(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Biodiversity Heritage Library | Children's Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Leanmhuinn Chriost'"

Digitized by the Internet Archive 
in 2013 



http://archive.org/details/leanmhuinnchrios1826jesu 



LEANMHUINN 

CHRIOST': 

AIR 

THIONNADH O LAIDINN, 

LE EOGHAN MAC EACHAINN. 



PEIRT : 

CLO-BHUAILTE LE MORISONS, 

Airearah 14, an t-Straid Ard. 
/ MDCCCX ^Vlj 



f B 



368 



5<S 

AUg 



S V I M. 



A' CHIAD LEABHAR. 

«AIB. TAOBH. 

I. Air leanmhuinn Chriost' is gràin air 

aimideachd shaoghalta, . , . 1 

II. Mu bharail bhig oirnn fhein, ... 3 

III. Mu theagasg na firinn, ..... 4 

IV. Air gliocas an gniomh, . . . 7 

V. Air leughadh an sgriobtuir naoimh, . 8 

VI. Air ana-miannan, ...... 9 

VII. Gu bheil dòchas faoin is uabhar ri 
seachnadh, ........ 10 

VIII. Air seachnadh brìodail, ....11 

IX. Mu umhlachd is iochdranachd, . . 11 

X. Mu anabarr cainnt a sheachnadh, . 12 

XI. Mu shireadh sìth is dol air adhart, . 13 

XII. Air math na h-anshocair, ... 16 

a2 



SUIM. 



XIII. Air Cath an aghaidh buairidh, . 17 

XIV. Mu bhreth obuinn a sheachnadh, . 20 
2CV. Air gniomhan na carrannachd, . . 21 

XVI. Air cur suas rifàillinneanfeadhnach 
eile, 22 

XVII. Air beatha manaich, . ... 23 

XVIII. Sàmhla nan Aithrichean Naomh, 24 

XIX. Mu dhleasnas an dea-chràbhaich, 27 

XX. Mu dhèidh air uaigneachd is tosdachd, 30 

XXI. Air bròn cridhe, 33 

XXII. Smaointean air truaighean chlann- 
daoine, 36 

XXIII. Smaointean air a bhàs, ... 39 

XXIV. Airbreitheanasis pian a'pheacaidh, 43 

XXV. .Mu rian ceart a chur air ar caithe- 
beath' air fad-le suim, ; .... 46 



AN DARNA LEABHAR. 

I. Mu chomra na leth-astigh, . . . . 53 

II. Mu sthiiochdadh iriosal, . . . . 57 

III. Air sonas an duine shiochaintich, . 58 

IV. Mu chridhe glan is beachd treibhdhir- 
each, .... 59 

V. Mu smaointean oirnn fhein, .... 60 

VI. Mu thoil-inntinn na dea-chogais, . . 62 

VII. Air gaol Iosa fos cionn gach ni, . . 63 

VIII. Air càirdeas bàigheil Iosa, . . , 65 

IX. Air call gach sòlais, 67 

X. Air tàingealachd airson ghràsan Dè, . 70 

XI. Gur neo-lionar iad a tha 'n dèidh air 
crois Chiiosta, ....... 73 

XII. Mu shlighe rioghail naoimh na croise, 75 



SUIM. 



T 



AN TREAS LEABHAR. 

I. Air comhra diomhair Chriosta ris an an- 

am dhìleas, 83 

II. Gu bheil an fhìrinn a labhairt air an 
taobh-stigh dhuinn gun fhuaimbhriath- 
ran, 84 

III. Gu bheil facal Dè ri èisdeachd le umh- 
lachd, is gur lionar iad nach 'eil ga 
mheadhrachadh le suim, .... 86 

Umaigh gu gràsan na cràbhachd a 
chosnadh, . . 88 

IV. Air gluasad an làthair Dè ann a' fìr- 
inn 'san umhlachd, ...... 89 

V. Air feartan miarailteach gaoil Dè, . 91 

VI. Am fior fhear-gaoil air a dhearbhadh, 94 

VII. Air ceiltinn nan gràs fo sgàil na 
h-umhlachd, 96 

VIII. Air sealltainn sios oirnn fhein a' fìa- 
nuis Dè, 99 

IX. Gum bheil gach ni ri sheòladh gu Dia 
mar ar crioch dheireannach, . . . 101 

X. Do neach a ni diù do 'n t-saoghal is 
taitneach seirbheis Dè, . . . . 102 

XI. Gu bheil iarraidh ar cridhe ri ranns- 
achadh is ri rian, 105 

XII. Gum bheil faighidin ri ionnsuchadh 
agus gleac ri r' n-ana-miannan, . . 106 

XIII. Airumhlachd iriosail iochdarain air 
rèir sàmhla Iosa Criosta, .... 108 

XIV. Smaointean air breitheanas diòmhair 
Dè eagal pròis a ghabhail a deagh- 
oibrichean, ........ 109 

a3 



VÌ SUIM. 

XV. Ciod tha freagraeli a dhianamli 'sa 
radh anns gach ni, . . . .111 

Urnaigh gu toil Dè dhianamh, . 112 

XVI. Gu bheil tìor shòlas ri shireadh ann 

an Dia, ......... 113 

XVII. Gu bheil a li -uile cùram ri thilgeadh 

air Dia, . . . ... . . . 114 

XVIII. Gu bheil truaighean na beathasa 
ri 'n giùlan gu faighidneach air rèir 
sàmhla Chriosta, . . . . . . 116 

XIX. Air cur suas ri tàrchuis, comhdach 

co e an duine tha làn-fhaighidneach, 117 

XX. Air aideacli ar laigse, agusànradh na 
beathasa, . . . 119 



XXI. Gur ann an Dia tha socair ri shir- 
eadh fos cionn gach gibht is tiodhlac, 121 

XXII. Gu bheil tiodhlaicean lionor' Dè 

ri 'n cuimhneacliadh, 124 

XXIII. Ceithir rudan leis a' ghleidhear 
mòran sìthe, . 127 

Uriiaigh an aghaidh drocli smaointean, 128 



Urnaigh gu soilleireachadh inntinn, 128 

XXIV. Abhith toirt binn air caithe-bhea- 

tha an atharraich ri sheachnach, . 129 

XXV. Air na nichean anns a bheil sìth 
mhòr cridhe is làn-choimhlionachd ri 
faotuinn, 130 

XXVI. Air buadhan na saor inntinn, a 
ghleidhear le urnaigli nas fhearr na le 
leughadh, . 132 

XXVII. Gur i fein spèis a' chuimrig a 's 
mua san rathad gus a' sonas is àirde, 134 

Urnaigh gu glanadh a' chridhe is 
gliocas diadhaidh chosnadh, . 135 



SUIM. YL1 

XXVIII. An aghaidh theangan a' chùl- 
chàinidh, . . . . 136 

XXIX. Gu bheil Dia ri ghairm is ri bhean- 
nachadh an àm buairidh, . . . . 137 

XXX. AirsireadhcomhnadhDè,isdòchas 

a ghràsan fhaighinn air ais, . . . 138 

XXXI. Air trèigsinn chreutairean gu 
ruighinn air a' chruthadair, . . . 141 

XXXII. Air fein-aicheadh is claoidh gach 
ana-miann, 143 

XXXIII. Air neo-stèidhealachdcridhe, agus 

gu bheil ar beachd ri stiùradh air Dia, 145 

XXXIV. Gu bheil Dia miaghail fos cionn 
gach ni, aig an fhear a bheir gaol dha, 146 

XXXV. Ar beatha thalmhaidh cha 'n 'eil 
saor o bhuaireadh, 148 

XXXVI. An aghaidh breth aimideach 
dhaoine, 149 

XXXVII. Gum feum neach e fein a liub- 
hairt gu glan 'sgu buileach do Dhia gu 
ruighinn air saorsa cridhe, ... 151 

XXXVIII. Air dea-rian an taoibh-mach, 

is ruith gu Dia ann an cunnartan, . 152 

XXXIX. Cha tige' do dhuine a bhith ro- 
bhras. na gnothaichean, . . . . 153 

XL. Gu bheil duine gun mhath 'sa bith 
uaithe fein, is gun aobhar uaill a rud 
air bith, . 154 

XLI. Air shealltuinn sios air onair shaogh- 

alta, 156 

XLII. Cha 'n 'eil sìth ri suidheachadh air 

daoine, . . . . 157 

XLIII. An aghaidh faghluim faoin saogh- 

alta, 158 



TÌÌÌ SUIM. 

XLIV. Cha 'n 'eil nichean na leth-amach 

ri 'n tarruing ugainn fhein, . . . 160 
XLV. Cha 'n 'eil a h-uile h-aon ri chreid- 

sinn, is gur tric sgiorradh facail, . . 161 
XLVI. Air earhsa chur ann an Dia, nuair j 

chaithear oirnn saighdean fhacal, . 164 j 
XLVII. Gu bheil a h-uile trioblaid ri [ 

ghiùlan airson rioghachd fblathanais, 166 
XL VIII. Air latha na siorruchd, is ànradh 

na beatha so, 168 \ 

XLIX. Dèidh air a' bheatha shiorruidh, 

miad an t-sonais a ghealladh do 'n 

fheadhainn a ni strì, . «. . . . 171 \ 
L. Gur còir do neach nach fairich sùgh na 

chràbhadh e fein fhàgail an lamhan Dè, 175 \ 
LI. Gu beil obair iriosal ri glacail nuar a 

fhàsar sgìth do nichean àrda, . . 178 
LII. Cha 'n e toil-inntinn, ach anshocair a 

tha neach a' toilltinn, 179 

LIII. Cha'n'eilbun aig gràsan Dè ann 

an daoine talmhaidh, 181 j 

LIV. Gu bheil gluasadan ar nàdair is nan 

gràs ao-coltach ri chèile, . . . . 183 
LV. Gum beil ar nàdar air a thruailleadh, 

is gràsan Dè eifeachdach, . . . . 187 
LVI. Gu feum sinn sinn fhein aicheadh, 

Criosta a leanail le giùlan ar croise, 190 
L VII. Cha 'n feum duine dol gu anabarr 

bristeadh-cridhe airson tuiteam ann a' 

fàillinnean, 192 

L VIII. Cha chòir abhith rannsachadh rud- 

an àrda, no breitheanas diomhair Dè, 194 
LIX. Gu bheil ar n-earbsa uile is ar muin- 

ginn ri 'n cur an Dia mhàin, . . . 199 j 

.. _J 



SUIM. 



ix 



AN CEATHRAMH LEABHAR. 

AIR AN T-SACRAMAID. 

Dea-phrosnachadh gu comaine naomh, . 203 

I. Gubheìl Criostarighlacaiilemòrchùram, 204 

II. Gu bbeil mòr mhathas Dè 'sa ghràdh do 
dhaoine air am fiachainn anns an t- Sàc- 
ramaid, 209 

III. Gur feumail comanachadh tric, . . 212 

IV. Gu bheil an dea-chomanaiche a' faigh- 
inn sonais mhòir, 215 

V. Air uaisle na Sàcramaid so is urraim 

Sagairt, 218 

VI. Ceasnachadh mu chràbhadh ro chom- 
anachadh, . . .... 220 

VII. Air rannsachaidh cogais is rùn sgur do 

'n olc, 220 

VIII. Air iobairt Chriost' air a' ehrois, is 
mar bu chòir striochdadh dha, . . 222 

IX. Gum bu chòir dhuinn sinn fein is gach 
nith' againn a thairgse do Dhia, is guidli 
airson gach neach, 224 

X. Cha 'n 'eil comanachadh naomh ri leig- 

eadh seachad gun suim, .... 226 

XI. Gu bheil corp Chriosta, air rèir an 
sgiobtuir n aoimh r o-f heumail do'n anam 
chriostail ......... 230 

XII. Gu 'n d' thige' do 'n fhear a tha dol 
a ghlacail Chriost' e fhein uidheamach- 
adh le mòr shaothair, . . . . . 234 

XIII. Gum bu chòir do dh' anam diadhaidh 
a' bhith an geall air snaim ri Criosta' 
anns an t-Sàcramaid le uile chridhe, 236 



s 



X 1 SUIM. 

XIV. An dèidh mhòr bh' aig cuid do dhaoine 
cràbhach air corp Chriosta a ghlaeail 238 

XV. Gu 'n coisnear gràsan cràbhachd le 
umhlachd is fein-aicheadh, . . . . 239 

XVI. Gur còir dhuinn ar uireasbhuidh a 
chur an làthair Chriosta, 'sa gràsan a 
shireadh, , . 241 

XVII. Air dèidh is toil mhòir Crìost' a 
ghabhail, . . ...... 243 

XVIII. Cha 'n fhaod duine rannsachadh 
domhain a dhianamh air an t-Sàcra- 
maid so, ach mar fhearr leanmhuinn 
air Criosta, acheudanalùbadh do creid- 
eamh naomh, . . . . . . . . 254 



è 
u 
i 
m 

! p 

tn 
àir 

b 

5f! 

tha 
eac 

|ÌB 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



CiZZAB LEABHÀEt 



A' CHIAD CHABIDEAL. 

^ir leanmhuinn Chriost' is gràin air aimideachd 
shaoghaìta. 

1. An neacli a leanas mise, chà*h imich e ann an 
dorchadas, ars'an Tighearna. Sò agaibh briath- 
ran Chriosta, a tha toirt fairgheineadh dhuinn, 
a chaithe-beatha 'sa bheusan a leanail; ma tba 
mhiann oirnn a bhith làn shoilleir, agus saor o 
gach doille cridhe. Smaoinichemid mata, air 
caithe-beatha Iosa Criosta mar ar gnothach a's 
àirde. 

2. Tha teagasg Chriosta toirt barrachd air 
teagasg nan naomh uile, 'sa fear aig* a bheiì a' 
spiorad gheobh e'n sin mana dìomhair. Ach 
tha e tachairt gu bheil iad lionor, a tha 'g èisd- 
eachd gu tric ris an t-soisgeul air bjieag faireachd- 
ainn dha, a-chionn nach 'eil Spiorad Chi iost' 
aca. Ach an neach a tlia 'n geall air briathran 



2 LEANMHUINN CHRlOSTA. 

Chriost' a thuigsinn ceart, agus gu brìgheil, 
feumaidh e a bheusan fhein a chuma' gu h-iom- 
lan ri caithe-beatha Chriosta. 

3. De feum ami an reusonachadh domhain 
mu 'n Trionaid, ma tha an umhlachd a dhìth 
ort, 'smar sin neo-thaitoeach do 'n Trionaid ? 
Gu-fior, cha -n e briathran domhain a ni duine 
naomh no diadhaidh, ach se dea-bheusan a I 
gleidheas mias dha 'n làthair Dè. 

Bearr leam an t-aithreachas, fhaireachdainn, i 
na aithris. Ge do bhiodh am biobull uile agad 
air do theangaidh, agus facail nan daoine glic' 
air fad fo d' lèìrsinn, de b' fhèirrde thu sin uile 
gun ghaol Dè 'sà ghràsan. 

Is faoin faoin a h-uile ni ach gaol a thoirt do 
Dhia, agus a sheirbheiseachadh na aonar. Sò i 
agad an gliocas a's àirde, sealltuinn sios air an 
t-saoghalìs gluasad gu rioghachd fhathanais. 

4. Is faoineis mar sin, iarraidh gu beirteas \ 
fàillinneach, is ùigh achur ann. Is faoineis mar 
an ciadna sireadh gu onair *ls inhb^ àird. Is 
faoineis cuideachd togradh na feòla a leanail is 
nichean iarraidh a bheir pian oirnn gun dàil. 
Is faoineis a bhith an geall air saoghal fada, agus i 
a bhith air bheag umhail do chaithe-beatha dia- j 
dhaidh. Is faoineis ar n-inntinn a leagadh gu | j 
buileach air a' bheatha so, i§ gnothaichean an j j 
athshaoghaìl adhiochuimhneaehadh. Is faoineis j 
spèis a thoirt do nichean a thrèigeas sinn gu grad, , 
'sgun shibhal air an t-slighe ad gu dian far a> i ( 
bheil «òìas nacli dìbir an tasgaidh. ì f 

5. Cuimhnich gu tric air an t-sean fhacal so : 
cha toilichear an t-sùìl le faieimi, no chluas le j 
claisneachd. Dian dìchioll mata, air do chridhe j ,j 



I. LEABHAR. 



s 



tharruing o nichean talmhaidh, 'sà leagail air 
beirtean spioradail, ìs gu bheil iadsa a thoilicheas 
àn ana-miannan a truailleadh àn cogais 'sa^call 
ghràsan Dè. 

II. CAIB. 

Mu bharail bliig oirnn j7iein. 

\. Tha dèidh air fiosrachadh, nàdarra do 'n 
h-uile duine. Ach ciod an stàth am fiosrachadh 
gun eagal Dè ? Gun mhearachò!, 'sfhearr coit- 
fhear dùthcha, a tha ri seirbheis Dè, na sgoilear 
uaibhreach, a tha diochuimhneach air fhein 'sa 
choimhead air iùl nan r'eultan. An neach a 
thuigeas e fhein gunnath, tha e suarachnàshùil- 
ean-fhèin, agus cha gabh e tlachd "a .-moladh 
dhaoine. Ge b' aithne dhomh gach ni air tal- 
amh, gun a^charrannachd a bhith agam, ciod a' 
stàth a dhianadh ^in dhomh an làthair Dè, a 
bheir breth orm air-rèir mo dhianadais. 

2. Caisg mata, do ro-dhèidh air eòlas, is gur 
mòr am buaireadh 'sam mearachd a tha na lòrg. 
Tha daoine ionnsuichte fada an geall air iadfhein 
fhiachainn, 'sa bhith fo ainm dhaoine glice. 'S 
ioma ni atha an eòlas gun bheag no mhòr do dh' 
fheum do 'n anam. Agus is ro-ghòrach esan a 
leagas inntinn air ni air bith, ach beirtean athig 
gu leas anma. Cha toir mòran bhriathran fois 
do 'n anam, ach bheir dea-chaithe-beatha socair 
do 'n inntinn, is cuiridh cogais ghlan mòr earbsa 
a Dia. 

3. Mar is muà 'sa fhearr t' fhaghlum, 's ann 
is cruaidhe bhios do bhreitheanas, mur freagar 
do bheusan dha d' sgoil. Air an aobhar sin na 

a 2 



4 



LEANMHUINN CHRI0STA. 



cuir uail a eòlas air bith no faghlum, ach gabh 
eagal as an ionnsachadh a th' agad. Ma tha thu 
saoilsinn gum beil mòran sgoil agad, agus gum 
bheil thu làn shoilleir innte, tuig agad f hein gur 
mua gu mòr a tha falach ort, na tha thu an lèir- 
sinn. Na bi sealltuinn ort fhein mar dhuine, 
fiosrach, ach an àite sin aidich t' aineolas. Carson 
a dh' àrdaicheadh tu thu fhein fos cionn neach 
sam bith, is gur lionor iad a 's mua ionnsachadh 
na thusa, 'sa doimhne faghlum san lagh. Ma 
's math leat fìosrachadh is faghlum ceart a bhith 
agad, iarr a bhith gun toirt gun iomradh. 

4. So an leasan a 's àirde, agus is feumail' uile, 
fior eòlas is fuath ort fhein. Is duine ro-ghlic 
is ro-choimhlion esan, a ni neopris dhe fhein, 
's aig' a bheil barail mhath daonnan air feadh- 
ainn eile. Ge do chithe' tu neach a' tuiteam ann 
am peacadh trom follaiseach, cha bu chòir dhut 
thu fhein a shaoilsinn nas fhearr na esan, a 
thaobh 'snach 'eil f hios agad càd a sheasas tu ann 
an staid mhath. Tha sinn uile lag, ach na saoil 
neach sam bith nas laige na thu fhein. 

III. CAIB. 

Mu theagasg na firinn, 

1. Is sona esan a tha an fhìrinn a' teagasg le 
fhein, gun sgleò is gun fhuaim briathran a thèid 
seachad, ach mar tha i innte fhein. Tha ar 
barail 's ar ceudan gu tric gar mealladh, agus is 
beag a chi iad. De an tairbhe th' ann an còn<>- 
sachadhmòr mu nichean diomhair agus domhain, 
nach tèid a chuntadh mar aineolas oirnn lath* 
bhreitheanais. Is mòr an aimideachd a bhith 



I. LEABHAR. 



5 



dianamh. diocliuinilin' air beirtean tarbhach agus 
feumail, 'sa togail suas ar n-inntinn ri rudan 
faoin' agus peacach. Tha sùilean againn is 
cha 'n 'eil sinn a' faicinn. 

2. De an gnothach a th' againne ri ceisdean 
dorcha sgoileirean. A' fear ris an labhair am 
facal siorruidh saorar e o iomadaidh barail. O 
'n aon fhacal tha h-uile ni, an t-aon fhacal tha 
h-uile ni a' labhairt, agus am facal sin se an Tùs, 
a tha bruidhean ruinne. As eagais cha tuig 
neach, is cha mhua bheir e breth cheart* Esan 
ga 'n aon gach ni, a thairngeas gu h-aon gach 
ni, a chi ann an aon gach ni, faodaidh e bhith 
stèidheil na chridhe, agus tàmh gu sochdrach ann 
an Dia. O fhìrinn thusa a Dhè ! Dian mise m' 
aon maille riut ann an carrannachd shiorruidh. 
Is tric mi sgìth leughaidh, agus ag èisdeachd 
seanchais, ach unnadsatha gach nì thami sireadh 

| 'sa miannachadh. Tosdadh mata luchd-fa|h- 
luim uile, sàmhach biodh gach crèutair ad làth- 
air, thusa dian comhra rium ad aonar. 

3. Mar is suidhichtè a bhios duine ann fhein, 
; is mar is saoire ìnntinn, 's ann is mua 's is àirde 

alèirsinn air gnothaichean gun dad de shaothair ; 
a thaobh is gu bheil a sholus a' tighinn air o 
i nedmh. Spiorad glan treibhdhireach ; stèidheil 
cha tèid gu bruaillean le mòran ghothaichean ; 
a chionn 'sgu bheil e dianamh oibrichean gu 
glòir Dè, 'sa toirt ionnsuidh air a bhith suidh- 
ichte ann fhein agus saor o gach miann talmh- 
aidh. Ciod is mua tha cur a dh' èis is do 
chuimrig ort na do chridhe neo^cheannsaichte 
fhein. Cuiridh an duine math agus diadhaidh 
a gnothaicheazi an òrdugh an toiseach na inntinn 



6 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



fhein, mun teann e ri 'n cur an gniomh. Is 
eha tarruing iad e gumiann peacach, ach lùbaidh 
e iad gu riaghailt reusoin. Co is cruaidhe strì 
na esan a tha strì ri e fein a cheannsachadh. 
Agus se so an gnothach bu chòir a bhith againne, 
se sin buaidh a thoirt oirnn fheìn, is fàs nas treasa 
is rud-eiginn nasfhearr^a h-uile là. 

4. Anns a'choimhlionach da's àirde sa bheath- 
asa gheobhar gìomh air choir-eiginn, is anns gach 
reusonachadh a ni sinn tha ceò àraidh mu chuart 
da. Se eòlas iriosal ort fhein rathad is cìnntiche 
dhut gu Dia, na reusonachadh domhain fagh- 
luim. Cha 'n e gum beil cron ann am fiosrach- 
adh, no lom eòlas air ni air bith, a tha math ann 
fhein, is a\, rèir òrdugh Dè ; ach tha cogais 
mhath is dea-bheusan an cbmhnuidh ri 'n ragh- 
ainneachadh. Ach 'slionor iad a tha nas dhèidh- 
eil' air faghlum, na air caithe-beatha diadhaidh, 
agus le sin 'stric a tha iad a dol iomrall, agus is 
neoneach no 's suarach an toradh a tha iad a' 
toirt a mach. 

5. O na gabhadh daoine urad shaothair a' 
spionadh a mach ana-miannan, 'sa suidheach* 
adh shubhailcean, 'sa tha iad a' gabhail, an 
rannsachadh chùisean diomhair, cha bhiodh uilc 
is sgandal cho pailt a' miasg an t-sluaigh, no 
urad chùl-shleamhnachaidh an taighean-cràbh- 
aidh ! Gu cinnteach cha tèid fhaighneachd 
dhinn lath' a' bhreitheanais gu de cho math 'sa 
leugh si nn-, ach gu de cho math 'sa rinn sinn. — i 
Innis dhomh càit' a'bheil na maighistirean, 'sna 
ollaichean sin, air am b' eòlach thu nain beatha, 
is nuair a bha iad fo dhearrsa am faghluim ? 
Tlia mn beathachadh an nis aig feadhainn eile, is 



I. LEABHAR. 



7 



cha'n 'eil fhios agam a' smaoinich iad orra: 
Shaoil daoine rud-eiginn dhiu nam beatha* ach 
an nis cha 'n 'eil guth orra. 

6. O cho ealamh 'sa thèid glòir an t-saogh- 
ailse seachad ! B' fhearr leam gu freagradh am 
beusan dha 'n ionnsuchadh, sin nuair a bhiodh 
an sgoil 'sam faghlum ceart. Nach lionor iad 
feadh an t-saoghail a tha gan call fhein le sgoil, 
is le cion suim do sheirbheis Dè ! O 'n is e a 
bhith mòr bu docha leo na bhith iriosal, chrion 
iad as nan smaointean uaibhreach fhein. Is fior 
mhòr esan aige bheil mòran carrannachd. Is 
fior mhòr esan a tha neoneach na shùilean f hein, 
'sa sheallas mar neoni air gach àird inbhe. L§ 
fior ghlic esan a mhiasas gach ni air talamh mar 
shalchar gu Criosta chosnadh. Is fior ionn- 
suichte esan a ni toiì Dè, 'sa fhàgas a thoii 
fhein. 

IV. CAIB. 

Air gliocas an gniomh. 

1. Cha'n 'eil a h-uile facal ri chreidsinn, no 
h-uile gluasad cridhe ri gèilleadh dha, ach tha 
'n gnothach ri chothromachadh gu cùramach 
socrach air rèir Dè. Mo thruaigh ! tha sinn 
cho lag 'sgur e an t-olc is deise leinn a chreidsinn 
*sa chantuinn mu'n atharrach na math. Ach 
cha 'n fhurasda le daoine coimhlion creideas a 
thoirt do 'n h-uile fear-sgeoil, is gum beil fios 
aca air laigse mhic-an-duine, a chlaoine gu olc, 
'sa sgiorraidhean nach ainneamh an cainnt. 

2. Is mòr an gliocas gun a bhith cas an 
gniomh, no diarrasach nar barail fhein. 'San 
lòrg sin, gun sgiala chuile fir a chreidsinn, no 
a4 



8 



lEANMHUINN CHRIOSTA. 



'n rud a chreid 'sa chuala sinn a thaomadh gu 
grad an cluasan an atharraich. Cuir do chomh- 
airle ri duine tùrail agus cogaiseach, agus bi air 
do stiùradh le fear is glice na thu fhein, a ragh- 
ainn air do dhòigh fhein a leanail. Ni dea- 
chaithe-beatha dume glic air rèir Dè y agus neo- 
chearbach ann an ioma gnothach. Mar is irisle 
a bhios duine ann fhein, is mar is striochte do 
Dhia, 'sann is glice e anns gacli ni, 'sa mua shio- 
chaint. 

V. CAIB. 

A.ir leughadh an sgriobtuir naoimh. 

1. Si an fhìrinn a tha ri iarraidh sa sgriobtur 
naomh, Is cha 'n e fileachd bhriathran. Bu 
chòir an sgiobtur beannaichte a leughadh leis an 
spiorad sin leis an d' rinneadh e. Se ar math a 
thige' dhuinn a shireadh anns an sgriobtur, is 
cha 'n e dèire seanchais. Bu chòir clhuinn 
leabhraichean cràbhach iriosal a leughadh le 
urad spèis ri leabhraichean domhain diomhair. 
Na cuireadh inbhe an sgriobhadair mighean ort, 
co dhiu bha ionnsuchadh beag no mòr aige, 
ach tairngeadh gaol na tul-fhìrinn thuguleugh- 
adh. Na faighneachd co thuirt sid no so, ach 
leag t' inntinn air brìgh an rud a chaidh a chan- 
tuinn. 

2. Tha daoine diomain, ach fìrinn an Tigh- 
earna mairidh a chaoidh. Gun eisiomail ri 
duine, tha Dia labhairt air ioma dòigh ruinn. — 
Tha neònachas ar cridhe fhein gu tric a' cur èis 
oirnn ann an letighadh an sgriobtuir, nuair is 
àill leinn cùisean a thuigsinn 'sa lèirsinn bu 



I. LEABHAR. 







chòir a leigeaclh seacliad gun chnuasachd. Ma 
tha thu an geall air clo mhath fhein leugh gii 
h-iriosal treibhdhireach cràbhach, is na h-iarr a 
chaoiclh ainm sgoileir. Faighneachcl gu tograch, 
is èisd gu tosdach briathran nan naomh, is na 
cuireadh dubhfhacail nan aosda ort seirbhe, oir 
cha 'n ann gun reuson a chaidh an cantuinn. 

VI. CAIB. 

Air ana-miannan. 

1. A h~uile h-uair a clh' iarras duine gu rud mi- 
dhleasnach, air ball fairghidh e furban ag èirigh 
na chridhe. Aig luchd-uabhair is sannt cha 
bhith chaoiclh fois. Aig duinebochd iriosal na 
spiorad tha mòran siochaint. Am fear nach 'eil 
fhathast tur marbh clha fhein, 's fhurasd' a 
bhuaireadh, is le nichean neoneach suaracli 
bheirear buaidh air. Anduine l«g ann anspior- 
ad, agus an càil-eiginn talmhaidh, is gann is 
urruinn e e fhein a tharruing buileach o thoil- 
eachadh saoghalta. Agiis airson sin 'stric e fo 
mhighean, nuair a chumas e e fein o thoil-inn- 
tinn, is bìdh lasan beag feirg' air nuair a thigear 
na aghaiclh. 

2. Ach ma ghèill e dha mhiann, tha chogais' 
ga bhioradh san uair, airson is gu 'n lean e thoil, 
rud nach leasaicli an t-sìth a bha uaithe. Leis 
a sin 'sann le cur an aghaidh ar n-ana-miannan 
a ruigear air fior shìth cridhe, is cha 'n ann le 
gèilleaclli dhaibh. Mav sin cha 'n 'eil sìth an 
cridhe an duin' ana-mhiannaich, no aigese a 
tha na thràill clo nichean talmhaidh, ach aig an 
duin' adhartach an gnothaichean spioradail. 
a5 



10 



LEANMKUINN CHRIOSTA, 



VII. CAIB. 

Gu bheU dòchas faoin is uabhar ri seachnadh. 

1. Is duine faoin a chuireas earbsa a daoine, no 
nichean talmhaidh. Na cuireadh e nàire ort 
feadhainn eil' a sheirbheiseachadh air son gaoil 
Iosa Criosta ; is na seall air mar mhasladh a 
hhith bochd anns an t-saoghal so. Na cuir earb- 
sa asad fein, ach a Dia na aonar. Dian na dh* 
fhaodas tu, is cuidichidh Dia le d' dhea-thoil. 
Na cuir earbsa as do ghliocas f hein, no seòltachd 
duine beo ; ach a gràsan Dè, a chomhnas na 
daoine iriosal, 'sa dh' islicheas na h-uaibhrich. 

2. Na gabh uaill a beirteas, ma tha e agad* 
no a càirdean, ge do thachradh dhaibh a bhith 
cumhachdach, ach a Dia, fear-riaraiche gach 
ni, agus a tha deònach air e f hein a thoirt seach- 
ad thar gach ni. Na gabh bòsd a miad no dreach 
do phearsa, a dh' fhaodadh anshocair bheag a 
mhilleadh 'sa thruailleadh. Na gabh tlachd as 
do thapadh is as do ghliocas fhein, eagal gu mi- 
thaitinn thu ri t)ia, ughdaire gach math a th' 
agad o nàdar. 

3. Na saoil gur f hearr thu fhein na feadhainn 
eile, eagal gur miosa thu na iadsa am fianuis 
Dè, gha'n aithne cud a th' anns an duine. Na 
dian uaill a t' oibrichean matha, a thaobh 's 
nach ionann breth Dè is dhaoine ; is gur tric 
leise giomh fhaighinn anns an rud a thaitinn ri 
daoine. Ma tha rud math sam bith agad, creid 
gum beil sin nas fhearr aig feadhainn eile, los 
gu 'n gleidh thu an umhlachd. Cha misd thu, 
thu fhein chur fo gach duine, ach 'smòr an dol- 
aidh a ni e dhut, thu fhein achur fos cionn a h« 



I. LEABHAR. 



11 



aon fhein. Tha sìth daonnan aig an duine ir- 
iosal, ach ann an cridhe an uaibhrich 'stric eud 
is fearg. 

* VIII. CAIB. 

Air seachnadh hrìodail. 

1. Na fosgail do chridhe do 'n h-uile duine, ach 
cuir do chomhairle ri duine glic agus anns am 
beil eagal Dè. A' miasg òigridh agus choigreach 
na bi ach ainmig. Na bi brosglach ri daoine 
beirteach, is na h-iarr dol a' miasg uaislean. 
Biodh daoine iriosal agus treibhdhireach, mar sin 
is iadsan a tha diadhaidh beusach agad mar 
chompaich, is biodh do ehomhra mu nichean a 
thig gu leas t' anma. Na dian sùgradh ri boirr- 
ionnach sam bith, ach earb mnathan math' uile 
ri Dia. Ri Dia na aonar is ri ainglibh dian 
gàirdeachas, agus seachuinn conaltradh dhaoine. 

2. Tha charrannachd ri fhiachainn do 'n 
h-uile h-aon, ach cha'n 'eil brìodal freagrach. 
Air uairibh tha e tachairt gum beil am fear naeh 
fhacas leinn fo mhias mòr agus cliù, ach nuair a 
chi feadhainn e, cha 'n 'eil a dhreaeh a' taitne' 
riu no 'n lionadh an sùl. Air uairibh tha sinn 
an dùil gur toileachadh le daoin' ar faicinn, ach 
'sann a thòisichidh iad le sin air fuath thoirt 
dhuinn, leis an droch ghiùlan athaiada' faicinn 
unnainn. 

IX. CAIB. 

Mu umhlachd is iochdranachd. 

1. 'Smor an rud abhith umhaildo 'n atharrach, 
'sa bhithfo riaghailt cinn-iuil, is gun duine bhith 
a 6 



12 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

air a chòmhairle fhein. Is tiarainte gu mòr do 
neach a bhith na iochdran na bhith na uachdran. 
Tha mòran ann a tha nan iochdrain leis an 
eiginn nas mua na airson gaoil Dè ; tha iad sin 
am pèin, is ni iad beagan gearain. Ach chablii 
saorsa inntinn aca mur striochd iad le 'n uile 
thoil airson Dè. Ruith an sid no so, is cha 'n 
fhaigh thu sìth gu bràch mur striochd thu gu 
iriosal fo riaghailt cinn-iuil. 'Sioma h-aon a 
mhealladh a' saoilsinn gum biodh e na b' fhearr 
an sid no so na rachadh e imrich, 

2. Gun bhreug tha gach duine. fada an geall 
air a bheachd fein a leanail na dhianadas, agus 
tha am barrachd toil aige do 'ii fheadhainn a thig 
ga rèir. Ach ma tha Dia nar miasg, 's fheudar 
dhuinn air uairibh tighinn as ar barail fhein 
airson math nasìthe. Oir co tha cho glic is gur 
aithne dha h-uile ni. Air an aobhar sinna cuir 
ro-earbsa as do bheachd fein, ach èisd gu deònach 
ri barail feadhnach eile. Ma tha do bharailse 
ceart, is gu 'n dealaich thu rithe airson Dè, is 
gu 'n gèill thu do dh' fheadhainn eile, nach 
miadaich sin do dhuais. 

3. Is tric a chuala mi, gur fhearr comhairle 
èisdeachd 'sa ghabhail, na comhairle thoirt seach- 
ad- Faodaidh e tachairt cuideachd gum bi comh- 
airle mhath air gach taobh. Ach diùlt gèilleadh 
do dhaoin' eile, nuair a tha reuson is aobhar air, 
is comharradh air àrdan is diarras. 

X. CAIB. 

Mu anàbarr caìnnt a sheachnadh. 
1. Seachuinn cho math 'sa fhaodas tu bruaillean 



I. LEABHAR. 



13 



dhaoine; oir 'sinòr a' chuimrig ort tliu fhein a 
chur an luib gnothaichean saoghalta, air fheobhas 
ge 'm bi do bheachd is do chomhairle mu 'n 
dèidhinn. Oir is ealamli a thruaillear 'sa ghlacar 
sinn le faoineis bhrèige. Is tric a V aithreacli 
leam nach robh mi am thosd, is nacli d' fhuiricli 
mi o dhol a' miasg dhaoine. Ach carson tha sinn 
cho dèidheil air labhairt, 's air comhra ri chèile ; 
'sgur ainmig a sguireas sinn gunbheudcogais. 
So an t-aobhar ; tha sinn fad' an geall air labhairt 
gu furtachd fhaighinn o chèile, is gus ar n-inntinn 
aotromachadh atha tinnle iomadaidh smaointean. 
Agus 'sann air na nichean dha mua ar tlachd 's 
ar spèis, na 's mua shaoileas sinn nar n-aghaidh, 
is docha leinn labhairt is smaoineachadh. 

2. Ach mo thruaigh lèirl is faoin ar subh- 
achas agus is meallta. Oir is mòr an èis a tha 
'n toileachadh so na leth-amach a' cur air aoibh- 
neas diomhair diadhaidh. Ime sin chuiremid 
feum air faire agus urnaigh mu 'n càill sinn ar 
tìm an diomhanas. Ma tha bruidhean ceadaich- 
te agus iomchaidh, labhar gu leas t' anma. Is 
fhada thèid ana-cleachdadh is leisg spioradail gu 
miadachadh peacannan na teanga. Ach is comh- 
na' mòr gata, gu dol air adhart an dea-bheusan 
comhra diadhaidh mu rudan spioradail ; gu h-àr- 
aidh ma 's ionann beachd agus spiorad ann an 
Dia th' aig a' phàirtidh a tha cruinn. 

XI. CAIB. 

Mu shireadh sith is dol air adhart, 

1. Is mòr an t-sìth a dh' fhaodadh a bhith 
againn mur gabhamaid gnothach ri briathran is 



14 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



dianadas feadhnach eile nach buin dhuinn.— t 
Ciamar is urrainn esan a bhith fada an sìth a 
thilgeas e fhein an ùprait an atharraich, 'sa dh' 
iarras aobhair bruaidlean o leth-amach, is nach 
toir sùil ach gann no ainneamh air staida chridhe 
fhein? Is beannaichte na daoine treibhdhireach 
o'n is mòr an sìth. 

2. Carson a bha cuid dhe nan naoimh cho 
coimhlion is cho àrd-sheallach ? Gun teagamh se 
chionn is gu 'n d' thug iad ionnsuidh air iad 
f hein a chumail o 'n h-uile miann talmhaidh, 
'san cridhe shnaim gu daingean ri Dia, 'sa bhith 
coimhead air an gnothach fhein gun bhruaidlean. 
Ach tha sinne ro-theann an sàs aig ar n-ana- 
miannan, is mua's cùramach mu rudan diomain. 
Agus 's ainmig cuideachd a bheir sinn làn 
bhuaidh air aona pheacadh, is mar sin tha sinn 
fuar plodach. 

3. Nam bithemid tur mnrbh unnainn fhein, 
is gun chuimrig air an taobh-stigh, b' urruinn 
duinn an sin nichean diadhaidh thuigsinn, agus 
èirigh gu roinn do shealladh spioradail. An aon 
stairsneach is mua a tha nar rathad, se nach 'eil 
sinn saor o ana-miannan, is o thogradh talmh- 
aidh, is nach 'eil sinn a' strì ri ceuman coimhlion 
nan naomh a leanail : is gu bheil sinn, ma thig 
crois bheag air bith nar caramh, ro-dheas gu 
tuiteam gu migheau is gu iarraidh air toileach- 
adh saoghalta. 

4. Nan d' thugamaid ionnsuidh mar dhaoine 
treubhach air seasamh gu cruadalach ri aodan 
catha, gu cinnteach chithemid comhnadh Dè a 
tighinn ugainn a flathanas: oir is deas eguiadsa 
a tba strì, 'sa tha earbsach as a ghràsan, a chobh- 



I. LEABHAR. 



15 



air ; is gur e f hein a tha cur aobhair comhraig 
nan rathad gu buaidh a chosnadh. Ach niur 'eil 
sinn ag iarraidh ach sgèimh na leth-amach nar 
beusan, is gearr gus an tiomraich ar cràbhadh. 
Ach cuiremid an tuagh ri friamh an uilc, spion- 
amaid ar n-ana-miannan as am bun, is bithidh 
socair inntinn againn. 

5. Naspionamaid ah-uilebliadhnaaonleannan- 
peacaidh as a bhun, cha b' f hada gus am bithemid 
coimhlion. Ach an àite sin 'stric a tha sinn a' 
comharrachadh gu 'n robh sinn na b' f hearr is na 
bu diadhaidh an tùs ar gabhail na tha sinn an 
nis dèis ioma bliadhna a chaitheamh an tigh- 
cràbhaidh. Nas dèinne is nas adhartaiche bu 
chòir dhuinn a bhith a h-uiJe latha : ach an àite 
sin is rud mòr e an dràsda ma ghleidheas duine 
beagan dhe chiad theas. Nan rachamaid gu 
beagan strì an toiseach, dh' fhàsadh gach ni 
socrach rèidh dhuinn. 

6. Is duilich droch cleachdadh a thrèigsinn, 
ach 'sdorra na sin cur an aghaidh ar toil fhein. 
Ach mur toir thu buaidh air rudan beaga suar- 
ach, ciamar a gheobh thu lamh-an-uachdar air 
nichean cudthromach. Cuir an aghaidh t' ana- 
miannan na'ntoiseach, leig dhiot dodroch cleachd- 
annan, eagal gum fàs iad uidh air n-uidh nas 
dorra cheannsachadh. O nan tuige' tu miad na 
sìth' a choisneadh e dhut fhein, is miad an toil- 
eachaidh a bheireadh e do dh' f headhainn eile, na 
leanadh tu dea-bheusan, se mo bheachd gum 
biodh tu nas cùramaiche mu leas t' anma ! 



16 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



XII. CAIB. 

Aìr math na h-anshocair, 

1. Is math dhuinn gu 'n d' thigeadh trioblaidean 
is eroisean air uairibh nar rathad : oir 'stric leo 
duine tharruing uige fein, is fhiachuinn dha 
naeh 'eil ann ach coigreach, is nach feum e ùigh 
a chur ann an ni air taìamh. Is math dhuinn- 
mar an ciadna gu 'n d' thigeadh daoine nar 
n-aghaidh, is gum biodh barail olc no shuarach 
aca oirnn : seadh, ged bhiodh ar beachd ceart 
maraon 'sar gniomh. Miadaichidh rudan mar 
sin ar n-umblachd, is gleidhidh e sinn o ghlòir 
dhiomfcain. Le tuille dùrachd iarraidh sinn 
Dia mar f hianuis, nuair a bhìos sinn fo thàir is 
fo mhichliu aig daoine. 

2 Air an aobhar sin bu chòir do neach a bhith 
cho stèidheil neartor ann an Dia, is nach biodh 
e an eisiomail mòrain do thoileachadh saoghalta. 
Nuair a thachras do dhuine math a bhith fo ; 
thrioblaid no fo dhiacbuinn, no fo bhuaireadh 
droch smaointean, tuigidb e sin nas fhearr cho 
feumail is tha Dia dha, is nach urruinn e bheag 
a dhianamh as aonais. An sin ni e caoidh acain 
is urnaigh airson nan truaighean a tha e fulang. 
An sin 's fada leis a tha e beo, dhùraigeadh e 
gu 'n d' thigeadh am bàs air, los gum faodadh e 
bhith fuasgailte agus malìie ri Criosta. Mar 
an ciadna tuigidh e an shi gu math, nach 'eil 
dìdean no socair cheart ri f haighinn anns a 
bheatha so. 



I. LEABHAR. 



17 



XIII. CAIB. 

Air Cath an aghaidh buairidh. 

1. Fad ar cèilidh anns an t-saoghalsa, cha 'n 
jurruinn dhuinn trioblaidean a sheachnadh agus 
jbuairidhean : air rèir 'smar a sgriobh Ioh : is 
jbuaireadh beatha mhic-an-duine air talamh. — 
Ifme sin bu chòir do 'n h-uile duine sealltuinn 
|air a hhuairidhean f hein 'sa hhith ri faire is 
jurnaigh, mum faigh an deomhan fàth air a 
imealladh ; nach caidil, ach a tha dol mu 'n 
suairt a' sireadh co sgriosas e. Cha 'n 'eil duine 
cho naomh nach fhairich buaireadh air uairibh, 
is cha 'n 'eil i*athad aig' air dol as air. 

2. Ach 'stric lebuairidhean tighinn gu mòran 
sta' do neach, ge trioblaideach trom iad san àm : 
oir umhlaichidh, glanaidh, is soiileirichidh iad e. 
Chaidh na naoimh uile ro mhòran thrioblaidean 
ìs dhiachainnean, agus gu 'm buannachd cuideachd. 
'San f headhainn nach b' urruinn cath an aghaidh 
buairidh, chinn olc, is chailleadh. Cha 'n 'eil 
tigh-cràbhaidh cho beannaichte, no ionad cho 
diomhair nach faighear ann huairidhean is 
croisean. 

3. Duine cha 'n 'eil tur saor o hhuairidhean 
fhad 's is beo e, a thaobh 'sgu bheil friamh a 
bhuairidh nar nàdar, is gu 'n d' rugadh sinn làn 
do dh' ana-miannan. Nuair a dh' fholbhas aon 
trioblaid no buaireadh, thig huaireadh eile na 
àite, is uair air bith cha bhith sinngunrud-eiginn 
ri fhulang ; a thaobh gu nachàill sinn gràsan ar 
ciad thùis. 'S àill le mòran teicheadh o bhuairidh- 
ean, agus 'sann is mua thig iad nan caramh.«-~ 



18 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

Mar sincha 'n ann le teicheadh a bheirear buaidhi ir< 
ach 's ann le faighidin is fior umhiachd a dh fc 
fhàsas sinn nas treasa na ar naimhdean uile. — M 
Am fear nach seachainn iad ach air an taobh- toi 
mach gun am bun a spionadh, is beag a choisneas 
e, tillidh am buaireadh gu luath a rithist, i:» str 
fairghidh e nas truim' e. Mar sin 'sann ìior 
beag is beag, le faighidin, is buan chruadal (v\à 
gràsan Dè gad chomhnadh) is fhearr a bheir tht ie 
buaidh, na le ionnsuidhean casa bruailìeanach le< 
Gabh comhairle gu tric mu dhèidhinn buairidh ao 
is na buin craaidh ris an fhear aig a bheil e, acrigli 
thoii* furtachd dha mar bu math leat furtacln % 
fhaighinn. ad 

4. Se neo-chunbhalachd ar n-inntinn, is lagh 
ad ar n-earbsa a Dia is màthair-aobhair do 'r !eo 
h-uile buaireadh. Mar luing gun stiuir feadl n- 
thulgadh nan tonn, 's amhuil duine màirnealach 
nach lean a gnothach, a' luasgadh le buaireadh a tri 
nunn 'sa nall. Fiachaidh an tein' an t-iarrunn | ca 
ach am buaireadh an duine math . Is tric sini ea 
aineolach air an rud a's urruinn sinn a dhianamh ao 
ach fiachaidh am buaireadh co sinn. Ach 'sani D 
mu thoiseach a' bhuairidh is mua a dh' fheuma! al 
sinn a bhith air ar faicill, is gur ann an sin i| 
fhasa buaidh a thoirt air an namhaid, nuair nacl i 
fhaigh e am fosgladh is lagha gu tighinn an stigl il 
gu'r n-inntinn, is nuair a choinnichear e aig a ac 
stairsnich, cho luath 'sa gnogas e aig an dorus j i 
Rud a thug air duin' àraidh a radh. cli 
Am fear nach gleachd an tùs buairidh, j co 
Leigheas a' sin se bhios uaithe. ar 
An toiseach èiridh smaoineachadh anns ai es 
ehridhe; ansin gluasad làidir; an sin toileachadh| k 



I. LEABHAR. 



19 



I Iroch thogradh, is aonta. Mar sin o cheum gu 
k' ;eum gheobh an namhaid mhollaichte stigh gu 
- ì-iomlan, mur d' thèid a choinneachadh aa 
I ;oiseach. Is mar is maille bhios neach a dol na 
M harruing, 'sann is laige dh' fhàsas e, agus is 
ii ìtreasa chinnteas an namhaid na aghaidh. 
n 5. Air cuid thig buairidhean troma an toiseach 
I ih caìthe-beatha diadhaidh ; air cuid eile na 
m ìeireadh. Feadhainn eile tha air an sàrachadh 
I eo fad am beatha; air roinn tha buairidhean 
I -totroma; ach sin uile tha tachairt le luthasachadh 
Ipto agus ceart Dè, a tha cothromachadh staid 
id agus toillteanas gach duine, agus an suidheach- 

adh gach ni gu sàbhaladh a dhaoine taghte. 
I 6. Ime sin cha bu chòir dhuinn tuiteam an 
I eu-dòchas an àm buairidh, ach an àite sin ar 
I n-urnaigh chur suas ri Dia le barrachd dùrachd, 
I gus gu 'n deònaicheadh e ar comhnadh fo gach 
a trioblaid, is bheir e gun teagamh (air rèir bhriath- 
i, ran Phòil) urad chomaraidh duinn anns a' bhuair- 
I eadh 'sgur urruinn sinn cur suas ris. Air an 
I aobhar sin umhlaichemid sinn fhein fo laimh 
ii Dè anns gach buaireadh is anshocair ; oir sàbh- 
ls alaidh is àrdaichidh e luchd an spioraid iriseil, 
I 7« Fiachaidh buairidhean is trioblaidean càd 
I a chaìdh duin' air adhart, miadaichidh iad a 
I dhuais, agus nochdaidh iad a bheusan. Is suar- 
j ach an rud do dhuine diadhaidh a bhith sùrdail 
| dian nuair nach 'eil e fo eallach buairidh, ach ma 
chuireas e suas gu cruadalach ri diachainnean, is 
comharradh sin gu 'n d' thèid e fad' air adhart 
an naomhachd. Tha cuid a' seasamh fo bhuairidh- 
i ean mòra, 'sa gèilleadh gu tric an diachainnean 
, beaga làthail; rud a tha tachairt, los gum bi 



20 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

iad iriosal, is an-earbsach asda fhein an càsarL 
cruaidhe, 'siad gam faicinn fhein cho lag ann ar 
rudan suarach. 

Jra 

XIV. CAIB. 

Mu bhreth òbuinn a sheachnadh. 

1. Tionndaidh do shùilean ort fhein, 's air dc 
dhianadas, is na toir hreth air dianadas feadhnacl 
eile. A' toirt breth air feadhainn eile tha saoth- 
air duine gun fheum, 'sa bhinn gu tric mearachd- 
ach, is cha saor i o pheacadh; ach an uaii 
a bhios duine a' toirt breth air fhein is ga rann- 
sachadh fhein, tha shaothair daonnan a' tighinn| "! 
gu bhuannachd. Air rèir 'smar a tha gnothach 1 
a ruighinn ar cridhe 'sann is tric leinn breth a 
thoirt air, is cha 'n fhurasda dhuinn tuiteam air 
breth cheirt le miad ar spèis dhuinn fhein. Ach' 
nam b' e Dia a bhiodh daonnan nar n-aire cha- 
bhithemid cho deas gu corruich a ghabhail nuair 
a rachadh daoine an aghaidh ar beachd. 

2. Ach 'stric le rud-eiginn a bhiodh a' falach 
nar cridhe, no tachairt o leth-amach a tha gar 
tilgeadh o iùl reusoin. Is lionor iad a tha fos 
niosal gan sireadh fhein nan gniomhan, is cha 
'n *eil f hios aca air. Bìdh coltas caoin fhè air an 
inntinn, fhad 'sadh' èireas gnothaichean leo, 'sa 
fhreagras iad gam miann, ach cha luaithe ihig 
cùisean nan agbaidh na ghabhas iad corruich is 
antlachd. Mar nach 'eil beachd agus barail 
dhaonedaonnana'freagairtgachèile, is tricath og- 
as sin cònsachadh eadar chàirdean is choimhears- 
naich, eadar mhanaich is chràbhaich. 

3» Is duilich seana chleachdadh a thrèigsinn, 



I. LEABHAR. 21 

JL cha 'n ann ga dheòin a dh' fhàgas duine a 
a harail fhein. Ach ma 'sann as do lèirsinn fhein 
gus as do thapadh is mua tha t' earbsa, na a 
ràsan Iosa Griosta, is gann agus anamuch a 
hios tu ad dhuine soilleir : oir 's àill le Dia gum 
ithemid làn sthriochte dha, is gu 'n leumamaid 
os cionn reusoin air sgiathaihh gràidh. 

J XV. CAIB. 

li- Air gniomhan na cafrannaehd. 

t . Airson ni air talamh, no spèis do dhuine fo 
ffl a ghrèin, cha 'n fhaodar peacadh air bith a 
n * Ihianamh : ach faodar air uairibh gnothach math 
? i leigeadh seachad gu freasdal air duine feum- 
ich, no 'n obair a thionndadh gu tùrn a 's fearr ; 
3 nar sin cha 'n eil an gniomh math ga chall, ach 
"7 ja atharrachadh gu rud is fhearr. Gun a' charr- 

7 innachd cha 'n 'eil stàth an obair na leth-amach ; 
ich a h-uile ni thèid a dhianamh leis a charr- 

" mnachd, air a laghad 's air a shuaraiche^ thig 
i uile gu mòr stà dhuinn. Gu deimhinn 'sann 
ùr rèir miad do thoil, agus do ghaoil, a tha Dia 

ar i' mias do dhianadais, is cha 'n ann air rèir 

08 irad 'sa rinn thu. 

3a 2. 'Smòr a tha e dianamh a' fear aig a bheil 
111 nòran gaoil. 'Smòr a tha e dianamh a' fear a 
li :ha dianamh a ghnothaichean gu math : is tha 
? ìsan a' dianamh a ghnothaicean gu math, a tha 
!? ;ur ri seirbheis a chumanta a raghainn air a 
^ ihoil fhein. Ach is tric tha miann na feòla ceilte 
Fo chleòe na carrannachd : oir 's ainneamh a 
? thèid iarraidh ar nàdair, ar toil fhein, dùil ri 



k 



22 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

duais, toileacliadh ri buannachd, tur air chùl nai 
dianadas. \f 
3. Am fear aig a bheil carrannachd cheart m I 
gus choimhlion, cha sir e e fein ann an ni aii 
bith ; ach se glòir Dè mhàin a chur air adharr 
rùn a chridhe. Cha 'n 'eil farmad aige ri duin< " 
beo, a chionn ìs nach e e fhein a thoileachadh z | 
tha e sireadh, no tlachd a ghabhail as fhein : acli 
se bhith sona ann an Dia àrd aoibhnas. Math-i m 
as air bith cha 'n 'eil e cur as leth djuine air tal-|'' e 
amh, ach cliù gach ni tha e toirt do Dhia, a 
fuaran o 'n d' thàinig iad, is anns a bheil m 
naoimh air fad an snàmh an aoibhnas. O nacb | 
biodh stradag bheag do 'n fhior charrannachc 
aig neach ! 'S ann an sin ga rireamh a sheall- ^ 
adh e air gach ni talmhaidh mar aimideachd. 



la 



XVI. CAIB. 

Air cur suas ri fàillinnean feadhnach eile. 

I. An rud nach urruinn duine a Ieasachadh annlct 
fhein, no anns an atharraeh, is còir dha cur suas il 
ris le faighidin, gus a' faic Dia iomchaidh a : 
chùis atharrachadh. Smaoinich agad fheiii gu 
bheil an gnothach theagamh nas fhearr mar a ta 
e, mar chùis dhiachainn is fhaighidin : oir gun 
an fbaighidin is beag isfhiach sinn. Ach thige r 
dhut urnaigh làidir a chur suas nuair a bhios tu 
fo chroisean do 'n t-seòrsa so, fìach an deònaich- 
eadh Dia dhut a chobhair, gus gu 'n cuireadhj ^ 
tu go socrach suas riu. 

2. A fear nach gabh do chomhairle air a chiad sa 
no 'n ath ionnsuidh, na bi a' strì ris, ach fàg an| ^ 
gnothach an urra ri Dia, los gum bi thoil diante. 



I. LEABHAR. 



gu faigli e cliù o sheirbheisich gu leir, is gur 
ath is aithne dha an t-olc a thioundadh gu 
ath. Ionnsuieh cur suas gu faighidneach ri 
illinnean feadhnach eile, is ri 'n laigsean do 'n 
-uile seòrsa ; oir 's ioma giomh a tha unnad 
ein a th' aig feadhainn eile ri 'n giù]an. Moar 
il e t' urruiim thurheiu a dhianamhmar bu math 
at, ciamar a dh' fhaodas tu an t-atharrach a 
oirt gu d' riaghailt. Bu toil leinn feadhainn 
le fhaicinn coimhlion, an dèis sin cha leighis 
nn ar giomhan fhein. f 

3. Bu math leinn feadhainn eile a bhith fo 
Man cruaidhe, ach cha mhath leinn sinn fhein 
bhith fo lagh air bith. Is fada leinn a straon- 
ìh a thàs a leigeil le feadhainn eile, ach strian 
ìa 'n ihuiiig sinn a chur ruinn fhein. Bu 
ihath leinn feadhainn eile a bhith fo chuibh- 
chean cruaidhe, acli sinn fhein cha 'n fhuilig 
3ud. 3Iar sin is gnothach soilleir gur ainmig 
la sinn a toirt an aona chothrom do 'n atharr- 
3h a tha sinn a toirt dhuinn fhein. Nambiodh 

h-uile duine coimhlion, ciod an sin a bhiodh 
gainn ri fhulang airson Dè. 

XVII. CAIB. 

Air beatha manaich. 

. Feuma' tu do thoil fhein a leigeil dhiot an 
)ma càs ma tha mhiann ort rèit' is còrdadh a 
hith eadar thu fhein is feadhainn eile. Cha 
nothach aotrom a bhith ann an tigh-cràbhaidh 
;$an comunn bhraithrean, is caithe-beatha gun 
hiomh a ieanail an sin, 'sa bhith seasrach dìleas 
u ruig am bàs. Is buidh dhàsan a chaith a 



24 « LEANMHUINN CHRIOSTA. 

làitheam an sin gu diadhaidh, 'sa chuir crioc 
orra le dea-bhàs. Ma 's math leat a bhith a: 
stèidh cheirt, is fàs diadhaidh, seall ortfhein me, 
choigreach is mar fhear-cuairt air talamh. Fei; 
ma' tu a bhith ad uipeir airson Chriosta, ma th 
shannt ort caithe-beatha naomh a leanail. * 

2. Is beag stà na deise 'sa bhearraidh-chruinr } 
ach se sgeadas nan deà-bheus, is cur dheth ans 
cleachdannan, a ni manach ceart diadhaidh. A 
neach a chuireas ùigh ann an ni sam bith eilc 
ach Dia na aonar, is sàbhaladh anma, is anshoc 
air is dòruinn a chrannchar. Is cha 'n 'eil sec 
aige cuideachd air fuireach fad' an sìth, mur iar 
e a bhith an iochdar is fo 'n h~uile duine. 

3. 'Sann gu seirbheis a thàine tu, is cha 'n an 
gu bith ad mhaighistir, 'sann gu fulangas is g 
gniomh, mar tha fios agad, chaidh do ghairn; 
is cha 'n ann gu diomhanas is cainnt ghòraicli 
An so tha daoine fo dhiachuinn mar an t-òr sai 
teallach. Rathad cha 'n 'eil aig duin' air seas 
amh mur umhlaich e e fhein le uile chride airso: 
Dè. 



XVIII. CAIB. 

Sàmlila nan Aithrichean JWaomh. 

1. Seall air beo-shàmlanan aithrichean naomhl !>J 
anns an robh fior choimhlionachd is creideamli | 
a' dealradh, agus chi thu cho beag agus falamlj I 
'sa tha ar dianadas fhein. Mo thruaighe ! ciod 
i a' beatha againne ann an coimeas ri 'm beusan 
Na naoimh agus càirdean Chriosta chuir ri seir 
bheis an Tighearna an acras 's am pathadh, ari J 
fuarachd 'sa luime, an saothair 'san ànradh ? aii b 



I. LEABHAR. 25 

àire 'san traisg, an urnaigli 'sa smaointe diadh- 
'idh cridhe, au geur leanmhuinii 'sa mòrau 
'àire. . 

2. O nach bu lionar is nach bu trom na diach- 
LÌnnean ro 'n deach na h-ostail, na martàireaii, 
ìa h-aidmheilich, na li-òighean, is gach aon eìie 

dh' iarr imeachd ann an ceuman Chriosta ? 
Jha'n anam fhein san t-saoghalsa thug iad f uath , 
us gum mealadh iad e sa bheatha mhairean- 
'iaicli. O nach bu chruaidh, nachbu chlaoidhte 
aithe-beatha nan aithricheaii naomh san fhà- 
ach ? I^ach bu bhuan, nach bu trom na diacli- 
dnnean ro 'n deach iad ? Nach bu tric iad fo 
hiiaireadli a' namhud ? Nach bu lionar au 
irnaigh ri Dia is nach bu teth ? Nach bu trom 
,m peanas orra fhein? Nach bu dian dùrachd- 
cli an ionnsuidh air dol air adhart ann an 
iadhachd ? Nach bu làidir a chath iad an agh- 
idh aintheas an ana-miannan ? Nacli bu cheart 
Lìreach a stiùr iad am beachd air Dia ? Fad an 
atha chuir iad ri gniomh, is an oidhche bhuilieh 
id air cràbhadh. Ged bhiodh an lamhan ag 
bair, cha lasaicheadh^n cridhe o chomhra naomh 
i 'n Cruthadair. 

3. Bu math a bhuilich iad an tìm air fad. 
^ìu. luath-shiubhìach leo gach uair dhi na 'n 

ràbhadh diomhair ri Dia, an cridhe an leaghadh 
■ sòlas 'snach biodh cuimhn' aca air feum na 

y olainne. Ri beirteas gu h-iomlan, inbhe àird, 
y onair chuir iad cùl, mar sin ri eàirdean is ri 
àimhich. A' bheag air bhith do 'n t-saoghal 

anu o cha d' iarr iad aca. Àir tiachd-an-tìr na col- 
inne fhein is gann a bheireadh iad sùil, 'sa riar- 
chadh na feum bu chàs orra. 'S amhuil sin a 



26 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



bha iad boclid ann a' maoin shaoghalta, aclj 
saoibhir ann an gràsan is sòlas diadhaidh. 

4. Bn choigrich iad san t-saoghal, ach bi 
nàbaidhean do Dhia is bn chaomh chàirdean. — 
Mar neoni sheall iad orra fhein, is fo thàir bh? 
iad aig daoine; ach bu phrìseil iad an sùile D< 
is bu ghràdhach. Bi an irioslachd an stèidh 
an umhlachd bha imeachd an ceuman, mar sii 
an carrannachd 'sa faighidin : air an dòigh sii 
leapaich gach là am beusan spioradail, 's an 
fàbhor am fianuis De. Bu sgàthan beatha iad d» 
chràbhaich uile ; is thige' dha sàmhla ar pros b 
nachadh gu naomhachd le barrachd neirt, M b 
meaghbhlas na faar chràbhach gu mobhsgaid. | 

5. O nach bu dian ionnsuidh nan daoiniii- 
diadhaidh air fad na ciad thòiseachadh ! O n 
nach bu teth an strì mu dheagh-bheusan ! Nac òr 
bu bhòidheach fo bhlàth an sin eilean naomh 1 
Nach b' umhail, nach bu sthrìochte gach aon fi u 
uachdran spioradail ? An sàmhla dh' fhàg ia k 
nan dèigh is comhdach air miad an naomhach I 
'san coimhlionachd ; nuair a stàmp iad a h 
saoghal fo casaibh le 'n c£0i cruaidh sa chogad S 
spioradail. Ach an nis saoilear mòran do neaci i 
mur 'eil e a' tuiteam ann am peacannan, is not k 
's urruinn e an gnothach aghabh e fos laimh u 
chur an gniomh gn faighidneach. ! fcU 

6. O cho meirgeach is cho plodach 'sa tha sini| 'd 
air fàs,nuaira dh'fhuaraich sinncho luath othejl lir 
ar ciad cràbhaidh : an diugh is eallach ar beatl lj 
oirnn a ghiùlan le miad ar leisg agus ar n-airsn iit 
èH ! Gu 'n d' thugadh Dia dhutsa, a chunaic <j làsi 
liuthad dea-shàmhla, nach fuaraich thu tur arl »t 
ad t' ionnsuidh air subhailcean. ! Il 



I. LEABHAU. 



27 



XIX. CAIB. 

Mu dhleasnas an dea-clirabhaich. 

