μέντοι και εσθής τίνων καϊ 
σκεύη. 19. ^εύθης Βε ηκε βοηθησων σύν επτά ίπ- 
πεύσι τοις πρώτοις, και τον σαΧπιγκτήν έχων τον 
Θράκιον. και επείπερ ησθετο, οσονπερ χρόνον 
εβοήθει, τοσούτον καϊ το κέρας εφθεγγετο αύτω' 
ώστε καϊ τούτο φόβον συμπαρέσχε τοις ποΧεμίοις. 
επεϊ δ' ηλθεν, εΒεξιούτό τε καϊ ε\ε<γεν οτι οϊοιτο 
τεθνεώτας ποΧΚούς εύρησειν. 

20. Έκ τούτου ό Άενοφών Βεΐται τους όμηρους τε 
αύτω παραΒούναι και επί το όρος ει βούΧεται συ- 
στρατενεσθαί' ει Βε μη, αυτόν εάσαι. 21. τη ούν 
ύστεραία παραΒΙΒωσιν ό ^εύθης τους όμηρους, πρεσ- 



17. νπςρβαΧΚομίνων , &. \). — ενισχομ €Ρ τοϊς, 80Π16 

Μ 88., αηά Κ. \νίί1ι [«/] ΐΗυ§. 

18. και. Εύοδ. 9.. Ι), καϊ Εύοθ. τονΧοχ. ά. η. Ρ. κ. Ένοδίαν 
τον λοχ. Κ. καϊ, Οίτι. Ό. — [δβ] Λοκ. [τόι>] λοχ. Ρ. 3.ηά Κ. 
\νϊΐ1ιουΙ [ ]. 

19. βοηθών,Ά. — ςύρήσαν, Ε. \). ά. Τΐΐθ ΟίίΐΟΓ Μ88. ίνρ'ισ- 

Κΐίν. 



IV. 22 —V. 2.] ΑΝΑΒΑ 313. VII. 293 

βυτέρους άνδρας ήδη, τους κρατίστους, ώς εφασαν 
των ορεινών, καϊ αυτός έρχεται συν τη δυνάμει, ήδη 
δέ είχε και τριπΧασίαν δύναμιν 6 Ί^εύθης' εκ γάρ 
των ^Οδρυσών άκούοντες α πράττοι 6 ^εύθης ποΧΧοϊ 
κατέβαινον συστρατευσόμβνοι. 22. οι δέ ΘυνοΙ επεϊ 
εΐδον από του ορούς ποΧΧούς μέν όπλίτας, ποΧΧούς 
δε πεΧταστάς, ποΧΧούς δε ιππείς, καταβάντες ίκέ- 
τευον σπείσασθαι, και πάντα ώμολόγουν ποιήσειν 
και τα πιστά λαμβάνειν εκέΧευον. 23. 6 δε Σεύθη^ 
κάλέσας τον Έενοφώντα επεδείκνυεν ά Χέγοιεν, κα\ 
ουκ εφη σπείσασθαι, ει Έενοφών βούλοιτο τιμωρη- 
σασθαι αυτούς της επιθέσεως. 24. 6 δ' εϊπεν, 'ΑΧα 
εγωγε ίκανήν νομίζω καϊ νυν δίκην εχειν, ει οΰτθ(. 
δούλοι έσονται άντ ελευθέρων, συμβουΧεύειν μέν 
τοι εφη αύτω το Χοιπόν ομήρους λαμβάνειν τους 
δυνατωτατους κακόν τί, ποιεΐν, τους δε γέροντας οίκο 
εάν. οι μέν οΰν ταύτη πάντες δη προσωμοΧόγουν 
V. 'ΤπερβάΧΧουσι δε προς τους υπέρ Βυζαντίου 
Θράκας εις το Δέλτα καΧούμενον αύτη δ' ην ούκέτι 
αρχή Μαισάδου, άΧΧά Τήρους του Όδρύσου, αρ- 
χαίου τίνος. 2. και 6 ( ΗρακΧείδης ενταύθα έχων 
την τιμήν της Χείας παρήν. καϊ Χεύθης έζαγαηών 
ζεύγη ήμιονικά τρία, ου <γάρ ην πΧείω, τά δε άΧλα 
βο'ίκά, καΧέσας Έενοφώντα εκέλευε Χαβεΐν, τά δέ 



21. ορατών, Γ. §. Η. Α. οριτών, Ά. β. — πράττεο, α. 6. Β. 

22. καταβάντων, Ά. 

23. ουκ αν, Β. Ρ. Κ. αν, οίτΐ. &. Ι). — σπείσασθαι, Ά. Β. 
σπείσεσθαι, Ρ. Κ. ουκ εφ. σπείσεσθαι, Τ). 

24. ταύτη : ταύτα, 3.. 

1. Τήρους, Ά. β. ά. η. Τήρου, Ρ. 

2. βοϊκά, Λ. Γ. §. ί. \ί. βοεικά, Ό. Β. Ρ. Κ. 



294 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 3— δ. 

άλΧα διανεΐμαι τοις στρατηγοΐς καϊ ΧογαγοΙς. 3. 
Άενοφών δε εϊπεν, Έμοι μεν τοίνυν αρκεί και αύθις 
Χαβεϊν τούτοις δε τοις στρατηγοΐς δωροΰ οι συν 
έμοι ήκοΧούθησαν και ΧογαγοΙς. 4. καϊ των ζευγών 
λαμβάνει εν μεν Τιμασίων 6 Δαρδανεύς, εν δε Κλε- 
άνωρ 6 "Οργομένιος, εν δε Φρυνίσκος 6 ^Α*χαιός' τα 
δε βοϊκά ζεύγη τοις ΧογαηοΙς κατεμερίσθη. τον δε 
μισθον άποδίδωσιν έξεληλυθότος ήδη του μηνός 
εϊκοσι μόνον ημερών 6 γαρ Ηρακλείδης ελεγεν οτι 
ου πΧεΐον έμπόλήσαι. 5. 6 ούν Έενοφών άχθεσθεις 
εϊπεν έπομόσας, ΑοκεΙς μοι, ώ Ηρακλείδη, ούχ ως 
δει κήδεσθαι ^εύθου' εί γαρ εκηδου, ήκες αν φέρων 
πλήρη τον μισθον καϊ ττροσδανεισάμενος, εί μη 
άλΧως έδύνω, καϊ άττοδόμενος τα σαυτου Ιμάτια. 

6. Εντεύθεν 6 Ηρακλείδης ηγβέσθη τ ε καϊ εδεισε 
μη εκ της ^εύθου φιλίας εκβληθείη, καϊ, ο,τι έδύνατο 
από ταύτης της ημέρας Έενοφώντα διέβαΧΧε προς 
%εύθην. 7. οι μεν δη στρατιώται Έενοφώντι ένεκά- 
Χουν οτι ουκ εΐ'χον τον μισθόν' ^εύθης δε ή'χθετο 
αύτω οτι εντόνως τοις στρατιώταις άπητει τον 
μισθον. 8. και τέως μεν άεϊ έμέμνητο ως έπειδάν 
επί θαλατταν άπελθη παραδώσει αύτω Βισάνθην 
και Τάνον και Νέον τεΐχος' από δέ τούτου του χρόνου 



3. δί [τάδ'] ε&κκ, Β. Ρ. Κ. 

4. φρννίσκος: φίληξ, Ά. β. ά. β. — εμποδήσαι, α. φπωλησαι, 
ιηοδί Μ88. 

5. μη γ ', Β. Ρ. — τα έαυτον, Β. Ρ. Κ. 
7 δη : ουν, θ. 

8. άπίλθη, Ά. \). θ #οι, ΐΐΐβ ΓθδΙ. — παράδωσαν, Ε. Ι). Β. 

Ρ. Κ. Οοιηρ. III. 4, 25. ατιά VI. 1, 29. παραδώσοι, 1ι. ϋ. 
.... σω. ί". §. ί. 1ί. 1 σ« ίίΐθ ΓβδΙ. 



V. 9—13.] ΑΝΑΒΑδίδ. VII. 295 

ούδενός ετι τούτων εμέμνητο. 6 γαρ ' Ή ρακ,Χε ΐδης 
καϊ τούτο διεβεβΧήκει ώς ουκ άσφαΧές εϊη τείχη 
παραδιδόναι άνδρϊ δύναμιν εγοντι. 

9. Έκ τούτου 6 μεν αενοφών εβουΧεύετο τι χρη 
ποιεϊν περί του ετι άνω στρατεύεσθαί' 6 δ' Ηρα- 
κλείδης είσαγαγών τους άΧΧους στρατηγούς προς 
%εύθην Χέγειν τε εκεΧευεν αυτούς οτι ουδέν αν ήττον 
σφεΐς άγάγοιεν την στρατιάν ή Άενοφών, τον τε 
μισθόν ύπισγνεϊτο αύτοΐς όΧίγων ημερών εκπΧεων 
παρέσεσθαι δυοΐν μηνοϊν, και συστρατεύεσθαι εκέ- 
Χευε. 10. και 6 Τιμασίων εϊπεν, Έγώ μεν τοίνυν 
ούδ', αν πέντε μηνών μισθός μέΧΧη είναι, στρατευ- 
σαίμην αν άνευ Έενοφώντος. και 6 Φρυνίσκος και 6 
ΚΧεάνωρ συνωμολόγουν τω Τιμασίωνι. 

11. Εντεύθεν 6 2εύθης έΧοιδόρει τον ΉρακΧείδην 
οτι ού παρεκάΧει και Ξενοφώντα, εκ δε τούτου 
παρακαΧοΰσιν αυτόν μόνον, ό δε γνούς τον Ήρα- 
κΧειδου την πανονργίαν οτι βούΧοιτο αύτον διαβάΧ- 
Χειν προς τους άΧΧους στρατηγούς, παρέρχεται Χα- 
βών τους τε στρατηγούς πάντας και τους Χοχαγούς. 
12. και επεϊ πάντες επείσθησαν, συνεστρατεύοντο 
και άφικνούνται εν δεξιά έχοντες τον ΤΙόντον δια τών 
ΜεΧινοφάγων καΧουμένων Θρακών εις τον %αΧμυ- 
δησσόν ένθα τών εις τον ΤΙόντον πΧεουσών ναών 
ποΧΧαϊ οκεΧΧουσι και εκπίπτουσι' τέναγος γάρ 
€στιν επί πάμποΧυ της θαλάττης. 13. και οι θρα- 

9. νπίσχνύταί, &. Β. β. Κ. — εντός όλίγ. Ό. Κ. [βι/τόί] ολ. 
β. Ρ. εντός, οιπ. &. 

11. παρακαλεί, Ρ. Κ. 

12. άλμνδησσόν, Ά. \). (1. 6. — νηων, Β. 



296 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [V. 14— VI. 1. 

κες οι κατά ταύτα οίκούντες στηΧας ορισάμενοι τα 
καθ* αυτούς εκπίπτοντα έκαστοι Χηίζονταΐ' τέως δε 
εΧεγον πριν όρίσασθαι αρπάζοντας ποΧΧούς νττ 
άΧΧήΧων άποθνήσκειν. 14. ενταύθα ευρίσκονται 
ποΧΧαϊ μεν κΧΐναι, ποΧΧά δε κιβώτια, ποΧΧαϊ δε 
βιβΧοι γεΎραμμέναι, καϊ τάΧΧα ποΧΧά οσα εν ζυΧί- 
νοις Τ6ΐ;χεσί, ναύκΧηροι άηουσιν. εντεύθεν ταύτα 
κατάστρεψα μεν ο ι άπηεσαν πάΧιν. 15. ένθα δη 
^εύθης είχε στράτευμα ήδη ΊτΧέον του ΈΧΧηνικού' 
εκ τε <γάρ Όδρυσών ποΧύ ετι πΧείους καταβεβή- 
κεσαν και οι άει πειθόμενοι συνεστρατεύοντο. κατ- 
ηυΧίσθησαν δ' εν τω πεδίω υπέρ ΊΖηΧυβρίας όσον 
τριάκοντα σταδίους απέχοντες της θαΧάττης. 16. 
και μισθός μεν ουδείς πω έφαίνετο' προς δε τον 
"Ξενοφώντα οι τε στρατιώται πα^χαΧέπως είχον, 6 
τβ %εύθης ούκέτι οικείως διέκειτο, άΧΧ* οπότε συγ- 
ηενέσθαι αύτω βουΧόμενος εΧθοι, ποΧΧαϊ ήδη άσ- 
χοΧίαι εφαίνοντο. 

VI. Έν τούτω τω χρόνω σχεδόν ήδη δύο μηνών 
όντων άφικνούνται Χαρμϊνός τε 6 Αάκων και ΠοΧύ- 
νικος πάρα Θίβρωνος, και Χέγουσιν οτι Λακεδαιμο- 
νιοις δοκεί στρα.τεύεσθαι επϊ Τισσαφέρνην, καϊ 
Θίβρων εκπέπΧευκεν ως ποΧεμήσων, και δεΐται ταύ- 
της της στοατιάς, καϊ Χέ<γει οτι δαρεικός έκάστω 



13. τέως δε ίΚέγοντο. . .αρπάζοντα πολλοί, δοηΐβ Μ88. Β. Κ. 

14. (νρίσκοντο, α. ά. 6. Ό. Β. Ρ. Κ. βυρίσκονται, ΐΗβ οΐίΐθΓ 
Μδδ. 

1. άφίκν(ϊταί, Ά. \). Β. Ρ. — θίβρωνος. . . . θίβρων, ΐΐΐθ ίθΓΠ)8 
οΚετεά βν Ιΐιε ββΙΙβΓ Μ88. θίμβρωνος . ,θίμβρων, &ΓΘ ΠΙΘΓΟί^ 
βυρίιοηίς ναήεΐΐεδ. 



VI. 2— 6.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 297 

εσται μισθός του μηνός, καϊ τοις λοχαγοΐς διμοιρία, 
τοις δε στρατηγοΐς τετραμοιρία. 2. επεϊ δ' ηλθον οι 
Λακεδαιμόνιοι, ευθύς 6 Ηρακλείδης ττυθόμενος οτι 
επί το στράτευμα ήκουσι λέγει τω ^εύθη οτι κάλ- 
λιστον γεγένηταΐ' οι μεν γαρ Λακεδαιμόνιοι δέονται 
του στρατεύματος, σύ δε ούκέτι δέη" άποδιδούς δε 
το στράτευμα γαριεΖ αύτοΐς, σε δε ούκέτι άπαιτη- 
σουσι τον μισθόν, άλΧ' άπαλλάξονται εκ της χώρας. 
3. άκουσας ταύτα ό Χεύθης κελεύει παράγειν καϊ 
επεϊ είττον οτι έπι το στράτευμα ήκουσιν, ελεγεν οτι 
το στράτευμα άποδίδωσι, φίλος τε καϊ σύμμαχος 
είναι βούλεται, καλεί τε αυτούς επι ξενία" καϊ εζε- 
νιζε μεγαλοπρεπώς. Έενοφώντα δε ούκ εκάλει, ούδε 
των άλλων στρατηγών ούδένα. 4. ερωτώντων δε 
τών Λακεδαιμονίων τίς άνηρ εϊη αενοφών, άπεκρί- 
νατο οτι τα μεν άλλα εϊη ου κακός, φιλοστρατιώτης 
δέ' καϊ δια τούτο χβΐρόν εστίν αύτω. καϊ οι εϊπον, 
'ΛλΧ η δημαγωγεί 6 άνηρ τους άνδρας; καϊ 6 Ηρα- 
κλείδης, Πάνυ μεν ο$ν, εφη. 5. ^Αρ ούν, εφασαν, 
μη καϊ ημΐν εναντιώσεται περί της απαγωγής ; ΛλΧ 
ήν ύμεΐς, εφη ό Ηρακλείδης, συλλέξαντες αυτούς 
ύποσχήσθε τον μισθόν, ολίγον εκείνω προςσγόντες 
άποδραμοΰνται συν ύμΐν. 6. Πώς ούν άν, εφασαν, 



2. χαριτ}, α.\>. — άτναιτήσονται, 6. Β. 

3. καλεί δε, 6. καλείται, Ά. Γ. §. — ξενία, Ά. ί. ξένια ΐίΐθ ΟΐΙΐβΓ 
Μ88. αηά Κι•ϋ§ : 5οί1ι υ8&§θ8 &γθ οοιτβοΐ. «γι ξένια ίη ΐΐΐθ 
πι&γΜθ οί Στράτων, 860 ΒοοοΙίΗ, Ιιΐδοηρ. ρ. 126., ηηά «Ιδο 
ρ. 123. 

5. περί, οπι. α. 1). θ. Ρ. Κ. \ν!ιο ΓοΓβΓδ Ιο ΤΗαο)'(1. I. 136. — 
αγωγής, α. ϋ. — εκείνω : εν πάνω, Ά. (1. 6. — παράσχοντες, 8ΟΙΙ10 
Μδδ. προσχόντες, Π. Β. Ρ. 

υ ό 



298 ΧΕΝΌΡΗΟΝ. [VI. 7—10. 

ήμϊν συΧΧεηεϊεν ; Αύρων υμάς, εφη 6 ΉρακΧείδης, 
πρωϊ άζομεν προς αυτούς" καϊ οιδα, εφη, οτι επειδάν 
υμάς ϊδωσιν, άσμενοι συνδραμούνται. αύτη μεν η 
ημέρα ούτως εΧηζε. 

7. Τη δ' ύστερα'ια άηουσιν έπϊ το στράτευμα τους 
Αάκωνας %εύθης τε καϊ * Ηρακλείδης, και συΧΧέγεται 
ή στρατιά, τω δέ Αάκωνε εΧεγέτην οτι Αακεδαιμο- 
νίοις δοκεΐ ποΧεμεΐν Τισσαφέρνει τω υμάς άδικη- 
σαντί' ην ούν ϊητε συν ήμΐν, τον τε εχθρον τιμωρή- 
σεσθε και δαρεικόν έκαστος οϊσει του μηνός υμών, 
λοχαγό ? δε το διπΧούν, στρατηγός δε το τετραπΧούν. 
8. και οι στρατιώται άσμενοί τε ηκουσαν και ευθύς 
άνίσταταί Τ6? των Αρκάδων του Έενοφώντος κατή- 
ηορησων. παρην δε καϊ %εύθης βουΧόμενος ειδέναι 
τι πραγθήσεται, καϊ εν επηκόω είστηκει εχωΐ' έρμη- 
νέα' ζυνίει δε και αυτός έΧΧηνιστϊ τα πΧειστα. 9. 
ένθα δη λέγε*. 6 Αρκάς, ΑΧΧ } ημεΐς μεν, ω Λακεδαι- 
μόνιοι, καϊ ττάΧαι αν ημεν παρ ύμϊν, εί μη Ηενοφών 
ημάς δεϋρο πείσας άπηγαγεν, ένθα δη ημείς μεν τον 
δεινόν γειμώνα στρατευόμενοι καϊ νύκτα καϊ ήμεραν 
ουδέν πεπαύμεθα' ό δέ τους ημετέρους πόνους 
εχεί' καϊ %εύθης εκείνον μεν ιδία. πεπΧούτικεν, ημάς 
δέ αποστερεί τον μισθόν 10. ώστε ο γε πρώτος 
Χέγων εγώ μεν ει τούτον ϊδοιμι καταΧευσθέντα καϊ 
δόντα δίκην ων ημάς περιεΐΧκε, καϊ τον μισθόν αν 
ιιοι δοκώ ε'χειν καϊ ουδέν επϊ τοις πεπονημενοις αχ- 

9. . . ενθάδε γε ήμεϊς, Β. — πεπαύμεθα : πεπάμεθα, δίβρηαη. 
Β. Κ. — πεπλοΰτικεν, δίβρίΐ. πεπΧοΰτηκεν, Μ88. 

10. ουδέν επί, &.ά.Ώ.(\. ουδέν ετι, 6. Β. Ρ. ούδεν αν ετι, 

βοπίθ Μ88. 



VI. 11— 15.] ΑΝΑΒΑ8Ι8. VII. 299 

θεσθαι. μετά τούτον ά,ΧΧος ανέστη ομοίως καϊ 
άΧΧος. εκ δε τούτον Άενοφων εΧεξεν ώδε. 

11. ΆΧΧα πάντα μεν άρα άνθρωπον οντά προσδο- 
κάν δει, οπότε γε καΧ νυν ύφ' υμών αίτιας εχω εν ω 
πΧείστην προθυμίαν έμαυτω <γε δοκώ συνειδέναι περί 
υμάς παρέστη μένος. άπετραπόμην μεν <γε ήδη 
οϊκαδε ώρμη μένος, ου μα τον Α ία ούτοι πυνθανόμενος 
υμάς ευ πράττειν, άλλα μάΧΧον άκούων εν απόρους 
είναι, ώς ώφεΧήσων ει τι δυναίμην. 12. επει δε 
ήΧθον, ^εύθου τουτουϊ ποΧΧούς ά^έΧους προς εμέ 
πέμποντος καϊ ποΧΧά ύπισγνουμένου μοι, ει πείσαιμι 
υμάς προς αυτόν εΧθεΐν, τούτο αεν ουκ επεχείρησα 
ποιεΐν, ώς αυτοί ύμεΐς επίστασθε, ή<γον δε όθεν ωόμην 
τάγιστ' αν υμάς εις την Άσίαν διαβήναι. ταύτα 
<γαρ καϊ βέΧτιστα ενόμιζον ύμϊν είναι, καϊ υμάς ηδειν 
βουΧομένους. 13. επει δ' Άρίσταρχος εΧθών συν 
τριήρεσιν εκώΧυε διαπΧεΐν ημάς, εκ τούτου, όπερ 
βίκος δήπου ην, συνέΧεξα υμάς, όπως βουΧευσαίμεθα 
ο,τι χρη ποιβΐν. 14. ουκ ούν ύμεΐς άκούοντες μεν 
!Λριστάρχου έπιτάττοντος ύμΐν εις Χερρόνησον πορ- 
εύεσθαι, άκούοντες δε ^εύθου πείθοντος έαντώ συ- 
στρατεύεσθαι,, πάντες μεν ε'λεγετβ συν ^εύθη ίέναι, 
πάντες δ' εψηφίσασθε ταύτα ; τι ούν ε'γώ ενταύθα 
ήδίκησα άγαγών υμάς ένθα πάσιν ύμΐν εδόκει ; 15. 



11. αλλά δβΐ, 8ΐοΙ)3ευδ, III. ρ. 406. — και ί'γώ νυν, Ό. Ρ. 

Κ. βγω, οπι. λ. \>. ά. — ού, &. 5. ά. 6. η., ΐΗβ οΙΙιθγ Μ88. οπιίι 
ίί. — ούτοι, Ά. \). οϋτι,Κ.. 

12. ηγον : ηκον, α. ηκον, 1>. ά. β. η. 

13. βονΚΐνσόμΐθα, α. βουλςυσώμεθα, ί\ ζ. Η. ί. ^. 1. Α. 

14. οϋκουν. . . ,ταντα• Ει η . . . .«δόκίΐ, (ΐπατ*. Κ. 



300 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 16— 20. 

επεί γε μν ν ψεύδεσθαι ήρξατο ^εύθης περί του 
μισθού, ει μεν επαινώ αυτόν, δικαίως αν με καϊ 
αίτιωσθε καϊ μισοΐτε' ει δε πρόσθεν αυτω ττάντων 
μάλιστα φίλος ων νυν ττάντων διαφορώτατός είμι, 
πως αν ετο δικαίως υμάς αίρούμενος αντί ^εύθου ύφ> 
υμών αίτίαν εχοιμι περί ων προς τούτον διαφέρομαι, 

16. αλλ' εϊποιτε αν οτι εξεστι καϊ τα υμέτερα 
έχοντα πάρα, ^εύθου τεχνάζειν. ουκ ουν δηλον τοΰτό 
γε οτι εϊπερ εμοί ετέλει τι %εύθης, ούχ οΰτως €Τ€λε6 
δήπου ως ων τε εμοϊ δοίη στεροΐτο καϊ άλλα ύμΐν 
άποτισειεν ; αλλ' οϊμαι ει εδίδου, επί τούτω αν εδίδου 
όπως εμοϊ δούς μείον μη άποδοίη ύμϊν το πλεϊον. 

17. ει τοίνυν οΰτως εχειν οϊεσθε, εξεστιν ύμΐν αύτίκα 
μάλα ματαίαν ταύτην την πράζιν άμφοτέροις ήμΐν 
ποιήσαι, εάν πράττητε αύτον τα χρήματα, δηλον 
γαρ οτι %εύθης, ει εχω τι παρ αυτού, απαιτήσει με, 
καϊ απαιτήσει μέντοι δικαίως, εαν μη βεβαιώ την 
πράξιν αυτω εφ' η εδωροδόκουν. 18. άλλα πολλού 
μοι δοκώ δεΐν τα υμέτερα εχειν ομνύω γαρ ύμΐν 
θεούς απαντάς και πάσας μηδ' α εμοϊ ιδία, ύπέσχετο 
%εύθης εχειν πάρεστι δε καϊ αύτος και άκούων σύ- 
νοιδέ μοι ει επιορκώ' 19. ίνα δε μάλλον θαυμάσητε, 
συνεπόμνυμι μηδέ ά οι άλλοι στρατηγοί ελαβον 
είληφέναι, μη τοίνυν μηδέ δσα τών λοχαγών ενιοι. 
20. καϊ τι δη ταύτ εποίουν ; ωμην, ώ άνδρες, οσω 

15. ί'πβι' γί νμίν ψ. &. ά. επ. δε ν. ψ. α. ε'ττ. δε' γβ ν. ψ. β. 
ο η. ο. Ρ. 

16. γε δπ : ίοΓ δη, α. 1). θ. ς. Ηανε εση — στίροιτο, Ρ. στε- 
ρομαι 18 ρι-οβίΛΙγ ίΗθ ρΓορβΓ Γογπι ; 1>υΙ ΐΗε Μ88. Ιΐίΐνο στ€- 
ρυυμίνονς. II. 1, 13. 

17. δτ/λο»/ δη, Ά. 



