(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Children's Library | Biodiversity Heritage Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Poetae lyrici Graeci"

hVhVuVi 

iw/ijriri 



■■■■■■■ 

mmm 

V<VViVi'V»V(Vri 



m 



m& 



mmmmrm^ 



«HHHMB 



m 

tiVil'iiVliV>'l'( " 

OV!V>>tVi"M'lVl.H'i),W' 
iW/i£VWl!)Si.<.6M 



POETAE LYBICI 




GRAECI. 



KECENSUIT 



THEODORUS BERGK. 



EDITIONIS QUARTAE 

VOL. II. 

POETAS ELEGIACOS ET IAMBOGRAPHOS CONTINENS. 



lipsiae 

IN AEDIBUS B. G. TEUBNERI. 

MDCCCLXXXII. 



pfl 
im 

v.z 







lilPRIAK TYPIS li. G. TKiniNKHI. 



INDEX POETAEUM. 

Pars II. 
Poetae Elegiaci. 

Pag. 

3—7 

8—22 

V ±- 23 

. IV. ler 24 

"* V. Min.nermus 25— 33 

J VI. SOLON 34— 61 

VII. Cleobuliaa 62— 63 

VIII. Aesopus 64 

IX. Demodocus 65— 67 

X. Phocylides . . . 68— 73 

XI. Pseudophocylidea 74—109 

^ XII. Xeuophaues 110—116 

i XIII. THEOGNIS . 117—236 

XIV. Hipparchus 237—238 

XV. Pigres 239 

- XVI. Epicharmus 239 

XVII. Aeschylus 240—242 

XVIII. Sophocles 243—250 

XIX. Ioo 251—257 

XX. Melauthius 258 

XXI. Archelaus 259 

XXII. Hippo 269 

XXIII. Empedocles . . • 260—261 

XXIV. Diouysius Chalcus 262—264 

XXV. Euripides . 265—266 

XXVI. Thucydides 267 • 

XXVII. Alcibiades 268 

J XXVIII. Agathoo 268 

XXIX. Euenus 269—278 

XXX. Critias 279—284 

XXXI. lophon 285—286 



IV INDEX POETARUM. 

Pag. 

XXXII. Socrates 287—288 

XXXIII. Antimachus : 289—294 

XXXIV. Plato 295-312 

XXXV. Simmias Thebanus 313—315 

XXXVI. Zeuxis 316—319 

XXXVII. Parrhasius 320—322 

XXXVIII. Praxiteles 323 

XXXIX. Dionysius minor . 324 

XL. Mamercus 325 

XLI. Astydamas 326 

XLII. Philiscus 327—328 

XLIII. Aphareus 329 

XLIV. Speusippus 329—330 

XLV. Demosthenes 331—335 

XLVI. ARISTOTELES 336—362 

XLVII. Cleon Siculus 363 

XLVIII. Crates 364—373 

XLIX. Theocritus Chius 374 

L. Menander 375—380 



Iambographi. 



* I. ARCHILOCHUS 383-440 

II. SIMONIDES AMORGINUS 441-459 

III. HIPPONAX 460-500 

IV. Ananius 501—503 

V. Diphilus 504 

VI. Hermippus 505—506 

VII. Scythinus 507-508 

VIII. Herodas 509-512 

IX. Cercidas 513—515 

X. Aeschrio 516-519 

Addenda 520-522 



POETAE ELEGIACT 



POKTAK JiYH. II. 



I. 389 

CALLINUS. 
1. [1.]*) 

Me%Qig tev xatdxeiG&e; xot' aXxLfiov r e%ete ^vfiov, 
m veoi; ovd' aldslGQ''' d^fpineQintCovag, 

De reliquiis poetarum Elegiacorum scripserunt L. Ahrens in Diario 
Antiquitatis a. 1841 p. 518 seqq. 1214 seqq. et a. 1842 p. 1012 seqq. idem 
in Philologo T. III p. 222 seq. de hiatu apud elegiacos poetas disputans. 
Bamberger Coniectanea in Poetas Graecos Brunsvigae 1841. Benndorf 
de Anthol. Gr. epigramrnatis quae ad artes spectant Lips. 1862. JEmpe- 
rius in Museo Rhen. Novo T. I p. 453 seqq. Alph. Hecker in Philologo 
T. V p. 450 seqq. idem in commentatione de Anthologia Graeca Lugd. 
1843, quem librum postea seciihdis cuiifi retractavit (Commentatio cri- 
tica de Anthol. Gr. pars I Lugd 1852). Guil. llertzberg in Prutz 
Literarhist. Taschenbuch III p. 209 seqq. G. Herm<mn in Iahnii An- 
nalibus Vol. XXVII p. 26 seqq., no nulla atti.it N. Piccolos Supplement 
a TAnthologie Grecque Parisiis 1853. Utto Sclmnder in Diario Anti- 
quitatis a. 1838 p. 933 seqq. Stoll in Philol. VI, 744 seq., deniqne 
H. Weil in Mus. Bhen. XVII 1 seqq. laudabili modestia usus de sym- 
metria disserens, quo artificio nunc homines inertes plerumque satis 
intempestive abutuntur. De dialecto poetarum elegiacorum et iambi- 
corum post Ahrensium (qui tractavit idem avgumentum in Actis convent. 
philol. XIII p. 55 seq. iiber die Mischung der Dialecte in der griechischen 
Lyrik) disputavit Joh. Gotth. Benner in Curtii studiis gramm. (vol. I) ut 
et diligentiam et iudicii sollertiam satis probaverit, sed cum quam 
plurimum ad aequabilem normam omnia redigere studuerit, quam mei 
instituti rationes arcebant, passim tantum viri doctissimi mentionem feci. 

Callinus. Fr. 1. Stob. Plor. LI 19: KalUvov. (ita A Vmd. Trinc). 
Thiersch in Act. Philol. Monac. III 577 seqq. et 637 soium elegiae 
exordium (v.-l — 4) Callini esse existimat, cetera Tyrtaeo vindicare ma- 
vult. Hartung universum carmen Tyrtaeo tribuit, negans Callinuui in- 
centiva carmina militantibus scripsisse. Bernhaidy Hist. Litt. Graec. 
II 418 satis multa in paucis his versibus reprehendit, sed ipse videtur 
incertus haerere, utrum poeta culpandus sit an diascenasta aliquis, an 
denique universum poema Callino sit abiudicandum Quae displicuerunt 
Bernhardyo, ea omnia facile veniam impetrabunt. Nam quod contendit 
ante Theocritum neminem dixisse olCyog %al fisyag, quod hic poeta 
v. 17 usurpavit, valde miror: etenim c^fngog 1'uit comuiuni consuetu- 



*) Numeri adiecti sunt editionis Bachianae. — In margine paginae 
editionis tertiae adscriptae sunt. 

1* 



POETAE ELEGIACI. 



code XCrjv nsd-iavTeg, iv eiQrjvt] ds doxelTe 390 

r)6&aL, cctccq TtoXepog yalav uita6av e%et. 



* * 

* 



5 xaC TLg arto&vrjGxov v6TaT axovTi6ciTCd. 
TL[ii]£v ts yccQ £6tl %al dylabv c\v8ql \La%£6$aL 

yr\g %£ql %al itaCdcov zovQLdCrjg t aXoyov 
dv6[i£V£6LV ftavaTog de toV e66eTaL, bnnoTe %ev dr} 
MolQaL i7tL%lc66a6\ aXXd Tig C&vg Itco 
10 ey%og dva6%6[i£vog %al viC a6%C8og ccXxl^lov rJTOQ 

£k6ag, TO TtQCOTOV ^Lyvv^iivov 7toX£flOV. 



dine tritum vocabulum, quare epici poetae raro admodum utuntur, qui 
oXiyog, (latog, xvx&og dicere maluerunt: perspexit hoc iam Aristoteles 
Poet. c. 23, qui recte existimat vilem fieri orationem si poeta vvv Ss 
fi' ecbv OfifHQog xs v.ai do%svtv.bg v,ai dstSr)g vel SicpQov (iox&tjqov 
v-axa&sig fitVQav xs XQaits^av proprio usus verbo dixisset, cum smv 
oXiyog et oXiyrjv xs xQans^av venuste dicere liceret. Neque quod 
Callinus oXiyog et ftsyag iunxit, iure reprehendas: nam hoc quoque ante 
Callinum iam Homerus adhibuit Od. x 93: ov fisv yaQ nox' ds£sxo 
■nifid y' sv avxco ovxs fjtsy' ovx' oXtyov. Porro Bernhardy v. 19 &vrj- 
cvovxog vituperat, quod ei videbatur poeta metri necessitati obediens 
pro &avovxog posuisse: at non sunt talia ad vivum resecanda: nam 
etiam Pindarus dixit 01. IX 34 ^Qoxsa oc6fia&' a vaxdyst voiXav %Qog 
dyvtdv &vacv.6vxcov. Aeschylus in Septem 242 fir) vvv, sav &vr)ovovxag 
r) xsxQcofisvovg nv&rjo&s. Sophocles in Electra cum v. 59 oxav Xoyco 
&avcbv SQyotct aco&co scripsisset, deinde r)Srj yaQ siSov itoXXdvtg nai 
xovg aocpovg Xoyco fidxrjv &vr)cvovxag posuit; item in epigrammate 
Attico Anth. P. VII 247 ayysXog . . , ysvov, cbg . . . Botcoxcov nXstvoig 
&vr)avofisv sv SansSotg, quod Kaibel perperam ad proelium Chaeronense 
rettulit. Ac vel pedestris orationis scriptores hunc verbi usum non igno- 
rant, velut Isaeus de Nicostrati her. 21 scripsit: dXXa v>ai aXXot noXXoi 
r)Srj xav sv xfj vnsQOQta aito&vrjovovxcov ovSs yiyvcocvovxsg sviovg xr)g 
ovaiag r]fiq)ia^r]Trjaav. Alia exempla congessit Iacobs ad Anthol. VII 
207, 5 et quem ille laudat, Schaefer ad Theocr. VII 2. Porro ibidem 
v. 19 d^tog rjfit&scov cur improbetur, non video: nam pulcre dixit poeta 
virum fortem dum vivat heroibus' antiquis aequiparari: hic usus voca- 
buli ai-tog notissimus: neque r)ftt&scov nomen ab huius poetae saeculo 
alienum, quod et in Iliade et apud Hesiodum legitur; nam quamvis 
largiar illuni locum non esse antiquae Iliadis, tamen veteris poetae est. 
Denique quod v. 9 adhortatio in medio pentametro inchoatur, monen- 
dum est veteres elegiographos Graecorum etiam hac in re varietatis 
studiosos fuisse, neque cadere in illos putidam diligentiam, quam Ro- 
mani sedulo sectantur: nisi forte etiam Theognidis versum culpabimus: 
coSs Ss nag xtg SQSt' GsvyvtSog saxtv sitr\ xov MsyaQsag. Manifestum 
vero vitium contraxit sQ%sxat v. 15, de quo suo loco dixi. — V. 1 vox' , 
Ursinus v,ai. — V. 2. alSsta&', A alSst S'. — Post v. 4 Camerarius ut 
lacunam redintegraret, addidit- sv vv xtg- daniSa &sc&co svavxtfiicog 
noXsftigcov. at plures versus exciderunt, quibus poeta descripserat ca- 
lamitate?, quibus patria terra tunc premebatur, bello ut videtur contra 
Magnetas adversa fortuna gesto. — V. 8. xox' vel xox' B et Ursin., 
vulgo Ttox' . — orntoxs, Bach bv.v,6xs. 



CALLINUS. 5 

ov yccQ xcog ftdvarov ye cpvyelv eL[iaQ(ievov e6rCv 

avd(}\ ovd' sl TtQoyovcov r) yevog d&avdrcov. 
noXXdxi drjiorrjra cpvycov xal dovnov dxovrcov 
15 eQyerac, ev cV olxco {lotQa nC%ev ftavdrov 

«A/T 6 pev ovx e^ntag drjfico cpCXog ovde 7to&eivog, 

rbv d' oXCyog Grevdyei xal peyag, r\v tl Ttd&v 391 
Xaco yaQ 6v\ntavn Tto&og XQareQocpQovog dvdQog 

ftvrjGxovrog' t,oocov d' d£iog rpL&ecov 
20 &67teQ yaQ [ilv TtvQyov ev 6cpd-ak[iol6LV 6qoo6lv 

eQdec yccQ TtoXXcov d%ia [iovvog eoov. 

EI2 AIA. 

2. [4.J 

EpvQvaCovg d' eXer\6ov . . . 

Mvr~j6aL d' el xore tol ^irjQCa xaXd (iocov. 

3. [2.] 

Nvv d' enl KL^eQLCOv 6TQarbg eQ%eraL o^QL^ioeQycov. 

V 12. xcog, A 7tcog. — ys , ts Trinc. — V. 13. st, Brutick r)v. — 
V. 15. EQystcu (i. e. si'QysTcci) scripsi, legebatur sq%stui, at hoc etiam in 
virum fortem, qui salvus ex bello revertit, cadit, itaque Schneidewin 
exktimat post v. 16 pentametrum cum hexametro excidisse, ut haec 
dixerit poeta: eum non carum esse suis, (si qui turpiter se periculis sub- 
duxerit: sed qui fortiter depugnaverit) eum vero lugeri. Compares Demo- 
sthenis illud de Corona § 97: nsQocg (isv yaQ drtaGiv dv&QconoLg sgtl 
tov fiiov ftuvccTog hccv sv oiv.iGY.cp ng ccvtov na&scQ^ccg trjQrj. Cum quo 
Plut. de poesi Hom. 157 componit Aeschyleos versus: ovz' sv GTsyrj 
rig rjiisvog ticcq' sgticc cpsvysi tl iidXXov tov nsrtQcofisvov (jloqov. Mei- 
neke pro sq%stcci legendum suasit sv%szai, quod non magis commodum 
quani quod facile aliquis commentaverit GrtsQ%szai. — iiotQa, A jjcoiQav. 
— V. 16. sfirtag, Brunck sintrjg. — V. 17. oXiyog, Voss. (a m. s.) Ars. 
oXiyov. — V. 18. GvciitavzL, Ursin. %vimavTL. 

Fr. 2. Strabo XIV 633: r\vi%a v.a\ EctvQva snalsiTO r) "Ecpscog" v.ai 
KaXXivog itov ovzcog covoiiay.sv avziyv , EixvQvaiovg zovg 'Ecpsciovg xa- 
Xcov sv zcp 7tQog dia Xoycp m EcivQvaiovg 8' sXsrjGov, nal ndXtV Mvr)- 
aat rczX. (xal nakiv et v. 2 om. Med. 3. 4). — V. 2. probabiliter Ca- 
saubonus addit SctvQvaioL xat s-nrjav. Ad hauc elegiam videntur 
fr. 3. 4. 5 pertinere. 

Fr. 3. Strabo XIV 647: Kal zo rtaXaiov 8s Gvvsftrj zotg Mdyvrj- 
glv VTto Tqt]qcov aQdrjV dvatQS&fjvat Klliiisqlhov s&vovg, svzv%r]Gavzog 
TtoXvv %qovov tco ds st\r\g srst MtXrjGiovg y.araG%siv rbv TOitov. KaX- 
Xivog [ihv ovv chg svtv%ovvtcov szi tcov MayvrjTcov [isiivrixai 
nai Y.aTOQfrovvToov sv tco TtQog 'Ecpsaiovg TtoXsfico. 'AQ%iXo%og 
8s r)8rj cpaivsTai yvcoQi£cov Tr)v ysvofisvriv avtoig GvficpoQav . . . s£ ov 
y.ai to vscotsqov slvat tov KaXXivov TSY.tcaiQSG^at naQSGTiv. . . . aXXrjg 
8s Ttvog scpoSov tcov KtiiiiSQicov (isiivrjTai TtQSG^vzsQag 6 KaXXivog, sndv 



6 POETAE ELEGIACI. 

4. [3.] 392 
TQrjQsag avdQccg ccyav. 

5. [5.] 

Strabo XIII 627: Qr\6\ ds KaXXL6&svr\g dXoovaL xdg ZaQdsig 

VTtO KlfJLflEQioOV nQOOXOV, sl& > VTIO Tq7]QCOV littl AvMOOV , OTtSQ %tt\ 

KaXXivov §r\Xovv, xbv xrjg sXsysiag noLr\xr\v , vGxaxa dh xr)v sn\ Kvqov 
Kal KqoiGov ysvs6&ac dXoo6Lv. Asyovxog ds xov KaXXivov xr)v sq>- 
odov xoov KinfiEQioov in\ xovg H6iovr\ag ysyovsvai, xaO 1 ' r]v 
ai JSaQdsig sdXoo6av, sl%d£ov6iv ol nsQL xbv 2%r\ipLOv J Ia6xi Xsys- 
6&aL H6iovsig xovg 'A6Lovsig (^A6iavovg x)' xdja yaQ r) Mr\ovia, 
cpr\6iv, 'A6ia sXsysxo %xX. cf. Steph. Byz. v. 'H6iovia. Hesychius 
H6iovEig, ol xr\v 'A6iav oixovvxsg "EXXr\vsg. 



6. 

Pausan. IX 9, 5 : 'Enoirj&r) 6s sg xbv noXsfiov xovxov %a\ snr\, 
&r\f}a'i'g' xa 6s snr\ xavxa KaXXivog, ttcpL%Ofisvog avxoov sg (ivr\fjLr\v, 
Ecpr\6sv "O(ir\Q0v xbv 7toir\6avxa slvai ' KaXXivoo ds noXXoi xs %a\ a^Lot 
Xoyov %axtt xavxd syvoo6av. Ita Sylburg., vulgo et codd. KaXalvog 
et KaXaivoo. (Ag KaXXaivoo, V a pr. KaXXvtvoo?) 

cpij' Nvv 8' snl %xX. sv fj xr)v SaQSscov aXcoaiv 8r\Xol. — 6§ql- 
fiosQycov, vulgo ofi^QLfiosQyav, ODhios b^QLfiog sQyav, Fmz Ald. bfi@QL- 
(iog SQycov, x 6fi§QLfiosQyr\g. Respicit huc XIII p. 627 (vid. fr. 5) con- 
sentitque Clem. Alex. Strom. I 398 a Callino secundas Magnetum res, 
ab Archilocho adversas commemorari. Adversari videtur Athen. XII 
525 C: 'AncoXovxo 8s y.ccl Mdyvr\xsg oi n^bg xco MuluvSqoj 8id xb nXsov 
dvs&rivai, cog cprjOL KaXXivog sv xotg sXsysiotg y,ul 'AQ%iXo%og. suXcaauv 
yuQ vnb xcov 'Ecpsaicov. At Callinus videtur luxuriam et superbiam 
Magnetum memoravisse, quam deinde interitus civitatis ab Archilocho 
significatus subsecutus est. Atque ob id ipsum nequeo Hartungo as- 
sentire, qui distichon quod legitur Theogn. v. 603, 4: 

xoidSs %ul Mdyvr\xug dncoXsasv SQya %ul v$Qig, 
olu xd vvv LSQr)v xr\v8s tioXlv y.uxs%sl. 
Callino vindicare voluit: cui cum simillimi sint versus 113. 4: 

if$QLg %u\ Mdyvrjxag dncoXsas rial KoXocpmva 
%al 2fiVQvr\V ndvxcog, Kvqvs, %ui vfifi' dnoXst. 
quos Theognidis esse certum est, huic eidem poetae etiam illud di- 
stichon iure attribuimus. Denique Hartung etiam aliud Theognidis 
distichon v. 235. 6 Callini esse suspicatur: sed cum ibi Cyrni nomen 
plane extet, hoc audacissima mutatione tollere conatus -est. 

Pr. 4. Steph. Byz. TQtJQsg ^®Qa%iov s&vog, XsysxuL nul TQiavXXd- 
ficog TtaQa KuXXivcp xco (sic RV^ %ico et %uXXivoi Pp, KaXXip,d%cp A) 
ToiriTfj- TQTiQsug (R TQLQsag) d. d. Treres Celtae fuerunt, non diversi 
;i 1 rti erip. 



CALLINUS. 7 

7. [6.] 

Strabo XIII 604 : Toig ycto s% xjjg KQrjxrjg dcpiyfisvoig TevxQOig, 
ovg itQcoxog naQsdcoxs KaXXivog, o rrjg eXeyeiag jtoirjrrjg, rjxoXov- 
frrjdav 6e TtoXXoi, %Qrj6(ibg r)v avro&i Ttotr/cfatf^at rr)v fiovriv, oizov 
av oi yrjysveig avroig em&covrai' 6v(i§rjvat de rovr avxolg cpa6t 
tzsqi f j4fAa£ix6v' vvxxcoq yaQ %oXv 7tXr)&og xcov aQOVQaicov (ivcov e^av- 
&rJ6av Stacpayeiv, o6a 6xvxtva xcov xe ortlcov xai xcov %Qr\6xr]Qicov' 
xovg ds avxo&t (teivat' rovrovg 8e xat rr)v "Idrjv arto rrjg sv KQrjxrj 
TtQocJovofidcjai. 

8. [7.]' 

Strabo XIV 668: KaXXivog 8e xbv (iev KaXyavxa ev KXaQco xe- 
Xevxr)6at xbv /3/ov cpr\6i' xovg 8e Xaovg (iexd Moipov xbv TavQOv 
viteQ&evxag, xovg (iev ev Tla^cpvXia (ieivat, xovg <T ev KtXtxia (ieQt- 
6&r)vat xal HvQia (ce%Qt xai &otvixr]g. 



II. 393 

TYRTAEUS. 
I. EYNOMIA. 



Aristoteles Polit. V 6, 2: Ev 6e raig aQi6xoxQaxiaig yivovxai 
ai 6xa6eig . . . ext oxav ol (jlev a7toQco6t Xiav, oi 6 ev7toQco6t' xal 
(idXt6xa iv xoig TtoXifiotg xovxo yivexai. Hvve§r\ 6e xai xovxo iv 
Aaxedaiytovt vnb xbv Me66r\vtaxbv 7toXe(iov. ArjXov de xai rovxo 
ix xrjg TvQxaiov 7totr\6ecog xrjg xaXov(iivr\g Evvofiiag' 
&XL(56(ievot yaQ xiveg Std xbv TtoXepov r\£iovv avad a6xov 
Ttoteiv xr\v %coQav. Adde Paus. IV 18, 1: xai i%oir]6avxo ol 
Aaxsdaifxovioi doyfia, axe xoig iv xrj Elqcc (idXXov r) 6cpi6iv avxoig 
yecQQyovvxeg, xr\v Ms66r\viav xai xr\g A.axcovLxr\g rr\v 7tQo6eyr\, ecog 
av 7toXe(ico6Lv , iav a67t0Q0v. Kai anb xovxov 6ixodeia iyivero iv 
SitaQxr\ xai ojjlov rf\ 6iro8eia 6ra6ig' ov yaQ r\vei%ovro oi ravxr\ 
ta xrr\(iara eyovreg rcc 6cpixeQa aQycc elvat' xai rovroig (jlev ra 
diacpoQa StiXve TvQratog. 

2. [1.]*) 
Avxog ycxQ Kqovlcov, xalltGTScpuvov itocJig "HQrjg, 
Zevg *HQa7tXeidaLg rr]vde dedcaxe %6Xlv 

Tyrtatfus. De Tyrtaei locis nonnullis disseruit Osann in Com- 
mentariis Seminarii Phil. Giss. spec. IV (quod non vidi) et VI. 

Fr. 2. Strabo VIII p. 362: xal yaQ elvaC cpr\GLV (TvQxaLog) ineCd-ev 
(ex Lacedaemone) iv rij eXeyeCa, r\v enLyQaqiovGLV Evvo(LCav Avxog 
yccQ xxl. co6r r\ Tauro; dnvQaxeov rd iXeyeCa (dxvQcoxeov correxit 
Porson, libri r)nvQtoxaL ovxa vel r\x. xa) r\ <&lXo%6qg) dniexrjxeov xco tpr\- 
aavxL A&rjvaiov xe xal 'AgjidvaLov , jtal KaXXiG&evei xal dXXoLg TtXeCoGL 
xoCg eLTiovGiv e£ A&rjveov dcpLxea&aL. Temere Strabo sive universam 
elegiam sive hanc carminis particulam in suspicionem vocat: neque 
enim animadvertit Tyrtaeum a Lacedaemoniis civitate donatum suo 
iure se illis annumerare. — V. 2. cod. Palimps. nuper Romae repertus 
vitiose xi)v AEASIKE tioXl . . . IAMA nQoXLTtovxeg. vid. Cobet Mnemos. 
N. IV, 51. 



") Numeri adiecti sunt editionis Bachianae. 



TTRTAEUS. 9 

oidiv apa TtQoXtnovTeg 'Eoivtov rjvepoevTa 
svQelav HeXoitog vrjcjov dcpixo^e^a. 

* 3. 

*A (piXo%QrniaTia EitaQTav oXel, «AAo 6e ovdev. 

****** 
code yaQ aQyvQtho^og ava% ixdeQyog 'AitoXXcov •".'.» i 

XQVdoxo^rjg e'xQtj itiovog e% ddvTOV. 

4. [2.] 
&oi(5ov dxov6avTeg TIvQ-cQvo&ev ol'xad' evetxav 

Fr. 3. Diod. Sic. T. III p. 3: "Ott 6 avtog Avxovoyog rjvsos %Qr}- 
ollov sn dsXcpcbv nsQi xr)g cptXuQyvQiug xov Iv nuQOtLitag llsqsl (ivrjfio- 
vsvollsvov 'A cptXo%Q. . . . dSvxov, uq%siv (isv (lovXr)g v.xX. Haec 
quae sequuntur Tyrtaei sunt (fr. 4), itaque verisimile est, etiam priora 
Tyrtaei esse, itaque homines docti neglecto versu 1 'A tptXo%Q. %xX. in- 
seruerunt v. 2 et 3 post primum distichon fr. 4; sed cum hoc disti- 
chon coSs yuQ %xX. non bene cohaerere videretur cum eo, quod Plut- 
archus praemittit: <J?ot@ov dnovauvxsg %xX., hoc ipsum Schneidewinus 
subditicium esse censuit. Sed potius in epitome Diodori duo diversi 
loci temere in unum conflati. Diodorus primum ex Tyrtaeo commemo- 
raverat oraculum Lycurgo editum de vitanda avaritia, deinde aliud 
oraculum, quod Polydorus et Theopompus retulerant. Tyrtaeus autem 
hoc ipsum oraculum more suo pentametro addito explanaverat, for- 
tasse etiam alia addiderat, denique in fine subiecit: coSs yuQ nxX. Ce- 
terum Plut. Instit. Lac. 42 Alcameni et Theopompo hoc oraculum editum 
esse dicit. Recte Zenobius Prov. II 24 (ubi vid. interpr. et MuTler Fr. 
Hist. II, 131) asserit proverbium ex oraculo Lacedaemoniis edito de- 
ductum esse: (isxr]vsY.xut uno %QrjO[iov So&svxog AunsSuiLtovtotg, sv 
tb s%Qr\as 6 &sog xots dnoXsto&ut %xX., Aristotelis auctoritate usus: 
(is(ivrjxai xov %QrjOLiov 'AQtototsXrjg sv xrj AuKsSut(iovi'cov noXtxstu. Nuper 
Hendess de orac. Gr. 19 sat levibus argumentis confisus Delphico ora- 
culo abiudicat hanc dictionem. Cum oraculo componas versiculum 
vulgi ore tritnm vuv uqsxuv kuI xuv aocptuv vvauvxi %eXcbvut, v. Pollux 
IX, 74. — V. 1. doricas formas consulto servavi; pro oXst Diod. et 
Zenob. (cf. Miller Misc. 372) sXot, schol. Eurip. Andr. 446 oXst, dXXo 
yctQ ovSev (sed cod. Vat. onuQxuv xig eXot), unde possis eXot, ccXXo 
Ss x' ovSsv restituere, sed Tyrtaeus, qui pentametrutn subiunxit , for- 
tasse scripserat oXst, uXXo yuQ ovSsv . . . Clemm uXX' oXsi ovSsv con- 
iecit. — V. 2. coSs Hermann, Diod. Sr). — V. 3. %Qvoo%6(ir]g, Hermann 
%Qr]6a(isvoig. 

Fr. 4. Plutarch. vit. Lycurg. c. 6: "Tgxsqov lisvxol xcbv noXXcbv 
dcpuLQsasi kuI nQoa&sost xug yvcoLLug 8tu6XQStp6vxcov xocl nuQa^ta^oiis- 
vcov, TloXvScoQog %ul Osonottnog ol (iuotXstg xdSs xij qtjxqcc naQSvs- 
yQULpuV Al 8s OY.oXtdv 6 dafiog sXotxo, xovg nQ sofivy sv sag 
v.ai uQ%uy sxug unoaxuxfjQug slfisv xovx' £oxt (jtr) kvqovv, dXX' 
bXcog dcptaxua&at kui StuXvetv xov Sr)[tov cbg sxxQsnovxu ytai (isxu- 
notovvxa xr)v yvcoLtr\v nuQct xo fisXxtoxov ' enstaav 8s xui uvxoi xr\v 
noXtv, cog xov &sov xuvxu nQoaxdaoovxog, tbg nov TvQxatog sntfisfivr]- 
xut Stu xovxcov <PotL3ov ... dvxanuLts tfio [isvovg (v. 1 — 6). Auctius 
vero Diodor. Sic. T. III p. 3 omisso poetae nomine et confusum cum 
fr. 3 (ubi vide locum) affert v. 3 — 10. — V. 1. otycuS' svstyiav Amiotus 



10 POETAE ELEGlACI. 

[luvzeiug ze fteov xul zeXievz 67tew 

uq%6lv [ihv (iovXr)g ^eozL^zovg (iu6LXrjug, 

o'l6l [ishei Ejtdozrjg C^eQoe66a TtoXtg, 

5 7CQ66 (ivy eveig zs yeQovzug' eneizu de drftiozug avdQug 

ev&eCuLg QrjzQULg uvza7tu[i6L(}o[iivovg 

[iv&el^&UL ze zcc xaXcc %ul 6q$6lv tcccvzu Slxulu, 

^r}^ , eTiL^ovleveLV zfjde Ttolet (zl kukov), 395 

Srjfiov de %Xr\fteL vi%r\v xul xuQZog 67te6&UL' 
10 (DoZfiog yccQ tC6ql zoov cbd' uvicprjve Ttolei. 

et Xylander, libri di xdSs vt%dv. — V. 2. xs, xov FaL. — ■ V. 3. ccq%siv, 
s%slv Fa, sed corr. in m. — fiovlrjg Plut. (Fa. xtfifjg), fiovXrj Diod. — 
^aatlrjag, ia fiaaiXs tag. — V. 4. UnaQxrjg Diod., Enaotag Plut. fort. 
recte. — ItisQosaaa, Diod. i%sQOsaaa. — V. 5. itQsafivysvsig Diod , 
■TtQsafivTag Plut., fort. itQSQ@vysvsag, cf. etiam Plut. an seni sit ger. 
resp. c. 10. — xs ysQOVxag Plut., Ss ysQ. Diod. — V. 6. sv&siatg Qr\- % 
xQaig, Diod. sv&sirjv QiqxQag. — Post dvxanafist^ofisvovg distinctionem 
sustnli, nam arctissime cohaerent ea quae sequuntur; similiter Sauppe 
Ep. ad Herm. p. 69, qui praeterea coniecit sv&sir/ Qf)xQa ndvx' dna- 
[istfiofisvovg, Boissonade sv&sirjv Qr)xQaig. — V. 7. (iv&sta&ai xs Din- 
dorf, cod. [iv&siadai Ss. — SQSstv, in edit. 2 scripsi sqSslv. — 
V. 8. non est integer servatus, nam cod. (irjSs xi sntfiovlsvstv, rectius 
supplevit et emendavit Dindorf firjS' sntfiovlsvstv xfjSs nolsi xi %a%6v, 
quam Bach (irjQs xt fiovlsvsiv xfjSs nolsi ohoXiov. Est enim hoc so- 
lemne carmen, velut apud Athenienses, vid. Aristoph. Thesmophor. 
335 si Ttg snifiovXsvsi xt xm Srj(i<a %a%6v. — V. 9. 8r)(t,ov Ss Krebs, 
legebatur Srjfiov xs. — V. 10. Hecker interpunctione post snsa&ai de- 
leta coni. <tot§og d%stQS%6(irjg %x\. — Dixit de hoc Tyrtaei loco 
satis difficili Goettling Opusc. I 317 seqq., ubi ostendere instituit La- 
cedaemoniorum Qr\xQag, quae dicuntur, olim versibus heroicis adstrictas 
fuisse: Goettlingio adversatus est Urlichs Mus. Rhen. VI 194 seq. ne- 
que tamen quaestionem expedivit. Non est huius loci rem accuratius 
pertractare, capita tantum paucis perstringam. Nullis omnino legibus 
scriptis Lacedaemonii usi sunt, QJjxQai quae vocantur sunt dictionea 
Delphicae, velut nobilissima illa Qr)xQa, quae Lycurgo praecepit, quo- 
modo respublica Spartanorum ordinanda esset, antiquissimum pedestris 
sermonis Graeci monumentum, non Spartanam, sed Delphicam dialectum 
prae se fert. Et hoc quidem tam planum est ac locupletissimorum 
testium auctoritate firmatum, ut mireris neminem perspexisse. Sed 
nimirum homines doctos fugit duplex fuisse genus dictionum Delphi- 
carum: praeter ipsum oraculum versibus heroicis aptum, quod Pythia 
furore percita edebat, quodque ipsius dei responsum esse credebatur, 
legati plerumque etiam litteris mandanda curabant, quae sacerdos 
Delphicus (nQocpr)xrjg) ipsius oraculi explanandi gratia suppeditabat: et 
haec quidem [lavxsia pedestri oratione erat perscripta, quemadmodum 
illa ipsa Lycurgi Qr]xQa. Utrumque genus Lacedaemonii diligenter in 
publico tabulario servabant, neque tamen mirum, si postea pleraque 
diuturnitate temporis absumpta fuerint. Goettlingius autem hos Tyr- 
taei versus argutius quam verius ad Lycurgum referre voluit: nihil 
enim causae est, cur Plutarcho lidem abrogemus, qui poetam de Po- 
lydoro et Theopompo haec retulisse testatur; idem tamen Plutarchus 
mihi videtur omnino falsus esse, cum dicit hos reges novissima verba : 



TYRTAEUS. 11 

5. [3. 4.] 
r H(i£T8Q03 fia6ilrji:, &eot6i cpCAcp &eoji6(i7ta), 896 

ov did Me66r\vr\v eXlo^ev evov%OQOv, 
Me66r\vr\v aya&rjv fxev doovv, dya&r)v de (pvteveLV 
afKp' avtr)v d' etidxovt' evveaxaCdex etr\ 
5 vaXepeag atet, tala6C(pQova &v[i6v e%ovtes, 
ai%[ir\tal nateQOov r)^ieteQcov TtateQeg' 

cci 8s oiioXiav 6 8a(iog sXotro (scr. sqoito) rovg nQEO^vyEVEccg n.al ccqxcc- 
ysrccg ccnooruT^Qag slfisv, addidisse ei dictioni, quam quondam Lycur- 
gus accepit: eiusmodi fraus ab illius saeculi ingenio aliena. Imo haec 
ipsa verba, quae Uelphici oraculi insignem prudentiam arguunt, a prin- 
cipio Lycurgeae dictioni addita fuerunt: sed sensim populi licentia 
gliscente Spartanos huius praecepti oblivio cepit, reges ac senatus non 
iam audebant populi multitudini, si quid novasset, resistere. Igitur 
Polydorus et Theopompus iterum Uelphicum oraculum sciscitati sunt 
de re publica ordinanda; antistites oraculi regibus eadem fere, quae 
olim Lycurgo responderunt, antiquissima quaeque civitatis instituta 
optima arbitrati. Ac proximis quidem saeculis videntur Spartani ca- 
visse, ne quid senatus consultis obrogaretur: quare qui postea de 
institutis Lacedaemoniorum scripserunt , praesertim cum oraculum 
Theopompo et Polydoro editum oblivione obrutum esset eiusque me- 
moria potissimum Tyrtaei testimonio firmata esset, commenti sunt, hos 
reges primos id cavisse et Lycurgeae dictioni novissima verba addi- 
disse. — Hic quoque videtur Tyrtaeus ipsa oraculi verba servavisse, 
quae poeta deinceps explanat, ut hoc fuerit dei responsum: 

"Aq%siv [isv (SovXr\g &EOTinr\TOvg (ittGiXrjag 
TtQsa^vysvsag rs ysQOvrug' snstrcc 8s 8r\(i6rag avSQccg 
fiv&siG&at rs rtt 'AttXa y.u.1 eqSsiv navra 8i%ata, 



8r\(iov Ss nXr\&st viv.r\v v.u\ %UQrog snso&ui. 

nam post v. 3 (sive post v. 2) id ipsum, in quo-summa rei est, cautum 
erat, ne quid senatus consultis obrogarent, quod Tyrtaeus v. 6 et 8 
significat. Quod Plut. dicit an seni g. s. • resp. c. 10: rr\v sv Auke- 
Saifiovi UQiGTOKQttrittv 6 IJv&iog kqs ofivy sv sug , 6 8s AvKOVQyog 
ttVTi%Qvg rsQovrug (ovop-ttGsv , non hos Tyrtaei versus respexit, 
sed sacerdotis Uelphici dictionem (vid. vit. Lyc. c. 6). 