I .. Bu chòir caithe-beatha an dea-chràbhaich 
Djlealradh a mach leis a h-uile subhailc, air chor 
3 gum freagair beusan athaoibh-stigh, do bhar- 
viJil dhaoin' air an taobh-mach. Gun teagamh, 
A hige' do 'n taobh-stigh, barrachd a thoirt air 
aJLn taobh-mach : oir tha Dia fos ar cionn a' 
id^oimhead oirnn, is bu chòir dhuinn a bhith 
jh fliiamh na làthair anns a h-uile h-àit' am bi 
najinn, is gluasad cho naomh ri ainglibh na fhian- 
| jiis. Bu chòir dhuinn ar n-inntinn ùrachadh a 
faèi-uile latha, agus sinn fhein a bheothachadh gu 
dh niomh, mar gum b'e sin an là a bhithemid air 
af»ir thòiseachadh ; a' cantuinn, a Thighearna, 
Miàn mo chomhnadh, gus an rud a tha 'm bheachd 
ifoj. chur an gniomh, agus do sheirbheis naomh a 
iaihur air adhart ; thugas domh gu 'n tòisich mi 
1 n diugh ga rireamh ; oir gu so cha d' rinn mi 
aflheag a mhath. 

m 2. Air rèir ar dùrachd 'sann a thèid sinn air 
?a eK dhart, is tha mòran saothair riatanach dhasan a 
^ijha cuf roimhe ruighinn air àrd bheusan. Agus 
■h aaa tha 'm fear a's treasa beachd gu tric air dheir- 
adh na gniomh, ciod a dh' èireas dhasan nach 
sil ach ainneamh no marbhanta a' cur roimhe ? 
ijea )ir 's ioma rud a thig nar rathad a thilgeas air 
M .is sinn : is gann a ni sinn an dearmad a 's lagh' 
idDiir dleasnas air bith gun chall duinn. 'Sann a 
iccjràsan Dè, cha 'n ann a 'n gliocas fhein a tha 
aujarbsa nan naomh : 'sann a chomhnadh a tha 'n 
ùil ri soirbheas anns gach ni ghabhas iad fos 
b 2 



28 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

laimh. Cuiridh an duine roimhe, ach tha Dij ^ 
riaghladh a' ghnothaich ; is cha 'n 'eil sligh 
duine na laimh f hein. 

3. Ma 's gnothach diadhaidh no feum an athj n 
arraich a bheir oirnn air uairibh dleasnas àraid 

a leigeil dhinn, is fhurasda breith air uair eile 
ach ma se airsneal no leisg a thug oirnn fhàgai 
fairghidh sinn gu 'n robh ar coire trom agus mil 
teach. Ach a dh' aon dichioll ga 'n dian sini 
bithidh sinn fàillinneach an iomadaidh càs. Ac 
feuma' sinn daonnan gnothach sònraichte ai 
choir-eiginn a chur romhainn ; gu h-àraid 
gleachd an aghaidh nan giomhan a 's mua tha ns | 
n-aoraibh. Tha 'n taobh-stigh 'san taobh-mac I 
againn ri 'n rannsachadh is ri 'n cur an òrdugb 
oir gach aon diu tha feumach air rian gu subl 
ailcean a chosnadh. 

4. Mur urruinn thu a bhith sealltainn o 
fhein gun lasachadh, an car a 's lagha seall o 
fhein air uairibh, aon uair san latha mar 
ainmig : gu h-àraid much no anamuch. 
mhaduinn cuir romhad, is mu fheasgar ram 
saich do bheusan, is seall air an dol-amach b 
agad ambriathran, an gniomhan 'sa smaointeai 
oir leo sin theagamh gu na choirieh thu gu tr 
an aghaidh Dè isdo choimhearsnaich. Tog o 
mar ghaisgeach, is cath an aghaidh ionnrachi 
an an deomhain ; cum smachd air craos, agi 
'sann is fhasa dhut uil' iarratus na feòla a chean 
suchadh. Na bi tur diomhain uair air bith ; a<| | 
a' leughadh, no sgriobhadh, no 'g urnaigh, i . 
ri smaoineachadh math ad ehridhe, no dianan 
rud-eiginn a thig gu math an taighe. Ach tl 
gniomhau corporra ri 'n cur an ccill le cunbhaj[ 



W 
m 
iir 
1 ir 



I. LEABHAR. 29. 

ir cha 'n e an aona chàil th' aig a h-uile duine 
haibh. t 
$ 5. An rud nach buin do 'n chumanta cha n 
ìil e ri dhianamh am follais ; oir 'sann an uaig- 
eas a 's fhearr a fhreagras a leithid sin do gnoth- 
ch abhith. Ach thoir an aire nach bi thu leisg 
Wà gnothaichean cumanta, agus iasgaidh ad 
ai] jniomhan uaigneach fein : ach ma chuir thu 
^ eachad gu poncail is gu dìleas gach seirbheis is 
M jrdugh cumanta, faoda' tu an sin, ma bhios ùin' 
ìcl fnn, tionndadh riut fein, a' dianamh mar a dh' 
Ifeas do chràbhadh. Cha'n fhreagar an aon ob- 
Iftr do 'n h-uile fear, se 'n gnothach so a's fhearr 
w , chòrdas ris an duine so, an gnothach ad ris an 
fcin' ad eile. A bhàrr air sin, tha gnothaich- 
an a' caochladh mar an tìm: cha 'n ionnan 
eirbheis a thaitneas ri feadhainn air làithean 
èille is air laithean eile. An dleasnas so tha 
reagrac}i an àm buairidh, an dleasnas ad eile ri 
or [inn sìth agus sàmhchair. Tha sinn an geali air 
la smointean so an àm bròin, air na smaoin- 
ean ad eile nuair a ni sinn gàirdeachas anns an 
Tighearna. 

^ 6. Ri linn fhèilltean mòra, bu chòir dhuinn 
^loiseachadh air ar dleasnasan a chur air adhart 
tri ^nar gu b' ann as ùr, is eadarghuidhe nan naomh 
arraidh le mòran dùrachd. O aon latha fèille 
;u latha fèill' eile, bu chòir dhuinn beirtean 
nath' a leanail, mar gum b' ann an sin a bhiodh 
tgainn ris an t-saoghal so fhàgail, is dol gu fèisd 
hiorruidh. Is amhuil sin bu chòir dhuinn sinn 
èin uidheamachadh le suim air laithean naomha, 
s sinn fein a ghiùlan nas diadhaidh, agus gach 
tl |lleasnas choimhlionadh nas cùramaiche, mar 



30 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



gum biodh ar duais againn ri fhaotuinn o Dhisì la 
gun dàil. j ia 

7. Is ma bhios an dàil ann creidemid nacbi ■ 
robh sinn deas nas leòr, is nach b' f hiach sinc 1 
fhathast tighinn gu glòir cho mòr 'sa thèid 8 ià 
shoilleireachadh unnainn san àm iomchaidh : is '& 
rachamaid gu 'r dùbhlan gu bhith nas uidheam-j Ch 
aichte airson na crìche deireannaich sin. Is sona i 
(ars' an soisgeulach Lug.) an duin' a gheobh anj Ch 
Tighearna, nuair a thig e, ri faire. Gu f ìrinn-j à 
each tha mi cantuinn ribh, gu'ncuir e fos cionn 
a mhaoin uile e. i thi 

ìèb 

XX. CAIB. ua 

Mu dhèidh air uaigneachd is tosdachd, 

1. Iarr dhut fhein àm freagarach, agus beachd- ^ 
aich gu tric air tiodhlaicean Dè. Cuir faoineislf]] 
air chùl. Leugh na rudan a ghluaiseas bròn, 
raghainn air nichean a chosgas saothair. Ms;j 
thairngeas tu thu fhein o chomhra faoin, is ÀÌ 
chuairtean diomhanach, is o thoirt cluais dc m 
naidheachdan is do sgeulaibh, gleidhidh tu pail- 
teas ùine gu leigeadh air dea-smaointean.— ; | 
Sheachainn na naoimh bu mhua nuair a dh! JC 
fhaodadh iad cuideachda dhaoine, is thug iad 8 B 
raghainn comhra Dè ann an diomhaireachd. j 
2. Thuirt duine àraidh, cho tric 'sa chaidh ro 
mi am miasg cuideachda, thill mi na bu laghsl^, 
am dhuine. Tha so fior, is tric ri fhaicinn, nuaii i 
a leanas sinn fad air conaltradh. Is fliasagu mòi; jj 
fuireach sàmhach, na gun f hacal corra chantuinn. t 
Is fhasa a bhith am falach aig a' bhaile, na bhitl) ! 
tiarainte nas leòr uaithe. Mar sin am fear 8 !, 



I, LEABHAR. 31 

3» ia 'n geall air gnothaichean diomhair agus spior- 
dail, feumaidh e dol a leth-taobh o'n t-sluagh 
adJiaille ri Iosa. Cha d' thig neach air bith am 
lanbllais gu tiarainte ach esan a tha tìtheach air 
ìal bhith falach. Cba labhair neach air bith gu 
bjiarainte, ach esan a tha sireadh a bhith na thosd. 
Bj&a 'n 'eil neach air bith tiarainte na mhaigh- 
ìtir, ach esan nach ob a bhith na sheirbheiseach. 
3ha 'n 'eil neach air bith a riaghlas gu tiarainte, 
ch esan a sthriochd gu math do rian. 

3. Cha ghabh neach air bith toil-inntinn 
hiarainte, ach esan aig am bheil teisteanas dea- 
hogais. An dèigh sin uile bha tiarainteachd nan 
laomh uile làn do dh' eagal Dè : is cha bu laghd- 
chadh air an cùram is air an umhlachd iad a 
>hith làn do subhailcean is do ghràsan. Achan 
iarainteachd a tha na peacaich an saoilsinn aca 

ie ^hein, cha 'n 'eil innte ach miar do'n uabhar is 
lo dhànadas, a mheallas air a' cheann thall iad. 
STa earb gu bràch a tiarainteachd anns a'bheath- 
isa; ge do thachradh e dhut abhith ad dhea- 
nhanach na ad aonaran cràbhach. 

4. Is tric leis an feadhainn a's mua mias aig 
laoin' a bhith am barrachd cunnairt le 'm barr- 
ichd dànadais. Mar sin se is freagraiche do 
nhòran gun bhith as eugais buairidh, ach fo 
iiachuinn gu tric, eagal gum faodadh iad le 'n 
o-thiarainteachd nam barail fhein èirigh gu 
irdan, no ruith mua 's deas gu toileachadh 
ìaoghalta. O nach buidh dhasan, nach d' iarr 
•iamh sòlas diomain, 'snach do chuir ùigh anns an 
t-saoghal ; 'sannaig' a dh'fhaodas an dea-chogais 
=i bhith ! O nach buidh dhasan a thilg dheth 
^ach cùram talmhaidh, 'sa leag a bheachd uif' 

b4 



LEANMHUINN CHRlOSTA. 

air nichean tarbhach agus naomh, agus a chuirjtali 
a dhòchas air fad an Dia, 'sann aig' a dh'fhaodasLac 
atì t-sìth mhòr a bith agus an t-sàmhchair ! U' 
5. Cha 'n fhiach daine toileachadh fhaotuinnL 
a fìathanas, mur 'eil a chridhe air a sgaradh guU 
goirt leis an aithreachas naomh. Ma 's math L 
leat gu 'n drùigheadh an t-aithrearhas gu domh- L 
ain air do chridhe, gabh a stigh gu t' sheòmar, L 
agus druid a mach bruaillean saoghalta ; air rèirL' 

h 
lèì 
H 



'smar tha e sgriobhte; na 'r seòmraichean gabh- 
aibh aithreachas. Gleidhidh tu ann adsheòmar 
an rud a chailleas tu gu tric a mach as. Gleidh- 
fflh seòmar a chumar blàs, ach mur cumar gu 
math e fàsaidh e fuar neo-thaitneach. Ma ni thu 
t'ionad buan dhe agus do thuinidh an toiseaeh li 
do chràbhaidh, fairghidh tu an dèigh sin e na, 
àros aoibhinn agus blasda. 

6. 'Sann le sàmhchair is sìth a dh' èireas anam 
cràbhach gu diadhachd, 'sa thuigeas e diomh-j| 
aireachd an sgriobtuir. An sin gheobh e fnaranj 
àghor nan deur, leis an glan 'sa nigh e e fhein 
gach oidhche, is leis a' fàs a chomhra nas hlàithe 
ri chruthadair, air rèir is mar a leigease saoghalsa 
as aire. Mar sin am fear a thrèigeas a luchd- 
èolais 'sa chàirdean dìùthaidh e nas teinne air 
Dia, 'sair ainglibh naomh. 'S fhearr do neach 

a bhith an uaigneas 'sa toìrt an aire air fhein, 
na e fhein a dhiochuimhneachadh, is miarailtean, 
a dhianomh. Is cliuiteach do dhuine eràbhach ai 
bhith ainmig amach, agus seachnach air e f tiein 
fhiachuinn, is daoine fhaicinn. 

7. Carson a bhiodh dèidh agad air rudan 
fhaicinn, is nach fhaod thu an sealbhachadh ? 
Thèicl an saoghal seachad le uaill Bheirtogrr.dhi | 



I. LEABHAU. <JO 

I almhaidh air duine gu 'n d'thèid e a spaisdeir- 
j iachd, agus cho luath 'sa thèid sin seachad, ciocl 
I ihheir e°dhachaidh ach cnàmh cogais is seach- 
Ì -an-inntinn ? An dèis cuart aighearaich, is tric 
I ttha tilleadhhrònach, 'san dèis oidhche chritheil 
& ;ha- maduinn airtealach. ' S amhuil sin thà h-uile 
k nacnus taitneach nathoiseach, ach na dheireadh 
1 àn guin is puinsean. Ciod a tha ri fhaicinn an 
I ÈS' eile, nach'eil ad shealladh an so fhein? 
I Feuch, neomh, agus talamh, is na dùilean gu 
at :èir : oir asda sin chaidh gach ni chruthachadh. 
I 8. Ciod is urruinn thu fhaicinn an àit' air 
r|i oìth, aig hheil huanas is mairsinn. Theagamh 
111 T U m heil thu an dùil do chridh' a làn thoileach- 

Idh, ach sin rud nach gahh dianamh. Ge do 
1 shithe' tu gach ni air talamh, ciod a hhiodh ann 

achsealladhfaoin? Togdo shùile suas ri Dià, is 
111 ^ahh aithreachas airson do pheacannan is do 
I dhearmadan. Fàg aimideachd aig amadain, ach 
® biodh t' airese air na dleasnasan a dh' òrduich 
1 Dia dhut, Dùin ort fhein do dhorus, is gairm 
I a d ionnsuidh Iosa, do luaidh. Fuirich maille 
!>f ris ad sheòmar ; oir an àit' eile cha 'n 'eil urad 
(1 |shìth dhut. Nam hiodh tu gun dol a mach, is 
^ r gun chluais a thoirt do naidheachdan, hu shèimh 
Ma hhitheadh do shìth. Ime sin uair air hith a 
Ifo èireas suigeart ort gu sgeulaihh èisdeachd, 
I cuimhnich pra heil hruaillean inntinn an cois 
13 a leithid sin. 
1 . 

XXI. CAIB. 

f! Aìr bròn cridhe. 

Bf ! 

li 1. Ma 's math leat dol ceum heag air t' adhart 
a 6 



u 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



an naomhachd, cum thu fhein an eagail Dè ; i % 
na bi mua 's saor : ach smachdaich gu math d \ 
eheudan uile : is na toir thu fhein seachad d | 
chrithealas faoin. Leig air bron cridhe is gleidh | 
ìdh tu cràbhadh. Is dorus bròn cridhe air ai | 
d' thig ioma sonas a steach, a chaiìlear gu tric 1 g 
taobhasdal inntinn. Is gnothaeh iongadach gu | 
urruinn an duine sin ruighinn air làn thoileachad | 
anns a' bheatha so, a smaoinicheas air fhein, 's <j 
sheallas air an sglàmhachd anns am bheil e, 's k 
liuthad cunnart anma a tha mu chuart da. | 

2. Se aotromas inntinn, is cion suim gar fàill g 
innean a dh' fhàg sinn gun fhaireachdainn d | 
lotan ar n-anma : agus is tric ar gàire, nuaij ^ 
liu chuibhe dhuinn gal. Cha 'n 'eil fior shaorg J0 
ri fhaotuinn, no làn thoileachadh, ach an eftgg | 
T)è, 'san dea-chogais. Se mo niarachd am fea | 
a's urruinne fhein a ghleidheadh o'n h-uile seacli | 
ran inntinn, agus a chridhe leagadh air aithreacfc p 
as beannaichte. Se nio niarachd esan a'surruin JD 
gach ni a chuireas smal no eallach air a chogaiij | 
a chur air chùl. Gleac gu smèarail ; cuirid | 
cleachdadh cleachdadh air chùl. Ma 's aithci | 
dhut leigeil le daoine, is math is aithne dhaibhjj , a( 
leigeil leatsa do gnothach fhein a dhianamb. , | 

3. Na gabh pàirt an gnothaichean an athan} || f 
aich, is na cuir thu fhein an luib cùisean dj ^ 
shinnsre. Ortfheinbiodh doshùil an comhnuidì ^ 
teagaisg thu fein an seòl sònruichte, a raghaiiij m 
air iadsa a's docha leat. Mar 'eil umhaii ai^ ^ 
daoine dhiot, na cuireadh sin ort gruaman ; ac | 
ruigeadh so do chridhe, nach 'eil do ghiùlan, is | 
aire ort fhein eho math 'sa dh'f heumadh seirbheiij ^ 
cacli Dè, agus dea-chràbhaiche. Is tric a tha ^ 



L LEABHAH. 35 

1 l as feumaile do neach, is nas tiarainte, a bhith 
4 & bheag toileaehaidh anns a' bheatha so, gu 

* -àraidh do 'n choluinn. Mur 'eil sinn a'blasad 
H> ìr sòìas spioradail no ga fhaireachdainn ach 
a inmig, 'sann agàinn fhein a tha choire, a chionn 
;i ach 'eil sinn a' leigeadh air bròn cridhe, is nach 
im sinn buileach saor o ghòraich is faoineis 

halmbaidh. < 
8i 4. Tuig agad fhein nach airidh thu air sòlas 
S'pioradail, ach toillteanach air mòran anshocair. 

^uair a bhios duine fo chràdh mòr cridhe bith- 
|m an saoghal uile na eallach air, is na sheirbe. 

* ^leidhidh an duine math nas leòr do dh' aobhair 
aii'ròin agus mulaid. Co dhiu shealias e air fhein, 
%o air a choiinbearsnacb, chi e nach 'eil duine 
$ >eo gun anshocàir. Agus mar is muaa bheachd- 
I icheas e air f hein, 'sann is truime a bhios abhròn. 
1 ^a fior aobhair bhi òin is aithreachais siad so, ar 
à- >eacannan, is ar n-ana-miannan, anns a bheil sinn 
Ip ceangal cho teann, is gur ainneamh is urruinn 
ty'luinn ar cridhe a leagail air nichean diadbaidh. 
^Na smaoinicheadh tu air a' bhàs nas mua na 
ii f ìneadh làithean, cha 'n 'eil teagamh agam nach 
^achadh tu air t' adbart an dea-bheusan le tuille 

lùraim. Na gabhadh tu mar an ciadna sàr 
® >heachd air pian iutharna, agus a' phurgadair, 
^ ha mi a' chreidsinn gu 'n giìilaineadh tu triob- 
& aid is an'shocair le tuille toil, is nach cuireadh 
iujtnastachd air bith eagal ort. Ach a chionn is 
lÌÌT rudan sin nach 'eil a' drùghadh air ar cridhe, 
i s gu bheil sinn fhathast a' sireadh sògh saogh- 
i ilta tha sinn a leantuinn air a bhith fuar plodach 
sis - iar cràbhadh. 

sa^ 6. Is ti ic a tha càil spioraid uainn, rud a tha 

$6 



- I 

36 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

na aobhar gearain do 'n choluinn gu tric. Air I 
an aobhar sin dian urnaigh iriosal ris an Tigh- tri 
earna gu tric, gu 'n d' thugadh e dhut spiorad % 
an aithreachais, is abair, mar am fàidh ; beathaich ì 
mi, o Thighearna, le aran nan diar, is thoir I 
deoch na tùrsa dhomh an tomhas. jit 

XXII. CAIB. W 

Smaointean air truaighean chlann-daoine. 

1. Is duine truagh thu a dh' aon àite ge 'm bi $ 
thu, no gus an tionndaidh thu thu fhein, mur jsa 
tionndaidh thu ri Dia. Carson a tha thu fo h 
sprochd nuair nach 'eil gnothaichean a dol leat | 
mar bu math leat, is mar do mhiann ? Co | 
an neach aig a'm bheil gach ni air rèir a thoil ? iì 
Cha mhise e, cha tus' e, cha duin' air talamh. — * 
Cha'n 'eil duine fo 'n ghrèin gun anshocair air 
choir-eiginn no eugail, biodh e na rìgh, no na n 
phàpa. Ach co is f hearr staid ? Gu cinnteach | 
se esan a's urruinn rud-eiginn fhulang airson Dè. 

2. Their mòran do dh' fheadhainn anfhann ni 
lag, Feuch, nach ann aig an fhear ad a tha an | 
dea-chaithe-beatha, nach beirteach, nach àrd, nachj k 
cumhachdach, nach uasal e. Ach gabh beachd air to 
rudan diadhaich, agus chi thu gur neoni na { 
rudan talmhaidh sin, gur neo-chinnteach iad, ib d 3 
gur eallach trom ri ghiùlan ; a thaobh is nach 'eil cr; 
dòigh air an sealbhachadh gun imcheist is gun h 
chùram. Cha' n e àrd shonas duine cuid shaogh- j c 
alta bhith aige gu àilleas, is leòr dha cuibheas.— 
Is fior thruaighe bhith beo air talamh. Mar is | 
mua a shireas duine bhith diadhaidh, is ann is k 
mua ghràin air a' bheathasa, a thaobh gur ann it jjj 



I. LEABHAR. 



37 



xma fhaireachdainn 's is fhearr a fhradharc air 
ruaighean coirbte chlann-daoine : oir a bhith 
m eisiomail iche, òil, caithris, cadail, fois, oibre. 
s nichean mar sin a tha nàdar a' sireadh, is fior 
hruaighean is trioblaidean do dhuine cràbhach, 
i tha sireadh a bhith saor agus glan o 'n pheacadh. 

3. Is mòr an t-eallach air duine smaoineachail 
Tithealadh do 'n choluinn anns a' bheathasa. 
Sann airson sin a rinn am fàidh an urnaigh 
naomh so, los gu faigheadh e bhith saor o 'n 
uallach sin ; a' cantuinn ; o m' uireasbhuidhean 
saor mi, o Thighearna. Ach siad mo thruaigh, 
jiadsan a tha aineolach air an trioblaidean, ach is 
seachd truaighe iadsa aig a bheil spèis do 'n 
bheatha bhochd thruaillidh so. Oir tha cuid do 
dhaoine cho dèidheil air a' bheatha so, ( ged is 
gann le 'n saothair, no le baigeireachd fhein a 
ghleidheas iad an iomf huasgladh) is gum fuirgh- 
eadh iad san t-saoghal so feasda, nam faodadh iad, 
gun dad do shuim do rioghachd Dè. 

4. O dhaoine gun chiall, gun chreideamh, 
nuair tha sibh cho domhain fodha ann am muir 
an t-saoghail so, is nach aithne dhuibh ach nich- 
ean talmhaidh ! Ach na creutairean dosgach, 
tuigidh iad air an cosg mu dheireadh, cho faoin 
is cho neoneach 'sa bha na rudan a ghlac iad 
nan cridhe le urad spèis. Ach naoimh Dè, is 
cràbhaich dhìleas Chriosta, cha do dh' iarr àilleas 

I a thoirt do 'n choluinn, no mòrchuis aimsireil ; 
ach an dùil sam beachd uil' a bha leagte air sonas 
siorruidh. Bha uil' ionnsuidh an cridhe a* 
sireadh gu nichean buan agus spioradail, eagal 
gu 'n tairgte le miann saoghalt iad thun an talmh- 
uinn. Na càill do dhòchas, a brathair, nach ruig 



38 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



tliu air Ibeusan diadhaidh ; tha tìm agad fhathast 
is soirbheas. 

5. Carson a chuireadh tu dàil sa gnothach : tog 
ort, is toìsich san uair : is abair ; So àm a 5 chatha, 
so an t-àm freagrach gu dea-rian a chur air mo 
bheusan. Nuair a bhios tu tinn is fo thrioblaid 
sin an t-àm gu cosnadh duais. Feuma' tu dol ro 
theine is ro uisge mun ruig thu air fois. Mar 
cuir thu èiginn ort fhein, cha toir thu buaidh 
air an olc. Fhad 'sa bhios sinn sa choluinn 
bhreoite so cha 'n urruinn sinn a bhith gun 
pheacadh, no saor o airsneal is trioblaid. Bu 
toil leinn a bhith socrach is saor o thriobìaid ; ach 
o na chàill sinn leis a' pheacadh ar ciad ghràsan 
chàill sinn mar an ciadna ar còir air fois fhìrinn- 
ich. Leis a sin chuiremid feum air faighidin, 
ag earbsa an iochd Dè gu 'n d' thèid crioeh air a' 
pheacadh, is gu n' toir a' bheatha dhinn trusgan 
a' bhàis. 

6. O laigse mhic-an-duine, 'sa ro~dhèidh air 
an olc an comhnuidh ! An diugh tha thu 'g 
aideach do pheacannan, 'sa màireach tha thu a' 
tuiteam sna peacannan ciadna air t' ais. An 
dràsda tha thu a' cur romhad an aire thoirt ort 
fhein, agos an ceann uair a thìm' an dèigh sin, 
tha do ghiùlan mar nach biodh a leithid do 
bheachd idir agad. Mar sin is mòr an t-aobhar 
a th' againn air sinn fhein umhlachadh, is gun 
a bheag a phròis a chur as sinn fhein ; is sinn 
cho lag is cho neo-stèidhcil. Is ealamh cuideachd 
a chaillear le mobhsgaid an rud is gann a choisinn 
sinn le saothair is le gràsan Dè. 

7. Ciod a dh' èireas dhuinn deireadh an l.atha, 
nuair a tha sinn sa mhaduinn clio meaghbhlath. 



I. LEABHAR. 

Mo thruaiglie sinn, ma 's ann air an dòigh sin a 
dh' iarras sinn socair, mar gum àite fois so agus 
dìdean, nuair nach 'eil a' bheag a bhlàth fior 
naomhachd fhathast air ar giùlan. Tha feum 
againn air dol do sgoil as ùr, mar luchd-faghluim 
air dea-bheusan ; nan tachradh sin, bhiodh 
rud-eiginn dùil air dol a' feobhas, agus air adhart 
an caithe-beatha diadhaidh. 

XXIII. CAIB. 

Smaointean air a bhàs. 

L Is gearr gus am bi am bàs agad, fiach ciarnar 
a tba thu uidheamaichte air a shon ; an diugh tha 
an duin' ann, am màireach cha'n 'eii e air bhrath. 
Agus nuair a leumas e o'n t-su.il, 'sgearr gus an 
leum e o'n chuimhne cuideachd. O doille agus 
cruas cridhe mhic-an-duine, nuair a tha e smaoin- 
eachdadh a mhàin air nichean talmhaidh, a ragh- 
ainn air cur suas maoin airsori na siorruchd ! 
Do ghniomhan air fad is do smaointean bu chòir 
a bhith freagrach do ghrad bheum a' bhàis. Ma 
tha dea-chogais agad, cha chulaidh eagail mhòir 
dhut am bàs. Ach se seachnadh a' pheacaidh 
a 's feumaile dhut na clisgeadh o ghath a' bhàis. 
Mur 'eil thu deas an diugh, ciamar a,bhios tu 
deas a' màireach ? Is rud neo-chinnteach dhut 
anlath' a' màireach, agus ciamar a tha fios agad 
gum bi thu beo ri f haicinn. 

2. Ciod is fhèirrde sinn a bhith fada beo, mur 
deach sinn ach beag am feobhas. Mo thruaighe! 
Cha 'n ann daonnan gu stà dhuinri a tha saoghal 
fada againn, ach gu tric gu leasachadh ar peac- 
annan. Gu 'n d' thuga' Dia dhuinn aon latba 



40 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



fhein a bhuileachadh gu math san t-saoghal. — \ I 
Tha mòran a' cunntadh nam bliadhnachan o 
thòisich iad air caithe-beatha naomh, ach am I 
bichontas, cha 'n 'eil an toradh ach gann ri fhaic- I 
inn nam beusan. Ma 's aobhar eagail am bàs, 
theagamh gur e bhith fada beo is mua cunnart. I 
Isbuidh dhasan aigabhell uaira' bhàis daonnanjtt 
mu choinneamh a shùl, agus a tha a h-uile là a' I 
dianamh deas air a shon. Ma chuna' tu duine » 
a'faighinn bàis uair air bith, cuimhnich an rathad | 
a chaidh esan gur ann a thèid thusa. M 

3. Ànns a' mhaduinn smaoinich nachfaic thu w 
an oidhche. Agus nuair a thig an oidhche, na i 
gabh adhànadas sùil a bhith agad ris a' mhaduinn. I 
Ime sin bi daonnan deas, agus giùlain thu fhein | 
annan dòigh is nach glac am bàs thu neo-uidh- I 
eamaichte. Thamòran a'faighinn bàis obuinn, Ì 
isiad neo-dheasair a shon, oir thig Mac-an-duine p 
an uair a 's lagha a bhios dùil ris. An uair a I 
thig do latha deireannach, 'smòr an caochladh a 
thig air do bheachd mu d' chaithe-beatha gu lèir ih 
a chaidh seachad, agus is mòr do dhorran an sin <i( 
gu 'n robh thu cho leisg is cho mi-adhartach. 1 

4. Nach sona, 'snach glic esan a tha strì ri e <1« 
fhein uidheamachadh 'sa bhith cho deas 'sa dh' |jj 
iarradh e aig uair a bhàis. Cha bheag an t-aobh- | 
ar misnich do neach aig uchd a' bhàis, ma tha I 
fuath aig' air an t-saoghal, dèidh air cleachdadh 1« 
nan subhailcean, spèis do dhea-bheusan, a" gabh- i 
ail saothair ri breitheanas*aithris, umhail do I 
riaghailtean, smachdail air fhein, faighidneach | 
fo gach anshocair airson gaoil Chriosta. 'S ioma »n 
rud math a dh' fhaodas tu dhianamh nuair atha 
an t-slàint agad, ach nuair a dh' fhàsas tu tinn, |i 



I. LEABHAR. 



41 



. ;ha 'n 'eil fhios agam de 's urruinn thu dianamh. 

Ghamhòr a tha dol am feobhas leis an easlaint : 
B san fheadhainn a tha dol tric air chuairt cha 
:.ì3ual dhaibh a bhith diadhaidh. 

J 5. Na cuir earbsa a càirdean na dàimhich, is 
tjna leigdail ann ad thionndadh ri Dia : oir dio- 
Bpbuimhnichidh daoine thu nas luaithe na tha thu 
i' an dùil. Se beirt is fhearr dhut maoin a gleidh- 
e eadh san àm, is cuid a thasgadh ann a' flathanas, 
4 ria earbsa' a comhnadh an atharraich as dèigh do 
bhàis. Mur 'eil suim agad dbiot fhein an dràsda, 

1 co ghahhas cùram dhiot an dèigh so. So agad 
a an t-àm prìseil, so àm an t-sàbbalaidh, so agad 

àn tìm thaitneacb. Ocb mo dbòruirin nach 'eil 
D thu a toirt buil nas fhearr aisde, leis am faoda* 
. tu duais a cbosnadh air an d' thige' tu beo gu 
I siorruidh ! Thig an latha anns bu matb leat, 
I gum faigbe' tu aon là no aon uair a tbìm guleas 
I t' anma ; is cba 'n 'eil fbios agam am faigb thu a. 
I 6. Faic, fhir mo ghaoil, miad a' ghàbhaidh a 
r sheachnadh tn, is miad an fhuatbais o racbadh 
Q do tbiarriadh n.a gbluaiseadh tu an nis is gach 

)à fo eagaì is fo fhiamh a bhàis? Rian an nis 
I do bbeatba cho dealbhacb, 'sgur mua an t-aobhar 
j aigbir iìo eagail dhut am bàs. Ionnsuich an nis 
ì bàsachadh do'n phearadh ann an rathad, is gum 
a 'faod tbu an sin a bbith beo maille ri Criosta. 
I lonnsuich an nis sealltuinn sios airgacb ni talmh- 
I aidh. air cbor 'sgum bi an ratbad rèidh dhut gu 
fl leum gu Criosta. Cìosnaidi an nis do cbolunn 
n le peanas ann an seòl is gum bi bonn do dhòchais 
8 an sin cinnteach. 

a 7. O amadain ! carson a tha sùil agad ri saoghal 
, tada 3 is gun aon latha dhut cinnteach. Is lion- 



42 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



or iad a shaoil a bhith beo fada, a bha air arc 
mealladh, 'sa dh' fhàgacholunn mu 'n dh' fhair- 
ich iad. Nach tric a chuala tu gu na mharbh- 
adh am fear ad leis a' chlaidheamh, gu 'n deach 
am fear ad eil* a bhàthadh, gu 'n thuit am feai' » 
ad le creig, is gu 'n brist e amhach, gu 'n thachd- i[ 
adh am fear ad le griam bìdh, gu 'n bhàsaich amì I 
fear ad is e a' cluith ? Tha fear le teine, fear lej ?! 
iarrunn, fear le plàigh, fear se goid am fàgail na ^ 
beatha so : mar sin se deiieadh gach duine am; ^ 
bàs, is siubhlaidh beatha mhic-an duine air folbh ^ 
mar fhaileas. ! JI] 

8. Agus an dèis do bhàis co bheir cuimhn' ort 
no ghuidheas air do shon? Tog ort, tog ort, fhir ® 
mo ghràidh, dian na dh' fhaodas tu an nis, a thaobfii Ì 
is nach 'eil fhios agad cuin a thig am bàs ort, is 
cha mhua 's aithne dhut do chor na dhèigh — I 
Fhad' a bhios ùin' agad cuir mu seach iùntas 1 
siorruidh dhut fhein. Ni na biodh ad aire achj 
leas t' anma, is na gnothaichean a bhuineas a: 
mhàin do Dhia. Dian an nis càirdean dhut 
fhein le urram a thoirt do na naoimh, is le 'm 
beusan a chleachdadh ; air chor agus gu 'n stiìu 
iad t' anam an àm trèigsinn na coluinne gu 'm! 
pailliuinn shiorruidh. | 

9. Seall ort fhein mar choigreach, no mar 
fhear-siubhail air talamh, gun dad a ghnothach! 
a ghabhail ri nichean saoghalta. Cum do chridhe 
saor, is biodh e an togail an àird ri Dia ; òh' 
cha 'n fhada is dachaidh dhut so. T' ui naigh t 
achanaich is do dheoir stiùr gu flatlianas, air chorj 
is gur fhiach do spiorad aig uair a bhàis leum le 
sòJas thun an Tighearna. 



I. LEABHAR. 



43 



f . XXIV. CAIB. 

Air breitheanas is pian a pheacaidh. 

* . Seall arms gach ni air do chrìch dheireann- 
]. ich, agus ciamar a fhreagras tn am britheamh 
| ruaidh, air nach 'eil ni am falach, is nach 
|Jabh duais no leithsgeulan, ach a sgoilteas a 
Jhòir air a druim. O pheacaich thruaigh gun 
m hiall, ciod a fhreagras tu do Dhia, a tha faicinn 
,1, o drochbheirt, thusa a tha fo f hiamh air uairibh 

,n làthair duine fo fheirg ? Carson nach 'eil 
t hu a' dianamh deas airson latha a' bhreithean- 
jj is, far nach 'eii duiu' a 's un uinn do leisgeul a 
,), jhabhail, no do dhion, ach 'sleòr do 'n h-uile 
j 8 luine freagairt air a shon fhein? An dràsda tha 
I 'eum ad shaothair, toradh ad dheoir, èisdeachd 
^ s lig bròn, mathanas aig aithreachas agus glan- 
]j ùdh e o pheacannan. 

a 2. 'Smòr agus fallainn am purgadair a th' aig 
lt in duine fhaighidneach, a ghiùlaineas gach eu- 
n joir, 'sa ghabhas inòrau bròin a drochbheirt 
1 ''eadhnach a thig na aghaidh, 'sa bheir mathanas 
Ihaibh o chridhe; is nach cuir dàil ann a' math- 
inas iarraidh ; a bhios nas tioma gu truas a 
I ^habhail na bras gu feirg ; a bhios ga chiòsnach- 
Ij idh fhein gu tric agus a' strì'ris an fheoil a chu- 

* mail fo smachd a' spioraid, 'Sann an dràsda is 
| r freagraich' ar peacannau a nigh uainn, agus ar 
t n-ana-miannan a spionadh as am bun, na fàgail 
M , sju'n toirt air folbh an dèigh so. Gu fior, 'strom 
] e a tha sinn gar mealladh fhein, le miad ar spèis 

eucoraich do 'n f heoil. 

3. Ciod a loisgeas tein' ifrinn ach do pheacann- 



u 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



an. Mar is mua a chaomhnas tu thu fhein an 
dràsda, 'sa leanas tu miann na feòla, 'sann is 10 
truime a bhios do pbian an dèigh so, agus is mua 15 
a dh' fhadas tu theine gu d' iosgadh. Na nich- ^ 1 
ean leis am mua am peacaich duine, 'sann leo is 
mua a thèid a phianadh. An sid (an ifrinn) ^ 
stopar na daoine leisg le gathan teine : an sid w 
fuilgidh na geòcairean pathadh is acras geur : an ;i 
sid bàite ann loch dèisneach pic is pronaisg bidfc 111 
luchjj-drùis is miann shalaich gan ièireadh gu 1 
goirt : is mar mhadaidh caothaich a' donnallaich & 
biodh luchd-farmaid gam pianadh. 

4. Cha bhi aona pheacadh air neach nach bi a w 
phian fhein na lòrg. Bithidh luchd an uaibhaii a 
fo mhasladh trom ; is na daoine sanntach fc 
ghosta chruaidh. An sid is cràitiche fulang aon ^ 
uair do thìm, na ciad bliadhna do 'n pheanas a 's ffi 
cruaidhe an so. An sid cha 'n 'eil furtachd no an 11 
fhios a 's laghaaig nadaoinedamainte. Ansoth? ^ 
cothrom air uairibh air anail a leigeil, is toil- ^ 
eachadh fhaighinn an caidreamh nan càirdean. ^ 
Bi mata an nis fo chùram, is làn bròin airson dc ® 
pheacannan, los gum bi thu tiarainte latha a 10 
bhreitheanais a' miasg nan naomh. An sin sea- a 
saidh na naoimh gu misneachail ii aodan na 1 
feadhnach a bha gan sàrachadh, is gan èignich. ^ 
eadh. An sin èiridh suas na bhritheamh ar 111 
duinesin a ghèill gu h-iriosal do bhreth dhaoine. ^ 
An sin is mòr misneach an duine ?.>hochd iriosail H 
nuair a chritheas na daoine àrdanach le fiami k 
mu chuart da. 

5. An sin chitear gum bu dhuine glic air tal-, a 
amh esan a bha na uipeir is fo mhasladh airsor f 
Chriosta. An sin is aobhar sòlais nach beag f 



I. LEABHAR. 



45 



,n trioblaid a chaidh fhulang le faighidin : 
s druidear bial na h-eucorach. An sin 's aoibh- 
nn a bhios gach duine cràbhach, agus brònach 
>ithidh gach neach neo-dhiadhaidh. An sìn 
>ìth an fheoil a chaidh a chlaoidh fo aoibhneas, 
Jias mua na aig a' chuilm is sòghaire. An siri 
Jlearrsaidh an trusgan suarach, is bithidh deisean 
Jiiòrchuis gun mhiagh. An sin bithidh tuille 
Jnias air a'bhothan bhochd, na air pèilis fo dheil- 
J;readh òir. An sin is miasaile buan fhaighidin, 
ìa cumhachdan an domhain gu lèir. An sin is 
a ' nua cliù na fior umhlachd, no seòltachd au t- 

saoghail uile. 
r 6. An sin is mua a bhios do mhias aig cogais 
| n mhath ghiain, na aig àrd sgoileireachd. An sin 
» g miasar sealltuinn sios air beirteas, nas mua na 
„ iùntas saoghalta. An sin is mua a bhios do spèis 
|à io dh' urnaigh dhùrachdaich, na do chuirm 
I shòghail. An sin is annsa leat gu 'n robh thu 
5 ad thosd, no gu 'n rinn thu sgialachdan fada is 
j rnòran seanchais. An sin is luachaire gniomhan 
a » matha, na cainnt bhlasda. An sin is taitnìche 
a . caithe-beatha cruaidh, agus geur aithreachas, na 
[a h-uile h-aighir shaoghalta. Ionnsuidh an dràsda 
^ mata, beagan fhulang, gus gum faigh thu dol as 
in air dòruinn is mò. Fiach an dràsda ciamar a 
e chuireas tu suas risan fhulangas a tha feitheamh 
jj ort an dèigh so. Mur tèid agad an dràsd' air 
^ heagan fhulang, ciamar a chuireas tu suas ri 
pèin' iutharna ? Ma chailleas tu t* fhaighidin 
| an dràsda leis a bhuaireadh is lagha, ciamar a 
)n sheasasturilasraicheansiorruidh? Gu cinnteach 
cha 'n urruinn thu a bith ann an dà shòlas, au 



46 



LEANMHUINN CHHIOSTA. 



aighir sbaoghalta am bhos, agus an glòir mailb I 
ri Criosta san t-saoghal thall. m 11 

7. Ma 's ann an urram san aighir a chosg thi \ 
do hheatha gus an latha diugh, deb' fhèirrde thv I 
sin uile nam b' i so uair do bhàis ? Mar sin i | 
aimideachd gach ni ach gaol a thoirt doDhia, ■ | 
seirbheis a dhianamh dha na aonar. Am fear.jw 
bheir gaol do Dhia o ghrunnd a chridhe, cha 7 ! 
ruig e leas eagal a ghabhail as a' bhàs, no a pèin I 
noa breitheanas, no a iutharna; a chionn is gi|f 
bheil fior gràdh a'rèiteachadh an rathaid dha gi § 
Dia. Am fear a tha gabhail tlachd fhathast a | 
a' pheacadh, cha 'n ioghnadh e a bhith fo eagai 1 
as a' bhàs, is as a' bhreitheana*s. Bu mhatl' | 
dhut, mar 'eil gaol gad chumail fhathast o m |i 
pheacadh, gu'n cuireadh geilt tein' ifrinn striaijis 
riut. Am fear anns nach 'eil eagal Dè, cha h I 
fhada is urruinn e seasamh an dea-staid, àà Ì 
glacar gu luath e ann an lìn an deomhain. i 

* is d 

XXV. CAIB. fì 

Mu rian ceart a chur air ar caithe-beatìi air fad j ^ 

suim ' l 
1. Bi faicleach agus dìchiollach ann an seii \ 
bheis Dè ; smaoinich gu tric de thug an | 
thu, is carson a thrèig thu an saoghal? Nac! m), 
ann gu bhith beo do Dhia, is fàs ad dhuir ^ 
naomh ? Ime sin gluais air t'adhartgu coimlj ^ 
lionachd ; oir do thuarasdal tha feitheamh orj ^jj 
si gheobh thu e gu luath airson t' oibre ; san dèt ^ 
sin cha bhith culaidh eagail no anshocair mu | 
thimchioll. Is goirid do shaothair an so, ach j \^ 
mòr is gun cheann an t-socair 'sa sòlas a tt| | f j 



I. LEABHAR. 



47 



eitheamh ort. Ma bhios tu ad fhear-oibre dìl- 
as dian, gun teagamh bithidh Dia ceart agus 
alaidh riut na thuarasdal. Bu chòir do dhòch- 
s a bhith làidir stèidheil, gu 'n ruigeadh tu air 
rùn na beatha, ach a bhith mua 's cinnteach as 

iiha 'n eii freagrach, mum fàs thu leisg na àrd- 

plnach. 

I 2. Nuair a thachair do dhuin' àraidh a bhith 
I jric fo imcheist eadar dòchas agus eagàl, thilg e 
m fhein, 'sa chridhe briste le mulad, air bhialaobh 
ni.ltarach ann an eaglais gu urnaigh ; agus trom 
asìmaointean inntinn leig e mach anns na briathran 
ailio ; o nach robh fios agam gu'n leanainn air 
ithneirtean matha gu m* chrìch ! Air ball chuala e 
'niii t-sainis so o Dhia na chridhe ; gu denam biodh 
aniios agad air sin, ciod a math a b' àill leat a dhian- 
'iibmh ? Am math sin a b' àill leat, dian an nis 
icliis bithidh tu gle-thiarainte. Air ball fhuair e 
ìth is ghlac e misneach, is striochd e do thoil Dè, 
s dh' fholbh gach teagamh as aire. Is tuille cha 
1' iarr e a chor an dèigh so a thuigsinn le ran- 
.j achadh diomhain ; ach si toil mhath cheart Dè 
s mua a bha tighinn fonear dha, agus tòiseach- 
,dh air gniomhan matha 'sa leanail gu chrìch. 
ìir- 3. Cuir dòchas ann an Dia, is dian rud math, 
sijars' am fàidh,) is bìdh do chomhnuidh air tal- 
icl imh, is beathaichear thu le bheirteas. Tha aon 
incud ann a tha cumail mòrain air ais o leas an 
à mma, is o cheartachadh an caithe-beatha le 
nrt ìaolhair : agus se sin eagal ro sthrì, no cruas a' 
ièi ;hatha. Gun teagamh bheir iadsa barrachd air 
iid(eadhainn eil' ann an subhaiicean, a chuireas iad 
bi ,! hein uige gu tuille saothair, a' cur nan aghaidh 
tbi 'hein an càsan cruaidhe, is mi-thaitneach dha 'n 



46 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



nàdar. Oir tha neach a dol air adhart, 'sa cos, 
nadh ghràsan, air rèir is mar smachdaicheas 's 
chlaoidheas e an fheoil leis an spiorad. I 

4. Cha 'n e an aon uibhir a th' aig gach duini 
ri chur fo smachd 'sa cheannsachadh. Deigh si; 
uile, am fear a hhios ro-dhichiollach, a' strì i, 
mòran do droch fhàgailean, se is fhaide a thèi 
air adhart, na duine math eil' a's lagh cath, acj 
car malì a toirt a mach shujbhailcean. Tha d 
rud àraidh ann a thig gu mòran stàth gu toirt | 
mach shubhailcean : siad sin, gu'n d'thuga' duh ìj 
ionnsuidh làidir air e fhein a tharruing o ian, 
atasan coirbte a nàdair ; is gu 'n dianadh : : [ 
dìchioll mòr air an t-suhhailc sin^a bhuannach I 
a 's mua tha dhìth air. Feuma' tu cuideachd | 
bhith nas faicilliche is nas seachnaiche air r | 
giomban sin a's mua tha cur do dh' antlact 7 
ort ann am feadhainn eile. ^ 

5. Stuigeadh gach ni thu gu dol air adhar ^ 
Ma chi thudea-shàmhlano machluinneastusgk | 
air, cuir romhad atharrais. Ach ma chi thu ) | 
sam bith mi-dhealbbach, thcir an aire nach dis & 
thu a, agus ma thachair dhut a dhianamh uaj ^ 
air bith, bi air t'fhaicill nach dian thu gu brà< | 
tuiil'e. Mar a tha do shùil air feadhainn ei L 
is amhuii a tha sùil feadhnach eil' ortsa.-j 5fr 
Nach aoibhinn an sealladh 'snach taitneach, j ^ 
bhith faicinn bhràithrean adhartach, cràbhac ^ 
dea-bheusach, agus rianail nan giùlan ! Air ; j s ( 
laimh eile, nach bochd rnuladach ri fhaiciij ^ 
briathroan ag imeachd gu mi-dhealbhach agj L 
.coraa air an dleasnas. Nach càillteaeh an ^ 
dearmad a dhianamh air a' ghnothach gus j ^ 

! 



I. LEABHAR. 



49 



;ach ar gairm, agus ar n-inntinn a thogail ri 
f idan nach buin dhuinn. 

s 6. Cuimhnich mata air a' gnothach a ghabh 
, iu fos laimh, is lean sàmhla na Tì a chaidh a 
ltt leusadh. Ma bheir thu sùii air beusan Iosa 
5l! riosta, is mòr an t-aobhar nàire dhut nach d' 
r |iich thu le tuille saothair na cheuman, an dèis 

ei J ìut a bhith cho fad air slighe na diadhachd 

lcì n duine cràbhach a sheallas gu beachdail agus 
|| dùrachdach air beatha agus pàis ro-naoimh an 

I ighearna, gheobh e an sin am pailteas mòr do 
UQ h-uile ni a tha feumail agus riatanach dha ; 
w ;us an taobh-mach do dh' Iosa cha 'n 'eii dad 
^ ie ii shireadh nas fhearr. O nach e losa, a 
;; taidh a cheusadh a thigeadh a steach gur cridh- 
^ .chan, an sin 's ealamh agus bunaiiteach a bith- 

II aid air ar teagasg ! 

& 7. An cràbhaiche dian gabhaidh e an dea- 
ìàirt, is giùiainidh e gu math a h -uile ni 
4thèid iarraidh air. Ach aig an chràbhaiche 
!i Isg mheirgeich tha anshocair muin air mhuin, 
I na èiginn air gach taobh : oir sòlas an 
iia oibh-stigh tha dhìth air, is toileachadh an 
| oibh-mach air a chrosadh dheth. Ancràbhaiche 
ac tha mi-rianail na ghiùlan tha e an rèiteach an 
d thaid gu mhòr ainleas. Am fear a dh' iarras 
m gnothaichean aotrom' agus socrach, tha e, 
onnan am pèin; oir aon rud no rud eile thèid 
o aghaidh. 

a 8. Seali ciamar tha mòran chràbbaich eil' a' 
$ anamh, a tha fo reachdan cruaidh' an taigh- 
« £ n-cràbhaidh ? Is ainmig a mach iad, is leth- 
3 1 reach an caithe-beatha, is ro-bhochd an lòn, is 
i*rbh an aodach, is trom an obair, is tearc an 
c 



50 



LEANMHULNN CHRIOSTA. 



ràite, 's fhadj am faire, 's much an èirigh, \ 
buan an urnaigh, is trie an Ieughadh, agus : |[i 
poncail iad a' cumail gach achd agus riaghail g 
Gabhbeachdair na Carthùsich, air na Sistèirsicl j 
'S air a h-uile seòrsa mlianach, is bhana-mhai j 
ach : faic mar tha iad ag èirigh a h-uile h-oidhcl ( 
a sheinn shalm do 'n Tighearna. Ime sin is ru j 
dhutsa san tìm naomh ad arms a' bheil cràbl n 
aich gun àireamh am moladh gu h-aoibhinn D m 
a bhith ad laidhe nad phleodhaisg gun brìgh. j 

9. O nach ann cuidhte a bhithemid o gach n n 
gus ar Tighearna Dia mholadh le 'r cridhe ui ac 
is le 'r beul ! O nach biodh tu cho fortanad m 
'snach iarra' tu biadh, no deoch, no cadal, 1 | 
gum faigheadh tu Dia mholadh gun lasachadi \ 
is gnothaichean diadhaidh mheadhrachadh t tt 
mhain ! Sin nuair a b' ionmhuinn do chor, sea<) ^ 
an nis nuair is fheudar dhut frithealadh do 
choluinn an iomadaidh càs ! B' fhearr na 
robh an èiginn so ann, ach freasdal do chuilme; 
spioradail, air am beag, (mo thruaigh !) ag 
ainmig ar mìagh. 

1 0. Nuair a dhìreas duine cho àrd, 'snach sii 
toileachadh ann an ni talmhaidh, tòisichidh e 
sin ri toil-inntinn a ghabhail ann an Dia 
seòl sònraichte, is bithidh e làn thoilichte an 
a chuile ni a thachras. An sin cha tog mòrai 
ghean, is cha leag beagan inntinn ; a chùn 
uile tha e a' tilgeadh air Dea le mòr earbsa, 
Tì is gach ni dha anns gach ni ; an Tì air ns 
d' thèid ni a dhì no gu bàs; ach dha bheil gr 
ni mairrionn, is deas freagrach dha smèideai 

11. Cuimhnich daonnan air do chrìch, a{ 
nach till an ùin' a dh' fholbh. Gun sùrd 



r. LEABHAR. 



51 



i fìchioll clia toir thu mach a chaoidh subhailcean. 
illa theannas tu ri fàs fuar, tòisichidh tu ri fàs 
M tc. Ach ma dh' èireas sùrd ort, is mòr an t-sìth 
H gheobh thu, is fàsaidh t' obair nas aotroma le 
*fijìartan nan gràs, is le d' dhèidh air subhailcean. 
mm duine dian adhartach tha deas gus gach tùrn 
U dhianamh. Se gleachd an aghaidh ar peac- 
M anan 's ar giomhan strìth is mua na oibrichean 
uaidhe corporra. Am fear nach seachainn 
iomhan beaga, lion cuid cuid tuitidh e ann 
mfra giomhan mòra. Bithidh toil-inntinn ort daon- 
an mu fhcasgar ma bhuilich thu an latha gu 
iath. Biodh faire agad ort fhein, mosgail thu 
ìein, is ge brith a dh' èireas cio dh' fheadhainn 
adfle, nadianthusa dioelra J- ortfhein. Thèid 
iu fada no goirid air adhart air rèir 'smar a 
luireas tu cruaidh mii iksia Ameru 



rau 
ura 

w 



i 
i 



ll. 



iEANMHUINN CHRIOSTA. 



AN DAKNA LEABHAR. 



A' CHIAD CHABIDEAL. 

Mu chomra na leth-astigh. 

Tha rioghachd Dè air an taobh-stigh dhibh, 
i an Tighearna ; tionndaidh thu fhein ris an 
ighearna le d' uile ehridhe, is cuir cùl ris an 
saoghal thruagh so, is gheobh thu fois dha t' 
ìam. Ionnsuich gnothaichean na leth-amach 
chur an neopris, agus gniomhan na leth-astigh 
thoirt fonear, is chi thu gu 'n d' thig rioghachd 
'è ugad : oir si rioghachd Dè sìth is aoibhneas 
ms an Spiorad Naomh ; rud nach toirear do na 
loine mi-dhiadhaidh. Thig Criost' ugad gu d' 
onadh le shòlas, ma ni thu àite rèidh dha air do 
laobh-stigh. Air an taobh-stigh tha ghlòir agus 
mhaise, is ionad taitneach a chomhnuidh. Ri 
nne smaoineachail is tric a thachairt, is blàth a 
ìomhra, is blasda shòlas, is sèimh a shìth, agus 
aoibhinn a chaidreamh. 
p3 



54 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

2. Tog ort, anaim chriostail, dian deas d | 
chridhe do dh' aoidh' an àigh so, is gum bhej ire 
e deònach tighinn ad ionnsuidh is comhnuidi f 
ghabhail unnad. Oir siad so a bhriathrar 
neach air bith a bheir gaol dhomhsa, cumaid 

e m' fhàithnean, is thig sinn ga ionnsuidh is i ag 
sinn comhnuidh ann. Dian mata àite do Chriosj ìcli 
's air gach ni eile druid an dorus. Nuair a bhii 11 
Criost' agad, tha thu beirteach, agus an cuid g| mi 
d' àilleas. Oir is esan do threise t' fhear-coml* 
naidh is do chobhartach dìleas anns gach èigini 
air chor is nach bi thu an eisiomail earbsa 
daoine. Oir is ealamh a thig atharrachadh a 
daoine, agus is lnath a dh' fhàillinnichidh ia( 
ach mairidh Criosta gu bràch, is seasaidh e dìlej !bài 
gu d' chrìch. 

3. Cha mhòr earbsa a tha ri chur a duine L 
fàillinneach, ge do thachradh dha bhith feuim. 
dhut, agus taitneach ad shùilean ; is cha 'n aobh 
dorrain ro-mhòr dhut ged thigeadh e cearr 
no d' aghaidh. An f headhainn a tha leat an diug 
faodaidh iad a bhith ad aghaidh am màireac 
air neo air chaochla dòigh, ag atharrachadh mj aara 
a' ghaoth. Cuir t' uile dhòchas ann an Dia, 
biodh eagal unnad, agus a ghràdh. Seasai 
esan ar do shon, is ni e do ghnothach anns ì 
dòigh a tha freagrach. Cha 'n aros-tàimh bhu 
dhut an saoghal so } ge brith ait' a bheil thu, 
eilthireach thu agus fògrach, gunfhois agad m tfbi 
'eil thu am fasdadh ri Criosta. 

4. Carson a tha thu 'g amharc mu chuart àì 
an so, is nach e so t' àite comhnuidh? 'Sann a 
flathanas bu chòir dhut tuinidh : seall air nic 
ean talmhaidh mar fhear a' dol seachad. Ga 



!ie< 

ida 

JÌ!H; 

iha 
eai 



ìaii 

iiiiiii 
H 
6, 

-i-M- 



li. LEABHAR. 55 

i iil thèid seachad agus thusa nan luib. Thoir ari 
beiire nach lean thu riu, nach glacar,^ 'snach bàs- 
didlich thu. Smaoinich air an Tì is àirde, is biodh 
ran urnaigh ri Criosta gun lasachadh. Mur urr- 
aìdlinn thu dìreadh gu smaointean àrda diadhaidh, 
j ifcag t-inntinn ar pàis Chriosta, is na lotan beann- 
ostjichte gabh fois gu ro-dheònach. Ma ruitheas 
kiofi gu cràbhach gulotan is athailtean prìseil losa 
Jiar dhìdean, is mòr a bheir sin do dh' fhurtachd 
,iihut ri linn trioblaid, is cha chuir tàir dhaoine 
It mòran bruaillean, is cha bhi cur suas ri 'n 
ì Jùlchainnt na eallach ort. 

5. Bha Chriosta fhein fo thàir aig daoin' air 
alamh, is air a thrèigsinn le luchd eòlais is le 
hàirdean am miadhon dòruinn, nuair bu mhua 
heum air furtachd. Bha dèidh aig Criosta air 

liulangas is air tàrchuis, 'sam bheil a dhànadas 
ja ,gadsa gearain air neach sam bith. Aig Criosta 
il£a naimhdean is luchd-càinidh, agus am b' àiii 
ofeatsa gum biodh a h-uile fear na charaid dhut 
b na chobhartach? Càit' am bi do dhuais mur 
eacli' thig ni air bith tarsainn ort? Ciamar is 
araid thu do Chriosta, mur cuir thu suas ri 
lad air bith a thig ad aghaidh ? Bi faighidneach 
omhla ri Criost' is air a shon, ma 's math leat 
ajt bhith mar-ris an glòir. 

6. Na rachadh tu aon uair a stigh ceart an 
idhe Iosa, is na ruigeadh stradag bheag do theas 

i ghràidh ort, fhàsadh tu an sin coma co dhiu 
)hitheadh tu an cothrom no'n anacothrom, ach 
sann a tàir fhulang a bhiodh t 1 uaill, oir bheir 
jmol Iosa air duine sealltuinn sios air fhein. Am 
? ear anns a bheil gaol Ios' agus na fìrinn, gun 
gacieachran inntinn, is gun tuairgneadh o ana-mi- 
c 4 



56 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



annan, is fhurasda dha e fhein a thionndadh 
Dia, agus dìreadh fos a chionn fhein na spior, 
agus fois aoibhinn a ghabhail. 

7. Am fear aleughas gach nimar thaiad unn 
fhein, is cha 'n ann air rèir mias agus bara 
dhaoine, is fior dhuine glic e, 's air a theagai 
le Dia nas mua na le daoine. Am fear dha 
aithne gluasad air rèir an an taoibh-stigh, is a tl 
air bheag suim adh'ghnothaichean na leth-amacl' J 131 
cha 'n iarr e àite, is cha 'n fheith àm gu dhlea 
nasan cràbhaidh a chur air adhart. Cha 
fhad' a bhios an duine smaoineachail ga theai 
al fhein, a thaobh nach 'eil a smaointean tur a 1 
faondra. Cha 'n 'eil obair shaoghalta a' ci 
grabadh air, cha mhua tha car do sheirbhe 
riatanaich air àm : ach tha e rian gach ni m; 
tha freagrach dhaibh. Am fear a tha rianai 
òrdail air a thaobh-stigh, cha chuir gniomha 
euchdail no dèisneach saoghalta air bruailleai 
Tha duine ga chur fhein an sàs 'san luib air rè 
a thoirt do ghnothaichean. 

8. Nam biodh do dhòigh ceart, is do choga 
glan, thionndadh gach ni gu d' fheum is gu 
bhuannachd. Ma tha ioma rud nach 'eil 
còrdadh riut, is gad thogail gu tric gu buaireadl r ' 
se 'n reuson th' air sin, nach 'eil thu fhatha 1 rios; 
tur marbh dhut fhein, no fuasgailte o nichea| ^| 
talmhaidVi. Ni cha 'n 'eil a' cur smal agug s; 
air cridheachan dhaoine cho mòr ri spèis ne< J 
ghlan do chreutairean. Ma leigeas tu dhiottoi W 
eachadh saoghalta, thèid agad air nichean diadl ^ a 
aidh a mheadhrachadh, is blasaidh tu gu tric a 1 ^ 
aoibhneas diomhair spioradail. 



'à 
lial 
ea-i 



eoi 
1 à 

iieiii 



ae:.. 
i 

k 
hea 
ai: 
boi 



II. LEABHAR. 



57 



II. CAIB. 

Mu sthriochdadh iriosal. 
Na cuireadh e furban ort co tha leat no t' agh- 
dh ; ach dlie so gabh suim agus cùram, gum bi 
tia leat anns gach tùrn tha thu dianamh. Biodh 
3a-chogais agad, is dionaidh Dia thu gu ro- 
ihath. Oir an neach a dheònaicheas Dia 
lomhnadh, chadian mirun dhaoine dolaidh air. 
fam b' aithne dhut fuireach sàmhach is fulang, 
sobhadh tu comaradh an Tighearna gun teag- 
mh. 'S aithne dhasa an t-àm 'san dòigh air 
lasgladh ort, is leis a *in bu chòir dhut thu 
ìein a thilgeadh na uchd. Se gnothach Dè ar 
^mhnadh, is ar saoradh o gach cùis mhaslaidh. 
Jle thric tha e feumail do dhuine gu chumail 
•iosal, gum biodh a ghiomhan follaiseach do dh' 
ìeadhainn eile, is gum faigheadh e achasan. 
2. Nuair a dh' umhlaicheas duin' f hein airson 
lochdan, maothaicheas e feadhainn eile air 
heag saothair, is ni e rud-eiginn rèite ri luchd- 
pàdaich. Se an duin' iriosal a dhionas agus a 
iiaoras Dia: do 'n iriosal tha spèis agus a shòch- 
|ir; ris an duin' iriosal tha bhàigh ; do 'n duin' 
;iosal tha e toirt ghràsan mòra ; agus an dèigh 
Imhlachadh tha e ga thogail gu ghlòir. Do 'n 
uin iriosal tha e am fiachainn a nichean diomh- 
r ir, is ga tharruing is ga thàladh uige fliein le 
àigh. Nuair a gheobh an duin' iriosal masladh 
ha e làn shocrach na inntinn, a chionn is gur 
nn an Dia, 'snach ann san t-saoghal, a tha. 
arbsa. Na saoil gu 'n deach thu bheag air x 

c 5 



58 



LEANMHUINN CHRI0STA. 



adhart, mur 'eil thu a' sealltuinn ort fhein ms 
an neach a 's suaraiche do dhaoine. 



B 
i-f. 



III. CAIB. 

Axr sonas an duine shiochaintich. 

1. Gleidh sìth unnad fhein an toiseach, 'sa • ) 
dèigh sin faoda' tu feadhainn eile a shiochain na 
teachadh. Is mua math an duine shiochaintic 
na 'n duin' ionnsuichte. Tionndaidh an duin 'à 
feargach am math fhein gu olc, agus an t-olc th 
e deas a chreidsinn. Ach tionndaidh an duin 
siochainteach gach ni gu math. Am fear a th 
siochainteach cha 'n 'eil amharus aig air neac I 
air bith ; ach am fear a tha neo-thoilichte agn 
buaireasach, tha e làn amharusan; cha 'n 
sìth aige fhein, is cha 'n leig le e daoin' eile sìt 
a bhith aca. Iomadaidh uair their e an ni nac 
bu chòir dha, is fàgaidh e an rud a thige' dh 
dhianamh. Gabhaidh e beachd air dleasnasa 
feadhnach eile, is air a dhleasnas fhein ni e deai 
mad. An toiseach mata, bi sùrdail ad gnotl 
ach fhein, agus 'sann an sin is fhearr a ni th 
feum do 'n atharrach. 

2. Is math is aithne dhut do leithsgeul fhei 
a ghabhail, agus an dath is fhearr a chur air d 
dhianadas, ach ri leithsgeul feadhnach eile cha ' 
èisd thu. Ach se beirt bu dealbhaiche dhut, th 
fhein a chur fodha, is do bhràthair a thoirt a 
uachdar. Ma 's math leat gu 'n cuii'te suas riu 
cuir suas ri fear eile. Seall cho fad 'sa tha th 
fhathast o 'n fhior charrannachd is o 'n umhlachi 
subhailcean nach gluaisear gu feirg no gu cori 
uich ach ri duine fhein. Cha 'n euchd mòr c 



II. LEABHAIt. 59 



each giùlan ri daoine rèidhbheirteach ciuin ; is 
ur cuideachda sin a chòrdas gu math ris ah-uil 
-aon ; is ga hheil sìth is tlachd a h-uil' h-aon, 
irson a hhith a dh' aona bheachd riu fhein — 
^ch se giùlan gu faighidneach ri daoine horh 

Jdollaichte mi-riaghailteach dreamach, an gniomh 

iin,.Lrramach agus euchdail. 

g 3. Tha cuid do dh' fheadhainn ann, a tha 
iltheil unnta fhein, agus a tha gleidhe'^ sith 
fcmmiasg feadhnach eile. Tha daoin eil ann, 
Mig nach 'eil sìth unnta fhein, is nach leig fois le 
§ 'eadhainn eile^ is eallach trom iad sin air daom 
act ;ile, ach daonnan nas truim' orra f hein. Tha 
ìluagh eil' ann, a tha siochainteach unnta 
„ hein, 'sa toirt a h-uil' oidhrip air daoin' eil' a 
^hiochainteachadh. An dèigh sin uile, se cuv 
mas ri anshocair, is cha'n e gun a faireachdumn 
mns a bheatha shruagh so, aona bhonn air sith. 