VI. 21— 24.] ΑΝΑΙ3Α3Ι3. VII. 301 

μάλλον συμφέροιμι τούτω την τότε πενίαν, τοσούτω 
μάλλον αυτόν φίλον ποιήσεσθαι οπότε δυνασθείη. 
έ^ώ δέ άμα τε αυτόν ορώ ευ πράττοντα, κάί <γι<γνώ- 
σκω δη αυτού την γνώμην. 21. εϊποι δη τις αν, ουκ 
ουν αισχύνη ούτω μωρώς έζαπατωμενος ; ναι μα 
Δία ησχυνόμην μέντοι, εί υπό πολεμίου γε οντος 
εξηπατήθην φίΧω δε οντι εζαπατάν αϊσχιόν μοι 
δοκεί είναι ή έξαπατάσθαι. 22. επει εϊ γβ προς φί- 
λους εστί φυλακή, πάσαν οίδα υμάς φυΧαξαμένους 
ώς μη παρασγείν τούτω πρόφασιν δικαίαν μη άπο- 
διδόναι ύμΐν ά ύπέσχετο' ούτε γαρ ήδικήσαμεν τού- 
τον ουδέν, ούτε κατεβλακεύσαμεν τα τούτου, ούτε μην 
κατεδεϊλιάσαμεν ουδέν εφ' 'ό,τι ημάς ούτος παρεκά- 
Χεσεν. 23. αλλά, φαίητε αν, έδει τα ενέχυρα τότε 
Χαβεΐν, ώς μηδ' εί εβούΧετο εδύνατο εξαπατάν. 
προς ταύτα δε ακούσατε ά εγώ ουκ αν ποτέ είπον 
τούτου εναντίον, εί μη μοι παντάπασιν αγνώμονες 
εδοκεΐτε είναι η Χίαν εις εμέ αχάριστοι. 24. άναμ- 
νήσθητε ηάρ εν ποίοις τισι πράημασιν οντες ετιτγ- 
χάνετε, εξ ων υμάς εγώ άνιγγαηον προς ΊΖεύθην. ουκ 
εις μεν Πέρινθον πρόσητε πόΧιν, Άρίσταρχος δ' 
υμάς ό Λακεδαιμόνιος ουκ εϊα είσιέναι άποκΧείσας 

20. ποιήσασθαι, \). εσβσ#αι, Κ. 

21. ησχυνόμην : αισχΰνομαι,ϊ. ξ. Υΐ ΐ• Ιί. 1. Α. 

22. πάσαν : πάντας, Ι), η. — διαφυλαξαμένους, Κ. — ουδέ μην, 
3.. 6. III. 

23. €δυι>. αν ταύτα (ξαπ. β. Β. Ρ. Κ. 

24. προσίητε πόλιν, 9.. \). προσιτέ πόλ. β. πρόσι. τη πόλ., ί. 
«4 προσιτέ τη ποΚει, ΐ. §. Ιί. 1. Α. η προσητς, Γ. « πρόσατε, θ. 
(Ι προσητί, Ζ. ουκ ίϊδ .... προσητε την πόλιν, Β., &ηά Ρ. 
οπιίΐΐίη^ την: ίί προσίοιτ* τη πόλ. Π. βί προσίητζ τη πόλ. Κ. 
— Άρίσταρ. δ' ημάς, Ά. β. δ', ΟΙΏ. ΰ. Κ. — ότου : όταν, ά. β. (1. 
6, Τ. οτωι>, δίβρΗ. Ώ. Ρ. Κ. — ώνήσθ(, ΟΓ ωνησθς, α. Ι). (1. 6. η. 



302 



ΧΕΧΟΡΗΟΝ. [VI. 25 —30 



τάς πύΧας, υπαίθριοι δ' ε£ω εστρατοπεδεύετε, μέσος 
δε γειμών ην, άγορα δε εχρήσθε σπάνια μεν όρώντες 
τα ώνια, σπάνια δ' έχοντες ότου ώνήσεσθε ; 25. 
ανάγκη δε ην μένειν επί Θράκης" τριήρεις <γάρ εφορ- 
μοΰσαι έκώΧυον διαπΧεϊν ει δε μένοι τις, εν ποΧεμία 
είναι, ένθα ποΧλοϊ μεν ιππείς ήσαν ενάντιοι, ποΧΧοι 
δε πεΧτασταί' 26. ήμΐν δε όπΧιτικόν μεν ην ω αθρόοι 
μεν ίόντες επί τάς κώμας ϊσως αν εδυνάμεθα σϊτον 
Χαμβάνειν ουδέν τι άφθονον, δτω δε διώκοντες αν ή 
άνδράποδα ή πρόβατα κατεΧαμβάνομεν ουκ ην ήμΐν. 
ούτε <γάρ Ιππικόν οΰτε πεΧταστικόν ετι ε'γώ συνεστη- 
κός κατέΧαβον παρ ύμΐν. 27. ει οΰν εν τοιαύτη 
ανάγκη όντων υμών μηο οντιναούν μισθόν προσαι- 
τήσας ^εύθην σϋμμαγον υμϊν προσέΧαβον, έχοντα 
και ιππέας και πεΧταστάς ων ύμεΐς προσεδεϊσθε, η 
κακώς αν εδόκουν ύμΐν βεβουΧεΰσθαι προ υμών; 28. 
τούτων γα/ο δήπου κοινωνήσαντες καϊ σΐτον άφθονώ- 
τερον εν ταΐς κώμαις ευρίσκετε δια το άνα<γκάζεσθαι 
τους Θράκας κατά σπουδήν μάΧΧον φεύγειν, καϊ προ- 
βάτων καϊ άνδραπόδων μάΧΧον μετέσχετε. 29. και 
ποΧέμιον ούκέτι ούδένα έωρώμεν επειδή το ιππικόν 
ήμΐν προσεγένετο' τέως δε θαρραΧέως ήμΐν εφείποντο 
οι ποΧεμιοι καϊ ίππικω καϊ πεΧταστικω κωΧύοντες 
μηδαμη κατ όΧίγους άποσκεδαννυ μένους τα επιτήδεια 
άφθονώτερα ημάς πορίζεσθαι. 

30. Ει δε δή ό συμπαρέγων ύμΐν ταύτην την 



25. Θράκη, ά. β. 

30. ασφαλείας . .ασφάλεια, Ρ. ΓϊΌΠΐ ΟοηβοίΐΐΓθ, βυΐ \νίΐίΐΟΐιί 
πηγ Γβ&δοη. — εάν είναι, α. Ό. Β. Ρ. αν είναι, β. η. άνείναι, ά. 
άνιεναι, \). ζώντά με είναι, Γ. 



λΊ. 31— 35.] ΑΝΑΒΑ3Ι8. VII. 303 

ασφάΧειαν μη πάνυ ποΧύν μισθον προσετέΧει της 
άσφαΧειας, τούτο δη το σχέτΧιον πάθημα, και δια 
τούτο ούδαμη οΧεσθε χρηναι ζώντα εμέ άνεϊναι ; 31. 
νύν δέ δ;) πώς άπέρχεσθε ; ου διαχειμάσαντες μεν 
εν άφθόνοις τοις επιτηδείοις, περιττον δ' έχοντες 
τούτο ει τι εΧάβετε παρά Χεύθου; τα γάρ των ποΧε- 
μίων εδαπανάτε. καϊ ταύτα πράττοντες ούτε άνδρας 
επείδετε υμών αυτών άποθανόντας ούτε ζώντας άπε- 
βάΧετε. 32. εί δε τι καΧον προς τους εν τη Ασία, 
βαρβάρους επέπρακτο ύμΐν, ου και εκείνο σών έχετε, 
καϊ προς έκε'ινοις νύν άΧΧην εύκΧειαν προσειΧήφατε 
καϊ τους εν τη Ευρώπη Θράκας εφ 1 ους εστρατεύ- 
σασθε κρατησαντες ; εγώ μεν υμάς φημι δικαίως αν 
ων εμοϊ χαΧεπαίνετε τούτων τοις θεοΐς χάριν είδέναι 
ως αγαθών. 33. και τα μεν δη υμέτερα τοιαύτα, 
άγετε δε προς θεών και τα εμά σκέψασθε ως έχει. 
εγώ γαρ οτε μεν πρότερον άπηα οϊκαδε, έχων μεν 
επαινον ποΧύν προς υμών άπεπορευόμην, έχων δε δι 
υμάς καϊ ύπο τών άΧΧων ΈΧΧι^νων εύκΧειαν. επι- 
στευομην δε ύπο Λακεδαιμονίων ου γαρ άν με έπεμ- 
πον πάΧιν προς υμάς. 34. νύν δε απέρχομαι προς 
μεν Λακεδαιμονίους ύφ' υμών διαβεβΧημένος, %εύθη 
δε άπηχθημένος υπέρ υμών, ον ηΧπιζον ευ ποιησας 
μεθ' υμών άποστροφην και εμοϊ καΧην καϊ παισίν, 
εί γένοιτο, καταθήσεσθαι. 35. ύμεΐς δ', υπέρ ων 

31 . «νίδίΓί, ά. β. ί'. §. ΐ• 1ν. 1. Α. 

32. ου καί : ουκ αεί, α. Ι). (1. β. Β. 

33. προς τών βίων, ο. Β. — άπηα, ». ά. Γ. §. Η. ί. 1ί. 1. Α. 
απηρα, Ό. Β. Ρ. Κ. 

34. γίνοιντο, Γ. §. ί. 1ί. δίορΗ. Ό. Β. Ρ. Κ. γένοιτο, ίΗβ οίΗβΓ 
Μ88. 



304 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 36— 38. 

ε'γώ άπηγθημαί τε πλείστα καϊ ταύτα πολύ κρείτ- 
τοσιν εμαυτοΰ, πραγ ματευόμενός τε ουδέ νυν πω 
πέπαυμαι ο,τι δύναμαι αγαθόν ύμΐν, τοιαύτην έχετε 
γνώμην περί εμού» 36. άλλ' έχετε μεν με οΰτβ φεύ- 
γοντα λαβόντες ούτε άποδιδράσκοντα' ην δε ποιήσητε 
α λέγετε, Ι'στε οτι άνδρα κατακεκανότες έσεσθε πολλά 
μεν δη προ υμών άγρυπνήσαντα, ποΧλά δε συν ύμΐν 
πονήσαντα καϊ κινδυνεύσαντα και εν τω μέρει καϊ 
παρά το μέρος, θεών δ' ιλέων όντων καϊ τρόπαια 
βαρβάρων ποΧλά δη σύν ύμΐν στησάμενον, όπως δε 
γε μηδενϊ τών Ελλήνων πολέμιοι γένησθε, παν όσον 
εγώ έδυνάμην προς υμάς διατεινάμενον. 37. καϊ γαρ 
οΰν νυν ύμΐν εζεστιν άνεπιλήπτως πορεύεσθαι οπτ) 
αν ελησθε καϊ κατά γην καϊ κατά θάλατταν. ύμεΐς 
δε, οτε πολλή ύμΐν εύπορία φαίνεται, και πλεΐτε 
ένθα δή επιθυμείτε πάλαι, δέονται τε υμών οι μέγι- 
στον δυνάμενοι, μισθός δε φαίνεται, ηγεμόνες δε 
ήκουσι Λακεδαιμόνιοι οί κράτιστοι νομιζόμενοι είναι, 
νυν δη καιρός ύμΐν δοκεΐ είναι ως τάχιστα εμε κατα- 
κανεΐν ; 38. ου μην οτε γε εν τοις άπόροις η μεν, ώ 
πάντων μνημονικώτατοι, αλλά και πατέρα εμε εκα- 
λεΐτε και αεί ως ευεργέτου μεμνησθαι ύπισγνεΐσθε. 
ου μεντοι αγνώμονες ουδέ ούτοί είσιν οί νυν ηκοντες 
εή> ύμάς' ώστε, ως εγώ οΐμαι, ουδέ τούτοις δοκεΐτε 

36. κατακςκανότςς ςσςσθΐ, Ά. \>. κατακανόντες ?σ. Β• Ρ. Κ. 
Τββ ρθΓίβοΙ ραη. 18 ιΐδβεΐ ννίΐΐι ΐΗβ ΓιιίυΓθ, έ'σβσ^β: βυί 8ββ Ρ.'β 
ηοΐβ. — και κιι>δ. ΟΠ1. Ά.\). 6. — γένησθε, Ά. β. β. ΐ. §. Η. ί. 1ί. 1. Ρ. 
γένοισθε, Ό. Β. Κ. — ηδνν. Ά. Β. 

37. οτε, Ό'8 οοΓΓβοίίοη. οτι, Μ88. Ρ. Κ.— ττλ/ετβ, &. Ι). Κ. 
—(πβθυμ. α. Γ. §. 1. ϋ. Β. Ρ. — τβ, α. Β. δ«τ, Ιΐΐ€ οΐά Γβίκ1ίη§. 

88 . 6τ€ : οϋτζ, ά. \). 



VI. 39—42.] ΛΝΛΒΑ8Ι3. VII. 305 

βεΧτίονες είναι τοιούτοι οντες περί εμε. ταυτ ειπών 
επαύσατο. 

39. Χαρμΐνος δε 6 Λακεδαιμόνιος άναστάς ειπεν. 
ΙΛΧΧ' ουτωσιν εμοϊ μεντοι, ώ άνδρες, ου δικαίως 
δοκεϊτε τω άνδρϊ τούτω γαΧεπαίνειν βγω <γάρ και 
αύτος αύτω μαρτυρήσαι. %εύθης γαρ, ερωτώντος 
εμού και ΠοΧυνίκου περί Άενοφώντος τις άνήρ εϊη, 
αΧλο μεν ούδεν εΖ^ε μέμψασθαι, άηαν δε φιΧοστρα- 
τιώτην εφη αυτόν ειναΐ' διό και γεϊρον αύτω είναι 
προς ημών τε των Λακεδαιμονίων και προς αυτού. 
40. άναστάς επί τούτω ΕύρύΧογος Λουσιάτης Αρκάς 
είπε, Καϊ δοκεΐ <γέ μοι, άνδρες Λακεδαιμόνιοι, τούτο 
υμάς πρώτον ημών στρατηγήσαι, παρά %εύθου ήμΐν 
τον μισθόν άναπράζαι ή εκόντος ή άκοντος, και μη 
πρότερον ημάς άπαηαηείν. 41. ΠοΧυκράτης δε 
Αθηναίος είπεν άναστάς ύπερ Έενοφώντος, Όρώ ηε 
μην, εφη, ώ άνδρες, καϊ ΉρακΧείδην ενταύθα παρ- 
όντα, ος παραΧαβών τά γρηματα ά ημείς επονησα- 
μεν, ταύτα άποδόμενος ούτε Χεύθη άπεδωκεν ούτε 
ήμΐν τά <γι<γνόμενα, αλλ,' αυτός κΧεψας πεπαται. 
ην ούν σωφρονώμεν, εξόμεθα αύτου. ού ^άρ δη 
ούτος ηε, εφη* Θράξ εστίν, αλλ' "ΕχΧην ων "ΕΧΧη- 
νας αδικεί. 

42. Ταύτα άκουσας ό ΉρακΧείδης μάΧΧον εζε- 

39. 617Γ. ουτωσιν αλλ* εμ. μίντοι, Ο. ά. Ό. Β. Ρ. Κ. ειπ. αλλ' 
ου τω σιώ, Ο. 1830., ίουηάθά οη α 8θΗο1ίυπι οί Μ8. θ. (Ιπ. 
αλλ' ου €μ. μεντοι, €. ειπ. αλλ' οντ ώσίως εμ. μεν. ϊ. §. ειπ. 
αλλ' οΰτωσί ώνδρες εμοι μίν. Α. — δικαίως γε, Β. Ρ. 

40. Αουσιώτης, 'Λ. β. ο. ά. 

41. άναστάς: ενετός, ΐ. ζ. Ό. αινετως, &. β. ά., ΐίΐ6 Πι 81 
άναστάς. — υπέρ, Μ58. υπό, Τι. Υ). 

42. μάλλον, α. Ι), ά. 6. Π. /χάλα, Ο. 



306 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VI. 43— VII. 2. 

πλάγη' και προσελθών τω %εύθτ) λέγει, ( Ημεΐς ην 
σωφρονώμεν, άπιμεν εντεύθεν εκ της τούτων επικρά- 
τειας» καϊ άναβάντες επι τους Ιππους ωχοντο άπε- 
λαύνοντες εις το εαυτών στρατόπεΒον. 43. και εν- 
τεύθεν %εύθης πέμπει Άβροζέλμην τον εαυτού 
έρμηνέα προς Έενοφώντα καϊ κελεύει αύτον κατα- 
μεΐναι παρ έαυτω έχοντα χίλιους όπλίτας, και ύπι- 
σχνεΐται αύτω άποΒώσειν τά τε χωρία τα επί θα- 
λάτττ; και τάΧλα α ύπέσχετο. καϊ εν άπορρήτω 
ποιησάμενος λέγει οτι άκήκοε Πολυνίκου ώς ει υπο- 
χείριος εσται Λακεδαιμονίοις, σαφώς άποθανοϊτο 
ύπο ΘΙβρωνος. 44. επέστεΧλον 8ε ταύτα καϊ άλλοι 
πολλοί τω Έενοφώντι ώς Βιαβεβλημένος εϊη και 
φυλάττεσθαι Βέοι. δ Βέ άκούων ταύτα Βύο ίερεΐα 
λαβών εθυε τω Διί τω βασιλεΐ πότερα οι λωον καϊ 
άμεινον εϊη μένειν πάρα Χεύθη εφ' οΐς 2εύθης 
λέγει ή άπιέναι συν τω στρατεύματι. αναιρεί Βέ 



αύτώ άπιέναι. 



VII. Εντεύθεν %εύθης μεν άπεστρατοπεΒεύσατο 
προσωτέρω' οι Βέ "Ελληνες εσκήνησαν εις κώμας 
όθεν εμελΧον πλείστα επισιτισάμενοι επι θαλατταν 
ηξειν. αϊ δε κώμαι αύται ήσαν ΒεΒομέναι ύπο Ί£εύ- 
θου ΜηΒοσάΒη. 2. ορών ούν 6 ΜηΒοσάΒης Βαπα- 
νώμενα τα εαυτού εν ταΐς κώμαις ύπο τών Ελλήνων 
χαλεπώς έφερε• καϊ λαβών άνΒρα ^ΟΒρύσην Βυνατώ- 
τατον τών άνωθεν καταβεβηκότων καϊ ιππέας όσον 

43. άποθανοϊτο, α. Ι), ά. θ. άποθανοϊτο, 8. Κ. άποθάνοι, ί\ιο 
ΟίΗβΓ Μ88. 

44. πολλοί (|ει/οι),Κ. — εθνετο,Χ). — αναιρεί λνΐΐΐΐοαΐ δί',ίΐ.Ι'.Ο. 
1. άπεστρατενσατο, Ά. \). θ. 






VII. 3— 7.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 307 

τριάκοντα έρχεται, και προκαλείται Έενοφώντα εκ 
τον Ελληνικού στρατεύματος, καί ος Χαβών τινας 
των λοχαγών καϊ άλΧους των επιτηδείων προσέρχε- 
ται. 3. ένθα δη Χέγει Μηδοσάδης, Αδικείτε, ω 
Έενοφών, τάς ημετέρας κώμας πορθούντες. προΧέ- 
γομεν ούν ύμϊν, εγώ τε υπέρ %ενθου καϊ οδε 6 άνηρ 
πάρα Μηδόκου ηκων του άνω βασιλέως, άπιέναι εκ 
της χώρας' ει δε μη, ουκ έπιτρέψομεν ύμϊν, αλλ' 
εάν ποιήτε κακώς την ήμετέραν χωράν, ως πολεμίους 
αλεζόμεθα. 

4. Ό δβ Έενοφών άκουσας ταύτα ειπεν, 'ΑΧΧά 
σοι μεν τοιαύτα Χέγοντι καϊ άποκρίνασθαι χαΧεπόν 
τούδε δ' ένεκα τού νεανίσκου Χέζω, ΐν' ειδτ} οίοι τε 
ύμεΐς εστε καϊ οίοι ημείς. 5, ημείς μεν γάρ, εφη, 
πρϊν ύμϊν φίΧοι γενέσθαι επορευόμεθα δια ταύτης 
της χώρας οποί έβουΧόμεθα, ην μεν εθέλοιμεν πορ- 
θούντες, ην δ' εθέλοιμεν καίοντες* 6. και συ οπότε 
προς ημάς ελθοις πρεσβεύων, ηύΧίζου παρ ήμΐν 
ούδένα φοβούμενος τών ποΧεμίων ύμεις δε ούκ ητε 
εις τηνδε την χώραν, η ει ποτέ ελθοιτε, ώς εν κρειτ- 
τόνων χωρά ηύλίζεσθε εγκεχαΧινωμένοις τοις ΐπποις. 
. επει οε ημιν φίλοι εγενεσσε και οι ημάς συν σεοις 
έχετε τήνδε την χώραν, νύν δε εξελαύνετε ημάς εκ 

2. προκαλείται, \>. προσκαλ. ίΗο οΐΙΐθΓ Μ88. Β. 

3. άλεξόμεθα, 3.. β. (1. θ. η., Ιΐΐθ Γ68ϋ άλεξησόμεθα, Άηά Ό. 

Β. Ρ. 

4. τονδε : τούτου, α. Β. θ. η. 

5. κατακαίοντες, Β. \_κατα~\καίοντες, Κ. 

6. ήλθοις, α. ί. ήλθες, δΟΙΏΘ Μ88. αηά Κ. — ηύλίζον τότε, 
Ό.— ή: τ/, &.Ϊ.&.Ι.Α. 

7. νΰν δέ, Ρ. Μ88., εχοερί Γ., («εβ Ιΐιβ αρροπάΐχ Ιο Ρ. Ή 
©ά. 1825.) \νΙιΐοΗ Ιιαδ δη, ίΐιβ οοιτβοΐϊοιι οί Ι^ουηςίαν. ννυ δη 



308 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 8—13. 

τήσδε της χώρας ην παρ' ημών εχόντων κατά κράτος 
παρελάβετε' ως γαρ αυτός οϊσθα, οί πολέμιοι ούχ 
ικανοί ήσαν ημάς εξελαύνειν. 8. και ούχ όπως 
δώρα δούς και ευ ποιήσας άνθ" ων ευ έπαθες άξιοΐς 
ημάς άποπέμψασθαι, αλΧ' άποπορευομένους ημάς 
ούδ' εναυλισθήναι όσον δύνασαι επιτρέπεις. 9. καϊ 
ταύτα λέγων ούτε θεούς αισχύνη ούτε τόνδε τον 
άνδρα, ος νυν μεν σε ορά πλουτούντα, πρϊν δε ήμΐν 
φ'ιλον γενέσθαι από ληστείας τον βίον έχοντα, ώς 
αυτός εφησθα. 10. άταρ τι καϊ προς εμε λέγεις 
ταύτα; εφη' ου γαρ εγωγ ετι άρχω, άλλα Λακεδαι- 
μόνιοι, οΐς ύμεΐς παρεδώκατε το στράτευμα άπαγα- 
γεΐν ουδέν εμε παρακαλέσαντες, ω θαυμαστότατοι, 
όπως, ώσπερ άπηχθανόμην αύτοΐς οτε προς υμάς 
ηγον, ούτω καϊ χαρισαίμην νύν άποδιδούς. 

11. Έπει ταύτα ηκουσεν 6 ^Οδρύσης, εϊπεν, Έγώ 
μέν, ω Μηδόσαδες, κατά, της γης καταδύομαι ύπό 
της αισχύνης άκούων ταύτα, καϊ ει μέν πρόσθεν 
ηπιστάμην, ούδ' άν συνηκολούθησά σοι' και νύν 
άπειμι. ουδέ γαρ άν Μήδοκός με 6 βασιλεύς έπαι- 
νο ιη, ει έζελαύνοιμι τους εύεργέτας. 12. ταΰτ ειπών 
άναβάς επί τον ϊππον άπήλαυνε και σύν αύτω οί 
άλλοι ιππείς πλην τεττάρων η πέντε. 6 δε Μηδο- 
σάδης, ελύπει γαρ αυτόν ή χώρα πορθουμένη, εκέ- 
λευε τον Έενοφώντα καλέσαι τώ Αακεδαιμονίω. 
13. καϊ ος λαβών τους επιτηδειοτάτους προσήλθε 



Ό. Β. Κ. — εχόντων, ά. έκόντων, ΐΗε οοπιπιοη Γβα(ϋη§, αη<3 Κ. 
δεε ιΙίθ ϊπιρΓΟ^Η,Μθ οο^θοίυΓβ ίη Κ.'β ηοίε. 

8. ούδίνα κατανΚισθηναι, Ά. ο. ούδε κατανλισθήναι, Β. Ρ. 
11. έπα δε, Ό. δε, οιτι.α. β. β. 



VII. 14 — 18.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 309 

τώ Χαρμίνω καϊ ΠοΧυνίκω καϊ εΧεξεν οτι κάΧεϊ 
αυτούς Μί/δοσάδης προερών άπερ αύτω, άπιεναι εκ 
της γωρας. 14. οίμαι αν ούν, εφη, υμάς άποΧαβεΐν 
τη στρατιά τον όφειΧόμενον μισθον, ει βϊττοιτε οτι 
δεδέηται υμών η στρατιά συναναπράξαι τον μισθον 
ή παρ* εκόντος η παρ άκοντος Σβύθου' και οτι τού- 
των τυχ^όντβς προθύμως αν συνεπεσθαι ύμϊν φασι- 
κά} οτι δίκαια ύμϊν δοκούσι Χε^ειν και οτι ύπεσγεσθε 
αύτοϊς τότε άπιεναι όταν τα δίκαια εχωσιν οι στρα- 
τιώται. 15. άκούσαντες οι Λάκωνες ταύτα εφασαν 
ερεϊν και άΧΧα όποια αν δύνωνται κράτιστα' και 
ευθύς επορεύοντο έχοντες πάντας τους επικαιρίους. 
εΧθών δε εΧεξε Χαρμΐνος, Ει μεν συ τι έχεις, ώ 
Μηδόσαδες, προς ημάς Χε^ειν ει δε μη, ημείς προς 
σε εχομεν. 16. 6 δε Μ,ηδοσάδης μάΧα δη ύφειμένως, 
'ΑΧΧ' ε'γώ μεν λέγω, εφη, και 2£εύθης τα αυτά, οτι 
άξιούμεν τους φίΧους ήμΐν ηε^ενημενους μη κακώς 
πάσγειν ύφ' υμών. ο,τι >γαρ αν τούτους κακώς ποιήτε 
ημάς ηδη ποιεϊτε' ημέτεροι ηάρ είσιν. 17. ' Ημείς 
τοίνυν, εφασαν οι Λάκωνες, άπίοιμεν αν οπότε τον 
μισθον ε-χοιεν οι ταύτα ύμϊν καταπράξαντες' ει δε 
μή 9 εργομεθα μεν καϊ νυν βοηθήσοντες τούτοις και 
τιμωρησόμενοι άνδρας οΐ τούτους παρά τους όρκους 
ηδίκησαν. ην δε δη καϊ ύμεΐς τοιούτοι ητε, ενθενδε 
άρξόμεθα τα δίκαια Χαμβάνειν. 18. ό δε Έενοφών 
είπεν, ΈθέΧοιτε δ' αν τούτοις, ώ Μηδόσαδες, επι- 

13. τώ Πολυι/.Β.Ρ.Κ. τω, οπι. 3. β., βηά ίί ίδ ηοί η6ΰθ883Γν. 