Fr. 5. Tria fragm. in unum coniunxi, et primum quidem alterum- 
que iam Buttmann copulavit. V. 1 et 2. Pausan. IV 6, 2: Ovrog 8s 
6 &sono(inog r)v xul b nsQccg sni&slg rco noXsfico' (iuqtvqsi 8s (iot nal 
ra slsysia rcov TvQrdiov Xsyovra- 'H(isteqco %tX. — V. 3. servavit Schol. 
ad Plat. p. 448 ed. Bekk.: 'Acpi%6(isvog 8s ovrog (TvQruiog) slg Auke- 
Saifiovu TAttl sninvovg ysvofisvog ovvs^ovXsvosv uvroig uveXeg&ui tov 
nQog MsGGr\viovg noXsfiov, nQOTQEncov navroicog' sv olg nai ro cpsQOfis- 
vov sinsiv snog' Mso6r\vr\v ccyoc&ov (i. d. uyu&ov 8s cp. et similiter 
idem p. 388 et Olympiod. in Alcib. I 162. (Olymp. etiam tpvrsvGui.) 

— aya&r)v pro ccya&ov bis scripsit Buttmann. Respicit huc Strabo 
VIII 366. — V. 4 ... 8. Strabo affert VI 279: MsG6r)vr\ 8s euXco no- 
XsptrjdsiGu svvsa%tti8Ev.a srr\, ■xtt&unsQ %ui TvQratog cpr\6f Aficp' 
a.vri\v nrX. Adde Pausan. IV 15, 2, ubi versus 4. 5. 6, et IV 13, 4, 
ubi v. 7 et 8 leguntur. — V. 4. cc(icp' avrr\v Pausan. , ajtupoo rcoS' Str. 

— V. 6. ccix(ir\Ttti, Strabonis libri uix(ir\Tug et deinde r) (ir\rsQcov. Re- 



12 POETAE ELEGIACI. 

sixo6tcp <3' oC (isv nutu Ttiovu sQyu Xtnovtsg 
cpsvyov ^l&cofjtuicov sx (isydXcov oqscov. 

6. [5.] 

r '£l67teQ ovot (isydXotg u%&s6t tstQO(isvot, 
6s67to6vvot6t cpsQOVtsg dvayxuirjg vjto XvyQtjg 
r)(it6v Ttavtbg o6ov xuQitbv uqovqu tpsQSt. 

7. [5.] 

jds6itotug oi(Lt6t,ovtsg bfitog aXoyjoi ts %al uvtoi, 
svts ttv ovXo(isvr} (lotQu xiyot %uvutov. 

8. 397 

Strabo VIII p. 362: TIXeovuKig <?' i7toXi(ir}6av dicc xdg dno- 
oxdoeig xcov Me66r]vicov' xr\v (iev ovv 7tQcoxr}v kuxukxy}6iv uvxcov 
cpt}6i Tvqxaiog iv xoig 7totr}(ia6i kuxu xovg xcov Ttaxigcov Ttaxeqag 
yeve6&ai' xr)v de devxeoav, ku& r]v eX6(ievoi 6v(i(iuyovg ^Aoyeiovg 
xe kuI 'HXeiovg (ita etiam cod. palimps., Kramer coni. , AQKu§ug) 
kuI TIi6uxug U7te6xrj6uv, Aqku6cov (iev AQi6xoKQuxr\v xov ^OQyoKie- 
vov (c. pal. OPXOMENRN i. e. ^OQyofievicov) §u6t,Xiu TtuQeyoLie- 
vcov 6XQuxrjyov, IIi.6uxcov de TluvxuXeovxu xov OficpuXicovog, rjviKu 
cprjolv avxbg 6xQuxr}yr)6ui xbv TtoXeccov xoig AuKeduifxovioig. 

9. 

Aristot. Eth. Nic. III 8, 5 (III 11): de iis disserens, qui vi 
cogunt milites, ut fortiter pugnent: Kul ol TtQOxdxxovxeg , kuv 
uvuycQQco6i xvTtxovxeg, xb uvxo §QC06t,' kuI ol tcqo xcov xdcpQcov 
kuI xcov xoiovxcov TtuQuxuxxovxeg' Ttuvxeg yuQ uvwyKu£ov6t' 
dei de ov Si > dvdyKr\v dvdQeiov elvai, dXX' oxi kuXov. ubi Eustra- 
tius xovxo TteQi AuKeSuitiovicov Xeyou dv' xoiavxrjv yuQ xivu (id- 
yr\v, oxe TtQog Me66r\viovg i(iuye6uvxo, irtoXifiovv, r)g kui b Tvq- 
xuiog (ivrj(iovevei. 

spicit Strabo VIII 362: xrjv (iev ovv 7tQccxr}v KuxuKxr}6iv uvxcov (Mes- 
seniorum) cprjol TvQxaiog iv xoig 7toif}(iu6i %axd xovg xcov naxeQcov 
TtaxsQag ysvsa&at. — V. 7. S' Xylander, om. Strab. libri. 

Fr. 6. Pausan. IV 14, 3 : eg xtficoQiag' Ss, dg vfiQi.gov eg xovg Mea- 
orjviovg, TvQxuico 7tS7toir}(isva saxiv tlcnsQ kxI. — V. 3. Ttavxbg bcov 
Ahrens, rtav o60ov Kuhn, 7tdv&' oaacov AXKFcAgPc, 7tdv&' bacov MLab, 
7tdv&' oaov PdVab. Schneidewin (Philol. I 588) r)iiiaa 7tdv&' baaov. 

Fr. 7. Pausan. eod. 1.: "Oxt Ss nal avintsv&siv skslxo avroig 
dvdyxr), SsSfjlconsv sv xcoSs- Asanoxag xxl. qu&d ex eodem carmine 
esse apparet. — V. 1. olccco^ovxsg, oL(ico£ovxag VaLb. 



TYRTAEUS. 13 

II. (YIIO0HKAI.) 

10. [6.] 
Ted^vd^ievat yccg xalbv inl 7CQO(id%ot6i 7te6ovta 

avdQ' dyafrbv jzeqI tj TtatQtdt [laQvdfievov. 
tr)v d' avtov TtQoXtTtovta 7t6l.iv xal Tttovag dyQovg 

Tttcoievetv itdvtcov e6t dvtrjQotatov, 
5 Tckat,6^evov 6vv {irjtQt cptXrj xal TtatQt yeQOvtt 

7tat6t te 6vv {itXQOtg xovQtdtrj t dX6%co. 
e%&Qog {ihv yaQ tot6t [ists66stat, ovg xsv txrvtat 

%Qri6{io6vvri t slxcov xal 6tvysQrj nevtr], 
at6%vvet te yevog, xatd d' dyXabv eldog iXsy%st, 
10 7ta6a d' dtt^ita xal xaxotrjg snstat. 

et <T ovtcog dvdQog tot dXco(isvov ovds[it' coqy\ 

ytyvetat, ovt aldcog ovt bntg ovt sXsog, 398 

ftvfico yrjg TtSQt tr)6de ytaicoyLS&a xal tisqI Ttatdcov 

&vr}6xcotiisv tyvyscov (irjxstt cpstd6[isvoi. 

Fr. 10. Lycurg. in Leocr. 107: %Qr\aiLiov 8' saxi %al xovxcov cchov- 
aai xcov sXsysicov (xov TvQxaiov), i'v' sniaxr\a&s ola noiovvxsg svSovi- 
fiovv naq' susivoig (xotg Aa%sSaiLiovioig)' xs&vdfisvai yaQ v.xX. — V. 1. 
ini, V. Franke ivi. — V. 2. ^, AB xrj savxov. — V. 3. avxov Z Ald., 
v. avxov, V. Franke r]v 8' avxov, Herwerden fr\v 8'. — V. 4. dvirjQO- 
xaxov, aviaqoxaxov P, dviaqcoxaxov AB et L a pr. m. — V. 6. LLiriQotg, 
Z fitxoa. — V. 7. lisv om. A a pr. m. , tralaticio errore, unde alii 
aliter sed frustra locum tentaverunt, ut mittam nuper ab Hoerschel- 
manno repertum dx&rjQog ydo , Thiersch coni. s%&obg ydo x' daxoici, 
Scaliger i%&Qog ydg xovxoiai, Taylor s%fticxog yaq xoiai. — V. 8. %Qr\- 
Cfioavvrj x' slkcov, Herwerden %Qr\Lioavvr\ J-sikcov. De forma %Qr\aLLocvvr\ 
vid. Lobeck ad Soph. Ai. p. 319 et Paralip. 452. — V. 9. alc%vvsi, 
LP ala%vvr\. — xs, Hartung 8s. — slSog, olim conieci sv%og. — V. 10. 
naaa, Epkema naiai. — dxiiiia, Bekker et Hermann axiiiir\, Ursinus 
d&vLiia, Scaliger d&vLu'r\. — V. 11. sl 8' V. Franke et Passow, vulgo 
s W , iidem in fine V. 12 comma ponunt (vulgo plene interpungitur), ut 
v. 13 apodosin contineat. Sauppe r) q vel r) 9', Thiersch verba sl&' 
ovxcog Lycurgi esse putat, qui omissis aliis versibus deinde pergat reci- 
tare Tyrtaei versus . . . 'AvdQog xoi, amicus Thierschii, si 8' ays&' 
ovrcog dvSQog aX. eiecto xoi, Hermann si 8' ovxcog ovx' dvSQog dX. ov. 
co. y. ovS' aiScog, sg x' oniaco xsXs&si, ut ante sg x' negatio repetenda 
sit, *quae illi ovxs respondeat, Ahrens si 8' ovxcog dvdQog xot' (nunc 
xs scribit) dX. . . . ovx' onicco ysvsog, Schneidewin sl 8' ov ncog 
dvSQog xoi. Scbeibe noi vel nov requirit, Heimsoeth xsv. — d>Qr\, coqt\ 
ABLPZ. — V. 12. ovx' aiScog, ovS aiScog Z. — ovx' onig ovx' s"Xsog 
scripsi, vulgo slconiaco xsXs&si, sed ABP ovx' onicco xsXog (P xsX.) et 
ovx' oniaco etiam L a m. pr. , sed corr. sg x' onicco ut Z. Scheibe 
s^oniaco vel xov^onicco ysvsog. — V. 13. xrjcSs, xr\g ys Z. — Lia%c6(is&a, 
Lia%6(is&a ABP. — V. 14. % , vr\cv.coLisv , &vr\ay.0Lisv AB. — ipv%scov Ald., 



14 POETAE ELEGIACI. 

15 m vsol, aXld {jLa%s6ds hccq' allr\loL6L fisvovTsg, 

(irjds cpvyrjg ai6%oag ao%STS [irjds (pofiov, 
akka ptsyav noistafrs xal dXxLfiov sv cpQs6l frvpiov, 

{ir}ds (pilotl>v%slT avdQa6i fj,aQvdfj,svoL' 
tovg 8s naXaiOTSQOvg, cbv ovxstl yovvaT skacpQa, 
20 (xr) xaTaXsixovTsg cpsvysTS, Tovg ysQaiovg' 
ai6%Qbv yccQ dr) tovto [istcc %Q0\id%0L6L %s6ovTa 

XSL6$aL TCQO^&S VSCOV dvdQa TtaXaLOTSQOV , 

r)8r\ Xsvxbv s%ovTa xaQrj tcoXlov ts ysvsLOV, 
d-vfiov artoTtvslovT alxLfiov sv xovCr\, 
25 affiaTosvT aCdoZa cpCXacg iv %sq6\v s%ovTa — 

al6%Qa Tay ocpftalfioZg xal vsfis6r\Tov CdsZv — 
xal %Qoa yvfivco&svTa' vsql6l ds tccxvt stcsolxsv, 

ocpQ SQaTrjg rjftrjg dylabv av&og s%r\' 399 

avOQa6L fisv d-rjrjTog CdsZv, SQaTog ds yvvaL^Cv, 
30 tcobg scov, xakbg d' sv 7CQ0fid%0L6L 7ts6c6v. 



ipv%cc(ov ABLPZ. Ahrens &vr\a%sfisv svipvxeog, Kayser post v. 13 pen- 
tametrum, ante v. 14 hex. excidisse putat, Hartung post v. 14 plura 
esse omissa videtur existimare, Leutsch praeeunte Heinrichio a v. 15 
novum diversae elegiae fragmentum inchoari arbitratur, quoniam hic 
et infra iuvenes compellentur, supra (v. 1 — 14) virorum fiat mentio. — 
V. 16. arjSs cpofiov , Z ur)xs cpofiov. — aioxQag, Sauppe aioxQrjg. — 
V. 17. aXXa, Hecker ur\Ss. — noisia&s ABP, vulgo noisixs. — V. 18. 
uaQvdusvot, LPZ uaxousvot. — V. 20. ysQatovg Z, yr\Qatovg ABLP. 
scriptura suspecta non tam propter correptam paenultimam, quae li- 
centia satis exemplis munita est, cf. infra fr. 17, .sed quod abundare 
videtur hoc additamentum: verum haec copia verborum ab antiqui 
sermonis simplicitate haud aliena, quamquam xovg yr\Qatovg fortasse 
interpretamentum est alius vocabuli, velut to-us noXtovg. Antea conieci 
ysQaQovg, idem etiam Winckelmann suasit, Kayser dvr\Xsyscog coniecit, 
XrjQStovg Ahrens deleto tovs, Hartung yrjQalsovg, Herwerden cpsvysxs 
J-SQy' "AQSog. — V. 21. yaQ, AB usv yaQ. — V. 22. 7tQ6o&s, B kqog&sv. 
— V. 25. cpiXaig sv, BZ cpti' ivi, Schneidewin cpiXrjg sv. — V. 26. xdy' 
vel xd y' vulgo, Hermann xa x' , Sauppe xd S ', Osann yaQ. Ego con- 
ieci olim ataxed x' ocp&aXuoig, Cobet aioxQOv sv 6cp&aXuoig , Hecker 
alaxQov x' 6cp&., idemque priore versu svxsqcc &' aiuuxosv za con- 
iecit, ipse, ut puto, mox improbaturus. Deinde Reiske vsusar\x' ivt- 
Ssiv, V. Franke vsusar\xd iSsiv, possis vsusar]x' satSstv. — V. 27. 
vsotai Ss, Thiersch vsco Ss xs. cf. Hom. II. X 71: vsco Ss xs rtdvx' 
sksoiy.sv 'AQr\'iv.xausvcp , SsSaiyusvco 6h,si xuXkco ■nsta&af ndvxa Ss %ala 
ftavovxt itSQ bxxt cpavr\r]' aXX' bxs Si} itoXtov xs ■x.aQr] noXtov xs ysvstov 
aiSw x aiaxvvcoat v.vvsg -nxafisvoto ysQOVxog, xovxo Sr\ oirtxtaxov itsXs- 
rat SstXoiat $Qoxoiotv. — V. 28. iQaxrjg Z, itaque Valckenaer coniecit, 
aQsxijg ABLP, aQa xijg vulgo, aQa xtg %' V.^Franke, ego in ed. 2 ccQa 
Tig, Boissonade o q' sQaxr)g . . . s^st. — V. 29. &r}r\x6g Reiske, libri 
&vrjxoictv. 



TYBTAEUS. 15 

uXld tig sv dcuflug fiEvhco 7to6lv d[i(poTEQOL<1iv 
6Tr\QL%% , slg ETtl yrjg, %slXog 68ov6l duxcov. 

11. [7.] 

'AXX' 'HoaxXijog yuQ dvLxrjTov yivog eGte, 

&uq6slt\ ovtcco Zsvg uv%ivu Xo%6v e%el' 
[Lfjd' dvdocov itXrj&vv Sel^luCvste, ^irjds cpo(3sL6&s, 

t&vg d' sCg 7tQO^id%ovg u67tCd' dvr\Q i%STCO, 
5 i%&Qav [isv i\)v%r\v ftsiiEvog, Q-uvutov 8s [isXuCvug 

xrJQug 6{icog uvyutg r\sXCoLO cpCXug. 
1'6ts yuQ "AQr\og noXvduxQvov SQy' dWr]Xw 

sv 8' oQyrjv iddr\T UQyuXiov 7toXi[iov, 
xul &u{iu cpsvyovTcov ts Slcoxovtcov te yiysv6$s, 

V. 31 et 32. Stoll (quemadmodum iam ante Brunck et Gaisford, 
nuper Hartung et Behdantz) in Philologo IV 169 subditicios censet, 
iniuria, quamquam distichon hoc repetitur Eleg. 11 v. 21. 22. Weil 
post hoc distichon plura omiBsa esse censefc. — Ceterum et haec 
elegia, et quae deinceps sequuntur 11 et 12, integra sunt carmina, 
quamquam Franke elegiam 10 et 11 in unum coniungere conatus est, 
versibus aliis traiectis aliis obelo notatis, cui iure iam adversatus est 
Aug. Matthiae (de Tyrtaei carminibus Altenb. 1820). Thiersch in Act. 
phil. Mon. III 624 omnia in breves quasdam particulas dissolvere cona- 
tus est. Etiam Osann censet ea, quae Lycurgus adscripsit, ex diversis 
carminibus pro oratoris consilio excerpta esse, item eleg. 11 exordio 
carere: fugit homines doctos particulas ya.Q et ccXXu yuQ in prooemiis 
horum carminum insignem orationi vigorem addere, nec meminerunt 
idem etiam usu venire in oratione pedestri, velut in Xenophontis Oeco- 
nomico, Symposio, item in libellis tieqI TtoXixsCug AuxsSuLfiovCcov et 
A&rjvuCcov. 

Fr. 11. Stob. Flor. L 7: TvqxuCov (sic A Trinc. , Vind. a m. s. 
r\QcosXsyslu) 'AXX' 'HQunXr)og ■x.xX. Besp. v. 1 Plutarch. de nobil. c. 2: 
6 TvQxutog vovg uvxov GXQuxicoxug slg itoXsiiov TtUQUKuXovLLSVog , ys- 
vsccv 'HQU-nXiovg uvL%r\xov cprjalv uvxovg. — V. 1. Gesn. margo 
uvCv.r\xov. — V. 2. ovnco, Hecker ovitcog vel ov xoi, et.posterius hoc 
Osann requirit. — V. 4. In edit. 2 hic et v. 10 sg scripsi, et v. 5 
^X&Qrjv. — V. 6. ytrJQug b[icog avyaig Grotius, urJQug uvyuig A. Voss, 
Vind. , nriQag sit uvyuiGLV r). cpCXuig B, uvyuCGiv nrJQug Gesn. in m., 
Schneidewin %r\Qag sit lg' uvyuig, similiter Osann slg' , quod prorsus 
non ferendum. Etenim bpcog cum omissum et postea in margine adiectum 
esset, per errorfim insertum versui seq. et inde illud cog ortum, quod 
prorsus incommodum. — V. 7. "AQrjog scripsi, et sic Emperius, v. cog 
"AQEcog (Voss. <og "AQSog). Schneidewin 1'gts yccQ cov "AQEog. — ib. B et 
Gesn in m. TtoXvSuxQvxov. — uCSrjXu Ars. et marg. Gesn., v. dQi'Sr\Xa. 
— V. 9. &un<x scripsi idque etiam Schneidewin proposuit, omissum fuit 
in archetypo, itaque librarii pro arbitrio suppleverunt, kuqu Voss., 
TtQog B., .§• Vind., llexu v. — xs ante Slcok. om. Trinc. (Vindob.) — 
xs ysysvG&s scripsi, x' sysvGfrs Voss., x' uysG&s A, x' sysvsG&s Trinc. 
(et Vind. sec. Schneidewin, sec. Gaisf. uysG&s vel uysv&.) ac potuit 
sane dici xui JtQog cpsvyovxcov xs Slco-aollevlov x' sy eveg&e , cf. Aesch. 
Sept. 497 TtQog xcov y.quxovvxcov eg[iev , ol S' r\GGr\[isvcov. 



16 POETAE ELEGIACI. 

10 co viot , dficpoxiQCov d' sig xoqov r)Xu6uxs . 400 

ot fisv yccQ xoXfito6t tiuq' uXXr\Xot6t ftivovxsg 

sg x uvxo6%s6tr\v xal 7tQOfiu%ovg tivat, 
TtavQotSQOi ftvr\6%ov6t, 6uov6t ds Xubv 07ti66co' 

XQS66UVXC0V 6*' UvSqCQV TtU.6' U7t6XcoX' UQSTYj. 

15 ovdstg av tioxe xuvxu Xiycov uvv6stsv s'xu6xa, 
o66\ rjv u16%qu 7tu&7], yiyvsxut uvSqI xuku, 
QtyuXiov yccQ 07ti6fi"s fisxdcpQsvov s6xl duiXstv 

uvdQog cpsvyovxog drjtcp iv TtoXiftco' 
ut6%Qog d' s6xl vixvg xumcsiiiEvog iv xovirj6tv 
20 vcoxov 07tt6& ui%firj dovQog iXr\Xuftivog. 
dXXd xtg sv dta(5ag fisvixco 7to6tv dfi(poxiQOi6iv 

6xrjQt%d , slg iTtl yrjg, %stXog 6dov6t daxcov, 
firjQovg xs xvrjfiug xs ndxco xul 6xiQVU xal Sfiovg 
a67tidog EVQsirjg yu6XQt xaXvipdfiEvog' 
25 ds^txEQrj d' iv %siqI xtvu66ixco bfiQtfiov sy%og, 
xtvsixco ds Xocpov dstvbv VTtsQ xscpuXrjg' 
SQdsiv d' bf^Qtfiu EQyu didu6xi6d , co 7tsX£fiiclcov, 

{irid' ixxbg ^sXicov s6xdxco u67titV e%cov. 
dXXu xtg iyyvg icov uvxo6%e8ov £y%£i fiuxQco 
30 r) %icp£t ovxd%cov dr)'Cov uvSq' iXixco' 

> ~ a , , 

V. 13. guovgl Buttmannus, v. guovgl. — V. 14. A nuc' ncoXsxo. — 

V. 15. ovSsCg, fort. ovSslg S' ut Ursin. — V. 16. r)v et yCyvsxui Valckenaer, 

v. uv et yCvsxui; idem etiam uiG%Qonu&rj , vel oGcunsq ulg%qu nu&slv 

yiyvsxai uvSqX y.uncp coniecit, similiter Hartung, nisi quod oggu kcck' 

scripsit. Fort. : ogg' ul'g%q', r)v xl nu&rj, yiyvsxai ccvSql ■nuv.m. — %u-au, 

B supra y.uy.co. — V. 17. QiyuXsov scripsi, legebatur uQyuXsov, Ahrens 

uqtiuXsov, Hartung permire &uqguXsov, quod interpretatur : „es gehoert 

gar kein Muth dazu." Librorum lectio aperte corrupta; nam fugientem 

interimere facillimum est: neque tamen QrjiSiov hic scribendum, sed 

QiyuXsov. ipsi enim Spartani fugientibus parcere solebant, vid. Flut. 

Lyc. c. 22: TQSipufisvoL Ss y,ul vi%r\Guvxsg sSCcov.ov ogov iftfisfiuLcoGUG&UL 

xb vinrjfiu xrj cpvyrj xcov noXsfticov , slxu sv&vg uvs%coqovv ovxs ysvvutov 

ovxs 'EXXrjvcKov r)yovfisvot %drtxstv xul cpovsvstv unoXsyofisvovg hul 

unoY.s%c0Qriyi.6xag. cf. O. Muller Dor. T. II p. 247. — V. 18. Srftcp, 

Franckius 8f]'Cov. — V. 19. utG%Qog codd., uIg%qov Gesn. margo Trinc. 

— KWitKsifisvog A, v. %axaycsifisvog. — V. 24. yaaxQt, Voss. Ars. SovQi. 

— V. 25. o^Qtfiov, ofi^Qtfiov Ars. — V. 27. SQ$stv . . . SlSughsg&co 
nsXsfii£cov scripsi, legebatur sqScov (nonnuliis sqScov placuit) . . . StS. 
noXsftigstv, Voss. noXsfii£', Arsenius noXsfii£cov, unde olim suasi sqSscv 
. . noXsftigcov, nunc nsXsfti£cov correxi, nam poeta dixit, fortia facinora 
edere meminerit, cum vibrat hastam, respiciens praeceptum v. 25 xt- 
vuggsxco o@Qtftov sy%og. — o§Qtftu vulgo, oft^Qtfiu Voss. Arsen. — V. 28. 
A sgxux'. — V. 29—34 Weil de medio tollendos censet, quippe qui 
ex alia recensione sint additi. 



TYRTAEUS. 1 7 

xal noda tcccq xodl &eig xal sit a67tidog a67ti<f iQei6ag, 

iv de kotpov te kocpco xal xvvirjv xvvirj 401 

xal atigvov Gtigva) 7te7tlr}[iivog dvdgl iia%i6fra, 

rj ijicpeog xo37tr\v ?] doQV {taxQov eloov. 
35 vpeZg 8\ 03 yv(ivrjteg, vit a67tidog allo&ev dklog 

7ttco66ovteg [leydkoig fidkkete %eQ{iadioLg, 
bovQaai te %e6tOL6LV dxovtit,ovteg ig avtovg, 

tolGL TtavoTtXotGL 7tlr\6iov [6td(ievoL. 

12. [8.] 
Ovt dv ^ivr}6ai^r)v ovt iv Xoyco avd*Qa tLd-ei[ir)v 

V. 33. nsnXrj(isvog Brunckius, v. nsnuXrjftsvog. — V. 37. ^satoiaiv 
epitheton tantum ornans foret, sed distinguenda sunt haec iacula, 
quibus milites levis armaturae utebantur, a pilis hoplitarum (v. 29 
s"y%si nctKQco, v. 34 8oqv (iukqov), itaque %v6xoi6Lv coniicio. apud Ho- 
merum quidem hasta procera appellari solet, ut est licckqolol \v6xoiai 
II. v 497 et vcoficc 8s ^varov (isyu vccv(ia%ov . . . 8vco yiai si%06Cnrj%v 
o 677, huc adde Alcman. fr. 68 Sovql 8s £v6tco [is(irjvsv, et Apollon. 
Rh. II 1062 8ovqu6C xs i,v6tOL6i %ui cc6til6lv ccqgsts vrjcc, sed postea 
dicta sunt iacula breviuscula, ut Herodot. II 71 ^vgtu uy.6vtlu, Xenoph. 
Cyr. VII 1, 33 tV^a Srj dsivr) (id%rj rjv ncci Soqutcov %cci !-v6tcov ytui 
(iu%ulqcov , itaque equites potissimum utebantur, vid. ib. IV 6, 1. — 
sg uvTovg offeusioni est, sed medelam aegre adhibeas, nam sg uxQovg, 
quod Franke suasit, non convenit. — V. 38. nuvonXoL6L Dindorf, ituv- 
otcXlolgl A Voss. Trinc. Vindob. , nuvonXCruLg B Gesn. marg., xai6L nuv- 
onXCuLg Ursinus, navonXCoLg v. — 7tXrj6i'ov, B (?) syyv&sv. Hartung 
scripsit d%ovtL^ovTsg olerovg tsvrsg, nuvonXotg nXrjeCov i6TUfisvoi. 
Weil totum distichon Tyrtaeo abiudicat. 