IV. CAIB. 

Mu cJiridhe glan is beachd treibhdhireach. 
1. Air dà sgèith tha duine 'g èirigh o nichean 
tàlmhaidh : siad na sgiathan sin treibhdhireachd 
agus gloine. Bu chòir do threibhdhireachd abhith 
anns an inntinn, do gloine anns a' chridhe. Tha 
treibhdhireachd a stiùradh dìreach air Dia, gloine 
a breith air is ga mhealtuinn. Cha chuir gniomh 
math sam bith eallach ort, ma bhios tu saor o ana- 
miannan air an taobh stigh. Mur 'eil ni air bith 
eil' a tighinn fonear dhut no ad bheachd, acli 
toilmhathDè, agus feum do choimhearsnaich, 
mealaidh tu saorsa inntinn. Nam biodh cridhe 
treibhdhireach agad, bhiodh gach ni dhut na 
c 6 



60 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



sgàthan dea-chaithe-beatha, is na leabhar teag P 
aisg naoimh. Cha 'n 'eil creutair cho beag i Ìioi 
cho dìblidh anns nach 'eil mathas Derifhaicinn « ' 

2. Nam biodh cridhe ceart agus glan unnadl m 
chithe' tu gach ni gun bhruaillean, is thuige' ti feA 
gu math iad. Ruigidh sùil a' chridhe ghloin gi 
flathanas, is ifrinn. Air rèir 'smar a bhio: W 
cridhe duine, 'sann a bheir e bhreth air antaobh ok 
mach. Ma tha toileachadh air talamh, 'sann èm I 
fear a chridhe ghloin a ta e. Ma tha èiginn nc 
anshocair ann, se fear nadroch cogais a fhairgh- 
eas iad. Mar a chailleas iarrunn a thilgear sarr !• 
teallach a mheirge, 'sa thionndas e uile na chaoii 2, 
dheirg, is amhuil a chrathas esan, a thilleag | 
ceart ri Dia, dheth a leisg, 'sa dh' fhàsas e na i 
dhuin' ùr. 1 Iha 

3. Nuair a theannas duine ri fàs plodach,~ m m 
beag an gniomh nach cuir sgàth air, is iarraidh! 1 
e gu ro-dheònach gu toileachadh talmhaidh. — Ma 
Ach nuair a thòisichidh neach a cheart rìreamhi I 
ri buaidh a thoirt air fhein, is ri triall gu fearail! ì 
air slighe Dè, miasaidh e an sin aotrom na; I 
gnothaichean a bha e cunntas roimhe so nan! ì 
eallach. | k 

. itl 

V. CAIB. i »i 

Mu smaointean oirnn fhein. 

1 . Cha'n fhaod sinn mòran earbsa a chur as sinn i I 
fliein ; oir is tric a tha gràsan uainn agus lèir- i iì( 
sinn. Is beag soluis a th' unnainn, agus am i 
beagan sin fhein 's ealamh a tha sinn a' call le'r | 
mobhsgaid. Is tric cuideachd nach 'eil sinn a' ! 
faicinn cho dall 'sa tha sinn. Is tric tha sinn a' I 



II. LEABHÀR. 61 

ianamli uilc, agus rud is miosa na sin tha sinnga 
i^hion le leithsgeilibh. Air uairibh gluaisear sinn 
ì 'r ana-miannan, agus saoilidh sinn gur eud 
aomh a t' ann. Is beag an rud nach cronaich 
inn anns an atharrach, is air giomhan mòra 
nnainn fhein seallaidh sinn fairis. Is math 
hairgheas, agus is mion a thoimhseas sinn an 
-olc a fhuilgeas sinn o 'n atharrach, gun aon 
ùil againn air fulangas an atharraich uainn 
hein. Am fear a sheallas gu ceart cothromach 
fhein, cha toir e breth chruaidh air daoin' 
ile. 

2. Gabhaidh an duine smaoineachail cùram 
he fhein ro 'n h-uile cùram, is bheir e deagh- 
ire air fhein, agus 'stoilleis a bhith sàmhach mu 
haoin' eile. A chaoidh cha bhi thu ad dhuine 
maoineachail cràbhach, mur bi thu sàmhach mu 
hluagh eile, is mar beachdaich thu tur ort fhein. 
Ha bhios t' aire air fad air Dia is ort fhein, is 
eag suim abhios agad, do natha ri fhaicinn san 
-saoghal. Càit a bheil thu, nuair nach 'eil thu 
gadfhein? 'San deis dhut ruith feadh gach 
onaid, ciod a choisinn thu, ma rinn thu dio- 
huimhn' ort fhein. Ma's math leat ruighinn air 
ìth, agus fior fhois, cha 'n fhuilear dhut seall- 
uinn sios air gach ni, agus amharc ort fhein ad 
onar. Is fhada rachadh tu air t' adhart, na 
umadh tu thu fein saor o'n h-uile cùram saogh- 
Jta. Is mòr an èis ort spèis thoirt do ni talmh- 
ddh. Ni mòr, ni àrd, ni taitneach, ni miasail 
la biodh agad ach Dia 'sa ghnothaichean. — 
I!unnt mar fhior aimideachd gach toileachadh a 
hig o chreutair air bith. An t-anam anns a 
»heil gaol Dè, is beag aig' a h-uile ni ach Dia, 



62 LEANMHTJINN CHRIOSTA. 

a tha lionadh gach àite, 'sa bheir làn shòlas do'n 
anam, is aoibhneas do 'n chridhe. 

VI. CAIB. 

IMu ihoil-inntinn na dea-choffais. 

1. Aobhar uaill an duine mhath se teisteanas na 
dea-chogais. Biodh cogais mhath agad, is bith- 
idh tu làn aighir an comhnuidh. 'Smor a dh' 
ghiùlaineas dea-chogais, 's is mòr a h-aighir an 
càsan cruaidhe. Ach an droch cogais bithidh 
daonnan fo sgàth is fo bruaillean. Js sèimh t 
fhois, mur 'eil do chogais gad theùmadh. 
gabh toil-inntinn, ach nuair a ni thu math. Ai£ 
na daoi cha 'n 'eil fìor thoil-inntinn, no fois inn- 
tinn; oir cha'n 'eil sìth, os an Tighearna, aigm 
h-aingidh. /C Ma their iad tha sìth againn, cha d 
thig olc nar còir, co aig' a tha dhànadas dolaidl 
a dhianamh oirnn? Na creid iad; oir bristidl 
fearg Dè mach gu h-ealamh, sgriosar an gniomK- 
an gu neoni, is thèid an smaointean air chùl. 

2. Uaill a ghabhail a trioblaid cha deacair dc 
dh' fhear-gaoil ; oir a leithid sin do dh' uaill 
cha bhiodh ann ach toileachadh a crois an Tigh 
earna. Is gearr a' ghlòir a bheir daoine seachad 
no ghabhar uapa. An cois glòir shaoghalta thc r 
tha daonnan bròn. Ach glòir dhaoine matha thi 
nan cogais, is cha 'n an am bial an t-sluaigh 
Tha sòlas nan naomh o Dhia is ann an Dia 
agus anns an fhìrinn. An neach a tha 'g iarr 
aidh glòir bhunailtich shiorruidh, cha 'n 'ei 
spèis aige do ghlòir thalmhaidh. Am fear ì 
shireas glòir thalmhaidh, is nach dian diù dhitl 
o bhun a chridhe, is dearbhadh sin nach 'eil mia 



II. LEABHAR. 63 

ias leòr aig' air glòir fhlathanais. 'Smòrsocair 
r chridhe sin a tha coma mu chliù 'smu mhi- 
jhliù. 

3. 'Smòr toileachadh agus sìth an fhir sin aig 
i bheil cogais ghlan. Cha 'n 'eil thu nas diadh- 
lidh le moladh, no nas suaraiche le diomoladh. 
lN"a tha thu, tha thu; is cha 'n fhaod thu radh gu 

^ bheil thu nas mua na tha thu an làthair Dè.— - 
I^Ma sheallas tu air do thaobh-stigh, bithidh tu 
?oma ciod a their daoine. Seallaidh duin' air an 
;aobh-mach, ach amhaircidh Dia air a' chridhe. 
Seallaidh duin' air gniomhan, ach amhaircidh 
Dia air a' bheachd. A bhith daonnan ri math, 
is iriosal an aigne, is comhdach air umhlachd 
mma. Mur eileas a' sireadh toileachadh o chreu- 
fcair air bith, is comharradh air gloine cridhe, 
igus mòr earbs' inntinn. 

4. Am fear nach sir teisteanas dhaoin' air 
fhein, is dearbhadh gu bheil uile mhuingin ann 
an Dia. Oir cha 'n e am fear a mholas e fhein, 
(mar thuirt naomh Pòl) a tha cliuiteach, ach 
am fear a mholas Dia. Imeachd an làthair Dè 
air an taobh-stigh, is gun dad a spèis do nichean 
air an taobh-mach, se aon dleasnas an duine 
chràbhaich. 



VII. CAIB. 

Aìr gaol Iosafos cionn gach ni. 

1. Is buidh dhasan a thuigeas ciod e gaol a thoirt 
do dh' Iosa, agus sealltuinn sios air fhein airson 
Iosa. Is f heudar dealachadh ri annsachd airson 
r f annsachd; oir se toil Iosa gum faigheadh e gaol 
H. fos cionn gach ni. Gaol chreutairean tha meall- 



64 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

ia agus fàillinneach. Gaol Iosa dìleas agus 
mairsinneach. An neach a dh' fhasdas e fhein 
ri creutairean tuitidh e maille riu. Ach am fear 
a leanas ri Iosaseasaidh a chaoidh. Thoir spèis 
dhasan, is lean ris mar charaid ; is gur e an Tì! 
nach trèig thu nuair a dhìobras gach ni, is nachj tart 
leig a dhìth thu aig do chrìch dheireannaich. Igi 
fheudar là-eiginn dealachadh ri gach ni, olc air 
mhath leat. I à 

2. Lean ri Ios' am beatha 'sam bàs ; is tilg thu ioil)! 
fhein fo thlàs a sgèith' dhìlis is gur e is urruinn doi M 
chomhnadh, nuair afhàgasgachnithu. Tha dollai 
luaidh cho uasal na nàdar 'snach fhuilig e coig- kac 
reach na chòir ; 's àill leis do chridhe dha fhein na! bi g; 
aonar, agus suidh' ann mar rìgh air a ch àthair fein^ id 
Nam b' aithne dhut thu fhein fhuasgladh ojb 
chreutairean, is deònach a ghabhadh Iosa comh-jiird 
nuidh maille riut. 'Sann gu càìl-eiginn dolaidh o'gi 
dhut a thig gach dùil a chùireas tu ann an creu- & 
tairean, a mach o Iosa. Na cuìr dùil no earbsaiUh 
a cuilc fhaoin ; 'sgur feur a chuile feoil, is gu 'n 
tuit a glòir mar bhlàth an luis. 

3. Meallar gu luath thu, ma 'se sgèimh nalall; 
leth-amach air a bheil thu 'g amharc ann ani llm ? i 
daoine. Oir ma 's ann o fheadhainn eìl' a thigiy 
t' aighear is do mhathas, is tric a dh' fhairgheasifo- 
tu do chall. Ach ma shireas tu Ios' anns gach 
ni, gheobh thu e gu beachd : ach ma dh' iarras 
tu thu fhein gheobh thu thu fhein mar an ciad- 
na, ach 'sann gu d' dhunaidh. Oir am fear 
nach sir Iosa, is mua chall da fhein, na fhaod- 
as an saoghal 'sa naimhdean uile a dhianamh air. 



I 



II. LEABHAR. 



VIII. CAIB. 

Axr càirdeas bàigheil Iosa. 

Ti . Nuair a bhios Ios' a làthair tha chuile dì 
ch eart, is ni cha saoilear duilich. Ach mur 'eil 
Is! os' a làthair, tha gach ni diachuinneach. Mur 
iir iil Ios' a lahhairt a steach, is faoin an sòlas, 
ch ma their Ios' ach aon fhacal, fairghear 
n oibhneas mòr. Nach bu luath a dh' èirich 
do loire Mhagdalan o ionad a deoir, nuair a thuirt 
do /lartha rithe, tha am maighistir a làthair, is 
§• ha e gad shireadh ? Is sona an uair sin anns 
na n gairmear le Iosa sinn o bhròn gu aighir spiòr- 
n, id ! Nach sgraingidh cruaidh thu as eugais 

osa! Nach fann faoin thu, ma tha do dhèidh 

1 ir dad air bith saor o Iosa ! Nach mua an call 
Ih o gu mòr na call an domhain gu h-iomlan ? 

ii- 2. De math a ni an saoghal dhut gun Iosa ? 
sa 1 bhith as aonais Ios' is ionann is iutharna, ach 
I 5 phàrrais aoibhinn a bhith an cuideachd' Iosa. 

*Ia tha Iosa maille riut, cha n'urruinn namhaid 
ja all a dhianamh ort. An neach a fhuair Iosa, 
m huair e iùntas àghor ; seadh, nas àghoire na 
I i-uile ni. 'Sam fear a chailleas Iosa, tha chall 
as o-mhòr, nas mua na call an t-saoghail uile. — 
à s ro-bhochd esan a tha as aonais losa, agus is 
as o-shaoibhir esanatha air dhea-dhòigh maille ri 
d' osa. 

ar 3. Is foghlum àrd eòlas air comhra dhianamh 
d- 4 Tosa, agus is gliocas mòr lèirsinn air an dòigh 
ir. m gleidhear e. Bi iriosal agus siochainteach is 
anaidh losa maille riut. Bi cràbhach agus 
iàmhach is tàmhaidh Ios' ad chuideachda. Is 



66 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

ealamh a thèid losa fhuadach, 'sa gràsan a chal :ach 
ma shireas tu claonadh gu nichean talmhaidt | j 
Is ma dh' fhògras tu uat e, is ma chailleas tu « chi 
co ionnsuidh a ruitheas tu ; co an caraid a dl h 
iarras tu? Cha mhath a' bheath' a bhios aga w 
gun charaid ; agus mur e losa do charaid tha |i 
gach neach, is truagh agus deireasach do choiì ìm 
Mar sin is gnothach faoin earbsa a chur a duii |c 
'sa bith, no toileachadh a ghabhail ann. Is fheai p 
dhuinn an saoghal uile a bhith nar n-aghaidh n 1 (\ 
Iosa. Ime sin ro 'n h-uile caraid dian do chai $i 
aid àraidh do dh' Iosa. 

4. Airson Iosa thoir gaol do 'n h-uile neacl 
ach gaol do dh' Ios' air a shon fhein. Tha gac 
sònraichte ri thoirt do dh' losa Criosta, a chion 
'sgur e an t-aona charaid ceart f ìrinneach a miasì 
ar càirdean uile. As a lethse is annsa, biodj tar 
gaol agad air càirdean is air naimhdean: | |il 
guidh air an son cuideachd, gus gu faighiajaa i 
uile eòlas air, is gu 'n toir iad gràdh dha. Nj ik 
iarr moladh no spèis a tharruing ort f hein a| b 
aonar, oir is rud sin a bhuineas a mhàin d! sgu: 
Dhia, aig nach 'eil coimeas. Na sir gu 'n d iosi 
thugadh neach air bith spèis dhut na chridhe, t W 
na biodh togail aig do chridhe fhein ri neachj ipaù 
ach biodh Ios' ad chridhe fhein 'san cridhe gac! m 
duine mhath. | 

5. Bi glan agus saor o leth-astigh, gun chuibhj iD 
reach o chreutuir. Feuma' tu a bhith nochd, i| inn 
cridhe glan a thoirt do Dhia, ma 's math leatgj [iiila 
'n tuig 'sgu faic thu cho blasda 'sa ta an Tigrij |, 
earna. Ach is gnothach cinnteach gur ann ]j ichi 
solus is beothachadh nan gràs a ruigeas tu air s(i lui 
u bhith an ceangal gu teann ri Dia, gun chuibh lw 



Ci 



II. LEABHAR. 67 

aii|ach air bith gad chumail uaithe. Oir nuair a 
ihlig gràsan Dè ga duine, fàsaidh e an sin coma- 
à^ch air gach ni dhianamh, ach nuaii* a shiolas 
m uaithe, tha e an sin truagh agus anafhann, 
^aiair fhàgail mar gum b' ann gu sgrios. Ach 
irjins an teirm so, cha bu chòir dha dol gu droch 
j isnich,no eu-dòchas.ach e fhein alàn sthriochd- 
àlhdothoil Dè : agus na thàinig air fhulang 
eari 1 leasachadh glòir Iosa Criosta : oir an dèis 
in:i gheamhraidh thig an samhradh, an dèis na 
larj.oidhche an latha, an dèis na stòirm fia mòr. 



IX. CAIB. 
Air call gach sòlais. 
Cha duilich do neach subhachas saoghalta a 
iiur an neopris, nuair a bhios toileachadh spior- 
dail aige. Ach is mòr agus ro-mhòr an rud e, 
aa 's urruinn duine tighinn as aonas an dà chuid, 
aileachadh talmhaidh agus spioradail : 'sa bhith 
weònach air cruas cridhe fhulang gu glòir Dè, 
d(iigun iarraidh airaghaireas fhein an ni air bith, 
10 sùil a thoirt air a thoillteanas fhein. Am 
>heil e na rud mòr a bhith aoidheil cràbhadh, 
luair a bhios gràsan gad ghiullachd? is ion- 
nhuinn an soirbheas sin leis a h-uile duine. Is 
ocrach gleus an duine a tha marcachd air gràs- 
iii Dè. De an t-iongadas gun a bhith faireachd- 
tinn an eallaich a tha t-uile-chumhachdach a 
tjiùlan, 'san t-àrd fhear-iuii a rian. 

2. Tha sinn fad' an geall air rud-eiginn tol- 
jachaidh a bhith againn, agus cha 'n fhurasda 
ìhuine dealachadh ri feiu-spèis. Thug ain 
^Jmartair beannaichte Lauran.ce buaidh air au 



68 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

t-saoghal; ('sashagart mar an ciadna) a thaobh j ^\ 
gu 'n rinn e diù do 'n h-uile ni a bha taitneac 
ann; agus ge bu mhòr a spèis dodh' àrd shagai 
Dè Sictus, dh' fhuilig e dealachadh ris gu faigl h 
idneach airson gaoil Chriosta. Mar sin fhua 
gaol a' chruthatair lamh-an-uachdar air gaol % 
chreutair ; agus bu docha leis an naomh sin to 
mhath Dè na aigear shaoghalta. Air an dòig 
chiadna dealaich thusari caraid fheumail ghràdl 
aich airson Dè. Is na gabh gu h-olc e ma ni c 
charaid t' fhàgail ; a' tuigsinn agad fhein, gur 
is deireadh dhuinn uile dealachadh o chèile. 

3. Is fada agus is cruaidh an cath a fheumì 
a bhith aig duine na aghaidh fhein mu 'n ionn: 
uidh e làn bhuaidh a thoirt air fhein, 'sa chridl| 
gu iomlan a tharruing gu Dia. Nuair a sheasì 
duin' air fhein, ruithidh e gu ro-thogarrach g 
toileachadh talmhaidh. Ach am fear aig a bhe 
fior ghaol air Criosta agus a tha fad' an geall ai 
subhailcean a chosnadh, cha sir e gu leithid & 
do thoil-inntinn, no gu sògh saoghalta, ach 
annsa leis cruaidh sthrìth, agus dol ro sheirbheiji, a 
ghoirt airson Chriosta. 

4. Ime sin nuair a gheobh thu sòchar o Dhh | 
gabh ie buidheachas i, agus tuig gur e tiodhla 
Dè th' ann, is nach e do thoillteanas fhein. N 
bi air do thogail le pròis, na bi mua 's crithei] ^ 
no dàna asad fhein. An àite sin leasaich t' umhj ^ 
lachd, t' fhaicill, is t' eagal ann ad uile dhiana 
das. Oir thig an soirbheas math so gu ceann i!1( 
agus èiridh stòirm a' bhuairidh. Ach nuair 
dh' fholbhas an toil-inntinn so uat, na tuit saij |j ( 
uair gu ann-dòchas, ach feith le umhlachd is 1 | 
faighidin ri tilleadh an t-sòlas bheannaichtea rìs 



iir 



II. LEABHAR. 69 

r is fhurasda do Dhia toileachadh nas mua 
|t^irt dhut. Cha cheum ùr so, is cha slighe 
imeach le seirhheisich Dè ; oir shiubhail 
5 ar i naoimh hu mhua, is na fàidhean o shean air 
Wiithdean doirhhe is rèidhe mu seach. 
Jail 5. Thug sin air duin' àraidh, se fo ghean nan 
lp*às, a chantuinn ; thuirt mise ann am shaoibh- 
to' sas, cha d' thig gluasad fodham a feasda. Ach 
'gfuair a shuibhail na gràsan, dh' aithris e caochla' 
^ijeoil, ag radh ; thionndaidh thu uam do gnùis, 
^us dhùisg mo bhuaireadh. Ach feadh nan 
lochlaidhean sin uile, cha do ghèill e idir do 
a' eu-dòchas ; ach rinn e urnaigh nas dùrachd- 
ma iche ris an Tighearna; a' cantuinn ; riutsa, o 
highearna, togaidh mi mo ghuth, is ri mo Dhia 
i mi urnaigh. An sin tha e a' leigeil a mach 
>radh achanaich, ag radh ; Chuala an Tighear*. 
a, is ghabh e truas rium, se an Tighearna m' 
tiear-comhnaidh. Ach ciamar a thachair sin? 
l^dr an dòighse; thionndaidh thu (os esan) mo 
hròn gu aighir, is chuartaich thu mi 3e sòlas. 
5e so crannchar nan naomh a b' àirde glòir ; is 
hM'ha 'n fhaod sinne, creutairean laga bochda dol 
u ann-dòchas, ge do dh' èireadh dhuinn a bhith 
3th air uairibh agus nonnfhuar, oir tha Spiorad 
Uk^ folbh agus a' tighinn air rèir a thoil mhath 
Nahein : rud a thug air naomh Iob a radh ; thig 
hu dh' amharc air san òg-mhaduinn, is dearbh- 
idh tu e gun dàil. 
ma^ 6. Co mata, ris am faod mi earbsa, no co anns 
n cuir mi mo dhòchas, ach ann an iochd mòr 
ra)è mhàin, is a gràsan fhlathanais. Oir ged 
sau hiodh daoine matha am fhochair, ged bhiodh 
le ràithrean cràbhach, ged bhiodh càirdean dìleas, 



70 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



leabhraicheanmatha, eachdraidh thaitneach, Mi raj 
neas laoidhean is dhàn ; is beag sunnt achuireac 11 
sin uil' orm, agus 'sbeag gean, ma tha gràsan a ll 
chall, is ma thèid m' fhàgail am bhochdaihn fhei p 
Sa chàs so cha 'n 'eil leigheas a 's fhearr air i rcu 
ehùis na faighidin, is mi fhein a sthriochdadh j la 
thoil mhath Dè. ! irui 

7. Duine riamh cha d' fhuair mi cho diad i; 
aidh is cho naomh, nach d' fhairich air uairil in 
fàillinneachadh ghràs is laghdachadh cràbhaid lara 
Cha robh naomh air bith air a thogail cho àr h 
no air a shoilleireachadh cho mòr, nach d' fhuD leh 
diachainn roimhe sin, no na dhèigh. Oir cl iom 
'n airidh an duine sin air àrd chomhra ri DÌ ì\ 
mur d' fhuilig e car do 'n anshocair airson Dè ì 
Is teachdaire am bichiontas am buaireadh air 1 h 
t-sòlas a thig na dheaghaidh : is gur h-ann ai bin 
an fheadhainn a dhearbhar leis a' bhuaireadh,! tae 
tha gealladh air aoibhneas naomh. Do neach 18« 
bheir buaidh (arsa Dia) bheir mi dha do chraoi is 
na beatha ri iche'. ' lagi 

8. Tha sòlas naomh ga thoirt seachad, gu cj ràs : 
a thoirt do dhuine gu croisean a ghiùlan ; is t la 
am buaireadh a tighinn na dhèigh los nach ga! % 
e uaill as a' mhath. Cha 'n ann na chadali id a' 
tha an deomhan, is cha mhua tha an fhei feg( 
fhathast mharbh : air an aobhar sin dian dti h 
thu fhein gu math airson a' chatha. k | toii 

: \l 

X. CAIB. | e 

Air tàingeàlachd airson ghràsan JDe* , ]' ffc ' 

1. Carson a dh'iarradh tu socair, thusa a rugajL^ 
gu saothair. Bi strìth ri faighidin a bhith ag[i \^ 



ir. LEABHAR. 71 

| raghainn air toil-inntinn ; is air croisean a 
eai tiùlan a raghainn air sòlas. Leis co an duine 
ìajlmhaidh Ieis nach bu toil aighear is aoibhneas 
eÌDÌoradail a bhith aige, nam faigheadh e ruighinn 
irdraan comhnuidh. Oir tha toileachadh spiorad - 
ìhd.i a toirt barrachd air toileachadh talmhaidh, is 

r uile mhacnus na feòla. A tbaobh is gu bheil 
llhachas saoghalta faoin air fad no truaillidh. 
irib I 'n aighear spioradail na h-aonar a tha sòlasach 
aìdlj araon agus suairce : is gur i gineal nan subh- 

lcean, istobhartas Dè do luchd-a-chridhe glain. 

ch cha mheal duin' an sòlas spioradail so 

fionnan ; a chionn 'snach fhad' an dàil a bheir 

n buaireadh dhuinn. 

2. Ach an rud a tha fad' an aghaidh nan 
àsan naomhasa, se dànadas is ro-earbsa as sinn 

iajiein. Is math a tha Dia a' dianamh, nuair a 
ia e toirt seachad gràsan na toil inntinn, ach 
olc a tha an duin' a' dianamh, mur 'eil e a' 
irt a' bhuidheachas so uile do Dhia le gniomhan 
ingealachd. Ime sin cha 'nurruinn uisge nan 
cì'às struthadh oirnn, as leth ar mi-thàingealachd 
ba 'n ughdaire, is as leth 'snach 'eilsinn a' toirt 

bhuidheachais uile do 'n chiad fhuaran o bheil 
d a' tighinn. Oir tha còir aig an fhear a tha 
lingeil nas leòr air gràsan daonnan ; agus is tric 
tha duin' iriosal a' faighinn nan gràsan a thàs 

toirt o 'n uaibhreach. 

3. Cha toigh leam sòlas a bheir uam bròn 
'idhe, no smaointean àrda a thogas dhomh pròis. 
)ir cha 'n 'eil ah-uile rud àrd naomh ; no h-uile 
ad blasda math; no a h-uile rudtaitneach glan; 

igadko a h-uile rud miannasach ceart an làthair Dè. 
toileach a ghabhas mi gràsan a leasaichidh 



72 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

daonnan m' umhlachd is m' fhiamh, 'sa chom 
nas mi gu dol asam fhein. Am fear a tha eòla. 
air jsugh nan gràs, 'sair an tiomrachd a thig nus 
dh fholbhas iad, cha 'n 'eil a dhànadas aige dt K 
a chur as a leth fein, ach aidichidh e gu sa 
nach 'eil ann ach duine bochd ruisge. Thoir j -> 
Dhia an rud a bhuineas do Dhia, is dhut fhe ^ 
an rud a bhuineas dhut fhein; se sin, thcN 
buidheachas do Dhia airson a gràsan, is faij' 
coire dhut fhein airson do pheacannan, ag^ 
tuig gu bheil làn dhìoladh agad ri dhianamh 'i 
an son. 

4. Cuir thu fhein daonnan san àit is isle 
theid an t-ionad a 's àirde thoirt dhut ; oir 
t-ard cha sheas gan bonn iosal. Na naoimh , 
mhua a n làthair Dè, siad bu lagha do dhaoij »- 
nan sùilean fhein ; is mar a b' àirde an gloìr 'sai I 
a b' isle an umhlachd. Iadsa a tha suidhicbP 
am fìrinn, is làn do ghiòir dhiadhaidh cha s 
gloìr dhiomhain. Iadsa tha stèidheil suid 
ichte ann an Dia, cha ghabh togail gu àrdan ai 
an rathad air bith. ^ Agus iadsan a bheir tàing « w 
Dhia airson gach sòchair a bhuilich e orra, cp^ 
sir glòir o chèile ; ach 'sann air a' ghlòir a tlj^ii 
tighinn o Dhiatha an dèidh ; is math leo gul^i 
faigheadh Dia o fhein, is o na naoimh uile cl| nai 
fos cionn gach ni; agus daonnan thaiad a' sirea< 
ga ionnsuidh. 

5. Ime sin, bi tàingeil airson an ni is laghn , 
is thèid nichean a 's mua thoirt dhut. Air Unw 
rud a 's lagha coimhid mar anrud is mua, is ekii 
tobhartas beag mar gibht shònraichte. Is ìì\pu 
sheallar air an Tì a tha toirt seachad, cha miasfuitid] 
tiodhlac air bith beag, no suarach; oirchatobl .1 



uilu 



aiiii' 

ai ei: 



II. LEABHAR. 7 : 3 



j ac tas beag tiodhlac an Dè is mua, Ge b' e pian 
dòruinn a leigeadh e nar rathad, bu chòir an 
icail le sòlas ; is gur e ar sàbhaladh a tha na 
eachd anns a h-uile ni atha e a' luthasachadb, 
Ijlthighinn oirnn. Am fear a tha 'n geall air 
■ àsan Dè ghleidheadh, biodh e tàingeil airson 
n gràsan a fhuair e, faighidneach nuair a thèid 
toirt uaithe, ri urnaigh gus am faighinn air 
, is nuair a gheobh e iad, cùramach is iriosal 
"iii'n càill e iad. 



imhi 

i iìle 



XI. CAIB. 

f ir neo-lionar iad a tha 'n dèidh air crois Chriosta. 

Tha mòran aig Ios' an dràsda, a tha fad' an' 
ill air a rioghachd am natlianas, ach 's ainn- 
nh iad a tha giùlan a chroise. Tha mòran ag 
raidh aighir, ach beagan a' sireadh a dhòruinn, 
pailt iad a shuidheadh aig abhòrd, ach is tearc 
a thraisgeas maille ris. Bu mhath leis a 
lile neach a bhith mar-ris an sòlas, ach is beag 
lia toileach air dad fhulang air a shon. Lean 
ran Iosa gu bristeadh an arain san fhàsacb, 
i is beag a dh' òl a' chailis maille ris. Is 
riar iad a thatoirt onair dha mhiarailtean 
linneamh iad a tha dol fo thàir na cr * , ach 
le mòran Iosa, fhad 'snach 'eil *" -oise. Is 
iig aghaidh. Geobh Iosa " aada'tighinn 
òran fhad 'sa mhaire^ oliù is moladh o 
a j han, ach ma thèi^ -*s a shòlas nan cridh- 
gas e car tarr- ^ los' am falach orra, is ma 
^uitidh ia*? -aill iad, leighidh iad air gearain, 
jjjjjjj, / ^ gu mighean. 

• ~ch an fheadhainn a bheir gaoil do dh' W 
a shon fhein, gun sùil air toileachadh dhaibh 



à 
ar. 

J a 
a 'i 
aoc 



74 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

fheiiij molaidhiad Iosafo ànradh is briste'-cridhe 
chearta cho math 'sa dhianadh iad am boillsgeai 
sòlais. Is ged nach deònaicheadh e toileachadi 
air bith a leigeil nan rathad, mholadh iad e ai 
dèigh sin uile gun lasachadh, is bhiodh iad a: 
strì ri tàing a thoirt da daonnan. 

3. O gu de nach dian gaol Isa, nuair a bhio ™ 
e glan, is gun smal fein-spèis no buannachd 
Nach e luchd-tuarasdail is àillis a dh' fhaodar 
radh riu sin uile, a tha an comhnuidh a' siread 
toil-inntinn ? Nach cùis shoilleir, gur ann dhaib. ^ • 
fhein is mua tha 'n spèis nà do Chriosta, nuai 

a tha 'n sùil daonnan air am math fhein 'sar 
buinnig ? Càit' am faighear esan a tha toileac 
air Dia sheirbheiseachadh a nasgaidh ? 

4. Is gann a tha duine cho naomh ri fhaotuinr 
a tha tur glan o 'n h-uile truailleachd. Oir cài 
am faighear e, a tha tur bochd na spiorad, is sao ^ 
o 'n h-uile spèis do nichean talmhaidh : 'sann 
cèin-thir a thig e, is tha luach mar ni o iomall a 
t-saoghail. Ge do bheireadh duine a mhaoin ai 
fad seachad, cha bu dad sin fhathast. Ge 
dhianadh e aithreachas goirt, bu bheag sin eUW & 
eachd. Ge do ruigeadh e air a h-uil' eòlas, bhiod» 
e fhad air ais an dèigh sin. Ged bhiodh subl 
ailcean mor' aige, agus an cràbhadh bu teothr ^ 
bhiodh mòran air chall. Seadh, an aon rud a ' 
feumaile dha uile. Ciod sin? E fhein a chv i 
air chùl an dèis dealachadh ri gach ni eile, is d< V 
a mach as fhein buileach, is gun dad dì ^ 
spèis-fhein a leantuinn ris, agus an dèis gach i | 
dhianamh a tha e am faicinh bu chòir dhj ' : 
coimheadadh air fhein mar dhuine gun fheum. h 

5. Na biodh barail mhòr aig air rudan a tli 



Dll 

m 



II. LEABHAR, 75 

iasail aig daoine, ach aidicheadh e o chridhe, 
,ch 'eil ann fhein ach seirbheiseach gun mhath; 
,ar tha an fhìrinn ag radh : nuair a ni sibh gach 
l 'a chàidh a chur mu 'r cionneamh, abraibh, 
1 ai jà 'n 'eil unnainn ach seirbheisich gun mhath. 
, jiodaidh neach an sin a bhith fior bhochd agus 
^in na spiorad, agus a chantuinn mar am fàidh ; 

a mi am aonar agus bochd. Dèis sin uile, 
fjjjach cha 'n 'eil ann nas beirtiche, neach cha 
'eil ann nas cumhachdaiche, neach cha 'n 'eil 
n nas saoire, na esan dha 'n aithne gach ni 
rèigsinn, is e fhein a chur fo gach duine. 

m\ 

XII. CAIB. 

Mu shlighe rioghail naoimh na croise. 

Saoilear cruaidh le mòran na facail so; 
iheadh thu fhein, tog do chrois, is lean Iosa. 
3h is cruaidhe gu mòr èisdeachd ris na briath- 
n deireannach so : deilichibh rium a luchd nam 

àl bllachd gu teine siorruidh. Ach an fheadhainn 
Ih' èisdeas a nis gu deònach, agus a leanas 
irm na croise, cha ruig iad a leas eagal a ghabh- 
nuair a chluinneas iad a' bhinn shiorruidh. 
hithear comhara na croise so san athar nuair 
thig an Tighearna gu breitheanas. Iadsa a 
og a' chrois, 'sa dhealbh am beatha ri sàmhla an 
a chèusadh, thig le mòr mhisnich an coinn- 

A tnh a' bhritheamh Criosta. 
2. Carson mata, a tha sgàth ort mu 'n chrois 
:hogail, is gur i an t-slighe gu rioghachd Dè. 
ms a' chrois tha sàbhaladh, anns a* chrois tha 
atha, anns a' chrois tha dion o naimhdean, 

I ns a' chrois tha gàirdeachas spioradail, anns a' 



76 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

chrois tha càil cridhe, anns a' chrois tha aiobhnea 
spioraid, anns a'chrois thabrìgh nan subhailcean 
anns a' chrois tha iomlanachd na naomhachd 
Cha'n 'eil beatha anma bhos, no aobhar dùil 
sàbhaladh siorruidh thall, ach anns a' chrois.— 
Tog mata, do chrois, lean Iosa, is rach a stigl 
gu beatha mhaireannach. Chaidh Iosa romhai 
a' giùlan achroi.se, is air a chrois dh' fhuilig e an 
bàs air do shon, los gu 'n iomraiche' tusa d 
chrois fhein, is gum biodh tu toileach bàsachadl 
air a' chrois. Oir ma bhàsaicheas tu maille ris 
bithidh tu beo maille ris. Is ma bhios pàirt aga 
na dhòruinn bithidh pàirt agad na ghlòir. 

3. Feuch 'sann sa chrois 'sam bàsachadh 
tha brìgh gach ni ! Rathad eile cha 'n 'eil an 
gu beatha is gu sìth fhìrinnich cridhe, ach sligh 
naomh na croise, agus fein-chlaoidh gach là.— 
Theirig an rathad a thoilicheas tu, iarr an ni 
shanntaicheas tu, is cha 'n fhaigh thu rathad na 
àirde fos do chionn, no nas tiaruinte fodhad, n 
slighe na croise beannaichte. Suidhich is ria 
gach ni mar a shanntaicheas tu is mar is àill leai 
is cha 'n fhaigh thu ach so ; gum feum thu daon 
nan rud-eiginnfhulang, a dheoin no dh'aindeoir 
is mar sin coinnichidh a' chrois thu an comli 
nuidh. Oir fairghidh tu eugail, cpluinne, n ^ 
èislean anma. 

4. Air uairibh fàgaidh Dia thu, air uairib 
thig buaireadh ort o d' choimhearsnach 
rud a's mios' uile, is tric is eallach ort fhcin thr 
A bharr air sin, cha'n 'eil leigheas no cobhaii 
dhut ri fhaotuinn, a bheir fuasgladh dhut n 
lasachadh ; is fheudar dhut mar sin fulang fhs 
'sa chi Dia iomchaidh. Oir is àill le Dia' gu 



m 
aii' 

ilò 

wn 
fc : 
ftei 
Gal 
ast 
am 
riata 
kt 
tuci 
5. 

aÌDÌi 
anài 
n 

na ct 
Wl 
soas 

l'fi 



d 



j plòir 



II. LEABHAR. 77 

onnsuiche' tu cur suas ri anshocair gun sòchair, 
y\x'n striochdadh tu tur dha, is gum fàsa' tu ir- 
iosal le neart dòruinn. Cha drùigh pàis Chriosta 
iir neach air bith ceart, ach airse a fhairich an 
lòruinn. Mar sin, tha chrois an comhnuidh 
ieas 'sa feitheamh ort anns gach àite. Cha 'n 
urruinn thu dol as oirre, a dh' aon àite gu n d' 
hèid thu ; oir gus a h-uil' àite tha thu gad thoirt 
jTiein leat, is tha thu fhein a làthair daonnan. 
Gabh suas, no gabh sios, folbh mach, no fuirich 
i stigh, is anns gach ionad dhiu tha do chrois 
mi feitheamh ort. Agus anns gach àite tha e 
iatanach gum biodh faighidin agad, ma 's math 
eat sìth inntinn a bhith agad agus gu 'n coisne' 
;u crùn siorruidh. 

5. Ma ghiùlaineas tu chrois le làn thoil, giùl- 
linidh a' chrois thusa, is bheir i gu ceann-uidh' 
m àigh thu, far an sguir fulangas, ged nach sguir 
ì an so. Ma 's ann gad antoil a tha thu giùlan 
flà croise, tha eallach ort, is tha thu fhein na 
>eallach nas truime ort, ach 's fheudar dhut cur 
mas riu. Ma thilgeas tu uat aona chrois gun 
^eagamh coìnnichidh crois eile thu, aguscrois ma 
Ih' fhaoidhte nas truime. 

6. Am beil thusa an dùil gu seachainn thu 
ud nach b' urruinn duin' air talamh a sheach- 
aadh? Co an naomh bh' air an t-saoghal gun 
;hrois is gun anshocair? losa Criosta fhein, ar 
righearna, cha robh an aon uair a thìm dhe 
bheatha thalmhaidh saor o dhòruinn a phàis. — 
Bu chòir (os esa) do Chriosta fulang, agus èirigh 
3 nam mairbh, agus an dèigh sin dol a stigh gu 
jhlòir. Carson tha thusa sireadh rathad eile, 
a raghainn air slighe rioghail naoimh na croise. 

d3 * 



S?8 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

,7. Beatha Chriost' uile hu chrois agus 1 
mhartaireachd, 'sa bheil thusa an sireadh soca 
is gaireas dhut fbein ; Air do mhealladh, air < 
mhealladh tha thu, ma tha ni air bith eil' ai 
ad aire ach cur suas ri trioblaid. Oir a' bheatl 
thalmhaidh so tha bàit' ann an truaighean, ag 
an snàmh an croisean. Agus mar is àird' a d 
eireas neaeh ann an naomhachd, 'sann is truin 
am bichiontas a dh' fhairgheas e croisean ; airs< 
'sgu bheil e ann an cèin-thir tha cràdh a chridl 
am miadachadh air rèir a ghràidh do Dia. 

8. ^ Ach an duine so fo dhomhladas dòruin 
cha n 'eil air fhàgail gun furtachd, oir tha fi 
aige gu 'n d' thig toradh trom a ghiùlan na crois 
is tha sùil aige ri sòlas spioradail airson lùbac 
cho deònach do dh' uallach na trioblaid : ag 
mar is mua chlaoidhear an f heoil leis an anshocai 
sann is mua neartaichear an spiorad le gràs* 

na leth-astigh. Gu bhith coltach ri Criosta, 
cheusadh,thadèidh neach air croisean is trioblai 
ean a toirt urad spionnaidh dha air uairibh 'sna< 
iarradh © a bhith as aonais ànraidh is anshocai 
is gum bheil e a' creidsinn gu 'n taitinn e ri Di 
air rèir lionarachd is truime nan diachainnean 
chaidh aige air fhulang as a leth. 'Sann 
gràsan Chriosta, is cha 'n ann le chàil fhein, 
tha duin'air a neartachadh cho làidir na chridh 
is gum fiach e le sùrd is aighir ri gnothaichej 
a chur air adhart, a tha fada an aghaidh a nàds 
is laigse na f heòla. 

9. Is rudan so nach 'eil air rèir nàdair; 
chrois a ghiùlan, spèis a thoirt dhi, a' cholui 
a chlaoidh 'sa chumail fo smachd, abhith seac 
nach air onair, dèidheil air fulang tàir, seaJ 



II. LEABHAR. 79 

k,uittn sios oirnn fhein, tìtheach air masladh o 
'^"headhainn eile, cur suas ri gach anacothrom is 
^xalldachd, gun iarraidh air mòrchuis shaoghalta. 
I A.gus ma bheir thu sùil ort fhein, chi thu gur 
a %udan so nach 'eil ad chomas fhein a h-aon dhiu 
^jlhianamh. Ach ma chuireas tu do dhòchas anns 
i( rtn Tighearna, gheobh thu neart a flathanas a 
^heir buaidh dhut air an t-saoghal is air an 
^pieoil. Agus ma se creideamh t' armachd, 
igus crois Chriosta do bratach, cha chuir an 
aibhistear fhein eagal ort. 

10. Teann mata, mar shaighdear dleasnaeh 
lìleas Chriosta, ri crois do Thighearna, a fhuilig 
I cheusadh oirrele miad a ghràidh dhut, agbiùlan 
^u misneachail treubhach. Dian deas airson 

1 rnhòran chroisean is anagairis do 'n h-uile seòrsa 
liulang annsa' bheatha thruaigh so ; oir bithidh 
lad ad lò?g a dh' aon àite gu 'n d' thèid thu, is 
eanaidh iad gu cinnteach do cheuman gus gach 
onad an dian thu t' fhalach. 'Sann mar sin ìs 
"heudar a bhith, is cha 'n 'eilerathad a 's fhearr, 
i»U rian an uilc is an àmhghair a tha thusa a' 
'ulang, na cur suas riu. Ol cailis an Tighearna 
pi deònach, ma 's math leat a bhith ad charaid 
iha, agus pàirt a bhith agad ris. Fàg sòc hairean 
lig Dia, riaraichidh esan iad mar a chi e freagrach. 
Ach dian thusa airson anshocrach a ghiùlan, is 
seall orra mar aobhar aoibhneismhòir. Oir cha 
n fhiach trioblaidean na h-aimsire so an cur an 
joimheart ris a' ghlòir a tha ri chosnadh; cha'n 
fhiach, ged f huilige' tu uil' iad ad aonar. 

11. Nuair a thèid thu cho tad, is gum bi 
anshocair airson Christa dhut blasda agus miagh- 

tywÈ; tuig an sin gur math do chor : oir fhuair 
d 4 



80 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



I 

1 



thu phàrrais air talamh. Ach fhad 's is g m f 
leat trioblaid, 'sa theicheas tu o dhòruinn, cl ng a 
mhath do dhòigh, is hithidh an anshocair an tò (hoj 
ort a dh' aon àite gu 'n d' thèid thu. cha 

12. Ach ma chuireas tu do lamh ris a' gnotìiatf 
ach a thige' dhut, sesinfulang is bàsachadh dhìjìche 
fhein is goirid gus an rachadh do staid am feobhaj j'n 
agus gus am faighe' tu sìth. Ge do rachadh c«; rair 
thogoil suas gus an treas neomh, mar thachajrmi 
do Phòl, cha bhitheadh tu saor o chroisean à 15, 
dèigh sin. Fiachaidh mise dha (os Iosa) de d 
fheumas e fhulang airson m' ainmse. Mar sl&ch 
tha fulangas am feitheamh ort, ma 's àill le; 
gaol a thoirt do dh' losa, agus seirbheis daonna| a 
a dhianamh dha. 

13. Gu'n d' thugadh Dia dhut gum b' fhiac) ||] 
thu rud-eiginn fhulang airson ainm Iosa ! E 
ghlòii nach coisneadh sin dhut fhein ? De 
sòlas nach tugadh e do naoimh Dè air fad ? Is c 
an dea-leasan nach faigheadh dochoimhearsnach 
Gu beachd, molaidh gach aon an fhaighidinj^ 
ach mo thruaigh a laghad 'sa tha deònanch a 
fulang ! Is fhad' a tha e mar fhiachaibh ort gur 
biodh toil agad beagan fhulang airson Chriost 
nuair atha muinntir an t-saoghail so a'cur sui 
ri mòran ansliocair airson na coluinne. 

4. Is math a tha brath agad, gur e beatri 
chlaoidhte bu chòir dhut a leanail, is gur an 
raar is mua bhàsaicheas duine dha fhein, ismu 
thcanneas e ri tighinn beo ann an Dia. Cha 
fhiù am fear siri gurn faigheadh e sealladh a 
diomhaireaehd fhlnthanais, mar do sthriochd 
do dhòruinn as leth Chriosta. Ni cha "n '< 
nas taitniche do Dhia, ni cha'n'eil nas fallainu 



II. LEABHAR. 81 

■ Lf fhein sa bheathasa, nabhith toileach air fu- 
chg airson Chriosta. Ged bhitheadh raghainn 
tòi thogail, se trioblaid f hulang airson Chriosta, 
cha 'n e sògh is gach àilleas talmhaidh, bu chòir 
tì ut a glacail ; oir bhiodh tu mar sin nas coi- 
Mche ri Criosta is ris nan naoimh uile. Oir 
Ua 'n e mòran aighir is toil-inntinn anifìachail 
hdframach sinn, ach cur suas ri mòran ànraidli 
•baifus anshocair. 

aal 15. Nam biodh ni sam bith eil' ann, ab' fhearr 
I dòruinn gu sàbhaladh mhic-an-duine, gu cinn- 
Ìch dh' fhiachadh Criosta e le bhriathrau 
araon is le shàmhla. Oir dha na deisciobail a 
a na chois, is dhaibh uil' a bha tìtheach air a 
mail, thug e prosnachadh làidir a' chrois a 
iaciiùlan; ag radh : Ma tha mhiann air duin' 
~ r bith mise a leanail, aicheadh e e fhein, tog- 
h e chrois, is leanadh e mise. Se 'n dùnadh 
thig o 'n leughadh is o 'n mhìneachadh so uile, 
ir th' ann tro mhòran thrioblaidean a dh' fheu- 
as sini} dol a stigh do rioghachd Dè. 



ìu : 

E 
ina 
p I 
iiiii i 
ìh 
lai 

SODf! | 

d];i . 

fan 

kìi 
\ aik li 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



AI TEEAS LSABHÀRi 



A' CHIAD CHABIDEAL. 

àir comhra diomhair Chriosta ris an anam dhìleas, 

|L Eisdidh mi ciod a their an Tighearna Dia 
innam. Is sona an t-anam a tha 'g èisdeachd 
,nn fhein ri briathran an Tighearna, 'sa faigh- 
nn facal an t-sòlais o bheul. Is sona na cluasan 
i tha glacail sainis a chogair naoimh, 'sa tha gun 
lad a dh' umhail do mhonmhor saoghalta. Is 
ona ga rìreamh na cluasan, a tha caisgeachd, 
ha 'n e fuaim nam facal air an taobh-mach, ach 
m guth a tha teagasg na fìrinn air an taobh- 
tigh. Is sona na sùilean a tha dùinte do nich- 
an talmhaidh, ach fosgailte do rudan spioradail. 
s sona iadsa a ruigeas air rudan naomha, 'sa 
dieir ionnsuidh nas mua is nas mua le'n cràbh- 
idh làthail air iad fhein uidheamachadh gu 
liomhaireachd dhiadhaidh thuigsinn. Is sona 
adsan, a tha freasdal gu cùramach air Dia, 'sa 



84 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



tha crathadh dhiù gach cuimrig shaoghalta.| fàid' 
Beachdaich air so, m' anam, agus dùin an dorjuo 
alr t' ana-miannan, los gum fìaigh thu èisdead m 
ris.an ni a labhras an Tighearna do Bhiaunnaj 2 
2. So agad briathran do rùin, is mise ì ie'i 
ghlàinte, do shìth, agus do bheatha. Cum tlj «j)k 
fhein maille riumsa, is gheobh thu sìth. F; jad 
iiichean fàillinneach, is iarr nichean nach dìbii Ìà 
Ciod iad rudan talmhaidh air fad ach culait] ìe 
mheallaidh? Agus de an toileachadh a bhejuat 
creutairean air fad, ma thrèigeas an cruthadaì t-sì 
thu. Ime sin, a' cur cùl ri gach ni, dian tli bn 
f hein taitneach dha d' chruthadair is bi dìleas dhjj al) 
gus gum faod thu ruighinn air sonas fìrinneac iad 

| an 

II. CAIB. h 

Gu bheilan fliirinn a labhairt air an taobh-sti ^ 

dhuinn qun fhuaim bhriathran* 

* J Ul( 

I. Laehair, a Thighearna, is gu bheil do sheij g« 
hheiseach, ag èisdeachd : Is mise do sheirbheij mi 
each, thoir tuigse dhomh, los gu faic mi ( 1 
lagh. Aomadh mo chridhe gu d' bhriathra ai 
ruitheadh do chainnt mar an driùchd. O she?l $ìi 
thuirt clann Israelri Maois, labhair thusa ruin , H 
agus èisdidh sinn, nalabhradh an Tighearn' a! cl 
eagal 's gu faigh sinn bàs. Cha 'n ann mar si :j \ 
a Thighearna, cha 'n ann mar sin a bhios, tlj el 
mi griosad ort ; ach coltach ris an fhàidh Samuej ^ 
se mo ghuth iriseal riut agus dùrachdach ; labl la 
air,^a Thighearna, is gu bheil do sheirbheiseacj 
a' cluinntinn. Na labhradh Maois rium, no h-ac 
dhe nam fàidhean, ach labhair thusa rium, 
Thighearna Dia, fhir gluasaid agus a leois nai 



III. LEABHAR. 85 

Màidhean uile : oir guti iadsan 's urrainn thusa 
mno làn-shoilleireachadh, ach gun thu cha 'n 'eil 
tachifeachd unntasan. 

snaii 2. Faodaidh iad gu dearbh fuaim a' dhianamh 
>e ik 'm bhriathian, ach cha toir iad seachad an 
- tli ipiorad : Is bòidheach an cainnt, ach cha las 

Fàad an cridhe ma bhios tusa sàmhach : bheir 

Wcadsa fos nàird nichean diomhair, ach is tusa a 

itlbheir tuigse gu lèirsinn : Ni iad laghan, ach 
'ukMiatsa thig càil gu 'n cumail : fiachaidh iad an 
adafe-slighe, ach 's tusa, bheir spionnadh gu triall : 

iliUruidhnidh iad ris a' chluais a mhàin, ach is tusa 
àk bheir lèirsinn is solusdo'n chridhe: fliuchaidh 

aèiadsan an taobh-mach, ach 's ann uatsa a thig 
in toradh. Ni iadsan bruidhean, ach is tusa 
bheir lèirsinn do 'n fhear-èisdeachd. 

3. Na labhradh mata, Maois riumsa, ach 
thusa, a Thighearna mo Dhia, fhìrinn shiorr- 
uidh ; eagal gu 'm faodainn bàsachadh, 'sa bhith 
«lieii gun toradh, mur bi agam ach seòladh na leth-a- 
lieismach gun bhlàs na leth-astigh. Na biodh e na 
jidaobhar dìteadh dhomh èisdeachd an fhacail gun 
arai a dhianamh, eòlas air gun spèis dheth, a chreid- 
iheasinn gun a choimhlionadh. Labhair mata, 

ÌDtiThighearna, is gu 'm teil do sheirbheiseach a' 
o'ai cluinntinn, is gur ann agad a tha briathran na 
rsinbeatha shiorruidh. Labhair gu furtachd air 

tb choir-eiginn a thoirt dha m' anam, gu leasachadh 
nuel gach subhailc unnam, is gu cliù is glòir agus mo- 
labb ladh siorruidh thoirt dhut fhein. 
sd 

flp 



86 LEANMHUINN CHRIOSTA. 



m 

fiì. CAIB. k 

Gu bheilfacal Dè ri èisdeachd ìe umhlachd, is .6 JjJ 
lionar iad nach 'eil ga mheadhrachadh ìe suim. jL 

1. Eisd, a mhic, ri m' bhriathran, is gur càin p 
ro bhàsd' iad, is nas mua ri 'm mias na faghliii' 
sgoileirean agus dhaoin' ionnsuichte an t-saogh 
so. Is spiorad agus beatha mo bhriathran, agi isg 
is do-rannsaichte iad do reuson chlann-daoirt 
Cha 'n fhaodar am fiaradh gu toileachadh faoii rso 
ach tha iad ri*n èisdeachd gu tosdach, is ri 'n gl 
cail leis an umhlachd is mua 'sa miagh is blàithltar 

2. Thuirt mise, is sona an neach a theagaisi irtt 
ear leatsa, a Thighearna, 'sa dh' ionnsuich 
uat do lagh : air chor is gu faigh e uat furtacli 
san dubh làtha, is nach d' thèid a sgrios air t 
lamh. 

3. Is mise, os an Tighearna, a theagaisg ìifa 
fàidhean o thùs, agus cha do sguir mi fhathai lì, 
a' labhairt ri gach aon. Àch tha mòran bodhf 
dha m' ghuth, agus cruaidh-chridheach gai 
èisdeach. Is docha le mòran cluas a thoirtdo' 
t-saoghal, na do Dliia, is annsa leo miann n 
feola a leanail, na toil mhath Dè. Tha a'saogl | 
al a' tairgse rudan talmhaidh gun bhrìgh, is th 
daoine a* dianamh seirbheis dha le mòran toil 
ach tha mise gealltainn nicheaji ro-àrd agus siori I 
uidh, agus tha cridheacha dhaoine gun toir lii 
dhaibh. Co tha ri m' sheirbheis, 'sa gèilleadli i 
dhomh cho dùrachdach anns gach ni, 'sa thata 
do 'n t-saoghal, is ga mhaighistirean. Biodlj 
nàire ort, a Shion, os a' mhuir, is ma 's matl 
leat brath fhaighinn carson, èisd ris an reuson 



i 1 ' 



tì 



III. LEABHAR. 87 

rson beagain buannachd tba astar mòr ga 
ianamh, ach airson beatha shiorruidh, isgann 
hogas mòran aona chas o 'n talamh. Tha 
oine an geall air beagan buannachd, 'sair 
^jiribh a' strì gu maslach mu sgillinn do dh' 
^ 'geod : airson gnothaich fhaoin no gealladh 
injinbrìgh cha'n ob iad cur ri saothair a latha 'sa 
ìlun' oidhche. 

Ja 4. Och nach nàr an gnothach ! gum biodh 
|| sg air daoine saothair bheag a ghabhail airson 
ipais nach dìbir, airson na duais is àirde prìs, 
ioiirson onair gun choimeas, is glòir gun chrioch. 
^iodh nàire ort, mata, a sheirbheisich leisg agus 
tìifliearainich, gum biodh iadsa nasdeise gu saoth- 
m. thun a' bhàis, no tha thusa gu gniomh thun 
!)ilt beatha: 'sdocha leo faoineis na leatsa an fhìr- 
uh n : Air uairibh cuideachd tha iad air am meall- 
talh na 'n dòchas: ach air a mhealladh cha 
ìi neach le m' ghealladhsa, no air fhàgail 
: n lamh na earbsa unnam. An rud a gheallas 
has i, bheir mi seachad ; 'sa rud a their mi, ni nai, 
ìba a ses gum bi neach dìleas na m' ghaolsa gu 
;an irìch. 'Smise fear-riaraiche a h-uile sonais, 
jo'. fear-dearbhaidh a h-uile cràbbaiche. Sgriobh 
i nij.o bhriathran air do chrìdhe, agus leugh iad le 
ayiim : oir ri linn buairidh bithidh iad ro-fheum- 
| 1. An rud nach tuig thu ri àm a' leughaidh, 
oih iieobh thu lèirsinn air latha mo shealltuinn ort. 
orr.iiì àbhaist dhomh tighinn a shealltainn air mo 
irt ìeirbheisich air dà dhòigh, 'sìad sin, le buair- 
adhidh, is le toil-inntinn. 'Sgach là tha mi toirt 
jtarà leasan dhaibh, a' cronachadh am peacannan 
Mv a h-aon, is ga 'm prosnachadh gu dol air 
atli Ihart ann a* subhailcean a h aon eile. An 



88 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

neach aig a bheil mo bbriathran, 'sa ni diù dhii 
tha aobhar dìtidh aig' air an là mu dheireadh 

Urnaigh gu gràsan na cràbhackd a chosnadk. 
6.^ O Tbighearna mo Dhia, is tusa mo shona 
gu leir. Agus co mise, gum biodh a dhànadak 
agam labhairt riut. Is mise do sheirbheiseac} l 
ro-bhochd, cneimheag gun diù : agus mòran na m 
bochda, is nas dìblidh nas lèir dhomh, 'sna ' 
urrainn dhomh innse. Ach cuimhnich, a Thigh i « 
earna, gur neoni mi, nach 'eil ni agam, is naci ^ 
eil ni am chomas. Is tusa ad t-aonar a th.< 
math, ceart, agus naomh : a h-uile ni tha a< m 
chomas, a h-uile ni tha thu dianamh, a h-uil 
ni tha thu a' lionadh ; na peacaich a mhàin th; - 
thu a' fàgail falanih. Cuimhnich air do thròcair w 
is lion mo chridhe ]e d' ghràsan, is nach matl 
leat t' obair dol a dholaidh. 

7. Ciamar is urrainn dhomh cur suas riun W 
fhein anns a' bheatha thruaighse, mur neartaìcl Ìfo 
t' iochd agus do ghràsan mi ? Na tionndaidh d< " 
ghnùis uam: is na fàg mi gun amharc orm, 
gun t' fhurtachd : eagal gu 'n tiormaich m' an- m 
am, mar thalamh gun uisge. Fiach dhomh, c f*i 
Thighearna, mar a ni mi do thoil, is ionnsuict f letfc 
dhomh imeachd ad làthair gu deal bhach is gu k a 
h-iriosal : oir is tu mo ghliocas, an Tì aig abheij b 
fior eòlas orm, is dha 'm b' aithne mi mun na i 
chruathaicheadh an saoghal, is raun d' rugadb |idt 
air talamh mi. i] 



III. LEABHAR. 



89 



i 1 IV. CAIB. 

\ir gluasad an làihaìr Dè ann a fìrinn 'san umh- 
~J hichd. 

;(a$ A mhic, imich ani làthair ann a' fìrinn, is 
3rr mi daonnan le treibhdhireachd cridbe. An 
oa^ach a ghluaiseas am fhianais ann a' fìrinn, 
s '^obh e dion oionnsuidhean eucorach, agus saor- 
■? e o mhealltairean, is o luchd-càinidh. Ma 
^iaoras an fhìrinn thu, bitbidh tu saor ga rìr- 
^mh is cha chuir càinnt ghòrach dhaoine bruaill- 
j|in ort. 

M*2. A Thighearna, si sin an fhìrinn. Biodh 
^dhomh, tha mi ag guidh ort, mar athuirtthu. 
£>|eòladh t' fhìrinn mi, dionadh i mi, is stiùradh 
$jmi gu cala sàbhailte. Saoradh i mi o gach 
iroch mhiann, o ghaol mi-dhligheach ; agus 
^ubblaidh mi maille riut le mòr shaorsuinn 

jg 3. Fiachaidh mi dhut (os an fhìrinn) narud- 
In so a tha ceart agus taitneach am shùilean. — 
^maoinich air do pheacannan le mòran gràin 
, g i*us mulaid. Gu bràch na cuir uaill asad fhein 
Sj leth t' oibrichean matha. Gu fior, is peacach 
Jiu, an ribeadh, 'sa sàs aig ana-miannan. Uat 
i3hein tha t' iarraidh daonnan gu neoni ; is eal- 
1 roh tha thu tuiteam, is ealamh thatai a toirt 
jji uaidh ort, is ealamh tha thu fo bhuaireadh, is 
alamh tha thu meatachadh. Cba 'n 'eil ni agad 
s an dian thu uaill, ach 's iomadh aobhar a th' 
gad air thu fhein umhlachadh : oir tha dolaigse 
aòran nas mua nas urrainn thu smaoineachadh. 
4. Na saoil mòran mata, do rud air bith a ni 



90 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

thii. Cha 'n 'eil ni mòr, ni prìseil, ni iong 
ach, ni is fhiach moladh, nì àrd, ni fior ui 
mach no 's fhiù iarraidh, ach nichean siorrui 
Fos cionn gach ni gabh tlachd as an fhìr 
shiorruidh, is biodh do dhìbleachd bhochd fh 
an comhnuidh a' cur fuathais or.t. Ni na bi< 
na aobhar eagail, fuath, no seachnaidh dh 
cho mòr ri t' ana-mianrian, is ri d' pheacam 
fhein, is gur aobhar bròin iad nas mua na (IS^ 
air bith eile. Cuid a dh' fheadhainn tha tr 
am fhianais gu ceaìgach, ag iarraidh le ioghm 
is le mòrchuis ruighinn air mo nichean diomh; 
'san geall air gniomhan àrda Dè a thuigsi 
'sa leigeadh diochuimhn' air sàbhaladh an aniì 
Is tric leo sin, le mise a bhith nan a' aghai 
tuiteam ann am buairidhean mòraagusann 
peacannan, airson an àrdain agus an neònachaji 1 
5. Gabh eagal a breitheanas Dè, iscuirea)! 
fearg an uile-chumhachdaich sgàth ort. Ach 
h-iarr cùisean na Tì is àirde a rannsachadh, a 
faigh a mach do pheacannan, a liuthad olc a ri 
thu, 'sa liuthad math a dh' fhàg thu gun dis|° 
amh. Nan leabhraichean a mhàin tha an cràt ì- 
adh aig cuid do dh' fheadhainn, an dealbhan t fl ( 
cràbhadh feadhnach eile, sgèimh is dreach 
leth-amach aig daoine eile. Cuid aluaidheas 1 1 
le 'm bial, ach is beag dhiom a tha na'n cridlif 
Cuid le inntinn shoilleir, is le cridhe glan fi | 
strì an comhnuidh ri nichean siorruidh : nichel ^ 
talmhaidh 'sbeag orra a chluinntinn, a cholail ^ 
a riarachadh na feum cha toigh leo : aca sin t 1 
faireachdainn air ciod a labhras Spiorad na fìrii! ^ 
unnta : oir tha e cur air shùilean dhaibh nic & 
ean talmhaidh ghràineachadh, spèis a thoirt 1 ìa 



h 

ik 



81 

libh 
iriil 



III. LEABHAR. 91 

r ^|an spioradail, diù dhianamh do 'n t-saoghal 
" is flathanas a shireadh a latha 'sa dh'oidhche. 

'uit i • 

V. CATB. 

Airfeartan miarailteaeh gaòil De. 

Irio ' 

(]u Tha mi toirt aoraidh dhut, Athair naoimh, 
nn |hair mo Thighearna' Iosa Criosta, a chionn 
J u na dheònaich thumise am bochdan a chuimh- 
Jachadh. O Athair na tròcaire, 'sa Dhè a h-uile 
ais, tha mi a toirt tàing dhut, a chionn is gum 
il thu air uairibh, ged nach do thoill mi a' bheag 
thoileachadh, a' beothachadh mo chridhe le 
An comhnuidh tha mi toirt aodhraidh 
ut is glòir, is dha d' aonaghin Mic Iosa Criosta, 
dha 'n Spiorad Naomh an co-fhurtair, a tha 
lille riutsa o shaoghal gu saoghal. O mo 
ìighearna Dia, mo rùn gaolach, an trà thig 
u ionnsuidh mo chridhe tha mo chom uile fo 
ibhneas. Is tusa mo ghlòir, agus sòlas mo 
ridhe. Is tu bun mo dhòchais, agus sgiath 
,o dhìdean ann a' latha na trioblaid. 
2. Ach o 'n tha mi fhathastlag ann an gràdh, 
neo-choimhlion am beusan, tha mi a' cur 
im air t' fhurtachd is air do shòchair : ime sin 
ill orm gu tric, is seòl dhomh dea-bheusan. 
tor mi o ana-miannan, 'sa h-uile togradh 
i-riaghailteach spion as mo chridhe : mar sin 
'l^ bhith fallain is lior ghlan air an taobh stigh, 
g am bi càil agam air gaol a thoirt seachad, neart 
i fulang, agus stèidhealachd gu leantuinn ri 
irtean matha. 
1 1 3. Is rud mòr gràdh, is sonas mòre gubeachd : 
j f a, mhàin a ni aotrom gach eallach, 'sa chuireas 



u 



92 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

suas gu socrach ri gach cùis mhi-shocrach, oir 
trom air gràdh ealleach a ghiùlan, is cuiric 
blas is misle air gach ni a thasearhh. Tha, 
Ios' uasal, prosnaichidh e gu gniomha mòrs 
greasaidh e daonnan air adhart neach gu coi 
lionachd nas aìrde a shireadh. 'S àill le gai 
hhith saor, agus fuasgailte o gach miann tal 
aidh, eagal iad a chur dubhar air sùil 
h~inntinn, eagal cuideachd gu 'n cuireadh uali 
'sa bith saoghalta èis air, no guj'n tuiteadh e i 
eallach. Cha 'n 'eil ni nas mìsle na gaol 
nas treasa, ni nas àirde, ni nas leatha, ni 
taitniche, ninassaoibhire, ni nasfhearr air necj 
no air talamh: oir o Dhia fhein tha 'n gà< 
dearrsadh, is cha 'n fhaigh e fois acli ann an I 
a tha fos cionn gach ni chaidh a chruthacha 
4. An neach a bheir gaol, tha e luath, siu 
lach, aoibhneach ; agus tha e saor, is cha dia 
griam air. Tha e toirt uaithe gach ni, gus g 
ni a chosnadh; 'sa h-uile ni tha aig' anns g 
ni : oir fos cionn gach ni tha bhun anns an ì 
Tì is àirde : am fuaran o bheil gach mathai ai 
taomadh. Cha sheall e air an tiodhlac, ach 
cionn gach tiodhlac togaidh e a shùilean gus 
Tì tha gan toirt seachad. Air uairibh cha 
gaol aig cuibheas, ach tha theas fos cionn g 
cuibheis. Cha'nfhairich gaol cudthrom eallai 
is cha chaomhainn e saothair, tha a thoil a 
fos cionn a chomais ; a nichean do-dhiante 
ghabh e meatachd, oir tha e an dùil gu bheil gi 
ui na chomas agus rèidh dha. Mar sin th 
aig' air gach ni, is mòran tha e dianamh 'sa 
an gniomh, a dh' fhairtlicheadh air fear j 
gràdh is fo 'n tuiteadh e. 