14. ο'ίομαι, Β. — ε'ίπητζ, α. 6. 0. ά. — δεδίηται, ά. δί&εκταί, 
3.. 1). δβηται, Ζ. . 

15. ϊλθών, ά. β. ά. 6. η. έλθόντων, Β. 

16. ίψειμίνος, \>. — "γ€νομξνονς, β. 



310 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 19—24. 

τρέψαι, επειδή φί\ον<ζ εφατε είναι ύμΐν, εν ων τη 
χώρα εσμέν, όποτερα αν ψηφίσωνται, βίθ' υμάς 
προσήκεν εκ της χώρας άπιέναι είτε ημάς ; 19. 6 δε 
ταύτα μεν ούκ εφη' εκέλευε δε μάλιστα μεν αύτώ 
τώ Αάκωνε ελθεΐν πάρα %εύθην περί του μισθού, 
και οϊεσθαι αν ^εύθην πεισαΐ' ει δε μη, Άενοφώντα 
συν αύτω πεμπειν, καϊ συμπράξειν ύπισχνειτο. 
εΒεΐτο δε τάς κώμας μη καίειν. 

20. Εντεύθεν πέμπουσι Άενοφώντα καϊ συν αύτω 
οΐ εδόκουν επιτηδειότατοι είναι. 6 δε ελθών λέγει 
προς %εύθην 21. Ούοέν άπαιτησων, ώ %εύθη, πά- 
ρειμι, άλλα ΒιΒάζων ην Βύνωμαι ώς ου δικαίως μοι 
ηχθεσθης οτι υπέρ των στρατιωτών απατούν σε προ- 
θύμως α ύπεσχου αύτοϊς' σοϊ γαρ έγωγε ούχ ήττον 
ενόμιζον συμφέρον είναι άποδούναι η έκείνοις άπολα- 
βεΐν. 22. πρώτον μεν γαρ οϊδα μετά τους θεούς εις 
το φανερόν σε τούτους καταστησαντας, έπεί γε βα- 
σιλέα σε εποίησαν πολλής χώρας καϊ πολλών αν- 
θρώπων ώστε ούχ οίον τέ σοι λανθάνειν ούτε ην τι 
καλόν ούτε ην τι αισχρον ποίησες. 23. τοιούτω δε 
οντι άνδρϊ μέγα μεν μοι εδόκει είναι μη δοκείν άχαρ- 
ίστως άποπέμψασθαι άνδρας εύεργέτας, μέγα δε ευ 
άκούειν ύπο εξακισχιλίων ανθρώπων, το δε μέγιστον 
μηδαμώς άπιστον σ αυτόν καταστήσαι ο,τι λεγοις. 
24. ορώ γαρ τών μεν άπιστων ματαίους και αδυνά- 
τους και άτιμους τους λόγους πλανωμένους' οΐ δ' άν 

19. αύτ. έλθ. τω Λακ. Β. Ρ. Κ. 

20. τον Σεύθ. Β. Ρ. 

21. ως ην δύν. Ι), ως αν δύνωμ. ΐΗβ Γ691, βχοερί &. ά., \ν\ιιο\ι 
Ιΐανβ ην δνν- — συμφορον είναι, Ά. Β. είναι συμφέρον, Κ. 

22. ποιησ~ης : ποιησας^ Ε. εποίησαν, Ό. ποιήσεις, 1. Α. 

23. λέγοις, Ά. 6. β. λέγεις ί\ϊ6 οΐΙΐβΓ Μ 88. &ηά Κ. 






VII. 25 — 28.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 311 

φανεροί ώσιν άΧήθειαν ασκούντες, τούτων οί λόγοι, 
ην τι δέωνται, ουδέν μείον δύνανται άνύσασθαι ή αλ- 
Χων ή βία' ήν τε τινας σωφρονίζειν βούΧωνται, 
γιηνώσκω τάς τούτων άπειλάς ούχ ήττον σωφρονι- 
ζούσας ή άλλων το ήδη κοΧάζειν ήν τε τω τι ύπι- 
σχνώνται οί τοιούτοι, άνδρες, ουδέν μείον διαπράτ- 
τονται ή άΧΧοι παραχρήμα δίδοντες. 25. άνα- 
^ν//σέ?7/τι δέ καϊ συ τι προτεΧέσας ήμϊν συμμάχους 
η μας έλαβες. οΖδ' ότι ουδέν άλλα π ιστ ευθείς άΧη- 
θεύσειν α ελ€γ€? επήρας τοσούτους ανθρώπους συ- 
στρατεύσασθαί τε και συγκατεργάσασθαί σοι αρχήν 
ου τριάκοντα μόνον άξίαν ταΧάντων, Οσα οίονται δεϊν 
ούτοι νυν άποΧαβεΐν, άΧΧά ποΧΧαπΧασίων. 26. ουκ 
Όύν τούτο μεν πρώτον το πιστεύεσθαί σε το και την 
βασιΧείαν σοι κατεργασάμενον τούτων τών χρημά- 
των υπό σου πιπράσ.κεται ; 27. ϊθι Βή άναμνήσθητι 
πώς μέγα ήγοΰ τότε καταπράξασθαι α νυν καταστρε- 
ψάμενος έχεις, εγώ μεν ευ οιδ" ότι εύξω αν τα νυν 
πεπραγμένα μάΧΧόν σοι καταπραχθήναι ή ποΧΧα- 
πΧάσια τούτων τών χρημάτων γενέσθαι. 28. εμοι 
το'ινυν μείζον βΧάβος καϊ αϊσχιον δοκεϊ είναι το 



24. ήν τι .... βία, οιη. ά.ϊ>. ο. β. — δύνανται, \νΘΪ8ΐ£6. δύ- 

ο 
νονται 0Γ δΰνωνται ΐΐΐθ Μ88. εχοβρί Γ., ννΜοΙι Ηίΐβ δύναιντ. — 
άνΰσασθαι, ν<ΐ1θ1ίη. άνίσεσθαι, ϊ. §. Ο. αν εσεσθαι ΐ!ΐ6 Γβ8ΐ ; 
άνύσεσθαι, Ρ. — το ήδη κολ. α. Ι), ά. τε δη κολάσεις ΐΗβ ΟΐΙΐβΓ 
Μ88. τάς ήδη κολάσεις, Β. Κ. 3ββ Ρ.'δ ηοίθ. 

25. οιδ' Μ88. Β. οϊσ&, ΜυΓθΙυβ, Ό. Ρ. Κ. 

26. σέιτε,β. οπι. α.β.ά. — τό, ΟΓη.β.ε.Γ. §. β. ί. Α. κατειρ- 
γασμενον, 801Ώ6 Μ88. αηά Κ. — νπο σου, οιώ. α. 6. ά. 

27. καταπράξεσθαι, 6. καταπράξαι &, β. καταπρά£*αι, Λ, 
ΤΙΐθ ΓββΙ καταπράζαι. — ηνξω, Β. 



312 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 29— 31. 

ταύτα νυν μη κατασγείν ή τότε μη Χαβεΐν, οσωπερ 
χάλεπώτερον εκ πλουσίου πένητα γενέσθαι η άρχην 
μη πΧουτήσαι, και οσω Χυπηρότερον εκ βασιλέως 
ίδιώτην φανηναι η άργτ\ν μη βασίλευσαν. 29. ουκ 
ουν έπίστασαι μεν οτι οι νυν σοι υπήκοοι γενόμενοι 
ου φίλια τη ση επείσθησαν υπό σου άργεσθαι άλλ' 
ανάγκη-, κα\ οτι επιγειροΐεν αν πάλιν ελεύθεροι γίγ- 
νεσθαι, ει μη Τ6? αυτούς φόβος κατέγοι; 30. ποτέρως 
ουν οϊει μάΧΧον αν φοβεΐσθαί τε αυτούς καϊ σωφρο- 
νεϊν τα προς σε, ει όρωέν σοι τους στρατιώτας ούτω 
διακειμένους ως νυν τε μένοντας αν ει σύ κεΧεύεις, 
αύθις τ αν ταγύ ελθόντας ει Βέοι, άλλους τε τούτων 
περί σου άκούοντας ποΧλά άγαθα ταγύ αν σοι οπότε 
βούΧοιο παραγενέσθαι, η ει καταδοξάσειαν μήτ αν 
άΧλους σοι εΧθεΐν δι άπιστίαν εκ των νυν γεγενημέ- 
νων τούτους τε αύτοϊς εύνουστέρους είναι η σοι ; 31. 
αλλά μην ουδέ πΧηθει γε ημών Χειφθέντες ύπεΐξάν 
σοι, άΧΧα προστατών απορία, ουκ ουν νυν και τούτο 
κίνδυνος μη Χάβωσι προστάτας αυτών τινας τούτων 
οι νομίζουσιν υπό σου άδικεϊσθαι, η καϊ τούτων 
κρείττονας τοι»? Λακεδαιμονίους, έαν οι μεν στρατιώ- 

28. μη μετασχείν, Ά. ά. θ. μο\ παρασχείν, \>. — η την άρχην, 
β., €Ϊΐ1ΐ6Γ ίοηη 18 αάπιϊδδίοΐβ. Β. ΐηίβηάεά Ιο αάά την. 8βθ 
Ηΐ3 ηοΐβ. 

29. επίσταμαι, α. Β. — νπηκ. 1«6αηο1&ν. έττηκ. Μ88. — άρξ- 
ασθαι, Ι), ά. ε. άρξεσθαι, α. αρχεσθαι, Ό. Β. Ρ. Κ. — κατέχει, Ά. 

30. σωφρονεϊν τα πρόσθεν, 3. Ο. ά. 6. σωφ. τα προς σέ, Ρ. Κ. 
φρονε'ιν τα προς σε, Β. Ο. — όρωσι, ί". §.1ΐ.ί. 1ί. 1. Α. — κελεύοις, 
ΜιΐΓβΙ. Γ. ϋ. Β. Ρ. Κ. κελεύεις, Μ88-, ννΐιίοΐΐ 18 ρβΛ&ρδ ρΓε- 
ίΐταοίε ΗθΓβ. 

31 . ουδέ, α. ά. ε. Γ. §. Η. ί. 1^. 1. ουδέν, Ρ. Κ. — Αακεδαιαο- 
νίονς- εάν μεν ούν οι, Β. Ρ. εάν μ. ουν οί, α. — αναττράξωνται, 
6. — δε, οπί. 3. Β. Ρ. — σνναινέσονσιν, 3. 0• Β. Ρ. 



VII. 32 — 36.] ΑΧΑΒΑδΙδ. VII. 313 

^αι ύπισχνώνται προθυμότερον αύτοΐς συστρατεύεσ- 
θαι, αν τα παρά σου νυν άναπράξωσιν, οι δε Λακε- 
δαιμόνιοι δια το δεϊσθαι της στρατιάς συναινέσωσιν 
αύτοΐς ταύτα; 32. οτι γε μην οι νυν υπό σοι θράκες 
γενόμενοι πολύ αν προθυμότερον ϊοιεν επί σε ή συν 
σ ηύ ουκ άδηλον σου μεν γαρ κρατούντος δουλεία 
υπάρχει αύτοΐς, κρατουμένου δε σου ελευθερία. 33. 
ει δε και της χώρας προνοεϊσθαι ηδη τι δει ως σης 
ούσης, ποτερως αν οϊει απαθή κακών μάλλον αύτην 
είναι, ει αυτοί οι στρατιώται άπολαβόντες α εγκα- 
λούσιν είρήνην καταλιπόντες οϊχοιντο, ή ει οΰτοί τε 
μενοιεν ώς εν πολέμια, συ τε άλλους πειρώο πλείονας 
τούτων έχων άντιστρατοπεδεύεσθαι δεομένους των 
επιτηδείων; 34. αργύρων δε ποτερως αν πλεΐον 
άναλωθείη, ει τούτο το όφειλόμενον άποδοθείη, ή ει 
ταύτα τε όφείλοιντο άλλους τε κρείττονας [τούτων] 
δεοι σε μισθούσθαι ; 35. άλλα γαρ Ηρακλείδη, ώς 
προς εμε εδήλου, πάμπολυ δοκεΐ τούτο το αργύρων 
είναι, η μην πολύ γε εστίν ελαττον νύν σοι καΧ 
λαβείν τούτο και άποδούναι, η πριν ημάς ελθεΐν 
προς σε δεκατον τούτου μέρος. 36. ου γαρ αριθμός 
εστίν 6 ορίζων το πολύ και το ολίγον, άλλ' ή δύναμις 

32. οι νυν : οι, €. Ό. Β. 

33. ει αυτοί, α. 5. Β. εϊ οΰτοι, Ό. Ρ. Κ. 

34. τοΰτο, ά. β. ά. η. τούτος, Ό. Β. Ρ. Κ.— τε : τοί, α. ο. ά. 
σοί, 6. ε. η. Β. τε [σοι], Ρ. — όφείλοιντο, α. Ι. ο. ά. Β. Ρ. 
-οιτο, Ό. — τούτων, οϊϊϊ. Ά. ϊ>. ο. •. 

35. τουτ. δοκ. Β. Ρ. Κ. — δεκατον, Ά. β, το δεκ. Ό Κ. 
β 36. το όλίγ. Ά. \).~ κα\ λαμβ &. ί\ £. Η. ίΛ. *. Β. Τ*. βΠΐοΙβ 
ιη 6οΐΗ ίηδί&ηοβδ δΐιουΐά γειΗθγ βε αάάεά, ίο δίΓβη^ΐίίθη 1&6 
ββηίβηοθ. — εσται, ά. ο., ίΗε οίΗί,τ Μ 88. εστίν. — εμπροσθ. ά. 
ο 6. πρόσθ. Ρ. — τα πάντα α, Γ. 5, ο πι. &. 6. 

Ρ 



314 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 37 -42. 

τον τε αποδίδοντος καϊ τον Χαμβάνοντος. σο\ δε 
ννν ή κατ ενιαντόν πρόσοδος πΧείων εσται η έμ- 
προσθεν τα [παρόντα'] πάντα ά εκέκτησο. 37. εγω 
μέν, ω Ζεύθη, ταντα ως φίλον δντος σον προενοον- 
μην, όπως σν τε άξιος δοκοίης είναι ων οί θεοί σοι 
έδωκαν αγαθών εγώ τε μη διαφθαρείην εν τή στρατιά. 

38. ευ ηάρ ϊσθι οτι ννν εγώ οντ αν εχθρόν βονΧό- 
μενος κακώς ποίησαν δυνηθείην σνν τανττ) τχι στρατιά, 
οντ αν, εϊ σοι πάΧιν βονΧοίμην βοηθήσαι, ικανός αν 
γενοίμην. οντω ηαρ προς εμε η στρατιά διάκειται. 

39. καίτοι αυτόν σε μάρτνρα σνν θεοΐς είδόσι ποιού- 
μαι οτι οντε εχω παρά σον επί τοις στρατιώταις 
ουδέν, οντε χιτησα πώποτε εις το ϊδιον τα εκείνων, 
ούτε ά νπέσχον μοι άπητησα' 40. ομννμι δε σοι 
μηδέ αποδίδοντος δέξασθαι αν, ει μη και οι στρατιώ- 
ται εμεΧΧον τά εαυτών σνναποΧαμβάνειν. αίσχρόν 
γαρ ψ τά μεν εμά διαπεπράχθαι, τά δ' εκείνων 
περιιδεΐν εμε κακώς έχοντα άΧΧως τε και τιμώμενον 
νπ' εκείνων. 41. καίτοι ΉρακΧείδτ) γε Χήρος πάντα 
δοκεΐ είναι προς το άργνριον εχειν εκ παντός τρόπον 
εγώ δε, ώ Χεύθη, ονδεν νομίζω άνδρι άΧΧως τε και 
άρχοντι κάΧΧιον είναι κτήμα ονδε Χαμπρότερον 
αρετής καϊ δικαιοσύνης καϊ γενναιότητος. 42. ό γαρ 
ταντα έχων πΧοντεΐ μεν όντων φ'ιΧων ποΧΧών, 
πΧοντεϊ δε καϊ αΧΧων βουΧομενων γενέσθαι, καί εν 



37. δοκ?75, &. 1>. 6. 

38. μέ, Ώ. 

39. [τοΙς] θεοϊς, Β. τ. 0., Κ. 
40* <7*€, οπι. α. 6. 

41. κτ. και ούδβ', Ε. 



VII 43-46.] ΑΝΑΒΛ8Ι3. VII. 315 

μ*ν πράττωψ ε'χει τους συνησθησομένους, εάν δε π 
ο-φαλτ}, ου σπανίζει των βοηθησόντων. 43 άλλα 
7*ρ €ΐ μήτε & των έ μων » ρΊων κατάμαθ€ς Βτι σοι 
** Τφ ψυχής φίλος $„, μ4τ€ & Ύων ^ ^ 

ουνασαι τούτο 7 νώναι, αλλά τους των στρατιωτών 
λογούς πάντας κατανόησον παρήσθα Ί άρ καϊ ήκουες 
α ελεγον οι ψεγειν ίμ* βουλόμενοι. 44. κατη- 
γορούν Ί άρ μου προς Λακεδαιμονίους ως σε περί 
πλείονος ποιοίμην ή Λακεδαιμονίους αύτοϊ δ' ένεκά- 
λουν εμοί ώς μάλλον μέλοι μοι όπως τα σα καλώ, 
€ Χ οιη όπως τα εαυτών ϊφασαν δε με καϊ δώρα εχειν 
τταρα σου. 45. καίτοι τα δώρα ταύτα πότερον οϊει 
αυτούς κακόνοιάν τίνα ενιδόντας μοι προς σε αίτι- 
ασθαί με εχειν πάρα σου, ή προθυμίαν πολλών 
πρι σε κατανοήσαντας ; 46. ε Ί ώ μεν οΐμαι πάντας 
ανθρώπους νομίζειν εΰνοιαν δεΐν άποδείκνυσθαι τούτω 
παρ ου άν δώρα τις Χαμβάν ν . συ δε πρϊν μεν 
υπηρετησαί τι σοι ίμε έδεξω ήδέως καϊ ομμασι καϊ 
φων ν καϊ ξενίοις, καϊ ό'σα ε'σοιτο υπισχνούμενος ούκ 
^επίμπλασο' 4πεϊ δε κατεπραξας α άβουλου καϊ 
^ενησαι, 6σον έγώ εδυνάμην, μέ Ύ ιστος, νυν ούτω 
με ατιμον 6ντα εν τοις στρατιώταις τολμάς πε• 

42. σννησθημίνονς α. Ι,. β . ΤΗβ οιηί 88 ίοη οί οηβ ογ πιογθ 
τ! 20 8 ' ^ & * ™ ά ' ί8 & ° 0Γηΐη ° η 6ΓΓ0Γ οΓ ™Ρ*™ 18 8^ 1 
β 43. πάντα*, Μ88. αηά θ. πάντων, ,. παντως , 9ΛβΛ α 

44^ εποωίμην, α ^ίοΗ ί 8 ϊπο^ύμην. — μίΚλ & ~ 

μοι, 6. (1. ε. η. ς. ίλοίμην ιΐιβ οΐ\πτ Μ88 μ 



316 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VII. 47— 52. 

ριοράν; 47. άλλα μην οτι σοι δόζει άποδούναι 
πιστεύω, και τον χρόνον διδάξειν σε και αυτόν γέ σε 
ούχϊ άνέζεσθαι τους σοι προεμένονς εύερηεσίαν 
όρώντά σοι εγκαλούντας. δέομαι ούν σον, όταν 
άποδιδως, προθυμεΐσθαι εμε παρά τοις στρατιώταις 
τοιούτον ττοιήσαι οΐονπερ καϊ παρέλαβες. 

48. Ακουσας ταύτα 6 ^εύθης κατηράσατο τω 
αΐτ'ιω του μη πάλαι άποδεδόσθαι τον μισθόν καϊ 
πάντες Ήρακλείδην τούτον ύπώπτευσαν εϊναΐ' εγώ 
γαρ, εφη, ούτε διενοηθην πώποτε άποστερήσαι απο- 
δώσω τε. 49. εντεύθεν πάλιν εΐπεν 6 Έενοφών, 
ΈπεΙ τοίνυν διανοτ} άποδιδόναι, νύν εγώ σου δέομαι 
δι εμού άποδιδόναι, καϊ μη περιιδεϊν με δια σε άνο- 
μοίως έχοντα εν τγι στρατιά νύν τε καϊ οτε προς σε 
άφίκόμεθα. 50. 6 δ' ειπεν, Αλλ οΰτε τοις στρα- 
τιώταις εστ] δι εμε ατιμότερος, αν τε μενγς παρ 
εμοι χίλιους μόνους όπλίτας έχων, εγώ σοι τά τε 
χωρία αποδώσω κα\ ταλλα α ύπεσχόμην. 51. ό δε 
πάλιν είπε, Ταύτα μεν εχειν ούτως ούχ οϊόν τε• 
απόπεμπε δε ημάς. Καϊ μην, εφη ό ^εύθης, και 
άσφαλεστερόν γέ σοι όΐδα ον παρ εμοι μένειν ή 
άπιέναι. 52. ό δε πάλιν εϊπεν, Αλλά την μεν σην 
πρόνοιαν επαινώ. εμοι δε μένειν ούχ οΐόν τε* οπού 
δ' αν εγώ εντιμότερος ώ, νόμιζε καϊ σοϊ τούτο ά^α- 



47. άποδώως, 3,. άποδίδως, Β. 

48. κατηγορήσατο, α. Ι), ά. θ. — του, οιη. ΐ. §. Η. Α., &ηά ίί 
πιζγ 1)6 οππίίβά. δθβ ΗβΓοάοΙυβ, Π. 20. 26. 

49. €μοΐ> άποδούναι, α. ά. Β. 

50. οϋτε : ονδέρ, ί. §. Η. ϊ. Ιί. 1. Α. θ. ούδ' ο», Ζ. — τά άλλα 
πάντα, 6. Β. Ρ. Κ. 

51. Εηΐίτβΐ)- ^αηΐΐη§ ίη β. €., »ηά ρι-οβαΜν αΐδοΐηα. 



VII. 53— 57.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 317 

θόν εσεσθαι. 53. εντεύθεν Χέγει ϋεύθης, Άρηύ- 
ριον μεν ουκ εγω αλλ ή μικρόν τι, και τοΰτό σοι 
δίδωμι, τάλαντον βούς δε εξακόσιους καϊ πρόβατα 
εις τετρακισχιΧια καϊ άνδράποδα εις είκοσι καϊ εκα- 
τόν, ταύτα Χαβων καϊ τους των άδικησάντων σε 
όμηρους προσΧαβών άπιθι. 54. γεΧάσας ό αενο- 
φών εϊπεν, *Ην ουν μη εξικνήται ταύτα εις τον 
μισθόν, τίνος τάλαντον φησω ε'χειν ; αρ ουκ, επειδή 
καϊ επικ'ινδυνόν μοί εστίν, άπιόντά γε άμεινον φυΧάτ- 
τεσθαι πέτρους ; ηκουες δε τας άπειΧάς. τότε μεν 
δη αυτού έμεινε. 

55. Τη δ' ύστεραία άπέδωκέ τε αύτοΐς α ύπεσγετο 
και τους ταύτα εΧάσοντας συνέπεμψεν. οι δε στρα- 
τιώται τέως μεν εΧε<γον ώς Έενοφων οϊγοιτο ως 
2εύθην οίκησων και α ύπέσχετο αύτω άποΧηψόμε- 
νος' επεϊ δε αυτόν ηκοντα εϊδον ήσθησάν τε και προ- 
σεθεον. 56. Έενοφων δ' €7Γ€ί. βίδε Χαρμΐνόν τε και 
ΠοΧύνικον, Ταύτα, εφη, και σέσωσται δι ύμας τη 
στρατιά και παραδίδωμι αύτα εγώ ύμϊν ύμεΐς δε 
διαθεμένοι διάδοτε τη στρατιά, οι μεν ουν παραΧα- 
βόντες καϊ ΧαφυροπώΧας καταστήσαντες επώΧουν, 
και ποΧΧην ειχον αίτίαν. 57. Έενοφων δε ου προ- 
σηει, άλλα φανερός ην οϊκαδε παρασκευαζόμενος 1 ου 

53. αλλά μικρόν τι, 3. \). Οοίηρ. IV. 6, 11. 

54. επειδή: ετι δή, 3. β. β. ς. — και έπικίνδ. οΐϊΐ. β. η. — πετ- 
ρους, 3.. Ι). (1. τους πετ. Β. Ρ. Κ. τους εχθρούς, ΟίΗϋΓ Μ88. 
&ηά θ. — έμειναν, Β. Ρ. Κ. 

55. εΚάσαντ. Ι)., &ηά 3. οπιίΐΐίη§ ταύτα. — ως ό Ξεν. 3. Β. Ρ. 
— ως Σεύθ. 3. Ι). ί1• προς Σ. Β. — αν οικήσων, α. 6. ά. — αυτόν 
ηκ. ΟΙΪ1. 3. β. 

56. δι' ημάς, 3. Ι), ά. 



318 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 1—4. 

ηάρ πω ψήφος αύτω επήκτο ΆΘήνησι περί φυγής, 
προσελθοντες δε αύτω οι επιτήδειοι εν τω στρατό- 
πεδα) εδέοντο μη άπελθείν πρϊν [αν] άπαηάηοι το 
στράτευμα και θίβρωνι παραδο'ιη. 