Fr. 12. Stob. Flor. LI 1 affert primum v. 1 — 14: Tvqtulov (sic A 
Trinc), tum LI 5 v. 15—44 (Tvqtulov Trinc, 'HQCosXsysiu Voss. et Vind. 
in m., om. lemma A), sed recte Brunck, alii haec in unum coniunxe- 
runt, quae videntur casu magis, quam consulto ap. Stobaeum diremta, 
neque tamen assentior Weilio, qui Stobaei libros traiectione corrigendos 
censet, ut post integrum Tyrtaei elegiam (LI 1. 5) continuo sequantur 
versus Euripidei (2. 3. 4. 6), nam Stobaeus alias quoque ea, quae con- 
tinuo se excipiunt, diremit. Continuo post v. 14 secutum esse v. 15 
maxime docet quod haec ipsa particula carminis inter Theognidea re- 
cepta est v. 1003—6 hoc modo: 'HS' aQSTrj, roS' as&Xov sv uv&qco- 

7tOL6lV CCQL6T0V , XttXXLGTOV TS CpSQSLV yCyVSTCCL ttvS^i 60CpCp' ^VVOV S 

sgQ-Xov tovto noXrjt ts tcuvtC ts Srjfico, 06Tig dvrjQ SLccfidg sv 7tQO(id%oi6L 
(isvrj. Et ad eandem elegiam utrumque fragmentum pertinere docet 
etiam repetitio consulto adhibita v. 10 et 20; accedit quod Plato quo- 
que in Legibus utramque partem respexit, cf. quae dixi in Museo Rhen. 
novo III 213 seq. Bernhardy tamen Hist. Litt. Gr. II 346 (II 1, 436 ed. 2) 
multa sibi reperisse visus est, quae offensioni sint, cui iure adversatus 
est etiam Schneidewin Philol. III 106. — V. 1. Plato Leg. I 629: Tvq- 
xcxiov ... og dr) (idXi6TU dv&Qconcov tcsqI tccvtu senovSccytsv slncov, otl' 
ovt dv (iv. ovt' sv X. a. tl&s Cfirjv , ovt sl Tig 7tXov6LcoTUTog av- 
&Qconcov sirj, cprj6Cv , ovr sl tcoXXu dyaftu yiSY.Trj(isvog , slncov 6%s8ov 
unuvTcc, og (irj nsQi tov tc6Xs(iov a.QL6Tog yCyvoLT dv. et ib. II 660: idv 
8' uqu nXovTjj (isv Kivvqcc ts %ui MCSu (idXXov, rj Ss u8i%og, u&Xiog xs 

FOETAE LYE. II. 2 



18 POETAE ELEGIACI. 

ovts Ttodcov aQ£tr)g ovts 7takaL6\io6vvr\g, 402 

ovd' sl Kvxlco7tcov \L£v £%ol (xiy£d-6g t£ (Hrjv te, 

vuccorj d£ fticov &qtj'iiclov BoQirjv, 
5 ovd' d Tl&covolo cpvrjv %aQLi6t£Qog d'rj, 

%Xovtoir\ §\ Mid^co xal Klvvqeco fidXcov, 
ovd' £L TavtaXid£co IIiXo%og (5a6LX£vt£Qog £l'rj, 

yXco66av d' 'AdQr]6tov \i£LXL%6yr\Qvv £%ol, 
ovd' £L %a6av £%ol do^av %kr)v ftovQLdog dXxrjg' 
10 ov yaQ avrjQ clya&bg yiyv£taL iv %oXi\ico, 
d ixr) t£tXair\ [i£v oqcov cpovov al\iato£vta 

xal drjlcov oQiyoLt iyyv$£v L6td\i£vog. 
rjd' aQ£trj, rdd' a£&Xov iv dvd-Qco%OL6LV d,QL6tov 

xdXh6tov t£ cpiQuv yiyv£tai dvdQL vico. 
15 %vvbv d' ie&kbv tovto %6Xr\L t£ Ttavti t£ drj[i<p, 

o6tLg dvrjQ dLaftdg iv %Q0fxd%0L6L fiivrj 

iarl ■x.a.l dviaQcbg £97, xccl ovt av LLvrjoaiLLriv, cprjolv vlllv 6 noirjTr]g, 
slnsQ OQ&cog Xsysi, ovx' iv X. d. ti&s lllttjv, 6g (ir) ndvzcc rcc XsyoLLSva 
■xccXd {isra di%ttto6vvr]g 71quxtol ■xccl ■atcoto , ytccl 8r) y.ul Srftcov ovTog dv 
OQsyoiTO iyyv&sv ioTULLEVog, udiHog 8s cov (irjzs toXllco oqcov cpovov ai- 
llutosvtu, (ir\TS vlv.co &scov &Qr\t%iov BoQStrjv , [irJTS uXXo avTco [irjdsv 
tcov Xsyofisvcov dyu&cov yiyvoiTO noTS. unde restitutum TL&sifirjv. Stob. 
Ti&sirjv (ib. pro iv Xoyco habent A Vind. Trinc. uv Xoycp). — V. 2. na- 
Xuiofioovvrjg, A Vind. Trinc. nuXuLLLOGvvrjg, quem ad modum Aristarchus 
apud Homerum scripsit, vid. Eustath. ad Od. & 103, sed nccXccLGLio- 
ovvrj Simonid. 149, 2. et Xenophan. 2, 16. — V. 3. s%ol, s%oig Vind., 
s%sl A Vos8. — V. 4. &scov, B &scbv. — V. 5. %ccQLSGTSQog, Trinc. %u- 
QisoxuTog. — V. 6. Klvvqscq lluXlov G. M. Schmidt, cf. Hesych. : MdXiov 
lluXXov , Choerob. Orth. p. 248: "icovsg Ss to lluXXov lluXlov Xiyovoiv. 
Vulgo Klvvqsolo [ittXXov, et sic Vind. A (hic tamen Klvvqsolo), B Ki- 
vvqcco nXsov , Camerarius Klvvqsco $d&iov. Ceterum cf. Plato Rep. III 
408 B: ov8' sl MiSov nXovoicoTSQOi slsv. Clem. Al. Paedag. III 233: 
sdv llsv uqu 7iXovzrj Klvvqu ts y.ccl MiSa [idXXov, rj ds adLxog v.a.1 
vnsQrjcpuvog. Postea Schmidt scribere maluit Midsco r) lluXlov Kivvqsco 
abusus Hesychii glossa r][idXLov [isyu, ubi divisim r) lluXlov scriben- 
dum censet. — V. 8. cf. Plat. Phaedr. 269 A: xl ds, tov [isXiyriQvv 
"ASqugtov oIolls&cc %tX. — V. 9. e"%ol, s%sl A et Vind. a m. pr. — n\r)v 
om. B. — V. 10. ov yuQ dvrjQ, Hartung si [Lr) dvijQ, et v. 11 sl Lir) 
TSTXuirj x ivoQcov, male utrumque, ac Plato quoque his mutationibus 
aperte adversatur. — V. 11. [ir) TSTXuirj, Vind. Trinc. [irjTS TXatrjg. — 
cpovov , novov A a m. pr. cf. Plat. Leg. I 629 E: SLQr\%ug yovv cods iv 
Toig noLrj[iuoLV, cbg ovdu[icog xovg TOLotTovg dvs%6(isvog' o'i [ir) ToX[ir)- 

GCOGL LLSV OQttV CpOVOV U.LLL. %. 8. QQSy OLVT iyy. LGTaLLSVOL. 

V. 13—16 leguntur in Theognideis v. 1003 — 6. — r)8' Hermann, vulgo 
r) 8'. — to8', Toy' B, idem inverso ord. uqlotov iv d. us&Xov. — V. 14. 
vsco, Theogn. ooopcp. — V. 16. dvrjQ, Upton coni. uv sv. Huc respicit 
Plato Leg. I 630 B: 8iafidvTsg 8' sv v.cci llcc%6llsvol i&sXovzsg dno&vr\- 
6-x.SLV iv tco noXsLLco, cbg cpQa£sL TvQTCciog, Tciv [iio&ocpoQcov slai 
ndfinoXXoi. 



TYRTAEUS. 19 

vcoXsfiscog, ai6%Qag ds cpvyf\g stcI Tcdyyy Xd%r\xac, 

tyvyr\v xal d~v^6v xXf\iiova TCaQ&spsvog, 
fraoGvvrj d' stcsClv xov icXr\6Cov avdga naQs6xcog' 
20 ovrog dvr\Q dyafrog yiyvsxai sv tcoXs^lco' 
alipa ds dv6[isvscov dvdQcov sxqs^s cpdXayyag 

XQr\%sCag, 6tcov6 fj t' s6%s&s xv^ta \idyr\g' 
og d' avx' sv nQO^,d%ot6L tcs6cov (pCXov coXs6s ftvpov 403 

a6xv xs xal Xaovg xal TcaxsQ* svxXsl'6ag, 
25 tcoXXcc dtd 6xs f QVOto nal a67Ctdog 6\i(paXos66r\g 

xal dtd frcoQrjxog 7CQo6d , sv sXr\Xaicsvog, 
xov 8' oXocpvQovxat fisv 6(icog vsol f\ds ysQovxsg, 

aQyaXsa xs tco&g) 7ca6a xsxr\ds noXcg' 
xal xvytfiog xal Tcatdsg iv dv&QcortoLg dQt6r\[iot 
30 xal Tcatdcov Ttatdsg xal ysvog s\otcl6co. 

ovds tcoxs icXsog s6&X6v dnoXXvxat ovd' ovop avxov, 

dXX' vtco yf\g tcsq scov yCyvsxaL d&dvaxog, 
ovxlv aQL6xsvovxa \isvovxd xs ^iaQvd^isvov xs 

yf\g 7CSQL xal naCdcov ftovQog "AQr\g 6Xs6r\. 
35 sl ds (pvyrj [isv xf\Qa xavrjXsysog ftavdxoLO, 

VL%fj6ag tf' aiyfirjg dyXaov svyog s'Xr\, 
Ttdvxsg fiLV xl[ig>6lv o^tcog vsol f\ds naXacoC, 

TCoXXa ds xsQTCvd Tca&chv SQysxaL sig 'AidrjV 
yr\Qd6xov a6xoi6t [isxaTCQSTCst, ovds xtg avxov 

V. 17. ccfc%Qag, A aioxQot, ego in ed. 2 aioxQrjg scripsi. — V. 19. 
8' snsotv Hermann, vulgo Ss nsosiv, Voss. om. Ss. — V. 22. x', Vind. 
&', A 8'. — so^s&s , A s'xso%s. — V. 23. og 8' avx' scripsi, cum antea 
coniecissem si 8s rt? vel avSqa 8' og, ut v. 27 xbv 8' oX. %xX. sit 
apodosis, vulgo avxbg 8' et plene interpungitur v. 26, Hartung ooxig 8'. 
— V. 25. noXXd, A noXXd Ss. — V. 31—34 Weil ex alia elegia petitos 
esse existimat. ego diversam recensionem praegressi distichi v. 29. 30 
agnosco, cf. quae infra ad-v. 39 adnotavi. — V. 31. ovSs noxs Her- 
mann, vulgo ovSsnoxs. — V. 35. si, Brunck r)v , contra Ursinus et 
Steph. cpvyot . . . sXoi. — xavrjXsysog, Vind. xavrjXsyscog. — V. 36. sXrj, 
B fptj. — V. 37. \llv om. A., Schneidewin coniecit iisv. — V. 38. xsQnvd 
A, &SQTiva vulgo. — V. 39. yrjQccOKcov A, vulgo yrjQaoxcov 8'. — (isxa- 
TiQSiisi Vind. Trinc. , vulgo (isxaxQsnsL. — In Theognideis haec sunt 
contracta et male cum alienis versibus conglutinata v. 933: IlavQoig 
dv&Qconcov ccQsrij xc« y.dXXog onrjSsi' bXfiiog og xovxcov dficpoxsQcov $Xa- 
Xsv ndvxsg fiiv xi^icoglv ojAcog vsoi ol' xs %ax' avxbv ^cop?js si'v.ovoiv, 
xoi xs naXatoxsQOf yrjQdoxcov doxoiot, (isxanQsnst, ov8s xig avxbv 
pxdnxsiv ovS' aiSovg ovSs oYxtjs s&sXsl. Franke v. 39—42 subditicios 
censet, Thiersch Act. Mon. III 636 existimat v. 41. 42 ante v. 39. 40 
collocandos, et ndvxsg Srj Iv &co%ovoi coniecit, contra Schneidewiti 
vulgatum ordinem tuetur, sed v. 37 et 38 eiiciendos esse censet. 

2* 



20 POETAE ELEGIACI. 

40 ^Xditteiv ovt atdovg ovts dtxrjg e&ekei , 

ndvteg d' ev %co%oi6iv b\x,cog veoi ol te xat avtov 

ely.ovo^ e% %03Qfjg o? te TtaXaioteooi. 
tavtr\g vvv tig avrjg aQetrjg elg cckqov ixe<5&ai 

7teiQa6d-co &v[i(p, }ir) {lefrielg TtoUfiov. 

13. [10.] 
Al&covog de Xeovtog eyjmv ev GtrfoeGi &v[iov. 404 

14. [9.] 
IIqIv aQetrjg %eXa6ai teQ[iaGtv r) ftavdtov. 

15. [11.] 
"Ayet\ co ZtitaQtag evdvdQov 

Schneidewino assensus est Leutsch, qui hoc distichon (v. 37. 38) 
Mimnermo tribuit. Antea nihil omnino novandum esse existimavi, ratus 
necessarium esse v. 37, quoniam virum fortem, quamvis nondum ad 
senectutem pervenerit, omnes honorare soleant; ac verba v. 38 noXXd 
xsQnvd na&obv explanari distichis duobus 39—42. At v. 37 et v. 41. 42, 
qui aequabilem plane eiusdem argumenti explicationem ostentant, non 
possunt inter se conciliari: atque veteres critici haud dubie notaverant 
hunc locum, in quo eiusdem sententiae duplices versus deprehendun- 
tur, disticho v. 37. 38 haec, duobus v. 39—42 altera absolvitur. Qui 
Theognideas eclogas concinnavit, cum abundantiam ingratam animad- 
vertisset, maluit contaminare, quam alterutram asciscere recensionem, 
itaque primum et tertium distichon nullo negotio in arctum redegit. 
Heimsoeth correctionibus intempestivis usus v. 39 r) yao lcov pro yr\Qu- 
ghcov et v. 41 bfiag ol xoC xs %ax' uvxov frustra traditam versuum 
compagem tueri conatus est. — V. 42. sI'y,ovo' sy, %cc>Qr\g, Schneidewin 
sikovoiv %coQr\g, Leutsch %coQr\g si%ovocv xoC xs ut est ap. Theogn., ego 
%coQr\g oi siy.ovo' (J^sCyovg ). — V. 44. &v[io} AB, &v[iov Vind. Voss. 
Trinc. — [is&tslg, B [is&slg. — noXs[iov Ursin. et marg. Gesn., libri noXsfiov. 

Fr. 13. Galen. de Hippocr. et Platon. plac. III T. I p. 267 ed. Bas. 
olov %ul bxuv sinr\ (XQvotnnog) Tvqxulov Xsyovxu' Ai&covog %xX. oxv 
[isv yaQ s%si 6 Xscov &v[iov d%Qt§cog unuvxsg uv&Qconot %uX tcqIv u%ov- 
out TvQxaCov yiyvcoGYO[isv. et ibid. : TvQxaiog ds ys, %u&dnsQ ovv 
%uX "OfirjQog %uX 'HoCodog %uX unXwg sinsiv unuvxsg 01 noir\xuX oqpo- 
dQOxaxov s%siv cpaol xovg Xsovxag xov &v[iov, cooxs %uX xcov uv&Qconcov 
boxvg dv r\ %v\x,osi8soxuxog si%d£ov6i Xsovxv. 

Fr. 14. Plutarch. de Stoic. repug. c. 14: %uX xo TvqxuCov xo tvqIv 
UQSxijg %xX. ex Chrysippo qui frequenter Tyrtaeo usus esse videtur. — 
tiqXv , Brunck tiqCv y' . 

Fr. 15. Dio Chrys. I 34 ed. Emp.: sxt ds oipui xr\v nuQU%Xr\xi%r\v , 
oiu xcov AuY.coviY.av s [i§axrjQCcov , [idXu nQtnovou tr\ Av%ovQyov 
noXixsCu Kal xoig snixr\8sv[iuGiv s%sCvoig~ uysx' co %xX. ubi Schol. se- 
cund. Morellium: nuQu%Xr\xi%u s% xcov TvqxuCov. Tzetz. Chil. I 092: 
TvQXutog Auycov 6XQuxr\yog %uX noir\xr\g vnr\Q%sv TlQOXQsnxiY.u nQog 
noXsiiov yQuipug doiidxcov [isXr\ . . . cog dCcov 6 XovoooxoLiog ovxco nov 
yQucpst Xsycov uysx co %xX. Ahrens olim haec in'tetrametros redigere 
instituit. — V. 1. SnuQxug, V nuQxu. — svuvSqov, Renner svuv8qco. 



TYllTAEUS. 21 

XOVQOl 7tat8QG)V 7tofaaTCCV, 

Xaia [isv Itvv TtQofidketi&e , 
doQv d' svtoXfKog [(idXXete] 
5 [irj <peid6[ievoi tag t,codg' 
ov yaQ itdtQiov td 2J7taQta. 

* 16. [12.] 405 

"Ayet\ to UitdQtag evonXot xovqoi, Ttotl tav "AQeog xivadiv. 

V. 2. kovqol, M yiovqa. — nuxsQcov CMAVP Tzetz. , nQOxsQOv m 
in marg., nQcoxov rell. — Troitatai' scripsi, noXirjxuv P, quod Hermann 
coniecit, noXnqxuv V, ttoXitjtwv M, Tto^ras C, noXLrjxut M in m. et rell., 
om. Tzetz. , Ahrens bnXLxuv , Schneidewin nuvoitlixav , Thiersch uysx' 
co EnuQxug noXiuxuL, kovqol nuxsQcov svdvSQcov probante Koechlyo. — 
V. 3. XaiS [isv V et Tzetzes, Xaa psv C, Xuidv fisv M, Xulu {isvxol mr. 

— Ixvv, B mjv. — nQ0§uXs6&s , nQofldXXse&s BCMP a m. s. (a m. pr. 
itQofidXXs a&ai) et Tzetz. (cod. B Tzetz. nQofidXXovxsg). — V. 4. 8' eiece- 
runt Klotz et Thiersch. — fidXXsxs cancellis sepsi, nam est haud dubie 
a litoariis profectum ad versum redintegrandum; Tyrtaeus scripsisse 
videtur 8oqv Ss^lxequ 8' svxoXficog. verbum enim nQo§dXs6&s utrius- 
que est enuntiati, neque offendit vocula 8s postposita, quandoquidem 
nomina Soqv Ss^lxsqu arctiore necessitate comprehenduntur; cf. Hesiodi 
Op. 46 SQya fiocov 8' unoXoixo kuI rjfiLOvcov xuXasQycov. Ceterum fidX- 
Xsxs libri meliores PCM (supra fidXXovxsg) var. lect. v. , sed fidXXovxsg 
V et rell., Luzac et Thiersch ndXXovxsg. Interpolatione fidXXsxs (fidX- 
Xovxsg) confisus Grote Hist. Gr. I 473 interpr. Germ. coniecturam de re 
militari Spartanorum, qualis Tyrtaei aetate fuerit, periclitatur. — V. 5. 
cps iSollsvol, Tzetz. cpsiSse&s, unde prius nuXXovxsg . . epsi'8s6&UL conieci. 

— xug £coug M, xug £toug C, gcoug jell. — V. 6. ov yuQ, Koechly rog 
yuQ. — TtdxQtov CM (corr. ndxQL), nuxQl B, ndxQL v. — xu SnuQxu CM 
(corr. xrjg 6nuQXug) Tzetz., xu SnuQxu B, xug SnuQxug v. Contra mr 
pro hoc versu nihil nisi nsQt ndxQug. — Koechly, qui disputavit de 
hoc carmine in actis philol. Heidelb. 1865 p. 204 (cf. 103. 104) cum 
alia immutavit, tum fr. 16 cum his versibus conglutinavit, quae ludi- 
bundus, non serio videtur fecisse. 

Fr. 16. Hephaest. 46 om. nom. auctoris: Tb llsvxol xbv 6nov8siov 
s'xov , uXXd (irj xbv uvditui6xov nuQaXr\yovxu, slelv ot Au%covly.ov xa- 
Xov6i, nQocpsQOfisvoL TtuQadsLyLiw "Aysx' %xX. "AQSog DE (iidem ytivrj- 
6lv), vulgo "AQscog. Probabiliter ad Tyrtaeum referunt, Valckenarius 
Alcmani tribuit, quod sane scholion ineditum cod. A videtur confir- 
mare, snsl 'AXrtfiuv s%Qr\6uxo, ovxog 8s Au-ntov , sed credo hoc gram- 
matici uvxo6%s8iu6fiu esse. Hoc scholio videtur abusus esse schol. metr. 
Soph. Ai. 134 (T. II p. 384 Dind.): xb nuQOv 8s llsxqov dvunui6xin6v 
s6xl, AuncovL%bv kuXovllsvov , 8id xbv Auncovu 'AXklluvu noXXco xovxco 
%Qr\6u6%uL\ nam rettulit haec ad dimetrum. — ExTyrtaeo conversus 
videtur versus ap. Mar. Vict. II 11: Ite o Spartae primores fauste nunc 
Parcas ducentes, ubi legitimum numerum restitueris Ite o Spartae nunc 
primores f. P. ducentes (perperam Ritschl Opusc. I 273 primores nunc 
fauste traiecit et deinde turmas interpolavit; attigit hunc versiculum 
etiam Hense de Iuba artigrapho in Actis Soc. Lips. IV 136), sed vi- 
detur non tam librarius culpandus, quam metricus, qui satis superque 
artis inscitiam prodit, quandoquidem hunc Molossicum versum dicit 
temereque moras Laconici exercitus Parcas interpretatur. Sane non 



22 POETAE ELEGIACI. 

17. 

Schol. Hephaest. 157 ed. 2 Gaisford: EvQLGKexai <T ankwg 
iv uica) li&tog xotvrj xai iv 7taXt(i(}aK%et(p , cog %al naoa. TvQxaua 
rjQaeg' ovxcog yaQ eka(ie xbv SevxeQov noda xov 6xi%ov. Igitur 
%Qcoeg paenultima correpta dixit Tyrtaeus, ut saepe est apud Pin- 
darum, in sede secunda hexametri ut videtur. 

Hartung praeterea Tyrtaeo tribuit versus trimetros iambicos, 
de quibus dixi Carm. popul. 18. — G. Wolf Tyrtaei nomen resti- 
tuere voluit apud Lydum de mensibus p. 117, ubi EvQvxog b 
Aanedai{i6vLog b fieXoitoibs legitur (de quo loco dixi p. 1283 ed. 3), 
non recte: nam a Tyrtaei ingenio hoc prorsus abhorret: nec magis 
probanda Schmidtii coniectura, qui Alcmani vindicavit. 

ignoro plerosque existimare morarum institutum recens admodum esse, 
quemadmodum Schoemann Antiquit. Gt. I 298 ad belli Peloponnesii 
novissimum tempus refert, quandoquidem Xenophon primus commemo- 
raverit: at iam Hermippus comicus inde fabulam Molqaq inscripsisse 
videtur, quae fabula initio belli docta est, vid. Commentat. de comoedia 
Att. 318, estque verisimile Spartanos legiones suas inde ab antiquissimo 
tempore ftotpag sive fiogag appellavisse, sed descriptio exercitus reique 
militaris varias subiit vicissitudines. 



III. 406 

ASIUS. 

XcoXog, 6TLy[iccTLr]s, 7ioAvyrjQUog , l6og ctXrjTrj 

r)A.d-£v xv 100x6 Aa|, evte MsXrjg iyci[iEL, 
axXrjTog, £co[iov X£%Qr}[i£vog, iv 8e [ie6ol6lv 

rjocog Ei6Tr\X£L /3op/2opou £%<xvadvg. 

Asius. Athen. III 125 B: Kvi6oXol%og yag rtg si v.a.1 v.azu zbv 
£u[iiov Ttotr\zr\v "Aaiov zbv nuXutbv sxsivov ftul ■x.vt60Y.bXu% . . . zd 
fisv ovv zov 'Aatov, sqprj 6 MvoztXog, s-nr\ zavz' sezf XcoXbg %zX. — 
V. 1. i6og P, v. i'6og. — V. 2. rjX&sv %vi60Y.bXa^ B, r)X&s y.vi66o%bXa£ C, 
rjX&sv b nvi,60Y.bXalj, PVL. Welcker KvteoKoXu^, ut nomen proprium 
sit, coniecit Cycl. Ep. I 144, de Creophylo Samio cogitans, idemque 
v. 4 de Melete fluvio , non de advena parasito accipienda esse existimat, 
cf. etiam Welcker Mythol. III 47. Si Meles Homeri pater intelligendus 
est, Asius fortasse Irum aliquem nuptiis intervenire finxit, quamquam 
Homerici Iri origo repetenda ex iis, quae Athen. VI 259 A refert. — 
Non est hoc epigramma, sed pars maioris carminis. 



IV. 407 

P I S A N D E R. 

'AvSqI (iev 'iTtTtaC^cov ovofi r)v , iitttcp ds IIodaQyog. 

xal xvvl Ar]%-aQyog, xal frsQaTiovti Bdfirjg' 
&£66aXog, ix KQr]tr\g, Mdyvr\g yevog, AXpovog vlog 

coksto 8' iv rtQopdioig o^vv "Aqh] 6vvdycov. 

Pisander. Anth. Pal. VII 304: IlLedvSQOv 'PoSCov. hoc m. 2 in 
marg. , tum C. xovxov xov sniyQafifiazog (isLLvrjxaL Ni-no(Xaog) 6 Aaiia- 
6-Ar\v6g: x cbg doi6xov. slg 'innaCfiova xov sn KQtjxrjg Mdyvrjxa. Prius 
distichon legitur etiam ap. Dion. Chr. XXXVII T. II &52:Uv&qI . . . 
Bafirjg. xig ovv ol&sv 'EXXr]vcov ov% oxi xov itvkov , dXX' avxbv xov 
InnaC(iova; 8o%co llsv ovSs Mayvr]xcov , o&sv r]v 'lnnaC(icov. ovxog llsv 
ovv cpQovSog s£ dv&Qconcov avxco BufirjZL v.al IJo&aQytp. et ap. Polluc. 
VI 45: ov Lir)v ovds 6 Mayvrjg nvcov, xo 'lnnaC(iovog xzrjLpa, 6 Ar]&aQ- 
yog, dvcovvfiog, bg xco Ssonozrj evvzs&anzai, xa&dnsQ urjvvsL xovnC- 
yQauau' dv&Qi v.xX. et Eudoc. 96. — V. 1. bvou' r\v Anth. Poll. Eud. 
et ap. Dion. BM (in m. bvoua co), sed reliqui codd. bvoua xco. — 'inn- 
aCficov, Eud. 'innducov. — Xnncp, cod. Pal. 1'nncov, quod deinde corr. 

— V. 2. Arj&aQyog Dio Poll. Eud., &rjQayQog Anth., sed corr. yQ. Xr]&- 
aQyog (haud dubie ex Nicolao Damasc). cf. Finsler gr. Anth. 72. — 
Bu$r\g, cod. Pal. udurjg. Eud. Bd&rjg. — V. 3 s% in Pal. supra add. 

— AiLLOvog Plan., aiLiovog Pal. Ceterum Thessalus fuit equus, Creti- 
cus canis, Hippaemon Magnesius, servi, qui inferiore habetur loco, 
patriam consulto poeta videtur reticuisse: fuit fortasse Phryx, vid. Tit. 
Phryg. n. I ap. Stevart A Description of some ancieut monuments in 
Lydia and Phrygia: BABA, idem nomen Bdfivg, vid. Proverbia Kdy.iov 
r) Bdfivg avXsi, de quo cf. Athen. XIV 624 B et Zenob. Prov. IV 81, et 
Bd^vog %OQog App. Prov. I 46. Etiam Pherecydis Syrii pater Bdfivg 
vocabatur, vid. Suid. $SQS%vSr\g , Diog. Laert. 1 116. De significatione 
confer Phot. Bibl. p. 341 B: Bd@LU Ss ot Svqol, ■h.ul uuXl6zu oi sv 
zJuiideKcp xd vsoyvd kuXov6l naiSCa, rj8rj &s nal xd usLQaHtu dno zrjg 
nu^' avzoig voui^ousvrjg BafiCag &sov. — Hartung meam explicatio- 
nem reprehendit, nimium honorem cani aut equo tribui existimans patria 
eorum addita, quod mihi quidem non est offensioni: at quod ipse con- 
tendit haec omnia ad virum referenda esse, qui ex Magnesia Thessa- 
lica fuerit oriundus, cum maiores fuerint Cretenses, huic interpretationi 
non solum ordo verborum obstat, sed etiam hoc refragatur, quod Magne- 
tes non credo illa aetate recte Thessalis accenseri; nam etiam postea 
Magnetes a ceteris Thessalis seiuncti fuerunt, cf. Aeschin. adv. Cte- 
siph. 83. Sin omnia ad unum Hippaemonem referenda sunt (quod Pol- 
lux videtur secutus esse, qui canem Magnetem dicit), tria haec simul 
in eo laudari existimandum est, quoniam Magnetes ex Thessalia ori- 
undi olim in Creta domicilium collocaverunt , haud ita multo post his 
sedibus relictis novam urbem Magnesiam ad Maeandrum condiderunt: 
nam haec fuit reapse Hippaemonis patria (vid. Dio Chr.), non Creta, 
ut videtur lemma cod. Pal. indicare: etenim nulli omnino Magnetes 
Cretam insulam videntur obtinuisse, postquam sedes suas in Asiam 
transtulerunt: cf. etiam Hoeck Creta II 410. ^ 



V. 408 

MIMNERMUS. 

NANNO. 

1. [1.]*) 
Tig ds (tiog, xi ds xsq-jivov lxxsq %Qv6r)g ^cpQodixrjg; 

xs%vair\v } oxs ftot {irjxsxi xavxa iislot, 
XQvnxadir] cpiXoxr\g xal {isiXi%a dmga xal svvr]' 
o£' tffirjg avdsa yiyvsxai ctQTtaXsa 
5 avdQctGtv r]ds yvvai&v sitsl d' odvvrjoov sTtsl&ri 
yrJQag, o r' al6%Qov 6{icog xal xaXov avdQa xl&sl, 

Mimnermus. Fr. 1. Stob. Flor. LXIII-16: MiiivsQfioV xCg 8s %xX. 
V. 1. 2 affert Plut. de virt. mor. c. 6 s. p. n.: u%oXuaxcov (isv yuQ ul'8s 
cpcovuC' xCg 8s %uQig, xl 8s xsqtivov uvsv %Qvar\g 'A. x. ... [isXst. 
Cf. Apostol. XVI 61 c. Huc respicit Horat. Epp. I 6, 65: Si, Mimner- 
mus uti censet, sine amore iocisque Nil est iucundum, vivas in amore 
iocisque. ubi scbol. <&W: „Mimnermus scriptor elegiorum fuit, qui dixit 
nil esse iocundum sine amore et iocis, concordans Epicureorum sectae." 
rectius ille quidem, quam Porphyrio, qui dicit Mimnermum in ecloga 
quadam Hieronymi (corrigunt Epicuri) sectam commendasse. V. 1. xCg 
8s, cod. Vind. Arsen. xCg 8uC. — %Qvar\g, fort. %Qvasr\g, quemadmodum 
nunc etiam Meineke et Hartung sciipserunt. — V. 3 et seq. om. cod. 
Vind. Trinc. — 8coqu %ui svvr\, Hecker Scoqu Aic£>vr\g, Hartung 8ooq' 
'Aq>Qo8Cxr\g, Leutscb Philol. XIX 664 [isCU%a [ir\Xu %ui svvr'\. — v. 4. 
oV r){$r\g av&sa scripsi, i. e. solus iuventutis flos dulcis; si r\$r\g dv- 
&sa AB, dv&su si rjp-rjg vulgo, Ursinus olg %'. Antea scripsi sa&' 
r\$r\g av&sa yCyvsxai, UQTtaXsa %xX. probante Stollio Phil. VI 747. 
Grotius av&sa xf\g r\$r\g, Schneidewin svav&r)g r\§r\ y. UQixuXsr\, 
0. Schneider dv&s' dsl r\§r\ , Kayser dvfrs' 6[nr\Xi%Cr\g vel r\Xi%Cr\g 
8' dv&su, Ahrens ol' r\fjlr\g dv&su, Hermann dv&su xuvQ-' r\@r\g, Hertz- 
berg sl' (at?) r\$r\g dv&sa, Hartung dv&su xsqixv' r\@r\g, Sauppe siv 
r\@r\g dv&si, C. Brugman denique oiq vel olg <&•' rj§r\g, quod, si olg 
ad Veneris munera refertur, abhorret a graeci sermonis consuetudine. 
— V. 5. sixsi 8', AB sns C x', Brunck snr\v 8' '., — V. 6. opaig %ui 
%uXov libri, opcog %ui %u%6v Hermann, oficog %ui %uXov Doederlein coni., 
quae couiecturae improbandae sunt, recte se habet librorum lectio; 
oficog xl&si eodem modo dictum est, quo Xenophon scripsit Agesil. 11, 
12 usi xi&sig xu xcov cpCXcov uacpuXmg. 



*) Numeri adiecti sunt editionis Bachianae. 



26 POETAE ELEGIACI. 

aisC yuv cpQSvag d[icp\ xaxat tsCqovOl fjtsQtfjtvat, 

ovd' avydg %qo.6oqcov tSQ%stat r)sXCov, 
aXV s%&Qog fisv %at6Cv, dtCpta6tog ds yvvat^Cv 
10 ovtcog aQyaXsov yrJQag s&rjits ftsog. 

2. [2.] 

Hfistg $' old xs cpvkka cpvst rtoXvav&sog coQrj 408 

saQog, oV aty' avyfjg av^stat r)sXCov, 
totg IxsXot %r\%vtov s%\ %qovov dv&s6tv r)(lr]g 

tSQ7t6[is&a, TtQog &scov sidotsg ovts xaxov 
5 ovt dya&ov KrJQsg ds %aQs6tr)%a6t ytsXatvat, 

r) psv syov6a tslog yrjQaog aQyaXsov, 
r) d' stsQr} %-avdtoto' \x,Cvvv$a ds yCyvstat rjfirjg 

xaQTtog, o6ov t s%\ yr)v xCdvatat r)sXtog' 
avtaQ s%r)v dr) tovto tslog %aQa{tsCipstat coQrjg, 
10 avtCxa ts&vd{isvat (isAttov r) (HCotog' 

TtoXXd yaQ sv d-v^tco xaxa yCyvstat' dlXots oixog 

tQvypvtat, %svCr\g d' SQy 6dvvr\Qa %sksf 
aklog d' av %aC8cov STttdsvstat, covts \idXt6ta 

C[isCqcov jcatd yrjg SQ%stat sig 'Atdrjv 
15 dXXog vov6ov s%st ftvfiocp&OQOV ovds ttg s6ttv 

avd-Qcoitcov , cb Zsvg {irj xaxa %olla dtdot. 