III. LEABkAR. 93 

oir 

m i. Tha gràdh na fhaireachadh, is an àm cad- 
cha tuit e gu suain. Fo sgìs cha bhi e cuirte, 
b theanntachd cha bhi e anteinn, fo fhiamh 

•ìi bhi e am bruaillean : mar bheo lasair, 'smar 
1 oir dheirg tha iarraidh suas, gun bheud a 

' Itadh gach cuimhrig. An neach aig a bheil 
tuigidh e brìgh nam facal so. Is guth 
ier an cluasan Dè togradh teth an anma ; a 
ir, mo Dhia agus mo ghràdh, 'sleamsa thu 
h-iomlan, agus 'sleatsa mise gu h-iomlan. 
>. Leasaich mo ghràdh, gus am fairich mi le 
il diomhair mo chridhe, cho milis agus a tha 
dh, 'sa bhith a' leaghadh ann 'sa snàmh. — 
ian cuireadh gràdh rium, an nuair a dhìreas 
fos mo chionn fein le cràbhadh mua 's teth, 
is aintheasach. Seinneam laoidh gràidh, lean- 
thu rùin gu d'ionadàrd, teirbheadh m'anam 
)irt cliù dhut, a' seinn le teas gràidh. Dhutsa 
dh mo ghaol nas mua na dhomh fhein, is mo 
loI dhomh fhein biodh air do shonsa ; agus 
ladsabiodh mo ghaol air gachaon leis a math 
t, air rèir òrdugh lagha ghràidh a tha dearrs- 
i uatsa. 

Thagaolealamh, treibhdhireach, diadhaidh, 
bhneach,taitneach, làidir, faighidneach, dileas, 
fadfhulangach, trèin, agus gun sireadh air 
in an càs air bith. Oir nuair a dh' iarras 
ne e fhein, tuitidh e o ghràdh. Tha gràdh 
iltainneach, iriosal, ceart, cha 'n 'eil e meat 
aotrom, no air a thogail ri rudan faoine ; tha 
ìiasarra, geanmhnaidh, stèidheil, suidhichte, 
achail air a cheudan uile. Tha gaol umhail 
is striochte do dh' uachdrain, beag agus suar- 
i na shùilean fliein, cràbhach is tàingeil do 



94 LEANMHUINN CHRI0STA. 

Dhia, a cur v earbsa is dòchais ann daonnan I 
seadh, 'nuair nach 'eil dad a thoileachadh aig' 
Dhia : oir saor o bhròn cha 'n 'eil tighinn br 
aig a' ghaol. 

8. An neach nach 'eil deas gu fulang ga( 
dòruinn, agus leagte ri toil a rùin, cha 'n fhia( 
e ainm fir-gaoil. Thigeadh do dh' fhear-gràk 
ruith ro gach cruaidh chàs is diachainn gu h-im 
tinneach airson ànnsachd, is gun chlaònadh uaitl i!l 
le cuimrigean. 



iri! 



. VI. CAIB 

Am fior fhear-gaoil air a dhearbhadh, | j n 

1. A MHic, cha'n'eil thu fhàthast ad fear-ga( 
calma glic. 

2. Carson, a Tighearna. 

3. Thaobh gu bheil thu teirbheirt ad gnion 1 f 
le croisean beaga a thìg ad rathad, is gubheil tli a 
mua 's dèidheil air toil-inntinn. A' fhear-ga(| 
treubhach tha e seasrach ri aodan buairidh, is cl 
toir e creideas do bhrìodal cealgach an nam llaci 
ud. Do'n fhior fhear-gaoil tha mi cho ta: 1 
neach am bog 'san cruaidh. idbc 

4. Cha 'n e an tiadhlac air a' seall a' nj^i 
fhear-gaoil, ach air gràdh na Tì a tha ga thoi Nih 
seachad. Is docha leis a rùn na an tiodhlac^ u par. 
fos cionn gach tobhartas seallaidh e air annsach| P| 
Am fear-gaoil uasal cha stad aig an tobhartej Jsi 
ach juigidh e mise thairis air gach gibht. Alfe 
an aobhar sin, cha 'n 'eil a h-uile ni càillte, gj 'i' 
dh' èireadh dhut air uairìbh a bhith nas laj H 
faireachdainn dhiomhsa is dha m' naoimh, nà 



math leat. Am beothachadh tairis blàth a è |r 



mi 



at 



III. LEABHAR. 95 

n jj ìrgheas tu air uairibh ad chridhe, se sùgh nan 
à 3 a t' ann, agus boinne blasda o ionad na 
\ has: is mòran suim cha 'n 'eil ri chur ann, 
i f rud a tha folbh 'sa tighinn. Ach se gleachd 
^ aghaidh aintheas t' ana-miannan, agus fuath 
fjj hoirt do ghluasadan an anspioraid, comharr- 
1 is mua air àrd bheusan is dea-thoillteanas. 
9L Na cuireadh sgleòthan brèige ort furban, 
g h' aona chearn as an d' thig aid. Lean gu 
i do bhuille, is dìreach air Dia mairich do 
rsa. Cha 'n fhaileis bhrèige a chi thu, ma's 
gu 'n tuit thu an neul spioraid gu grad air 
ribh, is gu 'n till thu rithist gu luath gu gnà 
oineis do chridhe fhein. Oir a' ghòraich so 
J thu fulang gha d' antoil, is cha 'n ann gad 
3 oin, fhad agus oil leat i, 'sa chathas tu na 

ghaidh, is buannachd i is cha ehall. 
.| u Biodh brath agad gu bheil an t-sheann nath- 
jjjj-a dol gu dùbhlan fiach a' fuaraich i do ghaol 
, a(l : math, 'sa leig thu dhiot gach gniomh cràbh- 
|| h, mar tha onair thoirt do nan naoimh; meadh- 
Q1 jj ladh naomh airmophàise, air do pheacannan 
^in, (rud ro-fheumail) freiceadanachd air do 
Jidhe fhein, maille ri ionnsuidh làidir dol air 
jdhart ann an dea-hheusan. 'S ioma' droch 
t Jxoineachadh a thogas e ann ad chridhe, gu 
_ c jipar-inntinn is fuathas a chur ort, fìach an 
Uuing e thu o urnaigh is o leughadh beannaich- 
J Is beag air faoisid iriosal, is na 'm fhaodadh 
jlihuraadh e thu o ghlacail corp an Tighearna. 
gjcreid e, is na gabh suim dheth, ged thilgeadh 
||apan tuislidh gu tric ad rathad. Smàd e, 
, a l| ira thogas e nichean gràndasalach ad inntinn. 
■flp\r risj as m' fhianais, a spioraid shalaicb, 



96 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

biodh nàir' ort, a mbic mìrath; is ro-thruaillid 
thusa, a tha cur rudan cho mosach am chluasai 
Gabh romhad fhior mhealìtair, cuid cha b) \f 
agad unnamsa: ach maille rium bithidh Ios 
mar thrèin fhear-cogaidh, agus seasaidJi tui 
gointefo fhiamh. 'S annsa leam am bàs, 'sabhi 
eeusda le gach dòruinn, na gèilleadh dhutsa. 3 
sàmhach, bi tosd ; cha 'n èisd mi riut nas fhaid 
ged rachadh tu gu ùbraid a cur gach dosgaidh a 
rathad. Se an Tighearna mo sholus, agus n 
shlàinte, co chuireas eagal orm. Ged sh^asac 
càmpan am aghaidh, cha d' thig tais air n 
chridhe- Se an Tighearna m' fhear-comhnaid 10t 
agus mo Shlànair. 

7. Gleac mar dhea-shaighdear, is ma thuite 
tu le laigse air uairibh, beothaich do mhisnea< 
nas mua, 'g earbsa ri gràsan nas treasa : is bi à 
do ro-fhaicill nach sèidear suas thu le toileachacf 11 
faoin no àrdan. So an t-olc a tha cur mòran a 5 
seachran, is gan dalladh cho fad air uairibh, 
gur gann tha rathad air a leigheas. Biodh sgri 
nan uaibhreach, a ghabh gu faoin dànadas or 
fhein, naleasan tiarnaidb dhusa, agus umhlach ^ 11 

VII. CAIB. 

Axr ceiltinn nan gràs fo sgàil na h umhlachd. 

I. A mhic, bithidh tu nas fhearr dheth, is i 
tiarainte, ma cfieileas tu gràsan do chràbhaidl 
gun bhith gabhail uaill asda, gun bhith Iabha 
gu tric mu'n dèidhinn, no saoilsinn mòran dhi jji 1 
ach an àìte sin thoir tuille gràin dhut fhein, is 
fo eagal mar dhuine nach b'fhiach am faighir 
Cha'n 'eil niòran suim ri ghabhail do'n ghluai- 



V. 
iie; 



1a:.i 



laiifi; 

|Da 
iarrs 
: " is 



I 
luic) 
Idol 
i 



<hit 



bhai: p 



III. LEABHAR. ' 9J 

iij p, a fhaodar fhaireachdainn gu luath a' caoch- 
1 dh. Ri ]inn thu bhith ann an staid nan gràs, 
ìaoinich cho bochd is cho truagh 's is àbhalst 
lut a bhith as an aonais. Agus nuair a bhios 
| lleachadh nan gràs agad, cha 'n 'eil thu doi 
1 t' adhart an càithe- beatha naomh cho math, 
làuair a bhios tu gu iriosaì, toilichte, faighid- 
ach a' cur suas as eugais a' ghean so : ma ses 
r ch fàs thu leisgmu dhleasnas na h-urnaigh, is 
,ch lasaich thu a' cur air adhart na ghniomhan 
e a bhuineas dha d' staid. Gu deònach dian 
m i-uile rud cho math 'saurradhut, 'sa 's aithne 
Mm : is na tugadh tiormachd cridhe, no càrnpar- 
itinn ort thu fhein a dhiochuimhneachadh gu 
ileach. 

2. Tha mòran ann a dh' fhàsas mi-fhaigh- 
iieach is leisg, cho luath 'sa thèid gnothaichean 
n aghaidh. Oir cha 'n 'eil slighe duine 
pnnan na lamhan fhein ; Ach 'sann do Dhia 
aineas a bhith a' toirt seachad ghràsan agus 
tachd; agus sin nuair is àill leis, urad 'sa's àill 
L is do 'n neach is àill leis, air rèir a thoil, 'sa 
fen matl1 a mhàin. Tha cuid do fheadhainn 
i-fhaicleach a chuir as dhaibhfhein le gràsan 
bhaidh, oir bha iad an geall air tuilleadh a 
anamh na bha na 'n comas, gun sealltainn air 
laigse fhein, a'leanail buadhaidh an cridhe nas 
a na solus reusoin. Agus o n bha dhànadas 
iarraidh nas àirde, na bu taitneach ]e Dia, 
iìì iad gu luath an gràsan. Dh' fhàs iad 
1 hd, dh' fhàgadh truagh iadsan a rinn nead 
js |-ibh fhein ann a' rlathanas ; gus gu 'n 
J| risuicheadh iad le neart umhlachd is bochdainn, 
'n dol san athar cho àrd air an iteig fhein, 



m 



LEANMHUINN CHRI0STA. 



ac&d 



ach earbsa a dion fo 'm sgèithse. An fheadhain 
a tha fhathast amh is aineolach air slighe a 
Tighearna, mar 'eil iad fo stiùradh dhaoir | 
nosrach, faodar am mealladh«gu furasda, 'sai^, 
dochan. 

3. Ma se am beacbdfbein is fhearr leo a leanai 
na daoin' eil' aig a bheil soilleireachd a chrehjijj;, 
sinn, tha chùis cunnartach air a' cheann thal ^ 
ma ses nach àill leo am beachd fhein a leigead, 
dhiù. An fheadhainn a tha glic na 'm bara iL 
f hein, is ainneamh a lùbas iad sios gu h-iriosi ^ 
do rian feadhnach eile. 'S fhearr beagan eòìai 
le umhlachd, is beagan lèirsinn, na tùs'lach mìi^ M 
fagliluim le faoin uaill. 'S fhearr dhut beags, ^ 
sgoil a bhith agad, na mòran a dh' f haodas a bhil jj^ 
na aobhar pròis' dlmt. Cha 'n 'eil <ìol-ama(,j fIM 
an fhir sin glic nas leòr, a bheir e fhein seach 
buileach do thoil-inntinn, a' diochuimhneachac 
a chiad bhochdainn, agus fiamh diadhaidh 
Tighearna, atha cur cùram air duinegu 'n cà ; 
e na gràsan a th' aige. Cha mhùa thà glioc 
an duine sin diadhaidh nas leòr, a thuiteas 
linn chroisean no anacothruim gu eu-dochas, 
nach 'eil a' smaoineachadh 's ag amharc orm 
le urad earbsa is bu chòir dha. 

4. An neach leis an àill a bhith mua 's tia 
ainte an àm sìth, is tric leis a bhith tais ag 
^ealtach ri linn cogaidh. Nam b' aithne dhutj r 
bhith an comhnuidh iriosal agus beag ad shùiles 
fhein agus do spioraid fhein a shuidheachadh ' 
rian ceart, cha tuiteadh tu cho ealamh, ann 
runnartaibh 'sam peacadh. Is dea-chomhairle, g 
mcadhraiche' tu ri linn teas cràbhaidh, ciam ^ 
a bhios do chor nuairfhuaraicheas e. Agus nut, ^ 



Bai 

Sri 

Ìfl ] 

fe: 

Ìi 
'neoi 



III. LEABHAR. 99 

ia thachras dha fuarachadh, thoir fonear gum 
I od an solus tilleadh fhathast, a tha mi toirt 
r folbh car tamuill gu leasan dhutsa is glòir 
| ìomh fhein. 

5. Is tric le dhearbhaichean mar so teachd gu 
lia |irrachd stà dhut, na gnothaichean a dh' èirigh 
ei |at an comhnuidh mar bu mhath leat. Oir 
ìa 'n e am fear aig a' bheil mòran thaisbeanan, 
b shòighneasan, no dh' eòlas air sgriobtur, no 
a an inbh' àird, a tha ri mholadh ; ach esan a 
ia fior iriosal na chridhe, is làn do 'n charran- 
xchd dhiadhaidh ; esan a tha sireadh gu Dia 
lonnan gu treibhdhireach ceart ; esan a tha 
alltuinn air fhein mar neoni, agus a' toirt fior 
ìràin dha fhein, agus a tha an geall air tàir is 
r masladh o 'n atharrach nas mua na onair 
laotuinn uaith' is mias. 



VIII. CAIB. 

lioeal Air sealltainn sios oirnn fhein a' fanuis Dè. 

Labhraidh mi ri mo Thighearna Dia, ged is 
r is luath mi. Oir ma chuireas mi tuilleadh 
mo leth f hein, feuch seasaidh tusa am aghaidh : 
us togaidh mo pheacannan fianais làidir am 
haidh, nach urrainn mi aicheadh. Ach ma 
i islichidh mi mi fhein, is madh' umhlaicheas 
l neoni, a' cur gach fhein-spèis air chùl, 'sa 
bhail ris, mar is fìor, gur dus a th' unnam, 
thidh do ghràsan càirdeil rium, agus do sholus 
ann air mo chridhe; agus a h-uile pròis, air a 
ghad bàthar agus dìthidh ann an aibheis mo 
affl^oneachd gu bràch. 'Sann an sin a fhiachas 
ig mi fhein dhomh; co mi, co bh' unnam, is cud 
s 2 



100 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

gus an d' thàine mi : oir is neoni mi, is cha rob 
f hios agam air. Ma dh' f hàgar dhomh f hein m 
feuch is neoni mi, agus laigse gu h-iomlan : ac 
cho luath 'sa bheir thu sùil orm, grad dùisgi< 
unnam neart, is lionar as ùr mi le sòlas. Agi 
'smòr an t-aobhur ioghnaidh, gum bithinn air rr 
bheothachadh cho ealamh, is gum biodh tusa cr.jl^ 
bàigheil rium, a tha an comhnuidh ag iarraid ^ 
sios le m' cudthrom fhein. 

2. 'Sann o d' gràdh a tha so a' tighinn, a tìj 
freasdal orm gu bàigheil, is gam chobhair cl | rea!] 
tric an tèinn ; gam ghleidheadh cuideachd j r 
chunnartan gàbhaidh, is gam dhion, (mar | ^ 
dh' fhaodas mi radh le fìrinn) o uilc gun aM a ' 
eamh. Gu fior, 'si spèis thuathal a thug rjy^ 
dhomh fhein a chàill mi ; agus se t' iarraidh j,.,, 
t-aonar, is gaol mo chridhe thoirt dhut, j acni] j 
ghleidh dhomh thusa agus mi fhein maraoi jj^j 
'sann le impidh do gràidh cuideachd a dh' um j} a 
laich mimifhein cho mòr. Oir tha thusa, jij^ 
fhior rùin mo chridhe! a' fiachuinn bàigh riuij} S g eDa 
fos cionn a h-uile toillteanais, is fos cionn dàji^ 
adais m' earbsa agus m' achanaich. | nafla 

3. Gum bu naomh a bhios t' ainm, o mo Dhìj 0Dn ^ 
oir ged nach airidh mi air math air bhith, * s laidh ai 
thusa le fialachd is mòr thròcair a' taomadh gij ^ ^ 
stad do mhathais air na neo-thoillteanaich fhei f a ^ 
is air do'naimhdean. Tionndaidh riut f hej ^ 
sinn, ann a' rathad is gum bi sinn tàingeil, iri ^ 
sal, cràbhach, oir tu ar slàinte, ar treoir, ag 

% gach 



tr'u 



ar neart. 



III. LEABHAR, 101 

IX. CAIB. 

'um bheil gach ni ri sheoladh gu JDia mar ar crioch 
dheireannach. 

Is mise, a mhic, bu chòir a bhith am àrd 
^rìch dheireannaich dhut, ma tha mhiann ort a 
dth sona ga rìreamh. Leis a' bheachd so bith- 
h do chridhe air a ghlanadh, a tha dol tuathal 
l tric le bhith a' tionndadh uige fheinis chreut- 
rean. Oir ma shireas tu thu fhein ann an rud 
v bith, seargaidh tu as gu luath agus crionaidh 
Air an aobhar sin stiùr gach ni am ionnsuidhse 
in a' seòl sònraichte, oir is mi a thug gach ni 
achad. Seall ormsa mar àrd fhuaran o bheil 
h-uile mathas a' struthadh, agus ime sin tha 
,ch ni ri tilleadh ugam a rithist mar gu b' ann 
l màthair-uisge fhein. 
jfp< Uamsa tha am beag 'samòr, am bochd 'sam 
irteach ag òl, mar gu 'm b' ann a fior thobar 
sge na beatha. Iadsa ni seirbheis dhomsa gu 
ònach agus gu h-inntinneach gheobh uam grà- 
a a nasgaidh. Ach an neach a ni uaill an 
obh-mach dhomhsa, no ghabhas toileachadh a 
Ipidh air bith a th' aige, cha bhi thoil-inntinn 
an^ is cha 'n fosgail a chridhe; ach bithidh e 
f a theanntachadh is air fhàsgadh air ioma 
igh. Airan aobhar sin cha chòir dhut, math 
'bith a chur as do leth fhein, no cliù subhailc 
3ji)hoirt do dhuine ; ach a h-uile ni thoir do Dhia, 
* as eugais cha 'n 'eil ni aig duine. Is mis' a 
ug gach ni seachad, thusa tha mi an geall air 
aotuinn gu h-iomlan, agus gniomhan tàingeal- 
ad tha mi 'g agairt gu cruaidh ort. 



102 



LEANMHUINN" CHRIOSTA. 



3. So an fhìrinn a tha cur glòir f haoin ai^ | rf? 
chùl. Ma thig gràsan Dè 'san fhior charrann; 
achd a stigh do 'n anam, cha bhi bheag do dì\ 
fharmad ann ri fhaotuinn, no cuing cridhe, n 
fein-spèis. Oir tha charrannachd dhiadhaidh 
toirt buaidh air gach ni, 'sa sgaoileadh gac 
buaidh mhath san anam. Ma 's fior dhuine gl; 
thu, 'sann asamsa 'm aon a bhios t' uaill, 'san 
unnamsa 'm aon a bhios do dhòchas; oir neac 
cha 'n 'eii math ach Dia na aonar, a tha i 
mholadh fos cionn gach ni is ri bheannachad^ 
anns gach ni.^ 



llil! 

|« 

fa' 

iioi 
lieìi' ■ 
heobh 
gai-V 
Lm n 
kH 
W: 
acb: 
ich so 
}kp 
cho i 



X. CAIB. 

Do neach a ni diìi do 'n t-saoghal is taitnèach sei 
bheis Dè, 

1. An nis labhraidh mi ri mo Thighearna, is clL^ 
bhi mi sàmhach ; their mi ann ad èisdeachj^ 
mo Dhia, mo Thighearna, agus mo Rìgh, a tl 
air neomh. O Thighearna, nach pàilt do shòla 
a tha gu diomhair agad an tasgaidh a' feitheam 
air an feadhainn anns a bheil t' fhiamh ! A({|, f 
gu de thu dha d' luchd-gaoil, gu de do *n feadlj m ^ 
ainn a ni seirbheis dhut le 'n uile chridhe ? 
fìor, is aoibhneas nach fhaodar innse, a bhith 
amharc ort, is toil-inntinn mhòr e dha d' luchij | 
gràidh. Gu ro-shònraichte dh' fhiach thu dhoni 
sa chàs so miad do bhàigh, an trà nach robh 
idir ann, chruthaich thu mi ; an trà chaidh mi 
cèin uat air seachran, thill thu mi air ais gu 
sheirbheis ; is dh' aithn thu orm gu 'n d' thuguiij jj^ 
gaoldhut. , . m , 

2. Fhuarain a ghraidh shiorruidh, ciodji^ 



3, Fi 
o diìu 
ìle, is 
teis e 

\ 
ch a d 



III. LEABHAR. 



103 



à 



^lieiream riut? Ciamar a dh' fhaodas mi dio- 
^liuiinhn' a dhianamh ort, thusa a dheònaich 
^lùmhneachadh ormsa ; seadh dèis domh hreoth- 
r lh is bàsachadh sa pheacadh ? Dh' fhiach thu 
'k' òcair dha d' sheirbheiseach fos cionn gach dùil, 
flJfSs fos cionn gacn toillteanais, thug thu gràsan 
Wiomh le bàigh. An èirig nan gràs so ciod a 
saiu jieir mi dhut? Òir cha 'n e a h-uile h-aon a 
^ ìeobh gairm uat cùl a chur ris an t-saoghal 
*ach ni, agus caithe-beatha manaich a ghlacail. 
m mòr leam thusa sheirbheiseachadh, is gu 
ìeil do sheirbheis air gach creutair mar fhiach- 
bh ? Gum bu mhòr leam thusa sheirbheis- 
ichadh, cha bu chòir dhomh a smaoineachadh. 
ch so an rud a tha ri shaoilsinn mòr agus ion- 
tdach, gu 'n deònaicheadh tu creutair cho bochd 
cho mi-thoillteannach a ghabhail mar sheirbh- 
seach, 'sa chur an comunn sheirbheisich do 
àidh. 

3. Feuch gach ni th' agam se do chuid, agus 
J) chiud gu t* sheirbheis. Ach air an laimh 

^lle, is mua do sheirbheis dhomh, na mo sheir- 
ieis dhut. Feuch neornh agus talamh, a 
iruthaich thu gu feum mhic-an-duine, a' freas- 
§hl ort, 'sa gèilleadh a h-uile là dha d' riaghaiJt, 
^ ch 'sbeag so dhe d' mhathas, do na h-ainglibh 
iWieinthug thu òrdugh freasdal air mac-an-duine. 

ch a dol fos cionn gach ni tha so, gu 'n tiùr- 
imkheadh tu fhein mac-an-duine ariarachadh, is 
'lfi 'n gealladh tu thu fhein dha mar dhuais. 

4. De bheir mi dhut airson do mhathais sna 
ìltibh càs? O nach mi dh' fhaodadh do 
eirbheiseachadh gach aon latha dhe m' bheatha ! 
nach biodh e am chomas aon latha fhein a 

£ 4 



Ai 



] 

l 
dli 



104 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

bhuileachadh gu ceart ann ad sheirbhejs ! I 
ceart gur airidh thusa air a h-uile seirbheis, agi i 
onair, agus cliù gu siorruidh. Gu fior, is tu ir 
Thighearna, agus 'smise do sheirbeiseach boch< 
air a bheil mar fhiachaibh cur ri d' sheibheis 
m' uile neart ; agus do mholadh gun sgìs gulidio] 
lasachadh. 'Samhuil mo thoil, 'samhuil rr 
dhùrachd ; is na bhios uam deònaich thusa 
dhianamh suas. 

5. Is mòr an onair, is mor an cliù dhornifièk 
thusa sheirbheiseachadh, agus sealltainn sios a 
gach ni air do shon. Is mòr na gràsan a th' aìmà 
an fheadhainn a lùbas iad fhein gu deònach si< ch se 
gu d' gniomh ro-naomh. Iadsan a leigeas dhi o, m 
gach toileachadh saoghalta airson do ghaoils^ nn ai 
gheobh aoibhneas blasda a' Spioraid Naoimh.-iock 
Iadsan cuideachd, a ghabhas a stigh air an t-sligh |^ 
chumhainn ann ad ainmse, agus a thilgeas dhipdf 
gaeh cùram saoghalta, gleidhidh mòr shaorsain imli 
inntinn. 4, 

6. O cho taitneach is cho aoibhinn 'sa thark 
thusa, a sheirbheis Dè, tha dianamh duine g; homl 
rìreamh saor agus naomh ! O cho naomh 'sneacb; 
tha staid an duine chràbhaich, a tha togajnofl]; 
neach cho àrd ris na h-ainglibh, ga dhianamQt,; 
taitneach do Dhia, nachulaidh eagail do dheomjd, a 
hain, is molaidh do chreidmhich air fad ! aath j 
sheirbheis ghlòrmhor ! Ri ghlacail an coml :. earf 
naidh is ri 'm mìann, a tha cosnadh dhuinn àr i di, 
fchonas, agus sòlas air nach d' thig crioch. ag a i s 

Nnn 

ln; 
llatì,;: 
IKltll! 



III. LEABHAR. 



105 



'à 



XI. CAIB. 

lC jJ 'ti bheil iarraidh ar cridke ri rannsachadh is ri rian. 

A mhic, cha 'n fhuilear dhut fhathast ioma 
piid ionnsuchadh, nach d' fhaghlum thu ceart. 
m» 2. De na rudan sin, a Thighearna? 

3. Tha togradh do chridhe a làn-sthriochd- 
Ih ri m' thoil naoimhse : agus gun bhith toirt 

omìièis dhut fhein, ach a' gèilleadh dha m' thoilse 
ain dùrachdach, Is tric tha togradh do chridhe 
sadh suas unnad, is gad chur gu luasgan mòr : 
:h seall an ann gu m' chliùsa tha an gluasad 
no 'n ann gu d' bhuannachd fhein. Ma 's 
'ibfin air mo shonsathà e, bithidh tulàn thoilichte 
't4> char 'sa bith a dh' òrduicheas mise thoirt do 
chùis, ach ma tha togradh 'sa bith falachaidh 
^ad fhein sa gnothach, se so a tha togail dhut 
m mlisg is furban. 

4. Thoir an aire mata, nach cuir thu mòran 
tbìirbsa a buathadh t' inntinn, gus an cuir thu do 
e I nomhairle riumsa : eagal gu 'n gabh thu aith- 

;achas dèigh-laimhe, no gu mi-thaitinn an 
lothach riut air an robh thu cho tìtheach 
1 i toiseach. Oir cha 'n 'eil a h-uile gluas- 
1, a shaoilear ceart an toiseach ri chur gu 
lath an gniomh, ged do dh' èireadh dha bhith 
imbiart agus math, cha mhua tha chaochla' sin 
làr p dhùilt ; ach tha rian feumail sa h-uile cùis, 
igal seachrain-inntinn, le bhith mua 's dian, no 
;ainneal thoirt do dh' fheadhainn eile le d' bhraise, 
o buaireadh dhut fhein leis am faod thu dol 
lathal is do gnothach a chall, le daoine a bhith 
cothachadh ad aghaidh. 
e 5 



106 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

5. Air uairibh cuideachd tha strì cruaidh riat 
amach, agus cath làidir an aghaidh t' ana-mian i|, 
nan, gun umhail do thogradh na feòla, co-dhii 
tha i leat no t' aghaidh : a toirt deagh-aire ityì 
cumail fo smachd a' spioraid ge b' oilleatha, 
Agus tha e iomchaidh a claoidh agus a cìosnach felfe 
adh gus a' striochd i do 'n h-uile ni, sam bi i toil 
ichte le beagan, agus dèidheil air rudan cuibh 
easach, is gun bhith gearain air ana-gaireas, 



aca 
ieas ? 
loine 

XII. CAIB. ujkugl 
j eatha 
ch 



Gum blieil faiyhidin ri ionnsuchadh, agus gleac r 
V n-ana-miannan. 

1. A Thighearna Dia, tha mi a' faicinn gu 
rud ro-fheumail dhomh an fhaighidin ; oir ì d 
ioma ni a tha gleac am aghaidh anns a' bheathr 



4,] 



IWto 

so. Oir a dh' aon fhois ge 'm bi agam cli^ ilfaslai 

10 1;>. 

],;;.. 



chum sin mo bheatha o chath is o dhòruinn. 

2. Tha chùis mar sin, a mhic, ach an fhoi 
sin, a tha saor o hhuaireadh, is nach f àiriclkle cl 
croisean, cha 'n àill leam thu shireadh. Acll hean, 
saoil agad fhein gu 'n d' fhuair thu sìth, an tr« : !in( ] 
a bhios tu gleac ri ioma buaireadh, is fo dhiachjch \\ 
ainn chroisean lionar. Ma their thu, nach urr.j[Qs] e j, 
ainn thu mòran fhulang. Ciamar, mata, ìj Ba-smg 
chuireas tu suas ri teine a' phurgadair? Dcii 
dhà olc, se an t-olc is Jagha daonnan is ragh 
uinniche. Ime sin, los is gu faod thu dòruinrllaj s 
an t-saoghail thall a sheachnadh, cuir suas g\\à\\ 
deònach ris na h-uilc a tha bhos airson Dè. Allof^ 
bheil thu an dùil gu bheil muinntir an t-saoghai 
so gun dad a phian, no air bheag fulangais 



% Oi, 

nisa 



III. LEABHAR. 107 

iat ha 'n fhaigh thu mar sin iad, ged do gabhadh 
beachd air staid nan daoine a 's socraiche. 

3. Ach their thu, gu bheil mòran toil-inntinn 
:a, is gu bheil iad a' ruith air an toil fhein, is 

d ar sin nach 'eil iad a cur uidhreachd air an 
ichfioblaidean. 

4. Fàgar a' chùis mar sin fein, gu bheil gach 
aca gu 'n àilleas : ach càd a mhaireas an sòigh- 
as? Feuch mar an deathach meathaidh as 
Loine sòghail an t-saoghail, 's air an aighsr 
aoghalta cha bhi tuille' cuimhne. Ach rè*am 
atha, cha 'n ann gun seirbhe, gun chàmpar, 
m chùram tha iad am miadhoin sòlais. Oir a 
eart rud a thug toil-inntinn dhaibh, 'stric a tha 

ga f ionrtdadh a mach dhaibh na aobhar pèine. Tha 
li cuideachd iomchaidh ; oir iadsan a dh' iarr 'sa 
ài lealtoileachadh brèige, is ceart gum biodh ia<ì fo 
cbiihasladh is fo phèin ga leanail. O cho gearr, 
o meallta, cho mishealbhach, cho truaillidh is 
a macnus saoghalta ! Dèigh sin, le raoit is le 
1 iille cha 'n 'eil iad a' tuigsinn ; ach mar ainmh- 
Adriiean, tha iad a toirt a' bhàis dha 'n anam air- 
ia toileachadh beag dha 'n coluinn thruaillidh, 
;h thusa, a mhic, na lean t' ana-miannan. 
us leig dhiot do thoil fhein. Gabh toil-inn- 
j nn anns an Tighearna, is bheir e dhut iarratus 
Df chridhe. 

5. Oir ma 's àill leat fior aoibhneas, is pailteas 
dm I ais uamsa. Feuch, 'sann le gràin a thoirt do 
I ch nisaoghalta, isle d'spannadh o gachtoileach- 

ja talmhaidh, a ruigeas tu air a' bheannachadh 
\ 'sa gheobh thu aighear shònraichte. Is mar 
mua thairngeas tu thu fhein o 'n h-uile toil- 
;hadh o chreutairean, 'sann is blasda 'sa brìgh- 
e6 



108 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

eile bhios do shòlas. Acli anns a' chiad do3 H$| 
ainaeh, cha 'n ann gun bheagan anshocair saotb -eai 
air is strìth a ruigear air so. Is cuimrig 01 ì 
ana-cleachdadh, ach bheir dea-chleachdadh ai ipou 
buaidh. Gearainidh an fheoil, ach cuirid 
cràbhadh dian spioraid smachd orra. Bithidfe 
an t-seann nathair a cogadh 'sa strì riut, ac jooi 
cuiridh urnaigh an teicheadh oirre ; ni obai [acli 
fbeumail cuideachd dorus nach beag a' dhùnad acln! 
'oirre. isacl 

- |;aè 

XIII. CAIB. M« 

3, 

Aìr umhlachd irìosail iochdaràin air rèir sàmhla iòs j fl ( ji 



sal 



Criosta. 

1. A mhic, an neach a dh 1 iarras e fhein a thaifatlia 
ruing o umhlachd, tha e ga tharruing fhein 
ghràsan ; 'sa neach a shireas a chòir fhein, thilliuii 
e a' call na còrach cumanta. An neach naci !' 
striochdgutoileachagusgudeònach do dh' uachiiìbìie 
aran, is comharradh e nach 'eil an fheoil aigDliia 
fhathast tur fo smachd; ach gu bheil i tric alkk 
èirigh 'sa casadh na aghaidh. Air an aobhar si auan 
ionnsuich striochdadh gu deas do dh' uachdarai 
ma 's àill leat smachd a chur air t' fheoil fheiilbràci 
Bheirear buaidh air namhaid na leth-amach nijadli 
luaithe, an trà a' bhios fear an taoibh-stigh aj f&\t 
rian ceart. Oir namhaid nas trioblaidiche 'snì 
miosa cha 'n 'eil aig an anam, na 'n fheoil nua 
a' bhios i asumhail do 'n spiorad. Gu beachc 
thigeadh dhut fior fhuath thoirt dhut fhein, m 
's math leat buaidh a thoirt air fuil agus feoi 
Se miad do spèis fhathast dhut fhein, a tl 



III. LEABHAR. 109 

Jir sgàth ort gèilleadh do dh' fheadhainn eile gu 
)à|-ealamh. 

orJ 2. Ach am mòr leatsa, gun unnad ach ùir is 
aieoiii, lùbadh do dhuine airson Dè, nuair a 
ridihèill mise, an t-uile-chumhachdach, an t-àrd 
lìdpgh, cruthadair gach ni a neoni, gu h-iriosal 
acifo dhuine air do shonsa. Dhaom mi sios fo 
ach duine, gus t' uabharsa leigheas le m' umh- 
jjachd. O ùir, ionnsuich gèilleadh, o thalaimh 
;a chrè faghlum umhlachd, is lùbadh fo chasaibh. 
ach duine ! Ionnsuich do thoil fein a bristeadh 
$ gèilieadh sa h-uile ni. 

3. Biodh do chorruich riut fhein, 'sa bheag 
o dh' at phròis' nabiodh unnad : ach bi cho irio- 
al unnad fliein is cho beag, is gum bi thu mar 
tiiarjathad rèidh fo chasaibh gach duine, is mar eabar 
ia stràide fo 'm bonn. De fà do ghearain, a 
tbiihuine fhaoin ? Ciod, a pheacaidh thruaillidh, a 
nael h' f haodas tu chantuinn an aghaidh na feadhnach 
m , bheir tàir dhut, thusa a thug tàir cho tric do 
aijrii3hia, 'sa thoill cho bichionta iutharna ? Ach. 
lf a< >ha mo shùilse blà' riut, a chionn gu robh t' 
iinam prìseil ann am fhianais ; gus gu 'n tuigeadh 
famiu mo gràdh dhut, is gum biodh tu tàingeil gu 
ie ty >ràch airson mo thiodhlaicean, is gu 'n d' thug- 
idh tu thu fein thairis gach là do lagh na fior 
,\ aiiìrisleachd 'sna h-umhlachd, is gach masladh gu 
l'^jb giùlaine' tu le faighidinn. 
nuai I - 
S XIV. CAIB. 

'jj Smaointean air breitkeanas diomhair Dè eagal 
1 pròis a ghabhail a deagh- oibrichean. 

Tha do bhreitheanas, a Thighearna, a beucaich 



110 



LEANMHUINN CHRIOSTA 



bÌB 
Hlia: 



lij! 



fos mo chionn mar thairneanach, Ì3 tha thu 
cur gluasad is crith air mo chnamhan uile, is ii hà 
m' anam fo fhuathas mòr. Fo gheilt tha rMlh 
smaoineachadh, nach 'eil flathanas fein gun sm 
ad làthair. Anns na h-ainglibh fhein gheot 
thu fabhd, fathamas cha tug thu dhaibh ; ciodi $1 
dh' èireas dhomhsa ? Na reultan thuit o neom 
Agus mise, gun unnam ach ùir, co as a ni n 
uaill? An fheadhainn a chomharraicheadh còii ì&rsi 
na gniomh, thuit iad gu truagh sios, 'san f headJ ii 
ainn a dh'ich dh' aran nan aingeal, bhaannasae 
air gusgul nam muc. 

2. Mar sin, a Thighearna, cha 'n 'eil naombiaìm 
achd ann, ma dhìbreas do lamhsa i. Cha 'n 'ejiairii 
feum an gliocas, mur dian thusa cùl taic dha. Ch 
'n 'eil dion ann a' neart, ma sguireas tu ga chomh 
nadh. Cha 'n 'eil seasamh aig geinmneachc 
mur 'eii i fo d' dhìdean. Cha 'n urrainn sin ® 
an aire thoirt oirnn fhein, mur 'eil do bhua 
chailleachd naomhsa fos air cionn. Oir m| 
thrèigear sinn, thèid sinn fodha, is bàthar sinn 
ma thèid freasdal oirnn, bithidh sinn aighearac il 
agus beathail. Oir is creutaire mi-stèidheii 
sinn, ach ni thusa taic ruinn, fàsaidh sinn fuai 
ach ni thusa blàth sinn. 

3. O nach iriosal suaracli bu choir dhomlfrD! 
sealltuinn orm fhein ! Is ma shaoilear math 
bith unnam a' bheag a bhòsd cha 'n 'eil ri chujid' 
as ! O nach domhain, a Thighearna, bu chòi 
dhomh sioladh sios fo fhuathas diomhair di 
bhreitheanais ; far nach faigh mi a' bheag dhionilir 
fein, ach neoni na neoneachd. O chuaitjiias: 
ghàbhaidh ! O mhuir gun iomall ! far nach 'ei letf 
ui dhiom ri fhaotuinn ach arn fìor neoni ! Càitlliu 



A 

Tiii 
iir;n 
chl 
\w 

y 



III. LEABHAR. ] H 

:rah nis am falaichear uaill ? Càit' a' bheil aig 
th inadas spionnadh ? Bhàthadh a h-uile faoin 
. niiill ann an aibheis do bhreitheanais orm ? 
\ài 4. Ciod i a h-uile feoil ann ad fhianais ? An 
m an criàdh uaill an aghaidh an fhir a tha ga cu- 
ciodla'? Ciamar a ghabhas esan pròis a cainnt 
rtntyiaoin, aig' a bheil a chridhe làn-sthriochte do 
m hia? An saoghal uile cha tog gu h-àrdan am 
icòr &r sin a tha fo smachd aig an f hìrinn, is le mo- 
à dh a h-uile beoil cha ghluaisear esan a tha cur 
sacljichais làidir ann an Dia. Oir iadsan uil' a tha 
bhairt, feuch is neoni, a thrèigeas cho luath ri 
aim an an cainnte, ach fìrinn an Tighearna 
airidh gu siorruidh. 



'iod tha frectgmch a dhianamh 'sa radh anns 
^gachni. 



rachf A mhic, so mar their thu anns a h-uile ni : 



!ifil 



XV. CAIB. 



Urnaigh gu toil De dhianamh. 



Thighearna, ma 's 'si do thoil, biodh so diante 
e an dòigh so. A Thighearna, ma tha e gu 
chliù, bipdh so diante ann ad ainm. A Thigh- 
rna, ma tha thu faicinn so iomchaidh, agus ga 
hias feumail dhomh, thugas domh a tharruing 
d' glòirse. Ach ma tha thu a' faicinn gu 'n 
thig e gu dolaidh dhomh, agus nach ann gu 
is m' anma tha e, thoir uam an togradh so.~ 
ir cha 'n ann o 'n Spiorad Naomh a tha h-uile 
ciasad a' tighinn, ged shaoilte ceart agus math 
e daoine. Is duilich ceart bhreth a thoirt, co 
iìu se Spiorad math no olc a tha gad stuigeadh 



112 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



gu sud no so iarraidh. no 'n e do spiorad f hes ach 
a tha gad ghluasad. '$ ioma' h-aon a fhuair h idhi 
fhein air am mealladh an deire' na cùise, sha^isa, 
iad fhein an toiseach fo stiùradh spiorad chein 4 

2. Air an aobhar sin tha h-uile gluasad, iim 
taitneach, a dh' èireas ad inntinn, ri rannsaclirdo 
adhle eagal Dè is umhlachd cridhe, mu toir thu iJDs 
thoil ag'us't' aonta dha gu chur an gniomh : agiinii), 
ann an seòl sònraichte bu chòir dlmt thu fheihridl: 
is do gnothach a leigeadh gu tur am mhèinnti irìdl 
a' cantuinn, a Thighearna, tha fìos agad air ii'sli 
bheirt a 's fhearr; biodh e mar sid, no mar iUk 
air rèir is mar is àill lèatsa. Thugas domh m imi 
is àill leat, nrad 'sa àill leat, agus anns àm ; 
àill leat. Dian rium mar is àill leat, mar 
taitniche leat, is mar is mua gu d' ghlòir. Ctj 
mi far a math leat, is dian do thoil rium an . 
gach ni. Tha mi ann ad laimh, tionndaidh j.Rm 
caraich mi mu'n cuairt mar is math leat. Feu(|isma 
'smi do sheirbheiseach, deas gus gach ni ; chalia'n 
ann dhomh fhein is math leam a bhith beo, aji, G 
dhutsa. O gum b' ann dligheach foirfidh bhililamli 
mo ghiùlan ! leasa 

Urnaigh gu loil Dè dhianamh. ^ 

3. Tiùrach dhomh, O Ios' is mua bàigh ! 
ghràsan, gus gu 'm biodh iad maille rium 
co-oibreachadh leam,agus am Jòrg gu 'm cliiad ftèhaii 
Thugas domh gum bi mi an comhnuidh a' sireai^, 
'sa 'g iarraidh an rud is taitniche leatsa, agus ;i 
a mua do dlièidh. Biom a dh' aon toil riuèd |a D . 
agus leanadh mo thoilse daonnan do thoiìse,f udan s 
còrdadh i rithe gu h-icmlan. Aontaioheadh ii% 
thoilse dha d' thoilse anns gach ni 's àill leat, i toa^ 



Mbc 
io ao 



pai ■ 



III. LEABHAR. 113 

jeiiich àill : ìs na hiodh e am chomas dad a shir- 
riaj dh no dhiùlt, ach mar a dh' iarras 'sa dhiùltas 

..aolisa. 

hem 4. Thugas domh hàsachadh do 'n h~uile ni air 
aJ,ilamh, agus a bhith tìtheach air tàir fhulang 
A do shonsa, agus a hhith gun fhaighneachd 
thudans a' bheathsa. Fos cionn gach ni thugas 
aw»mh, fors a' ghabhail unnnadsa, agus sìth dha 'm 
hei|iridhe fhaotuinn unnad. Is tusa fior shìth a' 
ridhe, agus aon f hois : gun thu gach ni tha 
i-shocraeh is neo-stèidheil. Anns an t-sith so 
ars hàin, se sin unnadsa, àird shonais shiorruidh, 
binìf mi fois is gabhaidh mi tàmh. Amen. 
à 

»ar t XVI. CAIB. 

Cu 

[ Gu hheilfior shòlas ri shireadh ann an Dia. 

il soi . 

idh i RuD 'sa bith a 's urruinn dhomh shireadh, 
Feuqi> smaoineachadh gu ruighinn air toil-inntinn, 
a 'n 'eil e ri fhaotuinn an so an nis, ach dèigh 
Ged do gheobhuinn a h-uile sòlas a tha air 
bhi()Iamh, is ge do b' urruinn dhomh a h-uile sòigh- 
;as a' mhealtuinn, is gnothach cinnteach nach 
aodadh sin mairsinn fada. Air an aobhar sin, 
La 'n 'eil dòigh agad, m' anatn, air a bhith 
|,j cÈn-thoilichte, no ruighinn air fior shòlas, ach 
in an Dia, co-fhurtair nam bochd, is fear-fàil- 
achaidh nan iriosal. Biodh beagan faighidin 
ad, m' anam, feith ri gealladh Dè agus bithidh 
5 ao paiìteas mòr agad do 'n h-uile sonas ann a' 
. ithanas. Ma chuireas tu mòran ùigh anns na 
idan sin a tha làthair, caillidh tu sonas sior- 
lidh. Biodh nichean talmhaidh agadmariom- 
uasgladh feumail, ach cuir t' ùigh ann an rudan 



114 LEANMHUINN CHRÌOSTA. 

siorruidh. Cha 'n urruinn ni math sa bith ta 
mhaidh do chridhe lionadh, oir cha 'ii ann gf ùè 
gu meal thu iad, a chaidh do chruthachadh 

2. Ged bhiodh a h-uile rud math a chrutli 
aicheadh agad, cha b' urruinn thu bhith soi & 
agus làn-aoibhinn : ach 'sann an Dia, crutha<M^ 
air gach ni, a tha do shonas agus do shàr-aoib 
neas. Cha 'n e a' sonas a thuiteas fo 'n t-sù 
'sa tha miasail aig amadain a tha beadrach n 
'n tsaoghalsa; ach an toil-inntinn ris a bh< 
sùil aig dea-chreidmhich Chriosta, is air a' bht 
roimh-bhlasad air uairibh aig daoine spioradaì 
'sa chridh ghlain, aig a' bheil an comhra* ann j ! 
flathanas. Is faoin agus gearr toileachadh saogì p 
alta. An sòlas naomh agus ceart 'sann o 
f hìrinn air an taobh-stigh tha e tighinn. Tl «1 
duine cràbhach a' giùlan a' cho-fhurtair Ios' a 
a shiubhal anns a h-uile h-àit' an tèid e, 'sa cai 
tainn ris, foir orm, a Thighearna Iosa, anns ga< 
ionad agus àm. An so biodh m' aighear is i 
uaill, a bhith ro-dheònach air gach toileachacj »thi 
talmhaidh a bhith dhìth orm. Is ma bhios 
fhurtachd uam, biodh do thoilse, is do dhiachairl i 
orm nan aobhar aighir dhomh. Oir cha b 
do chorraich an comhnuidh an lasadh, no (I 
mhaoidheach am mairsinn gu siorruidh. 



CAIB. XVII. 

Gu bheil a h-uile curam ri thilgeadh air Dia, 

1. A mhic, leig dhomh mo tboil fhein a dhiail 
amh riut; tha rios agam ciod tha freagrach dhu| 
Tha Jo smaointeansa mar dhuine arin an ioii 



IFt-: 



III. LEABHAR. 115 

i tha thu toirt breth air rèir faireachduinn do 
iridhe, 

2. A Thighearna, is fìor an rud a tha thu can- 
inn. Is mua do chùram dhiom, na faicill air 

Mk a's urruinn a bhith agam orm fhein. Tha 
gpn ann an cunnart mòr nach 'eil a' tilgeadh a 
;i,gùraim gu h-iomlan ortsa. A Thighearna, ma 
|£ gum fan mo thoilse ceart agus stèidheil unn- 
i Jsa, dian rium mar is àill leat. Oir cha 'n fhaod 
fflgun bhith math, rud sam bith is math leatsa 
^jiianamh rium. Ma *s àill leat mi bhith ann an 
Jirchadas, biodh t' ainm beannaichte, ma 'si do 
in joil mi bhith ann a' solus, biodh t' ainm bean- 
^Achte cuideachd, ma dheònaicheas tu dhomh 
o Jrtachd, biodh t' ainm beannaichte, ma si do 
XI) oil trioblaid a leigeadh orm, biodh t' ainm mar 
a ji ciadna daonnan beannaìchte. 

3. 'S amhuil sin, a mhic, a dh' fheumas tu 
ìith, ma's math leat imeachd maille riumsa. 

<D m chòir dhut a bhith cho tìtheach air fulang, 
i tha thu air sòlas. Bu chòir dhut a bhith cho 
;idheil air a bhith uireasbhach bochd, 'sa tha thu 
'jàk a bhith saoibhir agus beirteach. . 
m 4. A Thighearna, fuilgidh mi gu deònach rud 
drbith a 's àill leat a thighinn orm. Si mo 
oil an t-olc 'sa math, am bog 'san cruaidh, 
dbhnas is anshocair a ghabhail gu rèidh uat ; 
jus a bith tàingeil airson gach ni a thig am ra- 
lad. Cum mi o 'n h-uile peacadh, is cha chuir 
k n bàs no iutharna cagal orm. Ma ses nach 
1!tr lg thu a chaoidh uat mi, 'snach dubh thu mach 
leabhar na beatha mi, cha dian ni air bith a 
ìig am charamh dolaidh orm. 



116 



LEANMHUINN CHRI0STA. 



kir 



arti 

iani 
gur 
sar 

IIÌK 

ai 
>dh 
isù 

iDd: 
h 



XVIII. CAIB. 

Gu bheil truaighean na beathasa ri 'n giùlan 
faighidneach air rèir sàmhla Chriosta, 

1. A mhic, thàine mise nuas a flathanas gus \ m 
shàbhaladh, ghabh mi t' eugailean orm fhein, c 
'n ann le èiginn ach le teas na carrannachd ; § 
gu 'n cuireadh tu suas ri anshocair na beaths 
le gean. Oir o 'n uair a rugadh mi gu là ? 
bhàis air a' chrois, cha robh mi saor o dhòruir 
Bu mhòr m' anagaireas air nichean corporra; 
tric a dh' èisd mi ri monmhor mu m' dhèidhid fi 
ri masladh is ri tàir chuir mi suas gu ciuin ; 
i neor-thàingealeachd mo phàidheadh airson i 
thiodhlaicean, toibheum airson mo mhiarailtei 
agus achasain airson mo theagaisg. 

2. A Thighearna, a chionn is gu robh dobheatj 1 " 11 
làn faighidin, leis na_ dhea-choimhlionadh 1( 
òrdugh t' athar, is ceart gu 'n giùlaineadh mi 
am peacach truagh, gach trioblaid gus thu 
thoileachadh, is gu 'n cuirinn suas, fad 'sa c 
thu iomchaidh ri ullach na beatha truaillidh { 
gus m' anam a shàbhaladh. Oir ged is tro 
èire na beatha so, dèigh sin 'smòr a duais le com irai 
nadh do ghràs: agus le d' shàmhla fein is 
ceuman do naoimh tha i nas aotroma do lagai 
is nas dealbhaiche. Tha i cuideachd mòran np 
ionmhuinn na bha i ri linn a'lagha o shean, nus 
a bha dorsan fhlathanais dùinte ; agusabhàrre ba 
sin bu dualach san àm sin gum biodh an t~slig ;eai 
do fhlathanas na bu duirche, nuair a bha c! 'tji 
beag an geall air a thoirt a ma«h. A th uilleadh a 
*hi, cha 'n fhaodadh na daoine matha fhein, 



m 
oml 



III. LEABHAR. 117 

eir an òrduchadh gu beatha, dol a stigh do 'n 
ghachd shiorruidh, ro d' phàise agus do bhàis 
oimh. 

" |3. O co lion tàing a tha mar f hiachaibh orm 
hoirt dhut, a chionn is gu na dheònaich thu 
anpmsa is do na creidmhich uile rathad direach 
B j c jrt fhiachainn gu rioghachd shiorruidh ? Oir 
■ pdo bheatha is slighe dhuinne, is 'sann le^ faigh- 
.b a |a naoimh tha sinn a' coiseachd gu d'ionnsuidh, 
i \i -jjpur tu crùn na beatha dhuinn. Mar rachadh 
Vjìd a romhainn, is mar teagaisge' tu sinn, co dh' 
?rra . raidh do leanail? Mo thruaigh! Nachlionor 
a dh' fhanadh an cèin uat, is air an ais, mur 
ih dealradh do dhea-shàmlafosùilean. Feuch, 
m i D sinn fuar fhathast, a' dh' aindeoin na chuala 
tea a dhe d' theagasg mar-ri d'mhiarailtean lionar, 
I a dh' èireadh dhuinn mur biodh urad sholuis 
jtbftflftnn gus do leanail. 
idhlei 

hmif XIX. CAIB. 

' cur suas ri tàrchuis, comhdach co e an duine 
l ha làn-fhaighidneach, 

Ciod tha thu cantuinn, a mhic, leig dhoit 
4 rain, thoir fonear mo^Jiàise, agus fulangas nan 
| mh air fad. Cha tàinig fuil ort fhathast san 
| Is beag a dh' fhuilig thu lamh riusan a 
:Diiidh fo ioma dòruinn, fo bhuairidhean gàbh- 
jii, fo anshocair dhiachuinnich, fo dhearbh- 
ra ìnean is càsan cruaidhe gu minig. Ime sin, 
eadh dhut cuimhneachadh air dòruinnean 
ìD8 Ji't feadhnach eile, gus t' eallach aotrom fhein 
^jaiùlan nas faighidniche. Agus mar 'eile thu 
^ 'i jhaoilsinn aotrom, fiach nach e cion faighidin 



Hdb • 



m 



nàd; 
l 'm 
tà 
11). 
'n fe 
abh 



118 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

an t-aobhar. Acli co dhiù tha do thrioblaide P 
beag no mòr thoir an aire gu 'n giùlain thu i I 
gu fhaighidneach. 

2. Mar is mua a ni thu thu f hein deas 
fulang, 'sann is gHc' a ni thu do gnothach, J 
's mua choisneas tu dhuais : bìdh t' àmhgll 1 ^ 
cuideachd nas aotrom' le bhith an dèidh air, ' 
ga chleachdadh. Na h-abair, cha 'n urruj 
dhomh a leithid so a ghiùlan o leithid so 
dhuine, is cùisean mar sin cha 'n fhuilig mi : 
'smòr an dolaidh a rinn e orm, is tha e g 
chàineadh airson rud air nach do smaoinich 
riamh : ach cuiridh mi suas ri fear eile gu fai, 
idneach, mar a chi mi freagrach. Is gòracl 
leithid so do smaointean, nach 'eil a' coimh 
air prìs subhailc na faighidin, no air an Tì a 
toirt duais dhi, ach a' sealltuinn le eisiomail 
daoine, agus air nàdar na tàire. 

3. Cha 'n fhior dhuine faighidneach esan, n 
'eil deònach air fulang, ach nuair a chi e fh te, i 
iomchaidh, agus o 'n fheadhainn a thoilicheoiSan 
fhein. Ach am fior dhuinefaighidneach, chash i kdii 
e co a tha toirt beum dha, co dhiu se uachdaJ ta 
a th' ann, a leth-bhreac fhein, no iochdaran, 1 ^!] 
co dhiu is duine math naomh e, no droch dhi 
gun diù. Ach o chreutair 'sa bith o 'n d' 4 lan 
crios air, air a truimead, 's air atricead, gabhst 
e o laimh Dè i gu tàingeil, agus 'smòr a mi 
e dhuais. Oir rud air bhith a dh fhuilgeas difà 
airson De, air a laghad, cha tèid seachad 
duais Dè. 

4. Air an aobhar sin, bi deas thun a' chai 
ma 's math leat buaidh a chosnadh. Gun choi 
raig cha 'n urrainn thu crùu na faighidin ath 1 toa 3 



ainte, 
i'iljli 



fer 
bhrc 



III. LEABHAR 119 

dejiach. Mur àill leat fulang, tha thu diùlt a 
th air do chrùnadh. Ach ma 's math leat a 
th air do chrùnadh gleachd gu fearail, fuilig 
faighidneach. Gun ànradh cha ruigear air 
I M g un chath cha choisnear buaidh. 
>. A Thighearna, biodh e so-dhiante dhomh le 
;bràsan, an ni tha mi saoilsinn do-dhiante dha 
[ ]s nàdar. Tha thu fhein a' faicinn cho beag 'sa 
'm chomas fhulang, is choluath 'samheathas 
mhisneach, nuair thig rud neoneach am agh- 
f .p)h. Ann ad ainmse biodh a h-uile diachainn 
n trioblaid dhomh taitneach agus ìonmhuinn ; 
a bhith fulang 'sam pèin air do shonsa is rud 
hallain dha m' anam. 



XX. CAIB. 

ir aideach ar laigse, agus ànradh na beathasa. 
fm aghaidh fein aidichidh mi mo chionta 
ftsa, a Thighearna, innsidh mi mo laigse. Is 
an rud iomadh uair a leagas mo chridhe gu 
iad is gu mighean. Tha mi a' cur romham 
^pean fearail a chur a' gnojnih, ach cho luath 
hig buaireadh beag, thami an tèinn chruaidh. 
|eag a' rud air uairibh a thogas buaireadh mòr. 
m an trà shaoileas mi mo dhòigh rud-eiginn 
iùnte, tha mi gun fhaireachduinn dhomh air 
ibh air mo shèideadh thairis gu bheag le osaig 



m. 



^Seall mata, Thighearna, airmo laigse, agus 
i' bhreoiteachd a tha thu faicinn unnam air 
uile doìgh. Gabh truas dhiom, is tarruing 
^ n fhèithe mi, mu fan mi innte a' sàs, is mu bi 
^odha an comhnuidh. So an rud a tha tric 



120 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

a cur fuathais orm, is nàire ann ad fhianais, £ W 
bheil mi cho deas gu tuiteam is cho lag gu cot an 
achadh ri m' ana-miannan. Is mur 'eil mi tur I > L 
gèilleadh dhaibh, an dèis sin tha an ionnsuidhefi |irt( 
trioblaideach agus trom orm, agus 'smòr an mi à 
shocair a bhith h-uile latha mar so a' strì. Aif^ 
tha so a' fiachuinn dhomh mo laigse; oir tltgM 
sàmhlaichean sgrathail a' tighinn orm nas ealam i p 
na tha iad gam fhàgail. Whì 

3. O Dhè ro-chumhachdaich Isral, a chaoin^. 
charaid nan anam creidmheach, b' fhearr J||t( 
sealla' tu air saothair agus air ànradh do sheirb 
eisich, agus gu 'n comhnadh tu e anns gach 'ifsean 
ris an cuir e lamh! Thoir dhomh neart spioradai asaii 
eagal gum buadhaich an seann duine, an fheWci 
choirbte so, nach 'eil fhathast làn-umhail doiWf 
spiorad, agus ris a' feumar gleachd fhad 'sa bhip 
an anail unnainn anns a' bheatha bhochdihii 
Och! ciod i a' bheatha so, far am bheil tricfih or 
laidean is truaighean gun aireamh, is far a' bh 
ribe is namhaid sa h-uile h-àite Oir cha luaitlm ol^ 
dh* fholbhas aon trioblaid no buaireadh, na thi 
h-aon eile na àite, agus mu 'n sguir a chiad chat 
tha naimhdean ùra 'g iadhadh orm gun fh 
domh. 

4. Agus ciamar a fhaodar spèis a thoirt do \0t 
bheatha sin, anns a bheil searbhain cho pailt, 
tha cho làn do dhosgaidh, is do thruaighe? 
ciamar a dh' fhaodar beatha a radh rithe, a 1 m> e (■ 
na màthair-aobhair do 'n bhàs is do plàigh 
lionor? Dèigh sin uile tha a spèis ga thoirt 
'n bheatha, is tha mòran an geailair toileachf 
a gabhail innte. Is tric a theirear gu bl 
an saoghal meallta agus faoin, dèis sin 



iHreft 
gutc 



III. LEABHAR. 121 

k, g fhurasta dealachadh ris, a thaobh gu bbeil 
^tj.-miannan na feòla ro chumhachdach ann. 

» tha aon rud a' tarruing dhaoine gu spèis a 
be a jirt da; rud eile gu gràin a thoirt da. Gu 
1 a thoirt da, ,se ana-miannan na feòla, 
xmiannan nan sùl, is uabhar na bheatha tha 
gan stuigeadh; ach gufuath, is gràin athoirt 
si phian 'san dòruinn a tha gu ceart na lòrg 
aàthair-aobhair. 

Ach mo thruaighe! Thatoil-inntinnpheac- 
a toirt buaidh air an anam thalmhaidh, a tha 
barail gu bheil sòighneas ri fhaotuinn a' miasg 
isean: a chionn 'sgu bheil e gun eòlas gun 
etsair cho milis is tha Dia, cho blasda is tha 
hailcean spioradail. Ach an fheadhainn aig 
aeil fuath ceart air an t-saoghal, agus a tha 
eall air iad fein thoirt do Dhia fo rian naomh, 
lèt 'n 'eil iad aineolach air sòlas Dè, athafeith- 
>l)ih orrasa, a thrèigeas gach ni; tha iad 
hhe fhiosrach cuideachd air cho fad sa tha saoghai 
)1 mearachd, 'sa liuthad seachran a th' ann. 



tbe 

ttìg 



XXI. CAIB. 



ann an Dia tha socair ri shireadh fos cionn 
H gihht is tiodhlac. 



Fos cionn gach ni 's anns gach ni, biodh t'fhois, 
anam, an comhnuidh anns an Tighearna 
ur e fois shiorruidh nan naomh. Thugas 
th, O Ios', is misle luaidh 's a 's gràdhaich' 
n, gum bi m' fhois unnadsa fos cionn gach 
Ltair, fos cionn a h-uile slàinte agus maise, 
3Ìonn a h-uile mias agus onair, fos cionn a 
"jin cj ile cumhachd agus inbhe, fos cionn a h-uile 

F 



tttSfl 

m 

n 



122 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

h-eòlais agus gèire, fos cionn a h-uile beirtei&t kIi 
gliocais, fos cionii sòlais agus aighir, fos cion 
h-uile mias agus cliù, fos cionn a h-uile toileatj ea s 
adh agus mìslean, fos cionn a h-uile dòchais %àfa 
geallaidh, fos cionn a h-uile toillteanais 
miann, fos cionn a h-uile gibht agus tiodhlacjjl 
dh' fhaodas tu thoirt seachad no dhòrtadh or 
fos cionn a h-uile crithealais is greadhnais 
urrainn an inntinn a ghlacail no mhealtuinn, ib'J 
eionn ainglibh is àrd^ainglibh, fos cionn u m ; 
shlòigh fhlathanais, fos cionn gach ni chiteaìj 
nach fhaicear, fos cionn gach ni eile, ach th"i|j 
t-aonar mo Dhia. 