VIII. Εντεύθεν διέπλευσαν εις Αάμψακον, και 
άπαντα τω Έενοφώντι Ευκλείδης μάντις Φλιάσιος 6 
Κλεαγόρου υιός του τα ενύπνια εν Αυκείω <γεγρα- 
φότος. ούτος συνήδετο τω Έενοφώντι οτι εσεσωστο, 
και ηρώτα αυτόν πόσον χρυσών βχει. 2. ό δ' αύτω 
επομόσας εϊπεν η μην εσεσθαι μηδέ εφόδων Ικανον 
οϊκαδε άπιόντι, ει μη άπόδοιτο τον ϊππον και α άμφ> 
αυτόν €Ϊχεν. ό δ' αύτω ούκ επίστευεν. 3. €7Γ€ί, δ' 
έπεμψαν Λαμψακηνοϊ ξένια τω Έενοφώντι και εθυε 
τω Απόλλωνι, παρεστήσατο τον Εύκλείδην ίδών δε 
τα, ιέρεια ό Ευκλείδης εϊπεν οτι πείθοιτο αύτω μη 
είναι χρήματα. Αλλ 1 οϊδα, εφη, οτι καν μέλλη ποτέ 
εσεσθαι, φαίνεται τι εμπόδων, εαν μηδέν άλλο, συ 
σαυτω. συνωμολό<γει ταύτα ό Ββνοφών. 4. ό δε 
εϊπεν, 'Εμπόδιον <γάρ σοι ό Ζευς ό Μειλίχιος εστί, 
και επήρετο ει ήδη ποτέ θύσειεν, ώσπερ οϊκοι, εφη, 
είώθειν εγώ ύμΐν θύεσθαι και όλοκαυτεΐν. ό δ' ούκ 
εφη εξ ότου άπεδήμησε τεθυκέναι τούτω τω θεω. 



57. Άθηνησι, Β. Ρ. — αν, ά. 1>. β Ό. Β.: οω. Κ., ΆΏά Ρ. 
(Ιίδ&ρμΓονβδ οΐϊί, ρειΊιαρδ π§Ηΐ1^. Οοιηρ. Ι. 2, 2. 

1. ενΰπ. εν Ανκ.: (νοίκια εν οϊκίω, Ο. ο. Ο εν οικία εν οίκίω, 
Ε. — γεγραφηκότος, Ά. Ι), ο. ο., α Γοπή ννοΓίΙι^ οίηοΐίοε. — «χο», 
α. Ό. Β. 

2. εσεσθαι : οϊεσθαι, Ά. 0. 6. — αυτόν, Ό. αυτόν, Β. Ρ. 

4. ε'μπόδιυν, α. 6. ά. 6. η. . .ο?, Ό. Β Ρ. Κ. — και α ειωθ. 
3. Ι), ά. 6. η. καθά, 8. Κ. : [και] α, Ό. τνΐιο ρΓοροδβδ Ιο βΐχ&β 
οαΐ και. 



VIII 5—9.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 319 

συνεβούΧευσεν οΰν αύτω θύεσθαι καθά είώθει, καϊ 
εφη συνοίσειν επι το βεΧτιον. 5. ττ} δε ύστεραία 6 
Ξενοφών προέΧθων εις Όφρύνιον εθύετο καϊ ώΧο- 
καύτει χοίρους τω πατρίω νόμω, και εκαΧΧιέρει. 
6. καϊ τανττ) ττ} ήμερα άφικνεΐται Βίτων καϊ άμα 
Ευκλείδης χρήματα δώσοντες τω στρατεύματι, καϊ 
ξενοϋνταί τε τω Έενοφώντι, καϊ ϊππον ον εν Λαμ- 
ψάκω άπεδοτο ττεντήκοντα δαρεικών, ύποπτεύοντες 
αυτόν δι 1 ενδειαν πεπρακεναι, οτι ήκουον αυτόν 
ηδεσθαι τω ϊππω, Χυσάμενοι άπεδοσαν καϊ την τιμήν 
ουκ ήθεΧον άποΧαβεϊν. 

7. Εντεύθεν επορεύοντο δια της Τρωάδος, καϊ 
ύπερβάντες τήν "Ιδην εις "Αντανδρον άφικνουνται 
πρώτον, είτα παρά θάΧατταν πορευόμενοι της Ασίας 
εις Θήβης πεδίον. 8. εντεύθεν δι Άτραμυττίου και 
Κερτωνοΰ οδεύσαντες παρ Άταρνέα εις Καΐκου 
πεδίον εΧθόντες ΙΙερηαμον καταΧαμβάνουσι της 
Μυσίας. 

Ενταύθα δή ξενούται Έενοφών παρ ΈΧΧάδι τ$ 
Το^ύΧου του Έρετριέως γυναικι και Τορηίωνος και 
Το^ύΧου μητρί. 9. αυτή δ' αύτω φράζει οτι Άσι- 



5. φρννιον, Ε. Ι). 8β6 ΗθΓοάοΙυδ, VII. 43. — πατρωω, ά. 
Ι), ε. Β. Ρ. 

6. βίων, 3,.ΐ>.ά. β. Ρ. — άμα (νσικλίίδης, β. άμενσικλείδης, 
\). άμίνσικλίίδης, α. δββ Ρ.'δ ηοΐβ. — (τον) ΐππον, Κ. 

7. τρωάδος, Ά. β. ο. ά. 6. η. ο. Δ. Β. Ρ. Κ. Ύρωάδος, Ό. 
Τροίας, οίΗθΓ Μ88. — άσίας, α. Ι), ά. β. η. (\. Δ. Ανδίας, IX 
Β. Ρ. Κ., &ηά Β/δ ηοΐβ. 

8. άδραμνττ. ο., ά. — κςρτωνοϋ όδςνσαντες ίίν Κα. Β,. Ι), ο. ά. 
κίρτων όδ. βίΓ Κα. β. κερτωνίου παρ 1 άταρ. €ΐς Κα. Η ί. 1ζ. 1. Α. 
θ. όδεν. οπι. ϋ., αηά Β. \ν!ιο αίδο Ηαδ κερτονίον, ννίΐΗ Ρ. αηά 
Κ. — μνσιαί, α. Ι), ά. β. ς. Ανδίας, ΐΗβ οΙΙιθγ Μ88. 



320 



ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 10—14. 



δάτης εστίν εν τω πεδίω άνηρ Πέρσης" τούτον εφη 
αυτόν, ει ελθοι της νυκτός συν τριακόσιοι άνδράσι, 
λαβείν αν καϊ αυτόν και γυναίκα και παΐδας και τα, 
χρήματα" είναι δε πολλά, ταύτα δε καθηγησο μένους 
έπεμψε τον Τ€ αυτής άνεψιόν και Δαφναηόραν, ον 
περί πλείστου εποιεΐτο. 10. έχων ονν 6 Έενοφών 
τούτους παρ έαυτω εθύετο. και Βασίας 6 Ηλείος 
μάντις παρών ειπεν ότι κάΧλιστα εϊη τα ιερά αύτω 
και 6 άνηρ άλώσιμος εϊη. 11. δειπνήσας ούν επο- 
ρεύετο τους τε λοχαγούς τους μάλιστα φίλους λα- 
βών και πιστούς γεγενημένους δια παντός, όπως ευ 
ποιήσαι αυτούς. συνεξέρχονται δε αύτω και άλλοι 
βιασάμενοι εις εξακόσιους" οι δελοχαγοϊ άπήλαυνον, 
ίνα μη μεταδοΐεν το μέρος, ως έτοιμων δη χρημάτων. 
12. Έπει δε άφίκοντο περί μέσας νύκτας, τά μεν 
πέριξ οντά άνδράποδα της τύρσιος καϊ -χρήματα τά 
πλείστα άπέδρα αυτούς παραμελοΰντας ως τον Άσι- 
δάτην αυτόν λάβοιεν και τά εκείνου. 13. πυργομα- 
χούντες δε επει ούκ εδύναντο λαβείν την τύρσιν, 
υψηλή γάρ ην και μεγάλη και προμαχεώνας καϊ 
άνδρας πολλούς και μάχιμους έχουσα, διορύττειν 
επεχείρησαν τον πύρηον. ο δε τοίχος ην ε'ττ' οκτώ 
πλίνθων γήινων το εύρος. 14. άμα δε τη ημέρα διω- 
ρώρυκτο" και ως το πρώτον διεφάνη, επάταξεν ενδοθεν 



10. €«7, Ά. β. €ΐ6ΐ/, Ρ. Κ. — οιό άνηρ, Β. Κ. — [αι>] άλώσ. 
ς'ίη, Ρ., &ηά Κ. \νίΐ1ιουΙ []. αν, οϊώ. ά. β. §. ί. 1ι. 1., επ(1 ϊι 18 
6Γ&86<1 ίη Γ. 

13. προμαχώνας, 3,. Ι), ί. §. 1ΐ. ί. &. 1. προμαχώνας, ΐΐιβ 
οίΗβΓ Μ83. 

14 ί-'νδον, 8υί(1εΐ8. 8εβ οβελός. 



VIII. 15—18.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 321 

βουπόρω τις όβελίσκω διαμπερή τό^ μηρόν του εγγυ- 
τάτατ το δέ λοιπόν εκτοξεύοντες εποίουν μηδέ πα- 
ριέναι ετι ασφαλές είναι. 15. κεκραγότων δε αυτών 
καϊ ττυρσευόντων εκβοηθουσιν Ίταμβέλεσις μεν 
έχων την εαυτού δύναμιν, εκ Κομανίας 8ε όπλΐται 
Άσ σύριοι καϊ 'Τρκάνιοι ιππείς και ούτοι βασιλέως 
μισθοφόροι ώς όγδοήκοντα, και άλλοι πελτασταϊ είς 
οκτακόσιους, άλλοι δ' εκ Παρθενίου, άλλοι δ' εξ 
Απολλωνίας καϊ εκ των πλησίον χωρίων και ιππείς. 
16. Ενταύθα δη ώρα ην σκοπεΐν πώς εσται ή 
άφοδος' καϊ λαβόντες όσοι ήσαν βόες και πρόβατα 
ηλαυνον και άνδράποδα εντός πλαισίου ποιησάμενοι, 
ου τοις χρήμασιν ούτω προσέχοντες τον νουν, άλλα 
μη φιτ/η εϊη ή άφοδος, ει καταλιπόντες τα χρήματα 
άπίοιεν, και οι τε πολέμιοι θρασύτεροι εΐεν και οι 
στρατιώται άθυμότεροΐ' νυν δε άπήεσαν ως περί των 
χρημάτων μαχούμενοι. 17. επεϊ δε εώρα Γογγύλος 
ολίγους μεν τους "Ελληνας, πολλούς δε τους επικει- 
μένους, εξέρχεται καϊ αυτός βία της μητρός έχων την 
εαυτού δύναμιν, βουλόμενος συμμετασχεΐν του εργου' 
συνεβοήθει δε και Προκλής εξ Άλισάρνης καϊ Τευ- 
θρανίας ό από Δαμαράτου. 18. οι δε περί αενο- 
φώντα επει πάνυ ηδη επιεζοντο υπό τών τοξευμάτων 
καϊ σφενδονών, πορευόμενοι κύκλω, όπως τα όπλα 



15. Ίταμςλλίσης, 3.. Ίταμέλισις, Ο. Ίτα/χ^λισι, ά. Ίτά- 
β€λις, Γ. §. ΊταμβίΚιος, Δ. ΊταβίΚως, Ό. Β. Ρ. Κ. : Β. δυ££€8ΐ8 
Ίταββλβσιρ. ΕίΐΗβΓ ίΐιαΐ, ογ Ίταμβίλ^σις, ίδ ΐΐιβ ίπιβ ΠΕΠίβ. 
8β6 Ι. 4, 10. — Άσσυρ. \_φρονροί~], Ρ. 

16. καϊ άνδρ. Ά. β β. Ρ. και τα άνδ. Ό. Β. Κ. 

17. μΐτασχύν, 3.. 6. Ό. — άλισάριηί: ». Ι), ά., \νίΐΗοαΙ ίΗο 
88ρΪΓ£Ιΐ6. Άλίσάρν. Ό. Β. Ρ. Κ. 



322 ΧΕΝΟΡΗΟΝ. [VIII. 19— 24. 

εχοιεν προ των τοξευμάτων, μόλις διαβαίνουσι τον 
Κάϊκον ποταμόν, τετρωμένοι εγγύς οι ήμίσεις. 
19. ενταύθα και ΙΑγασίας ^τυμφάλιος λοχαγός Τ6- 
τρώσκεται, τον πάντα χρόνον μαχόμενος προς τους 
πολεμίους, καϊ διασώζονται άνδράποδα ώς διακόσια 
έχοντες και πρόβατα όσον θύματα. 

20. Τη δε ύοτεραία θυσάμενος ο Έενοφων εξάγει 
νύκτωρ παν το στράτευμα, όπως οτι μακροτάτην 
ελθοι της Λυδίας εις το μη δια το εγγύς είναι φο- 
βεΐσθαι, άλλ' άφυλακτεΐν. 21. ό δέ Άσιδάτης άκου- 
σας οτι πάλιν €7γ' αυτόν τεθυμενος εϊη Έενοφων καϊ 
παντϊ τω στρατεύματι ηζοι, εξαυλίζεται εις κώμας 
υπό το Παρθένιον πόλισμα έχουσας. 22. ενταύθα 
οι περί Έενοφώντα συντυγχάνουσιν αύτω και λαμ- 
βάνουσιν αυτόν και γυναίκας καϊ παΐδας και τους 
ίππους και πάντα τα οντα' καϊ ούτω τα πρότερα 
ιερά απέβη. 23. έπειτα πάλιν άφικνούνται εις 
Πέργαμον. ενταύθα τον θεόν ουκ ήτιάσατο ό Έενο- 
φων συνεπραττον γαρ και οι Αάκωνες καϊ οι λοχα- 
γοί και οι άλλοι στρατηγοί και οι στρατιώται ώστ' 
εξαίρετα λαμβάνειν καϊ ίππους και ζεύγη καϊ τάλλα' 
ώστε ίκανόν είναι καϊ άλλον ηδη ευ ποιεΐν. 

24. \Εν τούτω θίβρων παραγενό μένος παρέλαβε 



18. κάϊκον : κάρκασον, 3.. (1. β. Γ. §. Η. ί. 1ί. 1. η. θ. 

19. ό λοχ. Β. Ρ. Κ. 

20. €ί? τό, ά. ο. ά. β.; Κ. οοπφατββ ΜβπιοΓαβ. III. 6, 2. 

22. γυναίκας, 3,. Ι), ά. γυναίκα, Ο. Β. Ρ. 

23. ουκ, οπι. α. ά. β. ί. §. Η. ί. ^. 1. Α. Β. — ητιάσ. : ησπάο~ατο, 
α. Ι), ά. ς. Β. 

24. ερ τούτω, &.. 6. Ο. £κ τούτου, Ό. 



VIII. 25— 26.] ΑΝΑΒΑδΙδ. VII. 323 

τό στράτευμα και συμμίξας τω άλλω 'ΕλλΊ]νικω 
έπολέμει προς Τισσαφέρνης κα\ Φαρνάβαζον. 

25. ["Αρχοντες δε οΐδε της βασιλέως χώρας οσην 
έπήλθομεν. Λυδίας Άρτίμας, Φρυγίας Άρτακάμας, 
Λυκαονίας καϊ Καππαδοκίας Μιθριδάτης, Κιλικίας 
Συέννεσις, Φοινίκης καϊ Αραβίας Δέρνης, ουρίας και 
Άσσυρίας Βέλεσυς, ΒαβυΧώνος 'Ρωπάρας, Μηδίας 
Άρβάκας, Φασιανών και Έσπεριτών Τηρίβαζος' 
Καρδοΰχοι δε καϊ Χάλυβες καϊ ΧαΧδαΐοι καϊ Μά- 
κρωνες και Κόλχοι καϊ Μοσσύνοικοι \_καϊ Κοΐται] 
και Τιβαρηνοϊ αύτόνομοΐ' Παφλαγονίας Κορύλας, 
Βιθυνών Φαρνάβαζος, τών εν Ευρώπη Θρακών %εύ- 
θης. 26. αριθμός δε συμπάσης της όδοΰ της ανα- 
βάσεως καϊ καταβάσεως σταθμοί διακόσιοι δεκα- 
πέντε, παρασάγγαι χίλιοι εκατόν πεντήκοντα πέντε, 
στάδια τρισμύρια τετρακισχίλια εξακόσια πεντή- 
κοντα, χρόνου πλήθος της αναβάσεως και κατα- 
βάσεως ενιαυτός και τρεις μήνες."] 

25. Βίλίσυί ογ Βέλίσις. 8β6 Ι. 4, 10. — μηδίας, α. ίΐΐβ Γ68ί 
μη&ίας, &ηά ϊΐίδο Β. Ρ. Κ. 8ββ Ι. 7, 15. — κοΐται: Ώ. 8υ§§θ8ΐ8 
ταόχοι. 866 IV. 7, 1. V. 5. 17. 

26. αριθμοί δ? : δβ, οπι. Ρ. — τρισμνρια : μύρια, α. Ι), ο. ύ. ε. 



ΙΝϋΕΧ. 



Α. 

Αβροζελμης, ΆΏ ίηΐ6ΓρΓ6ΐ€Γ δβηί βγ Σεύθης ίο Ξενοφών, \\ί. 
6.43. 

Άβροκόμας, 3.Π 6Π6Πΐγ θί* Κΰρος, ΟΠ ίΗο Ευφράτης, Ι. 3. 20. 18 
άβδΘΓίεά β^ ίουι• ΗυηάΓβά Ιιεαν^-αΓΓηεά "Ελλτ/^ί, Ι. 4. 3. 
1β»νβ8 Ιΐιε Σνρίαι Πυλαι ιιηάείθηάβιΐ, Ι. 4. 5 ουπίδ δοπιβ 
βοίΐίδ Ιο ρΓθνβηϋ Κνρος ίϊοπΐ 0Γθδδΐη§ ΐΐιβ Ευφράτης, Ι. 
4. 18. ΕΓΓΪνθδ οη ίΐιβ βεΐά οί ηαΐίΐθ ίοο Ιαίε, Ι. 7. 12. 
"Αβνδος, Ι. 1. 9. 

Άγασίας, 3. δίγπιρΗ&Ιίαη οί' Αρκαδία, IV. 1. 27. άθίβοίδ 
Άπολλωνιδ^Γ, III. 1. 31. Ιιΐδ βι-ανει•^, IV. 7. 11. ίδ οηβ 
οί ΐΐιβ ίίΓδΙ Ιο δίοπτι ίΐΐθ ίοΓΐ οί ίίΐθ Αρίλαι, V. 2. 15. 
πάίοαίβδ ΐΗ6 απι6ίΐϊοη οί ΐΗβ Αακεδαιμόνιοι, VI. 1. 30. 
ΐδ δβηί αδ άτϊ &αιθ£ΐδδαα!οι• ίο Ηράκλεια, VI. 2. 7. \νΐδΗθδ 
ίΗο ο,ΓΠΐγ ηοι Ιο ββ άίνίάεά, VI. 4. 10. τβδουββ οηβ οί 
Ιιΐδ δοΙάίθΓδ ίτοπι Αέξιππος, VI. 6. 7. ρΓβδβηίβ Ηίπίδθΐί 
Ιο Κλεανδρος Γογ ,μιά^πίθηΐ, VI. 6. 17. ίδ ^νουηάβά ννΐιΐΐβ 
β§Ηίϊη§ ϋ^&ΐηδί Άσιδάτης, VII. 8. 19. 

Αγησίλαος, ΓβΙαΓΠδ ίτοπι "Ασία, V. 3. 6. 

Άγιας, αη ΑΓοαάΪΕη §ρηβΓ&1 απιοη§ ίββ "Ελληνες, ΐδ ίίΐΐνβη 6^ 
Τισσαφέρνης, II. 5. 31. αηά ρυί Ιο άβαίΗ, II. (>. 1. Ηίβ 
οΙίΕΓ&ΰΙβΓ, II. 6. 30. 

Αθήναι, ΐην&άεά ϋ^ ίΐΐθ ΤΙερσαι, III. 2. 11. 

Αθηναίοι, δΕϋπΗοβ αηηυ&ΙΙν Ιο "Αρτεμις, III. 2. 12. ροδδ688 
ά Ιτ6Λ8\ιτγ άΙ Δελφοί, V. 3. 5. ίΐΓβ ΓβρΓοαοΙιοά \νίίΐΊ άίδ- 
)ιοηεδΙγ ογΧειρίσοφος, IV. 6. 16 ΐΗβΐΓ ροννβΓ ΐδ οΓυδΙιβά 
ογ ΐβθ Αακεδαιμόνιοι, VII. 1. 27. ίΗβΪΓ §οοο! ίίΐΐίΐΐ 18 
ρπιίδθά βγ Σεΰθης, \ν!ιο ο&11δ ΐΗβπι Ηΐδ Ιαηδίηοη, VII. 2. 
31. 

Αιγύπτιοι, 3ΓΘ βηβΐϊΐίβδ ίο ίΗβ ΤΙερσαι, II. 5. 13. δΟΠίβ οί 
ΐΗβηι δβΓνο πι ίΗβ ΡεΓδί&η απιψ, Ι. 8. 9. 

ΆΊήτης, §Γ2ΐηάί&ΙηβΓ οίίΗε Ιαηε; οί ίΐιβ Φασιανοί, V. 6. 37. 



326 ΙΝϋΕΧ. 

Αϊνείας, α 8ΐγιηρηΗΐί3η ο&ρίαίη, ίδ Ιάΐΐβά ίη Ι3,1άη§ ε ΓογΙ οί 

ίηβ Ταόχοι, IV. 7. 13. 
Αιι/ίάι/βί, Ιβά βγ Μένων, Ι. 2. 6. Ιηεν άαηοβ Άί &η εηΐβΓί&ίη- 

πιεηΐ, VI. Ι. 7—9. 
Αίολίί, V. 6. 24. 
Αίσχίνης, αη Αο&πι&ηίαη οαρίαίη οί Ιί^ηΙ-απτιβό! 'Αρκάδες, 

IV. 3. 22. IV. 8. 18. 
'Ακαρνάν, IV. 8. 18. 
'Αλισάρνη, VII. 8 17. 
"Αλι;*, ΚίνθΓ, V. 6• 9. VI. 2. 1. 
Αμαζόνων σάγαρις, IV. 4. 16. 
"Άμβρακιώτης, Ι. 7. 18. 
'Αμφικράτης, αη Αίηεηίαη ο&ρίαίη, βοη οΓ 'Αμφιδήμος, IV. 2. 

13. ίδίαΐΐεά ογ ίηε Καρδοί/χοι, IV. 2. 17. 
' Αμφιπολίτης, Ι. 10. 7. 
'Αναξίβως, ο. δραΓίαη ηαναί οοπιιιι&ηάΘΓ ; Γβίιΐδθδ δηίρβ Ιο ΐΐιε 

"Ελληνες, οαΐ ρΓοηιίδβδ ίηεηι βπιρίογηιβηΐ, V. 1.4. VI. 

I. 16. VII. 1. 3. θπη§δ Ιηθπι ονβΓ Ιο Βνζάντιον, VII. 1. 
7• βχοΐυάβδ ϊΗθπι βγ ΐΓθ&οηεΓγ ίΓοηι ίηβ οΐίγ, VII. 1. 

II. ίδ οοπφθίΐθά Ιο ί\γ Ιο Ιηβ οίΐ&άβΐ, VII. 1. 20. Ιθ&νβδ 
Βνζάντιον, VII. 2. 5. δεηάδ Ξενοφών ίο Ιηβ Άττηγ, VII. 
2.8. 

"Αί/ται/δροί, VII. 8. 7. 

Ανήλεων, α Τηυπ&η ; ρΓοροδβδ ίΐΐ&ί Ιηβ "Ελλ^ί δΐιουΐά δαΐΐ 

ηοηιε ίτοπι Τραπεζονς, V. 1.2. 
Απόλλων, Ηαγδ Μαρσυα?, Ι. 2. 8. Ξενοφών δαοηβοβδ ίο ηίπι, 

VII. 8. 3. 
Απολλωνία, VII. 8. 15. 
'Απολλωνίδης, Ά ΙιγάΪΆΏ, §ίνοδ οον7αΓ(11γ αάνίοβ, III. 1. 26. 

ίδ εχρθίΐθά Γγοπι Ιηβ Άττηγ οί Ιηε "Έλληνες, III. 1. 32. 
' Αράβια, ΐΓανβΓδθά ογ Κύρος, 1.5. 1. §ονβπΐ6ά ογ Δέρνης, VII. 

8. 25. 
'Αράξης, α πνβΓ οι Συρία, ΟΓΟδδβά ογ Κνρος, Ι. 4. 19. 
'Αρβάκας, ογ ί ^ονβΓΠΟΓ οί Μηδία, VII. 8. 25. αηο! ίη Ιηβ οαΐ- 
'Αρβάκης ) Ιΐε α§αίηδί Κνρος, οπθ οί Ιηε 1αη§'δ §εηεΓα1δ, Ι. 

7. 12. 
Αργώ, VI. 2. 1. 
'Αρηξίων, αη ΑΐΌ&άίαη ογ ΡβΓΓηαδίαη δοοΙηβ&γεΓ, VI. 4. 13. 

VI. 5. 2. VI. 5.8. 
ΆριαίοΓ, οοΐϊίΓηαηάβΓυηάβΓ Κνρος, Ι. 8. 5. Ηίβδ οη Ιηε άε&Ιηοί 

Κΰροί, Ι. 9. 31. Γβίαδβδ Ιηε 1«η§άοιη, Π. 2. 1. πια^βδ αη 

α§ΓεεπιεηΙ \νίίη ί\ιε"Ελληνες, II. 2. 10. ίδ ρΕπΙοηβά ογ 



ΐΝϋΕΧ. 327 

ΐΗβ &η£, »ηά ίη εοηδεςιιεηεε άεδεΓίδ Ιηε "Ελλ^ί, II. 
4. 2. βείπι^δ Ιηειη, III. 2. 2 — 5. 
'Αρίσταρχος, δυεεεεάδ Κλέανδρος »ί Βνζάντιον, VII. 2. 5. 

8θ1ΐ8 ΙΏΟΓβ ί\\ΆΏ ίοΐΙΓ ΙίΠΙκίΓβά οί ΐΗβ "Ελλ^Ι/βΓ, VII. 2. 6. 

αηά ρΓενεηίδ Ιηε ΓβδΙ ίτοηι εΓθδδίη§ Ιο Ασία, VII. 2. 12. 

ΙΠ68 ίο §εΙ Ξενοφών ίηΐο ηίδ ροννβΓ, VII. 2. 14. VII. 

3.2. 
'Αριστέας, α άίδΐίη^υίδηεά Οηί&η, εαρίαίη οί 1ί§ηΙ-απηεά 

ίΓοορδ, IV. 1. 28. IV. 6. 20. 
Αρίστιππος, & Τηεδδαΐί&η, οβίαίηδ Γγογπ Κύρος ίΓΟορδ &ηά 

Γηοηβν Ιο ΓεδίδΙ αη ορροδίίε ί&είίοη, Ι. 1. 10. πιαίίεβ 

Μένων ηΐ8 Ιίεαίεηαηΐ, II. 6. 28. 
Αρίστων, αη Αΐηεηίαη, δεηί οπ αη επιο^δδ^ ίο Σινώπη, V. 