3. [4.] 

Tb %q\v soov %dXXt6tog, s%r\v %aQa[isCxpstat coQr\, 
ovds %atr\Q %at6\v tCfitog ovts cpCXotg. 

V. 7. alsC fitv scripsi, v. alsl fisv. — V. 8. JtQoaoQmv, Grotius 

TtQOOOQaV. 

Fr. 2. Stob. XCVIII 13: MtftvsQfiov rjfistg d' nrX. — V. 1. ito- 
Xvavftsog A, v. noXvdv&sfiog. — wqtj scripsi, legeb. Coqt]. — V. 2. altf}\ 
Brunck aip. — avyijg Schneidewin, avyr/ libri; subiecturn est cpvXXa. 
Postea Schneidewin coni. : cpvXX' , a cpvsi noXvav&sog (OQrj si'aQog, 
alip' avyrjg agsrat r)sXCov. — V. 9. snrjv, Brunck snsC. — naQafisC- 
ipsat, naQafistxpai A. — V. 10. rs&vdfisvat Bach, codd. dr) rs&vdvat, 
Stephanus et 0. Schneider rs&vdvai , at eiusmodi forma satis dubiae 
est auctoritatis, cf. Hermann ad Aeschyli Agam. 517. defendit tamen 
Ahrens Philol. Suppl. I 539. barbaram censet Cobet Var. L. I 390 (ubi 
apud Mimn. avrC%a Sr) ftavarog parum apte legendum censet), cf. 
etiam Contos 'EQfirjg Xoytog I 25. — V. 11. aXXors A, v. aXXors r . — 
V. 12. 7tsvCr\g, tisqX rj A. — v. 16. Sidot B, v. 8tSa. 

Fr. 3. Stob. CXVI 1: MtLtvsQfiov (A. sed Trinc. MsvdvdQov)' rb 
TtQtv %rX. — V. 1. eoQrj, Ursin. ex codd. wqttjv, quod probant Nauck et 
Hartung, non recte, cf. Hesiod. Op. 407 rj o toQr] 7taQafisC§rjrat, et 
supra fr. 2, 9. — V. 2. cpCXotg Voss., vulgo cpCXog. 



MIMXKKMUS. 27 

4. |f).| 

Tiftcovo) {Ltv sdcoxsv s%slv xaxbv dcp&itov o Zsvg 
yfjQag, o xal ftavdtov Qiyiov aQya?.sov. 

5. [3.] 

(AvtCxa [ioi xatd psv %Qoir)v qssl a6rcstog CdQcog, 410 

TttoLa^iaL d' s6oqojv dvftog o^rjhxLrjg 
tSQitvbv b^icog xal xaXov, snsl rtXtov mcpsXsv slvaL') 

dXX' blLyo%QovLOV yCyvstat co6tisq bvaQ 
5 rj(ir) tLfir]e66a' tb d' aQyaXsov xal d^ioQcpov 

yijQag vtcsq xscpaXijg avtC% vnsQXQS^ataL , 
i%d-QOV b[icog xal dtipov, o t dyvco6tov tLfrsl dvdQa, 

fikdntsL d' 6cp&aX(iovg xal voov d[icpi%vfrsv. 

6. [6.] 

A\ s yaQ dtSQ vov6cov ts xal aQyaXscov ^isXsdcovcov 
s^rjxovtastrj {lotQa xC%ol ftavdtov. 

7. [7.] 

([Mr]ts tCva %sCvcov drjXsv^isvog sQy^ia6i XvyQotg 
[irjts tLv' svdrjticov, aXXa dCxaiog seov) 



Fr. 4. Stob. CXVI 33: Ml(ivsq(iov Navvovg (Ndvvov A, om. 
lemma Vind.) - Ti&cova> %rX. — V. 1. s%siv, A. Vind. Trinc <$%siv, fort. 
6%slv. — 6 Zsvg om. A. B. Voss. Vind., o Trinc, acp&irov aisi coni. 
Schneidewin. 

Fr. 5. Stob. CXVI 34: s% Mi(ivsq(lov Navvovg (Ndvvov A, om. 
Vind. Trinc)" 'AXX' 6Xiyo%Q. ■nrX. . . . d(icpL%v&sv sed cum v. 4 — 6 
legantur in Theognideis v. 1020 — 1022, recte Brunck fragmento, quod 
servavit Stobaeus, tres versus praemisit: Avritta . . . stvai, qui prae- 
cedunt apud Theogn. 1017 — 1019. — V. 4. ovaQ, Schneidewin saQ. — 
V. 5. aQyaXsov, Theogn. ovXofisvov. — V. 6. Theogn. avri%' vtcsq v.e- 
cpaXr)g yfjQag vnsQKQS fiarai. — V. 7. A orav yvcoarbv n&r). 

Fr. 6. Diogen. Laert. I 60: cpaal 8' avrbv (EbXcova) v.a.1 Ml(ivsq- 
(iov yQatpavrog' at yaQ %rX. S7Ciri(iavra avrco sinslv 'AXX' sl' (lot, Y.rX. 
cf. Apostol. I 60 b. — V. 1. (isXsScovcov scripsi, nisi praestat (ieXeScovscov, 
ut Cobet edidit, legebatur (isXsSwvcov. Sola hac forma antiqui poetae 
usi sunt, (isXsScov recentis admodum aetatis est vocabulum, cum (isXrj- 
Scov satis habeat auctoritatis. 

Fr. 7. Anthol. Pal. 1X50: Ml(ivsq(iov. Inmarg. m.s. MIMNEPMOT. 

tum in rasura aX vv, tum infra alia manus addidit naQaivscig 

sig rb dvsrcog £r)v (cod. Par. Mvr\(iEQ(iov 7taQaivsriY.6v)' rr)v eavrov 
cpQsva ktX. Idem distichon legitur in Theogn. v. 795 — 796 praemisso 
alio: Mrjrs rivd £sivcov nrX., quod Bach, alii recte Mimnermo vindi- 
caverunt, quos et olim in edit. 1 et nunc secutus sum, cum in ed. 2 
Mimnermo abiudicavissem. 



28 POETAE ELEGIACI. 

tfjV 6avtov cpQEva t8Q7is' dv6r\X£y£G)v dh 7Cohto3V 
akkog tCg 6£ xaxcog, aXXog a(X£tvov £Q£l. 

8. [8.] 
'AXrjfoCrj 8s 7caQ£6t(o 
6ol xal £{101, Tcdvtav XQrjfjca dixaiotatov. 

9. [12.] 
'Hjjcug d' aiitv HvXov Nr\Xt]'Cov a6tv Xi7Covt£g 411 

L[i£Qtr)v 'A6Cr]v vrjvGiv d(pi%6ii£fra, 
ig 8' £Qatr)v KoXoqxava (iCrjv vtcsqotcXov £%ovt£g 

£^6}l£9' , aQyaXdrjg vfiQiog r)y£[xov£g' 

5 K£L&£V d' aKtri£VtOg a7COQVV[JL£VOL TCOtaflOLO 

&£cov (iovXfj 2J{ivQvrjv £lXo[X£v AloXCda. 

V. 3. ttjv oavTov, Ahrens avtov vel ocovrov, Bekker olira xr\v a' 
ccvtov, poterat ar)v avtov scribi, ut est in Homeri Hymno in Mere. 564 
av 8' aTQS-nscog sQssivcov ar)v wvtov cposva tsqjis, sed nihil mutandum, 
cf. Sappho 15. Alcaeus fr. 72. 78. 87. 101. — V. 4. cod. P bis dXXog 
et praeterea dfisivov. — Tig as, ap. Theogn. rectius roi as. 

Fr. 8. Stob. XI 1: MsvccvSqov Navvovg (A, om. Trinc, ll vavvovg 
Vind., Msvav§Qog sv Ndvvoig Schow.) - dlrj&. ktX. Passow et Gaisford 
MLfivsQfiov. — V. 1. dXrj&SLjj, Schneidew. dXr\9irj. cf. Nauck Philol. XI 466. 

Fr. 9. Strabo XIV 634: 'AnsX%bvTsg 8s naQa tcov 'Ecpsoicov ol 
SiLVQvaioL otQaTSvovGLv snl tov Tonov iv co vvv sgtIv 7] ZtfiVQva, AsXs- 
ycov %uts%6vtcov snfialovTsg 8' avTOvg s%TL0av tj)v naXaiav EfivQvav. 
. . . "Tgtsqov 8s vnb AioXscov snnsobvTsg uaTScpvyov sig KoXocpcova xal 

flSTtt TCOV SV&SV8S STCLOVTSg Tr)v OCpSTSQUV dnsXttfioV %a&tt7lSQ Y.tt.1 

MifivsQfiog iv Tr\ Nttvvoi cpqcc^sl iLvr\o%s\g Tr)g 2fivQvr\g oti tisql- 
[itt%r\Tog dsi- 'HiLsig v.xX. — V. 1. rjfisig om. CFmo Ald. — 8' omis- 
sum in codd. omnibus exhibent edd. — ainv IIvXov scripsi, legebatur 
ccinv IIvXov, codd. ainv ts nvXov , nisi quod F snsi ts nvXov exhibet, 
nisi forte scribendum uno verbo AinvnvXov quasi si dicas Hoch- 
pylos, cf. Curtius Pelopon. II 174 seqq. Meineke rjfisig 8' avrs (vel 
SrjVTs) UvXov legendum proposuit, quod denuo proposuit Cobet. — V. 3. 
sg 8' SQaTr)v Wyttenbach, legebatur sg 8' kqk rr)v. — V. 5. -nsi&sv 8' 
d%rr\svTog dnoQvviLsvoL noTttfioio quamvis dubitanter scripsi, sed lit- 
terarum vestigia tradita deserere nolui; 8' doTvsvTog vel 8' 'AorvsvTog 
editiones, 8iaaTr\svTog CFoz, 8l doTr)svTog s, 8' dvaaTavTsg x. 'Av.Tr\sig 
dicitur fluvius, cuius aquae altis ripis labuntur: adiectivum hoc auctori- 
tate destitutum, sed probe factum, atque constat, quantopere graeci 
poetae id genus adiectiva frequentaverint. Cum fluvius Colophonem 
praeterfluens aut nominatim fuerit appellandus aut epitheto aliquo 
illustrandus, nihil dum coniectura repertum, quo manifestum mendum 
probabiliter tollatur: nam a litterarum specie plus minusve omnia ten- 
tamina recedunt. Ego antea scripsi 8' ccvt' "AXsvTog, "AXsig enim vide- 
tur fluvius vocitatus esse, vid. Paus. VIII 28, 3, siquidem pro codd. 
scriptura dvsXovxog recte "AlsvTog restitutum, rectus casus ib. VII 5, 10 
"AXr\g legitur ac pariter ap. schol. Lycophr. 425, lat utroque loco "AXsig 
videtur scribendum. Sed coniecturam ccvt' "AXsvTog propter insolentiam 
productae syllabae primae praesertim in thesi versus repudio, neque 



MIMNERMUS. 29 

10. [18.] 

Strabo XIV 634 : KoXocpcova <?' ^AvSqaiptcov HvXtog (xtifci), 
cog cprjOt xal MiLivSQfxog iv xr\ Navvoi. 

11. [10.] 

Ovde jcot' dv yteya xcoas dvrjyayev avxis 'Itfticov 

e% AHrjs, xeketias aXyivoe06av bdov, 
vfioi6xfj IleXir] xeXecov %akenr\Qeg de&Xov, 412 

ovd' av en 'Qxeavov xalbv ixovxo qoov, 

* * 

* 

5 Airjxao noXiv, xo&i % cbxeog 'HeXioto 
dxxtveg %Qv0ea xeiaxai ev d^aXd^cp, 
'Qxeavov naQa %eiXos, Xv opyjexo ftelog 'Ir}6iov. 

avts "AXevTog hiatu admisso veri simile. Sane Lycophro produxit, sed 
in arsi 425 ■nu.vr i Y.ug ov% uncoQev 'AXevTa tiotcov , ubi insolens nominis 
clausula librariis offensioni fuit, qui 'AXevTog correxerunt. Utramque 
offensionem Hermann verborum traiectione "AXevtog ov-x dnco&e v.uvr\Y.ug 
Ttorcov removere conatus est. Mimnermo fluvii hoc nomen iam Brunck 
vindicavit, perperam ille quidem scribens S' 'AXr\evTog, Schneidewin S' 
avTig "AXevTog. Hartung cc6tv, "AXevrog scripsit. Schneidewin postea 
ytei&ev S' uv Mr\Xr\Tog proposuit, usus Choerobosco I 142, ubi a fluvio 
MeXr\g secernitur dXXog noTuuog 6 Mr\Xr\g 6 Stu tov f\ Trjg KoXocpcovog, 
qui I 45 MiXrjg dici videtur. Vicissim alii epitheton aliquod fluvii 
indagare conati sunt, velut Hecker S' devdovTog. Ego cum olim 6Ttr)v- 
Tog coniecissem probante Hertzbergio, postea Se KovoevTog (S' av otv- 
yoevTog) scripsi, vid. Pausanias VIII 28, 3: "AXevTog Se tov iv KoXo- 
cpcovL Htti eXeysicov notr\Tai Tr)v ipv%QOTr\Tu uSovotv, adde ib. VII 5. 10, 
tit periegeta hunc ipsum locum respexerit: et in eundem modum Mei- 
neke Y,si&sv nu%vr\svTog proposuit; quod vocabulum Nonnus frequentat, 
sed apud priores non comparet, neque huic loco aptum. Meinekium 
praeterea offendit unoQvvusvot praesentis temporis participium , quod 
satis tuetur Pindarus Pyth. I 65 so%ov S' 'AuvuXug oXfitot TltvSo&sv 
oqvvusvoi. — V. 6. fiovXr) , Cobet (SovXrjg nulla necessitate. — Zuvqvt\v 
stXousv Brunck, vulgo Suvqvuv stSouev. 

Fr. 11. Strabo I 46: el S' coaizeQ 6 2yirjipi6g cpr\6t'naQttXa§c6v liccq- 
rvQa MiuveQuov , og iv tco 'Slneuvco notr\6ug Tr\v ot%r\6tv tov AItjtov 
TtQog Tttig dvuToXuig extog neucp&r\vai cpr\6tv vno tov IleXiov tov 'id- 
aova yiai Houioat to SeQog, ovt' dv r) eni to SeQog ev.eioe nounr\ nt&u- 
vcog XeyotTO eig dyvcoTag %ui dcpaveig Tortovg, ovS' 6 St' SQr\ucov nui 
doi-Acov y.ai ■na&' r\udg tooovtov SY.TSTont6usvcov nXovg ovt e"vSo£og 
ovTe nccotueXcov. OvSh xtX. v.ai vnofidg' Air\Tua y.tX. Apparet haec 
cohaerere et„paucos quosdam versus intercidisse. — V. 1. ovSe kot' 
dv Porson, v. ovS' okotuv. — ueya Brunck, v. ueTa. — kvtjs Hecker, 
legebatur avTog, Meineke UQ%6g. — V. 2. TeXeeug, eiusdem vocabuli 
repetitio, quam antiqui sermonis simplicitate non satis tuearis, displi- 
cet, corrigo dvv6ug, cuius interpretamentum est TeXeeag. TeXecov quod 
futuri temporis est, cum dvv6ug iungendum. Meineke ut hanc offen- 
sionem removeret, v. 3 HeXir\ Te eXcbv legendum proposnit. — V. 6. 
%QV6eco, Hecker %Qt>aeot. — V. 7. %eiXog, i'v' scripsi, ABC %eiXs6tv, rel. 
et edd. %eiXee', i'v'. 



30 POETAE ELEGIACI. 

12. [9.] 

'HiXtog [xev yao Ttovov iXXa%£v rjfiata Ttdvta, 

ovdi Ttot d(i7tav6tg yiyv£tat ovds^ita 
L7t7tot6tv t£ xal avtco, irtsl QododdxtvXog 'Hcog 

'Qxsavbv 7tQo2.t7tov6 , ovQavbv £i6ava(3r}' 
5 tbv {ihv ya,Q did y.v\ia cpi^u TtolvrjQatog £vvr\ 

%otiXr\, e Hcpat6tov %£q6lv iXr)Xa[iivrj 
%qv6ov tt[Lrj£vtog, v7to7tt£Qog, axQOv icp' vdcoQ 

£v8ov^' , uQTtakicog %coqov acp 'E67t£Qtdcov 
yalav ig AifrtoTtcov , tva 8rj &obv aQ[ia xal iTtTtot 
10 £6ta6 , , ocpQ? 'Hcog r]Qtyiv£ta {i6Xr)' 
£vd-' iTtiflr} itiQcav 6%icov *Tit£Qiovog viog. 

13. [11.] 

Pausan. 1X29, 4: MiLivsQfiog 8s sXsysiu sig xr\v fidyrjv 7toir\ciug 
xr)v 2[ivQvatcov rtobg Tvyr\v xs %ai AvSovg, cpr\6lv sv xop TtQOOLfiioo 
&vyuxsQug Ovquvov xug aQ%uioxsQug Mov6ug, xovxoov 8s uXXug vew-413 
xsQug slvui Aibg nuidug. Respicit Schol. Pind. Nem. III 16": Kul o 
fisv ' AolGxuQiog Ovquvov ftvyuxsQa xr)v MovGuv 8s8s%xut, nu&aTtSQ 
MiuvsQfiog kuI , AX%iiuv lQxoqovGlv. 

Fr. 12. Athen. XI 470A: MifivsQLLog S' sv Nccvvol sv svvf\ 
cpr\oi %Qvaf\ %ccreGHevttGuevr\ 7cgog rrjv %Qsiav xavrrjv vno 'Hcpcciorov rov 
"HXlov ua&svdovra nsQCCLOvo&aL nQog rdg dvaroXdg, aivLGOOLLSvog xo 
"aolXov rov TtorriQtov XsysL 8' ovrcog' 'HsXiog %rX. — V. 1. novov sXXcc- 
%ev Hermann emendavit, legebatur e'Xcc%ev novov. Stoll 'HsXtog fieyav 
e£,eXcc%ev. — V. 2. Ttor , Bach %or '. — yiyverca Dindorf, yiverccL vulgo, 
compares 1, 4. 2, 7 et 11. 5, 4, ubi ipse antea ylvsraL scripseram. 

— V. 3. snsl, Casaubonus enr\v. — V. 4. eioccvtt$f\, Hermann eioave§r\. 

— V. 6. tioLLXri Meineke, quemadmodum ofioiog et bfLouog dici solet; 
possis etiam %colXr\ ut oXcoiov est ap. Hesiod. Th. 591, vulgo %oiXr\, 
Eustath. p. 1632, 27 qui h. 1. respicit %vXr\. Ahrens coni. %oiXr\ sv, 
Schneidewin %oiXr\ vcp' . — V. 7. vitonrsQog Heyne, vulgo vnonreQOv, 
ut Apollo tripode alato fertur (Monum. Instit. Archaeol. T. I t. 48), ut 
ap. Aesch. Prom. v. 138 Oceanides 6%co itrsQcorco vehuntur; conf. etiam 
Gerhard Pict. Vasc. I t. 41, 57 al. — V. 8. evSovft' PVL, ev8gv&' o&' 
AB. — ttQnaXecog non est referendum ad evSovrcc, sed iuugendum cum 
verbis cpeQeL* &%qov eop' vScoq, h. e. celeriter, rapide. — %<oqov VL, 
%coqov B, %oqov AP. — V. 9. 1'vcc Sr\ &oov scripsi et sic Meineke, BP 
l'v' dXrj&oov, VL ivcc oi &oov. — V. 10. eoraa' Brunck, earcca' B, torcca' 
PVL. — V. 11. ereQcov VL , ereQecov BP, conieci ocpsreQcov vel itQO- 
rsQcoy, nisi forte latet adiectivam eiusdem stirpis, unde reiQecc descen- 
dit, quasi dicas arsQoncov 6%ecov. Schueidewin ie\)<ov_ vel nreQtvcov vel 
sTte^aed 1 ' ecov, Ahrens oreQecov vel ene§riaer' ccq' cov. De ipsa fabula 
cf. Gerhard Pict. Vasc. II t. 109. 



MIMNERMUS. 31 

14. [13.] 

Ov plv 8r) xeCvov ye pivog xal dyrjvoQa ftv[i6v 

TOLOV i{lSV 7tQOT9QCOV 3t£V&0[iai, Q% (IIV idov 

Avdcov L7t7toiid%cov TtvxLvag xloviovTa cpdkayyag 

"Eqiilov d{l TtE^CoV, CpOOTa CpEQ£(l^£kCr\V 

5 toi> (ihv «(»' ovJtOTE 7td(i7tav i(ii(it^aTO TlakXag 'sj&rjvrj 
dQLfii (livog XQadCrjg, Evfr' oy' dva 7tQop,d%ovg 
6svaL&' , aCpaTosvTog iv v6^,Cvr\ TtoXi^OLO 

TtLXQa kLat,6(i£vog dv6{i£vicov fiikEa' 
ov yaQ TLg xeCvov drjlcov eti diiELVOTSQog cpcog 
10 s6xsv i7toL%£6&aL cpvloTtLdog XQaT£Qr)g 
EQyov, 6V avyfjCLV cpiQET ELXsXog r]EkCoLO. 

15. [15.] 

KaC fiLv £7t dvd-QcoTtovg (ydfyg ejel yaXETtr]. 

16. [15.] 
'jQyahirjg aCsl (id£,Log Hiievol. 

Fr. 14. Stob. VII 12: Mlllvsqllov' Ov llsv Sr) nxX. — V. 1. ov 
llsv Sr) v.sCvov ys, Hecker xov llsv 8r) mXslvov ys, Hartung %al llsv 8r). 

— V. 2. oi' lliv, Meineke og [iiv. — l'8ov, A slSov. — V. 4. "Eqlliov 
A et ap. Schow. BCW, v. 'EqClllov. — V. 5. ovnoxs, prius ovkoxs scripsi. 

— V. 6. sv&' oy' Schneidewin, sv&' oV A, Schow ut vid. ex codd. 
BCW onnox', vulgo saft' ox' . — V. 7. 6svcu&' Schneidewin, asvrift' 
A, csvs&' oS' Schow, asv' r)S' vulgo. Deinde A aiLLaxosv voLiCvri no- 
Xslllov , sed supra oi. — V. 8. Xia^oLLSvog scripsi, Biagofisvog codd. 
Schowii, v. (iiagoLLsvov. Quemadmodum s%y.XCvslv xl dici solet, ita hic 
eiusdem notionis verbum Xia£so&ai. 0. Schneider Ttvycva fiiagoLLSvog 
Svollscov fisXsaiv scripsit. — V. 9. Sr\'Lcov sn' scripsi, i. e. coram 
hostibus; legebatur Srftcov sx', quod sensu cassum; alias conieci Xrjcov 
sx' d(i. i. e. Xacov. Ahrens 8rj 'icov sx' vel xox', debebat certe ov yao 
8rj ksivov xig 'icov scribere, sed vel haec ipsa forma 'Icov hic vix fe- 
renda; Hartung ov ydo xtg -asCvov y' dv' "icovag. — V. 11. avyijoLV, 
v. avyaiaiv. — cpsQSx' elnsXog t]sXiolo Meinelrio obsecutus scripsi, libri 
cpSQSx' coxsog r)sXCoio, cum antea co%sog t)sXColo (si-nsXog) proposuissem, 
sed integro versu terminari locum a Stobaeo adscriptum consentaneum 
est, nisi forte librariorum socordia pentameter omissus. Schneidewin 
o^sog pro co-nsog requirit, et pro cpsQSx' scripsit axQScpsx' (quod recepit 
Hartung praeterea avyaig ev scribens), idem post SQy' , o&' cxll' avyij- 
olv cpsQSx', Ahrens &sqsx', sed postea la' avyijg cpsQSx'. — fioc frag- 
mentum videtur referendum esse ad elegiam, quam Pausanias fr. 13 
testificatur. 

Fr. 15 et 16. Etym. M. 187, 45: Bd^ig . . . arjLiaCvsL 8s xr)v cpr)- 
Lirjv xal xr)v QrjoLv, MiLivsQLLog' KaC lllv . . . 'AQyaXsrjg %xX. — Fr. 15. 
C. Flor. cpd^ig sl%s. 

Fr. 16. alsC, D. Colb. dsl. 



£2 POETAE ELEGIACI. 

17. [14.] 414 

Ilaiovag avdoag dycov, vva rs xXelxov yivog Xmicov. 

18. 

Athen. IV p. 174A: f O <?' ccvrbg {ArjurjTQiog o Hxrjtyiog) i6to- 
qeZ %av tco tetccqtg) %al si%o6xcp Trjg avTr)g TtQayfiaTsiag (Tqco'C%ov 
Sia%o6uov) Aairr\v (sic BC, Sakav PVL) r)Qcoa rtficousvov TtaQa 
roig Tqco6iv, ov (ivrjuovsvstv Mi(ivsQuov. Cf. Eust. ad Od. p. 1413, 
23. Item Spartae sec. Demetrium colebantur heroes Aaitcov (eun- 
dem MccTTcova dicit Polemo ap. Athen. II 39 C) et Ksqcccov. Aai- 
Tr\g, quocum apte componas 'IcodaiTrjg, etiam appellativi nominis 
loco erat, velut in Euripidis versibus, quos Porphyr. de abst. IV 
19 adscripsit: %al vv%Tt%oXov ZciyQScog §QOVTaig Tovg couocpdyovg 
Sahag TsXsaag, ubi perquam inepte legitur ^QovTccg Tccg t cou. 
Sattag. Recte me procurare mendum argumento sunt Hesychia- 
nae glossae, quae huc referendae: cojxocpdyovg Sattag (scr. Sakag)' 
Tovg Ta co(ia XQSa (HEQi^ovxag %al £6&iovTag et Sakag ' u£Qt6Tag. 

19. [16.] 

Aelian. V. Hist. XII 36: 'Eoixacsiv ol aQ%aioi vTtsQ tov aQt&uov 
tcov Trjg Ni6§r\g TtaiScov ur) Gvvddstv aXXrjXotg . . . Miwv£Q(iog d'%061 
%al HivSaQog T06ovTOvg. 

20. [17.] 

Plutarch. de fac. in orbe lun. c. 19: Ei Sh (ir) &icov r)(iiv 
ovTog rov Mi(ivsQ(iov STtd^st %at tov KvSiav %at tov ^AQpXoypv, itQog 
81 Tomoig tov 2Tr)6i%OQOv %al t6v IlivSaQOV sv Taig s%Xsiips6tv oXo- 
cpvQouivovg rbv cpavEQCOTaTOv %Xsm6(isvov %al (ii6cp dfiaTt (sic Schott, 
v. d(ia Tr)v) vvxta ytvo(iivr\v %al Tr)v a%Ttva tov r\Xiov 6%0T0vg aTQa- 
Ttbv . . . cpa6%ovrag. ubi prima Mimnermi haud dubie sunt, corrigen- 
dum autem u6tqov cpuvEQcoTUTOv %Xs7tTO(isvov, quae sequun- 
tur ex Cydia (vel Stesichoro) et Pindaro (Fr. 107) sunt petita: quam- 
quam Pindarus quoque voce %Xs7tTO(isvov utitur. 

21. 

Argum. Soph. Antig.: MiuvsQ(iog Si cpr\6t Tr)v usv 'tefirivrjv 
7tQo6o(itXov6av @so%Xvuivcp vnb TvSicog %utu A&rjvug iy%iXsv6iv tsXsv- 
vr\6ai. Videtur excidisse id, quod de Antigone dixerat Mimnermus. 

Fr. 17. Schol. Hom. II. % 287: iitnoHOQvoTccg. MCuvsQuog, TlaCo- 
vug %tX. Cf. Cram. An. Par. III 287, 1 (nuidvag d. d.). 



MIMNERMUS. 33 

22. 

Tzetzes Lycophr. v. 610: Tqoi^r\via ds Xsysxat r) 'Acpoodixrj. 
d>g MifivSQfiog Xsyst, vnb AtOfit]6ovg xQoo&sfca r) ^AcpQo8ixr\ nuQS- 
6xsva6s xr)v AiytdXstav noXXoig fisv fiotypig fiot%sv&rjvat, 6vyxotfir\- 
&rjvat dh %a\ xco 'InnoXvxco xat Kofir)xrj, xop Zt&svsXov viop. Ato- 
(irjdrjg ds naQaysvofisvog sig xo 'AQyog, im§ovXsvsxat itao avxrjg' 
xov 6s xaxacpvyovxog sig xov vaov xfjg "Hoag dta vvxxog cpsvyst 6vv 
xotg sxaiqoig xa\ r]X&sv sig IxaXiav nobg Aavvov §u6tXsa, 6g avxbv 
doXco dvsiXsv. quae plane congruunt cum veteris scholiastae com- 
mentario, quem Kinkel nuper edidit. 



Mimnermi fragmentum aliud praeterea olim legebatur apud Stob. 
CII 3: Kaxu Iuxqcov MtfivsQfiov Ndvvov (ita A, sed Voss. Vind. Tr. 
simpliciter MtfivsQftov vel MvrjfieQfiov). Coniecit Meineke MevdvdQov 
$>aviov, sed cum versus, qui sequuntur, tam a Mimnermi quam a Me- 
nandri poesi sint alieni, potius censendum est Mimnermi fragmentum 
excidisse, et illos versus Euripidis esse: MtuveQfiov Nuvvovg' (u drjilo 

noteiv cptXeovetv irjXQoi EvQtnidov 'On)oia drj cptXovotv taxQol 

Xeyetv xd cpuvXu uei£co xui xd deiv' vneQcpofia nvQyovvxeg avxovg. — 
Quod Meineke ap. Cram. An. Ox. I p. 102 xb nuQu MtfiveQfito • r Sl Zev 
noXvxifirjxe, cag xuXui vcov ui yvvai scripsit MevdvdQco, nescio an Eq- 
(jtinnco praestet. Ap. Stob. CXXV 3 MtfiveQfiov ex NeonxoXifiov (Voss. 
Vind. Tr. et Apostol. V 92 c simpl. MtfiveQfiov) Jetvoi yuQ dvd^i 
ndvxeg iofiev evxXeei Zcovxt cp&ovr)out, xux&uvovxu d' uiviout. fortasse 
itidem excidit Mimnermi fragmentum, ut deinde scribendum sit Ntxo- 
fid%ov ix NeonxoXifiov (vid. Suid. v. Ntxofi.), sed cum satis turbatum 
sit lioc caput, etiam alia coniicias: possunt enim hi trimetri etiam 
Archilochi esse. — Mimnermi nomen deprehendit Gomperz apud 
Philodem. n. evoe§. p. 29, 4, sed nihil ibi extat nisi MNEP, neque 
licet assequi, de qua re disseruerit philosophus. 

Aliae Mimnermi reliquiae haud dubie delitescunt in Theognideis, 
maxime in posteriore libri I parte, quemadmodum v. 983 — 8. 1007 — 12. 
1023-4. 1055—8. 1063—8. 1069—70, ut iam olim significavi. Hartung 
his alia addit 993—7 (de quibus valde dubito), 1012-6, 1045—6. — 
Quod Porphyrio ad Hor. Epist. II 2, 101 perhibet: Mimnermus duos 
libros luculentius scripsit, non magis fide dignum, quam Suidae auto- 
schediasma: iyQuipe (itfiliu xuvxu (hoc add. ABVEm) noXXd, ubi Kuster 
xuvxa delendum censuit, Bernhardy eQcoxtxu xu noXXd proposuit, Halm 
nuQu xuvxu, nonuulla intercepta esse arbitratus. 



POKTAE iiTK. II. 



VI. 416 

S O L N. 

2AAAMIX 

1. [12.]*) 

Avxog M]qv% r)X&ov d<p' CpsQxrjg Uala^ilvog . 
xo6{iov stcscov codr)v dvx dyoQrjg ftsiisvog. 

2. 3. [12.] 

Ei'r}v drj xox syco <&olsydvdQiog r) Hi%ivr\xr\g 
dvxi y 'A&rjvaiov , 7iaxQib^ d\xsi^)d[isvog' 

aiipa yccQ av (pdxtg r\ds [isx' dv&QcSjtoiGi ysvoixo' 
'Axxcxog ovxog dvr\Q xcov 2Ja2.aiXLva<psxcov. 