2. Oir fos cionn gach ni, a Thighearna 
Dhia, 's ann agadsa a tha 'n urram. 'Stu 
aonar is àirde, ad aonar is cumhachdaiche, 
axniar atha làn-shaoibhir is beirteach, ad aok q 
'stu chulaidh aighir a's mua, 's is àirde sòlaslifc 
Ad aonar is tu àilleachd na maise 'snam niiaiy 
fos cionn gach ni, is tu is urramaiche 'sa's ài 
glòir, is gur ann unnad a tha, 'sa bha, 'sabhi 
h-uile sonas gu iomlan a'comhnuidh. Mar! c ), ( | 
gun t'fhaicinn, gun do làn-sheaibhachadh, tha 
air bith 'eil' a bheir thu seachad (saor uat t\ 
no shoilleiricheas tu mu d' dhèidhinn fhein,; 
gheallas tu, ro-ghann is beag gu m' lionadl 
Gu beachd, cha 'n urruinn fior fhois a bhith 
mo chridhe, no làn-thoileachadh, mur tàmj^ 
unnadsa, is mur èirich e suas fos cionn àà^ 
tiodhlac agus creutair. i ^ (ì 

3. O àird luaidli mo chridhe, losa Criost jj, 
's glaine gràdh, a mhaighistir a h-uile creut |jj 
Co bhcir dhomh sgiathan, is gum bi mi sao ^ 
cirigh nàird is tàmh unnad? O .cuin' a b 

r 



r 



[liìv,- 



iin 
(% 

Ìt {] 



III. LEABHAR. 123 

i-chothrom agam gu fhaicinn cho blasda is a 

»i thusa, Thighearna mo Dhia ! Cuin'a thion* 
eas mi unnadsa mo smaointean uile, andòigh 
ach bi faireaehduinn agam domh f hein, ach 
utsa fos cionn gach tomhais agus tuigse, 'san 
1 nach aithne do chreutair ! An dràsda 'strie 
osnach ag èirigh, a' giùlan 's ag acain mo 
uaige ; 'smi miasg uilc gun aireamh ann a' 
an so nan deur ; v is trìc a tha iad gam chur fo 
'uaillean, fo mhulad, is fo cheò ; is tric a' cur 
01 m is seachrain x le 'n tàiadh is le 'm meal- 

! H'h an seòl 'snach 'eil an rathad rèidh dhomh 
ionnsuidh, is gu meal mi do chuideachdy a 
»nais bhuain nan spiorad naomh. Gluaiseadh 
osna do thruas, gluaiseadh m' uireasbhuidh 
aar air talamh do bhàigh. 
L O Iosa, a sholuis na glòire siorruidh, a cho« 
irtair anma nam fògrach, tha mo bhilibh sàmh- 
rad fhianais, ach is briathran ad chluais mo 
sdachd. Càd a bhios mo Tighearna gun 

liifjùnn? Thigeadh e gu m' ionnsuidh, 'smi 
hd, agus togadh e gean orm, sìneadh e lamh, 

iiaijhugadh e mise, 'smi truagh,as ah-uile h-èig- 
. O thig, thig, oir as t' eugais cha 'n 'eil latha 
uair dhomh aoibhinn ; oir 'stu mo shòlas, is 
i thu tha ma bhòrd gun chuirm falamh. Is 
ne truagh mi, ann a' seòrsa prìosain, is fo 
om cheangal, gus an d' thig thu làthair, 's am 
thaich thu mi, 'sa saor thu mi, 'sa nach thu 
►mh do gnùis aoidheil. 

). Sireadh feadhainn eile sid no so, a raghainn 
?a mar a thogras iad, ach mise cha 'n 'eil, cha 
toilichte le ni nas lagha na thusa fein mo 
m&t mo dhòchas is mobheatha mhaireannach* 
f 2 



oirt 



124 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

Cha bhi mi sàmhach, cha sguir m' urnaigh, gj| 
an till rium do ghràsan, 'sa dian thu comh kj 
rium air an taobh-stigh. 

6. Feuch, tha mi ad làthair. Feuch, mi 
fhianais; oir ghairm thu orm. 'Siad do dhec 

fein, dèidh t' anma, t' umhlachd, do bhròn cridl . 

ràssn 

a ghluais mi gu tionndadh, is tarruing ad ionj , 
suidh. ! ^ 

7. Agus thuirt mi, a Thighearna, dh' ejbj 
mi ort, is gum mealainn thu se mo mhiann, 's j r 

DJDDf 

tna 



deas gus gach ni thrèigsinn as do leth. Oir 's' 
fliein a ghluais mi an toiseach gus do shireacl 
Ime sin gu 'n rohh t' ainm beannaichte, a Thisj 
earna, a rinn a' fàbhar so ri d' sheirbheisea< 
air rèir do mhòr thròcair fhein. Ciod tui]__ 
th'aig do sheirbheiseach ri chantuinn adfhiani 
ach gu 'n umhlaicheadh e e f hein gu mòr f f 
làthair, cuimhneachail daonnan air a laigse f h 1 
is air isle. Oir do choimeasa cha 'n'eil ri fhajt?^ 
uinn ad gniomhan miarailteach air neomhj, , 

air talamh. Is ro-math t' oibrichean gu lèir, ilCl 

- jmari 
i'mr 
. H s a 
||rasj 
fnhias 



ceart do bhreth, is fo rian do flireasdail tha 
cruinne-cè. Cliù gu robh dhut agus glòir, 
Ghliocais an Athar; tha rnn bheul a' toirt ( 
dhut is molaidh, mar an ciadna m' anam, 'sg; 
ni cruthaichte maille rium. 



XXII. CAIB. 

Gu bheil tiodhlaicean lionor Dè ri 'n cuimhiieacha^À 

\. Fosgail, a Thighearna, mo chridhe ann 
lagh, agus ionnsuich dhomh imeachd ann 
fliàithnean. Thugas domh gu'n tuig mi do th jT' 
is le mòran suim is meadhrachaidh gu 'n cuiu^ Cl 



nabead 



Àl ' 



III. LEABHAR. 125 

mi air do thiodhlaicean maraon s air 
unhla ; gus gu faod mi le sin buidheachas a 
irt dhutjnar is còir i Ach tha fios agam, is 
t mi 'g aideach nach urruinn dhomh tàing 
art a thoirt dhut sa phàirt a 's lagha airson do 
àsan. Tha mi neo-thoi]lteannach air do 
athas uile dhomh : is nuair a sheàllas mi air 
bhuadhan, tha mo spiorad air chall ann ad 
òralachd. 

Gach ni th' againn a thaobh anma no 
linne, o leth-amach no oleth-astigh, o nàdar 

ghràsan, siad do thiodhlaicean a th' unnta ; 
s tha iad a' taisheanadh gu hheil thusa fia], 
;rach, mathasach, o d' thàinig gach mathas 
m. Is ma tha fear a fhuair nas mua, is fear 

lagha, se do chuidse th' ann dèigh sin, 'sa 

1 's lagha cha 'n'eil ri fhaighinn ach uasta — 
neach is mua fhuair cha 'n fhaod e bhuidh 

irt ris fein, no e fhein a thogail fos cionn 
ich, no saltairt air an duine a 's suaraiche ; 
mar is mua duine, 'sa fhearr, 's ann is lagha 
ireas e as a leth fhein, agus a 's mua tha umh- 
ìd 'sa cràbhadh a toirt buidheachais. - Agus 
;ar a sheallas air fheinmar dhiùchlann-daoine, 
mhiasas e fein mar ghusgul, is dòcha gibhtean 
mua fhaotuinn. 

. Ach a' fear a 's lagha fhuair, cha bu chòir 
bhith fo mhighean, no fo aineadas, no làn 
baid ri fear a 's beirtiche, ach se thige' da 
ahead ortsa, agus an cliù a 's mua thoirt dha 
ahathas, a chionn is gu bheil thu toirt seachad 
:hiodhlaicean cho pailt, cho fialaidh, is cho 
^ nach gun eisiomail ri duine. 'Sann natsa a 
dcip| h uile ni, leis a sin, tha thu ri mholadh anns 
r3 



126 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



a h-uile ni. Tha brath agadsa ciod tha iomchab otitl, 
ri thoirt do 'n h-uile h-aon ; agus carson a t 
beagan aig an fhear ud, is mòran aig' an fhe ii 
so, is gnothach sin nach buin dhuinne a sg( 
tadh, ach dhusta, a thoimhseas toillteanas gidcldar 
aon. àl\à 

4. Ime sin, mo Thighearna Dia, tha mi jiiire, 
chomharrachadh na ghibht mòir, nach 'eil mòr; 
agam a thairngeadh orm moladh no cliù : 
leth-amach, no inias o dhaoine. Air an aobh 
ski, nuair sheallas neach air a bhochdainn fei 
is isleachd, cha 'n e tuiteam fo sprochd, migheaj 
is cianalas bu chòir dha, ach èirigh gu toil-inli' 
tinn is aighir mhòir, a thaobh 'sgur iad na daoi % 4 
bochda, iriosal, suarach aig an t-saoghal a tha 
thusa, o Dhia, gu bhith agad nan càirdean is 
luchd-taighe. Is teisteanas air sin na h-osta| agb 
a shuidhich thu namprionnsachaibh air talau: ù 
Anns an t-saoghalsa bha an caithe-beatha g 
ghiomh ; bha iad iriosal, aonfhillteach, gun gl 
gun fhoill, ann a' rathad is gum bu thoil-innti 
leo masladh fhulang airson t' ainmse : agus 
rud bu gràiniche leis an t-saoghal ^hlac iad 
aoibhneas mòr. 

5. Ime sin, cha 'n 'eil ni aig neach, a bh 
gaol dhutsa, is aig a bheil eòlas air do thìm àn\ 
laicean, na cliulaidh aoibhneis cho mòr ri 
thoilse bhith diante, agus t' òrdugh naomh si ìcj, 
ruidh a dhol air adhart. Bu chòir so a lionaìruj.^ 
le toileachadh is le sòlas cho mòr, is gum bjn 
chearta cho deònach a bhith an iochdar, 'sa <c 
fear eilc an geaìl air a bhith an uachdar : m ffi . 
sin thigeadh dha suidhe cho stòilte is cho toilic! 
san àit' is isle ris an àite 's àirde ; agus a bhjii 



k SI B 



oa, S 

i j [ 
fee a' 
foise, 
4. A T 



III. LEABHAR. 32/ 

> tìtheach air a bhith suaraeh, fo thàir, gun 
I H| gun chliù, 'sa bhitheadh e airson na h-ur- 
iìk nii 's:ia h-onair a 's àirde san t-saoghal. Oir 
■ I do thoilse is dèidh air do chliù ri bhith ati 
^hdar air gach ni, 'sa bhith nan culaidh.aighir 

hòlais do neach, nàs mua na h-uile tiodhlac a 
j[iair e, no fhaodàs e fhaighinn. 



bh; 



XXIII. CAIB. 

Ceithir rudan leis a ghleidhear mòran sìthe. 

A mhic, teagaisgidh mi a nis dhut slighe na 
i' agus na, fior shaorsuinn. 
hflp^ Dian,a Thighearna, mar tha thu cantuinn, 
itajji is rud sin a 's binn leam èisdeachd. 

3. larr, a mhic, toil an atharraich a dhianamh 
L^laghuinn air do thoil fhein. Gabh daonnan 
iffibhuid a 's lagha a raghuinn air a' chuid a 's 
gifia. Sir daonnan an t-àit' a 's isle, agus a 
th fo 'n h-uile h-aon. Bi an comhnuidh a' 
iiith^adh 'sa guidh toil Dè a bhith diante unnad 
in gu h-iomlan. Feuch, tha a leithid so do 
line a' dol a stigh aìr criochaibh na sith' agus 
foise. 

bhel. A Thighearna, tha na facail so goirid, ach 
iodiòr a' choimhlionachd a tha iacl a' teagasg. — 
earr iad ann am bhriathran, ach 'smòr am 
h, agus is trom an toradh. Agus nam b' 
naft'aion dhomsa an cumailceart, cha 'n fhaoidte 
thogaiì cho deas ann am bi -uaillean. Oir cho 
sitfi 'sa fhairich mi mi fhein fo bhuaireadh no 
m-imitinneach, thug mi an aire gu 'n deach 
lich an aghaidh an teagaisg so. Ach tliusa, a 
igheama, a tha comasach air gach ni, agus a. 
f 4 



128 LEANMHUINN CHRIOSTA. 



tha an comhnuidh an geall air buannachd 8 |ìihi 
anma, leasaich dhomh do ghràsan, gus gum nst 
càil agam gu t' fhacal a choimlionadh, agiii [! 
sàbhaladh m' anma a chur air adhart. 9 

Urnaigh an aghaidh droch smaointean. ^ 

5. A Thighearna is mo Dhia, na bi fada iiair \ ìm 
Mo Dhia, seall orm gu m' chomhnadh, a chion lirì 
'sgu bheil ioma smaointean a' gleachd rium, la n 
uamhunn mòr a' sàrachadh m' anma. Ciamipiliuc' 
thèid mi as orra gun bheud, ciamar a bhriste; oss 
mi rompa? lallacl 

6. Thèid mise, os esan, romhad, agus lea[ 
aidh mi daoine mòrchuiseach an talmhuinn, fos^ 
laidh mi dorsan a' phrìosain, agus fiachaidh u\m 
dhut nichean diomhair. 

7. Dian, a Thighearna, mar tha thu radl 
agus teicheadh droch smaointean as t' fhianai 
Se so friamh mo dhòchais is mo thoil-inntinn 
mhàin, ruith fo d' dhion anns a h-uile trioblai< 
is mo bhun a chur asadsa, gairm ort o ghrunn ■ laMir: 
mo chridhe, agus feitheamh gu faighidneach i 
furtachd uat. 



l-iomì 



Hdan 
10, 

iachad 
ii «a 
ìn-thf 



1011,11 

itgais 



Urnaigh gu soilleireachadh inntinn 

8. Soilleirich mi, O Iosa chauimh, le sok j 
inntinn : fuadaich a h-uile dorchadas afàrdaic 
mo chridhe. Cuir stad air smaointean seact 
ranach a tha lionor, agus caisg buairidhean aii 
neartach. Cath gu làidir air mo thaobbh, agn 
ceannsaich droch bhèistean, se sin ana-mianna 
meallta ; ann a' rathad is gum bi sìth ann le < 
chumhachd, agus pailteas molaidh ga sheion an laiso 



ad thalla naomh, se sin n* radh, ann an coga 



ìii 



III. LEABHAR. 129 

■&d ìlain. Thoir t' òrdugh do' n ghaoith, agus do 
stòirm, abair ris a' mhuir, bi tosd ; agus ris 
ghaoith tuath, na sèid ; agus thig fè mòr. 
9. Cuir a mach do sholus agus t' fhìrinn, gus 
i soilleirich iad s an talamh : oir is taìamh gun 
feath gun stà mise gus an d' thig do sholus. — 
aom a nuas do ghràsan, agus maothaich mo 
iridhe le diiùchd fhlathanais : cuir a nios uisge 
i naomhachd, gu uacbdar an talmhuinn a 
sam ìiliuchadh, gus toradh math brìgheil a chur 
ista (s a chionn. Tog an cridhe a tha leointe fo 
illach peacaidh, agus tarruing mo thoil gu 
eaj-iomlan gu nichean fhlathanais, los gu 'n toir 
asad air aoibhueas spioradail toileachadh cho 
òr dhomh, 'snach diù'leam smaoineachadh alr 
idan talmhaidh. 
radl 10. Tarruing mi, spion mi o 'n h-uile toil- 
ichadh diomain chreutairean, oir cha 'n urruinn 
sa bith cruthaichte mo chridhe a lionadh 'sa 
n-thoileachadh. Fasdaidh riut fhein mi le 
abhraidh nach brist do ghràidh : 'sgur tu t' 
nar a bheir do fhear-gaoil fhoghnadh, as t' 
igais is falamh a h-uile rud. 

XXIV. CAIB. 

solf bhith toirt binn air caithe-bheatha an atharraich 
ri sheachnach. 

Na leig, a mhic, air faondra do smaointean, 
na biodh imcheist fhaoin ort. De do gnoth- 
hsa ri sid no so ? Leansa mise. Am buin e 
mtsa, am fear ud a' bhith mar sud, 'sa fear so 
ar so, no gu deach a leithid so, no sid a dhian- 
1 Jnh no chantuinn leis an duine ad? Cha 'n 'eil 
f 5 



130 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

mar fhiachaibh ortsa freagairt airson feadhria< 
eile, ach tha cunntas agad ri thoirt unnad fbeir 
Carson mata, a tha thu gad chur fein an sàs.~. 
Feuch, tha eòlas agamsa air a h-uile h-aon, 
tha mi faicinn gach seud fo 'n ghrèin, is tha fi( 
agam air staìd gach neach, ciod tha e smaoir 
eachadh, a' sanntachadh, agus a' sireadh le rù 
diomhair a chridhe. Mar sin tha h-uile ni 
earbsa riumsa ; ach cum thusa thu fhein ann a jj^ 
dea-shìth, is leig le duine buaireasach a bhith 
huaireadh mar a shanntaichidh e ; oir tuitidh u 
là fhein air a cheann diùghaltas airson na rin 
e is na thuirt e; oir cha 'n urruinn e mise 
mhealladh. 

2. Na gabh suim do dh' fhaileas ainm' mhòi; 
na bi ro-chàirdeil ri roòran sluaigh, no dèidheL 
air spèis dhaoine. Oir is rudan sin a thog; 
mòran seachrain-inntinn, agus dorchadais ciidh^" 
Is toileach a dhianainn comhra riut, 'sa shoil 
eirichinn dhut rudan diomhair, na gabhadh tj 
beachd ceart air mo thighinn ad ionnsuidh, is d 
fosgladh tu dorus do chridhe dhomh. Bi fai'L'L 
leach ort fein, dian faire ri urnaigh agus umlL 
laich thu fhein anns gaeh ni. : . ,! c 



aillei 
amo 
Ìl 
w* 
■ i, 
tCi 
U 



XXV. CAIB. 

Axr na nichean anns a bheil sìth mhòr crìdhe 
làn-choimhlionachd ri faotuinn, 

1. A mhic, labhair mi mar so, mo shìth tha r 
a' fàgail agaibh, mo shìth tha mi toirt dhuih 
cha 'n ann mar bheir a* saoghal seachad i a tl 
mise ga toirt dhuibh. Tha h-uile h-aon an gef 
air sìth, ach cha 'n 'eil a h-uile h-aon ag iarrak 



Cll 1)! , 

agad 



III. LEABHAR. 131 

miadhonan a bheir a mach fior shìth. 'Sann 
ìille ri luchd na h-umhlachd 'sa chridhe chiuin 
a mo shìthse. 'Sann am mòran faighidin a tha 
hìthse. Ma dh' èisdeas tu riumsa, agus ma 
mas tu mo chomhairle, mealaidh tu mòran 
he. 

2. Ciod mata, th' agam ri dhianamh. 

3. Anns a h-uile gnothach thoir dea-fhaire 
; fhein, ciod a ni thu, is ciod a their thu : 
)fih do bheachd uile a' strì ri so, mise 'm 
'aar a thoileachadh, is gun dad ach mise a 
ìiann no shireadh. A thaobh bhriathran is 
niomhan feadhnach eile, no toir breth chas 

bith : na cuir thu fein an luib ghnothaichean 
sh buin dhut : is faodaidh tu a bhitli air do 
òigh, ann a' rathad is nach bi thu ach air 
eag bruailìean, is gun èislean ach ainneamh. 
h a bhith saor o fhurban, a bhith gun fhair- 
ihduinn do thrioblaid anma no coluinne, is 
I e nach faighear sa bheatha so, ach ann a' 
s na beatha shiorruidh. Air an aobhar sin, 
saoil agad fhein, gu bheil thu ann a' sìth 
rinnich, airson is nach 'eil thu faireachdainn 
air bith a' tha cur coisgeig ort ; no gu bheil 
h ni dol ceai't, nuair nach 'eil namhaid air 
h agad ; no gur ann an so a tha blagh na 
jmhachd, a h-uile ni a bhith dol air adhart 
r is math leat Cha mhua is còir dhut mòi*- 
a shaoilsinn dhiot fein, no mhias gu bheil 
Wia shòni aichte dhiot, airson is gu bheil thu 
ad cràbhadh, no làu do thoil-inntinn ; oir 
ch o m h arr ai ch ean cinnteach^ sin air neach a 
th tìtheach air subhailcean, cha mhua tha 



f6 



132 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



tllii 

ÌT 



latli;, 
\iì 

fltt 



dea-bheusan, no coimblionachd duine ri fhaigliicii i 
inn unnta. 

4. Co ann mata, Tbighearna. 

5, Ann do thairgse fhein seachad o t' u-$| jfaihi 
cliridhe do thoil Bè, gun iarraidh 'sa bhith aji 
do gnothaichean fhein, anns a' bheag, no anns 
mhòr, an tìm no siorruchd : ann a' rathad isgH 
lean thu air tàing a thoirt seachad leis an aon 
ghean ad aodan a' coinneachadh toil-inntinn 
chroisean, a' tomhas gach cuid leis an aotifia 
mheidh. Nam biodh tu cbo làidir ad dhòch; 
is cho erudaiach, is gu 'n dianadh tu, agus t 
gun fhurtachd nan gràs san àm, do chridhe dei 
gus nas mua fhulang, gun bhith a' cur còrac 
air do thaobh fhein, mar nach d' thige' dhut s> 
no nrad so fhulang ; ach a' cur na còrach air n 
thaobhsa anns gach ni, agus a' toirt cìiù dha 
naomhachd : sin nuair a bhios do cheuman aòlar, 
slighe fhior, is dhìreach na sìthe, 'sa bhi 
deagh-earbsa agad gum faic tliu rìs le aighir n 
gnùis. Ma ses gu 'n d' thig thu gu làn-fhua 
thoirt dhut fhein, biodh brath agad gum me 
thu sin pailteas sìthe, air ìèir is mar a' lug 
aigeas do staid thalmhaidh. 



uììei 



10 



XXVI. CAIB. 

Air buadan na saor inntìnn, a ghleidhear le urnai 
nas fhearr na le leughadh : 

1. A mhic, so agad obair an duine choimhliolle 
inntinn achumail daonnan air nichean diadhah pjjj 0] 
gun lasachadh, is dol ro ioma trioblaid i^m 
bhruaillean : cha 'n ann air dòigh an duine lei? . 
neh air rèir dòigh àraidh na saoir inntinn, sj]^ 



jige t 
gadhf 

deoii 
aoir c 
|fo 



i Fe 

gus 



III. LEABHAR. 133 

4I1 cli 'eil dèidli mhi-dhleasnach sa bhith air 
mtairean. 

2. Tha mi 'g achanaich òrt, a Dhè is mua 
oimhneas, gu 'n teasraige' tu mi o ro-chùram 

beathasa, eagal mo chur an sàs ro-theann 
a.itha ; agus o iomadh iarratus coluinne, eagal 
n glacar mi le àilleas, agus o 'n h-uile cuimrig 
ma, eagal càmpar-inntinn mo mheath is mo 
acbadh. Cha 'n 'eil mi radh o 'n na rudan 
I 1 a mhàin, a tha aimideachd shaoghalta sireadh 
uilemhianii a cridhe, ach o na truaighean sin, 
hàlnig an lòrg mollachd cumanta a' pheacaidh 
anam do sheirbheisich, mar phian, is mar 
lach, nach leig leis saorsainn spioraid a 
liealtuinn cho tric agus bu math leis. 

3. O mo Dhia, m' aoibhneas gun tomhas, 
Aiv gràin ann am chridhe air gach toileachadh 

►lar, a tha gam spionadh o ghaol rudan 
Truidh, is gam bhriagadh as an rathad le sgleò 
ìige toil-inntinn. Na tugadh, mo Dhia, na 
>adh fuil agus feoil buaidh orm ; nam mealladh 
saoghal mi, 'sa ghlòir dhiomhain : na cuireadh 
^ij deomhan no chèilg bharr mo bhuinn mi. — 
10'ir càil dhomh an aghaidh buairidh ; faigh- 
n fo anshocair; cruadal gu buan-leantainn : 
t ghràsor bhlasda do spioraid an àit' a h-uile 
leachadh saoghalta ; agus gaol t' ainmse, an 
% e tlachd na feòla. 

4. Feuch, thabiadh, deoch, aodach, is gaireas 
lioije gus a' cholunn a chumail suas, na 'n eallach 

* spiorad cràbhach. Thugas domh mi fein an 
iracbadh leo le stuamachd, mu 'm bi mi sàs le 
leisà-mhiann. Cha 'n fhaodar an tilgeadh uile air 
I u|, oir tha nàdar ri chumail suas : ach a bhith 



134 LEANMHUINN CHRIOSTA 

ag iarraidh an anabhairr, no biadh miaghail g' 
saòighneas, thadolagh naomh a' crosadh dhinu 
eagal gum fàsadh an fheoil ro-uairbheach a 
aghaidh a' spioraid. San àm, tha mi ag guidl 
gu stiùr is gu seòl do lamhsa mi, ma ruith n 
gus an t-anabarr. 



duii 
àite. 

3,: 

as ci 
on 
la d 

mt'li 

)] 

a qìi 



XXVII. CAIB. 

Gur i fein-spèis a chuimrig a 's mua san rathadg 
a sonas is àirde. 

1. A mhic, bu chòir dhut gach ni thoirt airso m 
gach ni, is gun dad thiot fhein a bhith unnad.- 
Biodh fios agad gur e do ghaol ort fein a's mi 
a ni dholaidh ort, na rud air bith air talamh.-' 
Leanaidh gach ni riut teann no las air rèir c 
spèis agus do mhiagh dhaibh. Mabhios do gha 
glan treibhdhireach, is air dea-rian, cha bhi th 
na d' sglàmhaidh aig gnothaichean. Na saiul 
taich an rud nach 'eil ceadaichte a bhith aga 
An rud a chuireas cuimhrig ort, no bheir u; 
saorsairm cridhe, na h-iarr a bhith agad. 
gnothach iongadach nach 'eil thu gad liobhaijf 1111 
fhein seachad dhomhsa o ghrunnd do chridh 
maille ri gach ni a dh' fhaodas tu iarraidh no t iril & ei 
agad. 

2. Carson a tha thu gad chaitheamh fhein 
mulad ,carson tha thu gad shàrachadh fhein 
cùram gun fheum. Bi leagte ri m' thoil mhathsi Kln 
is cha 'n fhuilig thu beud. Ma dh' iarras 
sid no so, ma 's math leat a bhith san àit' u;J 8an 
no san àit' ad eile gud'ghaireas fein, agus gu < 
thoil fhein a bhith agad, cha bhi thu feasd' ar 
a' siochaint, no saor o iincheist : oir bithitb gioirf^gi 



crid 

)!)!] 



Um 

m 

\ì 
aoi.i 
smi 

ÌlUCii 
'Dge; 

rud 
mar 



lirai 



III. LEABHAR. 



135 



v. aDU 

itl 

j 

hrìfef 



1 1 choir-eiginn anns a h-uile ni, is coinnicliidh 
duine-eigirm a thig ad aghaidh anns a h-uile 

,ìite. 

3. Mar sin, cha 'n e a bhith gleidheadh, 'sa cur 
ls cuid shaoghalta a ni stà dhut, ach sealltuinn 
s orra, agus a spionadh a nios as do chridhe. 
ia 'n e airgiod is beirteas a mhàin a tha mhiann 
n thu thuigsinn, ach iarraidh air onair, is dèidh 
moladh faoin, a dh' fholbhas uile comhla ris 
riWp t-saoghal. Is beag is fhiach an t' ionad, ma 
i spiorad cràbhaidh air chall : agus an t-sìth a 
rear o 'n taobh-mach cha bhi buan, mur 'eil 
cridhe fhein air stèidh cheirt, se sin ormsa. — 
odaidh tu t' àit' atharrachadh, gun dol 
bhas ri linn. Oir thig aobhair ad rathad a 
air ugad na trioblaidean o na theich thu, is 
'jj^iagamh trioblaidean nas mua. 

^Urnaigh gu glanadh a' chridhe is gliocas diadh- 
aidh chosnadh. 

1. Neartaich mi, o Dhia, le gràsan a' Spiorad 
ioimh. Thoir spionnadh dhomh, a neartaich- 
l| mi air an taobh-stigh, agus saor mo chridhe 
imcheist fhaoin is leann-dubh, eagal gu 'n 
rngear as an rathad mi air ioma dòigh le miann 
rud air bith, beag no mòr. Seallam air gach 
mar rudan atha dol seachad is gu dìth, agus 
fhein cuid-riu. Oir cha 'n 'eil ni buan fo 'n 
_j,rèin; oir cha 'n 'eil anns gach ni' ach faileas 
;ràdh s^ioraid. O nach glic esan asheallas orra 
u( jQs ait dòigh sin ! 
5. Thugas domh, a Thighearna, gliocas diadh- 
h, gus gu 'n ionnsuich mi thusa a shireadh fos 
, inn gach ni, agus t' fhaotuinn, spèis agus gaol 



ife. 

M, 
Gum I 



136 LEANMHUINN CHRlOSTA. 

thoirt dhut fos cionn gach ni : agus gu 'n tioea?; 
mi rudan uile mar tha iad an làthair do ghlioeai $àm 
agus unnta fhein. Thugas domh gu seachai 
mi gu tùrail an duine brosglach, is gu 'n cuir 
suas gu faighidneach risan a thig am aghaidh 
Oir is mòr an gliocas, gun bhith fo luasgan I 
a h-uile gaoith cainnte, is gun chluais a tho 
do dh' eucorach a bhrìodail. Mar sin thèidc 
air adhart gu tiarainte anns an t-sligh' a ghalj m ^ ] 
adh fos laimh. L^<j 

eam 

XXVIII. CAIB. kkHÌ 

An aghcticlh theanqan a chul-chàinidh. ?! k 

) ìghean 

1. A mhic, na gabh gu h-olc e, droch bharailj . chridh 
bhith aig cuid do dhaoine ort, no iad a bh;' n( |; 
ràdhainn mu d' dhèidhinn rud nach bu mhi c j 0( j 
leat a chluinntinn. Bu chòir dobharail ort fh L ri 
a bhith nas miosa na sin fhathast, agus a bhj 
creidsinn nach 'eil duine ann a 's laige na 
fhein. Nan gluaiseadh tu air rèir an leth-asti 
cha ghabhadh tu mòran suim a cainnt a th 
seach. Cha bheag an gliocas fuireach sàmh 
san droch uair, agus tionndadh riumsa air 
taobh-stigh, is gu 'n dol gu furban airson br 
dhaoine. 

2. Na biodh do shith air bhàrr theangaj lr 
dhaoine ; oir thugadh iad binn mhath no 
cha'xi 'eil thusa ach mar bha thu. Càit' a bl 
fior shìth agus fior ghlòir? Nach ann unnan 
Agus 'smòr an t-sìth a th' aigesan nach 'eil 
iarraidh daoine thoileachadh, no fo fhiamh 
mi-thoileachadh. 'Sann o i'haolmi-riaghailtea' 



nd'tti; 

m, d 

8 Dl 

'aoDi 
% san i 



illni 



III. LEABHAB,. 137 

Ktu|i eagal faoin, a tha h-uile bruaillean cridhe 
ighinn, agus mearachd cheudan. 



.i:t ; 
: . :;ir 



irail 
1 1 bhi 
i Ja 



XXIX. CAIB. 



jj bheil Dia ri ghairm is ri bheannachadh an àm 
uairidh. 

Gum bu naomh, a Thighearna, gu robh t' 
m gu bràch, a dheònaich am buaireadli, 'san 
blaid so a leigeadh ann am rathad. Cha 'n 
e am chomas an seachnadh, is o nach 'eil, is 
ndar dhomhruith ugadsa, gusthugam chomh- 

h, agus an tionndadh gu stà dhomh. A 
ighearna, tha mi dràsd' ann am èiginn, is tha 
chridhe neo-stòlta; agus mo dhòruinn mòr 
i diachainn so. Agus a nis, Athair ghràdh- 

i, ciod a their mi? Tha mi air mo ghlacadh 
Jrtfe an èiginn. Teasraig mi o 'n uair ghàbhaidh 
safii Agus se thug ionnsuidh na h-uairse mi, gus 

^ n d' thigeadh e gu glòir dhusta, mise a bhith 
m' umhlachadh gu mòr, agus air mo thiarnadh 
sa. Deònaich, a Thighearna, mo thoirt as 
cèinn so : oir creutair bhochd, mar tha mise, 
\ a 's urruinn e dhianamh, no càit' an gluais 
$ ks t' aonais. Thoir faighidin dhomh, a Thigh- 
la, san àm so fhathast. Mo Dhia, dian mo 
mhnadh, is cha chuir mo thrioblaid, air a 
mid, eagal orm. 

. San àm, ciod a theiream riut? A Thigh- 
m«|f|ia, gu robh do thoilse diante. Is math a' 
11 mi bhith fo thrioblaid is fo dhòruinn. Gu 
ohinn is còir dhomh fulang, agus b' fhearr 
n dianainn sin gu cruadalach gus an rachadh 
doinionn seachad, 'san d' thige' fiath. Is 



138 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

comasach do lamh ehumhachdachsaair a' bhiia: 
eadh so a chur seachad oriii, agus aintlieas 
bristeadh, mun gèill mi tur dha : amhuil is miiair 
a rinn thu roimhe so gu tric dhomh, mo Bh 
agus m' fhear-fuasglaidh. Ge duilieh dhomhi 
cha duilich dolaimh na Tì a's àirde atharracha 
thoirt mu 'n cuairt. , -ioin 



XXX. CAIB. 



urta 
ium 



loiii 
idai 
m 



Air sireadh comhnadh Dè, is dochas a ghrùs j n 
fhaighinn air ais. j m j 

1. Is mis* an Tighearna, a bheir furtachd a - ;M>it 
an là na trioblaid. Thig am ionnsuidhse, nun t 
nach 'eil thu faighinn do gnothaichean )eat. i nuhi 
rud a 's mua a tha cur èìs air sòlas spioradail, flfiò 
gu bheil tbu inall a' tighinn ugamsa le urnak 
Oir mun d' thig thu ugamsa gu urnaigh dhì 
achdach a dhianamh, tba thu roimhe sinan ge 
air ioma furtachd is toileachadh o leth-amaeh 
Is mu dheireadh tha thu tuigsinn gur beag 
fiach iad, nuajr a bheir thu fonear gur rnist 
fhuasglas air an fheadhainn a dh' earbas asai 
agus an taobh-mach dhioinsa, nach 'eil cobh 
eifeachdach, combarle cheart, no leigheas ma 
sinneach. Acb a nis èiieadh do spiorad an d 
do 'n stòirm dol seaehad ; gìac mi?neach o sho 
mo thròcairse : oir tha mi a' faisge, gus gach 
shlànachadh, cha 'n ann a mhàin gun bhe 
ach gu fallairm is gu ro-choimhlion. 

2. A' bheil rud air bith duilich dhomhsa, 
'n coltaeh mi ri fear a their, is naeh dian Ncin 
Càit' a' bheil do clneidenmh? Seas gu dàiel: 
is gu buan. 13i cruadalach agus fearail ; ty p 



# 

1)10 
1)03!; 

lipe 
Kbo 
itiiroi 
a[i 
»otha 
lioir 
fièil 

%k 

bir 



III. -LEABHAR. 139 

4rtachd ort na h-àm fhein. Feithriumsa, feith 
imsa, thig mi agus slànaichidh mi thu. Is 
miaireadh a tha gad chur fo èislean, is fiamh 
m a tha cur geìlt ort. De a ni imcheist mu 
\k dan a tha ri tachairt dhut, ach bristeadh-cridhe 
: iiacPgail, nach leòr do 'n latha olcas fhein. Is rud 
)in gun bhuannachd a bhith fo gh'ean no mi- 
ean mu rudan a tha fada thall, gun fhiosan d' 
ig iad idir gu teach. 

3. Ach 'sann do laigse chlann-daoine a bhith 
. ^L* am meaìladh le sgleòthan bièige, agus is 
tnharradh air inntinn a tha fhathast anafhann 
a , 3hith cho ro-luasganach le buaireadh an namli- 
:111S . Cha 'n 'eil umhaii aigesan co dhiu 'sann le 
t ^mharraichibh riochdail no brèige a chuireas e 
il, ieò 'sa mheallas e; no co dhiu chuireas e as 
jo ibh le gaol air rudan a tha làthair, no le fiamh 
jhii 'ii rud a tha ri tighinn. Air an aobhar sin 
£ m k\ biodh do chridhe fo fhiamh no eagal. Creid 

...^namsa, is biodh do dhùil ri m' thròcair - 

a <r lair a shaoileas tu mi fada uat, 'sann an sin is 
; se nne ort mi gu tric. Nuair thathusa saoilsinn 
:m ch ni càiilte, 'sann an sin iomadh uair a tha an 
ijf ihrom a' s mua agad air buannachd. Cha 'n 
Jl a h-uiie ni càilite, airson is gu 'n d' thàinig 
(jfOthach ad aghaidh. Cha bu chòir dhut breth 
l0 ;:hoirt air rèir a' ghluasaid a tha agad san àm, 
.j, gèilleadh is fannachadh fo thrioblaid air lith 
,t <) fad, agus gu 'n càiìl thu do dhòchas tighinn 
airis orra. 

a 4. Na saoil gu bheil thu tur air do thrèigsinn, 
' Jd chuirinn anshocair ad rathad air uairibh, no 
bheirinn uat a' sòighneas air a bheil do 
.ijèidh : oir is ann mar sin a thèidear gu 



140 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

rioghachd fhlathanais. Gun teagamh se diaclffy 
ainnean do 'n anshocair is freagraiche dhutsa, ^ 
dha m' stìeirbheisich eile, no ge do gheobhad 
sibh gach ni mar a thaitneadh ribh fhein. 
aithne dhomsa diomhaireachd chridheachan : 
tha fios agam gu bheil t' fhàgail air uairibh gvkrtw 
sòchair ro-fheumail gu leas t' anma, eagal g 
fàsadh tu àrdanach ri linn dea-shoirbheis, 
gu gabhadh tu tlachd asad fhein airson buadha 
nach 'eil agad. An rud a bheir mi seachad, tl 
e am chomas a thoirt air folbh, agus a chur a 
ais, nuair is àill leam. 

5. Nuair a bheir mi seachad, se mo chu 
fhein a th' ann, agus nuair a bheir mi air folb 
cha 'n e do chuidse tha mi toirt air folbh : oir 
leamsa a h-uile dea-thobhartas, 'sa h-uile tiod! 
lac coimhlion. Ma leigeas mi anshocair is croi 
ean ad rathad, na gabh gu h-olc e, is na tui 
eadh do chridhe. 'S urruinn mise fuasgladh or 
agus an t-eallach"a thoirt dhiot, is gean a chur or 
Dèis sin tha mi ceart, is ri m' mholadh gu m 
airson na dòigh' tha mi gabhail dhut. 

6. Na sealladh tu ceart air gliocas 's air fìrin 
cha tuiteadh do chridhe cho ro-iosal ri lir 
chroisean do choinneachadh ; 'sann a' th ìgèaq ?{ ai '' 
dhut a bhith aoibhinn, 'sa toirt tàingseachad 
'Sann, se so air a seall thu mar t' aobhar sòls 
a mhàin, gu bheil mi leagadh ort dòruinn gi 
fhathamas. Mar thug an t- Athair gaol domhs| 
tha mise a' toirt gaoil dhuibhse, thuirt mi | 
ostail mo ghaoil ; a chuir mi uam, cha 'n aij ' 
gu aighir shaoghalta, ach gu cruaidh chatl|! aat " 
cha 'n ann gu urram, ach gu tàir ; cha 'n ai 
gu diomhanas, ach gu saothair; cha 'n ann f 



'ùkìT 

AT 

i'nas 
air 
jriB 
ai, ci; 
pa 
| i 
eir dl 
|| m 
ua foj 

I)11E, 

•uììe 
;usii!i 
iair 

am i 



aoine < 

f ach i 

Uig 



ilu 



ilii 



M 



III. LEABHAR. 141 

air, ach gu toradh trom a thoirt a mach le 
ghidin. Guimhnich air na briathran so, a 
ùc. 

XXXI. CAIB. 

gi r trèigsinn chreutairean gu ruighinn air a' chruth- 
bdair. 

A Thighearna, is ro-fheumach mi air grà- 
ì nas mua, ma ses gu bheil agam ri dol cho 
air m' adhart, is nach cuir neach no creutair 
orm. Oir fhad 'sa bhios griamag ni air bith 
J n, cha 'n urrainn mi èirigh gu saor, mar gu 
c D ann air iteig ad ionnsuidh. Bu tìtheach air 
th ad ionnsuidh a' bha a' fear a thuirt, co 
ir dhomh sgiathan mar chalman, agus siubh- 
|lh mi air iteig, is gabhaidh mi fois. Ciod is 
ta fois na sùil threibhdhireach, co is saoire na 
n aig nacn 'eil miann talmhaidh ? Air an 
ihar sin tha e riatanabh do neach dol fos cionn 
i-uile creutair, agus glan chùl a chur ris fein, 
'is inntinn athogail suas, agus amharc le iogh- 
Ih air cruthadair gach ni, mar Thì gun choim- 
am miasg chreutairean. Agus mur bi neach 
sgailte o'n h-uile chreutair,cha'n'eil ena cho~ 
s beachdachadh gu saor air nichean diadhaidh. 
,e sin cha 'n 'eil ach beagan ri fhaotuinn do 
ioine àrd-smaoineachail, a thaobh is gur tearc 
san a tha tur neo-cheangailte o nichean fàill- 
each is o chreutairean. 

\. Uige so is mòr na gràsan a dh' fheumar, 
J I au t-anam a thogail, agus a tharruing fos a 
1 jOnn fein. Agus mar bi duine air àrdachadh 
spiorad, agus saor o cheangal chreutairean, 



gC! 



142 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

agus snainihte gu h-iomlan ri Dia, cha diai 
mòr stà dha ni air bi th a 's aithne dha, no ni 
bith a th' aige. Is fhada am bhios e dìblk 
agus iosal na laidhe, a' fear sin a shaoileas 
air bith mòr, ach an t^aona. mhathas, a \W 
neo-chriochnaiehte agus siorruidh. Gach ni, £ IPlii 
Dia, is neoni, is ri chunntas mar neoni. 5, ] 
aocoltach ri chèile gliocas an duine shoill»ìì 
chràbhaich, agus faghìum sgoileir ionnsuic |Ì 
dhèidheil air fìosrachadh. Si sgcil sin a im 
taomadh o fhuaran àrd nam fiathas is prìseile w 
mòr, na faghlum a bheirear a mach le dìch tftù 
mhic-an-duine. wa 

3. Is lionor iad a tha 'n geall air a bhith |fl 
daoine àrd-smaoineachail, ach is ainneamh mm 
tha le 'n ghnìomh a' cleaehdadh. na miadhoi 
cearta. Is mòr an èis oirnn a bhith gèilleadhiSÌ 1 
shàmhlaicean is do rudan a thuiteas fo 'n t-s 
'sa fàgail gun toirt fein-chlaoidh iomlain. Ch | |H ad 
'eil fhios agam ciod a tha na 'r n-aire, no 
spiorad a tha gar gluasad, no de tha nar bea< 
nuair tha sinne, aig a' bheil ainm dhaoine spij . 
adaiì, fo urad shaothair is imcheist mu gm ' ' 
aichean diomain agus talmhaidh, an tràathaS 
gun smaoineachadh idir ach gann le suim 
rudan diomhair a' chridhe. 

4. Mo thruaighe ! nuair a bheir sinn grathilfheii 
beag air smaointean diadhaidh, leigidh sinn 
ball le'r inntinn ruith air faondra: is cha m 
tha sinn a' dianamh mion rannsuchadh allj Hììik 
gniomhan. Cha 'n 'eil sinn a' toirt sùil cudjs; 
rathad a tha miann ar cridhe 'g iarraidh, a| 
seilche ar guiomhan air fad cba 'n 'eil sini' 
glauudh uainn le deoir. Oir shalaich gach f lilffo, 



Ame 

ki 



!|,,Ì8( 



III. LEABHAÌt. . 14È 

ligbe fhein, agus an lòrg sin thàinig an tuil 
òr. Mar sin an uair a bhios rùn ar chridhe 
gràineil air a thruailleadh, is daalach gum bi 
guionih fhcin salach, agus a' nachainn cho 
|i <reoir 'sa-tha san spiorad. O chridhe glan 
ntidh toradh dea-chaithe-beatha. 
). Faigìmeachdàr de urad 'sa rinn neach, acli 
'n fhaighneachdar de cho dùrachdach is cho 
>th 'sa 'rinneadh an gnionih. Tbèid fheòraich 
heilueaeh foghainteach, beirteach, bòidheach, 
nsuichte, math air sgriobadh, air seinn, air 
.omh, acli cha bhi gfuth de cho bochd 'sa bha 
ch nacliridhe, de chofaighidneachis chociuin, 
cho cràbliach is cho smaoineachail 'sa bha e. 
llaidh sùil ar dreach an taoihh-mach do 
iine, ach amhaircidh gràsan, air an taobh- 
h; meallar gu tric an t-sùil, ach gràsan, 
bheil am bun ann an Dia, cha d' thèid am 
gfifaiadh. 

DO 

*t XXXII. CAIB. 

m f eln " a ^ lea ^ 1 * s claoidh gach ana-miann. . 
A mhic, cha 'n urruinn thu ruighinn air saorsa 
imhlion, mur aicheadh thu thu fein gu 
eacbu A h-irìle h-aon a bheir spèis is gaol 
fhein tha e fo chuiblirichean, làn sannt, im- 
st, is luasgain, ag iarraidh daonnan a ghairis 

uih) n, is cha 'n iad gnothaichean losa Criosta : ach 
leilbh gu tric 'sa suidheachadh rudan nach 
13 oir cuirear as do 'n h-uile ni mar 'eil lamh 
ris. Gabh a' chomhaiiie ghoirid choimhìion 
Fàg gach ni, ìs gheobh thu gach ni ; fàg do 
il fhein, . is gheobh thu fois : meadhraich &o 



144 LEANMHUINN CHRIQSTA. 

ad inntinn, is nuair a' chuireas tu an cèill itlit 
tuigidh tu h-uile ni. rm 

2. A Thighearna, cha 'n ohair aon latha s 
no cluith chloinne hige, cha 'n eadh, anns 
bheagan fhacal so tha brìgh coimhlionachd i \ 
duine chràbhaich air fad. ini 

3. A mhic, cha bu chòir dhut a ghabhail £ " sl 
h-olc, no dolgugrad gu mighean nuair a chlui A 
neas tu beusan nan daoine coimhlion ; an àiji' èii 
sin bi air do bheothachadh gu fàs nas diadhaidl 
an car a 's lagha biodh sin ad bheachd. B' fheain 
leam gu robh thu air an dòigh so, agus cho f; 'ifa 
air t' adhart, is gu sguireadh tu thoirt spèis dhiac 
fhein, is gu 'n gèilleadh tu dha m' thoilse |i • uai 
h-iomlan, agus do thoil an fhir sin a chuir mi f uaì 
do chionn mar athair: sin nuair a dhea-thaiti trom 
tu rium, sa ruitheadh do bheatha uile ann ; rian. 
aoibhneas, 'sa sìth. Tha mòran agad fhathast spio 
thrèigsinn, is mar leig thu dhiot iad buileach fein,r 
mo shonsa, cha 'n fhaigh thu t' iarratus. 'Si x| deacl 
chomhairle dhut, thu cheannach uamsa òr ìh e 
dhearbh an teine, los gu 'm bi thu beirteach ; jtye; 
t-òr sin se gliocas naomh a ni diù do 'n h-uile 
talmhaidh. Leig dhiot gliocas saoghalta, se sil 
a bhith sireadh dhaoine agus thu fhein a tho|i 
eachadh. 

4. Thurt mi, gum bheil rudan a tha prìs s S0[T 
is miasail atg daoine ri 'n reic airson nicheann am 
tha suarach nan sùilean. Oir is coltach gu bhiil]^ 
fior ghliocas fhlathanais fhein suarach, neonea<itlia!r 
is gu bheag air diochuimhn' aca : an gliocas t{ Oir 
mi radh se sealltainn sios oirnn fhein : is" g*i nhiar 
mhòrchuis a shireadh air talamh ; (rudan a i\\^ ì{ 
mòran a' moladh le 'm bial, ach ag àicheadh irtha a 



Ol'n 

air 



III. LEABHAR, 145 

II ithe-beatha,) so an leug phrìseil a tha falach 



moran. 



XXXIII. CAIB. 

r neo-stèidhealachd cridhe, ayus gu hheil ar beachd 
ri stiuradh air Dia. 

I A mhic, na creid gu h-ealamh an gluasadh a 
1 èireas ad chridhe, agus a dh' atharraicheas 
grad. Fhad 'sa bhios tu beo bìdh caochlaich- 
■;, 1 a' tighinn ort, seadh, an aghaidh do thoil 
fudeachd : air uair bios tu subhach, air uair 
àibhach, air uair an sìth, air uair fo bhruaillean, 
uair blà-chràbhach, air uair fuar-ohràbhach, 
ìifij uair adhartach, air uair leisg, trom air uair, is 
iitD rom uair eile. Ach se na caochlaichean siii 
aadan, gnothach an duine glic agus shoilleir 
m spiorad, suim cha ghabh e as na gluasadan 
I in, no co an àird as am beil an soirbheas caoch- 
inìleach so a' sèideadh ; ach beachd inntinn cum- 
òr h e dìreach air cuspair dligheach a chinn- 
jsifae: a'dol gu dhùbhlan, fiach an seas e gun 
ileifuasad gun chreanachadh na chridhe, a'stiùr- 
esia ormsa gun lasachadh feadh chaochlaichibh 
ilioi i aireamh, 

5. Ach mar is glaine beachd a' chridhe, 'sann 
m ì socraiche an t-iùl ro ioma doininn. Ach 
tmk am mòran tha an dea-bheachd cridhe so ga 
tbill, le claonadh o'n chuspair cheart gu rud ann- 
ieac ch air choir-eiginn a thuiteas leum nan rath- 
s t] I Oir is gann tha duine ri f haotuinn tur saor 
sgi ihiar dhe thoil fhein. 'S ionann e is na 
at^ùdhaich o shean, a thàinig gu Bethania, gu 
jhi rthaagus Moire, cha 'n ann airson los'fhaic- 
o 



146 



LEANMHUINN CHllIOSTA. 



•utl 



iati, ach gus gu faiceadh iad Làsarus. Mar s 
feumar beachd a'chridhe a ghlanadh, gus ebhi 
aonfhillteach ceart ; agus astiùradh ormsafeadaoi 
gach ni a dh' iarras a chur fodha. 

iloii 

XXXIV. CAIB. 

pa 

Gu bheil Dia miaghail fos cionn gach ni f is ar, 
gach ni, aig an jhear a bheir gaol dha. 

1 . Faic mo Dhia, is m' iùntas uile ! De tuillea ;fi 
tha uam, no ciod a's fhearr a fhaodas mi shirea 
na thusa ! O fhacail bhlasda bhrìgheil ! A 
'sann do 'n fhear leis an toil e, a raghainn air 
t-saoghal is gach ni th 'ann, a tha facal so m;i Hffli 
sin : mo Dhia agus m' iùntas uile. 'Sleòr | lan 
briathran so aithris do dhuine a thuigeas is'fws 
agus an aithris gu tric is ionmhuinn leis an ne 
a bheir gaol. Nuair a bhios tusa againn, bi|!Qs 
a h-uile rud taitneach, nuair a bhios tusa uaii 
tha h-uile ni neo-aoibhinn. Is tusa à bheir i 
do 'n chridhe, agus mòran sìth agus aighir. 
tUsa a bheir faireachdainn cheart dhuinn ai 
gach ni, 'sa bheir oirnn thu fein a mholadh ar 
gach ni, agus as t' eugais cha 'n urruinn ni 
bith mairsinn fada taitneach : oir gu bhith tf fnsa 
neach agus ionmhuinn, cha b' fhuilear do'i ann 
sùgh do ghràs is salunn do ghliocais. 

2. An neach aig a bheil miagh dhiotsa, de i 
nach miaghail leis? Agus an neach aig nach 
tlachd dhiotsa, ciod as an urruinn e tlachf 
^habhail. Ach coma mu d' ghliocas tha dao 
crionna an t-saoghail so, is luchd leanmhu 
ua feòla ; a thaobh is gu bheil iad gòra ' 
sa cbiad dol-amach, 'sam bàs aca air bhrat 



■i ola^ 
? ( 
L ! 
athr 

|jì i 
an 



i A 



m 
i, 



III. LEABHAR, 147 

an lòrg an aimideachd. Ach do luchd-lean- 
hijiuinnse, a tha fuathach air an t-saoghal, 'sa 
oidh na feòla, cunntar na fior dhaoine glice, a 
onn gu 'n d' thug iad a raghainn fìrinn air 
ùneis, a' spiorad air an fheoil. Leo sin is 
tmhuinn Dia; is buaidh mhath air bith a chi 
aig creutair, tha iad a' toirt cliù air a shon do'n 
uthadair. Is aocoltach gata, is ro-aocoltach 
idhan a' chreutair ri buadhan a chruthadair, 
ri siorruchd, solus cruthaichte ri solus gun 
emAthachadh. 

p. O sholuis shiorruidh, a tha dol fada thairis 
soluis chruthaichte, leig a nios o d' ionad àrd 
im dhe d' sholus àillidh air bàrr mo chridhe. 
r |an, aoibhinn, soilleir, beo, dian biodh mo 
orad le bhuadhan, gus gu 'n glaogh e riutsa le 
r aoibhneas. O cuin a thig an uair shona 
m ionmhuinn, anns a lion do gnùis mi le làh 
las, is gum bi thu gach ni dhomh anns gach 



e irf ( ) ) Gus a' faigh mi so, cha bhi m' aoibhneas 
Mo thruaige mise! Va seann duine unnam 
al) thast beo, gu 'n a bhith air a' chlaoidh buil- 
anh no tur marbh. Fathast tha chath nach 
an aghaidh a' spioraid, tha chogadh diomhair 
ìs a' chridhe, is cha 'n fhuling e fè air uchdar 
anma. 

k Ach thusa a chuireas smachd air buaireadh 
^rlihuain, 'sa bheir onfha nan tonn gu sìth, èir- 
, is dian mo chomhnadh. Sgap na cinnich a 
sireadh cogaidh, agus sgrios iad ann ad neart. 
Lch, tha mi guidh ort, do chumhachd an 
omh, is aig do laimh dheis biodh moladh ; 
culaidh dhòchais eile cha 'n 'eile ann, no dìd- 
L at i ùhomh, ach thusa, a Thighearna mo Dhia. 
g 2 



148 LEA.NMHUINN CHRIOSTA. 



XXXV. CAIB. 

Ar beatha thalmhaidh cha 'n 'eil saor o bhuaireadh \ 

|eas 

1. A mhic, cha 'n 'eil thu uair air bith #araint 'fti 
anns a' beatha so : ach rè do làithean tha airi i 
spioradail an comhnuidh dhut riatanach. Th \ mi 
thu an teis-miadhoin naimhdean : agus air aU è 
laimh dheis agus chlì tha iad a toirt ionnsuid L 
ort. Ime sin mar dion thu thu fhein air gacj a ì 
taobh le sgèith chruadalaich, cha bhi thu saor L , 
lotan. A thuilleadh air sin, mur suidhich thLj 3 
do chridhe gu daingean ormsa> le làn thoil gacL, 
ni fhulang air mo shonsa, cha 'n urruinn thu aiUh 
deannal ud a sheasamh, no buaidh nan naomh Lr, 
chosnadh. Leis a sin tha agad ri beumadjrf 
ro 'n h-uile ni le cruadal, agus gairdean làidir L g C 
tharruing an aghaidh do naimhdean : gheobh Jm , 
fear a bheir buaidh mana, ach a' feitheamh a tyj. 
a' ghealtair tha ioma truaighe. 

2. Ma shireas tu socair anns a bheatha s 
eiamar an sin a ruigeas tu air socair shiorruidl: 
Na h-iarr gu mòran socair, ach gu mòran fulan 
ais. Iarr gu sìth fhìrinneach, cha 'n ann air ta< 
amh, ach air neomh : cha'n ann an daoine, no a>in% 
an creutairean, ach ann an Dia mhàin. Airsi;^", 
gaoil Dè bu chòir dhut gach ni ghiùlan gu deò ^ 
ach, mar tha saothair, dòruinn, buaireadh, fai ^ 
an, campar-inntin, uireasbhuidh, easlaint, ca om 
anacainnt, achasaìn, tàir, masladh, cromtchadiir^ 
agus tàrchuis. Is comhnadh na nichean so 
subhailcean a thoirt a mach : gu saighdefa^ 
Chriosta a' dhearbhadh : isgu crùn fhlathanailli; fJ 
thoilltinn. Bheir mise duais shiorruidh seachJL^ 



III. LEABHAR. 149 

rson saothair ghoirid, agus glòir gun chrioch, 

rson masladh diomain. 
^ 3. A' bheil thusa an dùil gum faigh thu sòigh- 

ias spioradail daonnan nuair is math leat. Cha 
m fhuair mo naoimhse sin daonnan ; ach an àite 
a ' ti, mòran ànraidh, ioma buaireadh, agus mòran 

>rmachd chridhe. Ach sheas iad gu cruadal- 
# h anns gach càs, agus bu mhua an earbsa a 
^ ia, no asda f hein : a' tuigsinn nach 'eil fulangas 
'3 L h-aimsire so ri shàmhlachadh ris a' ghlòir 
aoj In chrioch a choisneas e. An àill ieatsa gum 
fe I iealadh tu nis na nichean sin nach tug ioma fear 
lgl mach ach gann le mòran dhiar agus saothair. 
liu fcith ris an Thighearna, oibrich gu sgairteil, 
ivi iicmisneach; na bineo-earbsach, nationndaidh 
fflH ' t' ais, cuir do cholunn is t' anam gu 'n dùbh- 
m ■ gu glòir Dè gun lasachadh. Pàidhidh mi 
■obk u gu pailt, bithidh mi maille riut sa h-uile 
m ioblaid. 

M XXXVI. CAIB. 

(l j aII j An agliaidh breth aimideach dhaoine, 

drt I A mhic, stèidhich do chridhe gu daingean air 
noa i Tighearna, is na cuireadh breitheanas dhaoine 
m àth ort, ma ses gu bheil do chogais a' toirt teist- 
idet taas ceart agus neo-lochdach ort. Is math agus 
i.fìf hor a bhith fulang mar so, agus cha 'n eallach 

,ei !>m sin air cridhe iriosal, a tha cur tuilleadh 
fliai rbsa a Dia na as fhein. Is mòr a their mòran, 

*o us airson sin 'sbeag creideas tha rithoirt daibh. 
gbi bh cha 'n 'eil lion air a h-uile h-aon a thoileach- 
aoai ih ; oir ged dh' iarr Pòl a h-uile neach a thoil- 
ead lehadh anns an Tighearna, is ged rinn e dhe 
g8 



150 LEANMHUINNF CHRÌOSTA. 

fein a h»uile ni ris a h-uile neaeh, dèis sin b 
bheag aige dol fo bhinn dhaoine, 

2. Gu dea-shàmhla thoirt seachad is daoinf 
shàbhaladh rinn e a h-uile dhìchioll a fhaod 
'sa b' urruinn e : dèis sin, cha robh rathad aij 
air uairibh air binn dhaoine agus an tàir a sheach 
nadh. Ime sin leig e gach ni an urra ri Dù%> 
aig' a bheil brath air gach ni; agus le faighidi 
isle umhlachd dhion e e fhein an aghaidh theanè ^ 
anan luchd labhairt uilc, 'san aghaidh smaoirpi' 
tean is bhriathran faoine briagach dhaoine.- 
Ach thug e freagairt seachad air uairibh, mu#< 
gabhadh daoine laga sgainneal le e bhith sàmhaclfi 11 

3. De an duine thusa, nuair a ghabhadh t 
eagal ro dhuine talmhaidh ? Tha e an diugh 
làthair, 'sa màireach cha 'n 'eil e ri fhaicinn.-j 
Biodh eagal Dè ort, is na gabh geilt ro dhaoin p le 
Ciod an dolaidh a's urruinn neach a dhianainPti 
ortsa le chàinnt no le dhrochbheirt ? 'Sann api 
fein a's mua ni e dholaidh, na ortsa, agus dol I 
air breitheanas Dè cha 'n 'eil na chomas, ge bri<||farr 
e. Cum thuaa Dia mu choinneamh do shùl, 
na bi ri trod no ri gearain. Is ma tha thu ga 
shaoilsinn fein air dhroch càradh air àm, agus 
faighinn masladh nach do thoil thu, na cuiread 
sin iarguin ort, is na laghdaich do chrùn le cifllu' 
faighidin : ach thoir sùil ormsa suas gu flathanaj Ì- 
is gu blieil mi comasach air do shaoradh o gacl imlie 
masladh is eucoir, agus a thoirt do gach neacj ift fh 
air rèir oibricheau. 

I d air 

ceai 
kì 



III. LEABHAR. 



151 



XXXVIT. CAIB. 

umfeum neach e fein a liubhairt gu glan 'sgu 
buileach do Dhia gu ruighinn air saorsa cridhe. 

A mhic, fàg thu fehi, agus gheobh thu mise. 
Di 1 gun earruinn gun chuid dhut fein, agus bios 
iiil i daonnan am buannachd ; oir gràsan nas treasa 
J eirear dhut, cho luath 'saliubhras tu tnu fheiu 
ao j ichad, is gun tarruing air ais. 

2. A Thighearna, de cho tric agus a bheir mi 
jni |ifhein seachad dhut, is de chuireas mi unnam 
n air chùl? 

;3. Daonnan, anns gach àm tairgidh tu thu 
ain dhomhsa, anns a' bheag 'sann a' mhòr gun 
ichnadh. Ni cha 'n 'eil mi lughaige' dhut, is 
1 leam d' fhaotuinn lom do gach ni. Air 
laochla' dòigh ciamar a tha thu leamsa, no mise 
titsa ; mur 'eil thu a stigh 'sa mach saor o d' 
oil fhein. Mar is luaithe a ni thu so, 'sann is 
^jfearr a' bhios do ghnothach ; agus mar is làine 
ìus is dìriche a ni thu so, 'sann is mua thèìd 
I thoileachadh, 'sa mua do bhuannachd. 
4. Tha cuid do dh' fheadhainn a liubhras iad 
rea d n dhomh, ach 'sann le saobhadh àraidh ; oir 
c } ( ja 'n 'eil iad a' leigeadh an cùis an urra ri Dia 
ia08 1. h-iomlan, agus air an dòigh sin, tha iad a' 
imhead orra fhein. Feadhainn eiìe tha gan 
j 3 , frt fhein thairis gu h-iomlan an toiseach, ach, 
dèigh sin, nuair a dh' èireas buaireadh, tillidh 
1 air an ais uca fhein ; is mar sin cha 'n eil iad 
r ag èirigh gu subhailcean. Cha ruig iad so 
* ceart shaorsa cridhe, 's air gràsan mo chaid- 
nh aoibhinn, gus an toir iad thait is iad fhein 
g 4 



152 LEANMHUINN CHRJOSTA. 

gu glan, 'san tairg iad suas mar iobairt iad feii " 
dhomhsa ; gun sin cha 'n 'eil, cha bhi ar comuni '^' 
caidreach. ' m 
5. Is tric a thuirt mi riut, is their mi nis < H 
rithist ; fàg thu fein, thoir seachad thu fein, i 
eheobh thu mòran sìthe cridhe. Thoir gach n 
airson gach ni ; na sir, na h-iarr a' bheag air ais 
seas ormsa gu glan, gun ag, is gheobh thu mi 
Bios do chridhe sin saor, is cha laidh ort dorch 
adas. Biodh t' ionnsuidh, t' urnaigh, is t' iar 
raidh an strì ri so ; thu fein a sgaradh o gae h 
ni bhuineas dhut fhein, agus gu lom Iosa lor 
a leanail ; agus bàsachadh dhut fhein, 'sa bhit' 
beo dhomsa gu bràch. Sin nuair a dh' fholbha 
a h-uile sàmhla faoin, droch bhruaillean, is cùrar 
gun feum. Sin cuideachd nuair a fhàgas a 
t-anabharr eagail thu, 'sa chuirear, fein spèis g 
bàs. 



ìlil i 

ilar 



XXXVIII. CAIB. 

Air dea-rian an taoibh-mach, is ruith gu Dìa an 
an cunnartan, 

1. A mhic, so an rud bu chòir dhut a thoii 
fonear gu math anns a h-uile h-àite, gniomh, i 
sheirbheis air an leth-amach ; se sin, a bhith sao 
ad inntinn, is ad maighistir ort fhein, biodh gac 
ni fodhad, is na bi thusa fodhasan. Bi murrac 
air do ghnothaichean, is ad rianadair, cha 'n an 
na d' thràill is na d' mhuinntireach aoa. A 
àite sin, mar dheagh-Ebrach, bi saor, agus iar 
gusan onair thadligheach,'san t-saorsa abhuines 
do chloinn Dè : aca sin tha nichean làthaireac 
fo 'n casaibh, ag amharc air nichean siorruidh 



uth 



III. LEABHAR. 



rudan fài31inrieach tha sùil chearr, air gnoth- 
;liean fhlathanais an sùil dheas : le nicheaii 
aghalta cba tairngear iad air dòigh is gu 'n 
logh iad riu ; ach an àite sin 'saan a tba iad 
n toÌKt gu dea-bhuil, air rèir òrdugh Dò, is 
in an àird fhir-iuil, nach d' fhàg ni san domhan 
. mi-joinneil. 

2. Na miasadh tu gach ni (gun suim a tboirt 
k sgèimh an taoibh-mach, no do 'n breth abheir 
i t-sùil 'sa cbluas) mar a rinn Maois, a ruith a 
gb do 'n pbailliuin gu cbomhairle chur ri Dia 
ins ah-ui!e cùis, gheobhadh tu air uairibh sainis 
^ Dhia, agus thilleadh tu air do shoilleireachadh 
r rudan a tba làtbair is ri tighinn gu teach. — 
[hleacbd Maois folbh do 'n phìailliuin nuair a 
itbeadh cùisean dorcba duilich aige ri rèiteach, 
;us ruith e a shireadh cobhair na h urnaigb, an 
n cunnairt is droch ionnsuidbean o dhaoinc.— • 
[ar sin thigeadh dhutsa tionndadh a stigh gu 
omhaireachd do chridhefhein, is comhnadh Dè 
ùrcadh le dùrachd. Tba sinn a leugbadh gu 'n 
I peh losua is cloinn Isral a mhealladh leis na 
abaonich, a chionn 'snach d' f harraid iad beul Dè 
i toiseach ; chaidh am briagadh as an rathad le 
( ' 10l i aiih ro-dheas a' toirt creideas do chealgaireau. 



i $ ' 
'iifì 



XXXIX. CAIB. 

Viatige' do dhuine a bhith ro-bhras na gnothaichean. 