6. 14. 
'Αριστώννμος, α ΜείΗ^άπειη οί Αρκαδία, ε&ρίαίη οί ηε&ν^- 

απηβά ίΓοορδ, IV. 1. 27. IV. 6. 20. IV. 7. 11. 
'Αρκάδες, ίοΓπι ά 1εγ§6 ρ&Γί οί Ιηε ΒΓΐην, VI. 2. 10. ίηεγ αηά 

Ιηε ' Αχαιοί δεραΓαΙε ίηεπίδείνεδ ίτοπι Ιΐιβ απηγ, VI. 2. 

12. αΓβ άβίβαίθά ογ ΐΐιβ θράκες, VII. 3. 1 — 9. ίηεγ 

ά&ηεε ίη απΏουι*, VI. 1. 11. οηε οί Ιηεπι αοευβεβ 

Ξενοφών, VII. 6. 8. 
Αρμενία, IV. 3. 1.3. Γαν&§€(1 β}τ ίηε Καρδοΰχοι, IV. 4. 1. 

οοηίαΐηδ Ιηε βοπΓεε οί Ιηε Ύίγρης, IV. 4. 1. ^ονεΓηεά βγ 

Ό ράντας, III. 5. 17. IV. 3. 4. Ιηε ^νεδίεπι ραιΐ 6γ 

Ύηρίβαζος, IV. 4. 4. 
Άρμηνη, α ρΐ&εε ηε&Γ Σινώπη, οή° τνηίεη Ιηε "ΕλΧτ^ί αηεηοΓ, 

VI. 1. 15—17. 
"Αρπασος, 3. πνεΓ οεΐννεεη Ιηε Σκυθ'ινοι αηά Χάλυβες, IV. 7. 

18. 
Άρταγερσης, εοπιιη&ηάεΓ οίίηε 1ίίη§'δ εαν&ΐΓ^, Ι. 7. 11. Ιάΐΐείΐ 

1>^ Κύρος, Ι. 8. 24. 
Άρτακάμας, 8αΐΓ3ρ οί Φρυγία, VII. 8. 25. 
"Αρταξέρξης, Ιηε 8οη οί Ααρεϊος &ηά ΠαρυσατίΓ, Ι. 1. 1. δΐιε 

εεεάδ ηίδ ίαίηει•, αιτεδίβ Κΰρος, οιιί ίδ ρεΓβυαάεά ογ ηίδ 

ηιοΙηεΓ Ιο τείεαβε ηίιη, Ι. 1.3. ρΓερ&Γεδ νν&Γ δ^&ίηδίηίπι, 

Ι. 2. 5. ηίδ απην, Ι. 7. 11. ηε ίβ \νουηάεο! 5^ Κΰρος, Ι. 

8. 26. ρΙαηάεΓδ ιηε εαηιρ οί Κΰρος, Ι. 10. 1. τείΓε&Ιδ 

βείοΓε Ιηε "Ελλ?;ι/ί5, Γ. 10. 11. άεπι&ηάδ Ιηε απηδ οίίΐιε 

"Ελληνες, II. 1. 8. πιαίίεβ & ΐΓε&Ιγ νρίΐη ίηεπι, II. 3. 25. 

ρυίδ ϋηείΓ εοηιπι&ηάεΓδ Ιο άεαίη, II. 6. 1. 
'Αρτάοζος, α ίπεηά οίΚυροϊ, II. 4- 16. II. 5. 35. 
'Αρταπάτης, 3. ίίΐίΐηίχιΐ δετ-ν&ηΐ οίΚΰροί, Ι. 6. 11. άίεβ οη Ιηε 

1>οα> οίΚΟρος, Ι. 8. 28. 



328 ΙΝΒΕΧ. 

"Αρτεμις, ΐηε αηηααΐ βαοπήοε ηΐ3.ά6 Ιο ηβΓ β^ ίΗε Αθηναίοι, 

III. 2. 12. ΗβΓ ΐθπιρίθ Άί'Εφεσος, V. 3. 8. ΐθπιρίβ ουϋΐ 
βγ Ξενοφών, V. 3.8. 12. ρ&τί οί ΐηβ βροίΐ άβίϋοαίεά Ιο 
ηβΓ 1>γ ίηβ'Ελλιρβί, V. 3. 4. 

Άρτίμας, δαίΓαρ οί Λυδία, VII. 8. 25. 

' Αρτοΰχας, IV. 3. 4. 

Άρύστας, VII. 3. 23— 25. 

Άρχαγόρας, αη ΑΓ§ΐνβ βχίΐβ, α οαρίαΐη απιοη§ Ιηβ "Ελληνα, 

IV. 2. 13. 17. 

'Ασ/α, V. 3. 6. VII. 1. 27. VII. 8. 7. 

Άσιδάτης, α λνε&ΐίΐψ ΡβΓδίαη ηεατ ΐΐέργαμος, VII. 8. 9. 1)6- 

8ΐθ§βά \>γ Ξενοφών, VII. 8. 11 — 19. αίΐ6Γ\ν3τάδ Ιαΐίβη 

\νίΐη Ιιίδ ίαπιίΐγ αηά ρΓορεηγ, VII. 8. 20. 
ΆσιναΙος, V. 6. 36. VI. 4. 11. 
Άσπενδιοι, Ι. 2. 12. 

Άσσυρία, §ον6Πΐ6(1 0^ Βέ'λβσυί, VII. 8. 25. 
Άσσύριοι, βηιρίο^θά α§ ΐΏβΓΟβη&Γ^ οαναίι-γ βγ Ιηβ 1άη§, VII 

8. 15. 
Άτάρνευς, VII. 8. 8. 
' Ατραμύττιον, VII. 8. 7. 

Αχαιοί, ίοπη α 1ατ§β ροτί οί Ιηβ ΟΓββΙί. απη^, VI. 2. 10. 
Αχερουσίας Χερρόνησος, ΐΐΐθ ροίηΐ: \ν!ΐθΓ6 Ηρακλής άβδΟβηάβά 

ίοΓ Κέρβερος, VI. 2. 2. 

Β. 

Βα/3ι>λώι>, Ι. 4. 11. 1. 5. 6. ίΐδ άίδίαηοβ ίΓοιη Ιηβ ήεΐά οί ϋαΐΐΐβ, 

11.2.6. ίΐΌΐη Κοτύωρα, ν.5.4. ^ονβΓηβά 5^ 'Ρωπάρας, 

VII. 8. 25. 
Βαβυλωνία, ίΓανθΓδβά βγ Κΰροί, Ι. 7. 1. ογ Ιηο Έλλι/ι/βΓ, II. 

2.13. 
Βασίας, αη Εΐβαη 8θθΙη8α}'6Γ, VII. 8.11. 
Βασίας, αη ΑΓοαόΙίαη, Ιν,ϊΐΐθά β^ Ιηβ Καρδοΰχοι, IV. 1.18. 
Β^λίσυϊ, §ονβΓΠθΓ οί Συρία, Ι. 4. 10. αηάαίδο οί Άσσυρία, VII. 

8.25. 
Βιθυνοί, VI. 2. 17. VI. 4. 2. υηάθΓ Ιηβ §ονθΠΐιη6ηί; οί Φαρνά- 

βαζος,Υ11.8.25. 
Βισάνθη, α οίί,γ ρΐ'οπιϊδθίΐ Ιο Ξενοφών ογ Σεύθης, VII. 2. 38. 

νΐΐ.5. 8. 
Βιτω^, οπη§δ πιοηβ^ Ιο Ιηβ αι-ηιγ, εηΙβΓίαίηδ Ξενοφών, αηά 

Γβάεειιΐδ α ηοΐ'δβ \νηίοΗ ηβ ηαά οββη οΜί^βά Ιο δβΐΐ, 

VII. 8. 6. 
Βοιωτοί, V. 3. 6. 



ινόεχ. 329 

Βοΐσκος, & ΤηεδδαΙίΕη ρυ^ίΐίδϋ, ρΙυηϋεΓδ δοηιε ρεορίε οί 

Κοτύωρα, V. 8. 23. 
Βυζάιη-ιον, ΐΐΐε Οτεείίδ ΟΤε ΟΓΟυ^Μ ονβΓ Ιο ίΐ Ι)^ Άναξίβιος, 

VII. 1.7. Ιηε §αίεδ &γθ δηυί 3§αίηδΙ Ιηεπι, VII. 1. 16. 
Ιηε^ εηΙθΓ βγ ίοΓεε, VII. 1. 17. δαίά Ιο ηανε ίοπηειΊγ 
6ε1οη§εά Ιο Ιηε Αθηναίοι, VII. 1.27. 

Γ. 

Γάι/οί, VII. ό.8. 

Γαυλιττ;?, α δαιηίαη εχϋε, ίαίΐηίυΐ Ιο Κυροί, Ι. 7. 5. 

ΓλοΟί, Ιηε δοη οί Ύαμώς, II. 1.3. ρι-οηιίδεδ ΓεννΒτάδ ίτοπι 
Κΰρος ίο Ιηε "Ελλτ;ι/ίί, 1.4.16 Ι. 5 7. αηηοαηεεδ Ιηε 
άεαίη οί Κίροί, II. 1.3. ίδ δεεη ογ ιηε "Ελλ^βί, Π. 4. 24. 

Γνήσιππος, &η Αΐηεηί&η, VII. 3. 28. 

Γογγνλος, άτι ΕΓεΙη&η, Ιηε ηυδϋαηά οί Έλλάϊ, VII. 8. 8. 

Γογγνλος, δοη οί Γογγύλος Ιηε ΕΓεΙπαη, αίίΐδ Ξενοφών 3§&ίηβΙ 
Άσιδάττ^, VII. 8.17. 

Γοργίας ό Αεόντινος, Ιηε Ιε3.εηεΐ" οί* Πρόξενος, II. 6. 16. 

Τοργίων, δοη οί Γογγυλο$• 3.11(1 Έλλάί, VII. 8. 8. 

Γύμνιας, ε 1<ΐΓ§ε είΐγ οί Ιηε Σκνθίνοι, IV. 7. 19. 

Γωβρύας, οηε οίΐηε 1ίίη§'δ ^εηεπιΐδ, 1.7. 12. 

ΔαράρατοΓ, α Εαεοηί&η, ίαΙηεΓ οί Προκλί}*, II. 1.3. VII. 8. 17. 
Αάνα, α είΐ^ ρίΐδδεά ογ Κνρος ίη Ηίβ πίδΓεη, Ι. 2. 20. 
Ααρδανεύς, III. 1. 47. V. 6. 19 — 21. VI. 1.32. VII. 3. 18. 

VII. 5.4. 
Αάρδης, β. ηνεΓ, άΙ Ιηε δουΓοε οί \νηίεη \ναδ ΐΗε ραΐαεε οί 

Βέλεσνς, Ι. 4. 10. 
Δαρείος, Ιηε ίαΙηεΓ οί Αρταξέρξης »ηά Κΰρος, Ι. 1. 1. δεηΐΐδ ίθΓ 

Κίϊροϊ, Ι. 1.2. άίε§, 1.1.3. 
Ααφναγόρας, α ίήεηά οί Έλλάί, VII. 8. 10. 
Αελτα της Θράκης, VII. 1. 33. VII. 5. 1. 
Αελφοί, Ιηε οΓ&εΙε ΙηεΓε εοηδΐα1ΐε(1 1)^ Ξενοφών, III. 1. 6. Ιηε 

οίΓεπη§ ιηαάε ΙηεΓε βγ ηίπι ίΓΟπι Ιηε δροίΐδ, V. 3. 5. 
Αέξιππος, 3, Ιιαεοηίαη, αρροίηίεά Ιο εοΐΐεεί δΐιίρδ ίθΓ Ιηε "Ελ- 

Χήνες ; δ»ΐ1δ ίΓΟίτι Ύραπεζοΰς, V. 1. 15. ίΐεευδεδ Ξενοφών 

Ιο ' Αναξίβιος, VI. 1. 32. δρε&ΐίδ ΠΙ οί ΐΐιβ "Ελληνες Ιο 

Κλεαι/δρο$•, VI. 6.9. ίδ ΓερίΌ&οηεοΙ β^ Άγασίας, VI. 6. 22. 

ίδ ΙίίΠεά ίη Θράκη ογ Νικαι>δροί, V. 1. 15. 
Δβρκυλλιδαί, V. 6. 24. 



330 ΙΝΌΕΧ. 

Αερνης, §ονει*ηοΓ οι Φοινίκη αηά "Αραβία, VII. δ. 25. 
Δημοκράτης Ύεμενίτης, 18 86Γ>£ Ιο Ιοοίί ΟΙΐί, IV. 4. 15. Γ6ίυΓΠ5 

ννίίίι 3 ρπδοηεΓ, IV. 4. 16. 
Αόλοπες, Ιεά Ογ Μένων, Ι. 2. 6. 
Αρακόντιος, 3 8ρ3Γί3Π εχίΐε, εοηάυείδ Λε §3Πΐεδ 31 Ύραπεζοΰς, 

IV. 8. 25. 

Αρίλαι, ίΐιε πιοδί \ν3ΐ•1ί1ΐ6 η3ΐίοη οί Τΐόντος, εηεπιίεδ Ιο ίΗβ 
ρεορίε οΐΤραπεζους, V. 2. 2. ΐΗεϊι- εΐιίεί ρΐ3εε ίδ 3ίΐ3θ1ίεά 
βγ ίΐιβ "Ελληνες, αηά Ιαΐίθη \νίίΙι (ϋίΒουΙΐ^, V. 2. 3 — 37. 

Ε. 

Έκατώνυμος, ίΐιε 3Πΐ03δ33(1θΓ ίΐΌΠΐ Σινώπη ίο Ιΐιε "Ελλ^ζ/βί, V. 
5.7. ΐΙΐΓθΒίβηδ \?3Γ, V. 5. 10 — 12. αάνίδβδ ιΗεπι Ιο §ο 
ο^ δβα ταίΙΐθΓ Ιΐΐ3η βγ ΐ3ηά, V. 6. 3, 10. 

Έκβάτανα, II. 4. 25. 

Έλλάί, Ιΐιε Μαίε οί Γογγύλος, 3ηά πιοΐΙΐβΓ οί Τογγνλος 3ηά 
Τοργίων, βηΙθΓίαΐηδ Ξενοφών Άί Ώέργαμος, VII. 8.8. 

"Ελλ^ί, ΐΐιοδθ \νίΐΙΐ Κύρος 3Γε οοπιπιαπάβά ογ Κλέαρχος, 
Σωκράτης, 3ηά Σοφαίνετος, 1. 2. 9. ΐΙιβίΓ πατηθεί", Ι. 2. 10. 
οΙιαΓ&οίβΓ, VI. 4. 8. Ιηεγ Γείυδε Ιο ηΐ3Γοη α§αίηδΐ Ιίΐε 
1άη§, Ι. 3. 1. 1.4. 12. άείε3ί Ιηε 03ϊΊ)3Π3η8, Ι. 8. 21. τβ- 
Ιυτη Ιο Ιηείι• ε3Πΐρ, Ι. 10, 17. ,ίοίη Άριαϊος, II. 2.8. ουί 
εηο3ΐηρ δθραΓαίβΙ^, II. 4. 1. Ιοδβ ΙηείΓ §εηεΓ3ΐδ ο^ Ιηε 
Ιι•ε3θήει•γ οί Τισσαφέρνης, Π. 5. 31. εΐεεί ηε\ν εοπι- 
πιαηάΘΓδ, III. 1.47. άείβειί Ιηε Περσαι, III. 4. 15. αηά 
άπνε τ,ηεηι ίτοπι ίΐιε ηεί§ηίδ, III. 4. 25. ρ3δδ \νίΐΙι άιβι- 
ουίίγ ι!ιγοιι§1ι ΐΗε εουηΐΓγ οί Ιηε Καρδοΰχοι, IV. 1.8. 
ΐΓανεΓβε Αρμενία, IV. 4. 1. δαίίεΓ ηιυοη ίτοπι εοΐά &ηά 
ηυη§ει•, IV. 5. 3 — 7. τεαείι Ιηε Φασιανοί, IV. 6. 24. Εΐΐ&εΐί 
Ιηε Ύαόχοι, IV. 7. 2. πτε ορροδεά ο^ Ιηε Χάλυβες, IV. 7. 

15. ραδδ ΐηΐΌΐι§η Ιηε οουηΐι-ν οί ίηε Σκυθίνοι, IV. 7. 18. 
εΐΌδδ ΜοιιηΙ θήχης, IV, 7. 21. πΐ3ΐ•εη ΐηι•ου§η Ιηε εοιιη- 
ΐΓν οί ίΐιβ Μάκρωνες, IV. 8. 1. Γανα§ε Κολχίς, IV. 8. 23. 
ρει-ίοπη §3Πΐεδ αί Ύραπεζοϋς, IV. 8. 25. πιαίίε ρΓεά&ΐΟΓ^ 
εχειίΓδίοηδ ίΓοηι Ύραπεζονς, V. 1. 17. 3ίΐ3θΐ£ Ιηε Αρίλαι, 

V. 2. 1. ίαΐίε ιηε εηίεί οίίν οί Ιηε Μοσσι3ι/οικοι, V. 4. 13 
— 30. πιαίίε & 1ε3§υε \νίΐή Ιηε Ύιβαρηνοί, V. 5. 3. δ&ϊΐ ίΓΟΠΐ 
Κοτίίωρα Ιο Σινώπη, VI. 1. 14. ΐΐιεηοε ίο'Ηράκλεια, VI. 2. 
2. όϋνκΐε ίηΐο ΐηι-εβ οοάϊεδ, VI. 2. 16. υηίίε 3§&ίη, VI. 
4. 1. άείεΕίίηε Βιθυνοί, VI. 5. 31. Γε3εη Χρυσόπολις, VI. 
6.38. ογο88 Ιο Βυζάντιον, VII. 1.7. 3Γε εχοΐυάεά, VII 1. 

16. ίοΓεε ΐηείΓ \νο.γ ίη. VII. 1.17. εηιεΓ ιηε βεΓνίοε οί 



ΙΝϋΕΧ. 331 

Σίΰθης, VII. 3. 7. £188181 ηίπι ίη οοηςυεπη^ ίηε θράκα, 

VII. 3. 34—48. οΜαίη ΙηείΓ ρην \νίΐη άίίΚοαΙι^ VII. 7. 

ό<). 8ΜΪ1 Ιο Λάμψ-ακοί, VII. 8. 1. ραβδ ΐηΐΌΐι§η Τρωάί Ιο 

Πέργαμος, VII 8. 7. πΐίίΓοη ίοΓνν&Γά ΐίΐΐ Ιηεγ πιεεί θίβρων, 

ίΐηά ]οϊη ηίδ απηγ, VII. 8. 24. 
Ελλήσποντος, VII. 2. 5. 
Ει/υάλιοί, 1.8. 18. ν.2.14. 
Έπισθένης, Άΐι Απιρηίροΐίΐίΐη, Ιεαάδ Ιηε ΙίΐΓ^εΐίεΓδ, Ι. 10. 7. 

Ιο νιΊιοδβ οάτο Ξενοφών εοπιπιίΐδ »η Απηεηίαη ^οιιΐη, 

IV. 6. 1. 
Έπισθένης, &η Οίγηΐηίίΐη, βε§δ ίι-οπι Σεύθης ίηε Ιίίε οί α βείΐιι- 

ΐίΓιιΙ 1>ο^, VII. 4. 7 — 11. 
Έπύαξα, Ιηε \νίίε οί Συίννεσις, νΐδίΐδ Κύρος, ατιά δυρρίίεδ Πιπί 

ΛνίΐΗ πιοηε^, Ι. 2. 12. ίδ ρΓεδεηί Εί α Γενίε\ν, 1.2. 14. γθ- 

Ιαπίδ Ιο Κιλικία \νίΐη Μίνων, 1.2. 20. 
Έσπερίται, VII. 8. 25. 
*ΕτεόΐΊκο9, δηυίδ Ιηε §αίβ8 οί Βυ£αι>τιοι/, VII. 1. 12. Ηίεδ ίΓΟΠΐ 

ίηε*Ελλτ/ι/6?,νΐ1.1.20. 
Ευκλείδης, α. Ρΐιΐΐαδϊαη ρΓορηεί, δοη οί Κλεάγορας, VII. 8. 1. 

£ΐνβδ πιοηεγ Ιο ίηε Άττηγ, αηά ίΐδδίδΐδ ίη Γβάεεπιϊη^ ά 

Ηογ8Θ λνηίεΐί η&ά οεεη δοΐά βγ Ξενοφών, VII. 8.6. 
Εύξεινος Πόντος, Γεαεηεά 0^ Ιίίε "Ελλ^βΓ, IV. 8. 22. 
Εύόδευς, 3. ε&ρίαίη λνουηοΐεά ο^ ίηε θυνοί, VII. 4. 18. 
Εύρύλοχος, 3. Ιιΐΐδίαη ο Γ Άρκαόία, ρΐΌίεείδ Ξενοφών \νίίη ηίβ 

δηίεΐά, IV. 2. 21. IV. 7. 11—12. VII. 1. 32. αάνίβεδ Ιο 

άεοιαπά ρο,γ ίι-οπι Σεύθης, VII. 6. 40. 
Εύρύμαχος, 3. ΟαΓάαηί&η, V. 6. 21 . 
Ευρώπη, VII. 1. 27. 
Ευφράτης, Άβροκόμας ίδ δίαίίοηεά ιιροη, Ι. 3. 20. ίδ εΓΟδβεά 

1)^ Κύρος, 1. 4. 16. ίίδ \νκ!ί;η, 1. 4. 11. ΟΓΟδδεά 3§ίΐίη βγ 

Ιηε "Έλλί/ι/ίρ, ηοΐ ίατ ίΓΟπι ίΐβ εουΓεε, IV. 5. 2. 
"Εφεσος, Ά οϊΐγ οί Ιωνία, Π. 2. 6. εοηίαίηδ Ά Ιεπιρίε οί "Αρτεμις, 

ν.3.8. 



Ζ. 

Ζαπάτας, 8, τίνεΓ Γε&εηεά ογ ίηε "Ελληνες, II. 5. 1. ΟΓΟδβεά \)γ 

ίηεπι, III. 3. 6. 
Ζευς, Χίνιος, III. 2. 4. Σωτηρ, III. 2. 9. IV. 8. 25. Βασιλεύς, 

VI. 1. 22. Μειλίχιος, VII. 8. 4. 
Ζηλαρχος, ίηδρεείΟΓ οί ίηε πιπίζει απιοη^ ίηε "Ελλτ; !/«?$•, αί- 

Ιαςίίεά \>γ ίηε δοΙάίεΓδ, V . 7. 24. εβοαρεκ ίη 8, κηίρ, V. 7 . 29. 



332 ΙΝΌΕΧ. 



Η. 



Ήγήσανδρος, αη ΑΓεαάίαη ο&ρΐ&ίη, 1ο868 αΐΐ Ηίβ 8θ1άίεΓ8 6αΙ 

εί§Ηι, VI. 3.5. 
Ήλεΐοί, (Τολ/χ/δί/ί). 
Ηράκλεια, V. 6. 10. α εοΐοη^ Γγοπι Μέγαρα, ΐη ΐΗε εουηΐι^ οί 

ίΗε Μαριανδυι/οι, \ν1ΐβΓ6 ίΐιε "Έλλ^ι/ίί ννθΓβ \νε11 Γεεείνεά, 

VI. 2. 1— 3. 

Ηρακλείδης Μαρωνείτης, αάνίδεδ Ιΐΐε "Έλληνες Ιο πιαΙίΘ ρΓβδβηΙδ 
Ιο Σεύθης, VII. 3. 16 — 29. ίδ δβηί Ιο Πέρινθος ίο άίβροδβ 
οί βοοίγ, VII. 4. 2. ΓεΙυπίδ, VII. 5.2, ε&ΐιιπιηίαΐεδ Ξενο- 
φών ίο Σεύθης, VII. 5. 6. αηά αεειίδεδ Ηίαι Ιο ίΐιε Δάκωνες, 

VII. 6. 4. 
Ήρακλεώται, VI. 2. 3. 
Ήρακλεωτις, VI. 2. 19. 

Ηρακλής, ίΐιε "Ελλ^νβί 8&επβεε Ιο Ηιπί οη Γθ3.ο1ιίη§ Ύραπεζονς, 
IV. 8.25. VI. 5. 24, 25. Ξενοφών δαεπβεεδ Ιο Ηΐαι, VI. 
2. 15. Ιΐιε ρΐαεε \ν!ιεΓε Ιιε άεδεεηάεά ίοΓ Κέρβερος, 
VI. 2. 2. 

Θ. 

Θαρύπας, II. 6. 28. 

θάψακος, 3. οϊίγ ηεαΓ τνΐιίοΐι Κϋρος εΐΌδδεά Ιΐΐε Ευφράτης, 1.4.11. 
θεογενης, 3. ΙίΟοη&η εαρίαίη τνουηάεά β^ ΐΐιβ θυνοί, VII. 4. 18. 
θεόπομπος, αη ΑΐΙιεηίαη, τείυδβδ Ιο δαη-επάει-, II. 1. 10. εαΐΐεά 

ο^ Φαλϊνος ά γονύϊ αηά α ρΗϋοδορΙιεΓ, Π. 1. 13. 
θερμώδων, V. 6.9. VI. 2.1. 
θήβη ς πεδίον, VII. 8.7. 
θήχης, ά ΐΏοαηΙαίη \ν!ιεηεε ΐΗε'Έλλτ/ι/εί ήΓ8ΐ δα ν? ΐΐιε 883., IV. 

7.21. 
θίβρων, δεηάδ Ιο 1)πη§ Ιΐιβ "Ελληνες ίτοπι Θράκη, VII. 6. 1. 