Solon. Fr. 1. Plut. Sol. c. 8: 'EXsysia Ss %Qvcpa cvv&slg ■acd lls- 
XsrrjGag, cogts Xsysiv ccno GTOiiarog, s£s7trjdr}GSv slg rr\v ccyogccv acpvco 
itiXlSiov nsQL&Sfisvog. "0%Xov Ss noXXov GvvSQccLLovrog dvafidg STtl r6v 
rov nrjQVKog Xi&ov sv cpSf t Sts^rjX&s (cf. Aristid. II 361) rr\v sXsysiav, 
r)g sgtIv aQ%r]' Avrbg . . . & siLSVog. Tovro rb 7toirjfia UaXaiLig 

STtiySyQCCTtTCCl KCil GTl%COV SKCCTOV &GTI %C(QLSVTCOg TtCCW 7tS7tOLrj- 

(isvcov. Rem ipsam etiam Iustinus narrat II 7,*qui cum dicit: „in 
publicum evolat factoque concursu hominum quo magis consilium dissi- 
mulet insolitis sibi versibus suadere populo coepit." non sibi, sed 
ibi scripsisse censendus est. Respicit hoc carmen Philodem. de Mus. 
in vol. Hercul. I c. 20. — V. 2. Bab STtcov. — cpSrjv, fort. rectius 
coSrjv r , id quod etiam Hartung proposuit. 

Fr. 2. 3. Diog. Laert. I 46: sv&oc rotg 'A&rjvaioLg dvsyvco Sid v.r\- 
QV%og rd Gvvrsivovra tisqX £aXtxiiivog sXsysia %al 7taQC0Q(irjGsv avrovg' 
kccl av&Lg TtQog rovg MsyaQsag sTtoXsfirjGav %al svincov Sid EoXcova' 
r)v Ss rd sXsysia rd [idXLGra ■xa&aipdfisva tcov 'A%r\vaicov ravra- sl'rjv 
. . . 2JaXa[iLvacpsrcov sha' "Iollsv %tX. V. 1. 2. affert Plut. praec. 
reip. ger. c. 17 inde a <&oXsy. Respicit Demosth. de falsa leg. § 252. 
— V. 1. EL%tvr\rr\g cod. Monac. , vulgo 2JL%i.vitr\g. — V. 4. ZaXaiiiva- 
cpsrcov Is. Vossius et Hermann, v. ZaXafiiv' dcpsvrcov , sed Stephani 
codd. SaXafiiv' dcpsrcov, unde ZaXaLiLvacpsxscov restituere licet. 



*) Numeri adiecti sunt editionis Bachianae. 



SOLON. 86 

* * 

*>"Ioiisv sig UaXa^itva, {i,a%r]66[isvoL 7isol vr\6ov \\i 

[[isQrrjg, %aXs7tov t al6%og a7ta)66fisvoL. 

(YnOOHKAI EI2 A0HNAIOY2.) 

4. [13.] 
'HfistsQa ds Ttolig xaTa iisv /liog ovtcot oksiTat 

ai6av xal iianaQav fisaiv cpQSvag ad-avaTOV 
toii\ yccQ <isyd&viiog STti6%o%og 6(3QLiio%aTQr] 
TlaXXag 'A&ryvalr] %stQag vtcsq&sv s%sl' 
5 avTol ds cp&scQSLv Lisydkrjv %6Xlv dcpQadCr]6Lv 
a6To\ (lovlovTaL %Qr][ia6L tcsl&o^svol, 
dr]{iov •§■' r)ysfiov(ov adcxog voog, ol6lv stoliiov 
v($QLog sjc {isydXrjg alysa TtoXkd TtafrsZv 

V. 5. 6. Apostol. IX 6 b. Arsen. 304. Schol.Demosth. p. 94 ed. Sauppe 
et Ulpian. in Demosth. de F. L. p. 152 ed. Dobson afferunt, ubi dnco- 
GaiisvoL est; leguntur hi duo versus etiam in Ald. Voem. praemissi 
fragmento 4, ex coniectura manifesta: Lopsv y' slg nrX. — V. 6. Ulpian. 
Sch. Dem. Ald. Voem. r om. 

Fr. 4. Integram hanc elegiam adscripsit Demosthenes de Fals. 
Leg. 254: Asys drj llol Xafleov Y.a.1 xd rov ZoXcovog sXsysia ravrl, 
i'v' idr}&' ori v.a.1 SoXcov sllloel rovg olog ovtog dv&Qcoitovg . . . Asys 
av- tXsysia EoXcovog {EoXcovog om. ZTAugl2kst Bav. Lind. Vind4 
JT7L8M, rjQcosXsysiai, Sl [corr. sXsysia EoXcovog], r)QasXsysia t, iafjL^sia 
LaurS, titulum plane om. r.)' 'HpsrsQa ds %rX. Varietatem lectionis 
exhibeo secundum novissimam Voemelii editionem (Dem. oratt. de co- 
rona et de falsa leg. Lips. 1862). Solonis elegiam plane omittunt 
2Augl2ks, sed primum et tertium distichon in scholiis exhibent Augls 
Vindl. Exstat haec elegia praeterea in Cod. Vind. 153, cuius colla- 
tionem a Schubarto mecum communicatam iam olim subieci (S), in 
cod. Paris. Reg. n. 2600 fol. 114, quem contulit Voemelio auctore prom- 
tissimo studio B. Hase (P) , et in codice Ambrosiano D 15 sup. chart. 
saec. XV, quem contulit Studemund (A), qui fere ubique consentit cum 
P. — Sitzler versuum ordinem perturbatum esse existimat, itaque post 
v. 16 inserendos esse v. 23 — 30, quos excipiant v. 17 — 23, denique 
v. 31 seq., infirmis ille quidem vel nullis usus argumentis. — V. 1. 
Est ipsum hoc exordium elegiae, neque quidquam excidit, quemadmo- 
dum Voemel olim existimabat, nam nunc ipse largitur elato Solonis 
animo satis convenienter carmen a particula adversandi inchoari. — 
rifisrsQa codd., rjiisrsQ-^ Brunck. Initium hoc elegiae videtur respicere 
Arist. Eqq. 1175! — nor oXsirai, *S nors 'Xsirai, A itor dXsirai, P 
itor coXsi. — V. 2. ftaxapeov, Tpr. fiaKQCov. — V. 3. o$QiciOTtatQri A 
exhibet ut vulgo, 6n$QiLLondtQr] Sltvi Lind. 2 TL ex corr. , S o^QindrQr]. 
— V. 4. lla?.Xdg, noXXdg il, om. PA. — V. 5. psydXrp, Sitzler SQarrjv 
vel XmaQrjV requirit. — V. 6. datol, darol 8s r Vindi M (a pr. m.). — 
XQrtfLaai, male olim conieceram Qr)[iaai, quod probans Hecker praeterea 
v. 5 dcpQadssoOL scripsit. — V. 7 — 11. om. Lind. — oiolv, u ovglv, 
PA oIol. — sroiciov, PA sroLpoL, %roLiLov r\. — V. 8. v§QLog, AP a m. 

3* 



36 POETAE ELEGIACI. 

01» yttQ S7116TCCVTCU KOX&yjBlV XOQOV Ovde TCCCQOVGag 

10 EvcpQ06vvag xo6[i£lv dcciTog Iv r\6vyir]. 
****** 

hXovtov6lv d' ccdiKOig £Qypa6L Ttsi&o^isvoi 418 

****** 

0V& LSQC3V KTSUV&V OVTE TL 'dr\[l06L03V 

cpsLd6[isvoL kXe71tov6lv sy ccQTCayfj aXXo&EV aXXog, 
ovds (pvXa66ovTaL 6£{ivcc frsns&Xa Ai%r\g, 
15 r\ 6Lyeo6a 6vvoids tcc yiyv6{isva hqo t iovra, 
Top ds XQOvop TtavTcag rjXd'' a%oTL6o\x,£vr\. 

tqvt r\dr\ 7ia6r\ %6Xel SQ%STac sXycog aepvxTOV 
sig ds xaxr\v Ta%£oog r\Xv&£ 8ovXo6vvr\v , 

r\ 6T0.6LV E\l(pvXoV %6Xs\lOV d 1 ' EvdoVT EftEyELQEL, 

20 og tcoXXojv EQarrjv 6rXs6sv r\XLxir\v' 

ix yccQ dv6^,svsaiv Ta%sag %oXvr\QaTOv cc6tv 

pr. v$Qtg. — [isyuXrjg, M a m. pr. (isyuXmv. — V. 9. snieruvrut, rL8 
snieruxut. — V. 10. r)6v%irj, r\6v%iu M a m. pr. u r) d%iv . . . Post 
hunc versum inserunt editores %Qr)(i.uru 8' i[isiQ0V6tv s%stv, dSincog 8s 
nsnde&ut mutuati ex fr. 13 v. 7, aut ri%rst yuQ noQog v^qiv, oruv 
noXvg oX@og snrjrut ut Sylburgius, aliquanto probabilius (fr. 8). Conieci 
nihil nisi hemistichium excidisse: 

svcpQoevvug %06[isiv Sutrog sv r)6v%ir]. 

nXovrov6tv 8' uSincog 

ov&' isqcov Kxsdvcov ovxs xi 8r][io6icov. 

cpstS6[isvot, ytXsnrovct §' scp' UQnuyfj uXXo&sv dXXog. 
ut d8iv.otg SQy[iu6t nst&6[isvot illatum sit ex fr. 13 v. 12. Voemel v. 11 
nXovxov6iv 8' dSi-Aotg SQypuot nst&6fisvoi plane sustulit, sed quod pu- 
tat hanc coniecturam firmari cod. Lind. auctoritate, qui hunc versum 
omiserit, hoc nihil valet, nam ille codex etiam v. 7 — 10 praetermisit 
manifesta librarii negligentia. Ceterum in codd. nec hic nec infra 
ullum lacunae indicium. — V. 11. nXovxovGtv AFT$t, nXovrovct il 
a m. pr. S, nXovxsvGtv olim edidi. — SQy[iu6t, £1 a m. pr. tu sQ[tu6t. 

— Sitzler hexametrum in hunc modum instauravit: nXovxovetv S' d8i- 
%ot6(tv sn) SQyfiuet (&v[i6v s%ovrsg). — V. 12. 13 om. u. — rt om. 
JJVind4. — V 13. scp', J7L8MS dcp', et dcpuQnuyrjt FT$r, A dq>UQ- 
nuyr). — V. 14. &s[is&Xu diurjg scripsi, codd. omnes Sixrjg &s[is&Xa. 

— V. 15. t/, A r). — evvotSs, <£ S' sXrj&s 6vvoiSs, IZL8M Vind4r 
XsXrj&s evvotSs. — xd, Chrysoloras corr. xs. — ytyvofisva, ytv6[isva S. 

— V. 16. r]X&' ', A r)X&u. — dnoxt60[isvr] cod. Bavar. , dnoxteafisvr] ce- 
teri libri. — V. 17. rovr , S rov 8' , Steph. ruvr , ruvrrj 8r) Sylburg. 

— sXnog, II corr. SQ%og. — V. 18. 'sig, A sg, P si. sg fortasse aliquis 
praeferat, et ad eandem normam alios locos exigat, sed nimis incerta 
est paradosis. — ra%scog, Sl Vind3 u rscog, sed ii'in m. ru%scog, unde 
rsXscog possis coniicere. — V. 19. r) Stephanus M corr. AldV, r) ceteri 
libri. — snsysiQSt Sl et vulgo, snsysiQstv $Bav., snuysiQStv FTrS8MA, 
snuysiQst Lind. Vind4, dnuysiQStv P, snsystQsv coniecit Schneidewin. 

— V. 20. SQurr)v, SQurcov TS Lind. PA, sQU6rr)v Vind4. — V. 21. 
Sv6[isvscov, Hecker Sv6vo[iir]g requirit, contra Sitzlero ru%scog suspectum, 



SOLON. 37 

tqv%etcu sv (Svvodoig, Trjg udtx' e6t\ cpCXu. 
tuvtu ytlv iv drj[icp cjTQscpETat xccxd" tcov 6e TtsvtyjQcov 
txvovvTut noXXol ycctccv sg uXXoduTtrjv 

25 JtQafrBVTES 8s6^l0t6C T ttEtXsXCotGt ds&EVTSS, 419 

xu\ xccxd dovXo6vvr\s dTvyva cpsQOvdt fiCcc. 
ovtco drjiio^tov xaxbv eq^etui olxud' sxu6tco, 

CCvXstOt d' ET E%EtV OVX E&EXOVOI d-VQUt, 
VtjjrjXoV #' VTtSQ EQXOS VTtSQ&OQSV , SVQE ds 7tCiVTCOS, 

30 si xui rtj? cpsvycov sv civ%co r) ftttXttytov. 
tuvtu dtdd^ut &v{ibs *A%"Y\vuiovs ^s xsXsvst, 

COS XaXtt TtXstGTU TtoXst dv6V0{litt 7lttQE%Et, 

itaque tuymv corrigit. — V. 22. tQv%stut, M Vind4L8r tQV%st' , hinc 
Chrysoloras tqv%st' ivi. — xfjg uStv,' iotl cpiXa scripsi confidenter refingens 
librorum lectionem toig dStHovet cpiXotg, nam cpiXovg ut vulgo Vind4, 
cpiXotg T$rg^nL8M Lind. SPA, utrumque t, cpiXstaiQotg 5JuVind3. (quae 
scriptura videtur orta ex staiQotg supra apiXotg addito). Cum verba 
quemadmodum vulgo leguntur , sensu cassa sint , antea scripsi iv 
6vvoSoig Toig dStxovet cpiXatg probante Voemelio, ut clandestini coetus 
hominum factiosorum notentur (cf. Plato Theaet. 173 D: 6novdul 
stuiQtav in uQ%ug kui evvoSoi): lenis quidem medela, sed molesta 
eiusdem casus repetitio non satis digna vetere poeta, itaque malui corri- 
gere iv evvoSoig, trjg uSix.' i6tl cpiXu, quemadmodum est apud 
Theogn. 465 nui 6ot tu Sinaia cpiX' s6tco. Librorum corruptela repe- 
tenda ex compendiorum scripturae ignoratione. Ahrens coni. r) evv- 
oSoig tfjg dStY.r\6icpiXoig, Hecker iv 6vv6Soig toov stuQcov dSinotg, Em- 
perius toig S' dSi-noig bcpsXog, Hertzberg r^g dStnovei cpiXovg. — V. 24. 
tnvovvTat (pro quo Schneidewin ixvsvvTut) Sl et omnes codd ,-l%vovv- 
Tai P. — sg, L8 sig. — V. 25. nQU&svTsg, Sl a m. pr. nuQU&svTsg, 
Solon 7tQr)&svTsg scripserat. — dsiv.sXioi6i, ML8$r dstxXsiotot, AP dns- 
Xioiot. — Ss&svTsg, FTrvSApr. So&svTsg. — V. 26 vulgo deest, sup- 
plevit Goettling ex apogr. Planud. (Iriarte Cod. Matrit. p. 113): nui- 
■x,uy.u S. £vyu cp. §ia, unde %ul %u%d S. 6v%vd cp. ^irj scripsit, ego 
6Tvyvd . . . §ia praetuli, Hartung et Sauppe XvyQu praeferunt. Voemel 
perperam £vyd tuetur, quod nullo pacto licuit producta syllaba priore 
efferre. Schneidewin, qui nuy%uv.u (Voemelio probante) scripsit, reliqua 
tuetur, ratus a Lascari versum suo periculo additum esse, at eiusmodi 
versus docto hoc homine indignus, quamvis idem Sauppio sit visum. 

— V. 27. ofauS', Hermann oi'%m. — V. 28. uvXsot, AP uvXiot. — 8' 
st Vind3, vulgo Ss t, Sst' '&,$' ot' APJ7Vind4T$rS, 8' bt M 
a pr. m. L8, Hecker 8' i'6%stv ovxst' s%ov6i. — V. 29. insQ SQHog, 
vnsQSQ-nog AP, om. u. — vnsQ&OQSv, vtisq&vqov L8M a m. pr. Vind4. 
Obs. Ask. rrj. — itdvtcog SVind4, ndvtcov APVind3ML8£ et Bekkeri 
codd., ndvTug Obs. Ask. r\, ituvtcav et supra Ttdvtag U, ndvTug r\ ndv- 
Toag Bodl. — V. 30. sl %ui Tig margo Lessing., r) ys ti? {r)ysTtg) APTS, 
sl' ys Ttg ceteri libri, s'i ys Tig r) (siysTtg rf) Ald. — iv, r) Vind4ML8r. 

— rj fruXdiiov scrrpsi, nisi malis &uXdficov , idemque Schneidewin et 
Koechly coniecerunt, codd. omnes r] &uXd{up. — V. 31. /xf, AP (irj. — 
V. 32. Haxd nXsi6Tu, u naXa nXsietu, rL8Vind4 nXsi6ta kuhu , Schnei- 
dewin xaxa noXXu. — Svevofiiu, antea scripsi Svevo^irj et deinde 
svvotiir], quod Baitero quoque placuit. 



38 POETAE ELEGIACI. 

evvofiCa <3' evxo6[ia xal aQTia itavt ditocpaCveL, 
xal ^dfia Toig ddCxoLg atxcpLTCQ"Y]6L Ttedag' 
35 TQayea XetaCveL, itavet xoqov , v(Iqlv dpavQoi, 
avaCveL d aTrjg dv&ea cpvofieva, 
ev&vveL de dCxag 6xoA,Lag v7teQr\tpavd t eQya 

TtQavvet, Ttavel d' l^ya §L%o6Ta6Cr\g, 
jtavet d' aQyaXerjg eQtdog %oXov, e6Ti d' vit avTrjg 
40 TtdvTa xaT dv&QcoTtovg aQTia xal TttvvTa. 

5. [14.] 

Ar\^cp (ihv yccQ edcoxa to6ov xQaTog, o66ov eitaQxei, 420 

TLfirjg ovt acpekcov ovt' eTtoQe^d^ievog' 
ol d' eiypv dvva^LV xal %Qrjfia6LV rj6av ayrytoC, 

xal Toig e(pQa6d{irjv {irjdev deixeg e%eiv' 
5 e6Tr\v d' d(icpL(5aXcbv xQaTeQov 6axog d[icpoTeQOi6Lv , 

vlxcxv d' ovx el'a6' ovdeTeQovg ddCxcog. 

6. [15.] 

zfrj^iog d' cod' dv aQL6Ta 6vv r)yefiove66Lv eitotTO, 
{irjTe XCrjv dve&elg \ir\Te TtLet,6\nevog. 

1. [16.] 
"BQy[ia6iv ev (teydXoLg ita6LV adeiv yaXeitov. 

V. 33. svnoofia, S efineSa. — V. 34. xai &d[ia scripsi, vulgo ycai 
&a[id, 0. Schneider v.aC &' dfia, quod ego quoque conieci , Hartung %ai 
«fta hiatu non ferendo. De particula &dfia, i. e. dfia, dixi ad Pind. 

— V. 35. tQa%ea, Chrysoloras xQrj%ea. — XeiaCvei, laiivv Sl, XiaCvsi, AP, 
S' laivsi $rL8, Si aivsv U. — V. 36. dxrjg, Sl a pr. m. dvxrjg, unde 
dvaxr\g aliquis coniicat. — V. 37. sv&vvsl, Herwerden l&vvsl requirit. 

— Ss, Ss Sr) S. — V. 39. dqyaXsrjg, Vind4 AldT SQyaXsrjg. — soxl 
AP, vulgo ioxi. — V. 40. ndvxa, Sl a m. pr. ndvxag. — mvvxd, Ven. 
ovvexd. 

Fr. 5. Plut. vit. Sol. c. 18: 'EmarjfiaLvsxaL Ss (ZoXcov) avxog av- 

XCp XJ)V S^lGCOGLV OVXCOg' /JrjflCp KXX. V. 1. (ISV Om. CL. OGOOV 

Stephanus, ooov libri. — sTtagKSL libri, dTtaoy.SL Coraes, snaoKSLv 
Brunck. — V. 4. firjSsv, qV ovSsv. — V. 5. FaL eg xr)v S' dficpifiaXcov 
■nodxog dficpoxsQOLOL. Hunc locum respicit Aristid. T. I 829 et II 360. 

Fr. 6. Plut. Comp. Sol. et Popl. c. 2: Kai xovxo S' solhs ovvlSslv 
TtQOXSQog 6 EoXcov, oxl Srjfiog Sld' dv aQioxa nxX. — V. 1. dr\\x,og d' 
Schneidewin alii praemiserunt, Brunck scripsit cbd^dv Sfjfiog. — V. 2. 
Xirjv FaL, v. Xiav. Ad idem hoc carmen fortasse pertinet fr. 12. 

Fr. 7. Plut. Sol. c. 25: SQyfiaoL (a SQfiaoC) yaQ ev ft. n. dSsLV (v. 
dSeiv) %. cog avxog slQr\v.e. Ad hoc carmen fortasse pe"rtinent Theognid. 
v. 799—802. 



SOLON. ;;<.! 

8. 
Tlxtsl yccg xoQog v(5qiv, otccv rtoXvg olfiog snrjTai. 



9. [17.] 
'Ex vsrpiXr]g rtilsTaL %Lovog [tivog r]6s %akdt,r]g, 421 

^QOVTtj d' ix XayirtQag yCyvsTaL a6TSQ0rtrjg' 
dvdQcav #' ix iisydkav rtohg oXkvTai' sig ds iiovaQ%ov 
drj{iog dldQLrj 8ovXo6vvr]v srts6sv 
5 XsCcog d' i^aQavT ov Qadtov i6TL xaTa6%slv 
v6tsqov, dXX' rjdrj %Qr) tisqI rtdvTa voslv. 

10. [18.] 
/isi\si 8r) [lavirjv [isv iprjv ftaLog %Qovog a6Tolg, 
6sl%sl dXrjdstrjg ig [is6ov iQ%ofiivrjg. 



Fr. 8. Clem. Al. Str. VI 740: SoXcovog Ss noLr\aavxog- Ti%xst yuQ 
(zot H et Ottob.) %xX. avxiKQvg 6 ©soyvtg yQucpsf .TiuttL *ol %OQog 
v@qlv oxuv %u%co bXfiog snr\xut. Uterque secuti videntur antiquius pro- 
verbium: Ti%xst xoi %oQog v($qiv , bxccv %a%co ccvSqI nuQsCrj, Diogenian. 
VIII 22. Simile SoloniB dictum memorat Diog. I 59. 

Fr. 9. Diod. Sic. Exc. Vat. T. III p. 23 Dindf.: Asysxai ZoXcov 
%al TtQOSntsiv xoig 'A&r\vaioig xrjv saoLisvr\v xvQavviSa 6V sXsysicov 'E% 
%xX. . . . vosiv. V. 1 — 4. Diog. L. I 50 (et Apostol. VI 93 c) affert, 
V. 1. 2 Plut. Sol. c. 3: 'Ev 8s xoig opvat%oig aitXovg saxi Xiav %al ao- 
%aiog, cog drjXov s% xovxcov 'E% vscpsXrjg . . . dax SQonr\g, deinde 
sequitur fr. 12 ;> et V. 3. 4 Diod. Sic. XIX c. 1. — V. 1. nsXsxai, Diog. 
cpsQsxat. — tisvog, ap. Diog. ed. Frob. §ia. — %ocXd£r\g, ap. Pl. C 
%dXa£a, Diod. &uXdxxr\g. — V. 2. XacinQttg, Diog. Xcc(inQr\g fort. rectius. 

— yiyvsxat, Diod. yivsxai, et sic ut videtur codd. Plut. Diog. — V. 3. 
8' om. Diod. utroque 1. — LtovaQ%ov, Diod. XIX 1 xvQavvov (F xvQav- 
vov). — atdQirj Diod. ib., sed altero 1. dcdQsirj, Diog. atSQtg icov. — 
SovXoavvrjv, Diod. Exc. 8ovXoavvr\g, et priore 1. FV snsaav pro snsasv. 

— Post v. 4 Hartung nonnulla intercepta esse existimat. — V. 5. 
XsCcog S' s^uqccvz' scripsi, cod. Xir\g 8' s^sqccvxcc, id est, si quem plane 
extuleris, nam non est verisimile Solonem s^ttQccvxa eo sensu, quo 
ii-aQ&svxa dici solet, adhibuisse. cf. Phot. 218, 3: xb yaQ Xscog saxt 
xsXscog. 'AQ%iXo%og~ Asicog yuQ ovSsv scpQovsov. Apollon. de pron. 334 A 
xsXscog, Xscog. Firmat Diodorus dicens: nQtv xsXscog la%VQOv ysvso&at. 
Antea scripsi ex mea et Schneidewini coni. Xirjv 8' si,d.Qavx', Ahrens 
yaCr\g 8' s\dQavx', Kayser %str\g 8' s^aQccvx'. Cobet nuper commen- 
davit sv%XsCr\v 8' SQJ-avxag ulSlov soxt %axaa%siv , quod interpretatur 
sempiternam gloriam reportare potestis, neque institutam sententiam 
curans, neque versus numerum, quandoquidem barbare vocis dtSLog 
antepaenultimam produxit. ov add. L. Dindorf. — quSlov , cod. 
QutStov. Dindorf Q~r)Stov. — V. 6. nsQt add. Dindorf, Sintenis coni. xtvu 
ndvxa, Schneidewin 7tttQs6vxa. 

Fr. 10. Diog. L. I 49: j\£ttg y&Q (SoXcov) sig xr)v s%%Xr\aCav (isxd 
-frco^axog %cd danCSog, TtQOsinsv ccvxoig xr\v sniftsatv xov HstaLaxQttxov , 



40 POETAE ELEGIACI. 

11. [19.] 422 

El de TteTtov&ate XvyQcc dV v^iexsQr]v xaxotrjta, 

prj tL ftsolg tovtcov [totQav e7ta^<psQSts' 
avtol yccQ ro-^rovg r]v^r]6ats Qvpata dovtsg, 

xal 8lcc tavta xaxrjv e6%ete 8ovXo6vvr\v' 
5 vfiecav d' elg [iev exa6tog aXcoTtexog l'%ve6L fiaCvet, 

6v[i7ta6Lv d' v[iZv %avvog eve6tL voog' 
elg yaQ yXco66av OQate xal eig e7tog aloXov ccvdQog, 

elg eQyov d' ovdev y Ly vopevov (5Xs7tete. 

Y.a.1 ov fiovov, dXXd kccv ^orj&svv sxovfiog svvav, Xsycov xccvxcc' "AvSqs? 
A&rjvavov, xcov (isv aocpcoxsQog, xcov Ss dvSQSvoxsQog svfiv oocpcoxsQog 
[lsv xcov xr)v ct%cixr\v HsvovaxQttxov (ir) ovvvsvxcov dvSQSvoxsQog Ss xcov 
sTtvoxccfisvcov (isv, Svd Ssog Ss ovcoitcovxcov . Kttl r) fiovXr) II s vovoxqcc- 
xiSav ovxsg, (jvaivsa&uv sXsyov ccvxov od"sv slns xavxi- dsi- 
!-sv ktX. xcc Ss nsQi xr)g xov Usvovgxquxov xvQttvviSog sXsysva tcqoXs- 
yovxog ccvxov xccvxcc r\v 'E« vscpsXr\g kxX. Carmen, unde hoc disti- 
chon petitum, scriptum eodem fere tempore, quo fr. 9, neque tamen 
utrumque fragm. eiusdem elegiae est. — V. 1. Sr) (iccvirjv, C arj(iccviriv. 

— V. 2. sg, M s'g. 

Fr. 11. Diog. L. I hl:"Oxs xov IIsiaiaxQaxov sficcftsv r)Srj xvqccv- 
vsvv, xccSs syQcctps rtQog xovg 'A&rjvcciovg- El ds nxX. (nnde Nicetas Cho- 
niat. p. 772 ed. Bonn. , ubi cod. A om. v. 5 — 8 et ex Plutarcho v. 1 
XvyQcc, v. 2 (ir)vvv, v. 3 sqv(iccxcc exhibet) et Diod. Exc. Vat. T. III 
p. 24: Kal (isxd xccvxcc xvQccvvovvxog scprj' El Ss %xX. integrum ser- 
vant hoc fragmentum. Adde Plut. vit. Sol. c. 30: Kcci xo Xovrtov r)av- 
%iccv r)ys v.ul xcov cpiXcov cpsvysvv ticcqcuvovvxcov ov rtQoasv%sv , dXXd 
7toirj(iaxa yQucpcov covsiSi£s xovg 'A&rjvccioig' si Ss ... SovXoovvrjv 
(v. 1 — 4), et supra: kccv noXXd Svs^rjX&sv ofioicc xovxovg, olg Svd xcov 
7toir](ittxcov ysyQcccpsv svg yaQ %xX. (7. 5. 6), unde Clem. Al. Str. I 328 
affert v. 7. 5. 6. — V. 1. Xvy^d, Diogen. Seivd. — vfisxsQriv, Diod. 
vpsxsQttv. — V. 2. (ir) xi frsovg xovxcov, Diod. (jvr) &sovav xavxrjv, et (ir) 
&sovov ap, Plut. FaLC (C etiam xovxcov om.). — (lovQav, Plut. (irjvvv. 

— Post v. 2 Leutsch distichon intercidisse arbitratur, in quo poeta 
Pisistratidarum dominationem descripserit , quandoquidem xovxovg v. 3 
non habeat quo referatur: sed hoc argumentum parvi est momenti, si 
quidem non integrum carmen, sed particulam tantum poematis adhibet 
Diogenes. De Pisistratidis haud dubie dictum in iis versibus, qui v. 1 
praecesserunt. — V. 3. qv(jvuxu Stephanus, sqvcvuxu Diod. Plut., qvolu 
Diog. fort. recte. Sitzler Qcoccaxa commendat. — V. 4. xavxcc, Diod. 
xovxo. — so%sxs, ap. Pl. C s%sxs, Diog. i'a%sxs sed ed. Frob. s%sxs. — 
V. 5. vfiscov Diog., vficov rel. — fisv om. cod. Laur. ap. Clem. Respicit 
Cratinus Leg. fr. 1. — V. 6. %ccvvog Plut. Clem. , Hovcpog Diog. Diod. 
Nauck coni. y.ccvQog. — svsoxi, ap. Pl. C sgxv. — V. 7. snog aioXov, 
Pl. Cl. sitr\ ccvfivXov, quam lectionem licet speciosam non recepi. — 
dvSQog', ap. Diog. cod. Mon. ttvSQtt. — V. 8. yvyv6(isvov, Diod. et cod. 
Mon. Diog. yvvofisvov. Quod Plut. et Clemens versuum ordinem in- 
vertunt, memoriae errore factum videtur; ac si Plutarcho fides habenda 
esset, pertineret haec ad illa carmina, in quibus prae"sagiens de futura 
Pisistrati tyrannide dixit, vid. fr. 9 et 10. 



BOLON. 41 

12. [17.] 

'JSjj dvfycov dh ftukaGGa taQa66ttaL' r\v 6b tig avtr)v 
(ir) xivfj, nuvtav icftl dLxatotdtrj. 

(YnO0HKAl EI2 EAYTON.) 423 

13. [4.] 
Mvrj(io6vvrjs xal Zrjvog 'OXvimlov dyXaa texva, 

Mov6ai IIleqlSss, xlvte (iol £v%onevca' 

Fr. 12. Plut. vit. Solon. c. 3: 'Ev Se xoig cpvoiKoig dnXovg taxl 
Xiav -aal ctQ%aiog cog drjXov ex. xovxcov. 'E« vecp eXr\g . . . daxtQonrjg 
(fr. 9 v. 1. 2). 'El- dvecicov de &dXuaau kxX. unde vulgo etiam hoc 
distichon priori subiungunt et ad illam elegiam referunt: at Plutarchus 
ex diversis elegiis duo diversa exempla petiit, quod etiam Schneidewin 
nnimadvertit. Dixit autem poeta de populo, qui nisi improbis ducibns 
utatur, sit iustissimus , sicut mare placidum, ventis non turbantibus. 
Herodot. VII 16: xd ae %al uLttpbteQU neQir)y.ovtu dv&Qconcov, y.uy.cov 
bfiiXiut acpdXXovat, xutdneQ tr)v ndvtcov XQ r i 6lllC0X ^ CTr ] v dv&Qconotot &u- 
Xuaouv nvevfiuxd cpaai ifininxovxu ov neQtOQUv cpvai xrj ecovxrjg XQV' 
a&ai. Polyb. XI 29: o&ev del tb nuQanXr)atov nd&og ovfiftaivet neQi 
te tovg oxXovg xal tr)v ftdXuttuv ■x.u&dnsQ yuQ Huxsivrjs r) fisv ISia 
cpvaig eaxlv dfiXa@r)g xois XQ WLl ^ vot '? %ul gxuoilios, bxuv 8' sis uvxr)v 
efnteor) tu TtvevLtutu (iia, totuvtrj cpuivetut tois jjpco^fVoig, oloi twss 
uv cootv ol HvnXovvtes uvtr)v uvetiot, tbv uvtbv tQonov kui tb nXi)&os 
del nai cpuivexui kuI yiyvexui TtQOs xovs j;poo|u.£*'oi>s, oiovs uv t%r\ tiqo- 
oxdxug vlu\ ovLtflovXovs. Dionys. Hal. XVII 12: naQanXr\atbv tt nd- 
axovaiv ul 8r\Ltov.QatovLttvat nbXetg totg neXdysoiv e%eivu te yaQ vno 
tcov dvsLicov xuQuxxexui cpvatv txovxu r\QtLteiv, uvxui xe vnb xcov 8r\(iu- 
ycoycov kvkcovxul jirjdev ev avxaig exovaut ■Auv.bv. Adde Cic. pro 
Cluentio c. 49 et interpretes ad Livium XXVIII 27, 11. Cf. etiam Fr. 
Adesp. 23. 