A Miiic, earb do ghnothach riumsa daonnan : 
iiiridh mise air dea-dhòigh e na àm fhein. Feith 
i m' riansa, is fairghidh tu gur math e. 
1,163 2. A Tbigbearna, is ro-dheònach a dh' earbas 
:r< '1ii gach ni riutsa ; oir is beag a tha am chomas 
M g5 



■ ?.(!: 



154 LEANMHUINN CKRIOSTA. 

fliein a dhianamh. B' ffaearr leam nach biodh m 
iomaguin cho mòr mu ghnotbaichean ri tighinn ||ia 
gu teach, ach gu 'n tairnginn mi fhein gu d' thoil 
mhathsa a dhianamh an comhnuidh. 

3. A mhic, an rud air a bheil neach fada 
geall, is tric leis a bhith air a th ogail mu dh è idh inti 
gu mòran ùbraid: ach cha luaithe aruigeas e aJB 
ìia thòisichidh a bheachd air caochladh : a thaobr, 
is nach rud seasrach gluasad a' chridhe, ach 
ìeumas o aon rud gu rud eile. Mar sin cha ruc 
suarach, duine thoirt bristeadli as fhein anns nf j< 
gnothaichean a 's lagha. 

4. Si tior choimhlionaehd duine, e fhein aich 
eadh : oir a' fear a dh' aicheas e fhein, is fioi 
dhuine saor e, agus tiarainte. An seann namb 
aid, a tha gleachd an aghaidh a h-uile math, ch 
sguir do bhuaireadh, ach alathais do dh' oidhchi jt| ; 
tha e a' suidheachadh ribichean gàbhaidh : iiacl « 
a' faod e am fear nach 'eile na aireachadh fy% 
ghlacail le foill. Dianaibh faire agus urnaigh 
os an Tighearna, mun tuit sibh ann am buair 
eadh. ^[tb 

f ao ( 

XL. CAIB. jàinli 

Gu bheil duine gun mhath '&a bith uaithe fein, i 
gun adbhar uaill a rud air bith. 

ì . A Thighearna, ciod e an duine, nuair tha th 
cuimhneach air, is mac-an-duine nuair a bheir| ur , 
eadh tu sùil air? Ciod amath a rinn an duine 
g u 'n d' thuga' tu do ghràsan dha ? A Thighearm 
ciod an t-aobhar talaich a th' agam, ge do thrèig 
eadh tu mi, no fà gearain ad aghaidh ged dhiùl^ 
tu m' achanaich ? Gu cinnteach faodaidh mi s ui, la , 



III. LEABHAR. 1381 

Jbmaoineacliadh 'sa radli lefìrinn ; a Thighearna, 
■a 'n 'eil ni unnam, ni am chomas, ni math 'sa 
■th-agam uam fhein : ach tha mi uireasbhach 
a h~uile rathad, 'sa 'g iarraidh daqnnan gu 

Eoni : agus mur bi mi air mo chomhnadh leatsa, 
us fo d' sheòladh air a' ieth-astigh fàsaidh ml 
le ploclaeh agus fuar. 

2. Achthusa, a Thighearna, tha 'n comhnuidli 
r an aon dòigh, agus maireann gu siorruidh. 
lonnan ceart, math, agus naomh, 'sa cur gacìi 
I an gniomh gu dealbhach, ceart, beannaicht^. 

gan riaghladh le d' ghliocas. Ach mise, a tha 

is tìthiche an comhnuidh air an olc nas mua na 
r a mhath, cha 'n 'eil mi idir a' fuireach air aii 
m suidheachaclh an comhnuidh, ach a' caoch-- 
,dh mar oidhche nan seachd sian. Dèis siri 
thi'lh mo chor nas fhearr, nuair a chi thusa 
>mchaidh, agus nuair a shìneas tu do lamh gu 
l' chomhnadh : oir is ann agadsa ad onrachd a 
sa comas fuasglaidh,gun lamh duineabhith leat, 
|us càil cho mòr a thoirt seachacl is nach d'thig 
tharrachadh tuilleaclh air mo gnùis, ach biclh 
LO chridhe fiathail unnadsa agus socrach a' 
iimh. 

3. Ime sin nam b' aithne dhomsa gu math 
jghinn as aonais toileachaiclh saoghalta, los 
nighinnair tlus cràbhaidh, no los tighinn as m' 
Iginn le ruith gud' chobhairse ; (isgun fhurtachd 
iomh aige duine) dh' fhaodainn an sin earbsa 
i misneachail ad ghràsan, agus leum gu h-aigh- 
irach le gràsan ùra. 

4. Tàing gu robh dhusta, o bheil gach ni a' 
ghinn a dh' èireas gu math leam. Cha 'n 'eil 
■nnamsa ach faileas agus neoni ann ad fhiahuis, 

q 6 



156 



LEANMHUINN- CHIUOSTA. 



duine neo-stèidheil a§us lag, Mar sin, co as 
dlì' fhaodas rni uaill a ghabhail no carson 
shirinn mias? 'N ann a neoni, ach is faoin sinj 
Gu fior, is faoin glòir, is plàigh mhillteacli i, i 
aimideachd mhòr : a chionn is gu bheil i gsjlaa 
t*-»rruing o fhior ghlòir, 'sa toirt uainn gràsai 
Dè. 1 Oir nuair a ghabhas duine tlachd as fhehi p a 
tha e mi-thlachdor leata : oir nuair tha e an gea 
air\cliù o dhaoine, tha e a' callfior shubhailc^aip 

5. Ach an fhior uaiil 'san fhior aighear, 
uaill unnadsa, is cha 'n ann unnainn fheii 
aighear, a t' ainmse, is cha 'n ann as ar subhaiicea iof 
fein no a creutair 'sa bith ach air do shonsa. 
Moladh dha t' ainmse, is cha 'n ann dhomhs? 
eliù dha d' ghniomhsa, is cha 'n ann dha n 
shaothairse : gum bu beannaichte t' ainmnaomlii 
is no biodh dad a luaidh aig daoine ormsa. 
tusa mo ghlòirse, agus sòlas mo chridhe. Un 
adsa ni mi uaill agus aighear fad' a' latha, gulisi 
bheag a bhòsd asam fhein, mar a h-ann as m 
laigse- * , 

6. Iarradh, na h-Iùdhaich glòir o cheile, ac| 
a' ghlòir a tha mise a' sireadh 'sann o Dhi 
a mhàin tha i. Gudeimhinn cha 'n 'eil ann a 
gìòir dhaoine, 'sam mòrchuis saoghalta, ac 
faileas agus gòraiche lamh ri d' ghlòir shiori 
uidhse. O m' fhìrinn, mo thròcair, mo Dhia. 
Thrionaid bheannaichte, dhutsagurobh moladll 
onair, cuinhachd is glòir fad saoghal nan saogha 

? o b- 

XLI. CAIB. Sft 



il'lli 



Air shealltuìnn sios air onair shaoghalta. 
A mhic, na cuireadh e mighean ort, nuair Ihèi 



i;i 



III. LEABHAR. 



157 



i thu feadhaum eile ara faighinn onair agus 
*de shaoghalta, an trà tha thu fhein fo thàir is 
tieopris. Tog suas do chridhe ug'amsa ann a' 
thanas, is na cuireadh masladh dhaoine air 
amh ort gruaman. 

2. À Thighearna, tha sinne dall, agus gu tric 
h ar mealladh ie faoìneis. Ma sheal^as mi 
art orm fhein, tha mi faicinn nach d' rinn- 
dh eucoir orm riamh le creutair air bith ; ann 
rathad is nach 'eil aobhar gearain 'sa bith agam 

aghaidhse. Oir mise, a pheacaich cho trìc is 
|o trom ad aghaidh, is math a thoiil mi gu'ti èir- 
>dh gach creutair an airm am aghaidh. Mar sin, 

masladh is tàir moclieart tlioiilteanas, dhutsa a 
luineas moladh oriair is gìòir. Agus mur 'eii 
i fada an geall is làu thoileach air tàir fhaigh- 
an o n h-uile creutair, le iad gam dhìobradh, 
I iad gam chur tur suarach ; cha 'n urruinn sìth 
e stòìdachd cridhe a bhith agam, no lèirsinn 
iioradaiì, no ceangal daingean riutsa. 

Ì XLIL CAIB. 

! 

| Clia 'n 'eìl sìth ri suidheachadh air daoine. 

I A mhic, ma se aobhar do shìth ri neach air 
!th, gu bheii a chuideachd' taitneach leat, 
[irghidh tu thu fhein mi-stèidheil agus cuibh- 
Ìchte Ach ma 'sann as an fhìrinn bheo mhair- 
nnich a'tha daonnan do bhun, cha chuir folbh 
b bàs caraid ort gruaman. Is mìse bu chòir a 
tiith am stèidh do d' shìth ri caraid, 'sann air 
o shonsa bheir thu spèis dha, ge brith e, a 
m thu saoilsinn math, no air am bheii thu ro- 
bèidheil anns a' bheathsa so. Gun mise cha 'n 



158 LEANMHUINN CHRIOSTA 

'èil brìgh no buanas ann an càirdeas, cha mhui 
tha 'n gaol fìrinneach glan mur ann uamsa a th 
shnaim. Do ghaol mar so do dhaoine a 's toi^ 
leat bu chòir dhut a bhith cho marbh, is gum b Sp 
mhath leat, cho fad 'sa gabhas e dianarnh, a bhitli 
saor o chomunn dhaoine. Mar is fliaide a fhàga rs ' 
duine toileaehadh talmhaidh, 'sann is teinne thèi 
e air Dia. Mar an ciadna, mar is doimhne thèi 
duine fodha ann fein, 'sa laghdaichidh e e feiii 
'sann is àirde a dhìreas e.gu Dia. 

2. Ach an neach a chuirt&s math airbithas 
leth fhein, tha e cur moille air gràsan Dè thighiwii 
inn ga ionnsuidh : oir 'sann air a' chridhe iriost 
a tha gràsan a' Spioraid Naoimh daonnan a 
tòir. Nam b' aithne dhut thu l'hein umhlachad 
gu necni, is gach gaol taìmhaidh a thièigsinr 
bhiodh rathad agauisa an sin air gràsan sòpl^ 
raichte a bhuiìeachadh ort. Nuair a shealia 
tusa air creutairean, tha thu call iradharc air 
chruthadair. lonnsuich buaidh a thoirt oifis 
fhein anns gach ni airson a' chruthadair, agu 
mar sin bithidh rathad agad air ruighinn air sojsale 
lus diadhaidh. Cha *n 'eii rud, air alaghad, dh 
bheil spèis, no iarraidh neo-rianaii duine, nach 'ei 
a' cur moille air a mhath a 's mua, agus smal ai 
an anam. 



XLIII. CAIB. 

An aghaidh faghluim faoin saoghalta. \^ 

1. A mhic, na gabh son do chàinnt bhòidheiclUga 
fhìnealta dhaoine. Oir cha 'n ann am briathraij 
a tha rioghachd fhlathanais, ach an cumhachfl I 
Cabh suim dhe m' briathransa, a tha fadadf i 



III. LEABHAR. 



]59 



n e sa chridbe, 'sa soilleireachadh na h-inntinn, 
gluasad aithreachais, 'sa dùsgadh sòlas air 
xia dòigh, Na leig air leughadh uair air bith 
n am beachd a bhith fo mhias duine ionnsuich- 
noghlic. larrgu t' ana-miannan a chlaoidh ; 
• sin a' rud a 's feumaile dhut, na mòran eòl- 
èi |ì air ceisde diomhair. 

I 2, An dèis mòran a leughadh, agus a thuig- 
>ii )ii,bu chòir an t-eòlas sin athilleadh gu chiad 
iuaran. Is miseatha toirt faghlum do dhaoine, 
j |us tuille lèirsinn do 'n bheag nas urruinn 
i) oine thoirt seachad. An neach ris an labhair 
1 iise, cha 'n fada a bhitheas e fàs glic, 'sa dol 
a c adhart gu math ann a' spiorad. Siad mo 
nl ìruaìgh iadsa a tha faighneachd ioma rud faoin 
qi [dhaoine, agus a tha air bheag cùraim mu 'n 
)B |igh air mise sheirbheiseachadh ! Tha an t-àm 
Ijjitighinn anns a fìaeh maighistir nam maighis- 
1 fean e fhein, Criosta, Tighearna nan aingeal, 
oi jis leasan a h~uile fir èisdeachd, se sin, gu cog- 
nì|3-gach aon a rannsachadh. An sin thèid Ier- 
soialem a rùrach le solus choinnlean, is thèid 
Id jomhaireachd an dorchadais a' thoirtam follais, 
'e |;us beoii a dhùnadh. 

ai |3. Is mis' ann a' mionaid a thogas an t-anam 
;iosal, gu tuiile lèirsinn air an fhìrinn shiorr- 
|dh, na bheir sgoil dheich bìiadhn' amach. — 
|ha mise a' toirt mo leasain seachad gun bhoil- 
i fhacal, gun aimhreit bharalaichibh, gun at 
dain, gun chònsachadh reusain. Is mise tha 
I agasg nichean saoghaltaa ghràineacliadh, fuath 
n ithoirt do rudan diomain, sonas siorruidh shir- 
jj [dh 'sa mheadhrachadh, onair a sheachnadh, 
l( | irchuis fbulang, dòchas iomlan a' chur unnam- 



M 



160 LEANMH UINN CIIRIOSTA. 

sa, guo rud eile a sbireadh ach mi, agus gvadl , 
a thoirt dhomh fos cionn gach ni. 

4. Bha duine àraid ann, le gaol a chridb 
thoirt dhomhsa a dh' ionnsuich sgoil dhiadhaidh 
'sa labbair an seò.l mìaraiJteach ; 's muachaidh 
air adhart le fàgaii gach ni, na bheireadh sgoi 
dha air na leasain a 's àirde, Do chuid a dh 
fheadJiainn tha mi 'g innse rudan cumanta, d 
db' fheadhainn eile rudan sònraichte, dhaibh 
tlia mi gam thaisbcanadh fhein gu sèimh fj 
chomharraichean is fo rioclidan, dhaibh sud th 
mi soilleireachadh nichean diomhair Je mòra:^ 
soJuis. Se an t-aona ghuth th' aig na dòighea 
so uile, ach cha 'n ionann faghlum a hheir ia 
seachad ; oir is mise fear-teagaisg na fìrinn, ai 
an taobh-stigh fear- ranrvsachaidh a' chridhe, fear 
leughaidh na smaointean, fear-prosnaidh g 
gniomh, a'riaraehadh dogach aon air rèir is wà la 
a chi mi a tlioillteanas. srjk 

Te 

XLIV. CAIB. 

Cha 'n 'eil nicheon na leth-amacli ri 'n tarruinci & pl 
ainn fhein. - 

1. A mhic, thighe' dhut a bliitli aincòlach a 
ioma ni, agus sealltuinn ort fhein mar dhuir, 
marbh air talamh, agus daoidhte do 'n t-saoghi 
uile. 'Sioma rud cuidcacbd bu chòir dhut 
leigeadh seachad le cluais bhodhair, a' smaoii 
cacbadh air na rudan a's mua a bheir sìtlidhu 
Se do shùilean a thionndadh o nicbean nach tai 
inn riut, 'sa h-uile h-aon fhàgail nam beac'L 
fhein, is iomchaidh dhut, na bhith a' eònsachad ^ 
riu. Ma tha thu a' seasamh gu math an làtha 11 



5IIÌS 

' ins 

w 
u 

fam 
ikn 
U. 



III. LEABHAR. 



161 



m, agus a' beachdachadh air a bhreitheanas, 
Im is mua a bhios' agad do dh' fhaighidin 
llair thig cùis ad aghaidh. 
%. O Thighearna, ciod a thàinig oirnn 
mich tha gearain cruaidh air call saoghalta, is 
jfson beagain buannachd tha daoine dolgumò- 
% saothair is allabain, agus tha call spioradail 
lleigeadh thairis air diochuimhn', agus gu gann 
■thoirt fonear. Ni air bheag math, no gun 
lium, tha iad a' sireadh, agus an gnothach a 's 
!j ltanaiche uile ga dhìobradh le mobhsgaid : 
^lhaobh is gum bheil an duine uile a' ruith air 
I othaichean na Jeth-amach, is mur tionndaidh 
;a 'atha gu h-ealamh, bàthar e unnta ga dheoin. 
ai I 

XLV. CAIB. 

aa a 'n 'eil a h-uile h-aon ri chreidsinn, is gur tric 
sgiorradh facal. 

Teasraig mi, a Thighearna, o thrioblaid ; 
is faoin comaradh dbaoine. De cho tric a 

^ iiealladh mi ann am earbsa, far na shaoil leam 
jhìth tiaruinte? De cho tric cuideachd a 
ìair mi creideas, far bu lagha mo dhùil ris? 

I ir sin is faoin earbsa ri daoine, ach 'sann unn- 

|] " $a, a Thighearna, tha sàbhaladh aig daoine 
mnaichte ri fhaotuinn. Gum bu beannaichte 

|{ linm airson gach ni a thig am rathadsa. Tha 

311 'n anafhann is neo-stèidheil, tric air ar meall- 

3 h, 'sa caochladh. 
2. Co an duine a 's urrainn a bhith cho 
'amach is cho shealltuinneach air fhein anns 
;h ni, 'snach tuit e air uairibh am mearachd no 

^ bhruailleaq. Ach an neach a chuireas a bhun 
. 



162 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



asadsa, a Thighearna, 'sa dh' iarras ugad 1 eir 
cridhe dìreach, cha hhi ero-dheas gu tuiteam.*-lliiis 
Agus ma thuiteas e ann an trioblaid air bith, ai iì 
a mhiad is ge 'm bi i, cha 'n fhada bhios tusa glh; 
thoirt a tèinn, 'sa furtachadh air : oir cha trèi iòi< 
thusa am fear a dh' earbas asad gun dìobradfrioir 
Is duilich tachairt air caraid dìleas, a sheasas g i i 
buan ri chomhlan sa h-uile cruaidh chàs, ib] 
tusa, a Thighearna, ad aonar a 's dìsle anwlas 
gach ni, is do choimeas cha 'n 'eil ri fhaotuinr ios! 

3. O nach bu ghlic an t-anam naomh ud, ìirc 
thuirt, tha mo chridhe stèidheil agus suidhicht jial; 
aun an Criosta ! Nam b' ionann dhomhsa, fmm 
chuireadh eagal dhaoine cho grad mi gu furbai b 
is cha drùigheadh saighdean bhriathran orm chiasr; 
ealamh. Co is urruinn gach ni lèirsinn, iij « 
gabhail ro h-uile ni a tha ri tighinn ? ma tha rujuli 
a chi sinn gar lot, nach mua na sin an ni nac i 
fhaic sinn. Carson nach tug mise, an creutaii iith 
truagh, an aire orm fhein na b' fhearr? Carsoiiia 
cuideachd a bha mi cho deas gu feadhainn eÙJ||r 
chreidsinn? Ach cha 'n eil unnainn ach daoinejiach 
daoine lagacuideachd, ged tha mias is ainm aingeij it 
oirnn aig mòran. Co chreidear, a Thighearnai \U\ 
co, ach thusa ad aonar ? is gur tu an f hìrinn, nac! ti ni 
nieall is nach gabh mealladh : Air a' laimh eil<| in s , 
tha h-uile duine breugach, lag, neo-shuidhicht<l i 
neo-sheasrach, gu h-àraid ann am briathran, ai| ig] 
chor is nach 'eil neach ri chreidsinn ach ganij ii c 
ged bhitheadh coltas nafhìrinn air a sgiaìa. I ^ 

4. Nach glic a* chomhairle so thug thu seacl> 
ad, feumaidli sibh an aire thoirt duibh fhein | 
dhaoine; is gur iad muinntir taighe <luine j |i 
naimhdean ; cha 'n 'eil neach ri chreidsinn, gc 



III. LEABHAR. 



163 



aireadh e, seall tha e sid, 110 seall tha e so.— 
ìuair mi leasan airmo chosg sa chàs so, gum 
h-eadh dha gur ann gu m' ghliocas a leasach- 
h a bhitheas e, is nach ann gu miadachadh mo 
òraich. Thoir an aire, (os duine àraidh) 
ts>ir an aire, cum agad fhein mo briathran ; 
ii nuair a bha mise sàmhach, 'sa saoilsinn a' 
;ula an cleith, cha b' urruinn e fein (a' fear a 
a sireadh orm gun a bheag innse) fuireach na 
osd, ach air ball thug e mise is e fhein fos 
fird, is fholbh e roimhe. O leithidean sin do 
tìalachdan, is o dhaoine meallta teasraig mi, O 
nighearna, na tuiteam nan lamhan, no sa 
jiearachd chiadna tuille. Facal fìrinneach 
Hsrach cuir ann am bheul, agus teanga mheall- 
lcum fada uam. An ruda 's oil leam fhulang, 
nl. chòir dhomh a sheachnadh gu math. 

!5. O cho math is cho siochainteach is tha 
ith sàmhach mu fheadhainn eile ; gun a h-uile 
d a chreidsinn ; gun an rud a chluinnear a 
ur gu luath an cluasan an atharraich : gun 
ach ga shoilleireachadh f hein ach do bheagan ; 
>hith 'g iarraidh daonnan gu fear leughaidh a 
ridhe: gun bhith fo luasgan leis a h-uil'oiteig 
ainnte : ach a' sireadh toil Dè dhol air adhai t 
ns gach ni a stigh 'sam mach ! Nach mòr an 
m do gràsan Dè, teicheadh o sgleò onair 
aoghalta, gun bhith an dèidh air mòrchuis na 
atha so: ach a h-uile dìchioll a dhianamh a 
lltsaicheas 'sa dh' àrdaicheas ar beusan? Nach 
clwna' h-aon dha d' rinn e dolaidh a shubhailcean 
nfthiginn am follais, is cluas a thoirt do mholadh 
eOin! Nach mòr a choisinn gràsati le iad a 



164 LEANMHUINN CHRI0STA. 

bhith an cleith anns a' bheatha so, a tha na buai ^ 
eàdh uile is na comhraig. ^ 



XLVI. CAIB. 

Air earbsa chur ann an Dia, nuair chaithear om 
saighdean Jhacal. 

1. A mhic, seas gu làidir, is cuir do dhòch 
unnamsa. Oir de bhrìgh a th' aig briathran 
Siubhlaidh iad ro 'n athar, ach air cloich ci ! 
dian iad beud. Ma tha thu an coire, thoir 
aire gum bi thu làn thoileach air thufheinthoi 
gu dea-staid. Mur 'eil dad air bith a' cur eallai< 
air do chogais, smaoinich gum bu choltach dhutf ms; 
bhith deònach air cur suas ris an trioblaid so airs* 
Dè. Is beag dhut cur suas air uairibh ri briatl 
ran, 'snach urruinn thu fhathast beuman a 
truime a ghiùlan. Ach carson a tha rudan cl 
faoin a drùghadh air do chridhe, nach e gu bhc 011t 
thu fhathast feòlar, is gu bheil tuilleadh eisioim 1 
aj^ad ri daoine na buchòirdhut? Le bhith gabìf & 
ail eagail a tàir, cha 'n àill leat a bhith air Ì 
chronachadh airson do lochdan, ach ag iarraic 
thu fhein a dhion fo sgàile leithsgeulan. 

2. Ach gabh beachd ort fhein nas fhearr, agi 1 ^ 11 
gabhaidh tu ris, gu bheil an saoghal beo unn: 
fhathast, maille ri dèidh fhaoin air daoine tho| 
eachadh. Oir an trà thathuteicheadh o bheuma|1> 
is nach math leat dol fo mhasladh airson ij 
chiontan, is cùis shoilleir, nach *eil tha tur iriosa 
no marbh do'n t-saoghal, no claoidhtedhut fhei 
Ach èisd ri m' fhacalsa, is cha chuir deich mìi 
facal o dhaoine ort gruaman. Faic, ged rachatil ^ 
a h-uile ni a chantuinn ad aghaidh, a 's urruii iffa 



III. LEABHAR. 



165 



dròchmheinn a 's mua luaidh, de an dolaidh 
Ihianadh sin ort, na leige' tu sàmhach seachad 
gun mhias stràibh a thoirt air ? An urruinn 
nnt aon fhuiltean a spionadh o d' cheann. 
J. Ach a' fear a tha gun mhisneach na chridhe, 
£un Dia na hheachd, is furasda a ghluasad le 
al tàireil. Ach an neach aig a bheil earbsa 
jaamsa, is nach iarr seasamh air a bheachd 
lin, bios e saor o eagal dhaoine. Is mise am 
,theamh, an Tì aig a' bheil fios aìr a h-uile 
f mhaireachd; tha brath agamsa ciamar tha 
j i^thaichean a dol air adhart, 's aithne dhomh 
ij i'ear a rinn an eucoir, 'sa fear a fhuilig i. 'Sann 
3 nsa thàinig an t-ac amach, 'sann le m' chead a 
j ^chair an gniomh, los smaointean o mhòran 
jj [idheachan a shoilleireachadh. Is mise a bheir 
1 th air a chiontach is air an neochiontach, ach 
I breth dhiomhair is math leam diachainn a 
ì,, |»irt daibh ro laimh. 

jj, jt. Tha teisteanas dhaoine gutricmearachdach, 

3 B tha mo bhinnse ceart, seasaidh i, is cha d' 
p j |id a cur bharr a buinn. Tha i a' falach air 
1 huid a 's mua dhaoine, follaiseach do bheagan 

ns a h-uile càs, cha d thèid i iomrall, ischa'n 
U ,'uinn i, ged shaoileadh daoine aimideach i as 
■ ?athad. Ime sin 'sann ugamsa is còir ruith 
^ |breitheanas anns a h-uile cùis, gun earbsa a 
jl |ith duine fhein. Air an duine mhath cha d' 
i tg gluasad, a dh' aon rud ge 'n tuit na rathad 
)S j phia : agus ge do labhrte gu olc air, cha ghabh 

4 |iòran suim dheth, is cha mhua thogar e gu toil- 
^ jihadh faoin, ge do ghabhadh feadhainn eile gu 
I ).th a leithsgeul. Oir bheir e fonear gur mise 
jj fT rannsachaidh a' chridhe 'sna 'n àirnean, ged 



166 



LEANMHITINN CHMDSTA. 



nach 'eil mo T^hreth air rèir coltais agus drèacodti 
na leth-amach. Oir is tric a tha mo shùilse 
faighinn giomh anns an rud a shaoil daoine toill ir 
eannach air moladh. 

5. A Thighearna Dia, a bhritheamh cheirii 
chumhachdaich, fhaighidnich, dha 'n aithiì 
breoiteachd is aingeachd mhic-an-duine, bi 
threise dhomhsa is na d' aobhar dòchais air faxiiiaii 
oir cha 'n fhoghainn mo chogaisfhein dhomh,- 
'S aithne dhutsa an rud a tha an aineol orms 
's airson sin bu chòir dhomh mi fhein asthriod 
adh do 'n h-uile achasan, 'sa ghabhail gu faigl 
idneach. Math dhomh cuideachd gu tròcrac 
nuair nach do thachair dhomh so a dhianamijall 
is thoir gràsan as ùr dhomh gu tuilleadh fhulani 
Oir is fhaide thèid do mhòr thròcair gu ruighii 
air mathanas na barail mhath orm fhein o chogaji, ci 
bhrèige. Oir ged nach 'eil mi ag agairt dad or 
fhein, dèidh sin cha 'n urruinn mi mifheinathoilrfai 
a nuas; oir gun do thròcair, cha 'n fhaigheii 
creutair beo neochiontach ad fhianuis. 



Ik'. 



fiar 

bì, 



XLVII. CAIB. 

Gu bheil a h*uile trioblaid ri ghiàlan airson riog 
achd fhlathanais. 

1. A mhic, na meataich ad spiorad fo 'n obain ìach 
ghabh thu fos laimh air mo shonsa; is na cui 
eadh trioblaid sa bith thu gu droch mhisnich : a<l ibeii 
anns a h-uile ni thugadh mo ghealladh dhut ci iiacl 
agus furtachd. Tha mise comasach air luaci Iheai 
saothair a thoirt seachad fos cionn mias agi 
toirhais. Cha 'n fhada maireas doshaothair l| 
so, is cha bi thu an comhnuidh air do phianad t 



III. LEABHAR. 



167 



idhbeagan faighidinagad, agus chi thu an t-olc 
th-athghearr a' tighinn gu ceann. Thig aon 
r> a chuireas crioch air a h-uile saothair is 
aid. Is beag agus gearr a h-uile ni a dh' 
ilbhas le ùine. 

(!. An rud a ni thu, dian gu math e, oibrich 
idùrachdach ann am fhion-lios, is mise do 
lais. Bi cur ri sgriobhadh, leughadh, seinn, 
idh, tosdachd, urnaigh, giùlan chroisean gu 
rail ; is fhiach rioghachd fhlathanais a' strì so 
b, agus am barrachd comhraig. Thig sìth an 
i latha, a tha follaiseach do 'n Tighearua. — 
i sin cha bhi latha ann no oidhche, air rèir 
1.11 na h-aimslnr' an so air talamh, ach solus 
jh dibir bios ann, dearrsa nach sguir, sìth 
à lidhichte, fois thiarainte. An sin cha 'n abair 
§ i, co shaoras mi o choluinn a' bhàis so, is chà 
st |ua ghlaodhas tu mach, mo thruaighe mise, is 
ioi i fada mo thuinidh an cèin-thir Oir thèid 
k \ bàs air chùl, is bios beath' ann is slàinte nach 
ig, folbhaidh bròn, thig sòlas àghor, chitear 
ieachda flathail aoibhinn. 
j |1. O na faice' tu mar tha na naoimh ann a' 
hanas fo chrùin gheala no glòrach siorruidh, 
9 'iar tha iad a nis fhein a leum an sòlas ! seadh, 
«a bha roimhe so gun mias aig an t-saoghal, 
ii( ach b' fhiach nan sùilean a bhith beo ; gun 
i Iramh lùbadh tu thu fhein fo thàir air ball, 
9 ìheireadh tu raghuinn a bhith fo gach neach 
j aachdranachd air aon duine. Cha 'n ann ri 
ai fhean aoibhinn air talamh a bhiodh t' ùigh, 
ag i bhiodh t' fhiughair ri trioblaid fhulang airson 
'p | ; agus a bhith gun dad do mhias aig daoine 
I oile' tu na bhuannachd mhòir. 



168 LEANMHUINN CHRIOSTA. 



4. O nam biodh na nichean so ad aire, is na 
drùigheadh iad ort gu grunnd do chridhe, ciaim 1011 
a bhitheadh a dhànadas agad gèarain, ged na< 
biodh ann ach aon uair ! Nach f hiach a' bhe 
tha maireannach dol fo 'n h-uile ànradh air 
son ? Cha rud faoin idir rioghachd Dè chall i 
chosnadh. Ime sin tog suas ri flathanas do gnù: 
Feuch mise, feuch mo naoimh uile mu 'n cuai 
domh ; chuir iad cath cruaidh anns a bheatha s< 
ach a nis, tba iad aoibhinn, tha iad làn sòlais, tl 
iad sàbhailte, tha iad aig fois, is maille riumsa ai 
a' rioghachd m' athar bios an tuinidh gu dìlin 



XLVIII. CAIB. 



ìfe. 

Idd? 



Air latha na siorruchd, is ànradh na beaiha soM'. 

1. O rioghachd àghor na flathas! O lau | ;D 
ghil na siorruchd, air nach d' thig dùbhradh j 
h-oidhche, ach an comhnuidh fo sholus na f ìru ^ 
a's àirde, daonnan sòlasach, daonnan tiaraim 
gun chaochladh gu bràch gun doininn. B' fhes 
gu soillsicheadh an lath' ud, gu 'n d' thige' crio j? 
air nichean talmhaidh gu lèir. Na naoimh, 
deimhinn, tha fo dhearrsa glan an latha 
chaoidh, ach sinne, a tha an tìr choimhich, c 
'n fliaic ach fad as am faiteal, mar gu b' ann 
sgàthan. 

2. 'S aoibhinn do mhuinntir fhlathanais 
lath' ud ; ach 'sbrònach tha sinne sliochd Ebh 
fada diachainneach ar là. Is beag agus olc lail 
ean na tìme so, làn dòruinn is anshocrach ; j . 
a' bheil duine air a thruailleadh le ioma peacac ^ a 
a' sàs aig iomadh ana-miann, fo eagal ro' ioij , u 
gùbhadb, fo imcheistle ioma cùram air seachr b 



ìar, i 

' (!(!! 

rafìi 



III. LEABHAR. 



109 



oma gòraich, air iomrall le ioma mearachd, 
a shàrachadh le ioma saothair, fo dhiachainn 
ama buaireadh, air a lagachadh le sògh, air 
mnaehadh le uireashhuidh. 
!. O cuin a thig na h-uilc sin gu crìch ! cuin 
iìos mi saor o sglànihachd tbruagh a' pheacaidh? 
,n, aThighearna, abhios mi cuimhneach ortsa 
lonar? cuin a bhios mo thoil-inntinn unnadsa 
? Cuin a bhios mi ann a' fìor shaorsa, gun 
isnrig, gun eallach cuirp no anma? Cuin a 
»• sìth shuidhichte, sìth fhèathail agus thiar- 
te, sìth a mach 'sa stigh, sìth sheasrach sa 
lile dòigh? los' chaoimh, cuin a chi mi maise 
iodain? Cuin thig glòir do riogliachd fo 111' 
il? Cuin a' bhios tu gach ni dliomlisa anns 
h ni. Cuin a mhealas mi thu ann ad riogh- 
d, a dh' uidheamaicheadh leat o t-siorruchd 
. t, d' chàirdean? Thamise air m' fhàgail am 
, chdan an talamb coimheacìi agus naimhdeiì, 
I a' bheil gach latha comhra^ is mòran do 
1 uaidh fhortan. 

U ;. Furtaich orm ara chèin-tliir, aotromatch 
1 mo dhòruinn, is mi togail riut m' osnaich ad 

I ar, oir a h-uile toiìeachadh a thig o 'n t-saogbal 
orran air m' inntinn. Gum mèalainn thusa 

II 'no mhiann, ach miann nach urruinn dhomh 
/achadh. B' àill leam dìreadh gu rudan spior- 

8 'il, ach tha nichean talmhaidh, is ana-mian- 
' t docheannsuiclìte gam thàìadh le bruthd£h. 
® uachdar air gach ni bu mhath lcam a bhith, 
I , tha an fheoil ge b' oil leam gam churnai! 
I iochdar. 'S amhail so tha mise, am dhuine 
10 'igh a' gleachd rium fjiein, agus am eallach 



H 



à 



170 LEANMHTJINN CHRIOSTA. 

orm fhein, a' spiorad ag iarraidh suas, r >. 
fheoil a sireadh sios. 

5. Oan spàirn a tha stigh ! nuair a theannas 
ri gnothach spioradail, na 'm meall thig smao 
tean saoghalt' a stigh orm am urnaigh ; a Db 1 
na bi fada uam, is na trèig ad chorruich 
sheirbheiseach. Sgap do dhealan, is fuada 
iad, tilg do shaighdean, is sgleòthan an iiamh|ìi 
thèid fhuadach. Tionail riut fhein mo smao 
tean, cuir an saoghal as m' aire gu h-iomla 
thoir càil dhomh gu luath gu sàmhlaiehean p 
cach a chur air chùl 'san gràineachadh uam.MM 
Dian mo chomhnadh, Fhìrinn shiorruidh, ajjm 
a' rathad 'snach dian faoineis mo ghluasad, 
thig, a chaoimh spioraid fhlathanais, is teichii 
gach ni truailìidh o d' gnùis ! Thoir mathai 
dhomh cuideachd, agus laghadh ann ad thròc; 
airson cho tric 'sa chaidh mi uat air faondra 
urnaigh. Oir tha mi 'g aideach gu deimh 
gu 'n bheil mi ro-bhuailteach do sheachran iif 48 ' 
tinn. Oir'siomadh uair nach 'eil mi anns an i 
ad an seas, no suidh mo cholunn, ach far an g 
lain mo smaointean mi : oir far a' bheil 
smaointean, faodaidh mi radh, gum bheil h 
fein : agus tha mo smaointean am bichiontas 

a' bheil mo mhiann. Is gur ealamh a Jeuri 
an inntinn gus an rud air a bheil mo dhèidl 
nàdar no neart cleachdaidh. |fta$ 

6. Ime sin, fhuarain na fìrinn, thuirt th 
gu soilleir, far a' bheil t' iùntas 'sann tha 
chridhe. Ma bhios gaol agam air flathar; i'nta 
smaoinichidh mi gu deònach air flathanas. 
tha mo dhèidh air an t-saoghal, tha fori 
saoghalta a cur gean orm, is driod-fhcrtan b' 



11U LEABHAR. 171' 

|lh-cridhe. Ma tha spèis agam do 'n choluinn 
f nichean na coluinne gu tric fonear dhomh. 
j tha spèis agam do 'n spiorad, is toigh leam 
^oineachadh air gnothaichean spioradail.—- 
(d air hith, dha 'n toir mi gaol, is ro thoil 
11 labhairt air, is cluinntinn mu dhèidhinn © 

i|idhainn eile, is tha mi toirt dhachaidh leam 
fch an seanachais. Ach 's beannaichte an 
ne sin, a Thighearna, a leigeas gach creutair 
aire, a dh' èigneas a nàdar, a chlaoidhea3 
-miannan na feòla le càil spioraid ; los gu'n cuir 
rnaigh ghlan suas riutsa le cogais shocraich ? 
;ur fhiach e seinn ann an còisir nan aingeaì, 
lir tha rudan talmhaidh a mach 'sa stigh air 

dilfuadach. 

hai v. 

U XLIX. CAIB. 

air a bheatha shiorruidh, miad an tsonais a 
11 ijiealladh do 'n fheadhainn a ni strì, 

A mhic, nuair a dh' fhairgheas tu dèidh air 
)heatha shiorruidh a' drùghadh air do chridhe 
illlathanas, agus toil ag èirigh unnad dol a 
eillch a prìosan na coluinne, gu mo ghlòirse 
tas iiicinn, air nach d' thig caochladh ; dian far- 
0\nn do chridhe, is glac na gràsan naomha so 
idl toil mhòir. Thoir an tàing a 's mua do 
Ithas Dè, a tha cho bàigheii gad ghluasad, cho 
limhneil gad fharraid, cho dian gad phros- 
jjnjohadh, cho cumhachdach gad thogail, eagal 
'n tairngeadh do chudtrom fein thu gu nichean 
mhaidh. Cha 'n e do smaointean fhein no do 
ìchioll a tha gleidheadh so dhut, ach saoibh- 
tsnan gràs, is iochd Dè : gus do shubhailceaR; 

H 2. 



17*2 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

a leasachadh agus t' umhlachd, gus t' armadh 
hlàir a tha feitheamh ort, gu d' ghlaoghadh riun 
le t' uile chridhe, agus seirbheis a dhianai 
dhomh le làri thoil. 

2. A mhic, ged gabhas an teine, cha d' th< 
an la?air suas gun deathach. 'Samhuil sin, 
cuid a dh' fheadhainn nan teine le smaointt 
diadhaidh, gun bhith saor o bhuaireadh is tog 
na fheòla. Air an aobhar sin, cha 'n ann f 
gu cliù Dè tha iad a' tionndadh an rud a tha 
a' sireadh cho dùrachdach. 'Sann mar sin a | 
do thogradhsa, a tha thu cur cho làidir an cè 
An rud ad clia 'n 'eil glan agus coimhlion ai 
a' bheil masgadh dhe d' bhuannachd fein, 

3. larr, cha 'n e an rud a tha taitneach aj ( 
tarbhach ad shùilean fhein, ach an rud tha t£ 
neach cìiùthar dhomsa: oir ma bheir thu br< 
cheart, se mo dhòighse thigeadh dhut iarrai 
'sa leanail, a raghainn air do thogra' fhein, ^ 
rud air bith tha d' mhiann. Is aithne dhomi? 
iarratus, 'stric a dh' èisd mi ri t' acain. 
dràsd' tha thu an geall gum biodh saorsa cloir 
Dè agad; an rìs se do mhiann. gum biodh tu 
aoibhneas na dachaidh shiorf uidb,'sa seilbh rl^ 
achd fhlathanais a mhòir shòlais : ach fath 
cha tàine an t-àm, is àm eile a th' ann san u 
so, àrn cogaidh, àm saothair agus dearbhaidh 
'S àill leat a bhith làn do 'n t-sonas a 's àitì- 
ach sin rud air nach ruig thu san uair. 'Sm 1 
a' sonas sin, feith rium, os an Tighearna, gus 

d' thig rioghachd l)c. 

4. Tha tuille dearbhaidh ri dhianamh ort 
talamh, 'san ioma rud ri d' fhiachainn. Aoil 
neas gheobh thu air uairibh, ach mòrao sòl 



III. LEABHAR. 173 

cha d' thèid a thoirt dhut. Air an aobhar 
bi làidir smearail ann an gniomh, is cuir 

ri croisean. Feumaidh tu an duine nodha 
r suas, is fàs ad dhuine ùr. Feumaidh tu 
•ud a tha an aghaidh do thoil a dhianamh gu 
; 'san rud a *s miann leat fhàgail. An rud 
math le feadhainn eile, thèid achur air adh- 
ach an rud a 's math leatsa, thèid a dhiùlt. 

rud a their feadhainn eile, thèid èisdeachd 
an rud a their thusa cha shaoilear dad dheth. 
aidh fheadhainn eile, is gheobh iad : iari aidh 
| is cha 'n fhaigh. . s 

Bithidh feadhainn eile miosail am beul 
'jine, ach cha bhi guth ortsa. Ri feadhainii 
earbar sid no so, ach cha shaoilear gu bheil 

1 unnadsa gu rud air bith. Tha leithid so 
liairibh a' cur dorrain air ar nàdar, agus is 

leinn aleigeadh seachad sàmhach. Le rud- 
mar so, 'sle ioma rud eile coltach riu, tha 
hainnean gan cur air seirbheiseach dìleas an 
ìearna an cumantas, a dh' fhaicinn ciamar a 
e ga aicheadh fhein, 'sa toirt bristeadh as a 
ì fhein anns a h-uiìe ni. Is gann a tha rud 
; a ann cho feumàil ri fein-chlaoidh, se sin gum 
I ?adh tu, is gu 'n cuire' tu suas ri rudan a bhios 
[i ghaidh do thoil f hein ; gu h-àraidh nuair 
d gnothach mi-deaìbhach, no mi-fhreagrach 
f hùilean fein a chur mu d' choinneamh. — 
5' is, o 'n is dàna dhutsa, a tha fo mhaighistir, 
511 an aghaidh òrdugh a tha fos do chionn, saoil- 
1S tu na gnothach cruaidh ort a bhith umhail 
mèideadh an atharraich, agus do bheachd 
rl n fhàgail, 

? , Ach smaoinich, a mhic, air toradh do 

® u 3 



har 



TJ4 LEANMHUra CHRI0STA. 

shaothair, air cho luath 'sa thig i gu ceann, 's 
an duais mhòir a tha feithèamh ort ; is cha b 
thu fo dhuilichinn, ach fo shòlas a gliocas 
dhòigh. Oir do thoil fhaoin fhein, a tha tl 
leigeadh dhiot ga d' dheoin, gheohh thu s 
ais a rithist gu dìlinn ann a' flathanas. A' s 
cuideachd gheobh thu a h-uile rud a tha 1 
mhiann gu d' àilleas, is gach ni a 's urruinn tl 
shireadh. A' sid bithidh a h-uile rud math aga 
gun chùram an call. _ A' sid 's ionann toil dhom 
sa agus dhutsa, ni dhut fein, no 'n taobh-ma 
dhomsa cha 'n iarr thu. A' sid cha chuir nea 
ad aghaidh ; neach cha ghearain ort, neach e 
chronaich thu, ni cha d' thig ad aghaidh ; a 
air do bheulaohh biòs gach ni comhla air a' bh 1 ^ 
do mhiann, agus bheir iad làn thoileachadh g 
d' chridhe, is lionaidh iad e gu chiil. A' | 
bheir mi glòir seachad airson tàir a chaidh fh 
ang, deise ghlòrmhor airson earraidh brò I 
cathair rioghail bith-bhuan, airson suidh 
àit' a b' isle. A' sid chitear toradh no h-urr il l, '<- 
lachd, bithidh saothair an aithreachais fo aoit 'M 
neas, agus àrd onair aig striochdadh iriosal 

7. Air an aobhar sin lùb thu fhein gu iriof| r 
fo laimh gach duine, is na cuireadh e gruam aife 
ort co thuirt, no dh' òrduch sid no so. 
gabh mòran suim dhe so, gu 'n gabh thu 
math, is gu 'n cuir thule làn thoil an gnioi^ 
rud air bith thèid iarraidh ort, no smèideaf s «s 
riut, biodh e o uachdran, iochdran, no do le 
bhreac fhein. Iarradh fear an rud so, fear 
rud ad, gabhadh am fear ud uaill as an ni 
am fear so as an ni ud eile, is moladh e e dè 



Ìl'Ìi : 



mile cuairt : ach na dian thusa uaill a sid no 



omh. 
A 



ili; 



III. LEAEHAR. 



175 



À a mòr shealltuinn sios ort fhein, agus as mo 
Xil mhathsa dbianamh is mo chliù chnr air 
art. Biodh dèigh do chridhe is uaill air so, 
r a thoirt do Dhia ann ad bheatha maraon 's 
l)hàs. 

L. CAIB. 

r cbir do neach nach fairich sùgh na chràbhadh 
fein fhàgail an lamhan Dè. 

A Thighearna Dia, is Athair naoimh, gum 
beannaichte t' ainm a nis agus gu dìlinn : oir 
r is àill leat, 'sann a thèid a dhianamh, agus 
rud a ni thu tha e math. Gabhadh do sheirbh- 
^ach toil-inntinn unnadsa, cha 'n ann ami fein, 
ann an rud air bhith eile ; oir is tusa ad aonar 
shòlas fìrinneacli, mo dhòchas, agus mo chrùn, 
aoibhneas agus m' uaill, o Thighearna. Ciod 
ì' aig do sheirbheiseach nach d' fhuair e uat, 
ls gun a thoilltinn cuideachd. Is leatsa gach 
a thug thu seachad, 'sa rinn thu. Is duine 
hd mise, o thùs m' òige fo ànradh : agus air 
ribh tha bròn air m' anam gu sileadh nan diar, 
,ir uairibh tha e fo bruaiilean ann fhein le 
jiireadh ana-miannan. 

. Thami an geall air aoibhneasna sìthefhaigh- 
, si sìth do chuid cloinne tha mi 'g iarraidh, 
;ur iadsa a tha do shoius aoibhinn ag àrach. — 
l ses gu 'n d' thoir thu sìth seachad, is aighear 
>mh, seinnidh anam do sheirbheisich dhut le 
r aoibhneas, is molaidh ethu le cràbhadh brìgh- 
Ach ma fhàgas tu mi, mar is ro thric a tha 
bairt, cha 'nurruinn do sheirbheiseach suibhal 
slighe t' fhàithnean, ach 'sann is dòcha e 
h 4 



176 LKÀNMHUINN CHRJOSTA. 



ì 
111 1 



tuiteam air a ghlùine, a' bualadh uehd : a faieii 
jiach 'eil a shoirbheas mar an dè is air a bhònc 
nuair a blia dearrsa do sholuis air a cheaiin 
thiarmunn o bhuaireadh fo sgàil do sgèithe. 

3. O Athair cheirt, naoimh, is ionmholta I 
comhnuidh, thàinig an uair gus do sheirbheiseai 
fhiachainn ! Athair ghaolaich, tha e iomcliai 
gum fuiligeadh do sheirbheiseach 'sa cheart ug 
so rud-eiginn air do shon. Athair, a tha 
shior-mholadh, thàinig an uair a bha thu o 
t-siormchd a' faicinn a'tighinn, anns a bheil i 
do sheirbheiseach ri fulang car tamuill na ch« 
uinn, gus anam a bhith beo unnadsa gu bràch. 
Biodh e fo thàir car tacain, biodh e air umhlac; 
adh, biodh e gun dìùanlàthair dhaoine, buailea' 
air ana-miannan is easlainte : los gu 'n èiriclij 
lath' eile mar ùr dhearrsa na maidne, is mar gha |, 
soluis ann a' fìathanas. Athair naoimh, se so 
òrdugh agus do thoil, agus thachair a' chùis m 

a dh' òrduich thu. 

4. Is gu bheil e na chomaine dha d' charaij lac 
gu 'n cuirte e gu fulangas is gu dòruinn anns 
hheatha so airson do gràidli, agus sin cuideac 
sa h-uile àm, is o 'n h-uile neach a lughaige 
tusa. Gun do chomhairle, gun do fhreasdal, 
gun do thoil, cha tachair ni air talamh. Isma 
dhomh, a Thighearna, gu 'n deach m' umhlaci 
adh leat, gus an ionnsuichinn do lagh naomh, j 
'n cuirinn uam gach pròis cridhe is ladarnas.j 
Is math dhomh gu na laidh masladh air mo gnùj 
I«s gu 'm b' fhearr leam furtachd a shireadh oj 
na o dhaoine. Air chòrr dh' ionnsuich mi o ij 
eagal a ghabhail as do bhreitheanas do-rannsaich 

a tha sgiùrsadh an neochiontaich 'sa chiontai 



III. LEABHAR. 



177 



araon ; acli clia 'n ann gun aobhar gun cheartas. 
5. Tàing dhutsa, a cliionn nach tug tliu fath- 
ìas dba m' ioclidan ; acli mo pronnadh air a 
a le builìibh cràiteach, an leagadli orm dòruinn, 
igam thugeadh ann an ànradh a mach 'sastigh. 
m na bheil fo 'n ghrèin cha 'h 'eil ni a bheir 
ftachd dhomh, ach thusa, a ThighearnaDia, a 
'gll spioradail'nan anman, a lotas agus a leigh- 
ts, a bheir gu ifrinn agus air ais. Tha mi fo 
: bheumaibh, is tha do shlat a' toirt leasain 

II pmh. 

^ 6. Feuch, Àthair ghaolaich, tha mise ann ad 
I nhain, is tha mi gam chromadh fein sios fo 
M lùradh do shlait riaghailt. Buail mo dhruim 
a jus mo shlinnean, gus an lùb mi mo rag mhuin- 

I . gu d' thoil. Dian deisciobull cràbhach iriosal 
^ |iomh, is gur gniomh math t' obair, gus gu 
i0 gèill mi dha 'n h-uile smèideadh dhe t' thoil. 

III f't fhein is gach ni a bhuineas domh tha mi 
^eadh fo d' fhreasdal, is fhearr a bhith air mo 

II !.achdachadh an so na dèis so. Is aithne dhùt 
)S [ch ni, air chomhla is maraon, is ann an cogais 
I Wc-an-duine cha 'n 'eil ni am falach ort. Mun 
$ bhair rud tha fios agad gu 'n d 1 thig e gu teach : 
I cha 'n 'eil thu an eisiomail neach a thighinn a 
iprtfbrath no 'sgeula dhut mu gnothaichean a 
mm dol air adhart air talamh. Is aithne dhutsa 
, rud a thig gu mo leas, is tha fios agad cho 
■ ;imail 'sa tha triohlaid gu salchar a' pheacaidh 
I ìighe' uam. Dian do thoil rium mar tha mi 
oi bireadh, isnadian diù dhe m' bheatha pheacaich, 
oi r a'bheil brath agadsa nas fhearr, isnas soilleire 
cbl neach air bith. 

tai 7. Thoir solus dhomh, a Thighearna, anns a' 
h 5 



178 LEANMHUINN CHMOSTxi. 

rud a cliuireas feum air solus, se sin gaol a tliorlui 
do 'n rud a tha ri ghaolachadh, moladh a thoijia 
do 'n rud a 's ionmhuinn. leatsa, mias a thoi 
do 'n rud a tha prìseil ad shùileansa ; abhinrt 
faighinn coire do 'n rud is fuathach leatsa. Wi 
leig dhomh breth a thoirt air rèir sealladh m 
sùl, no binn a thoirt air rèir an sgiala a thig g 
m' chluais o dhaoine aineolach ; ach niche? 
talmhaidh agus spioradail a ch o th r om ach ad h a 
meidh cheirt, agus do thoil mhathsa iarraicjfiat 
daonnan fos cionn gach ni. à 

8. Is tric a thaceudaii dhaoine air ammeallac 
na 'm bhreitheanas; is mealladh air dhaoh 
saoghalta a bhith toirt spèis a mhàin do nichei 
talmhaidh. De is fhèirrde duine a bhith 
mhias mòr aig duine? Tha aona mhealltair a 
mhealladh mealltair eile, duine faoin an duiilmn 
fhaoin, an dall an doill, an lag a' laig, nuair tl ài 
e ga mholadh ; ach ga rìreamh 'sann a tha e |ol)ì; 
dhiomoladh an ait a bhith ga moladh. Urad ' kl 
fhiach duine ann ad shùileansa, se sin a luac 
gun tuilleadh, arsa naomhiriosai Frannse. 



LL CAIB. 

Gu beil dbair iriosal ri glacail nuq^r a fìiàsar sg\ 
do nicliean àrda. 

1. A mhic, cha 'n urruinn thu an comhnuidbj $ 
bhith san aon teas mu shubhailcean, no fu 
eacìi daonnan sa cheum a 's àirde do chràbhad 
is fh eudar dhut air uairibh le laigse a' pheacai 
ghinetuiteamle bruthach : agusuallach na beati | 
choirbte ghiùlan, ge b' ann an aghaidh do th|j D 
is le mighean. Fhad 'sa bhios tu fo eallach 



Iriiiii 
illr; 



III. LEABHAR. 



179 



uinne bàsorsa, bios do chridhe trom is fo 
ulad. Bu chòir ime sin, a bhith caoidli gach 
gu bheiì eallach nacoluinne ri ghiùlan, a tha 
-t ort nach urruiim thu gnothaichean spiorad- 
til, is àrd chràbhadh a leanail gun lasachadb. 
k An sin thigeadh dhut teannadh ri obair 
Dsail is gniomh na leth-amach, agus t' anail n 
ireadh le gniomhan matha; is feitheamh le 
i'has làidir ri m' thighinnse, is ri m' fburtachd 
lathanas : a' cur suas gu faighidneaeh ri bhith. 
'cèin-thir air fògradh agus gun tlus chràbhaidh, 
t an d' thig mise a fhuasgladh ort, is gu d' 
lioradh o n' h-uile anshocanv Oir bheir mì 
gu 'n leig thu t' ànradh air diochuimhn' is 
! 'm meal thu sìth cridhe. Sgaoilidh mi air 
bheulaobh àilean gorma' sgriobtuir, gusgu 'n 
inn thu le cridhe farsuinn ri r uith air slighe m' 
Mthnean. Is their thu an sin, cha 'n fhiach 
pblaid na h-aimsir' so a cur an, coimeas ris 
l'hlòir a dhealras an daoine matha* lim.*it>. % . /#, 

LII. CAIB. 

a *n e toil-inntinn, ach ansìiocair a tha neach a 
oilltinn, 

A Thighear^a, cha 'n airidh mi air do shòlas, 
dad do shòchair spioradail; agus ime sin is 
;rt a tha thu dianamh rium, an trà tha thu gam 
figail bochd agtis ainniseach. Oir ged a b' 
i'uinn dhomh muir a lionadh le deoir,-cha 
iìleadh sin dhomh do shòlas. An* an aobhar 
1, cha 'n airidh mi air ni, ach builìean is 
ln; a chionn gu 'n pheacaich mi 'gu tric is 
1 trom ad aghaidh, is gur ftiathasach lionor 

h h 6 



180 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



mo chiontan. Ime sin, nnair a gHabhas n 
sàr-bheachd air a' chùis, tha mi a' faicinn nac 
fìiiacli mi an toileachadh is lagha. Ach o'n 
Dia iochdar agns tròcrach thusa, leis nach £ 
t' ohair a chall, bi do thoil (a' fiachainii mar si: 
do mhòr mathas. an saghaìchean do thròcair 
do sheirbheiseach a lionadh, ge bu tnr neo-thoil 
teannach, le aighir fos cionnaoibhneis shaoghalt; 
Oir cha 'n ionann an toileachadh a tha thusa j 
toirt seachad, agus subhachas saoghalta. 

2. De rinn mise, a Thighearna, gum faighin 
u at sòchair air bitli a flathanas ? Nach d' rini 
mi math air bi'h tha mi 'g aicleach ; oir is duir 
mi a bha an comhnuidh a' ruith air an olc, agis 
leisg gu leas m' anma chur an gniomh. Is fìrii 
so nach urruinn dhomh aicheadh, is na canainj 
a' chaochla', sheasa' tusa ann am aghaidh, is imh 
bhitheadh ann fear mo dhion. De thoill nj 
airson mo pheacannan, ach iutharna agus teii 
siorruidh ? Le fìrinn tha mi 'g aideacìi gu i 
thoill mi fanaid is tàir air a h-uile dòigh, is nacj 
'eil còir agam air mo chuimtadh an aireamh <j 
dhea-sheirbheiseach. Agus ged is càinnt so a tl| 
mi-thaitneach leam ri èisdeachd, dèis sin airscj 
na fìrinn tha mi gam dhìteadh fein airson n 
pheacannan, los gur fhasa dhomh ruighinn mi 
sin air do shòcair. 

3. De their mi, duine peacach, is a thaleagl 
adh le nàire? Cha 'n 'eil a dh' aghaidh agafeat 
na their ach an aon fhacal so ; pheacaich mi 
Thighearna, piieacaich mi : dian tròcair oril tis 
thoir mathanas dhomh. Leig dhomh beagafda 
gus an taom mi mach mo dhòruinn, mun siub 
ail mi gu talamh dorcha, isbàite ann an dhubln lile 



III. LEABHAR. • 181 

hàis. Ciod eile tha thu sireadh o chiontach, 
o pheacach truagh, na gum biodh e làn bròin 
umhlachd airson a chiontan ? O chridhe goirt 
!us iriosal thig earbsa a mhathanas, sìth gu 
gais èisleanaich, ath-ghleidheadh air ghràsan 
ilite, dion o'nfheirg atha feitheamh air duine; 
us tha Dia, agus an t-anam brònaeh, a' tigii- 
li an còmhail a chèile le pòig naoimh na rèite. 
4. Is iobairt thaitneach leat, a Thighearna, 
Ithreachas nampeacach, is boladh so ad fhianuis 
in I cùbhraidh' gu mòr na tùis air a losgadh. Is 
| a thaitneach so leis am math leat do chasan 
I mmh' a nighe : oir cridhe iriosal is brùite cha 
I L chuir thu riamh suarach. 'Sann a so tha 
iiiidean o aghaidh fheirgich an namhud ; asotha 
in iigheas is glanadh ri fhaotuirm o gach ni tha 
Bkilach unnainn no trualìidh. 
I . 

ii LIII. CAIB. 

'ha 'n 'eil bun aig gràsan Dè ann an daoine talmh- 
, aidh. 

Ì A mhic, tha mo ghràsansa prìseil, cha 'n 
soiìuiiig iad nichean coimheach, no toileachadh 
u! Imhaidh bhith air a masgadh unnta. Ime sin 
I ìa gach ni tha cur èis air gràsan ri thoirt as a' 
ithad, ma tha mhiann ort ruighinn orra. Iarr 
| m uaigneach <lhut fhein, bi deònach air fuireach 
T3 bat fhein, na sir comhra ri duine air bith, ach 
I iiom urnaigh dhùrachdach air bheulaobh Dè, 
I sus gum bi cridhe aithreachail agad, is cogais 
I hlan. Na bitheadh mias 'sa bith agad air an 
\\\ i-saoghal uile ; freasdail air Dia, a raghainn air 
1 ile ghnothaichean na leth-amach. Oir cha 'n 



182 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



urruinn thu an aire thoirt ormsa, agus toileach I 
adh talmhaidh agad san àm. Tha agad ri dc« ( 
fada o d' luchd-eòlais is o d' chàirdean, agus d cl 
chridhe gleidheadh saor o n' h-uil' aighir shaogh | 
alta. Air rèir sin h' e guidh an ostail bheann b 
aichte Phedaii, gu'n sealladh creidmhich Chriosl m 
anns an t-saoghaisa orra fein mar choigrich 'iiÌB 
mar fhògraich. p 

2. O ! nach mòr an t-aohhar misnich do neac! or > 
aig uair a'bhàis, a bhith saor o gach dèidh shaogh ra 
alta. Ach an cridhe a tha sgairte mar so o gach n I 
cha tuig an t-anam a tha fhathast lag ; is aig &) Ì 
duine thalmhaidh cha 'n 'eil eòlas air saorsa ai 
duine spioradail. Dèis sin ma 'smath leis a bhit; 
na dhuine spioradail an seòl ceart, feumaidh e dealj ^ 
achadh ris an feadhainn a tha fada uaithe 's 
gaire dha, 'sa bhith air fhaieill roimhe fhein, ij 
ro 'n h-uile h-aon eile. Ma bheir thu làn bhnaidi! | 
ort fein, 's fhasa dhut buaidh a thoirt air rudaiiw! 
eile. Se buadhachadh ort fein buaidh is àirc'Uj 
uile. Oir am fear sin aig a bheil smachd ai I 
fhein ann a' rathad is gu bheil ana-miannan fj ed 
reuson, 'sa reuson anns gach ni a' gèilie' dhomhjlli: 
sa, is fior mhaighistir a' fear sin air fein is air a.i 1 
t-saoghal. ' ! Wi 

3. Ma tha thu an geall air dìreadh gu inhbl fèi 
eho àrd, cha 'n fhuilear dhut tòiseachadh le fearj 2 
alachd, 'san tuagh a chur ri friamh na craoibhei | 
los gu 'n gearr agus gu sgath thu uat do spèi «in 
fhalachaidh agus mhi-riaghailteach dhut leirr ìjo 
agus do thoil ga d' math fein is ga d' ghairea fo 
saoghalta. Se an giomh so, leis a bheil duinj I 
a'toirt gaoil thuathail dha fhein, friamh ah-uil 3 
h-uilc ; is tha i ri spionadh a nuas agad as a bui! | 



III. LEABiÌAR. . 183 

Aus nuair a tlièid an t-olc so chur fo smachd is 
|E cliuing, thig sìth agus fè mòr air ball. Ach 
djchionn 'sgur beag a tlia strì ri bàsachadh tur 
liaibh fhein, is dol a mach asda fhein buileach ; 
njia e tachairt, gu bheil a' mhòr chuid an sàs au 
sfin-chuibhrichibh, is ana-comasach air dìreadh 
jjtts pi cionn fhein le neart a' spioraid. Ach an 
each a tha an geall air imeachd gu saor am 
cha 'n fhuilear dha gach togradh cam 
lathal ann fein a chlaoidh, is gun ghlaoghadh ri 
eutair air bith le sannt a chridhe fein no le 
a^iann peacach, 
an 

I LIV. CAIB. 

^hu hheil gluasadan ar nàdair is nan gràs ao-coltach 
ri chèile. 

|[. A mhic, thoir an aire gu math do dh' impidh 
àdair agus ghràsan, oir is ao-coltach ri chèiìe 
n gluasad, 's is dtiilich an eadardhealachadh ; is 
ann a dh' aithnghear an diubhras eadorra, ach 

ip duine spioradail, is soilleir air a thaobh-stigh. 
Tha daoine uile an geall air rud-eiginn math, 
jgus an rud math so tha iad a' gabhaii orra a 
hiieadh nam briathran is na dianadas, agus fo 
oèimh a' mhath so tha mòran air am mealladh. 

2. Tha nàdar seòida, a' briagadh mòrain, gan 
ur an ribeadh^ is gam mealladh ; nuair tha e 
ein daonnan aig bun a' ghnothaich. Ach tha grà- 
an gun fhoill, gun sgleò uile, gnn chleòc brèige, a 
.ianamh a h-uile nilebeachd glan Dia thoileach- 

i D( ;dh, is ruighinn air marancrioch dheireannach. 

3. Cha'n fhuilig nàdar ga dheoin fein chlaoidh, 
10 smachd no gèilleadb, no striochdadh, nolùbadh 



184 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



fo chuing. Ach tha gràsan a' sireadh, gu ' 
claoidheadh dnine e fein, gu 'n cuireadh e stria 
ri ana-miannan, gu 'n gabhadh e srciachd, gu ' 
gèilleadh e, nach iarradh e gu saorsainn a tho 
fhein, gum biodh e tìtheach air a bhith na iochd 
aran, cha 'nann na uachdaran air neachairbitl 
gum biodh e an comhnuidh fo rian Dè na bheath 
na ghiùlan, 'sna dhòigh, is deas airson Dè g 
lùbadh gu h-iriosal fo laimh gach creutair. 

4. 'Sann air a shon fhein a tha nàdar a' str 
agus fiach de choisnicheas e air an atharrach th 
shùil. Aeh cha 'n e am math fhein, 's ar I 
buannachd a tha gràsan a' sireadh, ach an ru 

a thig gu stà do mhòran a tha nam beachd 

5. Tha nàdar dèidheil air onair agns mias, ac 
'sann do Dhia a bheir gràsan a h-uile onair agu eòl; 
glòir mar dhlighe. 

6. Tha eagal aig nàdar ro mhasladh is ro thàii 
Ach tha gràsan deònach air tàir fhulang airsojith- 
ainm losa. Hcli 

7. Is toigh le nàdar diomhanas, agus socaijìai 
dha 'n cholninn. Ach cha 'n fhuilig gràsan acl 
bhith na 'n tàmh, is cuirklh iad ri gniomh g 
h-inntinneach. 

8. Is toigh le nàdar rudan ainneamh agn 
briagha, agus beag air rudan suarach agus grànd; 
Ach tha dèidh aig gràsan air nichean cumantì 
agus tàireil, is clia bheag orra nichean rocach, 
cha 'n nàr leo seann aodach a chaitheamh. 

9. Tha sùil aig nàdair air rudan talmhaidi 
agus gabhaidh e tlachd a buinnig shaoghalti 
bi òn a call, is fearg ri facal neoncach tàire. Ac iii 
tha gràsan a' sireadh gu nichean siorruidh, 
cha 'n 'eil taobh aca ri rudan talmhaidh, no 



III. LEABHAR. 



185 



I ìruaillean airson an call, no fo ghruaman ri 
8 "iathran garga, a chionn is gur ann am flathanas, 
' r nach tèìd ni air chall, a tha an ullaidh agus 
i i toil-inntinn an tasgaidh. 