πίΕΐΙίεδ νναΓ Ιο^εΐΗεΓ \νίΐ1ι ΐΗεπι 3§3ΐηδΙ Ίίσσαφίρνης αηά 

Φαρνάβαζος, VII. 8.24. 
θούριος, V. 1.2. 
θράκες, (οί της Ασίας,) 3Γε ΆίίΆΟ&βά ογ Ιΐιε Άρκάδες, \>\ΐί άείεαΐ 

' ύιβτη, VI. 3. 2—9. 
θράκες, (οί υπέρ 'Έλλήσποντον,) 3Γε 1ΐ3Γ38δεά β}* Κλέαρχος, 

Ι. 1. 9. 
θράκες, 3ΐηοη§ Λε ίΓοορβ οί Κλέαρχος, Ι. 5. 13. ίΙίΓεε Ιιαη- 

(ΐΓεά οί ΐΗεπι άεδειΊ, Π. 2. 7. Ιΐιεγ άαηεε 3.1 αη εηί,ει•- 

ΙαϊηπιεηΙ, VI. 1. 5 — 6. 
θράκες, (οί της Ευρώπης,) VII. 1. 15. ίΙίεΪΓ Πΐ3ηηεΓδ Άί 3 03,η- 

ηαεί, VII. 3. 15—33. ΐΙιεΪΓ τναπτι εΐοΐΐιίη^, VII. 4. 2—4. 



ΙΝΌΕΧ. 333 

Θράκη, VII 1. 15. 

θράκιον, VII. 1. 24. 

θύμβριον, Ε οίΐγ, πθεγ \ν1ιίοΗ Μιδαρ οειι^ΙΚ; Ε 8&Ιυγ Ι 2 13 

θυνοί, α ροορίβ οΓ θρακτ;, ίθΓπιΐάα61θ 6γ ηίφί VII 2 *22 — 
32. ΐΗεγ 3 «Εθ1ί 5• 6 „ φώ„ αη( ΐ ιίΐΘ «Ελλη^, VII ' 4 14 
ΕΓβ Γβρβϋβά, VII. 4. 17. ϋΐαΐίβ Ρ 6εοθ ννΐιίι Σεύθης, VII. 

θώρα !ί α ο ^ 0εοίίαη ' ^^ηΐΐγ ορροδβά Ιο Ξενοφών, V. 6. 19. 



•Ιασορι'., β ρΓοπιοηίοργ ^ΗβΓβ Λ β Αργώ οηοβ «,Λορβά 

ρίΐ856ά ο γ ΐΗε "Ελλί7 Ι /6ί, VI. 2 1 
'ΐδ//, VII. 8. 7. 
Ίβρόι/ ορός, VII. 1. 14. 
Ί^ώζ^οί, μ Εΐβπη, ΐΗθ ο1ά68ί οαρίαίη υηάβρ Ποο'^ογ, III 

1. 34. VI. 4. 10. ββηΐ 1)γ Ξενοφών ίο Άναξίβιος, VII. Ι. 

32. ΐ8 ^ουηάεά ον ίΐιβ θννοί, VII 4. 18 
νΓν ^^^ ° ? *Ρ^ α Ρ^ 88 ^ ^ ΚίρΌϊ, Ι. 2. 19. 
Ίσ^ρόί, Π. 6. 3. 
'Ισσοί, ε πιεπϊιπιθ οΐΐγ οΓ ΚΛικία, *Ηθγ Θ Κνρο* » ίοΐηβά ογ 

ηΐδ ήβεϋ, Ι. 4. 1. 1.2. 24. * 

Ίταρ^Α^σίΓ, θπη§8 Εΐά Ιο Άσιδάτης, VII. 8.15 
Ιωι/ια, II. 2.6. 
ΊωνικαΙ πο'λίΐΓ ρνβη ογ Ιΐιβ Κης ίο Τισσαφέρνη* : τετοΐί Ιο 

Κνροί, \νιΐίι ιΐιβ βχοερίϊοη οΓ Μιλ 7 τ 0ί , 1.1.6. 

Κ. 

Κάϊκο ? , ε πν«* οΐΌ886ά ογ Ξενοφών &ηά Μδ ίοΙΙοννβΓδ, VII. 8 18 

Κάκου πεδίον, VII. 8. 8. 

Καιναί, Ε οίίγ οη Ιήβ Τίγρης, II. 4. 28. 

Καλλίμαχο; , ε ΡβιτΙιββΜΐη οΓΑρκαδία, ΟΕρίΕΐη οί αβΕνν-απηβά. 

οΓΛβ Ταόχο. IV. 7. 10. 1> 6 18 8βηΙ ? 0Γ 8 Ηίρ 3 ίο ίνΖη\ 
V. ο. 14. &Ώά Ε8 ΕΠΐ0Ε88ΕάθΓ Ιο "Ηράκλεια, VI. 2 7 
ίΕΐίθδ 11ΐ6 οοωηΐΕηίΙ οι Ιΐιβ Άρκάδες, VI. 2. 9 

Καλπ?7, * ροΓί οί* ίΐιβ Βιθυνοί, VI. 2. 13— 17 VI 3 2 ά*> 
δοπρίίοη οίίί, VI. 4. 1—7. ' * " 

Καλχηδονία, VI. 6. 38. 

Καλχηδών, VI. 6. 38. VII. 1. 20. VII. 2. 24— 26 



33<4 ΙΝΒΕΧ. 

Καππαδοκία, 1.2. 20. VII. 8. 25. 

Καρδονχοι, ε \ν3τΗ1ί6 πιουηίαίη-ρβορίε, ηοί βιιΪ5}εοΙ Ιο Ιηε 1ίίη§ 
οί Ιηε Περσαι, III. 5. 16. V. 5. 17. VII. 8. 25. ίηβ 
"Ελλ^ι/6Γ άείεπηίηε Ιο ρ&δδ ΙηΓοη§η ΙηεΪΓ οοιιηίτν, III. 
5. 17. βηίβΓ ίηείΓ πιουηίαίηδ, IV. 1.5. Είΐεηιρί; ίη ν&ίη 
Ιο πιαΙίΘ ρεαεε \νίΐΗ Ιηεηι, IV. 1. 8 — 9. οτβ αΐυιοΐίεά ογ 
Ιηεπι, IV. 1. 10. Ιο IV. 2. 27. οτβ πιεη3,οεά ογ ιηεηι ίη 
Ιηε γθεγ, IV. 3. 7. ειγθ 3-ηηο^εά ογ ίηεπι ίη 0Γθ8βίη§ Ιηε 
ΓΐνβΓ Κεντρίτης, IV. 3. 26—34. 

Καστωλον πεδίον, Ι. 1. 2 Ι. 9. 7. 

Κανστρον πεδίον, Ι. 2. 11. 

Κελαιναί, α είίγ οί Φρνγια, οη Ιηε οαηΐίδ οί* ιηε Μαίανδρος 
&ηά Μαρο-ύας, \νηεΓε Κνρος η&ά α ραΐαεε, Ι. 2. 7. ίΐδ 
είίαάεΐ, Ι. 2. 9. 

Κει/τ, ηττ^, α πνεΐ" \νηίεη άίνίάεδ Ιηε Καρδου^οι ίτοιη Αρμενία, 
IV. 3. 1. ΟΓΟδδεά 0)τ Ι\\β "Ελληνες, IV. 3. 20—34. 

Κεράμων αγορά, Ά οίίγ οη Ιηε ΟΟΓάθΓδ οί Μυσία, Ι. 2. 10. 

Κβρασοΰί, α οίίγ ίη Κόλχυ, Γουηάβά ο^, αηά 8υΙ)]εεΙ ίο ιηε 
"Ελλι^ίϊ οι Σινώπη, V. 3. 2. V. 4. 1. V. 5. 10. ΙηείΓ αιη- 
ϋείδδαάοΓδ ειΐίαοΐίθά ον δοηιε οίίηε "Ελληνες, Ύ.7. 14 — 25. 

Κέρβερος, VI. 2. 2. 

Κί'ρσοί, α ηνβΓ οί" Κιλικία, Ι. 4. 4. 

ΚερτώΐΌί, VII. 8. 8. 

Κ^φισόδωροί, βοη οί Κηφίσόφων, αη Αίηεηίαη ε&ρί&ίη, IV. 
2. 13. ίδ Ιαΐΐεά, IV. 2. 17. 

Κιλικία, βηΐθΓεά ογ Κυρο$•, Ι. 2. 21. ίΐδ δίίυ&ίίοη, Ι. 2. 22. ίίδ 
Πυλαι, Ι. 4 4. υηάεΓ Συέννεσις, VII. 8. 25. 

Κίλισσα, Ι. 2. 12. 

Κλβάγοραί, Ιηε ραίηίεΓ οίίηε Ανκεΐον, VII. 8. 1. 

Κλ£αίϊ/€τορ, ά εαρίαίη αιηοη§ Ιηε "Ελληνες, Ιάΐΐεά ηε&Γ Τρα- - 
πεζούς, V. 1. 17. 

Κλεανδροί, §ονεπιθΓ οί Βυζάνηον, VI. 4. 18. εοπιεδ Ιο Κάλπη, 
VI. 6. 5. ίδ οίΓεηάεά \νίΐη ΐΙχβ'Έλληνες, VI. 6. 9—11. ίδ 
Γεεοηείΐεά, VI. 6. 34. Γείιΐδεδ Ιο ΐα1ί.ε Ιηε εοιηιη&ηά οί 
ΐηεπι, VI. 6. 36. Γείυτηδ Ιο Βυζάνηον, VI. 6. 37. αάνίδεδ 
Ξενοφών ηοί Ιο δαίΐ ηοπιε, VII. 1.8. 

Κλεανωρ, άώ ΑΓε&άίαη, οί ^Ορχομενός, οηε οί Ιηε οΐάεδί 03ρ- 
Ιειίηδ οί ιίιβ "Ελληνες, τείιΐδεδ Ιο δυιτεηάεΓ, Π. 1. 10. 
δρεαίίδ &§αίηδΙ Άριαΐοί, II. 5. 39. ίδ εΐεείεά ίη ρΐ&εε οί 
Αγίας, III. 1. 47. εηεοιΐΓ&§εδ Ιηε βοΙάίεΓδ, III. 2. 4. 
ϋίΐνίδεδ βαίΐΐε, IV. 6. 9. εοηιπίίΐηάδ Ιηε Άρκάδες, IV. 8. 
18. ίδ εηίΓε&ίεά ογ Ξενοφών ίο ίηδρεεί Ιηε δ&επίϊεε, VI. 
4. 22. άεπι&ηάδ ρτΌνίδίοηδ ίΓοηι Κοιρατάδ?7?, VII. 1. 41. 



ΙΝΌΕΧ. 335 

άβδίΓθδ Ιο ηΐδΓοη Ιο Σεύθης, VII. 2. 2. Γβοβίνβδ τηοηο)• 
ίΓοιη Σεΰθης, VII. 5. 4. δρεα^δ ηοηοιίΓαβΙγ οί Ξενοφών, 
VII. 5. 10. 

Κλεάρετος, » οαρίαίη &ηιοη§ ϋηεΈλλιρίΓ, Ιάΐΐθά πθςιγ Κεράσου ς, 
V. 7. 14. 

Κλέαρχος, α 1<αοθά3επιοηί&η εχίΐβ, πιϊδεδ ίΓΟορβ ίοΓ Κΰρος, 1. 1 . 
9. ^οίηδ ηίπι, 1. 2. 9 ϊδ Ιηβ οηΐγ ηααη αοςα?ιΐηΐ6(1 ννϊίΗ ΐΐιε 
οβ]εεΙ οί Ιηε εχρεάϊΐΐοη, III. 1. 10. οοπιπιαηάδ Ιηε Ιείι 
\νίη§, Ι. 2. 15. ηαΓΓθ\ν1^ εβεαρεδ 1)είη§ δίοηεά, Ι. 3. 2. 
μ&εϊίίεδ Ιηε δοΙάίβΓδ, 1. 3. 3. 1\νίεε Γθίαδβδ Ιο αΐΐεηά Κύρος, 
Ι. 3. 8. εη&δίϊδεδ οηε οίΐηε δοΐάϊεΓδ οί* Μένων, Ι. 5. 11. 
ίδ αΐί&εΐίεά βγ Ιηεπι, Ι. 5. 12. ρΓερ&Γεδ ηίδ ο\νη ιηεη ίοΓ 
άείεηεε, Ι. 5. 13. αάνίδεδ Ιηε άεαίη οί'Ορόντης, Ι. 6 9. 
οοπιπιαηάδ Ιηε π§ηΙ \νίη§ ϊη 3, Γενίε^ν, 1.7. 1. ατιά αίδο 
ίη βαίίΐε, Ι. 8. 5. οίΓβΓδ Ιηε ΙηΐΌηβ Ιο Άριαϊος, II. 1. 4. 
1ιΐ3 ίΐηδ^θΓδ Ιο Ιηε Ιπη§'δ απιοαδδαοΙοΓδ, II. 1. 20. ηε 
ΓθρΟΓίδ Ιηε δ30ΓΪβθ68, Π. 2. 3. 060ΟΠ168 εηίεί εοηιηΐΕΐηάει•, 
II. 2. 5. Ιθ&άδ Ιηε "Ελλ^ί Ιο .ίοίη Άριαϊος, II. 2. 8. 
πιαίζρδ αη &§ΓεεπιεηΙ νίΐη ηίιη, II. 2. 9 — 10. ηίδ εοηάυεί 
οη Ιηε πιαΓεη, II. 3. 10. Ιιίδ οΐίδοΐρΐίηβ, II. 3. 11. ηίδ 
δρεεεη Ιο Τισσαφέρνης, II. 5. 3. Ιιίδ εοηίίάεηεε, Π. 5. 27- 
Ιηε ίΓ6Βθ1ΐ6Γν οί Τισσαφέρνης, Άΐϊά άε&Ιη οί Κλέαρχος, 
II. ο. 31 — 32. Ιιίδ οΙιαΓδοΙθΓ, αηά ρΓβνίουδ ΙιΐδΙΟΓ^, Π. 
6. 1—15. V. 6. 24. 

Κλεώνυμος, 8. βπίνε Ι,&εοηίαη, Ιάΐΐεά β} Γ Ιηε Καρδοΰχοι, IV. 1 .18. 

Κοιρατάδης, 3. Τηεο&η, \νηο ρΓοροδβδ ηίπίδείί Ιο Ιηε "Ελλ^ζ/^ 
αί Βνζάντιον &δ ΙηείΓ οοιπιπΕπάβΓ, VII. 1. 33. ηίδ οή°εΓ 
ΕοοερΙβά, VII. 1. 35. Ιιβ Γεδί^ηδ Ιηε ροδί, VII. 1. 41. 

ΚοΙται, β. ηαΐίοη ίηάερεηάεηί; οί Ιηε ΡβΓδίαη 1πη§, VII. 8. 25. 

Κολοσσαί, Β. ο'ιίγ οί Φρυγία, ρζίδδβά 1)^ Κνρος, Ι. 2. 6. 

Κολχίς, Ι&ΐά \ν&δίε βγ ίηε "Έλληνες, IV. 8. 22. Ιηε "Ελληνες 
ηεΓε εαΐ οί ηοηεν, \νηίεη οαυδβδ δίεΐ^η^δδ &ικ1 άεΐίπυιη, 
IV. 8.20. V. 3.2. 

Κόλποι, 3γθ άπιννη υρ οη Ιηε πιουηίαΐηδ Ιο ορροδε Ιηε 
"Ελληνες, IV. 8. 9. εχίεηά ΙηείΓ Ιΐηε, IV. 8. 17. εγθ ρυί 
Ιο Ά\φί, IV. 8. 19. Ιηε ^Ελλτ/ί/βί οεευργ ΙηείΓ νί11ίΐ§ε$, 

IV. 8. 22. Ιηεγ ν^ΐεη ίΐιε "Ελλ^ί ίΓοηι Ιηβ ηεί§ηΐδ, 

V. 2. 1. &Γ6 ϊηάθρεηάβηΐ οί ιηβ 1αη§, VII. 8. 25. 
Κομαν'ια, VII. 8.15. 

Κορσωτή, 3. άθδεηεά οίΐ^ οη ιηβ πνεΓ Μάσκας, ρ&δδβά ον 

Κύρος, Ι. 5. 4. 
Κορύλας, δαίπιρ οί Παφλαγονία, V. 5. 12—22. V. 6. 11. VII 

8. 25. πια^θδ α ίτ^Άίγ ννίΐΗ Ιηβ "ΕλΧτ/^βΓ, VI. 1. 2. 



336 ππ>εχ. 

Κορώνεια, V. 3. 6." 

Κοτυωρα, α οίίγ »ιηοη£ ΐΗθ Ύιβαρηνοί, ίουηάβά \)γ, αηά 8ϋΙ>- 
)εοΙ ίο Ιηβ "Ελληνες οί Σινώπη, V. 5. 2. V. 5. 10. ίηε 
οίΐίζθηβ τβίιΐδβ Ιο αάπιίΐ ίηβ "Ελληνες, V. 5. 6. ΒαΙ οΐί&τ- 
νίο,τάδ οοπίθ Ιο ίεπηδ \νϊίη ίηειη, V. 5. 25. Ιηβ "Ελληνες 
33.Ϊ1 ηβηοβ 10 Σινώπη, VI. 1. 14. 

Κρητες, 8θΓνβ &8 ίίΓοηθΓδ αηιοη^ Ιηβ "Ελληνες, III. 3. 7 — 15. 
&Γ6 οί §γθ&1 δθΓνίοβ, IV. 2. 28. οοηίβηά ίη Ιηβ £&πΐ68 31 
Ύραπεζονς, IV. 8. 27. 86Γνθ υηάθΓ Μυσός, ίη Ιηβ τβίτβζί 
ίΓΟίη Ιηβ Δρίλαι, V. 2. 29—32. 

Κτησίας, ρη^δίοίαη Ιο Αρταξέρξης, Ι. 8. 26 — 27. 

Κνδνος, Ά πνβΓ οί Κιλικία, Ι. 2. 23. 

Κ^ικοί, VII. 2. 5. 

Κννίσκος, VII. 1.13. 

Κύρβιοι, III. 2.17. 1.1.10. 

Κύρος, Ιηβ ΟΓΟίηβΓ οί' Αρταξέρξης, Ι. 1. 1. 18 ιη&άβ 3. δ3ίΧ3ρ 
5)» ηίδ ίαίΙΐβΓ Ααρεϊος, Ι. 1.2. ίδ ΐιτίρήδοπεά ογ Αρ- 
ταξέρξης, \)\ιί Γβίθαδθά αϊ Ιΐΐθ ΓβςυθδΙ οί ηίδ πιοΙπθγ 
Παρνσατις, Ι. 1. 3. ηε δβΟΓβΐΙ^ Γίΐίδθδ 3η &ττηγ, 1.1.6. 
πΐ3Γοηε8 ίΐΌΠΐ Σάρδεις, Ι. 2. 5. §ίνεδ Ηίδ δοΐάίεΓδ ίουΓ 
πιοηΐηδ' ρ&γ, Ι. 2. 12. Ιπδ δοΙάίβΓδ πιυΐΐηγ, Ι. 3. 1. Ιιβ 
άβοΐ3Τ68 Ιη3ί Ηε Ϊ8 ηΐ3ΓθΗΐη§ 3§3ΪηδΙ Άβροκόμας, Ι. 3. 20. 
Ηίδ ίθΓΗε3Γ3ηεε \νΐί!ι ΓβδρβοΙ Ιο Ξενίας αηά Πασίων, Ι. 
4. 8. Ϊ8 ίπιρ&ΐίβηΐ; Ιο πιεεί ίΗε 1ίίη§, Ι. 5. 8. Γεεοηοίΐεβ 
Μβι/ωι/Εηά Κλεαρχος,Ι.5. 16. Ηοΐάδ 3 Γενίε\ν ίη Βαβυλωνία, 
Ι. 7. 1. (3βδοπ5βδ Ηίδ ϋΓοίΗβΓ'δ επιρίΓε, αηά ρΓοπιίδββ 
Γβ\ν&Γάδ Ιο ηίδ δοΐάίθΓδ, Ι. 7. 6 — 7. ΙΗε ηυπιοβΓ οί ηϊβ 
ΐΓΟορβ, Ι. 7. 10. Ιιβ β§η1δ ο&Γβ-ηβαάθά, Ι. 8. 6. Ιαΐΐ» 
Άρταγέρσης, Ι. 8. 24. \νουηάδ ίΗε 1άη§, Ι. 8. 26. ίδ 
Μτουηάθά ίη ίΗε ενε, &ηά 31 1εη§ιΗ Ιάΐΐεά, Ι. 8. 27. ηίβ 
ηβαά αηά ηαηάδ 3Γε ευί οίί, Ι. 10. 1. Ηίδ οΗ3Γ30ΐει•, &ο. 
1.9. 

Κύρος, 6 αρχαίος, Ι. 9. 1. 

Λ. 

Λακεδαιμόνιοι (ογ Αάκωνες), 3Γε ί3υ§Ηΐ ίη ^ουίΗ Ιο 8169.1, Ηυί 
3Γε Ηε3ίεη ίί άείεοΐβά, IV. 6. 14. εοηίεηά! δυοοεδδίυΐΐ/ 
\νίιΗ ιΗε Αθηναίοι ίοΓ ίΗε βυρΓβηι&ο^, VI. 1. 27. Γθνν&τά 
Ξενοφών, VII. 8. 23. 

Λάμψακος, VII. 8. 1—8. 

Λάρισσα, 3 1βγ§6 ο'ιίγ οη ίΗε Τίγρης, άεδβΓίβά Ην ίΗε Μί^δοι, 
III. 4. 7—8. 






ΐΝϋΕΧ. 337 

Αονσιάτης (ογ Αουσιεύς), IV. 2. 21. VII. 6. 40. 

Λυδία, VII. 8.20—25. 

Λυδία αγορά, Ι. 5. 6. 

Ανκαια, 0β1βΙ)Γ3.ΐ6(1 ογ Ξενίας, Ι. 2. 10. 

Αυκαονία, Ά οοαηΐΓγ ΐΓ&νβΓδθά 1)γ Κνρος, Ι. 2. 19. ηοδίίΐβ Ιο 

ΐΗθ Πέρσαι, III. 2. 23. υηάβΓ Ιηβ §ονβΓηπιβη1; οί Μιθρι- 
δάτης, VII. 8. 25. 
ΑνκεΙον, VII. 8. 1. 

Αύκιος, 3. 8)ταοιΐδαη, δβηί 5^ Κλέαρχος ίο Ιοοίί ουί, Ι. 10. 14. 
λύκιος, ίΐη Αίηοηί&η, βοη οί Πολύστρατος, οοπιιιι&ηάδ ΐηο 

οανίΐΐΓγ οί ιηβ "Ελληνες, III. 3. 20. IV. 3. 22—25. IV. 

7. 24/ 
Αύκος, Ά 1αΓ£θ π\'6Γ ήΌ\νΐη§ ΐηΐΌΐι§η Ιηβ ρΐαίη οί Ηράκλεια, 

VI. 2. 3. 
Λύκωι>, αη Αο1ΐ3εαη, ορροδβδ Ξενοφών, V. 6. 27. ρβΓδυ&ιΙεδ 

ΐΗβ αιτηγ ίο άβπιαηά δαρρίίβδ οί Ιηβ Ήρακλβώται, VI. 

2.4. ίδ δεηί; απι5&δδ&(1θΓ Ιο Ηράκλεια, VI. 2. 7. Γαΐδβδ 

& δβάίίίοη, VI. 2. 9. 
Αωτοφάγοι, III. 2. 25. 



Μ. 

Μάγι^τί$•, ίη ίηβ απιιγ οί ΐΗθ "Ελληνες, ά&ηοθ αϊ αη εηΙβΓ- 

Ι&ίηπιεηΙ, VI. 1.7 — 9. 
Μαίανδρος, Ά ηνθΓ ΟΓΟδδθά 0^ Κύρος, Ι. 2. 5. 
Μαισάδης, ίΐ 1άη§ οΐ Θράκη, ϊ&ΐηβΓ οί Σεύθης, VII. 2. 32. 
Μακβστίοί, VII. 4. 16. 
Μάκρωνβϊ, 3. ηαίΐοη ΟβίΛνβεη ίηβ Σκυθίνοι ζηά Κόλχοι, IV. 8. 

1 — 8. ΐηβ)τ ριβρατε ίο Γβδίδί ίΐιβ "Ελληνες, IV. 8. 3. 

βαΐ αΓθ ραβίββά, IV. 8. 6 — 7. ηοΐ δΐιΐ^βοί Ιο ΐΐιβ 1ίίιι§, 

V. 5.18. VII. 8.25. 
Μαντινεϊς, ία ίηβ Άτπ\γ οί ίηβ *Ελλτ;ι/6?, άαηββ αί αη βηίβΓ- 

Ι&ίηιηβηί, VI. 1. 11. 
Μαρδόνιοι, IV. 3. 4. 
ΜαριανδυΐΌΐ', VI. 2.1. 
Μαρσνα?, ή&γβά ο^ Απόλλων : Ιηβ πνβΓ βαΐΐβά ίι-οιη ηίαι, Ι, 

2. 8. 
Μαρωνείτ^Γ, VI. 3. 16. 
Μάσκας, Ά πνβΓ ΟΓΟδδβά ογ Κΰρος, Ι. 5. 4. 
Μεγάβυζος, ίηβ §ιΐίΐΓ(ϋαη οί ίηβ ίβπορίβ οί "Αρτεμις 2Χ "Εφεσος, 

V. 3. 6. ΓθδίΟΓβδ ίηβ ΐΓβαδϋΓ6 βοηαπιίίίβά ίο πίπα ο^ 

Ξενοφών } V. 3. 7. 



338 ΙΝΏΕΧ. 

Μ^αφίρνης, 3. ηοΜβ ΡβΓδί&η, εχεουΐεά &ί Δάνα ίοΓ οοηβρίΓΛο^ 

α§αίηδΙ Κΰροί, Ι. 2. 20. 
Μ^υδριβύί, (Άρίστώννμος.) 
Μβλανδίται, VII. 2. 32. 
Μβλινόφαγοι, α ίποβ οίθρακβί, VII. 5. 12. 
Μίνων, Ά Τηβδδίΐΐίίΐη, 0Γίη§8 ΙΐΌορδ Ιο Κύρος, Ι. 2. 6. βδοοτίδ 
Έπναξα, Ι. 2. 20. 1θ8θ8 βοπίθ δοΜίοΓδ ίη Ιηβ Οίΐίοί&η 
πιουηίαίηδ, Ι. 2. 25. ίδ ίΐΐθ ΠΓδΙ Ιο ΟΓΟδδ Ιηβ Ευφράτης, 
ι.4. 16. δοπιε οί ηίδ 8θ1άίβΓ8 Εΐίαοΐί Κλέαρχος, Ι. 5. 12. 
η'β οοηπηαηαΐδ ίηβ ΙβίΙ ^ίη§ ίη α Γθνίβνν, Ι. 7. 1. αηά αίδο 
ίη Οίΐίΐΐθ, Ι. 8. 5. ηβ ίδ 8βηΙ βγ Κλέαρχος Ιο ΆριαΙος, 
II. 1.5. ΓΘΠΊ&ίηδ \ήΐη ηίπι, Π. 2. 1. ίδ δηδρεοίθά οί 
ΐΓοαοηβΓ^, Π. 5. 28. ίδ Ιαΐίβη ογ Ύισσαφέρνης, αηά ραΐ Ιο 
α 1ίη§6πη§ άβαΐη, II. 6. 29. ηίδ οη&ΓαοίβΓ, II. 6. 21. 
Μβ'σπιλα, 3. άβδβΓίβά Μβάίαη οί^, III. 4. 10. 
Μτ)δ«α, α ηηεβη οί Ιηβ Μήδοι, III. 4. 11. 
Μ^δία, Π. 4. 27. III. 5. 15. ^ονεΐΌβά 1>)γ Άρβάκας, VII. 