Fr. 13. Stobaeus Flor. IX 25: SbXcovog integram hanc elegiam 
adscripsit, de qua disputavit Linder Philol. XIII 499 seqq. Cum H. 
Weil a. 1862 in Museo Rhenano XVII, 1 seq. hanc elegiam, quem- 
aduiodum alias, stropharum vinculis astrictam esse contendisset, decem 
annis post Leutsch in Philol. XXXI 150 seq. citharoedici nomi Ter- 
pandrei structuram 'sibi deprehendisse videtur, non meliore successu 
quam Weil strophas indagavit: nisi quod Weilii artificia iam prope 
obsoleta sunt, Terpandrea studia, postquam Westphal facem praetulit, 
nunc vel maxime fervent. Et Westphal quidem miro errore, cui non 
est venia parata, oLicpuXco quartum attribuit locum, quem quintum ob- 
tinuisse manifestum est: itaque cum Terpandrei nomi vestigia alibi sibi 
deprehendisse videtur , vana esse ista commenta necesse est. Ab hoc 
errore sane Leutsch sibi cavit, sed enuQxu et LtexuQxu nuncupans vel 
ignoravit vel sprevit certissimam emendationem, qua olim haec monstra 
procuravi ad Terp. fr. Nec debebat citharoedici nomi structuram trans- 
ferre ad Solonis elegiam. Sane ad nomum auloedicum auctore ut videtur 
Clona translata est, sed a reliquis elegiacis carminibus plane abhorret:« 
nam singulorum lyricae poesis generum singulares sunt proprietates, 
quas non decet confundere vel contaminare: frustra igitur sunt, qui 
chorica carmina tragicorum poetarum vel Pindari epinicia ad eas leges 



42 POETAE ELEGIACI. 

oXflov [iol TtQog &eoov (laxttQoov dote xccl 7tQog ttitdvtcov 
dvQ-QCOTtcov cciel do^ccv s%elv dyccd-rjv 
5 eivccL de yXvxvv obde cpiXoLg, eyftQoi6L de tcltcqov, 
tolcSl [lev cciooiov, tol0l de deLVov ideiv. 
IQr^iaxa d' iiieiQoo [iev e%eLv, ddixoog de Jtendo&aL 

ovx e&eXoo' Ttdvtoog v6teQov r)X&e dixrj. 
TtXovtov tf' ov yLev 8oo6l fteoi, TtttQccyiyvetccL dvdQi' 
10 efntedog ev vedtov Ttv&tievog eig KOQvcprjV 

ov d' avdQeg ^,etioo6Lv vcp' vfiQLog, ov %ata xoG[iov 

eQ%etaL, dXX* ddixoig eQy[icc6L 7teLd~6[ievog 
ovx, e&eXcov eTtetat' tcc%ecog d' dva[ii6yetccL dtv 
ttQ%r) d' i% oXiyov yiyvetttL co6te TtvQog, 
15 cpXttVQr] [ihv th TtQcotov , dvLrjQr) de teXevta" 
ov yttQ drjv fi-vrjtoig vfiQLog eQycc TteXet. 
dXXd Zevg itdvtcov ecpoQa. TfAog, e%cc7iivr\g de 

co6t ttvepog vecpeXccg cdtya 8te6xedcc6ev 
r\QLv6g, og Ttovtov TtoXvxv^iovog dtQvyetoto 424 

20 Ttv&yLeva 7tLvrJ6ccg, yfjv %atd TtvQocpoQov 



revocant, quibus nomi autiqui astricti fuerunt. Parodia lusit initium 
elegiae Crates fr. 1, imitatur scriptor epigrammatis in insula Amorgo 
reperti, Kaibel Epigr. 1029 a Mvr\(ioavvr\g %a\ Zr\vbg 'OXvLt(nCov ay%vXo- 
firjxeco) dyXad xev.va, fteotot v.a\ dv&Qco(7totat Tto&eivaC), quemadmodum 
supplendum videtur. V. 1 affert Clem. Al. Str. VI 742: ZoXcov xrjg 
eXeyeCag cbde aQ%exaf Mvr\[ioavvr\g xxX. — V. 1 — 6 om. A. — Mvr\- 
\ioavvr\g, Trinc. Mvr\\ioavvr\. — V. 2. (iot sv%ofis'v<p , Valckenaer fisv 
sv%o[isvov. — V. 3. {iot, Brunck. sfioi. — V. 6. detvbv, Trtxpov Voss. 
Ars. — V. 7 et 8 affert Plut. Sol. c. 2 (ubi FaL %Qr\(iaxa Se netQco), 
adde comp. Sol. et Publ. c. 1. — %Qr\(iara d' tfieCQCo, Trinc. %Qr\(iax' 
ifieQco. — V. 9. nXovxov, Schowii codd. nXovxog. — ov, ov A, om. N. 
— TtaQay Cy vexai, b rteQtyCyvexat. — V. 11. uextcoatv vcp' vfiQiog, ov 
x. x. SQ%sxai, legebatur xtficoatv, vcp' v^Qtog ov x. x. e. (lexCcoatv re- 
stituit Ahrens, distinctionem correxit Hermann. Emperius coniecit 
Stcpcoatv, Linder avXcoatv, Weil ■xxCaocoaiv, Leutsch dvdycoatv, Herwerden 
%r\Qcoaiv , Sitzler xexficoatv. ego olim conieci (icocoat, quemadmodum 
apud Homerum est [iat(ic6coat: activa forma huius verbi usus ■ est Epi- 
charmus Et. M. 589, 42 IIvQQav ys (Jteo %a\ dsvxaXCcova. quamquam 
elegiaci poetae his epicorum formis abstinent, nam Theogn. 877 
correctum. sed in antiquo Attico epigrammate , quod ad Pisistrati- 
darum saeculum referendum, ap. Eustath. II. 1353, 8 legitur: 'Epftij 
xexQanecpaXe, %aXbv TsXsaaQ%Cdov eQyov, itavQ'' oQaag. nam qnod Goett- 
ling versum imperfectum supplevit baa itQ6a&' baa x' ev fieaco oaaa 
x' bma&ev, non satis verisimile : fuit haud dubie distichon. — V. 12. 
SQ%sxaL om. Voss. — V. 13. dvapCaysxai, Ars. Voss. avauCyvvtai. — 
axr\ ab, v. dxr\. — V. 14 et seqq. om. A. — V. 15* a.vir\Qr\, Trinc. 
avCr\, Qr\, B m. sec. aQ%r\, cpXavQrj de %xX. — V. 16. dr)v Vind. Bace, 
dr\ rel. 



solon. l:; 

drjco6ug xulu eQyu, ftecov edog ainvv Ixdvei 

ovQavov, ui&Qirjv d' uvrig e&rjxev idelv 
Xd(i7teL d' r]eXioLO pevog xuru 7iiovu yalav 

xulov, dtuQ vecpecov ovdev St' etitlv idetv 
•2. r > rotuvrrj Zrjvbg jteXetui ti6cg, ovd' ecp^ exu6tco, 

cotiTteQ frvqrbg dvr]Q, yiyverai b^vypXog' 
aiel d' ov e XeXri&e dia^iTteQeg, o6ttg dXctQov 

ftvycbv e%r\, ndvxcog d' eg relog e^ecpdvr]' 
aXX' 6 [ihv uvtix etL6ev, 6 d' v6xeqov ei de cpvyco6iv 
30 avtoi, [irjde decov fioip' encov6u xi%rj, 
rjlvfte ndvtcog avrig' avairioi eQya rivov6iv 

r[ jcaldeg tovtcov r) yevog e\o%i6co. 
frvritol <T cbde voev[iev b^icog dyuftog te xuxbg te' 

drjvevetv uvtbg do^uv exu6rog e%ei, 

V. 21. xdc, Gesn. m. x«xc. Schneidewin %Xvra vel Srjoag dylad. 
— V. 22. avTig Bach, vulgo av&ig. — V. 23. niova om. Ars. Voss., 
contra B m. sec. et b nax' dnsiQOva exhibent. — V. 24. dxaQ, Ars. 
Voss. avraQ. — V. 27. ov s Hermann, B m. sec. ovxl, b ovxs et 
supra ovxl, rel. ovxs. Hartung ov ocps , Linder ov%i. — V. 28. s%rj 
scripsi, legebatur s%si. — ndvxcog, Trinc. navxog. — V. 29. si, Vindob. 
Trinc. dl, abegw r\v._ — V. 30. fioig' sitiovoa, Trinc. NB m. sec. (ioiQa 
snovoa. — V. 31. avtig Brunck, avxi% libri: praeterea distinctionem 
pravam ndvxcog' avriv.' dv. correxerunt Wyttenbach et Gerhard. — 
dvaixioi bcd, v. dvairia, Wyttenbach dvaixid r , Hermann dvairia 8' . 
Ego olim r). n. avrs, %al avrita, quam coniecturam me sibi surripuisse 
conqueritur Ahrens, qui coniecit dfisrQcog' drr\ %a\ dvxixa, postea lapsum 
calami fuisse dixit, vitium vitio emendans: axr\, r\ avxixa v.xl. Hartung 
scripsit dvaixioi si'ys xivovoiv. Leutsch. r\lv%' bficog ddxrj %al dvai- 
xlol commendavit. — V. 32. r) ysvog s_\onioco B m. sec. c, ut Pierson 
coniecerat, rel. r)ysfi6vcov onioco (sec. Schneidewinum A r) nqoyovcav 
07T.), Schneidewin r) ysvog cov onioco, Sauppe r) ysvog cov onioco, Em- 
perius r) xo yovcov onioco , Linder r) ysvscov onioco. — V. 34. 8r\vsvsiv 
scripsi, h. e. unus quisque callidus esse sibi videtur, hoc vocabulo utitur 
Hesiodus in theogoniae versibus, quos Chrysippus apud Galen. de 
Hippocr. et Plat. plac. III. p. 351 servavit: s^anaxmv Mfjxtv xainso 
nolv drjvsvovoav, ubi vulgo Sivsvovoav legitur. nsQiSr\vsvsLv Sophocli 
olim conatus sum vindicare in versu ap. Erotian. p. 45. Antea in hoc 
Solonis versu 'sv Sttjslv avxog scripsi, h. e. aliqua re se potiturum esse 
unus quisque sperat: 86'gav s%slv idem est atque 8o%slv, potest igitur 
non solum de eo, qui aliis, sed etiam de eo, qui sibi videtur dici. 
Libri admodum variant, Ssivrjv slg avxov b et SsLvrjv etiam B: m. s. 
exhibet, svSrjv slg avxog ac, 1% 8r\v r\v avxog e, iv8r\r\v avrog Vind., 
sed corr. sv 8r\v r\v, vulgo sv 8r\v r\v (r\v) avrog. Emperius. xs8vr\v 
slg avxov, Hermann alvsiv, rjv avrog, Schneidewin sv qslv stg avrog, 
Ahrens sv&rjvsiv avxog, quod probavit Hartung , nisi quod sv&svseiv 
scripsit, Linder r\8sLV r\v avxog, Meineke r\v8avsv r\v avxog, Sitzler 'sv 
8' r\i,SLv avxco %xl., Leutsch denique sv8sivr\v i. e. svSisLvrjv proposuit. 
Praeterea Linder hic inserendum censet distichon v. 39. 40, ubi scripsit 



44 POETAE ELEGIACI. 

35 TtQLV XI Tta&ElV tOtS 6\ UVtLX oSvQStUL' U%QL ds tovtov 
%U6X0VtEg XOVCpCCLg sXltL6L tEQ7tO[l£&U. 

%co6tLg pev vov6ol6lv vit aQyaXs\]6L 7tLe6d-fj, 

cog vyLrjg s6tuL, tovto xutscpQu6uto' 425 

[uXXog dsLXog scov ccya&og doxsl E{1[ievul dvrJQ, 
40 xul xuXog, (iOQ(pr)v ov %uqle66uv s%cov'] 

el de tLg d%Qr](icov, 7tsvLrjg ds \itv SQyu fiLatai, 
xvr\6s6$UL ndvtcog %Qr\yLutu TtoXXu doxsl. 

6TtevdsL d' uXXo&sv dXXog' o (iev xatu Ttovtov dXutuc 
sv vr\v6\v iQr]%cov olxuds xsQdog dysLv 

45 ly&vosvt , uve'[iol6l cpoQEV{isvog aQyaXsoL6iv, 

cpEL8coXr\v ipv%r\g ovdsfiiav xts^isvog' 
uXXog yrjv ts[ivcov TtoXvdsvdQEOv slg sviuvtov 

XatQEVEL, tol6LV xu[i7tvX' aQotQa peXeL' 
dXXog ' Axtr\valr\g te xul c HcpuL6tov 7toXvte%veto 
50 eQya daelg %eLQ0lv ^vXXeyetai fiCotov 

dXXog 'OXvyLTtLudcov Mov6ecov tcuqu Scoqu dLdu%&eCg, 

uXXcog SscXog ...xci Ss ytuXog. ... — V. 35. aimx'_scripsi, idem suasit 
Bamberger, vulgo av&ig, Trinc. ccvxig. Schneidewin av xLg. — V. 36. xsQito- 
lls&u, a pr. m. et Vind. et a xQscpofis&u. — V. 37. ^roffTtg Schneidew., v. % 
oaxig. — vrt aQyaXsyOL, Trinc. VTtUQya(Lsrj6L. Deinde Brunck vit UQyuXsrjg 
sitLsoftr]. — V. 39. 40 ab instituta sententia alieni sunt, itaque can- 
cellis sepsi: distichon hoc, quod fortasse ex alia Solonis elegia petitum 
est, adscriptum olim fuit ad sententiara v. 34 illustrandam , deinde ut 
fieri solet alieno loco in ordinem receptum est: dixi de his versibus in 
Comment. Crit. I 8. Defendere studuit M. Schmidt Mus. Rh. V 625: 
item nuper Leutsch tuitus est: traiiciendos censet hoc versus Linder 
post v. 34, qui etiam quaedam immutavit, vid. supra ad v. 34. Bern- 
hardy Hist. Litt. Gr. II 357 ed. 1 v. 39 — 42 in suspicionem vocat, 
quemadmodum ei etiam extrema pars ex Theognide interpolata vide- 
tur, et v. 37. 38 ante v. 59 collocandos censet, sed vid. Schneidewin 
in Philol. III 111. Postea Bernhardy in ed. alt. tantum v. 37 — 40 re- 
iiciendos esse censuit. — V. 40. %uXog, "Vind. acw ■x.uXXog. — V. 42. %xr]- 
gso&ccl scripsi, cum olim HSKxrjoQ-UL coniecissem, libri nxrjGuo&UL , cor- 
rectio necessaria, nam nimis ambiguus hic aoristus. — nuvxcog Gesner, 
v. ndvxcov. — itoXXu, c nXsioxu, b utrumque. — V. 43 — 46 mercato- 
rum, non piscatorum, ut Leutschio visum est, quaestum describunt. — 
V. 46. ipvxrjg, Voss. B m. pr. Trinc. tyvxrjv. — ovSs^llccv Schneidewin, 
v. ovSs(iCrjv. — V. 48. llsXsl B m. s. Gesn. margo cef, vulgo llsvsl. — 
V. 50. SQyu Suslg Voss. Ars. B m. s. b, SQyuXaslg Vind., SQyaXa sig 
acefgw. — V. 51. Movoscov Brunck , codd. (lovocicov et llovocov. — SlScc- 
%Q"si'g, Brunck SlSux&tj, Hartung SsSsxxui. Hermann pro uuqu coni. 
Xd($s, Halm %6qs , contra Ahrens (deleto SiSax&SLg) Movodcov tp %uqu 
Scoqu, Linder eiecta voce TtuQcc scripsit Movoucov, Leutsch Ttvxct Scoqcc 
SlSuohsl, ego cum olim tisql commendavissem, credo nuQd additum 
esse ad versum redintegrandum, Solon Movecov cpCXu vel y.uXd Scoqu 
videtur scripsisse. Post. v. 52 fortasse distichon sententiae amplifican- 



SOLON. 45 

L[lEQTr)s 60(pir\S [IStQOV int6td\x,svos' 
dXXov ftdvttv E&r]X£V ava\ sxdsQy os 'AtloXXcov, 
syvco d' dvdol xaxbv trjXo&sv iQ%6^svov , 
55 cb 6vvo\iaQtr]6co6t &soi' ta cTs ^oQ0i^ia Ttdvtcos 
ovts tis oicovbs Qv6stat ovd'' tEQa' 
aXXot Tlatcovos 7toXvcpaQ[idxov SQyov s%ovtss 426 

irjtQOt' xal tois ovdsv £7ts6tt tiXos' 
TtoXXdxt d' i% oXiyrjs odvvrjs [isya yiyvstat aXyos, 
60 xovx dv tts Xv6att r)jtta cpaQ^iaxa dovs' 

tbv ds xaxais vov6ot6t xaxovfisvov aQyalsats ts 

cal?d{Jtsvos %stQOtv aitya tid^rja 7 vytrj. 
MotQa ds tot frvrjtoi6t xaxbv cpsQst r)ds xal i6&X6v 
dcoQa d' dcpvxta ftscov yiyvstat d&avdtcov. 
65 7ta6i ds tot xivdvvos sti sQyyta6tv, ovds rtg oidsv, 
fj {isXXst 6%rJ6stv, %Qrjnatos aQ%o^ivov 
dXX' 6 {isv sv sQdstv TtstQconsvos ov jtQ0V0rj6as 

sis [isydXrjv dtrjv xa\ %aXs7tr)v S7ts6sv, 
tco ds xaxcos SQdovtt &sbs itsQl itdvta 8i6co6tv 
70 6vvtv%ir]v dya&rjv, sxXv6tv acpQo6vvr\S' 



dae destinatum excidit; sin integra est oratio, alternm participium 
s%loxo.llsvos verbi finiti vice fungitur, neque oifensio inest in repetito 
participio, cf. Hom. Od. A 606 : o S' sqsllvjj vvnxl soixms yv[ivov xo^ov 

S%C0V Y.CU S71L VSVQrjCpLV QLGXOV, SsiVQV TtaTtXaLVCOV , aisl fiaXsOVXL SOLHtoS- 

— V. 55. avvo(iaQrrj6coai, Voss. ovvoLLaQxr\oaai, Brunck ovvoiLaQxr\oovoi. 

— ndvxcos, bdf navxa. — V. 57. aXXoi, Salmasius ov&' ol. — SQyov, 
B m. s. SQya. — V. 59. yiyvsxai, b saaszajb, unde Schneidewin ds^sxai. 

— V. 60. v.ova av Gesn. m. Voss. B m. s. Schowii codd., %al ov% dv 
Vind. , v. ndv. Schneidewin interpolavit %ov xis dv ir\aaix' , quod 
Leutschium probavisse miror. Media verbi forma usus est etiam Aeschy- 
lus oa-msQ 'lco 7tr\(iovas sXvoaxo. et ad eundem modum passim suXvso&ai. 
dici solet, velut ap. Phocyl. 15. — V. 61. xaKovfisvov Lobeck, libri 
kvhcollsvov , Dindorf vovoois xsY.a%co[isvov mavult. — V. 62. %slqolv, 
Vind. %sqolv. — V. 65 — 70 leguntur in Theognideis v. 585—90. (ex Theo- 
gnide qui descripserunt Apostolius alii passim alia variant, vid. ad 
Th.). — V. 65. Ss om. Theogn. — sn , Vind. Voss. scp' SQy(i. — V. 66. 
r\, a j\, Vos8. Gesn. m. w xl, Theogn. nij. — llsXXsl, b llsXXoi. Theogn. 
inverso ordine o%r\asLv llsXXsl. — Stigma post g%i\gslv posui, nam verba 
%q. ccq%. cum olSsv suht iungenda. — %Qr\[iaxos, Theogn. 7tQ^y(iaxos. 
Theognidis libri germanam huius versus scripturam per omnia serva- 
visse videntur. Apud Aristoph. Ran. 188 libri nov vel itoi o%r\asiv 
Soksls. — V. 67. sv sqSslv, Theogn. svSoklllslv. — 7tQOvor\aas Vind. 
Vos8. Ars. B. m. s. abcew, vulgo 7tQ00Qr\aas- — V. 69. xaxcos Gesn. 
m. Vind. ab, sed in Vind. et a supra y.aXcos, ut vulgo tam hic quam 
ap. Theogn. legitur. — sqSovxl, Theogn. uolsvvxl. — SlSwolv, Theogn. 
xi&r\OLV. 



46 POETAE ELEGTACI. 

TtXovtov d' ovdev tso^ia 7tetpa6iievov avdaaGL xettai' 
o'C yao vvv r)[iecov 7tXet6tov e%ov6t flCov, 

di7tAa6Lcog 67tev8ov6i' tCg av %OQe6eiev aTtavtug; 
%eQ§ea toi frvrjtotg co7ta6av afravatov 
75 atrj d' £'| avtcov dvatpaCvetat, r]v OTtotuv Zevg 
Tte^f] tt6o[iEvr}v , aXXote dXXog e%et. 

14. [7.] 

Ovde [idxaQg ovdelg TteXetut ^QOtog, dXXd 7t6vrjQOL 427 
Ttdvteg, o6ovg frvrjtovg r]eXtog xa&OQa. 

15. [6.] 

IIoXXol yuQ 7tXovtev6t kukoC, dya&ol de Ttevovtaf 

V. 71—76 leguntar in Theognideis v. 226-32. — V. 71. affert 
Aristot. Pol. I 3, 9: coonsQ So\cov cprial notrjoag n\ovtov 8' ovSsv 
t. n. ccvdQttOi %sttccL. Plut. de cup. divit. 4: o&sv sv rtoog tovtovg 
\e\e%tcci vno tov 2o\covog' n\ovtov 8 ov. t. n. dv&QconotOL. Basil. 
M. de leg. Gentil. II p. 183: %atd xbv 'E^rj%soti8ov Zo\covcc, og cprjOi n\. 
8' ov t. 7i. dvSodai %sttai. civ&QconoLOt, etiam Theogn. — V. 72. 
rjfiicov , Theogn. tjllcov et voov pro §iov. — V. 73. Sin\aai'cog, Theogn. 
8in\doLov. — %oqsoslsv dnccvtccg, quamvis etiam Theognidis libri tuean- 
tur, suspectum, nam dnavtccg nimis languet, fortasse Solon Homerico 
usus vocabulo scripsit %oqegslev avd\tovg, quod occupavisse Heim- 
soethium video, Herwerden dn\r)atovg, Leutsch tiv' dv %oq. dTtavttt 
coll. Hom. II. 7t 747, Doederlein %oqsgsi sva ndvtcog, Ahrens %oqsgels 
Ttsvqtag, Sehneidewin %oqegsisv dnccvta. — V. 74. Theogn. %Qr)(ittrd toi 
&vrjtotg yCvstcci dcpQoovvrj. — V. 75. dtr\ Vind. Voss. B m. s. Gesn. m. 
abcegw, vulgo ccvtr). — avtcov, Theogn. ccvtr)g et bnors pro bnotccv. 

— V. 76. 7ts[iiprj, Vind. Voss. nsfiipEi. — ttaoLisvrjv , Theogn. tsiQOfit- 
voig. — &\\ots ccWog e%sl Schaefer, vulgo dWots t dWog s%si ut Vind., 
c ttWot' dv aWog s%ol (ut Gaisf.'), abeg dWots t aWog s%oi, Hermann 
dWo&sv dWog s%si, Hartung sciipsit r)v bnots Zsvg nsLLipr/, stio' dnd- 
trjv, dWots t a\\og s%sl. 

Fr. 14 Stob. Flor. XCVIII 24. — V. 1. [id%aQg Stephanus, lege- 
batur liu%ccq (quod fortasse quis tueatur Diphili versu ap. Clem. Alex. 
Str. VII 303 d\\tt LiccKttQ 'Ar)Q Sid tcov vscpscov SLansLLipov), Hartung 
dubitanter Lid%ctQ y' . De forma LLu%aQg vid. Alcman fr. 10. — novrjQot 
Grotius, v. novrjQOi. — V. 2. &vrjtovg, malim %vr\tcov. 

Fr. 15. Plut. Sol. c. 3: "OtL 8' ccvtbv sv tij tcov nsvrjtcov lleqCSl 
lluWov rj tfj tcov n\ovaCcov statts, 8r)\6v iatLv s% tovtcov TJoWol 
ydQ %t\. Leguntur in Theogn. 315 — 18. — V. 2. 3. 4 laudat Plut. de 
tranqu. an. c. 13 et de prof. in virt. c. 6, idem v. 2 et init. v. 3 de 
cap. ex inim. util. c. 11, Basil. M. de gentil. leg. II p. 177 affert v. 2 — 4. 

— V. 4. resp. Theodul. or. de reg. off. 146. Respicit fortasse hoc car- 
men Aristot. Eth. Nic. X 8, 11: kccI Eo\cov Ss tovg svSttifiovag 1'ocog 
aTtscpttLvsto %cc\cog, eIticov ListQicog tolg s%tbg %s%OQr]yriLi,s'vovg , TtETtQU- 
yotccg 8s td %d\\iatcc, cog costo, %al $spico%6tag acocpQovcog' sv8s%stai 
yaQ (istQLcc %s%trjLisvovg TtQttttsLv d Ssi. nam plura in eandem senten- 
tiam in hac elegia videtur poeta exposuisse. Hartung hufc refert Theogn. 
1155 — 6, quos Solonis esse existimat. — V. 1. yaQ, Theogn. toi. — 
n\ovtsvai, ap. Plut v. Sol. FaL n\ovtovai ut Theogn. 



SOLON. 47 

aXX' rniBtg avtotg ov dLa^SL^o^sd-a 
trjg aQStrjg tov nXovtov, snsl t6 psv sfinsdov aisi, 
1Q7]^,ata d' dv&QKtTtcov dXXots akkog s%si. 

16. [8.] 

rvco[io6vvr}g d' dcpavsg %aksTtcotat6v s6tt vor)6at 
[istoov, o dr) ndvtcov Ttsiqata fiovvov s%sl. 

17. [9.] 

ndvt)} 6°' d&avdttov dcpavr)g voog dv&QC07toi6Lv. 

18. [10.] 
rr}Qd6xa 6" atsl itolla dLda6x6(isvog. 



nP02 $IAOKYnPON. 428 

19. [22.] 
Nvv ds 6v [isv 2JoXlol6l tioXvv %qovov sv&dd' dva66tov 
trjvds Ttoktv vaioLg %al ysvog v^istSQOV 

V. 2. uvroig, Theogn. rovroig. — V. 3. atsi C Theogn. Basil., FaL 
ianv ulsi, vulgo sariv. — V. 4. Hermann uXXog, Zx aXXog s%st. at cf. 
supra 13, 74 et Hom. Od. 8 236. 

Fr. 16. Clem. Al. Str'. V 694: Ztocpcarara roivvv ysyqunxat rm 
UoXcovt xavxu nsqt &sov - rvcoitoo. %xX. Eadem Theodoret. I 14 
ubi v. 2 navxa et praeterea CVa nsLQuxui. Clemens videtur verba S 
8r) . . . s%si ad numen divinum referre. 

Fr. 17. Clem. Al. Str. V 727: EUbxcog uqu EbXcov 6 'A&rjvuiog 
sv raig sXsy s iaig v.a.1 avxbg Y.uxaKoXov&rjoag *HoLo8cp' TLuvxr} (cod. 
nuvxi) %rX. Cf. Euseb. Pr. Ev. XIII 688 C, ubi nuiinuv. 

Fr. 18. Plato in Amatoribus p. 133 C: SoXcov yuq nov slns Tt}- 
qu.aY.co 8' atsl n. 8. ubi 8' om. %®U pr. , et deinde exhibent VWII 
noXXd Sr) 8l8. Schol. ibid. : Ttaqoiciia . . . slXkvgxul llsvxol sk xcov £o- 
Xcovog sXsysicov. Respicit Plato etiam in Lach. p. 188 B. 189 A. de re- 
publ. VIII 536 B, ubi Schol. uisl yrjQuonco. Adde Plut. vit. Sol. c. 31: 
snst o%oXr\g ys nsQtovoiuv wixov firjvvovatv ul xoluvxul cpcovui, yr}Qua%co 
8' uisl n. 8. (ubi FaL usl) et c. 2 og ys nai nosafivxsQog cov sXsys 
yr}QU0Hsiv alsl (sic qV, usi rel. ut videtur omnes). Schol. Soph. Antig. 
711 (ubi nuvxu pro noXXu). Io. Siceliot. ap. Walz Rhet. VI 201. Zenob. 
III 4. Diogenian. III 80. Arsen. 161. Apostol. V 40. Paroemiogr. ed. 
Gott. T. II 107. Suid. v. yrjQuvuL. Cf. etiam Dio Chrys. or. XVIII init. 
Tatian. c. 35. Cic. de senect. c. 8 et 14. Valer. Max. VIII c. 7, 14. 

Fr. 19. Plut. vit. Sol. c. 26: Kul uvxbg Ss (ZbXcov) ^sfLvrjxaL xov 
avvoiY.iactov (Solorum, quae antea Aepea dicta fuit) - nqoauyoQsvaag yuq 
sv ruig sXsysiaig rbv ^tXoYvnQov Nvv Ss cprjoi av xrX. Vita Arati 
p. 53 Westerm.: Msfivrjxai Ss xovxcov (xcov iv KvnQco XoXicov) Z,oXcav 
sv xaig sXsysiatg xaig nqbg KvnqdvoQa xbv fiaotXsa, og ovufiov- 
Xsv&slg vnb UoXcovog Kxioui xx\v noXtv %uqlv rov uvSqog EoXovg covo- 
fiuasv, uLtot^rjv ruvrrjv vsllcov rr\g avfi§ovXr)g uvrcp- Xsysi Ss b EoXcov 



48 POETAE ELEGIACI. 

uvxccq i[is \vv vrfC d-oij xXsLvrjg unb vr\6ov 
u6xr}&rj 7ti(i7COL KvTtQig lo6xscpavog' 
5 oixi6iicp d' iitl xcpds %uqlv xul xvdog bitutpi 
i6&Xbv xul vo6xov tiuxqCcV ig rjfisxsQrjv. 

nP02 MIMNEPMON. 

20. [21.] 

'Ahk' Sl' {10L XUV VVV SXL 7tSL6SUL, S^sXs XOVXO, 

[irjds iisyuLo' oxl 6si/ Xcpov i7tscpQu6ufirjv , 
xu\ [isxu7toLrj6ov, ALyvu6xu6r\ , m8s cV uslQs' 
'Oydcoxovxusxrj {iolqu xC%ol %-avaxov. 

21. [21.] 

Mrjds (iol uxluv6xog ftuvuxog [ioAol, ullu, cpCAoi6LV 
7t0L^6uL[iLL ftuvebv uXysu xu\ 6xovu%ug. 

nP02 KPITIAN. 

22. [20.] 429 

EL7tS[lSVUL KQLxCrj ^UV&OXQLftL TtUXQOg UXOVSLV 
OV yUQ U[lUQXLVO(p 7tsC6SXUL r)yS[l6vL. 



ovzcog' Nvv %xX. usque ad v. 5. Resp. Herod. V 113: <I>iXo%v7zqov Ss 
xovzov, xbv EoXcov b 'A&rjvaiog UTZL%6fisvog sg Kvtcqov sv stzsol ulvsos 
xvquvvcov fidXiOTU. Regulus, quem Herodotus et Plutarchus <^lXoy.vtzqov 
appellant, ab Arati biographo Kvtzquvcoq vocatur: nam vix recte Engel 
(Kypros I 264 seq.) diversos putat, alterum alteri successisse ratus, quod 
hi loci, quos adscripsi, minime confirmant. — V. 1. EoXColol, vit. Ar. 
cod. M EoXCr\ai. — V. 2. rrjvSs, ap. Plut. ACFaL xr\v (xr)v) Ss, ia xr)v. 
— vuCoLg, vit. Ar. cod. M. dvoig. — V. 3 |ev, ap. Pl. CFaL avv. — 
V. 4. ap. Pl. i da%r\Tr] , a da%a&r\ , et v. 5 i ovv pro snl et ondgoio. 