I 10. Tha nàdar sanntach, is nas tìthiche air 
tl ibhail, na toirt seachad, is toigh leis rud dha 
|» iein, agus a chuid fhein. Ach tha gràsau càird- 
gi J agus pàirteach, seachnach air rud fos leth, 
ilichte le beagan, am mias gur fhearr a bhith 
rì irt seachad na gabhail. 

I 11. Tha taobhachd aig nàdar ri creutairean, 
ìns s a' choluinn, ri faoineis, is luasgan an sid 'san 
gpi Ach tha gràsan a' dianamh air Dia 's air 
libhailcean, a' trèigsinn chreutairean, a' teich- 
jj dh o 'n t-saoghal, gràineach air togradh na 

■ òla, seachnach air taobhastal, coma air dol an 
lideachda dhaoine. 

| 12. Tha nàdar dèidheil air toil-inntinn na 
K)iith-amach anns a' bheil a cheudan riaraichte. 

ch 'sann an Dia mhàin a tha aighear nan gràs, 
aiuann sa' mhath is àirde tha 'n sòlas fos cionn 
ti ich ni. 

1 13. A h-uile gniomh a ni nàdar, 'sann gu 
luannachd fhein is gu ghaireas, ni cha 'n urr- 
jbn e dhianamh a nasgaidh, ach tha dhùil ri 

■ ach-saothair, no tuilìeadh agus sin, no ri mias, 
| ) ri fàbhor airson oibrichean matha, agus*smath 
im a dhianadas fhein 'sa thàlantan a bhith fo 

ìhòr mhias. Ach ni talmhaidh air bith cha 'n 
Ì tl gràsan a' sireadh, no tuarasdal 'sa bith airson 
I ì saothair ach Diamhàin; is do nichean talmh- 
IC | dh cha 'n 'eil suim, ach air rèir 's mar a chomh- 
|b iad gu rudan siorruidh chosnadh. 
,fi! 14. Is math le nàdar gum biodh mòran 



LEANJNIHUINN CHRIOSTA. 

chàirdean is luchd-cinnich aige, tha uaill ann ai 
àrd inbhe, fuil uasail, togaìach ri daoine mòra 
hrìodalach ri daoine, moltach air a lethbhreaca: 
fhein. Ach tha gràsan gaolach air naimhdear 
gun uaill a mòran chàirdean, gun mhias air inbh 
àird no breith uasail, mar 'eil beusan gan rèh 
Tha 'm bàigh ris a' bhochd nas mua na ris 
bheirteach, an truas ris an duine ionraic nfj^ 
mua na ris an duine chumhachdach, 's an toi j a j 
eachadh ris an duine fhìrinneach nas mua nar Ì| 
an duine mheallta, a' comhairleachadh daor 
nan dhaoiae matha gu sàmhlaichean nas fhearr 
leanail, is fàs coltach ri Mac Dè le subhailceai 

15. Tha nàdar gle ullamh air gearain a ai 
uireasbhuidh is air trioblaid ; ach tha gràsan 
cur suas gu misneachail ri bochdainn. 

16. Tha nàdar a' tarruing gach ni uige fhei 
a' gleac 'sa cònsachadh air a shon fhein ; ach $ 
gràsan a' tarruing gach ni gu Dia o 'n d' thàir 
ig iad air thùs, ni cha 'n 'eil iad a' cur as an lei %ù 
fhein, no gabhail dànadais uaibhricb, cha dis 
iad cònspad, no 'm beachd fhein a chur fos cion 
barail feadhnach eile, ach le 'm beachd air fad 

le 'n tuigse tha iad gan striochdadh fhein do 
ghliocas shiorruidh, is do breth Dè. 

17. Tha nàdar an geall oir eòlas air gnotl| 
aichean diomhair, is èisdeachd ri nuaidheach 
an, e fhein fhiaehainn, is ioma rud a rannsac] 
adh le cheudan corporra ; tha mhiann air furi 
o dhaoine, is air gach gnothach a' dhianamh ^ 
moladh is cliù a chosnadh : ach cha 'n 'eil iai 
aidh aiggràsan air nuaidheachdan, noeachdrait 
neònaich, cha 'n 'eil ann a sin uileach mìrdo 
t-seann truailleachd : oir cha 'n 'eil ni ùr no bu; 



Aii 



ii 

lllllì 

lit 

lllSf 

•Ml 
lìir 

30ì ' 



III. LEABHAR. 187 

Jì ir uachdar a' talmhuinn'. Air an aobhar sin tha 
rà kd a' teagasg ar ceudan a riaghladh, toileachadh 
I loin is uaibhreachas asheachnadh, nichean prìseil 
Ipè urramach fhalach gu h-iriseal, a h-uiie 
^ niomh is faghlum a thionndadh gu math, agus 
■ Ì cliù is onair Dè. Cha 'n e iad fhein, no 'm 
Huadhan is math leo mholadh, ach 's àill leo gum 
Mjitheadh Dia air a bheannachadh airson a thiodh- 
Aicean, is gur e thug gach ni seachad gu saor o 
^ipròcaire. 

M 18. Is rud na gràsan so a tha fos cionn nàdair, 
■ji tiodhlac sònraichte iad o Dhia, comharradh air 
ean dhaoine taghte, agus earlas air beatha mhair- 
aimnach: tha iad a' togail duine o nichean 
aailmhaidh gu spèis a thoirt do rudan diadhaidh, 
a dianamh duine spioradail do dhuine feòlor. 
ieÌBiir an aobhar sin mar is mua thèid nàdar a 
itihlaoidh agus a smachdachadh, 'sann is mua a 
àÌQiheirear seachad do ghràsan, agus fàsaidh an 
1 ; uine spioradail le gibhtean ùra a h-uile latha 
iiai as coltaiche ri iomhaigh Dè. 

ÌODIF 

* CAIB.LV. 

jrum beil ar nàdar air a thruailleadh, is gràsan Dc 
|fl jj,; eifeachdach* 

M A Thighearna, is mo Dhia, a chruthaich 

ijjn ri d' iomhaigh fhein is ri d' dhealbh, thugas 
omh na gràsan so, a tha air am fiachuinn leat a 
hith cho mòr is cbo riatanach gu sàbhaladh : 

iaiios gu 'n d' thoir mi buaidh air mo nàdar daobh- 
idh, a tha gam tharruing gu peacadh is gu 
èirsgrios. Oir tha mi faireachduinn lagh ann 

m.m fheoil, a tha gleac ri lagh m' inntinn, is gam 



188 LEANMHUINN CHBIOSTA. 



sparradh air adhart gu m' ana-miannan a riar 
achadh an ioma rud ; agus cha 'n urruinn m 
stad a chur air an confhadh, nas lagha na gheobl 
mi comhnadh do ghràsan ro-naomh, gus m<! 
chridhe neartachadh. 

2, Tha do ghràsan feumail, is gràsan mòra cuid 
eachd, gu buaidh a thoir t air mo nàdair, a tha daonj 
nan claon thurian uiic o thoiseach. Oir thuit 
anns a chiad duine Abhadh, is thruailleadh e ìmt 
a' pheacadh ; ann an rathad is gu na ruith pian n 
soilche so gus gach duine : mar sin, tha nàda 
fein'; a chruthaich thusa gu math agus gu coimh 
lion, an nis a' dol fo ainm peacaidh, no laigse na 
dair thruaillidh ; a chionn is gu bbeil a ghluasac 
nuair a dh' fhàgar leis fhein e, ag iarraidh thu 
an uilc, is nichean talmhaidh. Oir am beaga 
neart a th' aige is ionann e is stradag a' falac 
fo luaithe. Agus si an t-stradag sin an tuigi 
nàdarra, is tha ceò trom ga cuartachadh, ac 
fathast ag aithneachadh a mhath seach an t-ol 
an fhirinn seach a' bhreug : ged nach urruinn 
an rud a chi i math a chomhlionadh ; a bhàrr al 
sin, tha làn sholus air fìrinn, is togradh ceai 
air chall. 

3. O sin, mo Dhia, is ionmhuinnleamdolag 
air an taobh-stigh, is tha brath agam gu bhe' f è 
t' fhàithnean math ceart agus naomh, a' dìtead! , M 
ah -uileh-olc ispeacadh, mar rudan ri seachnadll P 
Leis an fheoil tha mi gèilleadh do lagh 
pheacaidh, nuair athamileanail m' ana-mianna 
an aghaidh reusoin. O sin tha e tachairt, 
bheil toil a thoirt do 'n mhath rèidh dhomh, ac 
rathad air a choimhlionadh cha 'n 'eil mi faigl | 
inn. O sin is tric a tha mi a' cur ghniomhs 



III. LEABHAR. 189 

f. 

B j latha romham ; ach le cion ghràs gu comhnadh 
ì m ' laigse, tha an rud is la|ha thig am rathad 
g toirt orm tuiteam airais is leigeadh dhiom.— - 

I sin tha e tachairt, gu bheil eòlas agam air 
j ighe na coimhlionachd, agus nas leòr do shoill- 
D jreachd air marbuchòir dhomh rud a dhianamh. 
te ch le cudtrom mo choirbteachd fhein, cha 'n 'eil 
m 'g èirigh gu beusan nas àirde. 
|| 4. O cho tur feumail, a Thighearna, is a tha 
|P ghràsan dhomhgu tòiseachadh, dol air adhart, 
|j dea-chrioch a chur air math ! Oir as an 
[à >nais cha 'n^ urruinn dhomh ni dhianamh, ach 
m ' n càil 's urruinn dhomh gach ni dhianamh 
^inadsa, O ghràsan fhlathanais ! gunsibh cha 
af 'eil luach an gniomh, no brìgh aig buadhan 
c , idair, no blagh an ionnsuchadh, no 'm beirteas, 
m } maise » 110 neart ; cha mhua gun ghràsan, a 
^ highearna, a tha stàth ann'an gliocas, no 'n 
I a-labhairt. Oir tha buadhan nàdair aig daoine 
q atn ' is olca maraon ; ach gràsan, no gaol, is 
a - )dhlac a bhuineas do na daoine taghte, agus an 
ai ,mharradh a dh' fhiachas gur fhiach iad a' 

eatha shiorruidh. Tha gràsan cho prìseil is 
ff] ch 'eil brìgh^ gun iad an tiodhlaicean, no 'm 
ìei | n eachd, 110 11 comas mhiarailtean a dianamh, 
J 'm fradharc air na nichean a 's àirde. Cha 
Ipnn creideamh, no dòchas, no subhailcean eilo 
jitsa, Dhia, gun charrannachd, is gràsan. 
\5. ghràsan a' mhòir àigh ! a ni a' fear a tha 
■ chd na spiorad beirteach ann a subhailcean, 
Jus a' fear aig a' bheil mòran beirteis iriosal na 
yridhe. Thigibh, o thigibh anuas am ionnsuidh, 
ylionaibh mi gu tric le'r sòighneas, cagal gu 

llinnich m' anam le sgìs is tiormachd! Si m' 



190 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



achanaieh riut, a Thighearna, gu faigh mi m I 
gràsan; oir is leòrdhomh do ghràsan, ged nacj 
faighinn rudan air bith eile air a' bheilmonàdf 
an geall. Ged do bhithinn fo dhiachainn is J 
phian le ioma trioblaid, cha bitheadh eagal ui m 
orm is do ghràsansa mar-rium. Siadsa mo near 
bheir iad soilleireachadh dhomh is comhnadh.-L 
Is treasa iad na m' uile naimhdean, is glic iad rl'rc 
daoine crionna air fad. L 
6. 'Sann uatha thig sgoil na fìrinn, eòlas .o'F bl 
dea-bheusan, solus cridhe, furtachd an tèinn s jb 
las am bròn, blàs an cràbhadh, 'san urnaigh deoijb; 
As an eugais ciod a th'unnam achmaide tioraiijd 
agus stoc nach fiù ach a thilgeadh air folbh. Irj| ^ , 
sin, a Thighearna, biodh do gràsan daonnjj m 
maillerium, romham, amdhèigh, isgamchum; 
gu teann ri gniomhan matha sa h-uile h-am ; 
ieth Iosa Criosta do Mhic. Amen. j ^ j 

ri^ 

LVI. CAIB. ■ Isia 



Gufeum sinn sinnjhein aicheadh, Criosta a lean 
le giùlan ar croise. 

1. A mhic, mar is fhaide thèid thu asadfhein, 



ann is teinne a thig thu ormsa. Nuair nach ^ 



3. A 
ilori " 



thèid dad iarraidh a mach tha sìth a stigh 



'Samhuil sin nuair a thrèigeas sinn sinn feiiJ eirbhe 
stigh, tha sinn a' dlùthachadh ri Dia. Bu mi 8j na 
loam gu 'n ionnsuicheadh tu thu fhein aichea 
gu h-iomlan, gu mo thoilse a dhianamh gj 
obadh gun ghearain. Lean mise ; 'smi 
t-slighe, an fhìrinn, 'sabheatha. Gun slighe c ^ 
'n 'cil dòigh air triall, gun fhìrinn cha 'n 'eil fii fl^, 
rachadh, gun bheatha cha 'n 'eilrathad air bh |L 



dei 



III. LEABHAR. 191 

ìO. Is mise an t-slighe, bu chòir dhut a leanail, 
nicji fhìrinn bu chòir dhut a creidsinn, 'sa bheatha 
■m$ mu chòir dhut a bhith an earbsa. 'Smise an 
■>f«3lighe neo-mhearachdach, an fhìrinn neo-fhàil- 
uiljmeach, 'sa bheatha neo-chriochnaichte. 'Smise 
mi t-slighe ro-dhìreach, an fhìrinn a 's àirde, 'san 
H ior~bheatha shona gun tùs. Ma dh' fhanas tu 
iadif mo shlighese, gheobhthu eòlas air an fhìrinn, 
us saoraidh an fhìrinn thu, is sealbhaichidh tu 
asB bheatha shiorruidh. 

mm Ma 's àill leat dol a stigh gu beatha, cum m' 
òeoiii;thnean. Ma 's àill leat eòlas air an fhìrinn, 
ranjìid mise. Ma 's àill leat a bhith coimhlion reic 
Iffidi ni. Ma 's àill leat a bhith ad dheisciobull 
m iamsa, aicheadh thu fhein. Ma 's àill leat gu 
iinnai meala'tu a' bheatha shona, thoir fuath do 'n 
m; ìieatha„so. Ma 's àill leat a bhith àrd am flath- 
as, bi iriosal air talamh. Ma 's àill leat a bhith 
rìgh maille rium, giùlain do chrois mailìe rium. 
r siad luchd-gìùlain na croise mhàin a ruigeas 
M beatha shona, agus sòlas fìrinneach. 

3. A Thighearna losa, a chionn 's gu bheil do 
ighecumhannisgundiù aig an t-saoghal, thug- 
ipìfl, lomh a leanail le bhith fo thàir aig an t-saoghal. 
jtfh-r cha mhua a' seirbheiseach na thighearna, no 
r^,- deisciobull na mhaighistir. Ionnsuicheadh do 
ifein sirbheiseach beusan do bheatha, 'sgur th' ann 
ma sin a tha sàbhaladh is fìor naomhachd. Rud 
\W bith a leughas, no dh' èisdeas mi ach so, cha 
ii gr e mo chridhe, is cha lion e mo shòlas, 
mÌh A mhic, a chionn gur aithne dhut so, is 
eclnaleugh thu gu chùl e, is buidh dhut ma 
lireas tu an gniomh e. An neach aig a bheil 
i r bhi fhàithnean, 'sa chumas iad, 's esan a tha 



Ì92 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

toirt gaoil dliomhsa : is bithidh gaol agamsa air 
fiachaidh mi mi fein dha, is cuiridh mi n 
shuidh' e ann a' rioghachd m' Athar. 

5. A Thighearna losa, mar tha tlm radh, a 
gealltainn, hiodh e dhomh mar sin, is thugsj 
domh gu 'n toill mi e. Ghlac mi, ghlàc mi Ì 
chrois o d' lainih ; giùlainidh mi i, agus giùlaèa 
idh mi i gu ruig' am bàs, is gur tu fein a chu 
orm i. Gu fior, si chrois sgàthan beatha an dej 
mhanaich, agus cairt-iuil fhlathanais. Thòisu 
an gnothach, tilleadh air ais cha 'n fhaodar, 
leigeadh dhiom cha chòir. 

6. Togamaid oirnn, a hhràithre, gahhama 
air adhairt comhla, bithidh losa maille ruinn.- 
As leth Iosa ghlac sinn a' chrois so, as leth lo 
leanamaid rithe. Bìdh esan dhuine na threisj 
na cheann-iuil, is na cheann-uidhe. Feuch 
rìgh ag imeachd romhainn, cathaidh e air ar so 
Leanamaid e gu fearail, na taisicheadh neaeh ; 
bith ri uchd gàbhaidh : bàsachadh sa cliatli m ln j a 
ghaisgich biodh na 'r beachd, na tàradh sg 

air ar cliù le trèi«;sinn a chruinn cheusaidb. j 

to Jasai 

kì 

LVII. CAIB. u , 

Cha 'n fheum duine dol gu anabarr bristeadh-crù^', 
airson tuiteam ann a jàillinnean. ^ 

] . A mhic, is docha leamsa faighidin agus \\vc { t? 0, 
lachd ri linn anastachd na mòran toil-inntinii ^ 1 
cràbhaidh ann a' fè. Carson a bhiodh tusaj ^ 
bristeadb-cridbe airson facail bbig a racb^ j3 
a chantuinn ad aghaidli ? Ged bhitheadh , 
t-aobhar na bu mlma, cha bu chòir dbut dol |° a 
bruaillean. Ach leig seachad sin an nis : Ch« £ 



ias,' 



III. LEABHAR. 



193 



4 o a chiad diachainn, cha mhua is diachainn ùr, 
d 'n diachainn mu dhcireadh, mahhios tu fada 

3. Tha thu fearaiì gn leòr nuair nach d'thig 
, i ad aghaidh. Tha do chomhaiiie matli cuid- 

I ;hd, agus le d' bhriathran is aithne dhut mis~ 

5 ich a thoirt do dh' fheadhainn eile ; ach cha 
LÌthe a bhuaileas an trioblaid aig do dhorus 

. n, na tha do comhairle, is do neart gad tlirèig- 
, n. Seall air do laigse mhòir fein, leis na ghèill 
\ i gu tric air bheag aobhair : agus tuig gu bheil 
iiììe 'sa lethidean eile a' tachairt gu leas t' anma. 
!| 2. Cuir t' arraban as do chridhe air an dòigli 
, 'hearr is aithne dhut, is ma tha e a' drùghadh 
- MÌ , na leig fada fodha e, is na fuirgheadh e aoh 
| rid a' cur èis ort. An car a'slagha, cuir suas 
. fl le faighidin, mur h-urruinn thu le sòlas, A 
"g irr air so, ma 's eearbh leat cuid do rudan èis- 
' ' ,chd, is gu 'n tog iad ort dorran, caisg an 

I I asad sin, is facal neo-shuairc na leig a mach as 
ia bheul, eagal drochleasanathoirtdodh'fheadh- 
111 n laga. Cha 'n fhadabhios am buaireadh a 
® adh air folbh, nuair thig rno ghràsansa, èiridh 

is an àite bròin. Tha mise làthair fhathast, 
in Tighearna, deas gu d' chomhnadh is fnr- 
ihd a thoirt dhut nas mua na b' àbhaist 
j ah ; ma ses gu dian thu rium earbsa agus 
aigh dhian. 

. Socraich thu fein nas mua, is bi deas gu 
'- m ^hainnean is cruaidhe fhulang. Cha 'n 'eil a 
^ ile rud càillte, ged bhiodh an trioblaid gu tric 
; 3 thaoghal, 's am buaireadh gu trom gad shàr- 
ja adh. Is duine thu, is cha Dia, is feoil, is cha 
; fl ìingeal. Ciamar is urruinn thusa a bhith 
H radh an comhnuidh air an aon dòigh le subh- 

VI i 



194 



LEANMKUINN CHItlOSTA. 



ailcean, rud nach d' rirm ainglean fhlathanai? (1 
110 cliiad duine ann a' phàrrais. Is ìnise a dhùh i\ 
geas aighear 'sa chridhe bhrònach, 'sa stiùras a 
fheadhainn dha 'n aitìme a laigse fhein gu soli na 
ino dhiadhachd fhaicinn. L 
4. Gum bu heannaichte t' facal, a Thigliearn;) l 
is mìsle e na mil dha m' bheul, na cìrean meal jli 
Ciod a dh' èireadh dhomli fo th'rioblaidean is | 
èiginnean cho lionor, mur tugadh do bhriathrfj ^ 
naomha dhomh furtachd. Ma choisneas mi m ^ 
dheireadh cala an t-sàbhalaidh, de an umh<* i 0] 
ciod, no de trìc mo dhòruinn? Thugas don 
dea-chrioch, thugas domh gum bi sonas orm Ng 
fàgaiì an t-saoghail so. Cuimhnich orm d| 
Dliia, agus stiùr dìreach mo thriall gu d' riogj^ 
achd fhein, An,en, \ m 

P 

lviii. caie: jiUi 

Cha chòir a bhilh rannsachadh rudan àrda^ 5 | m 

breitheanas diomhair Dè. ! 

na' 

1. A mhic, thoir an aire nach bi thu reusonac J, < 
adh mu rùin dhiomhair, is mu bhreitheanas i| a 
domhainDè; a radh, carson a chaidh a' f<j L 
ud fhàgail mar sid, 'sa fear ud eile faighinn g j \\\ 
;an cho mòr ; no carson a tha an duine ad j WB1 j 
ànradh cho mòr, agus an neach ad a' dìreadh d | e 
anabarrach àrd? Is rudan sin a tha dol fos cicj | ea 
lèirsinn chlann-daoine : le reuson norannsachrl | ea] 
cha 'n fhaodar ruighinn air breitheanasan Dè ^ 
Air an aobhar sin ma chuireas an namhaid riu |, 
mar so ad cheann, no ma thèid am faighneacj | llri] 
dhiot le daoine faoine, freagair iad le briathij |l 
an fhàidh. Tha thu fìrinneach, a Thighear ^ 



III. LEABHAR. 



195 



vk fcha do bhreitheanasan ceart ; no'abair so, tha 
m iitheanasan an Tighearna ceart, agus fìrinn- 
a ;h unnta fhein, Is culaidh eagail mo bhreith- 
M| ìas, is cha 'n e cuis rannsachaidh ; oir tha iad 

; cionn tuigse mhic-an-duine. 
™ì 2. Mar an ciadna na bi ri rannsacbadh, no còn- 
ali »,hadh mu dhèidhinn toillteannas nan naomb, 
ì I nias a h-aon nas mua naomhachd na h-aon 
h«p, no faighneachd co is àirde ann a' rioghachd 
DHathanais. Oir is tric le ceisdean mar sin 
if' onglaid is cònsachadh gun fheum a thogail, 
'iMiad. cuideachd àrdan is glòir dhiomhain àrach ; 
niijièirich eud is aimhreit; nuair a bhios fear gu 
m Wnseil a' strì fiach an cuir e an naomh so air 
^Uiseach, fear eile a' toirt tuilleadh urraim do 
omh ud. A bhith ag iarraidh eòlais air so, 
ga rannsachadh, is rud gun mhath, 's is dòcha 
rbhe chur air na naoimh ; oir cha Dia na 
limhreit mi, ach na rèite 'sna sìthe, is tha mb 
' linidh anhs an fhior umhlachd, nas mua na 

i a' fein spèis. 
aac 5. Tha gaol a' toirt air cuid raghainn a dhian- 
:ia« h air na naoimh so, no air na naoimh ud eile; 
te t is mua tha do nàdar spèis thalmhaidh na 
mgl adhaidh anns a' ghaol so. Is mise a riim na 
& himh air fad ; is mise a riaraich orra gràsan ; 
ìc' nise a thug glòir dhaibh. B' aithne dìiomhsa 
cioi Iteannas gach aon ; is sonas mo shòlais bha 
> heamh orra. Ro chruthachadh an t-saoghail, 
Dè, dthne dhomh mo muinntir ionmhuinn, thagh 
riid iàd as ant-saoghal, is cha'n eiadsa thagh mise. 
vacl airm mi iad le m' ghràsan, thàlaidh mi orm 
tbr in iad le m' thròcair, agus stiùr mi iad tro ioma 
fin tireadh, thug mi toil-inntinn dhaibh gu saoibh- 



196 LEANMHUINN CHRI0STA. 

ir; neartaich mi iad gu buan-sheasamh, is crù | ( 
na glòrach chuir mi air an ceann airson m m 
cruadail. 

4. A chiad naomh 's aithne dhomh, 'sa fe; 
mu dheireadh ; is tha mi faoilteachadh riu ui 
le gaol anabarrach. Tha cliù ri thoirt dhomhJL 
ann am naoimh uile, fos cionn gach ni tha mi !Tll ] 
ri m' mholadh, ri onair fhaighinn anns_gai| } | f 
h-aon, a dh' àrdaich mi cho glòrmhor, 'sa d th' a 
òrduich mi ro laimh gun toillteannas air 
taobhsan. Air an aobhar sin an neach a bht ^ 
tàir do 'n urra is lagha dhe m' mhuìnntir, cha ^ 
'eil mias aig' air an aonis àirde, is gur mise||] a i s; 
rinn am beag 'sa mòr. Agus a' fear a' bh< 7/] 
spìd dhah-aon dhe na naoimh, tha e toirt sp ,à Dac 
dhomhsa, is dhaibhsan uile a tha ann a'rioghac' 
fhlathanais. Is aon iad uile le boinn na carran 
achd, 's ionann am beachd, 's ionann an toil J ,} ana] 
ionann an gaol gach a chèile. 

5. Rud eile, a 's mua gu mòr fhàthast, t 
barrachd gaoil aca ormsa na h-aca orra fheiu i 
air an toillteanas. Oir a' dol fos an cionn fe' 
's ag èirigh fos cionn an gaoil fein, tha iad a'leii | 
gu m' ghaolsa gu h-iomlan, 'sa tuinidh annj 
mòr shòlas. Is ni cha 'n 'eil ann a 's urruinn & 
beachd a chlaonadh uam no laghdachadh, is j 
bheil an fhìrinn shiorruidh gan lionadh, is teì, 
gràidh nach d' thèid as gan lasadh. Biodh daof 
feòlor agus talmhaidh mata na 'n tosd, is leigeaj |' 
iad dhiù an deaspud mu staid na naomh, 
nach aithne dhaibh dad ach iad fhein a th( 
eachadh) gun glòir nan naomh a bhith ga lagll | 
achadh is ga mhiadachadh mar a shanntaichi ^ J 



adol 
l'i 

y 

ìsle 
rafh' 
! at 
dha, 
loinsa 
itboi 
m i 
I % 
U nai 
%i 
ain 

reaffii > 



III. LEABHAR* 197 

^ t, is anns an t-seòl nach taitinn ris an fhìrinn 
I » iorruidh. 

6. Tha mòran dall, is tha ro-bheag soluis tur 
3 & a sin, nach aithne làn ghaol spioradail a thoirt 
J uil neach air bith. Le iarraidh an nàdar, is le 

!l! ol talmhaidh, tha iad fhathast gu làidir air an 
^ruing gu spèis a thoirt do 'n fheadhainn ad, 
U | fheadhainn ud eile ; agus air rèir na barail 
mj& aca air rudan saoghalta, 's ann a bheir iad 
a eth air nichean fhlathanais. Ach tur ao-col- 
hejch ri chèile tha smaointean dhaoine mhi- 
oimhlion, is beachd feadhnach a tha faighinn 
luis a flathanas. 

7. Thoir an aire mata, a mhic, nach gabh thu 
ànadas ort fhein a bhith rannsachadh rudan a 
a dol thar t' eòlais : ach tionndaidh an rathad 

t' ionnsuidh agus t' iarraidh, thu fhein a 
ianamh toillteannach air ruighinn air an ionad 
isle am fhlathanas. Ged fhaigheadh neach 
lih air co is naomha na chèile, no co is àirde 
l flathanas, de a' stàth a dhianadh an t-eòlas 
dha, nas lagha na dh' umhlaicheadh e e fein 
omsa leis an eòlas sin, 'sa theannadh e ri tuille 
ù thoirt dh' am ainmse. 'A fear a smaoinich- 
| air miad apheacannan, is goinne a shubhail- 
m, agus fhad 'sa tha e air ais o choimhlion- 
»||id nan naomh, tha a' dianamh rud is taitniche 
Dia, na fear a ni deaspud iim inbhe àird no 
ail am flathanas. Is fhearr a bhith cur suas 
flli) |naigh ris na naoimh le dùrachd is deoir, 'sa 
eadh an eadar-ghuidhe ghlòrmhor le cridhe 
osal, na bhith ri rannsachadh diomhain air 
icb^mhaireachd an dòigh. 

8. Is math, agus ro-mhòr a bhitheadh iad air 
i3 



198 LEANMHUINN CHRIOSTA. 



ps.i 

feil 

;] :ì;i ! 



fe 



an toileaehadh, nam b' aithne do dhaoine abhi 
toilichte, is cainnt fhaoin a leigeadh dhiu. Cl 
'n 'eil iad a' gabhail uaill as an toillteannas fei 
ach dhomhsa tha 'n tàing ; is math air bith cl 
'n 'eil iad a' cur as an leth fhein oir se mo gha iis, 
gun chriocli a thug gach ni dhaibh. Tli 
an gaol air mo dhiadhachd gan lionadh cho mc 
's an cridhe cho làn do shòlas, is nach 'eil.dad|an< 
dh' uireasbhuidh air an glòir, no bheag a dhì 
air an aoibhneas. Mar is àirde na naoimh ai 
an glòir, 'sann is mua an umhlachd unnta fhei 
agus is teinne orrnsa iad, 'sa teotha dhaibh rtf 1 
ghràdh. Air rèir sin tha e sgriobhte, gu 
thilg iad an crùin air bheuìaobh Dè, is gu 
thuit iad air an aghaidh an làthair an uain, 
gu 'n d' tliug iad aodhradh do 'n Tì tha ma . 
eann o shaoghal gu saoghal. fàcli 

9. Tha mòran a' faighneachd co is àirde ai lcair 
a' rioghachd fhlathanais, gun fhios aca s sarta 
fiach iad fhein an cunntadh am miasg na feadiani; 
nach is isle. Is mòr an rud a bhith beag fhtjirflo; 
ann a' rioghachd fhlathanais, far a' bheil iad u iacia 
mòr : oir theirear clann Dè riu uile, is bithljn, na 
iad na 'n cloinn do Dhia. Is fhiach a h-aon mì Ìlieìl 
is gheobh peacach nan ciad bliadhnabàs# Nai nbàs 
a fhaighneachd na deisciobuill co bu mhua 'Um 
a' rioghachd fhlathanais, so fregairta fhuair ia|aoìnea 
Mur tionndaidh sibh, is mur fàs sibh coltach I, dia 
leanban, cha thèid sibh a steach do rioghaci eart a 
fhlathanais: Ime sin neach air bith a dh' ixw hmi 
laicheas e fhein mar an leanabh so, se a 's àii ^chas 
ann a rioghachd fhlathanais. Ìfjj! 

10. Mo tliruaigh' iadsa leis nach fhiach lùba ì f| 
sios g' an deoin gu umhlachd cloinne bige, l heìn, ai 

i 



III. LEABHAR. 



199 



ihi |»at' iosal fhlathanais cha leig a stigh iad ! Mo 
C iruaighe cuideachd na daoine beirteach, aig a' 
fieil an sòighneas an so ; oir nuair a bhios na 
loine bochda dol a stigh do rioghachd f'hlath- 
lais, seasaidh iadsa a mach a' tùrsa. Biodh 
11 ghear oirbli a dhaoine iritisal ; agus mòr shòlas 
mòirìaoine bochda ; oir is leibh rioghachd Dè, ma 
dad anas sibh ri gluasad air ceuma na fìrinn. 



LIX. C AÌ^B. 

fu bheil ar n-earbsa v.ile is ar muingdinn ri 'n 
an Dia mhàin. 



A Tkigheaena, co e bun mo dhòehais anns 
bheatha so ? no co e rn' aobhar sòlais is mim 
maìbe na h-uile ni tha mi faicinn fo 'n ghrèin ? 

h tusa, a Thighearna mo Dhia, ga bheil 
aitòcair gun aireamh ? Càit' an robh mo dhòigh 
Jbi as t' aonaìs? no cuin a' bha mi air dhrcch 
feadian Is tu làthair? ìs fhearr leam a bhith bochd 
mw do sgà, na beirteach as t' eugais. 'S annsa 
M am a bhith maille riut air alìaban san t-saoghaì 
Mh na gun thu a bhith an ionad na flathas ; far 
m bheil thusa, tha fiathanas, far nach 'eil thu, 
mn bàs agus iutharna. 'Sann ort tha mo dhèidh ; 
Jpe sin, is èiginn dhomh a bhith caoidh, a' 
iriaiELOÌneadh, 's ag acain air do lòrg. An aon fhac- 
m\ì cha 'n 'eil neach ann ris a faod mi earbsa 
m i:art a cobhair an àm na h-èiginn, ach asadsa 
mi l aonar, mo Dhia. 'Sann unnàdsa tha mo 
jàijriòchas, unnadsa m' earbsa, 'stu fear m' fhur- 

chd, is mo charaid ro-dhìleas anns gach càs. 
j^ai 2. Tha h-uile h-aon ag iarraidh a ghaireas 
„ e fiein, ach tha thusa ad aonar a' sireadh m' an- 

Ì 14 



It 

ÌU 
\k 

oso 



200 LEANMHUINN CHÌU0S2A. 

ma a shàbhaladh is mo bheusan a cheartachad 
is tha'thu tionadadh gach ni gu 'm bhuannach 
Ge do nochdadh tu mi ri ioma gàbhadh agì 
buaìreadh, 'sann gu m' mhath tha thu gan òr 
uchadh, is gur àbhaist dut do luchd-gaoil 
dhearbhadh air mìle dòigh. Agus fo na diaci 
ainnean sin, cha lagha do chòir air gràdh 
moladh, na 'n trà ìionas tu mi le toil-innth|irfi 
spiorarìail. 

3. Air an aobhar sin, a Thighearna mo Dhi 
'sann unnadsa tha m' earbsa air fad is mo dhì 
ean : ortsa tha mi tilgeadh mo thrioblaid ui ciid 
agus m' ànradh : oir an taobli a mach dhuti 
tha mi -faicinn gach ni lag is neo stèidheil. O 
cha 'n 'eil tairbhe ann a' mòran chàirdean ; cl 
'fi 'eiì e an comas luchd-comhnaidh, ge làidi 
cobhair a thoirt seachad ; cha 'n 'eil freagai 
cheart ri fhaotuinn o chomhairìich, ged bhioc 
ìad gSic; cha""n 'eil furtachd an leabhraiche; 
Juchd-faghluim ; cha 'n 'ei! fuasgladh anu 
maoin, ge luachor; cha 'n 'eil tiarmunn ann 
ionad, gedhiomhair, is ge taitneach, mur 'eil tl 
fhein a làthair, a' comlmadh, a' neartachadh, 
furtachadh, a' seòladh, 'sa gleidheadh gach ao 

4. Oir gach ni bu choltach sìth thoirt seach; 
is sonas, as t' aonais is neoni iad, agus sonas a 
bith le fìrinn cha toir iad seachad. Air 
aobhar sin, istusa fuaran a h-uile mathais, stè'n 
na beatha, gliocas gach seanchais, agus se dòch 
a chur urinad fos cionn gacli ni aobhar fuartacl 
is mua th' aig do sheirbheisich. 'Sann ortsa tl 
mo shùil, 'sann unnadsa tha mo dhòchas, nj 
Dhia, Athair na tròcaire. Coisrig agus naom: 
aich m' anam le beannachadh spioradail, los | 



III. LEABHAR. 201 

'■4 o bi e dhutsa na ionad comhnuidh naomh, is 
a theach do ghlòir gu siorruidh ; is anns an 
a§ iampull so, anns a' bheil aoidh cho mòr a J 
I imh, ni na faighear a mhi-thaitneas ri sùil do 
ihòralachd. Àir rèir miad do mhathais agus 
fliad onorachd do thròeaire leag orm do shùil, èisd 
achanaich do sheirbheisich bhochd, se fada uat 
ifitafir fògradh, ann an tìr fo dhubhar a' bhàis. — 
>ion agus teasraig dosheii bheiseach, se miadhon 
làbhaichean lionor na beatha truailìidh so, is 
d' ghràsan a bhith na lòrg stiùr e gu rìogh- 
iiui$;hd an t-soluis shiorruidh. Amen, 



15 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



flLN CEITHEÀMH X1&ABKA.R. 



AIR AN T-SACRAMAID. 



Uea-phrosnachadh gu comaine naoimh. 

^ GUTH CHRIOSTA. 

Thigibh ugamsa, sibhs' uile a tha 'n ànradh is fo 
eallach is bheir mise dhuibh furtachd, os an 
Tighearna. An t-aran a tha mise a' toirt seach- 
ad se m' fheoil a th' ann airson beatha an t-saogh- 
ail. Gabhaibh agus ichibh, se so mo chorpsa, 
'a thèid a liubhart seachad air ur son : dianaibh 
so mar chuimhneachan ormsa. An neach a dh' 
itheas m' fheoilse, 'sa dh' òlas m' fhuilse, gabh- 
aidh mise comhnuidh anns an duine sin, agus 
esan unnamsa. Na briathran a thuirt mise ribh 
is spiorad agus beatha iad. 
16 



204 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



A' CHIAD CHABIDEAL. 

Gu bheil Criosta ri ghlacaìl le mòr chùram. 

GUTH AN DEISCIOBUILL. ' f 1 

W 

1. Siad so do bhriathran, a Chriosta, fhìrinr 
shiorruidh, ged nach ann an aon àm a chaidh ai hà 
cantuinn, no 'n aon àit' an sgriobhadh. Aìh 
chionn 'sgur iad do bhriathran iad is gur fior iad I 
se mo chuidse an glacail uile le toil-inntinn majlhal 
fhìrinn. Siad t' facail iad, agus is tusa labhaii iatl 
iad, agus buinidh iad dhomhsa cuideachd ; 
chionn gu 'n deach an labhairt leat airson m<i im; 
shàbhalaidh. Gu deònach tha mi gan glacail 
d' bheul, los gu 'n drùigh iad nas doimhne aii 
mo chridhe. Tha mi air mo thogail le briathar 
cho biàth, cho làn blais agus gràidh ; ach tha m<naag 
pheacannan a' cur fuathais orm, is tha mo chog 
ais neo-ghlan gam bhacadh o ghabhail diomhair 
eachd cho mòr. Do chaomh bhriathran thi M 
gam stuigeadh, ach lionorachd mo pheacannai! ilaoi 
gam chumail air ais. 

2. Tha thu g' àithn' orm tighinn ad ionnsuidli raìcl 
le misnich, ma tha mi sireadh pàirt unnad, agu 
tha thu 'g iarraidh orm lòn spioradail a glacaiJ 
ma tha sùil agam ri beatha shiorruidh fhaiginr 
is glòir. Sibhs' uile, os thusa, a tha fo àmhghj »la, 
ar is fo uallach thigibh am ionnsuidhse, is bheiij 
mise dhuibh fuasgladh. O ara facal tlàth agu 
càirdeii ann an cluasan a' pheacaidh, gu 'n gairj 
meadh tusa, a Thighearna mo Dhia, an t-uir| ^ 
easbhach agus am bochdan gu comunn dochuirji tkr 
naoimh ! Ach co mise, a Thighearna, gum biodli L 



taci 



iiì'; 
lla 

litii, 



IV. LEABHAR. 205 

dhànadas agam tighinn ad ionnsuidh. Feuch, 
ìamh nan neomhaibh cha chum thu, agus tha 
iu a' cantuinn, thigibh uile m' ionnsuidhse. 
3. O gu de a tha furan blàth sò, gu de tha 
ìairm chaomh so a' ciallachadh ! Ciamar a tha 
ìànadas agamsa dol air m' adhart, 'smi faicinn 
rinijich 'eil math air bith unnam ris a faod mi 
rbsa? Ciamar a' bheir mi stigh thu fo m' 
| làrdaich, is gur tric dh' ad gnùis àlainn a thug 
iad i masladh? Na h-aingle is na h-àrd-aingle 
m ia toirt aoraidh dhut le fiamh naomh, is daoine 
J.atha tha crith ad fhianais, is tha thu radh 
d/Xigibh ugamsa. Mur abradh tu fein so ,a Thigh- 
iJirna, co chreideadh e mar fhìrinn? Is mur 
ail ligadh tu t' òrdugh seachad, co dh' fhiachadh 
m tighinn ad chòir. 

m 4. Feucb, bha an duine math Nòa ciad bliadh- 
iw p ag dianamh na h-àirce, gus e fhein is beagan 
hogJle a thiarnadh : agus ciamar a ni mise deas mi 
'oairliein ann an uair a thìm', gu cruthadair an 
tDiimhain a ghabhail leis an fhiamh cheart. Rinn 
nnaalfaois, do sheirbheiseach mòr, is do charaid dìl- 
lis àirc do dh' fhiodh nach grodadh, is dheal- 
yidk aich e i leis an òr bu ghloine, gu clàir an lagha 
agasl chur innte ; 'sa bheil a chridhe agamsa, creut- 
iC ail!ir truaillidh, ughdaire an lagha 'sna beatha 
ìlacail cho ealamh ? Fad sheachd bliadhna bha 
ola, an rìgh bu glice an Israel, a' togail team- 
aill bhriagha gu moladh t' ainme, is fad ochd 
a^p tha mhair fèill a choisrigidh : mìle iobairt 
iir- nthe thairgeadh suas, is gu mùirneach le fuaim 
ompaid is aighir chaidh àirc a' chumhnanta a 
rp tiur anns an àit' a dh' uidheamaicheadh dhi. — 
diugus ciamar a bheir mise thu fo m' àros, duine 



5 



206 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

truagh, 'sa bochda do dhaoine, duine nach aitl ^ 
ne ach gann, leth uair a thìm' a bhuileachad S 
ceart air urnaigh ? O nach robh leth uair fei i 
do dea-cràbhadh agam ri chunntas am bheatb ifi 
uile! idi 

5. O mo Dhia, nach mor an t-saothair a gab ^ 
iadsan gu do thoileachadh ? Och nach beag tl $8 
mise ag dianamh ! nach beag ùine tha mi ga$l p 
ail gu dianamh rèidh airson comaine ! 'S aii# 
neamh tha mi buileach agam fhein, is ro-air ^ 
neamh glan shaor o sheachrann-inntinn. Agij^ 
gu cinnteach ann an làthair àghor do Dhiadì |i| 
achd cha bu chòir do smaointean mi-àraid! iri 
tighinn am chòir, no creutair air bith m' inritii |g 
a thogail : oir cha 'n aingeal, ach rìgh nan aii $ 
glean tha tighinn gu m' fhàrdaich. Mr 

6. Ach 's mòr an diubhras a tha eadar àirc I H 
chumhnant le seudan prìseil is do cholunn r( 
ghlansa le subhailcean àillidh ; eadar iobairteal ' n g 
an lagha, bha na sàmhla air an ni ri tighinn, agfì ll i 
iobhairt fhìrinneach do chuirpse, a chomhlicj ai 
na tobhartan o shean air fad. 11 "< 

7. Carson mata, nach 'eil mo chridhe air ^ 
lasadh nas teotha ann ad fhianuis ? Carson nacj sa « 
'eil mo shaothair nas mua a' dianamh dcas gu ] 
ghlacail; is gu 'n d' fliiach na h-aithriche naomr 
'sna fàidhean, rìghean is prionnsachan mailler ® ] 
an t-sluagh uile, urad do theas cràbhaidh a' toi i 
urram do Dhia. i ^ 

8. Le uile ueart dhanns an righ diadhaidh si c ' 3 
Dàiair bhìalaobh àirc'Dhè, secuimhneachadh a 
na tiodhlaicean a fhuair na h aithrichean o sheai | 
rinn e innil ciuil do dh' ioma seòrsa, chure miu 11 
sailm, chuir e seinn aoibhinn air a bonn, shein' | 



IV. LEABHAR. 207 

aaitjfhein gu fric air a' chruit, se làn do ghràsan 
Spioraid Naoimh ; dh' fhiach e do chloinn 
I rael mar a' bheireadh iad gaoil do Dhia le 'n 
fe| m chridhe, is mar a mholadh 'sa dh'àrdaicheadh 
d e gach là le 'n cosheirm. Ma bha cràbhadh 
al o teth san àm sin, is cuimhn' air cliù thoirt do 
i ia cho mòr an làthair àirc an tiomnaidh, de am 
■ Lmn 'san cràbhadh nach fhimear mise a nis a 
aii dth agam, is aig a' phobull chriostail uile, ann 
làthair na Sàcramaid so, 'sa glacail cuirp 
uinn Chriosta. 

d. Tha mòran a ruith o àite gu àit' a choimhead 
p fuigheal nan naomh : èisdidh iad le iognadh ri 
ghniomhan iongadach, chi iad an teampuill 
3 a j|arsuinnn, pògaidh aid an cnaimhe naomh', an 
rradh sìoda is òir paiste. Agus feuch tha thusa 
:rc4 agam air an altair, mo Dhia, a naoimh nan 
r , |LOHih, a chruthadair dhaoine, 'sa thriath nan 
tea jngcal. Gu dol a' choimhead air rudan mar 
gg, |d, is tric tha daoine air an gluasad le ioghnadh 
annas nichean diomhair f haicinn, is tillidh iad 
p an ais air bheag caochlaidh air am beusan, 
il h-àraidli ma tha iad aotrom is gun fhior aith- 
achas cridhe. Ach an so, an Sàcramaid na 
altarach, tha thusa a làthair gu iomlan niar 
Jhia is mar dhuine : an sin tha feartan na beatha 
er prruidh gan toirt seachad gu saoibhir, a h-uile 
to iJuair a' ghabhair thu gu ceart cràbhach. — 
ha 'n aotromas, cha 'n ioghnadh, chamhiann 
Ma a thairngeas uige so, ach creideamhdaing- 
n, dòchas làidir, is gràdh fìrinneach. 
10. O Chruthadair dhiomhair an domhain, 
miarailteach ruinne do dhòigh ! Nach caoin 
fhreasdal, nach gràsor dhaibhse th' air an 



208 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

tagha,' is gam beil thu gad thoirt fhein seachac 
'san t-Sàcramaid mar lòn ? Is rud so fos cionn L 
h-uile tuigse: is rud so a thairngeas air gulàidin i 
anam nan cràbhach, 'sa lasas an cridhe : oiioe 
smòr an teas cràbhaidh, is gràidh air subhail liij 
cean, a tha 'n t-Sàcramaid ro uasal so am fadadl I 
am bichiontas an cridhe do mhuinntir dhìlis, Ni 
tharian am beath' uile gu leasachadh am beusan|ì!i 

11. CTghràsan miarailteach diomhair na Sàc i 
ramaid so, nach tuig ach creidmhich Chriostoliii 
na 'n aonar, 'snach urruinn neo-chreidmhich iMm 
sglàmhidhean a' pheacaidh fhaireacainn. Annjm 
an t-Sàcramaid so tha gràsan spioradail gantoir|;a 
seachad, na subhailcean a chailleadh gan gleidhjiM 
eadh as ùr, agus sgèimh an anma, a mhill ania 
peacadh, 'a tilleadh air ais. Air uairibh tha n m ì 
gràsan so cho eifeachdach, is teas cràbhadh chàk 
mòr is nach e an t-anam a mhàin, ach a cholunifi 1 
lag fhein tha a' faighinn leasachadh càileachd. 

12. Ach is cùis bhròin nach beag, agus mhuljfar 
aid, gu 'm bheil sinn fuar 'sa gnothach agu 
marbh, 'snach 'eil sinn a' tighinn gu Criost* 
ghlacail le togradh nas mua càil : is gur esan a: 
Tì ris a bheil ar ìi'Uile dhòchas is ar duais a: 
crochadh. Annsan tha naomhachd againn i 
fhaighinn agus saoradh : 'S esan fear furtach 
luchd turuis, agus aobhar aighir nan naomh.— 
Mar sin 's aobhar bròin chobeag suim 'sa th' ai 



mòran do 'n diomhaireachd fhallainn so, a th 
toirt aoibhneis, is beatha do 'n t-saoghal. Oc j m 
doille agus cruas cridhe chlann-daoine, nach 'ej^ 
a' gabhail suimnas mua do thiodhlac cho àghoii |, 
ach a' call an toirt dheth, ged a tha iad gj % { 
chleachdadh an gnà! 



IV. LEABHAR. 



209 



j 13. Na 'm b' ann an aon àite dhe 'n t-saoghal 
rachadh an t-sàcramaid ro-naomh so thairgse 
tas, na 'm b' ann le aon Sagart a rachadh a 
jannachadh, de an dèidh a shaoileas tu a bhiodk 
ig daoine air an àite sin, agus air an t-Sagart 
n Dè, 's air an iobairt naoimh sin fhaicinn ga 
ir suas ? Ach a nis thatar a' dianamh mòran 
haghartan, 'san iomadh àite tha Criosta ga chur 
)à ias na iobairt : gu sgaoileadh nan gràs fhiach- 
4 tnn nas mua, agus gaol Dè do chlann-daoine, 
n naris fhaideathèid an comanachadh beannaichte 
db ii liad air feadh an t-saoghail. Buidheachas 
oii fi 'n robh dhutsa, Ios' chaoimh, 'sa bhuachaille 
dt ijiorruidh, a dheònaich fògarraich bhochda mar 
ai |La sinne àrach le d' choluinn phrìseil fhein is le 
in l' fhuiì, agus gus an diòmhaireachd so ghlacail, a 
chi iiug cuire' dhuinn le briathran do bheoil fliein, 
m i gradh ; thigibh am ionnsuidh uile a tha fo 
I, hiachainn is fo eallach is bheir mise dhuibh 
lol nrtachd. 



iru bheil mòr mhathas Dè 'sa ghràdh do dhaoine air 
: xvm fiachainn anns an U Sàcramaid. 



I 1. Ag earbsa, a Thighearna, as do mhathas, 
aì| as do mhòr thròcaire tha mi a' tighinn ugad, 
tli h duine tion gus an t-Slànair, an t-achdrach 
Ocliam pàiteach gu fuaran na beatha, an t-uireas- 
fl hach gu rìgh fhlathanais, an seirbheiseach gus 
htf cn maighistir, an creutair gus an cruthadair, 
ijiu dìobrach gus an cobhartach caomh. Ach 
e chòir a th' agamsa gu 'n d' thig' tu m' ionn- 




II. CAIB. 



5D 



GUTH AN DEISCIOBUILL. 



/ 



210 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

suidh ? Agus ciamar a lùbas tusa thu fhein si 
gu peacach ? 'S aithne dhut do sheirbhèiseach, 
tha brath agad nach 'eil math air bith ann 
thoilleadh so dha. Ime sin tha mi gabhail ri 1 1111 
neoneachd, ag aideach do mhathais, a' moladh 
chaoimhneis, 'sa toirt tàing dhut airson do mhc; M 
oharrannacbd. 'S ann air do shon fhein a tl a 
thu dianamh so, cha 'n e gu na tlioill mise 
'Sann gu do mhathas fhiachuinn dhomh nas mu i 
do cliarrannachd a cliur an liad dhomli, 's;|aD 
umhlachd a thogail gu tuille mias. A cMoì 
's gur i so do thoil, is gu 'n d' òrduich thu j ài 
-dhianamh, tha mise gu toileach a' gèilleadh di 
d' mhathas, agus gum bu h-eadh dhomb, na 
cuir mo pheacadh èis orm. 

2. O los' a 's caoine, 'sa mua bàigh, gu de 
umhlachd, am buidheachas, am moladh g 
tàmh, nach d' thige' dhomh a thoirt dhut as le§g, 
do Chuirp Naoimh a ghlacail, anns am bh 
buadhan nach fhaodar a Juaidh \e daoine ! A|à 
ciod a bhios am aire anns a' chomanachadh 
ann an tighinn a dh' ionnsuidh nio Thighearij ioI 
Tì nach urrtiion dhomh mholadh nas leòr, ge< 
tha mi an gealì air a ghabhaille beo-chràbhadi k 
Ciod nas fhearr, is nas tarbhaiche dhomh al| 
am aire, no mi fhein umhlachadh gu tur ni 
làthair, agus do mhathas dhomh gun aiream 
mholadh ? Tha mi gad mholadh, mo Dhia, 
gu bràch bheir mi cliù dhut ? Tha mi sealltuifc 
sios orm fhein, is gam sthriochdadh fhein dlj us 
o grunnd mo neonachd. 

3. Feuch, is tusa naomh nan naomh, agufl U { 
mise diù nam peacach. Feuch, tha thusaj Ijin 
tighinn am ionnsuidh, duine nach fhiach amhi 



iiiiii 



iii 



IV. LEABHAR. 21 ] 

à\vt. Feuch, tlia thusa a' tighinn ugam, 's àill 
at a bhith am chuideachda, tha thu toirt cuire 
aLhomh gu d' chuirm. 'S àill leat tiachd-an-tìr 
i|am flathas a thoirt dhomh, aran nan aingeal gus 
jiihe, cha rud eile th' ann gu beachd, ach thu 
Jiòfiein, an t-aran beo, a thàinig a nuas aflathanas, 
a tha toirt beatha do 'n t-saoghal. 

4. Feuch fuaran a' ghràidh, agus àgh nach 
ann uaithe struthadh ! de am buidheachas mòr 
an cliù nach 'eil dligheach dhut airson so ! O 

on ach ann agad a' bha beachd an àigh 'sna beann- 
l?hd, nuair a dh' òrduch thu so ! nach biasda 
dh i)ghar a' cliuilm anns a' bheil thu gad thoirt fhein 
naifhuinn? Nach miarailteach, a TMgheariìa, do 
aiomh? nach cumhachdach do neart ? nach 
uilich ri aithris t' fhìrinn? Thuirt thu, is bha 
fljjich ni diante, mar an ciadna, nuair a dh' òrduich 
3u, bha so diante. 

5. Is rud iongadach so, agus puinc a's geal is 
ìiacli a creidsinn, 'sa tha dol fos cionn tuigse 
ìlann-daoine ; gum biodh tusa, a Thighearna 
lo Dhia, gu h-iomlan a làthair ad Dhia 'sad 
Ihuine fo riochd beag arain agus fìona, is gu 'n 

[dli hte thu mar sin gun cbaitheamh. Thusa, a 
'highearn' an domhain uile^ nach 'eil an eis- 
>mail comhnaidh o neach, b' àiìl leat le t' shàr- 
naid comhnuidh ghabhail nar miasg. Cum 
10 chridhe 'smo cholunn glan, los gu faod mi le 
idhe togarrach naomh, do mhistirean athairgse 
las gu tric ; is gurn ann gu sàbhaladh siorruidh 
tiomh fein a ghlacas mi na nichean sin, a dh' 
'duich agus a shuidhich thu gu cliù sòuraichte 
loirt dhut fhein, is gus do chuimhneachadh an 

!fl lia ìmhnuidh. 



212 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

6. Biodh aoibhneas ort, m' anam, is thoir tàin 
do Dhia, a dh' fhàg agad an innis nan diargibl 
cho uasal, agus sòchair cho urramach ; Oir chf 1 2 
tric 'sa bheir thu an rùn diomhair so fonear, \f% 
ghabhas tu corp Chriosta, tha thu ag cur oba; 
do shàbhalaidh an gniomh, 'sa gabhail pàirt an! 
an uile thoillteanas Chriosta. Oir gu bràch è% I 
'n fhuaraich carrannachd Chriosta, is gu dìlin^ 
cha tràigh aibheis mhòr a throcair. Ime sin I 
còir dhut tighinn uige so daonnan le cridhe glai ® 
a' beachdachadh le dùrachd. air mistire mhòr a 
t-sàbhalaidh. An àm tairgse suas na h-iobair 
no ga h-èisdeachd, bu chòir gluasad do chridh (ma 
bhith cho làidir ùr aoibhinn, mar ge b 'e sin a 
là thàinig e gu h-innibh na h-òighe, 'sa dh' fhi 
e na dhuine, no gum b' e an làbhae air a' chroi Mi 
a' taomadh a mach fhala 'sa bàsachadh airsoUt 
chlann-daoine. *k 

ibs 

III. CAIB. 

Gur feumail comanachadh tric. 

GUTH AN DEISCIOBUILL. 

1. Feuch, a Thighearna, tha mi tighinn gf 
ionnsuidh, los gum bi mi an dea-staid o thorac1f ot 
do thiodhlaic, is gum bi mi aig do chuilm naoinj 
fo aoibhneas ! Feuch unnadsa tha gach ni a d 
fhaodas no 's còir dhomh shireadh ! is tusa n 
shlàinte, m' èirig, mo dhòchas, mo neart, m' ua^ 
agus mo ghlòir. Tog gean mata air anam 
sheirbheisich ; oir 'sann ugadsa, a Thighear 
Ios', a thog mi m' anam. San uair tha mi 
geall air do ghlacail, is le cridhe blàth iriosal j H 
thoirt fo 'm àros se mo mhiann: fìachamfiù i "W 





CO! 



IV. LEABHAR. 213 

jLar Sacèus do bheannachd, 'san toill nii Ibhith 
bfi aireamh shliochd Abraham. Tha m' anam 
geall air do choluinn, is mo chridhe sire' 
lioghadh riut. 

ba 2. Thoir thu fhein dhomh, is foghnaidh, oir 
ni m thu cha 'n 'eil brìgh an sòlas. Gun thu 
I a 'n fhaod mi bhith ceart, gun do chuideachda 
a bhi mi beo. Leis a sin tha feum agam air 
jhinn gad ionnsuidh gu tric, is do ghlacail gu 
Mm m' anma, eagal gu fannaich mi san t-slighe, 
aj aran na flathas a bhith dhìth orm 'S amhuil 
ipS an àm teagaisg an t-sluaigh 'sga leigheas o 
iinadh èislean, a thuirt thusa, los' chaoimh ; 
a 'n àill leam an leigeadh dhachaidh na 'n 
isgaidh, ma fannaich iad air an t-slighe. Mar 
r0 isii dian riumsa an dràsda, a Thì a dh' fhuirich 
rsojftt t-sàcramaid gu sòighneas nan creidmheach. 
tusa cuirm mhiagail an anma, 'sa fear a dh' 
leas thu mar is còir sealbhadair agus òighre air 
Mr shiorruidh e. Tha mi cho ealamh gu 
iamhnachadh air m' ais, is peacachadh, cho 
ihionta meirgeach is fàilinneach, 'sgu 'ncuirinn 
im gu deimhinn air urnaigh thric agus faoisid, 
us air do chorp naomhsa ghabhail, gus mo 
s * eothachadh, mo nighe', 'smo lasadh, eagal le 
ireach fada o m' lòn, gu 'n leiginn dhiom mo 
eachd dhiadhaidh. 

5. Oir tha claonadh aig cridhe mhic-an-duine gu 
S o òige, is mur d' thèid ollanachadh diadhaidh 
ianamh air, fàsaidh e gu luath nas miosa. — 
^ai* sin is casg air an olc comanachadh naomh, 
jjjQs comhnadh gu math. Oir ma tha mi nis, 
0QÌ gabhail comaine, no tairgse na h-aifrinn suas 
^jp tric, trom agus plodach, ciamar a bhiodh a' 



214 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

chùis, na fanainn o leas m' anma, is mur sirinn 
comhnadh cho cumhachdach. Ged nach bithinn 
deas a h-uile latha, no làn uidheamaichte gu (/ 
djanamh aifrinn, dèigh sin uile ni mi dìchioll \ w 
air a' mhistire naomh so a ghlacail an àmai) 
sònraichte, agus ruighinn air gràsan cho mòr. — | 
Oir se toileachadh is mua th' aig anam creid- A 
mhich fad a chèilidh uat an coluinn bhàsoir, gt ieir 
smaoinicheadh e tric air a Dhia, 'sgu glacadh fiiiac 
annsachd le cridhe cràbhach. St 
4. O tlàs iongadach do gràidh dhuinn, gu 'eW 
deònaiche' tusa, a Thighearna Dhia, cruthadaii iiJl 
is beatha nan uile fpiorad, tighinn gu anania 
bochd, 'sariarachadh nauireasbhuidh le d'dhiadh- 
achd gu lèir is le d' dhaondachd ! O chridh< 
an àigh, is anaim shona, a tha toilltinn gu 'i 
gabhaicìh e gu cràbhach thusa, a Thighearna 'sjìimÌì, 
Dia, is gu 'm biodh e air a lionadh leat le sòla 
spioradail ! O nach mòr an Tighearna a tha 'n t achd 
anam a' glacail, nach gaolach an t-aoidh th 
tighinn fo àros, nach taitneach an comhlan a th 
e faighinn, nach dìleas an caraid a tha e faotuìnn eacac 
nach maiseach uasal fos cionn gach leannainn ai 
cèilidh tha e gleidheadh, is ga bheil aige ri gac 
a thoirt fos cionn a h-uile spèis! Tosdadh 
fhianuis, a.jeùin mo chridhe, neomh agus taleideai 



i)jo 
ÌH| 
fflh. 
ilian 

aè': 
fr'n 
dol 
m 

30 1]? 



amh le 'n uile ghlòir; oir 'sann o d' lahnh fhèil 
a tha ^n cliù gu lèir 'sa mòrchuis: ach air d| 
ghòir, is do ghliocas gun aireamh cha ruig iad. 



foi 



IV. LEABHAR. 



215 



i IV. CAIB. 

5 u hheil an dea-chomanaiche a faighinn sonais 
mhoir. ' 

\i 

GUTH AN DEISCIOBUILL. 

id A Thighearna mo Dhia, uidheamaich do 
$ leirbheiseach le beannachd do bhàigh, gus gur 
I Kach mi tighinn an staid cheirt is dhiadhaidh gu 
jShàcramaid naoimh. Blàthaich mo chridhe 

■ jut, is fuadaich uam truime na leisg. Thoir 
ù il fhial chàirdeil orm gusgumblais mo spiorad 
ai k a' mhìslean a tha gu saoibhir am falach, mar 
$ Im b' ann am fuaran, anns an t-Sàcramaid so. 
lli bsgail mo shùilean gu mistire cho mòr fhaicinn, 

■ ius gu'gèille' dhi neartaich gu làidir mo chreid- 
I nah. Oir se t' obair fhein a th' ann, is cha 'n 

■ tìianadas dhaoine, t' òrdugh is cha 'n e inn- 
nt^chd mhic duine. So fhaicinn 'sa thuigsinn 
tb ia 'n 'eil an comas duine le neart fhein, tha e 
th >dol thairis air gliocas nan aingeal f hein — 
db ,;acach gun diù mar mise, talamh is luath ciam- 
I a dh' fhaodas mi diomhaireachd cho àrd is 
à naomh a rannsachadh 'sa thomhas ? 

ai|2. A Thighearna, le chridhe gun fhoill, le 
tàj iideamh ceart làidir, is le d' òrdugh , tha mi 
I ìdianamh ort le dòchas is le fiamh : 'sa creid- 
Im gur fhior, gu bheil thu làthair 'san t-Sàc<- 
| naid so mar Dhia is mar dhuine. 'S àill leat 
ita, gu 'n gabh mi thu, 'sgu snaim mi riut leis 
ìharrannachd. Ime sin tha mi griosad air do 
'ocair, 'sa sireadh na gràsan sònraichte so, gu 
gh mi unnad, is gu caith mi as le d' ghaol, is 
ch gabh mi son a so suas do thoileachadh 



216 



LEANMHUINN CHMOSTA. 



fuathdainn. Oir is ro-àrd, ìs ro uasal an t-Sàc k 
ramaid so, Si beatha an anma 'sna coluinm I 
leigheas air gach eugcail spioradail, slànaichaid { 
i lotan a' pheaeaidh, cuiridh i strian ri m' anr | 
miannan, bheir i buaidh air a' bhuaireadh, ni lo, 
laghdaichidh i neart, miadaichidh i gràsan, lea* I 
aichidh i subhailcean, neartaichidh i creideaml' f, 
daingnichidh i dòchas, fadaidh i carrannachd iì i 
lasaidh i suas i. bf 
3. Oir is lionor na gibhtean a bhuilich, 'sa th nr 
thu fhathast gu tric a buileachadh san t-Sàcr^ ier 
maid so air do chaomhaich, a tha a' comanacl j'n 
adh ceart. Is fior so, mo Dhia, a threise r lill 
anma, a lèigh laigse mhic-an-duine, is fhuarai air 
a h-uile sòlais cridhe, Oir 'smor t' fhurtachd i sfea 
dhaoine gucur suas ri'niomatrioblaidj oirthatli ,a 
togail an laigse gu earbsa ri d' dhion, is le gràsfj lidk 
ùra tha thu toirt beothachadh is soilleireacha(| trad 
dha 'n cridhe : ann a' rathad is gu bheil iadsan 5, 
bharochomanachadh neo-shunntach is gunbrì^l iruaj 
na'n spiorad, a' faireachduinn prosnachadh diad m, 
aidh, dèigh a' bhith air an riarachadh le biadhj bn 
dibh nam fiathas. Mar so tha thu furan <\nk 
dhaoine taghte, gus gu 'n tuig iad gu math, W lidli i 
fairich iad ceart, cho mòr is tha laigse fein, ag| jpm 
cho pailt 'sa chaidh do mhathas is do ghràsan o Th 
dhortadh orra. Oir fuar, cruaidh neo-chràbj ai f? 
ach tha iad unnta fein ; ach le d' ghràsansa tha if I, \ 
deòthasach sunntach blà-chridheach. Oir co tH èii . 
le umhlachd gus a' fuaran so a's misle blas, na| li, a ] 
fairich rud-eiginn dhe brìgh an dèis fhàgaì f^, 
No co thig an gaire do theine mòr, nach fairi ìj |t , 
beagan dhe theas : Agus is fuaran thusa a tj u^j 



i 



IV. LEABHAR. 217 

581 aonnari'ìan 'sa cur thairis, is tetne thu a tha an 
ib jmhnuidh a' gabhail, is nach diocail. 
iid 4. Air an aobhar sin, mar urrainn mi tarr- 
w ing as an tobar mhòr so, no ruighinn air m' 
d ìoghnadh, cuiridh mi, an car is lagha,- mo 
easjaial ri feadan nan gràs, gu boinne beag air choir- 
ginn a bhlasad, a chaisgeas mo phathadh, seach 
i thiormachadh tur. Is ged nach fhaod mi 
athast a bhith buileach diadhaidh, 'sam lasair 
ar cherubim no seraphim, dèigh sin cuiridh mi 
cràbhadh, nach an ruig mi air stradaig bhig 
acl)> 'n teine naomh le Sàcramaid na beatha ghla- 
il le umhlachd. Gach ni tha dhìth orm biodh 
air a dhianamh suas gu bàigheil is gu gràsor 
ìtsa, los' chaoimh , 'sa shlànair ro-bheannaich- 
a dheònaich gaeh neach a ghairm ad ionn- 
idh, a' cantuinn; thigibh ugamsa uile tha 'n 
raclh is fo eallach is bheir mise dhuibh fnrtachd. 
5. Tha mise gu dearbh ànrach, rs fallus air mo 
rìo ruaidh ; tha mo chridhe air a sgaradh le dòr- 
"te, tha am peacadh na eallach orm, thabuair- 
lean gam shàrachadh, ana-miannan lionar a 
eaba' rium is gam chuibhreach', fear comh- 
idh cha 'n 'eil ann, fear fuasglaldh no teas- 
ginn cha 'n 'eil ri fhaotuinn, ach thusa, 
► Thighearna, 'smo Shlànair, ris a bheil mi 
m earbsa fein ^sna th' agam, gus mo ghleidh- 

ai^lh, 'sma thoirt gu beatha mhaireannaich 

ibh griam dhiom gu cliù is glòir t' ainme, a 
m a liubhair do cholunn is t' fhuilfein dhomh 
railir bhiadh 'smar dhibh. Deònaich, a Tliighearna 
0m mo shlànair, leasachadh cràbhaidh thoirt 
a tl omh le gnàthachadh na mistire mhòire so, 



x 



218 



LEANMHUISN CHRIOSTA. 