8 25. 
Μτ/δίαϊ τβίχοί, Ι. 7. 15. ρ&886ά \>γ Ιηβ "Ελλ^ί : άβδοπρίίοη 

οίίί, II. 4. 12. 
Μί)δοι, ίΐΓβ άβρπνθά οίεπιρίΓθ 1>γ Ιηβ Πβ'ρσαι, III. 4. 8 — Π. 

Ιήβ ϋβαιαίγ οίίηβή* \νοηιβη, III. 2. 25. 
Μηδοκος, 1άη£ οί ΐΗθ "Οδρυσα^ VII. 2. 32. VII. 3. 16. VII. 

7.3 — 11. 
Μηδοσάδτ^ί, ίδ δβηΐ οη &η επιο&δδγ ίτοπι 2εΰ^? Ιο Ξίνοφών, 
VII. 1. 5. VII. 2. 10—24. άβδίΓβδ Ιηβ "Ελλ^ι** Ιο ςυίΐ 
ΐηβοοαηΐΓγ,νΐΙ.7.3— 19. 
Μίδα*, α ϋη§ οί Φρυγία, δαίά Ιο η&νβ ο&χιφί α 3&1)Τ, Ι. 2. 13. 
Μι0ριδάττ7Γ, α ίπβηά οί ΚΟρο*, Π. 5. 35. ηίδ &άνίοβ Ιο Ιηβ 
^Ελλτ/νβί, ΠΙ.3.2— 4. ηβ α«&ο1ίδ ίηεπι, III. 3. 7. άΗάο^ 
Ιηβηι α§αίη, III. 4. 2. 3. ίδ δαίΓαρ οί Λνκαοι/ία αηά Καπ- 
παδοκία, VII. 8. 25. 
Μιλησία, Ι. 10. 3. 

Μίλητος, Γβδίδίδ Κύρος, &ηά ίδ οβδίβ^βά, 1, 1.7. 1. 4.2. Ι. 9. 9 
Μιλτοκύθης, α Τηκιοίαπ, άθδθΓΐδ ίΓοηι Κλέαρχος Ιο Ιηβ 1ίΐη& 

Π. 2. 7. , . 

Μοσσννοικοι, Ιηβ πιοδί ηηοίνίΐίζεά ρβορίβ δθβη ο? Ιηβ Ελλ^ί, 
V. 4. 34. πιςιΙιθ & ΐΓβαίγ ννίίη Ιηβ "Ελλην€ς, V. 4. 11. 
πίΕΓοη \νίίη Ιηβπι α§αίηδί & η6ί§ηοοαπη§ ηαίίοη, V. 4. 
1 6—29. ηοί δη^βοί Ιο Ιηβ 1άη§ οί Ιηβ Ώέρσαι, VI 1 . 8 . 25 . 
Μυρίαι/δροί, α πίΣίπΐίιηε όίγ οί Ιηθ Φοινίκης, ρ&δδεά \>γ Κύρος, 

1.4.6. 
Μυσία, VII. 8. 8. 



ΙΝϋΕΧ. •ϊό9 

Μυσοι, & ηίΐίίοη ηοδίίΐε Ιο ιηε Περσαι, II. 5. 13. III. 2. 23, 
24. ΐηεγ 1&}' \ν&8ΐε ιηε ίειτίΐΟΓγ οί Κνρος, 1.6,7. ηε 
πι&1ίβ8 \νιΐΓ οη ΐηεπι, Ι. 9. 14. 

Μνσός, Ά Μγδίαη, \νηο εχεευΐεδ 8. δίΓ&ί3§επΐ άπεοΐεά 0^ Ξε- 
νοφών ίη Ιηε ΓείΓεαΙ ίΐΌπι ΐΐιβ Αρίλαι, V. 2. 29. ίβ 
Λνοηηάεά, V. 2. 32. άαηεεδ αϊ &η εηίεηαίηιηεηΐ;, VI. 1. 
9—12. 

Ν. 

Νέον τείχος, VII. 5. 8. 

Ν «ων, αη Αδίη3ε&η, ίη Ιηε αβδβηοε οί Χειρίσοφος Γεεείνεδ ίηβ 
δΗ&Γε οί* Ιηε ηοοίγ \νηίοη οείοη^εά Ιο ηίπι, V. 3. 4. ηοΐάδ 
ΐηε ρΐ&εε οί Χειρίσοφος, V. 6. 36. δρεακδ ίΐΐ οί Ξενοφών, 

V. 7. 1. ρεΓδυαάεδ ηίπι Ιο πι&Γοη δερ&ΓαΙεΙγ ίΓοηι ιηε τεδί 
οίίηε ζίΓΠΐγ, VI. 2. 13. ίδ εΐεείεά ίη ρΐαεε οίΧειρίσοφος, 

VI. 4. 11. Ιεαάδ ουί & ρ&ιΊγ ίο ίοι•3§ε, VI. 4. 23. ίδ ΙείΙ 
τνίίη οίηεΓδ Ιο §υεΐΓά Ιηε εαπιρ, VI. 5. 4. άεπι&ηάδ ριτ>- 
νίδίοηδ οί Κοιρατάδης, VII. 1. 41. άεδίΓεδ Ιο πιαιχη Ιο 
Χερρόνησος, αηά Ιο ηε εοπιηΐ3ηο!εΓ ίη εηίεί, VII. 2. 2. 
δερ&Γαίεδ Ιιίπίδείί ίΓοηι Ιηε τεδί οίΐηε &πηγ, VII. 2. 11. 

Νίκαι/δροί, α 1<&οοηίαη, ΙίίΠδ Αέξιππος, V. 1. 15. 

Νίκαρχος, &η ΑΓεαάί&η ε&ρί&ίη, οΗη§8 \νοΓά Ιο Ιηε "Ελλ^Γ 
οί ιηε δείζυΓε οί ίηείΓ §εηει•&1δ, II. 5. 33. ίδ οοιταρίεοί 
ην Ιηε Περσαι, &ηά άεδεηβ \νίΐη 1\νεηΙν ηιεη, III. 3. 5. 

Νικόμαχος, &η (Είβε&η, εοηιπιαηάεΓ οίΐί^ηί-απτιεά ίΓοορδ, IV. 
6.20. 

Η. 

ΞανθικΚης, &η Αεηβείΐη, εΐεείεά ίη Ιηε ρΐαεε οί ηίδ εουηίτνιη&η 
Σωκράτης, III. 1. 47. ίδ ηηεά Ιηίιΐν πήηβε, ίοΓ άεήείεηε^ 
ίη ηίδ &εεουηίδ, V. 8. 1. 

Ξενίας, 3. Ραιτηαδί&η οί Αρκαδία, ίΐεεοηιρ&ηίεδ Κύρος Ιο ΑαρεΙος, 
Ι. 1. 2. οοππη&ηο!δ ιηε πιεΓοειιαπεδ ίοΓ Κύρος, Ι. 2. 1. 
Ιε&ϋδ ηίδ ηιεη ίο Σάρδεις, Ι. 2. 3. ρει-ίοπιΐδ Ιηε Αύκαια αϊ 
Ώελταί, Ι. 2. 10. δοπιε οίήίδ δοΐάίεΓδ Ιε&νε ηίπι, Ι. 3. 7. 
ηε ΓεΙαΓΠδ ηοιπε ίΐΌΐη Μνρίανδρος, Ι. 4. 7. 

Ξενοφών, ε νουη§ Αΐηεηί&η, \νηοδε ίΈπιίΙν ίδ οη ίήεηαΊγ Ιεπηδ 
\νίΐη Πρόξενος, III. 1.4. ην \νηοπι ηε ίδ ίηνίίεά Ιο εηΐεΓ 
Ιΐΐε δεΓνίεε οί Κύρος, III. 1.4. ηε εοηβυΐΐδ Σωκράτης, 
III. 1.4. ίδ τείειτεά ο γ Ηίπι Ιο Ιηε §οά &ί Αελφοί, 111. 
1. 5. ,ίοίηδ Κνρος αϊ Σάρδεις, III. 1. 8. αεςυ&ίηίδ Κύρος 



340 ΙΝϋΕΧ. 

\νίίη ίηε \#3,Ιεη-\νοΓ(1 οι ύιβ "Ελληνες, Ι. 8. 16. 3,πδ^εΓδ 
Άριαϊος, II. 5. 41. 8βθ8 α νίδίοη &ΓϋβΓ ίηε (Ιε&Ιη οί Πρό- 
ξενος, III. 1. 11. δΐιιηπιοηδ Ιηε ε&ρίαίηδ \νηο \νεΓε ιιηάβΓ 
Πρόξενος, III. 1. 15. πι&1ίθ8 α δρεεεη Ιο Ιηεηι, III. 1. 
15 — 25. ίδ εΐεείεά ίη ρΐαεε οί Πρόξενος, III. 1. 26. 
βχρείδ Άπολλω^ίδ^ί, III. 1.27 — 32. ειάνίδεδ ΐΐιβ §ε- 
ηβΓαΙδ, III. 1. 35. 44. εηεοαΓ&^εδ Ιηε δοΙάίεΓδ, III. 2. 
7 — 32. ρΓοροδθδ & ρΐαη ίοΓ ίΐιβΐτ πιατεη, III. 2. 34 — 39. 
ρυΓδαβδ Ιηε θπθπι^ υηδαεεεδδίαΐΐ^, III. 3. 8. ίδ ϋίαπιεοί 
ΐ>γ 1ιΐ8 δθηίοΓδ, III. 3. 11. αρροΐηΐδ δ!ίη§6Γδ αηά ο&ν&Ιτγ, 
III. 3. 20. οεευρίεδ 3, ηιουηΐδίη οείοΓε £ηε εηεπιγ, III. 
4. 44 — 49. ίδ οίαπιεά ογ Σωτηρίδης, III. 4. 46. ο,άνίδβ» 
Χειρ'ισοφος ίο δρ&Γε Ιηε οοιιηίΓ^, III. 5. 4. εχεευίεδ α 
8ΐΓ3.1;3,§επι α^αίηδΐ ΐΐιε Καρδονχοι, IV. 2. 2. ηιατεηεδ 
ιΙιγοιι^Ιι Ιηε ηιοαηΙ&.ίηδ, IV. 2. 9 — 16. ίδ άεδεΓίεά β^ Ιιίβ 
απηοηΓ-οεατει•, IV. 2. 21. δεεδ ά νίδίοη, IV. 3. 8. ρει*- 
ίοηιΐδ Ιίοαίίοηδ, IV. 3. 13. Γερείδ ΐηβ Καρδονχοι, ίη ραδ- 
δίη§ ίηε τίνεΓ Κεντρίτης, IV. 3. 20 — 34. τείίενεδ δοπιε οί 
ίηε δοΐάίεΓδ \νηο &τε ά)άη§ οί ηυη§ει*, IV. 5.8. εηεοη- 
Γ&§εδ ίηοδε \νηο 3τε ονεΐ'οοπιε ο^ εοΐά, αηά αΐ&πηδ ίηε 
εηεηιγ, IV. 5. 16, 17. ] οίηδ Χειρίσοφος, IV. 5. 23. ίχεαίδ 
ννίίη Ιάηάηεδδ ίηε εηίεί οί &η Απηεηί&η νί11&§ε, IV. 5. 
28 — 36. ηίδ ςα&ιτεί ψΊύιΧειρίσοφος, IV. 6. 3. ηίδαάνίεε 
&άορίε(1 ίη 3.11αεΗη§ δοπιε ηεί§ηίδ, IV. 6. 10 — 21. ηε 
ειάνίδεδ Ιο εη3.η§ε ίηβ οπΙεΓ οίιηείΓεη, IV. 8. 10 — 13. 
ήηάδ εηιρίονπιεηί ίοΓ ίηε "Ελληνες, άαπη§ ίηείΓ δίαν 3.1 
Τραπεζονς, V. 1. 5 — 8. Ιεειάδ ίηεπι &§ειίηδί ίηε Αρίλαι, 

V. 2. 1 — 32. ίΓεειίδ ννίίη ίηε Μοσσύνοικοι, V. 4. 5. εη- 
εουΓ&§εδ Ιηε δοΜίεΓδ, V. 4. 19 — 21. αηβν/εΓδ ίηε απι- 
ΟΕδδ&άοΓδ ίΐΌπι Σινώπη, V. 5. 13. ρΐαηδ Ιηε ουί1άίη§ οί 
ε είίν ίη Πόντος, V. 6. 15. ίδ ρΓενεηίεά ογ δοηιε οί ίΗε 
οίηεΓ ΙεαάεΓβ, V. 6. 19 — 35. Γερείδ Ιηε αεεαδειίίοηδ πι&άε 
α^ειίηδί ηίπι, V. 7. 5 — 12. εοπιρίειίηδ οί άίδΟΓάεΓ ίη Ιηε 
εαπιρ. V. 7. 13 — 33. ρηήίίεδ Ιηε ειπηγ, V. 7. 35. ίδ αε- 
εαδεά οί ονεΓ0β3.ηη§ εοηάυεί ίη ηίδ εοηιπιαηά, Βαί άε- 
ίεηάδ ηίηίδείί, V. 8. 1 — 26. ίδ εηοαεη εοηιπι&ηάεΓ ίη 
εηίεί, 1>αί τείαδεδ Ιηε οίΒεε, VI. 1. 19 — 31. εοηβηΐΐδ 
Ηρακλής οη ίήε εχρεάίεηεν οίεοηίίηαίη§ ίη Ιηε 3πην, 

VI. 2. 15. §οεδ Ιο είδδΐδΐ Ιηε Άρκάδες, VI. 3. 19. εχηοΓίδ 
Ιηε Άτπιγ ίο ΟΆίύβ, VI. 5. 14. ςυείΐδ ά άίδΙυΓΟαηεε 
δπιοη^ (,ηεπι, VI. 6. 8. υ镧εδ Ιηεπι Ιο οοεγ Κλέανδρος, 
VI. 6. 12. εαίιηδ ΙηείΓ τά%& 3§αίηδί; ίΗε ρεορίε οΐΒνζάν- 
τιον, VII. 1. 22. Ιαΐίεβ Ιεανε οί Ιηε αΓπιγ, VII. 1. 40. 



ΙΝϋΕΧ. 341 

18 8εηΙ 1)3ε1ι 1))' Άναξίβιος, VII. 2. 8. Άρίσταρχος 
ρ1οΐ8 3§3ΪηδΙ Πιπί, VII. 2. 14 — 16. Ηε §οεδ Ιο Σεύ- 
θης, VII. 2. 17. εοηάυείδ Ιΐιε "Ελλ^νβί Ιο Σενθης, &ί 
ΐΗείι• οννη Γεηυεδί, VII. 3. 7. ίδ εηΙβΓί&ίηεοΙ βγ Σενθης, 
VII. 3. 15 — 33. ίδ ΓβρΓοαοΗεά β^ βοπιε οί ίΗε ζτνηγ, 
VII. 6. 7—10. άείεηάβ Μπαδείί; VII. 6. 11—38. ι-ερίίεβ 
Ιο Μ^δοσάδτ;^, VII. 7. 4 — 10. ρβΓδυααΙθδ Σενθης ίο ρ3^τ 
ΐΗβ "Ελλ^ι/βί, VII. 7. 21 — 57. 13 εοπιρείΐεά ϋ^ \ναηί Ιο 
8ε11 ΗΪ8 ΗοΓδθ 3ί Αάμψακος, VII. 8.2. ίδ \νε11 Γεεείνεά 31 
Πέργαμος, VII. 8. 8. 0θδΐ6§68 Άσιδάτης, VII. 8. 11—19. 
ιηαΐίβδ Μιώ ρπδοηει• τλτϊιΙι αΐΐ Ιιίδ ρΓορειΊγ, VII. 8. 22. Ϊ3 
νβΓγ ΙιοηουΓΕοΙ^ Γβοθίνβά β^ ίΗε Αακεδαιμόνιοι, VII. 8. 23. 
Ηε αίΙβΓνν&Γάδ ιηαΐίβδ 3η οίΐειϊη§ άΙ Αελφοί, ίη Ηίδ ο\νη 
ηαπίθ αηά ίΗ&Ι οι Πρόξενος, V. 3. 5. ίδ εχίΐεά ίϊοπι Αθή- 
ναι, V. 3. 7. VII. 7. 57. δείίΐεδ 3ί ΣκιλλοΟί, \ν!ΐ6Γ6 Ιιβ 
οαίΐάδ α Ιεπιρίε Ιο "Αρτεμις, V. 3. 6 — 12. 
3ίρξης, άβίεαίθά ΐ))τ ΐΗβ "Έλλ^ι/βί β^ 86Ε αηά Ιαηά, III. 2. 13. 
ίίΛβΓ Ιιίδ άείε3ί Ιιε βαϋάδ ΐΐιε ραΐαεε άΙ Κελαιναί, Ι. 2. 9. 

Ο. 

"Οδρυσαι, ΐΗείΓ 3β3ΪΓδ ατε άΐδοι-άει-εά, VII. 2. 32. ΐΗεγ βγο 
^α^εεί Ιο Μ^δοκοί, VII. 3. 16. πι&Όγ οΐ ίΐιεπι ΕδδίβΙ 
2^%, VII. 4. 21. VII. 5. 15. 

'Οδρύσας, VII. 5. 1. 

Όδυσσενς, V. 1.2. 

ΟίταΙος (Νικόμαχος). 

' Ολυμπία, V. 3. 7— 11. 

Όλννθίοι, Ιεά 1))τ Μένων, Ι. 2. 6. 

Όρόντης, 3. ΡεΓ8Ϊ3η Γεΐ3ίεά Ιο Ιΐιε γο^εΙ ΓειώΠ^ εοηδρίΓεβ 
3§3Ϊηκί; Κνρος, ο\ιί ίδ ρ3Γ(1οηεά, Ι. 6. 1. εοηερίΓεδ 3£3ΐη, 
Ι. 6. 2. ίδ άείεείεά, Ι. 6. 3. ίδ ίπεά βγ Ιΐιε οΐΐιει* εοπι- 
πΐ3ηάεΓδ Ι. 6. 4 — 9. 3ηά εοηάεΐΏηεά Ιο άεαίΐι, 1.6. 10. 

Όρόντης, ίΗε 1άη§'δ !5θη-ίη-ΐ3\ν, II. 4. 8. 3εεοπιρ3ηίε8 Άριαΐοί 
&ηά Τισσαφέρνης, II. 4. 9. II. 5. 40. IV. 3. 4. 8»ΐΓ3ρ 
θΐ Αρμενία,^ III. 5. 17. IV. 3. 4. 

Όρχομένιος {Κλεανωρ). 

Όφρύνιον, VII. 8. 5. 



Π. 



Παρθενιον, VII. 8. 15, 21. 
Παρθενιος, V. 6. 9. VI. 2. 1. 



342 ΙΝϋΕΧ. 

Παριανοί, VII. 3. 16. 

Πάριον, VII. 2. 7—25. 

Παρβάσιος (Ξενίας 3.11(1 Καλλίμαχος). 

Παρΰσατις, ΐΗθ ΐϊΙΟίΗβΓ οί Αρταξέρξης ΚΏά Κύρος, Ι. 1. 1. 

Ιονθδ Κΰρος πιοΓΘ ίΐι&η Ηΐδ οιόΙϊιθγ, Ι. 1. 4. οΜεάηδ ίιίδ 

Γβ1θ3,86, Ι. 1.3. Ιΐιβ νΐ11α§68 0θ1οη§ίη§ ίο Ιιει*, Ι. 4. 9. 

Π. 4. 27. 
Πασίων, Ά Με^αή&η, β,Γπνβδ Άί Σάρδεις \νίί1ι δβνεη ΙιυηάΓβά 

πιβη, Ι. 2. 3. 8θΐΏ6 οί Ιιίδ 8θ1άίθΓ8 Ιβανβ Μαι, Ι. 3. 7. Ιιβ 

άβδθΓίδ Κνρος αί Μνρίανδρος, Ι. 4. 7. 
Παταγυα?, α ΡθΓδίαη ίαίΐΜαΙ Ιο Κνρος, §ΐνβδ ηοΐίοε οί ίΗβ 

1αη§'δ αρρΓοαοΙι, Ι. 8. 1. 
Παφλαγονία, άθδοποβά, V- 6. 6. ρΙυηάθΓβά Ι)}/ ΐΗε "Έλληνες, 

V. 1. 1. υηάβΓ ΐΗθ §ον€ΓηιηοηΙ οί Κορνλας, VII. 8. 25. 
Π^λλτ/ι/βυί, V. 2. 15. 

Πβλοποι/ι/^σιοι, VI. 2. 10. 

Πελοπόννησος, Ι. 4. 2. 

Πελται, Ά ΟΐΙγ \ν!ΐ6Γβ Ξενίας ρθΓίοπτίθό! ίΗβ Λι/καια, Ι. 2. 10. 

Πέργαμος, Ά οίΐγ ΟΪΜυσία, VII. 8. 8, 22. 

Πέ>ι/0ο?, VII. 2. 8 — 11. 

Περο-αι, ίίΐθ οεαυίγ οί ΙΙιθιγ \νοπΐθη, III. 2. 25. ΐΗβ δίζε οί 

ιΗθιγ οον^δ, IV. 4. 16. 
Πίγρης, ίηΐ6ΓρΓ6ΐβΓ Ιο Κ£ρο$•, Ι. 2. 17. Ι. 8. 12. ίδ αρροϊηίεά 

Ιο βχίποαίβ δοΐΏβ οαΓπα§θδ ίΓοιτι ίΐιβ ιιιαά, Ι. δ. 7. 
Πισίόαι, ΚΟροϊ ρΓβΙβηάδ Ιο πι&τοΐι α§3Ϊηδί ΐΗθίη, Ι. 2. 1 

ύιβγ ΕΓβ ίΓοαβΙβδοπίΘ Ιο Ιιίδ δ&ίΓαρν, Ι. 9. 14. II. 5. 13. 

III. 11.23. 

Πολνβώτης, άώ ΑΐΗβηίαη οαρί&ίη, ΐ&ΐίβδ ροδδθδδίοη οί α νϋΐ9§β, 

IV. 5. 24. 

Πολυκράτης, &η Αίΐιεηίαη, αρροίηίβά Ιο οοΐΐβοί δΐιίρδ αϊ Τρα- 
πεζοΐις, V. 1. 16. αοοοίϊΐρ&ηίθδ Ξενοφών ίο Σενθης, VII. 
2. 17. αάνίδθδ Ιΐιβ ρυηίδίίΓηοηΙ; οί'Ηρακλαδτ/Γ, VII. 6. 41. 

Πολννικος, απιπαδδαάοΓ ίΓΟΠΐ θίβρων ίο ΐΐΐβ "Ελληνες, VII. 6. 
1, 39,43. VII. 7. 13,56. 

Πόντος (Εύξεινος), V. 6. 16. V. 7. 15. VI. 1. 16. VI. 2. 4. 

VI. 4. 2. 

ΠόΊ>το$• (ΐΗθ οοιιηίΓ^ ηβ&Γ ΐΗβ ΕυξεΙνος Πόντος), V. 2• 2. V. 

6. 15. 
Προκλ^ϊ, ^ονβΓΠΟΓ οί Ύενθρανία, δοη οί Αημάρατος, ΐηίοπίΐδ ίΗβ 

"Ελληνες οί ΐΚβ άβαίΗ οί Κίροί, II. 1. 3. §θθδ ία Άριαϊος 

αηά ΓβΙυτηδ, Π. 2. 1. 1)Πϋ§δ αίά ϋο Ξενοφών, VII. 8. 17. 
Πρόξενος, α ΤΊιβϋίΐη, Π. 1. 10. πιίδβδ ίΓΟορ» ίοΓ Κΰρος, 

οη ΐΗε ρΓθίβχΙ οί θπιρ1ο^ίη§ ΐΗβπι &§αίηδΙ ΐΗβ Πισι'δαι, 



ΐΝϋΕΧ. 34.3 

Ι. 1. 11. ,)οίηδ Ιιίπι \νίΐ!ι Ιηίβ Ιι-οορδ, Ι. 2. 3. ίηνίΐεβ 
Ξενοφών, III. 1. 4. αΐΐεπιρίδ ίο Γεοοηείΐε Μίνων Άϊΐά 
Κλέαρχος, Ι. 5. 14. ίδ δίαίίοηεά ίη ϋαΐΐΐβ ηεχί Ιο Κλέαρ- 
χο*, Ι. 8. 4. 18 ΐΓΟαοΙίβΓΟϋδΙγ δείζεά βγ Τισσαφέρνης, II. 
δ. 31. Άηά ρυί Ιο άεπ,ΐΐι, II. 6. 1. Ιιίδ εΙι&Γ&εΙεΓ, II. 6. 
16—20. 

Πυθαγόρας, ά Ε.αεεά£ειτιοηίαη, εοΐΏπιαηάεΓ οί α Ρείοροηηεδίαη 
βεεί \νΜοΙι αίάεά Κύρος, Ι. 4. 2. 

Πύλαι, οη ΐΗε Ευφράτης, ραδδεά βγ Κύρος, 1.5. 5. 

Τίύλαι (της Κιλικίας και της Συρίας), Ά ρ<ΐ38 ίΙΐΓθυ§1ΐ \ν!ΐίεΙΐ Κΰ- 
ρος πι&ΓοΙιεοΙ υηορροβεά, Ι. 4. 4. 

Πύραμος, Ά πνει* οΓΟδδεά 1)^ Κύρος, Ι. 4. 1. 

Πυρρίας, ίΐη ΑΓεαάίαη εαρίαίη, VI. 5. 11. 

Πώλοί, δυεεεδδΟΓ Ιο Άναξίβιος, VII. 2. 5. 

Ρ. 