Fr. 20. Diog. Laert. I 60: <Paal S' avxbv %ul MLfivsQfiov yQuipuv- 
xog' Ai yaQ dzsQ vovacov xs %ul aQyaXscov fisXsScovcov 'E^r\%ovxusxr\ 
fiOLQa %C%ol %avdxov , sniTLficovxu avxco sinsiv aXX' sl' fioi %xX. — V. 1. 
%uv, Thiersch %ul. — xovxo , cod. Mon. xovxov. — V. 2. asv Florens 
Christianus, edd. antt. a' sv. — Xcoov snscpQuadfir\v scripsi, Florens 
Christianus Xcolov scpQucdfi,r\v , vulgo xolov snscpQUodfir\v. — V. 3. Ai- 
yvuaxdSrj scripsi, vid. Suidas v. MCfivsQfiog, AiyvQXLuSov . . . shuXslto 
Ss %ul ALyvuaxdSrjg (XLysLuaxdSrjg BVE, XiyLaxidSrjg A) Slu xb ifi- 
fisXsg %ul r)Sv. Cf. Eudoc. 303. Vulgo uyvLug xuSC, cod. Arund. et 
Cant. bySoa sg xuSC. Sopingius coni. xdyvQi xuSi, Meibom Xiyscog xuSl, 
Hermann &Quoscog xuSl. — V. 4. 6ySco%ovxusxr\, ed. Frob. 6ySor\%. Re- 
spicit huc Liban. I 403. 

Fr. 21. Plut. comp. Sol. et Poplic. c. 1: "Eri xoCvvv d xolg tzsql 
MCfivsQfiov dvxsLTtcov nsol %qovov £cor\g snLnscpc6vr\%s' MrjSs u 1 %xX. 
evSaCfiova xbv uvSqu tzolsl. Eadem Stob. Flor. CXXir3. — V. 2. noir)- 

6aiflL Plut., KUXXS LTlOLflL Stob. 

Fr. 22. Plato Tim. p. 20 E: Hv fisv ovv otyisLog kul acpoSQu cpCXog 



SOLON. 4") 

23. [2.] 

"OXfiiog co Tcatdeg te <pCXoL xal ix<6vv%eg Xtctcol 
xal xvveg dyQEvtal xal %evog dXXodanog. 

24. [5.] 

Iticv tOL %Xovtov0Lv otca TCoXvg agyvQog ieftiv 

xa\ %ov6og xal yrjg rtVQOcpoQov TtedCa 430 

L7CJCOL &' rj[iLovoL te, xal <p \xova tavta TcdosGtLV 
yacStoC te xal jcXevgyg xal tcocjIv dftod TCa&eiv, 
5 TcaLdog t r)de yvvacxog, e7tr)v xatd tavt a<pCxr\taL, 

(o EbXcov) r)ttiv zJQconCSov xov nQondnnov , %uftdnsQ XsysL noXXuriLg %ui 
uvxbg iv xfj notr)ast, ubi his ultimis verbis schol. et Proclus in Tim. 
p. 25 F hoc distichon adscripsit. Aristoteles Rhet. I 15: nai KXsocptov 
naxu Kqixlov xoig ZoXcovog sXsysCotg s%Qr)auxo, Xsycov oxt ndXut dosXyrjg 
ry ol%Cw ov yuQ uv noxs snoCrjos EoXcov ECnsiv uot KqlxCcc nvQ- 
qoxql%l (QYbZb nvQOXQL%t) naxQog u-aovslv. Huc adde Plat. Char- 
mid. 157 E: 'H xs yuQ natQcoa i[iiv olrcCu r) Kqixlov xov ^JQconCSov %ui 
vnb AvaiiQSovxog %ui vnb SoXcovog ycui vn aXXcov noXXcov noirjxcov 
syyis%co[ituo[jtevr] nuQuSeSoxut r)[iiv cbg StucpeQOvau ycdXXst xs %ai ccQSxrj 
nui xfj aXXji Xsyofisvr/ svSutaovCcc. — V. 1. slnsctevat, Aristoteles elneiv 
[loi, quod probavit Ahrens, pronomen fioi additum tuitus exemplis 
Homeri II. S 501 et Herodoti VIII 68. De forma infinitivi sinstLsvai, 
qua Solonem usum esse negavit Ahrens, cf. Renner Curt. Stud. I 2, 31 
et 47, qui elegiacorum poetarum consuetudinem recte illustravit, et 
quae infra ad Theogn. 806 dixi. 

Fr. 23. Plato Lys. 212 E: dXXcc ipevSeft' 6 noir\xr]g og etprj- "OX- 
$Log htX. (v. 1 u (iovvv%lol). Solonis esse docet Hermias in Phaedr. 
p. 78 ed. Ast. : Kui sv xoCg notr][iaoiv cog ytaXov xov sqccv (ivrjttovsvst 
(Solon) Xeycov "OXfitot co %tX. Cf. Luc. Amor. c. 48: oXfitog yuQ cbg 
aXrj&cog %uxu xr)v xcov aocpcov dnocpaatv , co nuiSsg xs vsot %ui ilcovv- 
%sg InnoL. Eadem in Theogn. 1253, 4, ubi &r]QSVTuC xs %vvsg %ai £svot 
dXXoSanoC. Olim suspicatus sum Solonis fortasse esse etiam proximum 
distichon ap. Theogn. 1255 — 6, ubi eadem sententia iteratur: 
oaxig (ir) naiSug xs cpiXsl %ui ficovv%ug tnnovg 
%ai %vvug, ovnoxs ol frvfibg sv r)ov%Cr]. 
quod Hartung probavit, sed possunt hi versus etiam alius poetae esse. 

Fr. 24. Plut. vit. Sol. c 2 affert v. 1—6: JJXovxov S' ov% s&av- 
[iu£sv {ZbXcov), dXXcc %ui cprjolv bfjtoCcog nXovxslv , coxs noXvg . . . 
aQitovCa. Eadem leguntur in Theogn. 719—24: sed cum quatuor qui illis 
subiunguntur versus 725 — 8 cum his arcte cohaereant, consentaneum 
est haec quoque Solonis esse. — V. 1. labv xot nXovxovatv (Schneidewin 
— svatv) oxco ex Theognide restitutum. — V. 2. %Qvabg, CFaL %Qvaog 
saxt. — V. 3. [ibva (C llctvcq) xavxa, Theogn. xd Ssovxa, Schneidewin 
xdSs [tovvu. Solonis xu Ssovxu esse videtur; a verbo nuQsaxt etiam 
dativi, qui insequuntur, yuoToi %tX. suspensi sunt, infinitivo af?oa na- 
&slv per epexegesin addito: nisi forte xd cpsQovxa scribendum, i. e. 
ea quae conducunt. — V. 4. nXsvQrjg scripsi, nXsvQrj Plut. , nXsvQuig 
Theogn. cf. Horat. Epp. 1 12, 5: „Si ventri bene, si lateri est pedibusque 
tuis nil Divitiae poterunt regales addere maius." — itu&siv, Hertzberg 
nuxsiv. — V. 5. rcuxu xuvx' dcpCrcr]xut scripsi, legebatur %ui xuvx' dcp. 
cf. Homericum dcpCrcovTO rcaTa otqutov , II. A 424 e$v\ %utu Sultu, ubi 

POKTAK IiYB. II. 4 



50 POETAE ELEGIACI. 

rj(ir]S' 6vv d' ajQi] yCvexaL ccQ[i6dia. 
{xavx acpevog &vr\xoZ0i' xcc yccQ 7teQtco6ta itavxa 

XQrjfiax' e%cov ovdeig £Q%exai eCg 'Jtdeco' 
ovd av ccTtoiva didovg ftavaxov cpvyoL ovSe (iaQeCag 
10 vov6ovg ovde xaxbv yr\Qag e7teQ%6[ievov.) 

25. [1.] 

"E6&' r)fir]g eQaxol6tv en avfte6t %at8ocptXr\6r] 
[ir]Qmv L[ieLQ(av xcci yXvxeQOv 6xoytaxog. 

26. [11.] 

"EQya de KvnQoyevovg vvv [iot cpCka %ai /1lovv6ov 
v,ai Mov6eov , a xC&r\6' av6Qa6LV evcpQo6vvag. 

schol. comparant Sophocleurn versum iyco %ur' uvzov, cbg OQccg, i^SQ- 
%ofiut, adde Solon. 27, 17 hcctcc fisrQov tycotro. — dcpCyir\rut, x icpCycr\rat. 

— V. 6. r]@r\g CqVx, 7\§r\ vulgo: r\@r\g suspensum ex u@qu na&siv, pueri 
et mulieris flore frui, quemadmodum est apud Theogn. 1003 rmv avrov 
ycrsdvcov sv nuc%sfisv. — ccQ(iodia scripsi, legebatur UQftovCu, nam 
minus placet quod olim commendavi uQfiovta. Apud Theogn. longe 
aliter: nu&stv nuiSog r r)Ss yvvaiwg'. oruv Ss ks tcov dopC%r\rut coqtj, 
6vv d' rjprj yCyvsrat ccQfioStov (cog) et similiter fere Stob. XCVII 7, nisi 
quod uQfioSiu (sed AB uQfioviu). Coniecit in his Hermann inr\v %sv, 
Hase coQrj, Coraes uQfioSiu, Emperius inr\v %' svzavft' dcpi%r\rut r\$r\g, 
sv 8 coqj] yivsrut uQ(iovir\, Ahrens inr\v %avrav& depi%r\rat r\fir\g, gvv 
y ojqjj yiyvsrai uQfioviu , vel sv&' coQrj , yCyvsrai UQfioviu. Hartung 
nutSog r r\Ss yvvut%bg (inr\v %ai rcov icpi%r\rut) coQrj avv &' r\@r\ yCyvs- 
zai UQfioSiu. subobscure, sed videtur de legitima uxore et filio intel- 
lexisse. Heimsoeth bzav %dvruv& dcpi%r\rut, r\fir\, gvv Ss TQocpj) yCvs- 
rai aQfioSirj perperam, Madvig inr)v ycal roovS' dcpi%r\rut o%Qr\, Gv£vyir\ 
yivsrai aQfioSiu. Sitzler denique novavit op fiova Ssovra (vel Ssvvra) 
nuQscrtv yaGTQi rs %ui nXsvQrjg %ui nooi, %d@QU na&siv natSog z' r\Ss 
yvvat%6g, inr\v %ui zcov dcpi%r\zat coQr\, goC & r\$r\ yCvszat uQfioSiu, quae 
quantopere calumniis sint obnoxia, manifestum est. 

Fr. 25. Plut. Amat. c. 5: sv ys vr\ dCu, %cpr\, zov EoXcovog iftvr]- 
G&rjg %ui xQrjGzsov uvzco yvcbfiovt zov iQcort%ov dvSQog' SG&' r]@r\g %rX. 
Iuvenem haec scripsisse Solonem coniicit Plut. b&sv olfiat ytai 6 Eolcov 
iycsivu [isv syQUips vsog cov srt ycai GTtSQfiurog noXXov fisarog, cbg b ITXu- 
rcov cpr\GC. — V. 1. sg&' r\$r\g Canter, BE iG&^rjg, vett. edd. ig ®r\$r\g. 

— nutSocpilr\Gr), Brunck nuiSocpilr\GSig. — V. 2. IftsiQcov ap. Plut. om. 
Legitur integer versus ap. Athen. XIII p. 602 E (ubi P om. tfisiQcov) et 
Apulei. de Magia* c. 9 : „Num igitur etiam Solonem fuisse serium, seve- 
rum et philosophum negabis, cuius ille lascivissimus versus est: fir\Qoov 
tfisiQcov MrA.. ubi vett. edd. (isiQcov sv fisCgcov. 

Fr. 26. Plut. Amat. c. 5, ubi fr. 25 affert: 6 ZoXcov iycsivo fisv 
syQUips vsog tov sn . . . ruvri Ss nQSG§vrr\g ysvbfisvog' "EQyu kt^.., 
ubi vulgo v. 1 fiot vvv, sed E vvv fiot, ut ceteris locis. — V. 2. edd. 
vett. et EB ri&rjGtv pro rC&r\G'. Idem distich. legitur vit. Sol. c. 31 
(ubi CBac Movgucqv, FaLia rC&rjGiv) et Sept. sapient.^conv. c. 13 et ap. 
Hermiam in Phaedr. p. 78 (ubi sQyu ru et %ui Movgucov rC&rjGi). — 
V. 2 Schneidewin Movgucov &', a rC&r\G' . 



* SOLON. r,i 

27. [3.] 431 

TJalg (isv avrjfiog smv fat vrjnLog SQXog odovtav 

(pv6ag s%fiaXXsL itQcoTov sv sitt ste6lv 
Tovg d' BTSQovg ots dr) TslsOt] ftsbg stct ivLavTovg, 

rjfirjg STKpaCvsv 0r,[iaTa ysLvo^iEvrjg' 

5 T\l TQLTCCTt] ds yEVELOV ds£,0[l£VaV %TL yVLOJV 

Fr. 27. Integram banc elegiam servaverunt Philo de opif. mundi 
p. 24 A ed. Francof. (1691): rdg rjXiYiug ruvrug uvsyQUips yul ZoXcov 6 
rcov 'A&rjvaicov vofio&srrjg sXsysia notr)Gag rdSs' Tlccig (isv %rX. et 
Clem. Alex. Str. VI 814: rdg rs rcov r)Xiy.Lcov (isru§oXdg Yccrd s§So(idSa 
yivsa&cct EoXcovog ui" sXsysvui 8rjXovGLV co8s ncog' nccig llsv y.rX. huc 
respicit etiam V 714. Add. Ambrosius Ep. VT 39. Legitur elegia etiam 
in Cod. Paris. ap. Cramer An. Par. I 46: 'HgcosXsyscu EoXcovog ngog 
jtsQtGruaiv i)XiKicov (notabo littera C), et Apostol. XIV 94. Respiciunt 
huc Censorin. de die nat. c. 14 (Macrob. in Somn. Scip. I 6) et haud 
dubie Aristot. Pol. VII 14, 11: %ard rr)v rfjg Siuvoiug aY(irjv uvrrj $' 
sariv sv roig nXsiaroig r)vnsQ rcov Ttoir\rcov rivsg sIqt^yuglv ot 
[isrQOvvrsg rccig s§So(ittGiv rr)v rjXtntuv, nsQL rov %qovov 
rcov nsvrr)%ovra srcov. ac rursus VII 15, 11: dvo 8' sklv r)XiY.iui 
TtQog ug uvuynuiov Sir]Qr)G&UL rr)v natSsiccv, (isru rr)v unb ratv snrd 
(is%ql r\$r\g, yuI ndXiv (isrd rr)v dcp' r)@r}g (is%ql rcov svog yccl sIyogi 
srcov • oi yuQ ruig s§So(iuGt StcciQOVvrsg rdg r)XiYiag cbg snl ro noXv 
XsyovGtv ov YccXcog (corr. cum Mureto YccYcog), Ssi Ss ry Sluiqsgsi 
rr)g cpv6scog snuYoXov&siv. Atque alias quoque philosophi rationes 
plane congruunt cum hac elegia, velut testificatur Hist. An. VII 1 
coll. v. 5. 6. et Rhet. II 14 coll. v. 9 seq. Hinc satis superque apparet 
secus iudicavisse, qui sat levibus argumentis usi hanc elegiam non 
solum Soloni abiudicaverunt, sed etiam admodum noviciam esse cen- 
suerunt (vid. infra). Aristoteles, cum poetas, non medicos vel philoso- 
phos testificetur, Solonis nomen huic poemati inscriptum abunde tuetur. 
De simili Hippocratis sententia vid. praeterea Pollux II 1 et Boissonade 
Anecd. II 455. Adde Daremberg Extraits de Msc. medicaux p. 141. — 
Porson, Franke, alii hanc Solonis elegiam in suspicionem vocaverunt, 
iniuria: nam tenue hoc argumeutum etiam orationis exilitatem quan- 
dam requirit, neque quae dixit Solon fr. 20 v. 4 adversantur huius 
elegiae v. 16, si accuratius inquisiveris in utriusque carminis institutum. 
— V. 2. sv snr ', C snr dv. — V. 3. rsXscrj Schaefer, vulgo rsXscst. 
Perperam Sitzler tentavit rsXsc' fiftsog, nam indicativus ab hoc loco 
prorsus alienus, neque septem annos natus usque ad annum quartum 
decimum rj&sog, sed nuig vocatur; vid. Et. M. 422, 40 f)i&sog 6 
dnstQog yd(iov vsog dno srcov SsxursGOttQcov ecog 8sY.aoY.rco. Traditam 
scripturam satis tuetur v. 17. — V. 4. SYcpuivst, C <Js cpuivsi, ap. Cl. 
cod. Par. Ss cpavsiarjg. — Grjiiccrcc Philo Ap. C, GTtSQiiara. Cl. — ystvo- 
[isvrjg, yivoLtsvrjg Ap., ysvofievcov cod. Laur. Cl. — V. 5. rQirdrrj, C 
rQirjj. — Ss om. Philo. — yevsrov, ysvsLcc Ap v ysvsi C. — sri scripsi, 
quod etiam Emperius coniecit, legeb. enl. Ap. Cl. cod. Laur. de^ofievov 
snl ysvvcov. Alii fortasse legebant rrj rQtrdrr/ 8s ysvstov ds£o(isvcov 
ors yvicov Xu'%vovruL . . . . rrj rs rsruQrrj ndg ng sv s$8olluglv fisy' 
uQLGrog, utrumque distichon arcta necessitudine vincientes, neque vero 
probabilis haec ratio. Solonis his versibus usi sunt, qui de ephebia 
Attica commentati sunt, cf. Schaefer Demosth. III 2, 22, sed neglexerunt 
ai recte memini insignem locum Teletis philosophi ap. Stob. XCVIII 72. 

4* 



52 POETAE ELEGIACI. 

Xu%vovtuL, XQOiijg av&og u^teL^OfJLivrjg' 
tfj 8e tetuQtr] nccg tig iv e^do^iddL \iiy UQi6tog 

l6%vv, r\vt avdgeg 6r]fiat £%ov6 > UQetrjg' 
7ti\i7ttr\ <?' coqlov uv6qu yd\iov \ie\ivrj\iivov elvai 
10 xal TtuCdcov tfltelv ei6o7ti6co yeverjv 

tfj d' extrj neol Ttdvtu xataotvetat, voog dvdoog, 

ovd' eodeLV ed-' 6\icog eoy' UTtdXu\ivu ftiXet' 432 

eTttd de vovv xal yXco66uv iv efido\iu6Lv \iiy 'dqi6tog 

oxtco t' u\icpotiQcov ti66aoa xal dix etr\' 
15 tfi d' ivdtrj eti \iev Ovvatai, \iuXuxcoteQU d' avtov 

7to6g \ieydXr\v uQetr)v yXco66u te xal 6ocpCr\' 
tfj dexdtrj d' ote dr) teXi6r\ &ebg ent iviuvtovg, 

ovtc ccv ucoQog icbv (iolquv £%ol ftuvdtov. 

28. [16.] 
' NeCXov iitl 7tQO%ofi6L KuvcofiCdog iyyv&ev dxtrjg. 

V. 7. nug xig iv s$8o(iu8l fisy' Cl., naig (nutg C) xig (om. Ph.) iv 
(ivl Ph.) I §8ofidSsaaiv (ipSofidaiv Ap.) Ph. Ap. C. — V. 8. rjvx' CL, 
r\x' C Ap., oi x' Ph. — dgszrjg, Ap. UQSxccg. — V. 9. coqiov uvSqu 
ydfiov scripsi , ut iam in edit. 1 , legebatur coqlov uvSqu ydfiov , Ap. 
ooQjj uvSqu y. In edit. 2 librorum scripturam servavi distinctione 
addita coqlov, uvSqu y. — ydfiov fisfivrjfisvov, Ph (isfivrjfisvov ccq ydfiov. 
— V. 10. slaoniaco, Ph. Ap. C. it-oniaco. — V. 11. yiazaQxvsxui, y.uxuq~ 
xvvsxai Ap. et Cl. cod. Par. , sed Laur. %uqxvvsxul. — V. 12. ovS' , C 
iv 8'. Hinc Schneidew. iv 8' sqSsiv s'&' oficog, falso. — sqSslv, vulgo 
sqSslv, Cl. iaiSsLV. — oficog, Cl. ofioicog. — sgy' dndXufivu, Cl. sgyu 
fiaxaLu. — V. 13. fisy' UQiaxog, Ph. Ap. C fisx' uQiaxuig. — V. 14. 

6%XC0 x' ' UflCpOXSQCOV, Ph. Ap. OY.XO0 S' UflCpOXSQU, C OY.XC0 8' dficpoxsQOv, 

et dficpoxsQov quod etiam Cl. cod. exhibet, coniecit Sintenis. Deinde C 
xsaasQS yulSsy.' , unde xsaasQU elicias. — V. 15. sxi (isv Svvuzui, Hartung 
Svvuxul fisv sxl. — (iuXukcoxsqu, Cl. (isxQLcoxsQU. — V. 16. yXcoaad xs 
■kuI aocpLrj Ph. Ap. (nisi quod %ul om.) C Ambrosius, acofid xs yul 8v- 
vufiig Cl. , unde Schaefer coni. acofid xs %al aoepirj , quae coniectura a 
vero aberrat: neque tamen Clementis scriptura probanda, quam resti- 
tuitHartung, nisi quod (iuXukcoxsqu servavit: nam est haud dnbie a 
correctore aliquo profecta: mihi vitium in voce (iuXuycoxsqu delitescere 
videtur: conieci fiaXLcoxsQU, h. e. cum corporis virtute si componas, 
eloquentia et sapientia multum praestat sive potior est. Formam testi- 
ficatur Hesychius fiuXiooxsQu, jtQoacpiXsaxsQU. A forma (iuXlov (i. e. 
fiuXXov), qua usus est Tyrtaeus, descendit fiuXicoxsQog, quemadmodum 
dfisLvoxsQog alia. Sitzler (jluXsqcoxsqu praeoptat. — V. 17. respicit Diog. 
L. I 54: HoXcov Ss oqov uv&Qconivov Blov cprjalv sxrj s$Sofir]y.ovxa. — 
xij Ssndxn, Hartung xrjg Ssndxrig, qui deinde praeoptavit lectionem 
Philonis et rel. — oxs Sr) xsXsan- (sic Schaefer, v. xsXsasi) &sog snx' 
iviuvxovg CL, sl' xig xsXsaug kuxu [isxqov lholxo Ph. -Ap. C, quae scri- 
ptura non spernenda, si correxeris xrjg Ssxdxrjg 8' sl xLg xsXsaug %uxu 
fiixQov t%oixo. — V. 18. s%oi, s%sl Ap. et ap. Cl. cod. Laur. cum Par. 
Fr. 28. Plut. vit. Sol. c. 26: TJqcoxov (isv ovv sig Atyvnxov dcpi-nsxo 



SOLON. 53 

29. 
TloXXd ifrevdovTcci doidoi. 

30. 

Diogenian. II 99: ^Aq^qov uxove xul dixutcog xddixcog' 
ix xcov xov SoXcovog iXsysicov %uQuiv£xixr\, Cf. Arsen. 79. Apost. 
IV 3. aqypv restitutum ex Apost. ed., vulgo %wv, praeterea ex433 
K rectius scribas 'Aq%cov uxovs xuv dlxr) xuv (ir) 8lxr\. Apparet 
non Solonis esse hunc versum, sed poetam similem sententiam in 
Elegiis protulisse. Cf. etiam proverbia in Append. I 100 (Schol. 
Aesch. Choeph. 75) AovXe 6s67totc6v uxovs xul Sixuiu xudixu. et 
ib. II 1 xqu66ovcov yuQ etfr' uxovsiv xul dixuiu xudixu (sic enim 
corrigendum). 

En h. 

31. [23.] 

TIqcoxu (xev svxcofiso&u ACi KQovidrj [3u6iXr)'i, 
&E6'(ioig xoi6ds tvyr\v uyu&r)v xul xvdog onu66ui. 

I AMB 01. 

TETPAMETPA. 

nPOS <££KON 

32. [24.] 

Ei dh yrjg £cpsu6d^,r]v 

xai StstQiipsv, cbg xal 71qoxsqov avtog cprjof NsiXov ini xtX. — tiqo- 
%oijoi, TiQO%oaiai FaL — Kavcofiidog Stephanus (AC), reliqui Kavcofiidog. 
Si illud xul 7cq6xsqov, quod quidem FaL omittunt, recte se habet, 
versus Solonis non ad illud tempus pertinet, quo Plutarchus Solonem 
dicit Aegyptum adiisse, i. e. republica Atheniensium legibus firmata, 
sed referendus ad elegiam, quam ante illud iter composuit: nam for- 
tasse ram olim iuvenis viserat Aegyptum. 

Fr. 29. Schol. Plat. p. 465 ed. Bekk. noXXd tpsvdovzut dotdoi. . . . 
ilivrjo&r} xavxrjg (nuQ0t(iiag) v.ai <&tX6%OQog iv 'Ax&idog a' xai EoXcov 
iXsysiatg xai UXdxcov ivxav&a. Cf. Aristot. Metaph. I 2. Plut. de poet. 
c. 2. Paroemiogr. T. I p. 371. II p. 128 ed. Gotting. Apost XIV 41. 

Fr. 31. Plut. vit. Sol. c. 3: svtot ds cpaaiv , oxi nai xovg vofiovg 
ins%siQr\asv ivxsivag slg snog i^svsyxsiv, xai dta(ivrj(iovsvovat xr)v 
ctQ%r)v ovxcog s%ovaav nQcoxa xtX. — V. 1. sv%c6(isa&a Stephanus (A), 
sv%co(isd-a CFaL, sv%6(isa&a S, sv%6(jus&a ia. — V. 2. xvSog, Hecker 
xvQog. — ondaoai, ondoat CFaL. Hi duo versus haud dubie Soloni 
abiudicandi. 

Fr. 32. Plut. vit. Sol. C 14: aXXa TtQog (isv xpvg cpiXovg slnsv, cog 
Xsystat, xaXov (isv slvat xrjv xvQavviSa %coqi'ov, ovn s%stv 8s anofiaoiv, 
TtQog ds $c6kov iv toig noir)(iuot yQucpcov Et ds yrjg, tprjai xxX. O&sr 



54 POETAE ELEGIACI. 

nccTQidog, tvQccvvCdog de xccl (iirjg a^EiXC%ov 
ov xaftr\rptt\Lr\v , tiLccvccg xal xataL6%vvccg xXeog, 
ovdev aldev{ittL' %Xeov yccQ iode vLxr\6eLv doxeco 
5 Ttccvtccg av&Qconovg. 

33. 
Ovx ecpv UoXcov ficc&vcpQcov ovde (HovXrjeig avrjQ' 
s6d'Xa yccQ &eov dtdovrog ccvtbg ovx ede%ccto' 
TteQL^aXcov d' cxyQccv, aya6frelg ovx ene6ncc6ev [leycc 
SCxtvov, &v[iov fr' cc{ittQtfj xccl cpQevcov cc7to6(pccleLg' 434 
5 rj&elov yccQ xev XQcctrj6ccg, 7tXovtov cccpfrovov Accficov 
xccl tvQccvvev6ccg 'A&r]vcov [tovvov r)iieQccv [ilccv, 
cc6xbg v6teQ0v dedccQd-ccL xccTtLtetQlcp&ccL yevog. 

evSr\Xov, oxi hul tiqo xr)g vo(io&e6iag fieydXrjv So^uv el%ev. — V. 2. Si 
nul, Ci %u\. — V. 3. fiLuvug, i [huvul. — y.u\ omittunt Babci. — V. 4. 
uiSevfiui ACFaL, vulgo uiSovfiui. 

Fr. 33. Plut. vit. Solon. c. 14: A Se cpvyovxog uvxov xr)v xvquv- 
viSu noXXoi %uxuysXe&vxsg sXsyov, yeyoucpev ovxcog' Ovx scpv nxX. 
Tavxa xovg noXXovg y,a\ cpuvXovg nsQL uvxov nenoir\%e Xe- 
yovxag. Videntur haec, sicut ea quae sequuntur, ex eodem carmine 
ad Phocum petita esse. — V. 1. ecpv, scprj a, scpvg FaL. — BovXr\sig, 
BovXeirjg ia. — V. 3. uyouv , in ed. 1 uyorjv scripsi. — uyuo&sig, 
Huetius uyoevxr)g, Lobeck uuod-slg, non recte, na,m tunc ftvfiov &' ufiuoxrj 
hul cpQsvav dnoecpuXsig plane forent otiosa. Sitzler dvv66ug coniecit. 

— sns6nu6sv , sns6nu6s FaLCq et A supra, snuv6s Bci et A a m. pr., 
S7iuv6s vel vTts6nu6s V, s%u6s Bab, s6nu6s vulgo, dvs6Ttu6sv Xylander. 

— V. 4. ufiUQzrj RSTBabc, ufiuQxrj A, ufiuQxsi Cq, dfiUQzcov vulgo. — 
V. 5. fi&sXov Xylander, libri r\%sXs(v), quod defendi potest, sed Plutar- 
chus indicare videtur, haec omnia ad vulgi sermones referenda esse. 
Ne quis erret, moneo voculam v.sv non ad r\&sXov, sed ad SsSuq&ul 
KunLzszQtcp&ui v. 7 referendum esse, nam futuri notio requiritur siti- 
zszQitys6%ut, quam reciperamus ascita particula uv , vicissim recte se 
habet rj&sXov , quandoquidem qui verba facit, dominationis est cupidus, 
nam r\&sXov %sv si diceret, se aspernari potentiam profiteretur, de quo 
discrimine scite disputavit Hermann de part. uv p. 67. Solet autem 
passim Solon verborum traiectione satis licenter uti, velut eleg. 13, 
43 — 45 et iamb. 36, 21. — V. 6. zvQuvvsv6ug , Babc zvQuvvioug. — 
'A&rjvav, Schneidewin 'A&rjvecov. — r)u.SQuv, in proecdosi r)fLSQr\v scripsi. 

— V. 7. u6%bg CaFaL et a m. s., uvzbg RTooBabcVi et A a m. pr. — 
KUTtLxsxQtcp&UL Sintenis, ■nanLxszQicpQ-uL C, kul enitezQicpQuL vulgo. — 
Ceterum in iis, quae statim ap. Plut. c. 15 leguntur: cpoBrj&sig, fir) 
6vy%sug nuvxdnuGL %ui xuQU^ug xr\v noXiv de&svsexsQog yevqxuL xov 
%uxu6zrj6UL ndXLv zul evvuQfioeue&UL nQog zb uql6zov arbitrantur prae- 
eunte Bekkero Solonis versus delitescere: 

Evy%sag unuvzdjtuoi kul zaQU^ag zr\V noXiv 
u6&svs6zsQog ysvrjzuL (ysvcofiuL) zov 7iuzuGzr)6ui nuXiv. 
sed haec Plutarchi sunt, qui respexit sane hoc loco Solonis carmina, 
sed iambos, non tetrametros , vid. adn. ad fr. 37. — item Leutsch ex 
Plutarchi verbis c. 29 de Solonis et Pisistrati simultate: 6 Ss ZoXcov 
xu%v zo rj&og scpcoQUGev uvzov %ul xr\v sniBovXr\v nQcoxog eynuxeiSev, 



SOLON. 55 

34. 
Xavva (iev roV icpQc<6avto, vvv de (iot ^oAov/JM/ot 
Xo%6v ocpftakiioig 6qco6lv ndvteg co6te drjlOL. 

35. 

"A [xev aeXnta 6vv &eoi6Lv r\vv6\ akka d' ov (idtrjv 
£odov. 

TPIMETP A. 

36. [25.] 
2jv(i(iaQtvQoCr\ tavt av iv dLKfl %qovov 
[irjtrjQ (ieyi6tr) dat[iovcov 'OXvixtclcov 435 

a,Qt6ta Ti] (lilatva, trjg iyco itote 

dv (ir)v i(iior\aev, dXX' ineiQuxo noavveiv nal vov&exeiv nal noog uvxbv 
eXeye nul nQog ezeoovg (fort. exaiQOvg), cbg ei' xig il-eXoi xb cpiXb- 
7io<oxov avxov xr)g ipv%r\g v.ul xr)v ini%v(x,iuv luauixo xr\g xvQUwiSog, 
ovv. eoxtv aXXog evcpveoxeQog nQog UQexr)v ovSe (ieXxicov noXixr\g. hos 
versus instauravit: 

Ov yaQ eax' dvr\Q nox' UQexr)v uXXog evcpveaxeQog, 
ovSe fieXxeQog noXixr\g. 
Largior sane Solonis aliquo poemate hic usum esse Plutarchum, sed 
poetae versus restitui posse nego. 

Fr. 34. Plut. vit. Solon. c. 16: 'Oxi 8' ovv nQooe%Qovae xoig nXei- 
axoig ixeQu nQoo8o%r\ouoiv , avxbg ei'Qr\%e neQi uvxcov , cog Xuvvu hxX. 
— V. 1. Xuvvu, FaL %uq(iu. — %oXov(ievoi, in editione 1 %oXev[ie % oi 
scfipsi. — V. 2. 8r\CoL Reiske, vulgo SrfCov. 