V. CAIB. 

Air uaisìe na Sàcramaid so is urraim sagairt. 
guth a' ruin. 

1. Ged bhithe' tu cho glan ri aingeal, is cho 
naomh ri Eoiii Baiste, cha b' airidh thu air an 
t-Sàcramaid so a ghabhail no laimhseachadh. — 
Oir cha rud so a thoilleas daoine, gum beann- 
aicheadh neach, gu laimhsicheadli e Sàcramaid 
Chriosta, is gu 'n gabhadh e mar thiachd-an-tìr 
biadh nan aingeal. 'S àrd a' mhistire, is ana- 
barrach urram nan Sagart ; 's onair sin nach d' 
fhuair na h-aingle. Oir siad na Saghairt a mhàin, 
a chaidh òrduchadli leis an eaglais, aig a bheil 
comas aifrinn a chur suas, is corp Chriosta a 
bheannachadh. Gun teagamh se 'n Sagart fear 
muinntir Dè, a' cur a' feichd facal Dè le òrdugn 
Dè fein is le lagh, ach se Dia fein is Priomh- 
Shagart, is àrd-fhear gniomba, ge diomhair, ait 
a' bheil gacli ni fo chomas a thoil, 'sa freagairi 
gha òrdugh. 

2. Mar sin 'sann do chomas uile-chumhachd 
aich Dè dha 'n gèill thu anns an t-Sàcramai< i 
ro-urramach so, is cha 'n ann do theisteanas d« i 
cheudan corporra, no^do choltas na leth-amach t 
Ime sin le sgàth is le fìamh is còir tighinn thui t 
a' gnothaich so. Thoir ceart aire ort fhein, agu ] 
gabh dea-bheachd air an driachd mhòr so thug d 
adh dhut le laimh an easbuig. Feuch ! tha thu a d 
Shagart, air d' òrduchadh gu iobairt a chu ai 
suas; fiach a nis mata, gu 'n cuir thu suas ai 
frionn na h-àm gu dùrachdach agus gu cràbhacl 
is gum bi do chaithe- bcatha saor o lochd. CSj 



IV. LEABHAR. 



219 



'n ann an aotruime chaidh t' eallach, ach nas 
teinne tha t' fhasdadh ri dea-bheusan, is mar 
fhiachaibh ort tuille naomhachd a chleachdadh. 
Bu chòir a h-uile subhailc a bhith aig Sagart, is 
dea-shàmla fhiachainn, do dh' fheadhainn eile. 
Biodh a chomhra, cha 'n ann ri gràisg is ri 
daoine cumanta, ach ri ainglibh fhlathanais is ri 
daoine diadhaidh air taìamh. 

3. An Sagartfo chulaidh naoimh is fear-ionaid 
Chriost' e, gus e chur suas urnaigh air a shon 
fein, 's airson a' phobuill uile ri Dia gu dùrach- 
dach is gu h-iriosal. Air a chùlaobh 's air a 
bhialaobh tha comharradh na crois' air, mar 
chuimhneachan buan da air pàis Chriosta. Air 
èideadh uaehdrach tha chrois air abhialaobh, gus 
gu 'n gabh e beachd air ceuman Chaiosta, is 
gu 'n dian e dìchioll air an leanail ; is tha i air 
a chùlaobh, gus gu 'n cuir e suas gu faighid- 
neach airson Dè ris a h-uile h-ànradh a thig na 
ratbad o dhaoine. Tha e ag giùlan na crois air 
aghaidh, gus gu' n caoidh e a' pheacannan fein; 
air a chùl, gus gu nigh e feadhainn eile le deoir 
na carrannachd, is gun tuig e gur eadar-mhiadh- 
onair e eadar Dia 'sam peacach. Urnaigh agus 
iobairt cuireadh e suas gun lasachadh, gus gu 'n 
toill e ruighinn air gràsan agus tròcair. Le 
itairgse suas iobhairt tha Sagart a' toirt onair d<> 
iDhia, toil-inntinn do nah-ainglibh, dea-shàmh]a 
do 'n eaglais, a' cuideachadh nam beo, toirt fois 
do nam mairbh, 'sa tarruing a h-uile mbathas 
air fhein. 



220 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



VI. CAIB. 

Ceasnachadh mu chràbhadh ro chomanachadh 

GUTH AN DEISCIOBUILL. 

I. Nuair a smaoinichidh mi, a Thighearns; 
air do mhòrachd, agus air mo neoneachd fheir 
thami fobhall tchrith unnamfhein is fo fhuathat 
Oir mur d' thig mi, tha mi teicheadh o 
bheatha ; agus ma ghabhas mi air m' adhart gu 
uidheamachadh ceart, tha mi a' peacachadh, 
Ciod mata ni mi, mo Dhia, mo threise, is tì 
f hear comhairle ann' àm na h-èiginn. Seòl thus 
dhomh an t-slighe cheart, is cuir mu m' choini 
eamh cràbhadh goirid air choir-eiginn freagrac 
do chomaine. Oir 'smath clhomh fios a bhii 
agam ciamar is còir dhomh mo chridhe dhianair 
deas air do shon ann a' seòl diadhaidh naoml 
gus do Shàcramaid a ghabhail gu stàth dhom 
no gu iobairt cho mòr is diadhaidh a chur suc 



VII. CAIB. 

Air rannsachaidh cogais is rùn sgur do 'n olc. 

GUTH AN RUIN. 

1. An àm tighi nn gùs an t-Sàcramaid so bhean 
achadh, a laimfoseachadh, 'sa ghabhail, thigea< 
do Sha^arfc Dè fos- cìonn gach ni, a bhith 1 
umhlaetod cridhe, athaeh na ghiùlan, is dain 
eann na ehreMe'àraih, maiHe ri beachd naon 
onair Dè ehur air adhart. Rannsaich le sui 
do chogaÌK, *4 air rèir do chomais glan agus de 
raich i kf fior aithreaehas agus aideach iriosj 
air chor is nach bi dad do chudthrom ort, 



air i 
HM 

J0 ( 

aoti'. 

fO-li 

kì 

u 

Sacli 



kì 

iW,. 

ÌHì]; 

*atl 



IV. LEABHAR. 221 

bheag a dli' agairt, a bbacas do thighinn le saor 
nntinn. Biodh gràin agad air do pheacannan gu 
i-iomlan, agus gu h-àraidh tuir agus caoidh do 
^hiomhan làthal. Is ma bhitheas ùine agad, 
lidich truaighean do nàdair uile do Dhia ann an 
M laighneas do chridhe, 

2. Guil is caoidh, gu bheil thu ro-thalmhaidh 
Haoghalta : ro-mhi-chlaoidhte ann ad ana-mian- 
'ian: ro-bhuailteach do ghluasadan peacach : 
•o-mhi-gheardail air do cheudan corporra : ro- 
^ hric air seachran ]e sàmlaichean faoine do chinn 
p hein: ro-thìtheach air an leth-amach, is dio- 
k -huimhneach air a leth-astigh : ro-ullamh gu 
^àireachdainn 'sgu àbhcaid: ro-thioram gu deoir 
s aithreachas : ro-dhèidheil air socair is gaireas 
to lha 'n choluinn : ro-leisg gu cruas is cràbhadh : 
"*" l'o-thìtheach air naidheachdan èisdeachd, isrud- 
j>riagha fhaicinn : ro-mheirgeach gu gnothaiche 
teag' agus suarach a dhianamh : ro-shanntach 
ir anabharr cocìach : ro-ghann a' toirt seachad : 
o-theann a' cumail : ro-mhi-shealltuinneach 
iì cainnt : ro-dhearmadach air tosdachd : rp- 
otrom ad ghiùlan : ro-theinntidh ad gniomh : 
o-lonach gu biodh : ro-bhodhar gu èisdeaehd ri 
acal Dè : ro-thograch gu diomhanas : ro-leisg 
Mm obair: ro-annasach air sgialachdan : ro- chad- 
ea ; hich gu faire naoimh : ro-ehabbagach gu tighinn 
mm ceann gnothaich : ro-mhi-shuidhichte gu èis- 
M eachd : ro-mharbhanta ri d' leabhar ofaig : ro- 
lofllhuar ag cur suas aifrinn : ro-thioram a' gabhail 
s«%maine: ro-sheachrannacb ad inntinn an àm 
dea irnaigh : ro-thric sgapte ad smaointean : ro- 
i^ heas gufeirg: ro-chas gu antlachd a chur air 
!, ' n atharrach : ro-brist gu breth : ro gharg ad 
k 3 



222 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



aehasain : ro-uairbheach an cothrom : ro-dhìbìidh 
ana-cothrom : ro~thric a' cur mòran matha romh- 
ad, ach beag dhiu gniomh. 

3. An dèigh nafàillinnean so, 'sa leithidean eil' 
aideach 'sa chaoidh le mòran bròin, is gràin aìr : 
do laigse fein, cuir romhad gu làidir do bheatha" 
a chur gach là air dea-rian, is fàs nas fhearr. — Ìi 
A thuilleadh air sin le làn sthriochdadh is le d' I 
uile thoil, tairg thufein suas air altair do chridhe 1 
mar iobairt uile-loisgte, nach sguir a thoirt cliù I 
dha m' ainmse : t' anam, an aon fhacal, is do c 
cholunn thoir seachad gu h-iomlan dhomhsa : mar 
sin thig thu ann a' seòl ceart gu iobairt a thairgse j n 
do Dhia, is gu mo chorpsa a ghlacail gu brìgheil. f! 

4. Cha 'n 'eil iobairt ann is uailse, no breith- R 
eanas-aithrich is treasa gu mathadh pheacannan, jfe 
na gu 'n tairge' duine e fein gu glan is guh-iom-j F 
]an do Dhia mar-ri corp Chriosta ann a' Sàcra^jjo 
maid na h-aifrinn 'sna comaine. Rachadh iieach jis 
gu dhùbhlan, biodh fior aithreachas na chridhe|l)i( 
gach uair a thig e am ionnsuidhse, adh' iarraidhj Ai 
mathanais is ghràsan ; mar is beo mise, os ar h 
Thighearna, cha 'n àill leam bàs a' pheacaich im 
ach gu tionndadh e, 'sgu bitheadh e beo : pheac jdai 
annan cha bhi amchuimhne nas mò, ach airan in 
mathadh dha uile. " « 

|tli 

VIII. CAIB. h 

Air* idbairt Chriosf air a chrois, is mar bu choiT^ 
strioclidadh dha, f . 

GUTH A RUIN. 

Mar a thairg mise mi fein gu deònach do 'iiad 
Athair, mar iobairt airson do pheacannan air wn[ 



IV. LEABHAR. 



223 



i teois le lamhan sgaoilte 'sle coluinn ruisge : 
. mn a'rathad is nach robh ni unnam nach deach 

la iobairt suas gu feirgDè thraoghadh: niar sin 
l' )u chòir dhutsa le d'uile neart, le d' uile chriclhe, 
r e d' uile inntinn, thu fein a thairgse dhomsa gach 
a jà san aifrinn gu ro-dheònach, mar iobairt ghlain 
- ìaoimh. De tha mise a' cur mu d' choinneamh, 
ì' ich gu 'n d' thigeadh tu gu gèilleadh dhomh gu 
ie i-iomlan. Ni 'sa bith eile bheir thu seachad, 

ii jaor uat fhein, cha 'n fhiù leam. Cha 'n e do 
lo huid tha uam, ach thu fein. 

ir 2. Mar nach foghnadh gach ni dhutsa, gun 
se nise, 's amhuil sin nach urruinn rud air bith mise 
i hoileachadh a bheir thu seachad, mur tairg thu 
i. hu fein dhomh. Tairg thu fein dhomh, thoir thu 
B) ein uile do Dhia, is bjthidh t' iobairt taitneach. 
tt . 7 euch ! thug mise mi fein uile do 'n Athair mar 
a . obairt air do shonsa, thug mi cuideachdmo chorp 
| & m' fhuil dhut uile gu d' bheathachadh, los gu 
he ithinn agad buileach, is gu leanadh tusa riumsa. 
lh ìch ma sheasas tu air do bhonn fhein, 'snach 
jo iubhair thu thu fhein gu deònach dh' am tl^oilse, 
^ ha 'n 'eil t' iobairt làn, no snaim eadarainn 
& aingeann. Ime sin ma 's math leat ruiginn air 
lW aorsa is gràsan, se do chuid ro gach gniomh eile, 

hu fhein a thilgeadh an lamhan Dè le d' uile 
l iioil mar iobairt. 'S ann air son so a tha cho 

eag a' faighinn lèirsinn is saorsainn cridhe, gu 
V1 heil iad aineolach air iad fein aicheadh gu buil- 
0!? ach. Seasaidh m' fhacal, mur cur duine cùl ri 

sach ni, cha 'n urruinn e bhith na dheisciobull 

gamsa: ime sin ma tha dèidh agad air a bhith 
'j.a d' dheisciobull agamsa, tairg thu fein clhomh. 
r i b uile mhiann clo chridhe. 



224 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



IX. CAIB. 

Gum bu choir dhuinn sinnfein is gach ni ttì tìgainr* 
a thairgse do Dhia, is guidh airson gach neuch. 

GUTH AN DEISCIOBUILL. 

1. A Thigheahna, is leatsa gach ni, a tha 
air talamh. Tha mi fada an geall air mi fein a 
thairgse dhut mar iobairt, agus leantuinn riul 
gu bràch. A Thighearna, le ciidhe gun fhoil] 
tha mi gam thairgse f hein dhut air an latha diugh 
gu bhith am sheirbheiseach dbut gu dìlinn : gu 
bhith umhail dhut, is do mholadh gu bràch mai 
iobairt. Gabh mi comhla ri d' iobairt phrìseil 
fhein, a tha mi an diugh a' cur suas am fianais 
nan aingeal a tha freasdal dhith gu diomhair. 
gus gum biodh i na h-iobhairt shàbhalaidh dhoml: 
fhein is dha 'n phobull uile. 

2. A Thighearna, air an altair ghràsor chiad 
na tha mi ag cur ad làthair mo pheacannan gu 
lèir 'smo chiontan, a rinn mi ad fhianuis fheir 
is t' ainglibh naomh, o là bha mhìrath orm guir 
b' urruinn mi peacadh a dhianamh gus an diugh 
los gum biodh iad gu lèir air an losgadh 's air ai 
cràmh leat le teine do gràidh : los gu 'n glante 
leat mi o gach smal truaillidh, is gu 'n nighte nu 
chogais o'n h-uile lochd, is gu'n d' thugte air al 
dhomh clo gràsan, a chaill mi leis a' pheacadb 
a' faighinn uat làn-laghadh, 'sa gabhail rium gi 
bàigheil le pòig na sìthe. 

3. Ciod tha 'm chomas a dhianamh airson m< 
pheacannan, ach an aideach le umhlachd is bròn 
is mathanas a shireadh uat gun lasachadh? Th; 
mi ga shireadh, èisd rium gu tròcrach, anns ai 

k 4 



IV. LEABHAR. 225 

snad sam beil mi am sheasamh ad làthair. Air 
no pheacannan gu lèir tha gràin mo chridhe, is 
uiteam unnta tuille cha 'n àillleam, ach a bhith 
an caoidh is gan leaghaidh air falbh uam rè mo 
àithean ; le aithreachas a ghabhail air an son, 
sam pàidheadh mar is urruinn dhomh. Math 
homh, a Dhia, math dhomh mo pheacannan ; 
irson t' ainm' naoimh. Sàbhaiì m' anam, a 
heannaich thu le d' fhuil phrìseil fhein. Feuch, 
ha mi gam thilgeadh fhein air do thròcair, is 
am liubhairt fhein ad lamhan. Dian rium air 
èir do thròcair, is cha 'n ann air rèir mo droch- 
heirt 'smo choire. 

4. Tha mi cuideachd a' tairgse dhut gach 
niomh math a rinn mi, ge ro-bheag iad, is ge 
ai-dhealbhach, los gu cuir thusa dreach orra is 
laomhachd : is gu'n dian thu taitneach is ionmh- 
linn ad shùilean fein iad, is gum miadaich thu 
uach; is gu 'n toir thu mi, ge duine leisg gun 
heum, gu crìch shona agus chliùitich. 

5. Tha mi ag cur ad làthair cuideachd desgh- 
.chanaich dhaoine cràbhach uile, uireasbhuidh 
no phàrantan, mo bhràithre, mo pheathraiehe, 
no chàirdean uile, agus na feadhnach sin a rinn 
nath dhomhsa no do dhaoine eile as leth t ainm- 
e : air an sonsa cuideachd, co dhiu tha iad beo 
io marbh' leis bu mhath, no dh' iarr gu 'n tair- 
jinn suas urnaighean, no iobairtean air an son 
'ein no 'n dàimhaich air fad. A\v chor is gu 
àirich iad uile feartan do ghràs, furtachd do 
hòlais, do dhion an cunnart, t' fhuasgladh am 
>èin, is gu 'n toir iad, saor o uilc, mòr bhuidh- 

tjij achas dhut le cridhe aoibhinn. 

6. Mar an ciadna tha mi tairgse suas m' ur- 
k5 



226 LEANMHUlNì* CHRIÒSTA. 

naigh, is an iobairt thròcrach so ann a' seòl sòn 
raichte airson na feadhnach a rinn rao chall, £ 
thog mo chorruieh, a chàin mi, no rinn a' bhea^ 
an chron orm no dhìobhail. Air an sonsa uile cuid 
eachd air na chuir mi fein uair air bith dorran 
furban, briste-cridhe, no dha 'n d' thug mi drocl 
shàmhla, am briathran, no gniomhan, air fios 
no gun fhios domh ; los gu math thu dhuinn ai 
peacannan gu lèir, is gu laghdaich thu ar droch 
bheirt. Spion, a Tliighearna, as ar cridheachai 
a h-uile h-amharus, fraoch, fearg, is gò, is gacll 
iìì is urruinn dolaidh a dhianamh air a' charr J 
anrtachd, nolaghdachadh airgaolbràthrail. Diaij 
tròcair, a Thighearna, dain tròcair air ai 
fheadhainn a tha sireadh do thròcair, thoir gràs 
an do na feumaich ; agus dian sinne na 'r daoin ja' 
is fhiach tròcair fhaighainn, agus imeachdgus sjsoa 
bheatha mhaireannach, Amen. 



h 



X. CAIB. 

Cha 'n 'eil comanachadh naomh ri leigeadh seacha 
gun suim. 

GUTH AN DEISCIOBUILL. 

1. Is còir dhut ruith gu tric gu fuaran diadhaid 
nan gràs agus jia tròcaire so : gu fuaran 
mhathais agus na gloine gu lèir; gus do leighe; 
o t' ana-miannan uileagus o d' ghiomhan, is gc 
do dhianamh nas treasa, is nas faicilliche gu glcslaon 
an aghaidh uile bhuairidhean is mheatttaireach jti 
an deomhain. Ni an deomhan, se faiciun i 
tairbhe 'sa leigheis anabarraich a tha tighinn 
'n chomaine, na dh' fhaodas e airah-uile dòig ! 
agus rathad fiach am bac, 'san cum e air ais i f 4. 



'ad 
'eil 



k, 

fil; 



IV. LEABHAR. 227 

n- reidmhich is na daoine cràbhach o t-Sàcramaid so. 

2. Nuair tha cuid do dh' fheadhainn gan dian- 
mh fhein deas airson comaine, tha iad a' fair- 
achdainn ionnsuidhean shàtain nas treasa. Tha 
n droch Spiorad (mar tha sgriobhte an leabhar 
.ob) a' tighinn am miasg cloinn Dè, gus an cur 
ò fhurban le fhoiil ghnàthaichte, no gus an tog- 
,il gu tuille 'sa chòir a dh' eagal is do ùh' imch- 
ist, leis an laghdaich e an cràbhadh, no leis am 
neall e o an creideamh iad le bhuaiieadh ; fiach 

\chl.n leig iad dhiu comanachadh, no gu 'n d' thig 
rr.jad uige gu meagh-bhlà. Ach cha 'n 'eil a' bheag 
dh' fhearsaid ri thoirt air a phratan 'sair àmh- 
iltean, air a mhiad 'sge 'm bi an soilche 'sam 
uathas : ach ionnrachdan uile is còir a leagadh air 
'cheann fein. Tha 'n daoi-fhear truagh ri chur 
uarach 'san neopris : is cha 'n 'eil an coman- 
chadh naomh ri fhàgail, a dh' aon ionnsuidh 
10 'n gluasad ge dian e. 

3. Is tric a tha e cur èis air feadhainn cuid- 
achd le bhith gan cur fo chùram ro mhòr nach 
ìil cràbhadh nas leòr aca, no le bhith gan cur fo 
nncheist mu 'n èisdeachd a th' aca ri dhianamh. 
ich gabh thusa comhairle dhaoine ghlice, leig 
omguin is iomachomhairle dhiot, is gur rudan 
id a tha cur èis air gràsan Dè, 'sa tiomrachach 
lus chràbhaidh. Airson bruaillean beag, no 
lallach faoin cridhe, cha 'n 'eil comanachadh 
aomh ri fhàgail : leisasin theirìg gu t' fhaoisid 

c h|u luath, is thoir mathanas o d' chridhe do 'n 
àeadhainn a rinn eucoir ort. Ma rinn thu 
;in dolaidh air neach, iarr gu h-iriosal mathan- 

joljs, is bheir Dia mathanas dhut fhein. 

4. De 's fheirrd thu dàil fhad' a chur anns 
k6 



228 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

an fhaoisid, no comanachadh a chur dhiot mòr is' 
an aimsire. Nigh do chridhe sa chiad dol-amacli ml 
]eig gun dàil a mach am puinsean, ruith a shir 
eadh leighis, is fairghe' tu do staid nas fhearii 
na le dàil f hada. Ma chuireas an leisgeulsa èi nai 
ort an diugh, theagamh gu 'n d' thig leisgeul i a 
mua màireach : is mar sin gu faod thu a bhit Jaiil 
fada nas leòr gun chomanachadh, is nas mi-dheislìii)! 
air a shon. Crath dhiot cho ealamh 'sa 's urijh 
uinn thu do thromsan is do leisg : oir math aì ean 
bith cha d' thig o bhith fada an iomchomhairl Shl 
agus fo fhurban, agus le leisgeulaibh a' fuiread atfi 
o bhòrd an Tighearna. An àite math, 's ann th thoi 
mòr dholaidh ann a' fuireadh fada gun choman Das 
achadh ; oir is tric tha leisg is mairb?ie cinneacl iìir 
adh as. Mo thruaige ! tha cuid a dh' f headhaini com 
siad meagh-blàth is tuainig nam beusan, deas gnmisl 
a h-uile leisgeul a ghabhail gus an t-èisdeachdi be 
chur dhiu, is mar sin ag- iarraidh dàil a chur ani 
a'chomanachadh nàomh cuideachd ; air eagal gianla 
rachadh barrachd cuing a chur orra. fà 

5. Och ! nach beag an carrannachd, nach lag 
cràbhadh, noair tha iad cho deas gu dàil a ch 
anns a' chomanachadh naomh. Nach sona esaliii 
'snach taitneach do Dhia, a tha rian a bheat!|.aif 
cho math, 'sa gleidheadh a chogais cho glan, 
gu bheil e deas agus ullamh gu comanachadh 
h -ui!e latha ; nain tiodh sin cothromach dha, 
gun aobhar bruidhne no bruaillein ! Ma si 
umhlachd a chumas neach air ais air uairibh, 



l 



D91 



reuson math eile, tha e ri mholadh airson iri % 



Itachd. Ach ma si an leisg an t-aobhar, 
chòii' dhaefein a mhosgladh, is dol gu dhìchif 



adt. 

iì a . 
'fiio 

'ìl'l 



IV. LEABHAR. 



229 



or T s bithidh Dia mar-ri dhùrachd airson a thoil 
ithjnhath, dha mòr a spèis. 

6. Ach ma se dea-leisgeul a tha cur èis air, 
Msbdh an toil mhath 'san dea-dhùrachd aige daon- 
lèi^ìan gu comaine, is cha bhi toradh na Sàcramaid 
im dhìth air. Airson math mòr cuideachd faod- 
bitkidh duine cràbhach sam bith (oir ni cha 'n 'eil ga 
ieis|)hacail) comaine glacaii ann a' seòl spioradail a 
urra-uile latha, agus uair dhe latha. Ach air làith- 
aiiian àraidh, 'san àm comharraichte, tha corp a 
irlejjhlànair aige ri ghabhail san t-Sàcramaid fheinle 
à\ thadh mòr is gràdh : agus 'se cliù agus onair a 

hoirt do Dhia bu chòir a bhith am beachd duine, 
las mua na bhith sireadh toileachadh dha fein. 
,\ir a bheathachadh 's air àrach tha neach le 
omaine dhiomhair spioradail, cho tric 'sa tha 
nistire daondachd is pàis Chriost' a' tighinn 
bnear dha, 'sga bhlàthachadh, 'salasadh a ghaoil. 

7. Ach an neach nach dian deas, gus an d' thig 
$jj m lathafèiìle no là chleachd e a dhleasnas adhian- 

mh, is tric leis a bhith neo-uidheamaichte. Se 
no niarachd esan, a thairgeas e fein suas do 'n 

bufrighearna, mar iobaìrt, a h-uile h-uair a ni e 
jfrionn, no ghlacas e comaine. A' cur suas na 

ath i-aifrinn na bi mua 's maìl, no mua 's cabhag- 
,ch, ach lean an dòigh mhath shuidhichte th' 
jg na daoine tha d' chuideachda. Na toir air 
eudhainn eile a bhith gabhail fadail nosgìs, ach 
leachd an dòigh chumanta, a bh' aig na h-aith- 
ichean, agus biodh sùil agad air buannachd an 
.tharraich, nas mua no air do cràbhadh is do 
Jhoil fhein. 

jbioiì > 



230 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

XI. CAIB. 

Gu bheil corp Chriosta, air reir an sgiobtuir naoiml 
ro-fheumail do 'n anam chriostail. 

GUTH AN DEISCIOBUILL. 

1. O Thighearna chaoimh Iosa, nach mòr ar pai 
toileachadh do dh' anam diadhaidh a bhith aig! em 
cuilm maille riutsa, far nach 'eileas a' cur suasLn 
biadh sam bith eile air bhialaobh nan aoidhean, jìsi 
ach thusa fein aona Mhic gràdhaich Dè, ionmh- jj 
uinn fos cionn gach miann cridhe ! Agus gr lir 
cinnteach bu thoileachadh mòr dhomhsa deoir sL 
shileadh o ghràdh mo chridhe ann ad làthair, isu'ff 
do chasan a nighe' leo, mar a rinn Moir< | 
Mhagdalen bheannaichte. Ach càit' a' bheil air -sa 
blàth chràbhadh sin? Càit' a' bheil na deoir sq„ 
cho pailt ri f haotuinn ? Gun teagamh ad làthaiii i 
fhein 'sna aingeal naomh thigeadh do m' chridhci 
a bhith na bheo-lasair, agus bristeadh amach gm 
caoidh ghaolaich. Oir gu riochdail tha thu agairi ich 
san t-Sàcramaid, ach 'sann fo sgèimh eile. 

2. Oir t' fhaicinn ad àilleachd dhiadhaidl am 
fhein, is rud e nach tuit fo m' shùil laig : oir ai 
domhan uile mheathadh as an làthair do mhaisc 
ghàbhaidh. Is mar sin tha thu furanach air d| 
laigse le bhith falach ann ad Shàcramaid. Th: 
thusa agam gu beachd, is tha mi toirt onair do 'i 
Tì sin a tha faighinn aoraidh o ainglibh fhlath i 
anais : ach 'sann fo sgàilean creidimh san àm a 
chi mise, ach iadsan tha faicinn gun dubhar gur 
neul. Bu chòir dhomhsa a bhith toilichte ÌÀ 
solus a' chreidimh, is imeachd garèir : gus andj 
thig latha an t-soluis shiorruidh, is gu 'n teicl (W 
faileis air folbh. Nuair athig an ni coimhlion 



'bei 



t*B 

Itif! 

onv 
'slià 



IV. LEABHAR. 231 

ha bhi feum air Sàcramaidean, oir na naoimh 
nn an glòir fhlathanais cha 'n 'eil an eisiomail 
^igheis Shàcramaidean, Is gu bheil iad an sòìas 
un chrioch a' tìanuis an àrd rìgh, aghaidh ri 
-aghaidh ag amharc air a ghlòir ; 'sam fas nan 
panga geala le bhith boillgean soluis Dè; 'sa 
aigjsum le aighir ris an fhacal am feoil, anns a' 
ihòrchuis bh' aige o thoiseach, 'sa leanas mar- 
is chaoidh. 

S. Làn do na smaointean àrda sin, tha mo 
hridhefophràmh trom, agus sin cuideachd a dh' 
on toileachadh spioradail ge faigh mi : oir gus 
' faic mi mo Thighearna gu soilleir na ghlòir 
fiein, miasar leam mar neoni gach ni tha san 
■saoghal ri fhaicinn no chluinntinn. Is tusa 
hein m' fhianuis, a Dhia, nach 'eil ni air bith 
nn is urruinn mo thoileachadh no creutair a 
onas mo chridhe, ach thusa mhàin mo Dhia, 

ir a' bheil mi geall coimhead gu siorruidh 

ich so rud nach urruinn tachairt, fad mo chèilidh 
n coluinn bhàsor. Ime sin feumaidh mi feith- 
a-mh ]e mòr fhaighidin, agus mi fhein a 
;hriochdadh dhutsa le m' uile thoil. Oir 'sann 
i creideamh is mòr fhaighidin abha do naoimh, 
tha diugh ann an rioghachd fhlathanais, am 
[k iitheamh ri teachd do ghlòirse. 'S ionann creid- 
imh dhomhsa is dhaibhse, is ionann dòchas, 
^us gu 'n ruig mi air an ceann-uidhe le comh- 
adh do ghràs tha mi an earbsa. Tha mi 'g 
neachd san àm lecreideamh, a' gabhail misnich 
shàmhla caithe-beatha nan naomh. A bhàrr air 
n,tha leabhraichean naomh agam, mar chulaidh 
mrtachd is mar sgàthan beatha : agus fos cionn 



232 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



sin uile tha do chorp ro-naomh fhein agam, mar i 'i 
leigheas is mar dhion sònraichte. >si 

4. Dà ni tha mi faicinn tur riatanach dhomh eai 
anns a' bheatha so, is nach d' thig mi as aonais,ais 
air neo bhiodh a' bheatha thruagh so na h-eall-inc 
ach orm. 'Gu bheil an dà rud sin riatanachìsì 
dhomh fad mo prìosain sa choluinn tha mi 'g 6, 
aideach : agus siad sin biadh is solus. Gu m uai 
riarachadh sna nichean so mata, thug thudhomh gliì 
do chorp naomh fhein marlònanmais coluinne.i(!li] 
agus t' fhacal thug thu dhomh mar choinnil gvià 
stiùradh mo cheuman. Gun an dà ni so cha 'rjìmi 
urruinn dhomh caithe-beatha ceart abhith agam eo t 
oir facal Dè se solus an anma, agus si an t-Sàe-acli 
ramaid lòn na bheatha dha. Faodar dà bhòrd f ìa l 
chantuinn ris an dà ni so, air an suidheachadh aiiilhai 
an taobh so, 's air an taobh ud eile dhe t' eaglaisiih 
làn iùntais naoimh. A h-aon do na bùird sin s|iacl 
t' altair uaomli, air am Ìbheil an t-aran beannaichte 7, 
corp prìseil Chriosta làthair. A h-aon eile sia<jica 
clàir an lagha, air a' bheil teagasg naomh sgriobhtej m ( ( 
gar seòladh gu creideamh ceart, is gar stiùradl inn 
gu taobh-stigh a' chùirtean, far a' bheil naomhinne 
achd na diadhachd an tasgaidh. Buidheachajibrif 
gu robh dhutsa, a Thiglit;arn' Ios', a dhearrs diic, 
ghlain an t-soluis shiorruidh, airson clàir 
teagaisg naoimh, athug thu dhuinn le d'sheirbh le-ch 
eisich na fàidhean, na h-ostail, is daoine lèii ia ' 
sinneach cile. liomjj 

5. Tàing gu robh dhutsa, a chruthadair 's s. \ 
shlànair chloinn-daòine, a dh' uidheamaich, majo(| ea 
chomhdach do 'n t-saoghal air do ghlòir suipeij l 0c j ;i 
mhòr ; anns nach e an t-uan càisge, ach do ehou 
ro-naomh fhein agus t' fhuil a thug thu dhuin 



IV. LEABHAR. 233 

ìar 'n iche, a lionadh mar sin do chreidmhich nile 
sòlas do chuirm naoimh, is do chailis bhrìgheil 
ali jartair : anns a' hheil gach mìslean a bha phàr- 
ds, lìs nan seud, 's anns a' hheil na h-aingle fein 
ill- 1 comh-aoibhneas mar-ruinn, ach le tuille blais 
\à sòlais na sinne. 

I 6. O nach àrd urramach ofaig nan Sagart, 
m lair tha comas aca le 'm briathran beannaichte 
mh >hearna na glòrach a choisrigeadh, a bheannach- 
ne, m le 'm bilibh, a iaimhsicheadh le 'n lamhan ; a 
1 iiabhail le 'm beul, 'sa riarachadh air fheadh- 
i'inn eilei O nach geal na lamhan, nach 
ni | o-thruaillidh am beul, nach naomh a cholunn, 
àc ich gìan an cridhe bu chòir a bhith aig Sagart, a 
daia toirt a stigh ughdaire na maise fo àrdaich ! 
aii aa d' thige' do ni, ach naomh, do ni ach dealbh- 
ip no feumail tighinn a mach a bial Sagairt, a 
i a cho tric a' gabhail Sàcramaid Chriosta. 
I 7, Ceart is athach biodh a shùilean, le bhith 
>ia( ic a' faicinn corp Chriosta, a lamhan biodh glan, 
mn togail ri flathanas; is gu bheil iad a' bean- 
I ian gu tric ri cruthadair neomh agus talmh- 
à nne. 'San gu sònruichte ris nan Saghairt a tha 
:ha s briathan so laghaa iabhairt ; bithibh naomh, 
rrsn:hionn gu bheil mise ur Tighearna Dia naomh. 
an6. Dianadh do ghràsan ar comhnadh, a Dhia 
rlftfe-chumhachdaich, los gu faod sinne, a ghabh 
[èirjachd Sagairt fos laimh, do sheirbheis a chur an 
iomh gu diadhaidh ceart cogaiseach anns gach 
's L Is mur d' thèid againn air ar beatha rian 
m'o dealbhach 'sa thighe' dhuinn, thugas duinn 
ìpei ; lochdan a rinn sinn a chaoidh màr is còir: 
hor ; bhith an geall ann a' spiorad na h-umhlachd, 
iiin i 



234 LEANMHUINN CHRI0STA. 

is dea-rùn cridhe do sheirbheis a dhianamh gvà 
dùrachdach a so suas. 



XII. CAIB- 

Gu 'n cC thige do 'n fhear a tha dol a ghlacail Chriosx 
*e fhein u idhea machadh le mòr shaothair. 

G UTH AN RUIN. 

_ Ui 

1. Tha mise an dèidh air gloine, is gur mi fuar l ur 
an ah-uiie naomhachd. Cridhe glau a tha ni 
sireadh, agus 'sann &n sin a tha mo thuinidh, 
Dian deas dhomh talìa farsuinn àrd, is gabhaid 
mi chàisg maille riut, le m' dheisciobuill. Ma j 
math leat mi thighinn ad ionnsuidh, is combi^ 
nuidh gabhail maille riut, cuir an t-seann taoi | 
air chùl, is glan seòmar do chridhe. Cuir gac 
miann talmhaidh as, is gach droch ùpraid : dia 
suidh sin, mar ghealbhonn leis fhein am mullacjL 
taighe, agus smaoinich air do lochdan le cridhj j eai 
brònach. Oir gach neach tha 'n gaol, gleidhidjì^, 
e, ionad dealbhach bòidheach dha annsachd, <m, 
fìachainn mar sin a spèis ga rùn a tlia tighin 
gu ionnsuidh. 

2. Ach tuig agad fhein, nach urruinn thu t/^ 
feartan do dhianadais feiri dianamh deas nas leòij BDla 
cha 'n urruinn, ge do bhuiliche' tu bliadhna shlàjffj,, 
gad chur fhein an uidheam, gun dad eile aj^ 
aire. Si mo thròcair, 'smo ghràsansa a tha rèf j j B , 
each an rathaid dhut gu tighinn gu m' bhòrd à SaQ 
tha thu tighinn mar dhuine bochd a ghairmij jjL 
gti neagh duine shaoibhir, gun ni aig'a phàidhe«'j^ 
a' chomain ach umhlachd, 'sa bhith tàingeil.-f | a 
Diansa na tha ad chomas, is dian e gusguairtei jL 
thìg, cha 'n ann air sgà cleachdaidh uo èiginij ij^ 



IV. LEABHAR. 



235 



p :h le cùram athadh agus gràdh, a' ghacail corp 
> luaidh, do Thighearna Dia, a tha tiùrachd- 
nn tighinn ad ionnsuidh 'Smise a tha toirt 
lire', 'smise tha toirt òrdugh, 'smise a ni suas 
; M | uireasbhuidh cràbhaidh : thig, agus glac mi. 
3. Nuair abheirmi blàs cràbhaidh dhut, thoir 
ing dh' ad Dhia; cha 'n ann airson gur fhiach 
u e, ach a chionn gu 'n ghabh mise truas riut. 
JJT ur 'eil sùgh unnad, ach a' faireachduinn do 
di ridhe cruaidh, leig air urnaigh, guil, buail an 
'Wus: is fià lasaich gus an toill thu sile^g 
M aighinn, no boinne do gràsan sùghor. Tha 
wmèà agads' ormsa. Tha thusa a' tighinn, cha'n 
à m gu mise a naomhachadh, ach tha mis' a' tigh- 
aoìi n gu thusa a naomhachadh 'sa bhèannachadh. 
%m thusa a' tighinn gus a bhith air do naomh- 
H hadh leamsa, 's air do cheangal rium, gu gràs- 
|p ùra fhaotuinn, gu do bheothachadh, gu fàs nas 
i#j earr. Na leig na gràsan so an domail, ach 
li dheamaich do chridhe leis a h-uile saothair, is 
I bh t' annsachd ad ionnsuidh. 
iint i:4. Cha 'n ann ro chomaine mhàin a thigeadh 
ut deasalachd cràbhaidh a bhith agad; ach an 
uli igh na Sàcramaid aglacail tha do chràbhadh ri 
leòr umail beo gu ro-chùramach. Cha lagha tha 
iilài ' fheum air faicill an dèigh comaine, na tha air 
1 1 asalachd roipe : oir cùram ceart an dèigh laimh', 
rèit a na dea-uidheamachadh gu ruighinn air 
òrd 'iìsan nas paiite an ath-uair: is mi-dheas tur a 
rtnt! ìlleas a' fear sin air ais, a thug e fein gun dàil 
lieai ichad an dèigh comaine do thoileachadh saogh- 
Ua. Bi air t' fhaicill o mhòran bruidhne, fan 
teilj uaighneas, meal do Dhia; is gu bheil esan a- 
M & nach urruinn an cruiuneadh uil' a thoirt uat. 



236 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



^Sann dhonisa is còir dhut thu fhein a liubhuir J 1 
gu h-iomlan; ann a' rathad is nach ann unna<' , l 
fhein a bhios tu beo a so suas, aeh unnamsa gi I 
neo-bhruailleanach. ! m 

\k 

XIII. CAIB. ! b 

Gum bu choìr do dh anam diadhàidh a' bhith a j 
geaìl air snaìm ri Criosta! anns an t-Sàcramai g 
le uile chridhe. j e 

GUTH AN DEISCIOBUILL. \& 

1. Co bheir rathad dhomh, a Thighearna, Sfc 
fhaighinnthuadonrachd, giifosglainnmochridh f' 
dhut, gu mealainn thu mar mo mhiann ; 'snac e,B 
tugadh neach tuille taìr dhomh, is nach dianad ^ 
creutair air bith mo bhuaire', no m' fhaigneachdj " 
ach gum bu tusa ad aonor a labhras rium, aguM n 
mise riutsa, mar a 's àbhaist annsachd labhain n 1 
ri annsachd, is caraìd ri caraid aig fleagh. Se a W 
mo m' achanaich, se so mo mhiann, gum bithin' ^ 
air mo cheangal riutsa gu teann, is gu 'n tairrj 1111 1 
ginn mo chridhe o gach ni cruthaichte ; is gui ™i 
fàsuinn le toradh comanachaidh naoimh isiobaù lfS011 
thric nas fiosraiche air nichean diadhaidh agv "^a 
siorruidb. O! mo Thighearna Dia ! cuin p 
bhios mi buileach ceangailte riut, bàite unnai | a | 
is diochuimhneach tur orm fein? Biosa unnanj D ^u 
is biom unnad, is deònaich ar snaim a bhith gu il0s e 
fhuasladh. |,J 

2. Gu fior, 'stu mo luaidh, mo raghainn! 
mìltibh, anns a' bheil m' anam an geall air tuiij 'jso 
idh fad uile làithe mo bheatha. Gu fior, stu i! flei 
fhois, mo shìth chcart, 'smo shàmhchair fhì! pr 
inneach : an taobh mach dhiot, cha 'n 'eil a< V' 



IV. LEABHAR. 237 

[firadh, dòruinn, is truaighean gun àireamh. — 
ru fior, is Dia diombair thusa, agus do chomh- 
p Lrle clia 'n 'eil an cuideachda nan àingidh, ach 
ann ri luchd na h-umhlachd is ri ionracain a 
la do comhra. O nach caoin, a Thighearna, 
o spiorad, is gu na dheònaich thu, mar chomh- 
fradh air do chaoimhneas ri d' chìoinn fhein, 
a arach le aran is mìsle blas, a tha tighinn a 
J uas a flathanas. Gu fior, cha 'n 'eil cinneach 
le cho mòr, is gu bheil an diathan cho faisge 
haibh, 'sa tha an Dia againne do chreidmhich 
tle, dha bheil thu toirt sòchair gach là : gu 'n 
•idhe thogail suas gu flathanas tha thu gad thoirt 
in seachad gus t' iche is do mhealtuinn. 
3. Co an cinneadh eile a tha cho urramach 
s a' phobull Chriostail ? No co an creutair 
n ghrèin cho taitneach ri anam diadhaidh, 
is a' bheil Dia tighinn gus a bheathachadh le 
eoil ghlòrmhoir fhein? O na gràsan gun 
ìoimeas! O mathas iongadaich ! O an gràdh 
m tomhas, air fhiachuinn gu sònraichte do 
tlann-daoine ! Ach de bheir mi do 'n Tighearna 
rson a leithid so do ghràsan, airson gràidh cho 
mharraichte ? Rud eile cha 'n 'eil am chomas 

taitneach leat, ri m' chridhe thoirt do m' 
hia gu buileach, 'sa shnaim ris gu teann. An 

1 leumaidh mo .chridhe uile le sòlas, nuair a 
s'ios e an làn fhasdadh ri Dia. An sin their e 
im, Ma'smath leat a'bhith maille rium, 'smath 
im a bhith maille riut : is bheir mise am fhreag- 

so dha; tiùraich, a Thighearna, fuireach 
lille rium, agus si mo mhòr thoilse fuireach 
lille riutsa, So aon rùn m' anma gu 'n glaogh- 
3h guteannriut mo chridhe. 



238 LEANMHUINN CHRIOSTA. 



XIV. CAIB. 

An dèidìi mhor bh' aig cuid do dhaoine cràbhach ai 
corp Chriosfa a ghlacail. 

GUTH AN DEISCIOBUILL. 

1. O nach ioma sòlas, a Thighearna, a tha g 
diomhair agad an tasgaidh, a feitheamh orrasa 
anns a' bheil t' fiamh ! Nuair a chuimhniches 
mi, a Thighearna, cho ro-chràbhacb, is ch 
Dlà-chridheaeh 'sa bha cuid do dhaoine math' 
ruith'gu d' Shàcramaid ; tha mi fo nàire unnai 
fhein is fo mhasladh, gu bheil mi tighinn gu i 
altair, is gu bòrd naomh do chomaine cho mea^l 
bhàth is clio fuar : gu bheil mi cho tioram is cb 
beagsùigh ann am chridhe; gu 'n bhith tur ai; 
theine airdobheulaobhsa, moDhia: nocholàid 
air mo tharruing, no cho deòthasach am*cridl 
ri mòran do dhaoine diadhaidh, a bha chotìtheacUD 
air comaine, is cho tairis le gràdh, 'snach robh 
nan comas gun bhith sileadh nan diar. Bhan 
an ruith ugadsa, a Dhia, fliuarain na beatha, \ 
'n cridhe fosgailte maraon 'sam bilibh, siad 
faicinn nach robh rathad eile aca air an acr 
a' chasg 'sa i iarachadh, ach le gabhail do chuirp 
le mòr annas is miagh spioradaìl. 

2. O nach budianteth an creideamh, comha 
soilleir gu bheil thusa a làthair 'san t- Sàcramaii 
'Smath a dh' aithnich iad an Tliighearna, anà 
bristeadh an arain ; is bu teth a' bha an crid 
nan com, le Ios' a bhith 'g imeachd nan eui a% 
eachda. Is fada uamea am bichiontas a leithjitei 
&0 do thlus, is do chràbhadh, aleithid so do lasi Uap 
gràidh is do shùrd cridhe. Gabh truas riuii air^. 



f c} 
ì'àlìi 

Mr 



LEABHAR. 239 

)s' chàiideil bhlàtli chaoimh : deònaich ga d' 
ìruaghan bochd fein, gu fairgheadh e, ge b' ann 
r uairibh, càil-eiginn dhe d' gràdh na chridhe, 
linn tighinn gu d' chomaine naoimh ; air chor 
gum bi mo chreideamh air a neartachadb, mo 
lòchas ad thòcair air a bheothachadb, is mo 
gliarrannachd, air a dea-lasadh, 's air a sar- 
m ^eide' suas le mana nan gràs, gun dol'as'a 
[iea 'iaoidh. 

3. Is comasach do thòcair air na gràsanso tha 
i sireadh a thoirt dhomh, agus mo chridhe las- 

I su as ad bhàigh ]e spiorad gràidh san àm a 
liios taitneach ad shùilean. Oir ged nach 'eil 
p dhùrachd cho teth, sabha rùn do mhuinntira 
à-chràbhaidh ; dèigh sin thaVtoil agam, gum 
thinn air mo lasadh suas le feartan do gràs gu 
lille teas, a' griosad 'sa guidh, gum biodh co- 
ùrt agam ri d' dhaoine teinntidh gràdhach, is 

i m bithinn air mo chunntadh nam miasg. 

\à 

ai* XV. CAIB. 

u 'n coisnear gràsan cràbhachd le umhhchd is 
fein-aicheadh. 

GUTH A RUIN. 

ju chòir dhut cur mu dhèidhinn ghràsan a' 
aràbhaidh gu ro-dhìchiollach ; an iarraidh guu 

|;achaclì), feitbeamh riu gu faighidneach agus 
in |rbsach, an gabhail gu tàingeil, an gleidheadh 
J h-iriosal, co-oibreacheadh ìeo gu dùrachdach; 
fjlÌifàgail an lanrihan Dè an t-àm 'san dòigh a 
Jj.e e iomaehuidh sealltuinn oit. Gu h-àraidh 
agad ri thu fhein umhlachadh, nuair a dh' 
r i tìì |iirgheas tu thu fein air bheagan no falamh do 



240 LEANMHUINN CHRÌOSTA. 

thlus cràbhaidh ; ach na tuiteadh do chridhejìc 
mua 's iosal, is na d' thèid as an ratbad ìe mì-|ia 
ghean. Oir bheir Dia iornadh uair seachad anr* 
an aona mhionaid, an rud a dhùilt e fad mòrar 
tìme. Air uairibh an deireadh na h-urnaigh i 
bheir e uaithean rud nach b' àill leis na toiseach 

2. Nan d* thugte gràsan seachad daonnan gurm 
dàil, 'smar bu rahath is bu mhiann leinn, cha bn 
urrainn laigse mhic-an-duine cur ceart suas riu 
Ime sin tha agad ri feitheamh ri gràsan cràbhaidl 
le mòr dhòchas, is le faighidin iriosail. Ach or 
fhein, is air do pheacannan fein cuir a* choire 
mur 'eil cràbhadh air a thoirt dhut, no ma tha 
air a thoirt uat an seòl diomhair. Is beag ai 
ni air uairibh a bhacas 'sa thiomraicheas gràsan 
ach cha ni beag ach mòr bu chòir a radh rispii 
nuair tha e cutnaii air ais sonas cho mòr. Acl 
ma ses gu 'n toir thu so as an rathad, biodh 
beag no mòr, 'sgu toir thu buaidh air, bithid!; 
t' iarratus agad. 

3. Oir cho luath *sa bheir thu thu fheii 
seachad do Dhiagu h-iomlan, gun a bhith sireadlj 
sid no so gus thu fein a thoileach 'sa riarachadbj 
ach gad fhàgail fhein tur na lamhan, fairghidlj 
tu thu fhein suidhichte agus sìtheil : oir cha 'ij 
'eil ni cho ionmhuinn, is cho taitneach ri toi 
mhath Dè. Neach sam bith mata, a stiùras | 
bheachd gu Dia le cridhe dìreach, 'sa ghearraWiej 
dheth gach ana-miann, no gràin air chreutaiL, 
air bhith cruthaichte, sin an duine isdeise airsottri, 
ghràsan, 's is fhearr is fhiach tiodhlac a' clnàbrtj] 
aidh fhaotuinn. Oir >tha an Thighearna, I rraid 
taomadh aghràsan, farafaighe saghaiche falam'j leii^ 
a ghabhas iad. Agns mar is mua thrèigeas duiniiip 



IV. LEABHAR. 



241 



11» jchean talmhaidh, 'sa gheobh e bàs dha fein le 
ibì ath air fhein, 'sann is luaithe thiggràsan, agus is 
iffl ilte a dhrùigheas iad air anam, 'sa 's àirde a 
ra ogas iad a chridhe saor. 

igl 4. An sin chi e, is bithidh e saoibhir, gabli- 
\à dh e ioghnadh, is nitear a chridhe farsuinn . 
i\t taobh is gu bheil lamh an Tighearna ieis, is 
»1 i 'n chuir e e fhein buileach na mhèin gu siorr- 
riiidh. Feuch, 'sann mar so a bheannaichear an 
idltiine a dh' iarrras an Tighearna le uile chridhe, 
oi jnach do ghlac anam gu diomhain. A leithid 
i« do dhuine an àm tighinn gu comaine, tha e 
laiilltinn ghràsan mòra, a shnaimeas ri Dia e . 
a bhionn is nach cràbhadh taitneach dha fein, no 
an ileachadh dha fein tha e sireadh, ach glòir is 
rii jair Dèfoscionn gach cràbhaidh is toil-inntinn, 
k\ 

k XVI. CAIB. 

^ ur coir dhuinn ar uireashhuidh a chur an làthaìr 

, Chriosta. 'sa qhràsan a shtreadh. 

4 

GUTH AN DEISCIOBUILL. 

ìdl O Thighearna, is mua caoimhneas is gaoi, 
iid , tha mi dràsd' an geall a ghlacail leis a' chrà- 
a [adh is teotha ! tha brath agadsa air mo laigse, 
to air an èiginn anns a' bheil mi ; air cho lionor 
•as >m 'sa tha na h-uilc 'sna h-ana-miannan anns 
rr bheil mi sàs ; air cho tric 'sa tha mi air mo 
ita ur uige, air mo bhuaireadh, air mo thilgeadh 
rs( trioblaid, is air mo shalchadh : ugadsatha mi 
ìbl lith gu 'm leigeas, riutsa tha m' urnaigh, ag 
i, Iraidh furtachd is cobhair. 'Sann ruitse, aig a 
an ìeilfiosair ah-uileni,tha milabhairt,is thafaic- 
uì ì gach ni air an taobh-stigh dhomh 'sa 's urr- 

L 



242 



LEANMHUINN CHRIOSTA. 



uinn a mhàin fusgladh orm 'smo chobhair. ] 
aithne dhut an rud air a mua m' fheum, agu 
cho bochd 'sa tha mi, is cho falamh do shubh 

allcean. 

2. Feuch, mi bochd agus nochd ad làthair, ; 
sireadh do ghràsan, 'sa 'g iarraidh do thròcair 
beathaich do dheoiridh acrach ; fuadaich fjj 
f huachd le teine do ghràidh ; soilleirich mo dhoii 
le solus do làthaireachd : thoir gràin dhomh a 
gach ni talmhaidh, faighidin fo 'n h-uile àml 
ghar is crois, droch-mhias is diochuimhn'air ga< 
mi fo^n ghrèin is cruathaichte : tog mo chridhe u 
ad fein a tha am ilathanas, is na leig air seacl 
ran mi so air talamh ; biodh unnadsa mo shòl 
a nis agus gu bràch; oir is tu mhàin mo bhiac 
agus mo dheoch : mo luaidh m' aighear, n 
ghlòir is mo shonas gu lèir. 

3. O nach robh mi air mo lasadh, air mo lc 
gadh, 's air mo thionndadh unnad fhein, le 
thighinn am ionnsuidh ; ann a' rathad is gum 
ionann spiorad dhuinn le snaim diomhair nj 
gràs, is lasadh teth na carrannachd ! Na m 
uat mi acrach agus pàiteach, ach bi càirdeil riui 
mar a bha thu ann a' seòl iongadach ri do naoim 
Cha 'n aobhar ioghnaidh, ge do bhithinn air i 
lasadh leatsa, is ge do gheobhuinn bàs dhor 
fein: is gur teine thu, a tha daonnan a' gabhti 
gun idir cnàmh, gur carrannachd thu, a tha gla 
adh a' chridhe 'sa soilleireachadh na h-inntini 



air. 



IV. LEABHAR. 



243 



p XVIL CAIB. 

^ Air dèidh is toil mhòir Criost' a ghabhail. 

GUTH AN DEISCIOBUILL. 

ùr . Le mòr-chràbhadh is teas gaoil, le uile thoiì is 
i ùrachd mo chridhe, tha mi an geall air do ghla- 
1 àfl, O mo Thighearna: is do ghlacail sa cheart 
sì òigh, bu mhiannach le mòran naomh is dhaoine 
1 iadhaidh, a b' ionmhuinn leat airson an caithe- 
% eatha beannaichte 'sam bìa-chràbhadh, do gha- 
D| hail an comaine. O mo Dhia ! m' annsachd 
iclfu bràch, mo mhathas gu lèir, 'smo shòlas nach 
òli eirig, b' i mo thoil thusa ghlacail leis an dùr- 
^ chd is treasa. 'san umhlachd is mua, a ghluais, 
| io dh' fhairich riamh gin dhe d' naoimh. 

2. Is ged nach airidh mi air na gluasadan 
lo Sràbhaidh sin uileabhith agam, tha mi an dèigh 
e in a' tairgse dhut uile dhùrachd mo chridhe, 
| nW gum biodh e làn na aonar dhe na tograich- 
Di bh ionmhuinn blàth sin : a thuilleadh air sin, 
lt^ach ni ghlac no dhùraig anam diadhaidh 'sa 
im >ith, tha mi tairgse, 'sa toirt dhut leis an umh- 
■ achd 's an toil a 's mua: ni cha mhath leam a 
I humail air ais dhomhfhein; ach gu saor ro- 
oi lheònach tha mi gam thoirt fhein, is gach sion 
1 . th* agam dhtitsa mar iobairt. O Thighearna, 
;la!no Dhia, mo chrutliadar, is mo Shlànair, le 
uo eithid sin do dhìtracjid, do dh' umhlachd, do 
nholadh is do chliù, tha mi an diugh a' rùn do 
;hlacail : seadh, le urad thàingealachd uidheim 
s ghràidh, le urad chreidimh dhòchais is ghloine, 
sa chaidh do ghabhail is do luaidh le d' mhàth- 
tir naoimh, an òigh ghlòrmhor Moire, 's an àm 
l 2 



244 LEANMHUINN CHRIOSTA. 

■au d' thug i gu h-iriosal naomh a freagairt so d< 
n aingeal, a dh' innis dhi rùn diomhair daond- 
achd do Mhic: feuch bean-mhinntir an Tigh 
earna, biodh e dhomh air rèir do bhriathran. 

3. Le urad aighir, 'sa leum ad làthair ìe glu 
asad a' Spioraid Naoimli do theachdaire beann 
aichte, Eoin Baiste, àilleagan nan naomh ; 'sr 
dèis sin a thuirt gu h-iriosal blà-chridheach, (s< 
faieinn los' a miasg an t-sluaigh) caraid hVna 
bàinnse seasaiclh, èisdidh, is èiriglì le aigir r 
ghuth. Mar sin tha mise an geall a bbith m 
lasair le togradh teth agus diadhaidh, is tighini 
ad làthair le uile dhùrachd mo chridhe. Air ar 
aobhar sin, tha mi so a' cur adlàthair, 'satairgse 
dhut aoiblmeas mòr gach dea-chridhe, an dùr 
achd làidir, am plathan diadhaidh, an solui 
mhiarailteach, 's an taisbeannean naomh ; mar 
ri subhailcean, is moladh a h-uile creutair i 
bheirear seachad air neomh agus air talamh a ni 
agus dèigh so ; so mo thairgse air mo shon fhein 
's airson gach aon a dh' earb ri m' urnaigh, Ioì 
gu faighe' tusa moladh mòr is glòir gu bràch o 
iomlan. 

4. Gabh an toil uam, o Thighearna mo Dhia 
agus mo dhùrachd moladh gun sgur thoirt dhut 
is cliù gun chrioch : rud is ro-dhligheach dhut 
airson do mhòralachd gun tomhas. So am foeach 
tha mi tairgse dhut, 'san geall a thairgse dhu 
gach aon latha agus mionaid : agus le m' urnaigh 
is le rùn mo chridhe tha mi 'g iarraidh 'sa cuir 
eadh spioraid flathanais gu lèir 'sna creidmhic 
uile, gu 'n cuireadh iad leam a toirt molaid 
dhut maraon is tàing. 

5. Moladh a h-uile cinneadh treubh is tean 



IV. LEABHAR. 245 

>a t' ainm beannaichte gràsor, leis an aighir 
id s mua 's an cràbhadh is blàithe. Agus gach aon 
i thairgeas gu h-athach is gu diadhaidh dhutsa 
in t-Sàcramaid naomh, 'sa glacas i le làn-chreid- 
?amh, faigheadh e o d' laimhse- gràsan is tròcair, 
igus guidheadh e gu h-iriosal air mo shonsa, 
ireutair peacach. Agus nuair a ruigheas e air 
i( oradh a dhùrachd, 's air comaine a mhiann, 'sa 
Ih' fholbhas e o d' bòrd naomh, làn-thoilichte is 
lea-riaraichte, tiùraicheadh e m' anam bochdsa 
i' chuimhneachadh. 

XVIII. CAIB. 

Pha 'nfhaod duine rannsachadh domhain a dhian* 
amh air an t-Sàcramaid so, ach mar fhearr lean- 
mhuinn air Criosta, a cheudan a làbadh do creìd- 
eamh naomh. 

gjL. Feumaidh tu a bhith air t' fhàicill, nach toir 
ìb, ìeònchas faoin ort, a bhith rannsachadh diomh- 
ios lireachd dhomhain na Sàcramaid so, ma 's math 

eat gun dol fodha, 'sgun do bhàthadh le teagamh. 

Vm fear a rannsaicheasmòralachdbàthar le glòir. 

I jnàf. XXV. Tha tuilleadh an comas Dè dhian- 
at xmh nas urruinn duine a thuigsinn. Se am fear 

II dh* iarras an fhìrinn gu diadhaidh agus gu 
itìn-iriosal, agus a bhios leagte ri seòladh, 'san 

ai r teagasg fallain nan aithrichean a leanail, 
Iki tha dianamh ceart. 

ir- 2. Is beannaichte an umhlachd sin a thrèigeas 
icldighe dhoirbh deaspud, 'sa ghluaiseas air rathad 
idl -èidh cinnteach fàithnean Dè. Is lionor iad a 
;hàill an cràbhadh le rannsachadh diomhain. — 
an Se creideamh a bhith agad is caithe-beatha deal- 



246 



LEANMHUINN CHBIOSTA. 



bhach a thàs a' cur mu d' choinneamh, is cha 'n ! 
e àrd fhaghlum, is iarraidh gu grunnd nichean 
diomhair Dè. Mur h-urruinn thu na rudan tha ' 
fodhad a thuigsinn 'sa thomhas, ciamar a mhias- 
raicheas tu narudan a thafos do chionn. Striochd 
do Dhia, is gèill do bheachd do chreideamh, is | 
thèid solus na tuigse athoirt dhut, fhad 'sa bhios 
sin feumail agus riatanach dhut. 

3. Air cuid a dh'f headh'ainn tha diachainnean j 
mòra a thaobh creidimh, agus na Sàcramaid so : i 
ach cha 'n ann uatha fhein, ach o chònsachadh i 
an namhud a tha so a' tighinn. Àch na bi thusa I 
fo imcheist, no dian cònsachadh ad inntinn, is na } a 
toir freagairt do dh amharusaibh a thogas an « 
deomhan ad chridhe ; ach creid facal Dè, ereid n 
na naoimh 'sna fàidhean, agus teichidh an namh- j r 
aid uat. Thig fulang a' leithid so dò dhiach- J c 
ainnean gu tric gu stàth do sheirbheiseach Dè : jg 
oir cha 'n 'eil an deomhan a' buaireadh nan I 
ana-creidmheach no nam peacach, anns am beili 
a sheilbh bharantach martha, ach 's iad na creid- ,j 
mhich 'sna cràbhaich a tha e buaireadh 'sa sàrach- i 
adh air ioma dòigh. 

4. Ime sin gabh air adhart le creideamhj 
fìrinneach saor o theagamh, agus thig a dh' 
ionnsxiidh na Sàcramaid so le creideamh, is lìi j 
umhlachd mhòir; 'sa rud nach urruinn thu 
thuigsinn, earb gu socrach ri Dia e, is gu bheil 
e uile-chumhachdach ; Cha mheall Dia neach! 
gu bràch, ach tha esan air a mhealladh a thaj 
a' cuir tuille 'sa chòir a dh' earbsa as fheinJ 
tha Dia maille ris na daoine treibhdhireach, ij 
tha e ga thaisbeanadh iTiein do luchd na h-umh| 
lachd : tha e toirt tuigsedo dh' fheadhainn iriosaj 



IV. LEABHAR. 247 

a' fosgladh dorus an eòlais do luchd nah-inntinne 
gloine ; 'sa falach a ghràs air na daoine àrd- 
chuiseach uaihhreach. Tha reuson mhic-a-duine 
lag agus faodar a mhealladh, ach creideamh 
fìrinneach cha 'n urruinn dol mearachd. 

5. Bu chòir doreuson, is do 'n h-uile cònsach- 
jadh gèilleadh do chreidimh, cha 'n e cur na 
ìaghaidh, no choinneachadh ; oir ta creideamh is 
gràdh a' streab' ri chèile anns an t-Sàcramaid 
ro-naomh ro-urramacli so, agus ag oibreachadh 
anna'rathaddiomhair. ThaDia, athasiorruidh, 
do-sgrudaidh, uile-chumhachdach, a' cur an cèill 
air neomh agus air talamh gniomhan mòra 
do-rannsaichte, is cha 'n 'eil dòigh air oibrichean 
ìmiarailteach a bhreithneachadh. Na faiceadh 
reuson chlann-daoine oibrichean gu rèidh gu 'n 
cùl, cha ruigte' leas an sin a chantuinn gum bu 
gnothaichean iongadach is do-innste iad. 



Peirt, Clo-bhuailte le Morisons, 



CEARTAICHEAN. 

Taobh2, lin 10, B'fhearr; t. 3, 1. 12, coimhead 
t. 4, 1. 1, uaill; t. 4, 1. 26, bhriathran; t. 22, 1 
9, agus 13, aoibhneas; t. 48, 1. 31, bhràithrean 
t. 75, 1, 4, coirmeamh ; t. 78, 1. 14, o. 



I 



V 



!