'Ραθίνης, δεηί β γ Φαρνάβαζος \νίΐΗ ΐΓοορδ α^αίηδί ίΐιε "Ελ- 

ληνες, VI. 5. 7. 
'Ροδιοι, Λδ δϋη^εΓδ απιοη§ ΐΗε "Ελλτ;ι/β$•, III. 3. 16 — 17. 
'Ρωπάρας, §ονεπιθΓ οί Βαβυλών, VII. 8. 25. 

Χ 

Σαλμυδησσός, VII. 5. 12. 

Σα/χόλαί, 3Π Αε1ΐ36&η, δεηί Ιο Σινώπη ίοΐ" ίώίρδ, V. 6. 14. VI. 
5. 11. 

Σάρδεις, ά ο'ιίγ \ν!ιει•ε Κϋρος εοΐΐεείδ αη απηγ &§&ίηδί Ηίδ 
βΐΌΐΙιοΓ, Ι. 2 3. 

Σελινοΰς, Ά πνει• ίΙο\νίη§ 6γ ίΐιε Ιειτιρίε οί "Αρτεμις Άΐ'Έφεσος, 
&ηά ίΐηοίΗει* ηεαι• ΐΐιε Ιειηρίε βυίΐΐ 1>γ Ξενοφών, V. 3. 8. 

Σεύθης, & 1άη£ οί Θράκη, ρΓοροδεδ Ιο ΐΐιε "Ελλ^ι/βϊ Ιο εηΙεΓ Ιιίδ 
δεΓνΐεε, VII. 1. 5. VII. 8. 25. ίδ νίδίίεά βγ Ξενοφών, 
VII. 2. 17. Ηίδ Ιιίδίοΐ'γ, VII. 2. 32. Ιιε §ίνεδ αη εηίει•- 
Ι&ίηπιειιί Ιο ίΐιε Ιεαάεΐ'δ οί ΐΐιε "Ελληνες, VII 3. 15—33. 
03.118 ΐΗε Αθηναίοι Ηίδ Ινίηδπιεη, VII. 2. 31. VII. 3. 39. 
πι&ΓεΙιεδ \νίΐΗ ΐΗε "Ελλ^ι/εί, VII. 3. 40 — 48. ϋΐίΓηδ δοιηε 
νίΐΐα^εδ, VII. 4. 1. ρυίδ Ηίδ ρπδοηεΓδ Ιο άεαίΗ, VII. 4. 6. 
ρ&νδ ΐΗε οίΒοεΓδ, βυΐ άοεδ ηοΐ §ίνε εηου§1ι Ιο ίΐιε βοΐ- 
άίεΓδ, VII. 5. 2 — 9. ίδ ρι^υάίοεά βγ Ηρακλείδης 
α^αίπδί; α ενοφών, VII. 5. 7 — 8. α§ι•εεδ Ιο §ίνε υρ ΐΗε 
"Ελλτ;ζ/ίΓ Ιο ΐίιε Λακεδαιμόνιοι, VII. 6. 3. ίδ ρεΓδίΐδάεά 1 ογ 
Ξενοφών ίο §ίνε ΐΐιε "Ελλ^ί ΐΗείΓ ίιιΐΐ ρ^γ, VII. 7. 55. 



344 ΐΝϋΕΧ. 

άοβδ ηοΐ ροΗΌηη ηΐδ ρΓοπιίδβ Ιο Ξενοφών, VII. 5. 8. 

VII. 6. 18. VII. 7. 39. ΐ)υΙ ννίδΐιβδ Ιο ρθΓβααάβ ηίπι Ιο 

Γβπιαίη \νίίη Μπα, VII. 6. 43. VII. 7. 50. 
ΣηΚΰβρίύ, VII. 2. 28. VII. 5. 15. 
Σικνώνιος (Σωτηρίδης). 
Σιλανός, Εη ΑιχώΓΕοίοΙ δοοΙηδΕ^βΓ, Γβ\ναΓάθ(Ι β}τ Κύρος, οη ίηβ 

αοοοπιρΙΐδΙιΐΏθηΙ; οί & ρΓορηβο^, Ι. 7. 12. V. 6. 16. Ιιβ 

ίηίοΓπΐδ Ιηβ δοΐάίθΓδ ί\\•άί Ξενοφών ίηΐβηάδ Ιο 1)ηΐ1(1 ε οίΐγ, 

V. 6. 17 ίδ ΐΗΓθαίεηεά β^ Ιηβ οχτηγ \νΐΐΗ ρυηίδηπιεηΐ; ίί 
Ιιβ άεδβΓίδ ΐηθπα, V. 6. 34. βδοαρβδ ίτοπι Ηράκλεια, 

VI. 4. 12. 

Σιλανός (Μακεστιος), Ε ^ουίη, §ίνθδ Ιηβ 81§ιιε1 \πίη ε ίΓϋΐηρθΙ, 

VII. 4. 16. 

Σινώπη, ε ο'ιίγ ίη Παφλαγονία, ίοηηάβά β^ οίΐίζθηδ οί Μίλητος, 
VI. 1. 15. δβηάδ ε ΙηΓθΕίθηίη^ ηιβ8δΕ§6 Ιο Ιηβ "Έλληνες, 

V. 5. 12. Γθοείνεδ Ιηβπι \νβ11, VI. 1. 15. 

Σιτάλκας, Ιηβ πεπίθ οί 3, δοη§, ννηίοη ίδ δυη§ 0)τ Ιηβ θράκες, 

VI. 1.6. 

Σιττάκη, ε ϋίίγ οη Ιηβ Τίγρης, ρΕδδθά β^ Ιηβ "Ελλ^ι/βΓ, II. 4. 13. 

Σκιλλοί)?, α οίίγ ηθΕΓ Όλνμπία, Ιη© Γβδίάβηοθ οί Ξενοφών, 
V. 3. 7. 

Σκνθαι, &Γ0Π6Γ3, III. 4. 15. 

Σκυθίνοί, ε ρβορίβ ηθ&Γ ιηβ Χάλυβες, Ιηι•ου§ή \νηο8β ίβΓΓίΙΟΓ^ 
Ιΐΐθ "Έλληνες ρΕδδ, IV. 8. 1. 

Σμικρής, οοηιηΐΕηάβΓ οί 3, οοά^ οί Άρκάδεί, Ιάΐΐεά 1)^ Ιηε θρά- 
κες, VI. 3. 4. 

Σόλοι, ε πι&πΐίηΊΘ οίίγ οί Κιλικία, Ι. 2. 24. 

Σούσα, II. 4. 25. III. 5. 15. 

Σοφαίνετος, Ε 8ίγπΐρηΕΐΪΕη οί Αρκαδία, ,ΐοίηδ Κίροί \νϊΐη Ε 
ΐηουδΕηά πιβη, Ι. 2. 3. Ι. 2. 9 §οθδ ίο ηιεεί Άριαίο?, 
II. 5. 37. IV. 4. 19. δίήά Ιο 1)6 οηε οίίηε οΐάεδί §εηε- 
ταΐδ, V. 3. 1. VI. 5. 13. ήηεά ίοΓ ηε§1εείίη§ άυί^, V. 8. 1. 

Σπαρτιάτης, IV. 8. 25. 

Σπιθρώάτης, 18 δέη! 5^ Φαρνάβαζος Ε§Εΐη8ΐ ίηε "Έλληνες, VI. 
5. 7. 

Στρατοκλης, ο&ρίαίη οίΐΐιε Κρ^τετ, IV. 2. 28. 

Στνμφάλιος (Σοφαίνετος). 

Συεννεσις, 1ίίη§ οί Κιλικία, Ι. 2. 12. VII. 8. 25. §υΕΓάδ ίΐΐε 
ρΕδδ Ε§ΕΐηδΙ Κύρος, Ι. 4. 4. οη ηεΕπη§ ΙπεΙ Μί'ι/ωι/ ίδ ίη 
Κιλικία, Ιιβ ΙεΕνβδ Ιηε ρΕδδ, Ι. 2. 21. οη Ιηε ΕρρΓΟ&εη οί 
Κνρος, Ιιβ ΙβΕνθδ Ταρσοί, Ι. 2. 24. βυΐ Ϊ8 ρει-δϋΕάεά ογ 
ηΐδ \νίίε Ιο ΓβΙυπι, Ι. 2. 26. Γεεείνεδ ρΓεδεηΐδ ίΓοηι Κύρος, 
1.2. 27. 



ΙΝϋΕΧ. 345 

Συρακόσιος (Σωκράτης). 

Συρία, 1.4.4 — 6. υηάβΓ ΐΙΐΘ £ονοι•ηπΐ6ηΙ οί Βίλίσυί, VII. 8. 25. 

Σύροι, \νοΓ9ηίρ (Ιονβδαηά ίίδηβδ, Ι. 4. 9. 

Σωκράτης (Αχαιοί), Ιοανβδ Μίλητος, αηά αΐτίνρδ 3ί Σάρδεις 

ννίίΐι βνο ηυηάπϊά ιηεη, Ι. 2. 3. ίδ Ι&ΐίθη ογ Τισσαφέρνης, 

II. 5. 31. αηά ρυΐ Ιο άε&ΐΐι, II. 6. 1. ηίδ οηαΓαοΙβι•, II. 

6. 30. 
Σωκράτης (Συρακόσιος), ,ίοίηδ Κΰρος ννίΐη ΙηΓθβ ηυηάΓβά ηιβη, 

Ι. 2. 9. 
Σωκράτης, Αθηναίος, ίδ οοηδίΐΐίθά ογ Ξενοφών, \νίίη Γ6§3Τ(1 Ιο 

ηΐβ οχροάίΐίοη, III. 1. 5. ηίδ αάνίοβ, III. 1. 7. 
Σωτηρίδης, 3. 8ΐΟ)Όηίαη, ΓβρΓΟίίαΙίθδ Ξενοφών, III. 4. 46. 



Ύαμώς, 3Π /Ε§) τ ρΐί&η, ίοίηδ Κνρος \νίΐη 1\ν6ηΙ^-βν6 δΐΐίρδ, 

\νΐΐΗ \νηίοΗ ηβ ηαά Οθβη οβδίε^ίη^ Μίλητος, Ι. 4. 2. Ιηβ 

ίαΐηοΓ οίΓλοΟ$•, Π. 1.3. 
Ύαόχοι, δβΓνβ Ύηρίβαζος Εδ πΐ6Γ06η&Πθδ, IV. 4. 18. Γβδίδί; Ιηβ 

"Ελληνες, IV. 6. 5. 3. ίοτί οί ΙηβίΓδ ίδ Ιδίίβη, IV. 7. 1 — 16. 

ιηβ άβίβηάβΓδ άοδίΓογ ίηεπίδθίνβδ, IV. 7. 13 — 14. ηοΐ 

δυ^εοί Ιο ίΐιβ Κίη§, V. 5. 17• 
Ταρσοί, 3 ο'ιίγ οί Κιλικία, οη ίηθ Κνδνος, Ι. 2. 23. 
Ύεμενίτης, IV. 4. 15. 
Τ«τυ0ραι/ια, II. 1. 3. VII. 8. 17. 
Τηλεβόας, 3 δΐϊΐαΐΐ πνβΓ οί* Αρμενία, IV. 4. 3. 
Τηρης, 3.η αηοβδΙΟΓ οί' Σεΰθης, VII. 2. 22. δοη οί "Οδρυσα*, 

VII. 5. 1. 
Τηρίβαζος, δ&ίΓ&ρ οί ' Αρμενία, αηά ^ονβΓΠΟΓ οί Ιΐΐθ Φασιανοί 

3ηά Έσπερϊται, 3 ί&νουπίβ οΓ Ιηβ Κίη§, IV. 4. 4. VII. 

8. 25. πιαίίθδ 3 ΐΓβαίγ \νίΐΗ ιηβ "Ελλ^βΓ, IV. 4. 6. IV. 

5.1. ρίοΐδ 3§3ΐηδί Ιηθίη, IV. 4. 18. ήίδ ΙβηΙ ίδ Ι&ΐίβη, 

IV. 4.2!. 
Τιβαρηνοί, 9. ηαΐίοη ίη ΤΙοντος, \νηο πιαίίθ α 1εα§υβ \νίίη Ιηβ 

"Ελλ^Γ, V. 5. 1 — 3. ίϊιβγ εγθ ϊηάερβηοΐεηΐ; οίΐηί; 1ίίη§ 

οίίηβ Πβ'ρσαι, VII. 8. 25. 
Τίγρης, 3 πνβΓ πδίη§ ίη Αρμενία, IV. 4. 3. ^ίηεά βγ 03Π3ΐδ 

Ιο Ιηβ Ευφράτης, Ι. 7. 15. ρ3δδ3θ1β οηΐγ ίη οο&Ιδ, II. 2.3. 

ΟΓΟδδβά ογ ΐΗθ Τΐε'ρσαι, II. 4. 14. 3ηά ο^ Ιηβ "Ελλ^ϊ, 

Η. 4. 24. 
Τιμασίων, 3 Οδτά&τιίαη, θΐβοίβά ίη Ιηβ ρΐ&οε οί Κλέαρχος, 

III. 1. 47. ίδ οηβ οΓ Ιηβ ^ουη§βδί ΙβαάβΓδ, III. 2. 37. 

ηαά δθΓνεά \νίΐη Κλέαρχος αηά Δβρκυλλίδαί, ίη Φρυγία, 



346 ινβεχ. 

V. 6. 24. αΐίβηιρίδ Ιο ρΓβνβηΙ Ξενοφών Γγογπ Γουηάίη§ λ 
οϊίγ ίη Πόντος, V. 6. 19 — 21. βοπιιηαηάδ Ιηβ οαναΐΓ^, 

VI. 3. 22. VI. 5. 28. ΓβπίΣΐίηδ \νίΐη Ιηβ ΕΓπψ, VII. 2. 1. 
ννίδηβδ ίο 0ΓΟ88 Γγοπί Βυζάντιον ίο Ασία, VII. 2. 2. Γβοβίνββ 
δοπιβΐηίη§ Γγοπι Σεύθης, VII. 5. 4. δρβαΐίδ ηοηοαΓ&ϋΙ^ οι 
Ξενοφών, VII. 5. 10. 

Ύιμησίθεος, α πΐ3,η οΓ Τρα7Γ6^ο0ί, ΐΓβαΙδ Γογ Ιηβ "Ελλι/νίί \νίΐη 
ίηβ Μοσσύνοικοι, V. 4. 1 — 4. 

Τισσαφέρνης, §068 υρ \νίΐη ΚΟροί Ιο Ααρεϊος, Ι. 1.2. οαίαπι- 
ηΐαΐεδ Κίρο?, Ι. 1.3. ραίδ Ιο άβαΐη δοπιβ, αηά οαηίδηββ 
οίηβΓδ, οί ίηβ Μιλησιοι, Ι. 1. 7. ίΐίβδ \πΐΙι ηίδ ο&ν&Ιτγ ίο 
ΐΐιο Κίη§, Ι. 2. 4. Γβοβίνβδ Ιηβ οοπίΓηαηά οΓΐηΓββ ηυηάΓβά 
Ιηουδ&ηά πιβη, Ι. 7. 12. ίηΓοπιΐδ Ιηβ Κίη§ ΙηαΙ Ιηβ "Ελ- 
ληνες ηίΐνβ οοηςυβΓθά, Ι. 10. 5. ρΓοΓβδδββ £οοά \νί11 Ιο 
Ιηβ "Ελληνες, II. 3. 18. πιαίίβδ ά ίτβ&ίγ \νίΐη ίηβιη, II. 3. 
26. ο,ΙΙθίηρΙδ Ιο τβπιονβ Ιηβπ• δυδρίοίοηδ, II. 5. 16. 
ΐΓβαβηβΓοαδΙγ δβίζβδ ΙηβΐΓ ΙβαάβΓδ, II. 5. 32. αΐΐαο^δ ιηβ 
*Ελλ/;ι/βί, III. 4. 13. Ιηβ Λακεδαιμόνιοι Γηαΐίβ ντατ α^αίπδΐ 
ηίηι, VII. 6. 1—7. VII. 8. 24. 

Τολμίδης, ίΐη Εΐβαη, Ιηβ οβδί οήβΓ 3.πιοη§ Ιηβ ίτοορδ οί* Κλε- 
αρχος, II. 2. 20. III. 1. 46. V. 2. 18. 

Τράλλβίϊ, Ά οΐίγ ίη τνηίβη Ιηβ Γαηιίΐίβδ οΓ Ξένιας αηά Ώασίων 
Ιίνβά, Ι. 4. 8. 

Ύρανίψαι, VII. 2. 32. 

Τραπε^οΟί, 9, Οτββίί ο'ιίγ, οη ιηβ Πόιτοί Ενξε'ινος, αηά & βοΐοηγ 
Γγοπι Σινώπη: Γβ&οηβά ογ Ιηβ "Ελληνες, IV. 8.21. ίχί- 
οαίΕΓ^ Ιο Σινώπη, V. 5. 10. 

Τρωάρ, V. 6. 24. VII. 8. 7. 

ΎνραΙον, α οίΐν \νηβΓβ Κί/ρο$• Γβνίβψδ ηίδ αΓΠτρ, Ι. 2. 14. 

Τ. 

Ύρκάνιοι, ΕΓβ βπιρίο^βά αδ ηιβΓΟβηαΓ^ βαν&ΐΓ^ ο^ Ιηβ Κίη£, 

VII. 8. 15. 

Φ. 

Φαλίι/05, α ΟΓββΙί, δβηί οη αη βπιοαδδ^ Ιο ηίδ βουηίΓρπιβη, 
Γγοπι Ιηβ Κίη§, II. 1 . 7. αάνίδβδ Ιηβηι Ιο δΠΓΓβηάβτ, II. 
1. 19. 

Φαρνάβαζος, V. 6. 24. δαίΓ&ρ οΓ Ιηβ Βιθυνοί, VII. 8. 25. ηίδ 
βαναΐΓ^ αΐΐαοΐί Ιηβ "Ελληνες, IV. 4. 24. ηίδ ΐΓΟορδ 3.Γ6 
άβΓε&ΐοά, VI. 5. 26 — 31. ηε ΓβφίβδΙδ Άναξίβιος ίο 






τνοεχ. 347 

Γοπιονε Ιηε "Ελλτ;ι/ίί ίτοπι Ασία, VII. 1. 3. βυΐ ΕίΙεΓ- 

\νΕπ!δ ηε§1εεΐ8 ηίπι, VII. 2. 7. βηά ΐΓ€Είδ \νίΐη Άρίσταρ- 

χος, VII. 2. 7. 
Φασιανοί, 8Γβ 8660 β^ ΐΗο "Υ.λληνα, IV. 6.5. ίη Ιηε ΆΆΐτ&ργ οί 

Ύηρίβαζος, VII. 8. 2δ, 
Φάσυ, & πνεΐ" Γ6Εεηεά βγ Ιηε "Ελλτ;ι/6Ρ, IV. 6. 4. 
Φιλ^σιοί, επ ΑοΙΐ8ε&η, εΐεείεά ίη ρΐ&οβ οί Μό/ων, III. 1. 47. 

δΕΙί! ΙΟ 1)6 0Π6 οί.ΙΠβ οΐΐΐεδί §6Π6Γίΐΐ8, V. 3.1. βρεΕ^β 

8§&ΐη8ΐ Ξενοφών, V. 6. 27. 18 βηεά ίοΓ άεβοίεηε^ ίη ηίβ 

Εοεουηϋδ, V. 8. 1. δεηΐ β^ Ξενοφών Ιο Άναξίβιος, VII. 

1. 32. 
Φιλόξενος, ε ΡεΙΙεηΐΕη, ίβ οηε οί Ιηε ίοΓεπιοδΙ; ίη &Ιοπηίη£ Ιηβ 

ίοΓΙ οίΐηε Αριλαι, V. 2. 15. 
Φοινίκη, ΐΓΕνβΓδβά β^ Άβροκόμας, Ι. 4. 5. υηάβΓ Ιηε §ονει•η- 

ηιβηΐ οΐΑερνης, VII. 8. 25. 
Φολόη, V. 3. 10. 

Φρασίαϊ, επ ΑΐηεηΐΕη οαρί&ίη, VI. 5. 11. 
Φρυγία, V. 6. 24. VII. 8. 25. 
Φρυνίσκος, Εη Αο1ΐ3εαη §εηεΓΕΐ, ΓεπίΕίηδ \νίΐη ίηε Έλλτρβί, 

VII. 2. 1. ννίδηβδ Ιο ιη&Γοη Ιο Ί,εΰθης, VII. 2. 2. Γεεείνεδ 

Βθπιεΐηίη§ Γγοπί "Σεύθης, VII. 5. 4. βεΕΓδ ηοηοιίΓΕοΙε Ιεβ- 

ΐίπιοη^ Ιο Ξενοφών, VII. 5. 10. 
Φύσκος, ε πνβΓ οΓΟδδβά ο^ Ιηε "Έλληνα, II. 4. 25. 
ΦωκαΓί, Ι. 10. 2. 

Χ. 

Χαλδαϊοι, Ε ΠΕίίοη ηοΐ 8ΐιΙ>]εεΙ Ιο Ιηε 1ζίη§ οί Ιηε Πε'ρσαι, 
V. 5. 17. VII. 8. 25. δει-νε Γογ ρ&γ ίη ηίβ εγπι^, IV. 3. 4. 

Χάλοί, ε ήνεΓ, Ιηε βδη οί \νηίεη &Γ6 \νοΓ8ηίρρεά ογ ΐΗε Σύροι, 
Ι. 4. 9. 

Χάλυβες, ε ρεορίε ηεΕΓ Αρμενία, IV. 5. 34. ηοΐ δΐι^εεί Ιο 
Ιηε 1άη£ οί Ιηε Περσαι, VII. 8. 25. Ιηε^ δει-νε Ύηρίβαζος 
Ε8 πιεΓεεηΕΓίεδ, IV. 4. 18. Ιηεγ πιεηΕοε Ιηε "Ελλ^Γ, 
IV. 7. 17. άεδεπρίίοη οί ΙηείΓ εγπιοιιι•; ΙηείΓ εουΓ&ίξε, 
IV. 7. 15. 

Χάλυβα, ε ρεορίε ίη Πόντος, 8ηΙ)]εεΙ Ιο Ιηε Μοσσυνοικοι, 
ίΓΕάε ίη ΐΓοη, V. 5. 1. 

Χαρμάνδη, ε 1εγ§8 είί^ οη Ιηε Ευφράτης, Ι. 5. 10. 

Χαρμϊνος, ε Ι^εοοπιεπ, ΕπιΙ)Ε88ΕάθΓ ίΓΟπι θίβρων ίο Ιηε 'Ελλτ/- 
ν€Γ, VII. 6. 1. ίδ εηΙεΓίΕΐηεά ογ Σεΰθης, VII. 6. 3. βρεΕ^β 
ίοΓ Ξενοφών, VII. 6. 39. VII. 7. 13, 15,56. 

Χειρίσοφος, Ε Ι,ΕοεάδείηοηίΕη, ^ίηδ Κύρος ΕΙ Ίσσοί, Ι. 4. 3. 



348 ΐΝϋΕΧ. 

18 βεηί 1)^ Κλέαρχος ίο Άριαίος, II. 1. 5. ΓβίϋΓηδ, II. 2. ϊ. 
Ϊ8 αβδεηί οη α ίοι•α§ίη§ εχρεάίίίοη, Π. 5 37. ρΓ&ίδεβ 
Ξενοφών, III. 1. 45. εηεουι•α§εδ ίηε δοΐάίει-δ, III. 2. 2. 
ίΐ^Γβθδ \νίίη Ξενοφών, III. 2. 33. δεηάδ Ξενοφών οη αη 
εχρεάίίίοη, αηά ίο11ο\νδ ηίδ αάνίεε, III. 4. 38 — 43. ςυαΓ- 
Γβίδ οηεε οηΐγ \νίίη ηίπι; ίηε Γεαδοη, IV. 4. 3. εαΐΐδ α 
εουηείΐ ννίίη Γε§αι•ά Ιο αίίαεΙάη§ ίηε εηεηιγ ηε&Γ ίηε 
Φάσις, IV. 6. 7. δρεαίίδ ΓβρΓΟ&οΗίίΐΙΙ^ θΐ ίΐΐε Αθηναίοι, 
IV. 6. 16. δβηάδ πιβη ίο οεεαργ δοπιε ηεί§ηίδ, IV. 6.20. 
δ&οπίΐοθδ οβίοΓβ πιαΓοηίη§, IV. 6. 23. αίίαείίδ ίΐιε είίν οΓ 
ίηε Ίαόχοι, IV. 7. 2. ρΐ'οροδβδ ίο δαίΐ ίο ηίδ ίΗβηά. Άνα- 
ξίβιος, ίο Γθςυβδί δοιτιβ δηίρδ, V. 1.4. βυί ΓΟίητηδ \νίίη- 
ουί δυοοβδδ, VI. 1. 16. ίδ εΐεοίεά εοιηπιαηάεΓ-ίη-οηίεΓ 
ο^ ίΐιε "Έλληνες, VI. 1. 32. ίηε εχρίναίίοη οί Ιιίδ οίίιοε 
ίη α ΐβ\ν άα^δ, VI. 2. 12. ηε άίεδ, VI. 4. 11. 

Χερρόνησος, αη Άΐιηγ ίδ ηιαίηί&ίηεά ίηει*ε \>γ Κίιρος, Ι. 1. 9. 
Νβωι/ αάνίδεβ ίηε "Ελληνες ίο ιηαι-εη ίηει-ε, VII. 2.2. ίΐ§ 
ίει-ίίΐίίγ αηά ρΐΌδρεπίγ, V. 6. 25. 

Χίος (Άριστέας). 

Χρνσόπολις, α είί^ ηε&Γ Καλχηδών, VI. 6. 33. VII. 1.1. 

ψ* 

Φάρος, α πνεΐ" ΟΓΟδδεά ογ Κύρος, Ι. 4. 1. 

Ω. 

*Ωτπς, α §Γεαί εϊί7 οη ίηε πνει• Φύσκος, II. 4. 25. 



1 



Ε,ονοοχΙ 

νΚ,ΙΚΤΕΠ ΒΥ 1. νν ΕΚΤΗ ΕΙ Μ Ε Κ, ΑΝϋ ΟΟ. 
ΟΙΚΟϋΗ ΡΙ,ΛΟΕ, ΡΙΝδΒϋΚΥ οικ.ουδ. 



ϋηϊνβΓδϊΙγοίΤοΓοηΙο 

ΙΗΐΓίΓΥ 





Ι,ΟννΕ-ΜΑΚΤΙΝ ΟΟ. υΜίτερ