Fr. 35. Aristid. II 536: O Se Sij HoXcov ■x.al §i@Xiov i£enixr\8eg 
nenoir\%ev elg avxbv xai xr)v eavxov noXixeiav (vel sic tamen 
potest carmen ad Phocum intelligi), iv co aXXa xe Sr] Xeyet %a\ xuvxa' 
A (iev kxX. OQctg, cog av&aScog v.a.1 ov xrjg afjg ovfifiovXrjg; Kal xavxu 
(iev ioxtv iv xexQUfiexQotg. — V. 1. d (iev Gaisford, vulgo dfia yuQ, 
r& Iunt. d (iev yuQ. — r\vvo'_ Gaisford, v. rjvvoa. — aXXa S' Gaisf., v. 
d(ia S'. — ov, 0. Schneider uv, Schneidewin cov. Videtur potius poeta 
scripsisse uXXu S' ov (idxr\v avxbg ZqSov. nisi forte haec ita sunt 
refingenda: 'Aoaa (iev yuQ (r)v) ueXnxu, avv freototv r\vvoa~ "AXXa 8' 
ov (idxr\v (dv avxbg) eQSov. quae Solonis modestiam satis superque 
testificabuntur. — V. 2. ZqSov, Dindorf sqSov. 

Fr. 36. Aristid. II 536: iv Se xoig idfi^otg (ZoXcov Xeyei)' Evp- 
(iaQxvQoir\ . . . ovx' dv v,uxea%e 8r\(iov. i. e. usque ad v. 20. Partetn 
affert Plut. Solon. c. 15: Ol Se nXetoxot ndvxcov bfiov cpaoi xav ov(i(io- 
Xaicov dvai.Qeoiv yeveo&at xr)v oeiodx&eiav xai xovxoig ovvuSeiv (idXXov 
xu noir\(iuxu. Uepvvvexui yuQ XbXcav iv xovtoig, oxi xrjg xe nQO- 
vnov.ei(t,evr\g yr)g"OQOvg dveiXe . . . eXev&eQU (v. 4. 5). Kul xcov 
dycoyi(icov nQog aQyvQiov yeyovbxcov noXixcov xovg (iev avr\yuyev (v. 
dnr'\yuyev, FaLC dnr\yev, V enuvr\yuyev) dnb h,evr\g yXcoaauv . . . 
e%ovxug (v. 9—12). — V. 1. ev 8iv.r\ %qovov, Iteiske ev [ir]yiei, %qovov, 
Clavigerus Kqovov (ir\xr\Q, (iey., ego coniicio ev dinrjg &q6vco. — 
V. 3. uqioxu de vitio suspectum, Lobeck nQeofieiQU. — (teXuivu, fie- 
Xaiv'. — xr)g Scaliger, v. rjg. 



56 POETAE ELEGIACI. 

OQOvg dvslXov 7ioXkcc%ij 7ts%r\yoxag' 
5 TtQoG&ev ds dovXsvov6a, vvv sXsv&sQa. 
noXXovg d' J Ad"^vag TtaxQtd' sig ftsoxxtxov 
avr]yayov TtQa&svxag, aXXov sxdixcog, 
dXXov dtxaicog, xovg d' dvayxairjg vtio 
1Qr\6\iov Xsyovxag, yXco66av ovxsx > 'Axxixrjv 
10 isvxag, obg av TtoXXajrrj TtXavco^svovg, 
xovg d' svfrdd' avxov dovXirjg dstxsa 
s%ovxag rj&rj, ds67toxoov XQOfisviisvovg, 
iXsv&SQOvg sd"r]xa' xavra \isv XQaxst, 
bpov (iirjv xs xal dtxrjv 6vvaQ(io6ag, 
15 £Qs%a xal dtrjvv6' obg V7ts6%6[ir)v. 



V. 4. noXlttxHi vulgo noXXccxf) , ap. Plut. FaLq noXXaxov. — V. 5. 
71Q06&SV &F et Plut., ap. Arist. v. nQ06&e. — SovXsvovacc F® et Plut. 
(sed CqFaL SovXevoveccv vvv eXev&eQccv), ap. Arist. v. dovXevoaocc. — 
V. 6. &£o%zitov ©, vulgo &s6htl6tov. — V. 7. TiQa&evTccg, Solon haud 
dubie 7tQr}&£VTccg scripserat. — e-x.8Cv.cog, © evdtxcag. — V. 8. aXXov 81- 
Kccicog, r ccXXov Se 8in.ccicog. — vno xQVOfiov, vulgo" vnoxQr\6[i6v, Reiske 
vno xQi]0^ovg, male de servis vaticinantibus cogitans, Ahrens xQr\6[i>co- 
SeovTag, qua coniectura facile caremus, perperam Emperius XQW r l v ve l 
XQrj6^.6v XeyovTag vel Hartung Seofibv cpeQOVTccg, peius etiam Sitzler 
SQrj6}i6v cpvyovTag. Illi, qui apud exteros commorabantur, patriae lin- 
guae vixdum gnari obscuri et obfuscati sermonis ambagibus utebantur; 
ipse poeta haec verba xQV a ( l0v XeyovTccg explanat iis, quae subiecit 
yXco66ccv ov%eT 'ATTiw.r\v tevTccg. itaque post XeyovTccg distinxi. Prae- 
terea olim ir)g dvaynttirjg vno conieci, ut omnis oratio ad eos referatur, 
qui apud exteros servitutem sive iustam sive iniustam serviebant. Sed 
nihil novandum; poeta praeter istos etiam eos commemorat, qui, ut 
servitutis calamitatem a se averterent, patria relicta foras aegre 
vitam sustentabant patrii sermonis propemodum immemores: atque 
hanc coniecturam inprimis commendat, quod poeta dixit noXXaxjj 
nXavco^evovg. — V. 9. ovxeV, Plut. ov%. — V. 11. SovXirjg deiKea 
exovTag r\&r}, Se6noTcov TQopevfjtevovg scripsi, apud Aristidem legi- 
tur SovXeirjg dei%ecc exovTag r)8rj SeonoTag (sed r Se6noTcov), Plut- 
archus SovXeirjv (ita FaL C, vulgo 8ovXo60vrjv) exovTccg reliquis prae- 
tennissis. Manifesto vitio laborat r)8rj, neque r)8e, quod suasit Bach, 
commodum. In ed. 2 scripsi SovXirjv (ita Brunck) deiSea exovTccg, 
rj&r] 8eonoTtov tq., atque ri&r) vel av8r)v etiam Emperius suasit, 
nunc distinctiOne correcta patrios casus SovXirjg et 8e6noTcov par- 
iter servavi. Poeta, ne accusativus ab accusativo suspensus esset, 
insolentiorem structuram praetulit, cf. Aratus 766 necpofirjiievog r]Qi 
&ttXtt66rjg. Cum ambigua esset verborum interpretatio, iam antiquitus 
SovXirjv, quod Plutarchus exhibet, in locum SovXirjg reccessit, item 
apud Aristidem librariorum sedulitas, quos insolentior offendit structura, 
SeenoTccg pro SeenoTcov refinxerunt. Sitzler nuper novavit exovTccg r)8r\ 
Se6noTcov nQog ev&evcov. — V. 13. ■HQccTei, © ■KQccTrj. — V. 14. affert 
Plut. vit. Sol. c. 17, ubi recte fiirjv, Arist. fiiav. — 6vv^Q(i66ccg, © £,v- 
vuQfioeag. — V. 15. kgs^a r@, v. eQQei^a. — Snr)vv6' scripsi, legebatur 
SirjXftov, quod ex falsa interpretatione est ortum, cf. Hesychius: 8ir)vv- 



SOLUN. 57 

&e6{iovg #' b^toiovg xa xaxa xe xdyad-ca 436 

ev&etav eig exa6xov aQ{io6ag oixr\v 
eyoatya. xevxQov d' aklog cbg eyco XaficSv 
xaxocpQadrjg xe xal (ptloxxr'} ^tcov avr\Q 
tio ovx' av xaxe6ye drjpov, ovx' eitav6axo, 
ttqIv av xaQcc^ag niaQ e^elrj ydla. 

37. [25.] 
* * * EC yccQ rj&elov 
a xoig evavxiot6tv rjvdavev xoxe, 
avxtg d a xol6i vcoxeQOtg, 6Qa6at dt%a, 

guv dirjl&ov. Nam Strjvov, quod fortasse quis praeferat, huic loco 
minus est conveniens, neque alias haec verbi forma extat. — V. 16. 
bpoiovg r&, v. bpoicog. — V. 18. cog, nequis r) cog requirat. cf. Schoe- 
mann Redetheile 236 , hunc quidem locum non satis recte interpre- 
tatus. — V. 20. ovx' ccv, Arist. ovn ccv, qui substituit ovx, quoniam pro- 
ximum incisum praetermisit, sed recte Plutarch. vit. Sol. c. 16, qui 
haec redintegrat: %ui xoi cprjoiv, cbg, si xtg uXXog sg%s xr)v avxr)v Sv- 
vayuv , ovx civ xuxio%s Sfjfiov, ovx' inavoaxo (Fa inuvouvxo) tiqIv 
. . . ydXa. — Srjiiov, Reiske et Canter dvfibv coniecerunt, Ahrens Xr)[i' 
ov. — V. 21. Hartung interpunxit xaodl-ag, ntuQ %xX., at haec est ver- 
borum structura tiqIv av ydXa xaod^ag s^iXrj ntUQ, hic quoque ut alias 
niao substantivi vim servat. 

Fr. 37. Arist. II 437 pergit: slxa xi cprjotv 6 EoXcov sl ydq v.xX. 
apparet ex eodem carmine esse, et pauca tantum intercidisse. Fortasse 
Solon dixerat, in republica ordinanda se non tam id, quod omnibus 
numeris absolutum sit, expetivisse, quam quod obtinere et consequi 
se posse ratus sit, neque id egisse, ut diversarum partium desideriis 
pariter satisfieret, quibus subiecit sl ydq ij&sXov %xX. Aristides haec 
praetermisit, fortasse respexit Plutarchus c. 15:.ot> [ir t v nuQcood[isv6g 
ys xrjv xvQavviSa xbv tiqocoxuxov xqotiov &%Qr\oaxo xotg nQuyfiuotv, ovSs 
[tuXuyicog ovSs vnsixcov xotg Svvuytivotg ovSs nQog r)Sovr)v xcov sXofisvcov 
s&sxo xovg vofiovg (cum his componas Solon. fr. 37, 2 seq.), dXX' 
r\ psv ctQiozov r\v (videtur ovn avvoxov xb uqigxov r\v scribendum) 
ovn snr)yuysv luxQsiuv ovSs xutvoxofiiuv , cpo^rj&sig et q. seq. , quae 
supra fr. 33 adscripsi. Denique Plutarchus huius carminis auctoritate 
utitur: a Ss xui Xiycov rjXntgs nst&ofiivotg xul nQOodycov dvdyY.r\v 
vnofiivovot xQrjGuo&ui, xuvx' snQUxxsv , cog cprjoiv uvxbg (fr. 36, 14) 
significans Solonem id secutum esse, quod Plato praecepit ovvaQ[t6£stv 
noXixag nst&ot *al uvdynr]. — V. 2. r)v8uvsv @, v. r)v8avs. — V. 3. 
avxig, legebatur uv&ig. — u xotot vcoxiQotg, SQuaat 8i%a, noXXcov %xX. 
scripsi, legebatur u xotGtv uxiQotg Squgui, Std noXXcov, quae non uno 
nomine vitiosa esse apparet: frustra enim Renner contendit dxsQog et 
hic et infra fr. 40 (ubi sxsQog traditum) prima syllaba producta esse 
pronuntiandum, quod nec rationem habet nec usu firmatur. Quod 
correxi xotot vcoxiQotg i. e. vcotxiQotg sive nostris poetae consilio ap- 
prime conveniens, nam praecessit xotg ivavxiotg (unde olim uQdptotg 
conieceram). Duali numero ntitur Solon, quoniam^in hoc quoque car- 
mine amicum aliquem affatur. Pronomina vatxsQog et GcpcoixsQog ab 
Atticorum consuetudine non abhorrere testatur Apollon. de pron. 371. 



58 POETAE ELEGIACI. 

itoXXcov dv ccv8qc6v r)d' exrjQco&rj rtoXig. 

5 tcov ovvex' c\qit]v %dvto%ev xvxevfievog 

cog ev kvgIv TtoXXaiGiv eGtodcprjv Xvxog. 



38. [26.] 

nCvovtii xal toc6yov6LV, ol [iev LtQLa, 
ol d' aQtov avtcovc, ot de 6v[i[ie[iLy[ievovg 
yovQOvg cpaxol6L' xel&L #' ovt£ ne^dtcov 
artetitLV ovdev, ov^' , otf' av&QC07toL6L yrj 
5 cpeQeL yceXaLva, itdvta cV acpd-ovcog naQX. 437 

39. 

£7tevdov6L d' ol pev 1'ydLV, ol de 6CXcpiov, 
ot d' o%og. 

iambographus autem metri gratia adhibuit trisyllabam formam , quam 
epici poetae ignorant. 4C%u b. e. xaqlg seorsim emendavit 0. Schnei- 
der. Versum refinxit Sitzler uv&ig 8' a xoiai \iovxuQoig Squv, val JCu 
kxX. Alii alia tentaverunt, velut Valckenaer pro Slcc scripsit «anc, 
Schaefer fiCu, Ahrens uv&cg 8' a xoiaiv, snuxsQoig Squoul SC%u, noXXcov 
%xX., Hermann xoiai %uxsQ0ig servata librorum scriptura Siu noXXcov av 
uvSqcov tjS' i%SLQ(6&rj noXig, Hartung r]vSuvsv yQUcpscv, av&ig 8' a xoiai, 
%dxsQovg &quv6ui §Ca. — V. 4. s%rjQ(6&rj Valckenaer, v. s%slqc6&i]. — 
V. 5. uQ%r)v, uqkvl Meineke et Emperius (qui etiam uyQrj), Hartung uqxcov, 
Ahrens uqSttjv, Lobeck oQyrj . . . %vnXsv[isvog, hoc quidem recte, sed 
scribendum censeo xcov svsku xuq%x\ nuvxo&sv HvxXsvfisvog. Hesych. 
xccQ%rj (xuQ%rj)" xuQu^cg. et uxuQ%og, uxuQU%og. cf. ibid. xuq%ulvslv. So- 
lutione utitur poeta in primo potissimum pede vel post caesuram, vid. 
fr. 33, 3. 35, 1. 40. Eandem legem Archilochus observavit, raro aliis 
locis, velut ovSs &uv[iuolov snsiSr) vel ovSs diunsnXiyfisvov hanc li- 
centiam admisit. 

Fr. 38. Hoc et fr. 39. 40 ex uno eodemque carmine petita viden- 
tur. Athen. XIV 645 F: yoi>Qog (C yvQog, epit. Hoesch. ywQog) ozi nXu- 
■novvxog slSog, 6 EoXcov iv xoig Idii^otg cpr\oC~ UCvovgl nxX. — V. 4. 
ovSsv, ov&' oo' scripsi, AB ovS' svuoasv, VL ovSsv daa' ccv, propterea 
Schaefer v. 5 cpSQ-t] pro cpsQSi. Possis: ovSsv, uaau x' . . . ndvxu 
'jtj dcp&ovcog nuQa, et ovSsv, uoou x' etiam Ahrens, quod recepit Har- 
tung, qui deinde ndvxu x', dcp&ovcog nuQU scripsit, quod non intelligo. 
— Ceterum yovQog nihil aliud est quam yvQog, antiqua pronuntiatione 
servata, quemadmodum Attici ad Boeotorum et Laconum exemplum 
etiam breve v videntur elocuti esse in voce Mufifidyiov&og , quemad- 
modum cod. Ravennas Arist. Ran. 990 exhibet. 

Fr. 39. Pollux X 103 : nal LySiv 8s uvxr)v (xrjv ftvsCuv) Y.SY.Xr\%uai 
ZoXcov xs sv xoig 'idfi^oig Xsycov ZnsvSovoi rcxX. ita Casaubonus, 
vulgo nsvaCS' (ita etiam C, ansvaCSu B, ansvS' A) ol ]tsv. Lobeck 
cpsQovai. 



solon. &g 



40. 

Koxxcovag alXog, tteQog tQde 6r]6a^ia. 

41. 
Photius 491, 21: 'Povv' rb qdvCfia. Zolcov. 



ME AH. 

42. [27.] 

V KJ J. \J \J — ^ W _ W W _ 
__uw___ww_ 
__wu_w_\~/__ 
_>~'*~'_UW_U_V__*-'_W__ 



7tecpvXay^ievog avdoa exa6tov ooa, 
[irj XQVTttbv e%cov ey%og XQadifl 

CpatdQG) 66 7tQ066VV67t\] 7tQ06(07t(p, 438 

ylco66a de ov di^o^ivd-og ix iielacvrjg qpQevbg yeycovrj. 



Fr. 40. Phrynicb. p. 396: hi %a\ vvv kohxoovcc ol noXXoi Xsyovaiv 
og&ag' y.cu yccg ZloXcov iv roig Ttoir](iaatv ovrco %Qr)zav Koxxcovag Ss 
aXXog szsQog Ss af]aa(ia. ita vulgo et cod. Bachmann An. II 399. Lo- 
beck edidit ■x.OY.ncovag (vel v.oy.v.cova S') aXXog, dzsQog Ss arjaa(ia, quod 
ferri nequit; scripsi %6%v.covag dXXog, szsQog sqSs arjaafia. 

Fr. 42. Diog. Laert. I 61: zcov Ss d8o(isvcov avzov iari zdSs- IIs- 
cpvXayfisvog %rX. Cum Diogenes ea, quae de septem sapientum poe- 
matis tradit, Loboni Argivo, homini fraudulento accepta referat, pro- 
clive est, etiam hoc poematium Soloni abiudicare. Et epitaphia qui- 
dem clarorum virorum Argivus iste non dubitavit suo periculo fingere, 
nullius enim artis aut laboris ista fraus, difficilius aliquanto eiusmodi 
aivovg melicis versibus exornare. Haec igitur poematia, fere quaternis 
versiculis comprehensa, quae scoliorum speciem prae se ferunt, Lobon 
aliunde petiisse, censendus est, si discesseris a Cleobuli cantiuncula, sed 
adespota haec carmina (fortasse unum alterumve auctoris nomine erat 
auctum) quo iure Lobo singulis adscripserit , ignoramus. Hominis frau- 
duleuti cum exigua vel nulla sit fides, auctoris nomen in dubitatione 
positum esse apparet, neque vero cantilena, quoniam cum Pittaci quod 
fertur poematio similitudinem quandam ostentat, a versificatore aliquo 
mala fraude videtur ficta esse. — V. 2. s%mv £y%og scripsi, similiter 
Hartung s%cov s%&og, legebatur sy%og s%cov: praetuli hoc, addito v. 3 
pronomine as, quamquam poteram leniore mutatione defungi, quam 
antea proposui (irj as Y.Qvrtzbv sy%og s%cov kq. — ?y%og, edd. vett. £%&og 
(Sambuc. fy&Qog)^ Roeper coni. eXttog (ed. Lugd. sX%og). Olim conieci : 
(ir) Y.Qvnrbv ^os ivzbg. — yiQaSirj, ed. Frob. y.QaSCr]v. — V. 3. as 
TtQ06svvsnrj scripsi, vulgo rtQoasvsitt), Ilgen. 7tQog a' svsnrj. — V. 4. 
oi, cod. Cant. r). — St%6(iv&og, Cobet St%6&v(iog. Hesych. Si-xo&vfiog 
interpretatur SidfioXog, quae interpretatio magis voci St%6(iv9og con- 
venit. — (isXatvrjg, vulgo (isXaivag, Ilgen (isXavog vel (isXdvag (rectius 
(isXavdg, vid. Lobeck Paralip. 139), Roeper in (isXaCvag cpQSvag ysycovy. 



60 POETAE ELEGIACI. 

ES AAHAON EIAGN. 

43. 

Choricius p. 107 ed. Boiss.: Tccvtcc drj 6ov vrjg TtoXscog tcc 
yvcoQi6ficcTtt, r]v al %oival xov fiiov &EQa7taivai yrj te %al &aXa66a 
Tolg eavTrjg e^uteqcc dcoQOig cc^qvvel' yrj fisv yaQ Toig ivoi%ov6iv 
E7tl6TaTaL cpSQSLV o6a tl%tov6lv g>qccl, vwtitt te Tta6a %al %CC&ELflEVr}, 
%al ro tov IZoXcovog, XntaQr} %ovQOTQocpog' &aXccTTa 6s fii%Qov 

CtTtCO&EV TjJ TtoXsL §Ltt%OVEL, dl£6Xr}%VLCC X060VX0V , 060V firjTE %TVTtCO 

7tccQEvoyXr}6ui %vfidxcov, firjxE xr)v ii- ccvxrjg %OQr\yittv 6v6xv][s6xEQttv 
%axtt6xr)6cci xrjg fiETccilv TtOQsiag i%TSLVOfisvr\g. 

44. 
Galen. Protrept. c. 8: "AfisLvov ovv i6uv iyvco%oTccg Tr\v fisv 

T(5v fl£LQtt%icOV (OQCCV Tofg rjQLVOLg (XV&E6LV ioL%VlttV, bkLyOIQOVLOV T£ 

Tr\v TEQipLV £%ov6av , inaLVELV te xr\v A£6$iav Xiyov6av, 

'O fibv yccQ xakog, oo*ov ideiv neXerca' 

6 de xdya&bg avrtxa xal xalbg e6tai. 
nEi&Ee&tti 6e %ca ZoXcovi Tr\v ccvttjv yvcofirjv ivd£L%vvfiiva>. 
Fortasse Galenus Solonis aliquod apophthegma intelligit, sed potuit 
etiam in Elegia talem sententiam proponere, et fortasse Solonis 
sunt versus, qui leguntur in Theognideis v. 933, 34: 

TlavQoig dv&Qcctftcov aQetrj xal naXXog onrjdel' 
oAftiog, og tovtcov dficpoTeQcov eXa%ev. 
ut etiam Schneidewin coniecit. — Hartung praeterea alia quaedam 
ex Theognidea sylloge vindicare voluit Soloni, 197 — 208, 605 — 6, 
693 — 4, 847 — 851, 945 — 8 (ut ipse iam antea significavi), 
949 — 54 (id quod iam olim non verisimile esse dixi, quamvis 
etiam Hecker hoc versus Soloni tribuerit), 1155 — 6, denique 
1255 — 6 (quemadmodum ipse quoque suspicatus eram). 

Quod Diodor. Sic. Exc. Vat. T. III p. 16 dicit: "Oxi b ZoXcov 
rjyELTO Tovg fihv itv%Tag %ccl 6Tadi£L~g %al Tovg dXXovg d&XrjTag firjdsv 
di-LoXoyov 6vfifidXXs6&ccL Tcci~g noXs6L itQog 6coTr\Qiav, Tovg §s cpQO- 
vr\6£L %ca aQExfj dicccpSQOvxag fiovovg dvva6&ai xdg TtaxQidccg iv Toig 
%Lv§vvoig dLttcpvXaTTuv, fortasse ex elegia petitum, in qua nimia 
artis gymnasticae studia pariter exagitavit, atque Xenophanes 439 
(fr. 2). Hinc etiam publica victorum praemia minuisse fertur, 
vid. Diog. L. I 55. cf. Plutarch. vit. Sol. c. 23. — Solonis utrum 
apophthegma aliquod an versum intelligat Libanius Epist. 726: 
Sv c?' slScbg rbv SoXcova, %al vvv , ov dv& > tjficov afaa6&ai 6i%atov, 
ov% dyvoEig, ambiguum est. Audiverat Libanius a mendaci ali- 
quo homine Theodorum amicum contumeliosis sermonibus contra 



SOLON. Gl 

ipsum uti ; itaque diu nullas ad illum litteras misit: iam cum ille 
ultro Libanio longam misisset epistolam, haec rescripsit. Fortasse 
intellexit fr. 42. — Alia quae fortasse quis huc referenda esse 
censeat, omnia apophthegmatis adnumeranda arbitror. — Ea deni- 
que, quae Plato in Timaeo et in Critia de Atlantide Solonis car- 
mine inchoato illo quidem sed non perfecto memoriae tradidit, 
fama fortasse aliqua vetusta nituntur, neque vero verisimile est 
Platonis aetate reliquias eiusmodi carminis superstites fuisse: con- 
feras praeter alios C. Fr. Hermann de Platonis philosophia I 
p. 703 et Westermann ad Plut. vit. Sol. c. 32. 

Quod Photius 164, 9 exhibet: Kt,y%dvsiv' xb iits^iivai' ovxcog 
HoXcov (similiter Suid.: KiyydvsiV xb' snsl-iivai oi itsql SoXcova) 
rectius inter legum reliquias retuleris. — Quae affert Schol. Ari- 
stid. III 524 (Frommel 195b.): 'AXX' o noirjxai nai vofio&ixai %al 
nuQoifiiai xai QrjxoQsg xai ndvxsg nsXsvovGiv, afivvsG&ui xovg vndq- 
^avxag, xovxo siGr\ysixo\ .... "Ofir]Qog "Av8q > snufivvuG&uc, oxs xig 
7tQoxsQog %aXs7trjvrj. EoXcov (BD xui SoXcov) xbv (iav BD) uyovxu 
§icc {pia ddixcog BD) xdfiu (Oxon. xd Gu) sv&vg dfivvofisvog 
nxscvuc r] cog itivr\xu yvcovui (haec quatuor verba om. Ox.) 
ubi Frommelii libri recte sav xbv . . . xxsivrj , non ex ipsis Solo- 
nis legibus petita sunt, sed descripsit scholiasta legis verba, quae 
extant ap. Demosth. or. in Aristocr. 60. 639: xui sdv cpiQovxu 
r} dyovxa fiia adincog svftvg ufivvofisvog %xsivr\ , vr\7tocvsi xs&vdvuc. 
unde facili negotio vitiosas schol. Arist. scripturas licet corri- 
gere, nam importunum xdfid (xd Gu) librarii alicuius est ad- 
ditamentum ex Demosthenis verbis 61 petitum. Solonis autem 
lex, quae in Demosthenis libris legitur, utrum locuplete auctore 
sit propagata an, quemadmodum alias usu venit, ex oratoris ver- 
bis concinnata, ambigas. Et Koehler quidem in Herme II 27 
seq. in titulo Attico, quem instauravit, haec ipsa verba sibi de- 
prehendere visus est, sed eo loco alia legebantur, vide quae in 
Philol. XXXII 672 disserui. Sane ista tabula olim etiam hoc 
carmen exhibuit, sed novissima pars tam male habita est, ut 
restituendae legis periculum irritum sit. 

Quae apud Sch. Aesch. Prom. v. 400 sine auctoris nomine 
leguntur ocysxuc xb xXijtog avxbg sycav, haud dubie Solonis sunt 
ex legibus petita, vid. Pollux VIII 34: SoXcov fiivxoc xb nXififiu 
nXinog iv xoig Nofioig covofiuGsv. verba quamquam versus speciem 
referunt (unde non recte Meineke Callimacho attribuit), nihil tamen 
obstat, quominus in lege scriptum fuisse existimemus: (sdv) oc%rj- 
xai xb xXinog ivxbg sycov, i. e. ivxbg xov ifiuxiov. 



VII. 440 

CLEOBULINA. 
1. 

"Av8q' sidov ■Jtvol %alxbv etc avigi xoX2.r]6avta 
ovrco 6vyx6Xk(og Sots 6vvai\La noieiv. 

2. 

"Av8q > eidov xXimovxa xal e£,a7tat<xivta (iiaicog' 

xal tb fila Q~e£,ai tovto dmaiotatov. 

Cleobulina. Fr. 1. Ath. X 452 B: IJoXXoi Ss yQCcpcov %ui xoiov- 
xoC xivsg siaiv olov &vSq . . . . noistv xovxo Ss arjfji,uCvst amvag nQOO- 
fioXrjv. V. 1. 7cvqI %aX%6v , ap. Ath. nvQC%aX-Aov , sed veram lectionem 
servaverunt Aristot. Rhet. III 2 (ubi TtvQiia.lv.ov QVbZAb) et Poet. c. 
22. Demetr. de eloc. 162. Rhet. Walz. VI 360, VII 949 (hoc utroque 
loco slSov syco tivql %.) qui primum versum afferunt. Cleobulinae sive 
Eumetidis esse docet Plut. Sept. Sap. Conviv. c. 10: 6 8s Aiaconog 
olov dftvvofisvog vnsQ avxrjg, ov ysXotoxsQOv ovv, slns, xo (ir) Svvao&at 
xccvxcc StaXvstv; otov saxtv, o jtuxpov s[mqoo9sv rjfitv xov SsCnvov 71qov- 
fiuXsv "AvdQa iSov . . . xoXXrjOavxa. — sn avsQf huc fortasse re- 
ferenda Hesychii glossa: sn uvsqi, hn uv&qcouco (cod. snuvco). 

Fr. 2. Sophista anonymus (qui Gorgiae discipulus fuisee videtur) 
apud Gale Opusc. Phys. p. 720 (Orelli Opusc. sentent. T. II 222): Bov- 
Xo[iut Ss nal notrjfiuxu xdov nccXtttoxsQcov (iccqxvqcov snayaysa&uf KXso- 
fiovXCvrjg' "Av8q' siSov %X. k. g|. fitix, d>g v,ul xo fi. q. r. 8. r]v nciXcct 
xuvxu. Aia%vXov Ss kxX. Emendavit fiiccCcog Heringa. Post v. 1 plura 
praetermissa esse significavi, nam non continuo se excipiunt hi versus, 
ac nescio an SfnaCcog potius quam fliaCcog scribendum sit: nam con- 
sentaneum est, auctorem griphi ea quae adversa fronte inter se repugnant, 
conciliavisse. Docuit enim Cleobulina, etiam iniusto facinori subinde 
veniam esse paratam, quam quaestionem Aristot. Eth. Nicom. V 10 
attigit snsi S soxtv aStKovvxcc [irjnco &Slhov sivat -axX. etiam furti 
mentionem faciens, ubi schol. (Hermes V 81. 82) snsi ovSs v.Xsnxr\g 6 
xov (iccivofisvov yiXsnxcov xo £Ccpog, ocoxrJQ Ss. ut liceat coniicere hoc 
ipsum exemplum ex Cleobulinae gripho esse repetitum. — V. 2. non 
huius griphi clausula, sed ex alio Cleobulinae poematio petitus esse 
videtur. — Temere Gruppe de Archytae reliquiis p. 14^5 aenigma sub- 
diticium esse censet a Iudaeo homine Philonis aequale fictum, a cuius 
fallaciis tam Archytae nomine quae feruntur, quam huius sophistae 
libellum praecepta exitiosae artis tradentem repetit. 



CLEOBULINA. 63 

3. 

Plut. Sept. Sap. Conviv. 5: r O 6s AfacoTtog, siys, slnsv, siSslrjg, 
co £svs, xovg vvv avXoTtoiovg cog TtQoifisvoi xa vs^Qsta, %qco[isvoi xoig 
ovstoLg, fisXxLov r)%siv \syov6iv. Alo %ai KXso$ovXLvr\ TtQog xbv &qv- 
yiov avXbv r)vi'£axo, N s^Qoyovog xvrjnr} r)as xsQaafioXov ovag 
sxaxi KQOvGscog' co6xs &av(ia£siv xov ovov, sl Ttayyxaxog %ai 
auovGoxaxog cov xaXXa, XsTtxoxaxov xai fiovOLXcoxaxov o6xsov itaQ- 
s^sxai. Ita Wyttenbach coniecit, vulgo Alo xai KXso(5ovXov r) TtQog 
xbv O. av. vs$q. xvrjfir) %SQa6cp0Q0v ovag r)£s &av(id£siv s%axi %qov- 
6scog, A. Voss. Ven. P r]Q^axo %vr\^r\ vs%ooybvog alfia %SQa6cpoQCO 
ovag s'% xs (P xi) %Qov6scog, eadem TVB nisi quod s%xo%siov6scog 
re, conf. quae dixi Comment. de Comoed. Att. p. 113. Hartung3f>5 
haec excogitavit: 

"HQ^aro vsfigoyovog xvr\\ir] (xal idi^ar ovelov), 
xal rb x£Qa6cp6()ov ovag %xan XQOvdtog 7]£,sv, 
d~av[id££LV. 

idem praetera sive Cleobulinae sive Cleobulo vindicat ex Theo- 
gnideis v. 257—60, 261—6, 861—4, Cleobulo autem v. 1209 — 16, 
prorsus temere, nam griphi quidem versibus elegiacis vel heroi- 
cis comprehensi et Cleobulinae et Cleobuli nomine ferebantur, 
sed elegiaca carmina neque reliquerunt, neque quisquam illis sub- 
dere ausus est. — Cleobulinae tribuit Suidas v. KXsofiovXlvr] 
aenigma, quod locupletes testes patri tribuunt, vid. infra Cleo- 
buli fr. 2. 



VIII. 
AESOPUS. 

Hcog xvg uvev KUfiuxov 6e cpvyrj, file', (ivqlu ydo 6ev 
XvyQu' nui ovxe cpvyelv evfiuQeg, ovxe cpeQeiv' 

rjdecc fiev yuQ Oov xcc cpvcet, xuXu, yala, &dXu66u, 
u6xqu, 6eXr\vuir]g kvkXu Kui r]eXiov' 

xuXXu 6e Ttavxa cpofioi xe kui aXyeu' ktjv xi nd&r] xtg 
e6&Xov, dfioi§air]v eKde%exui Nifie6iv. 

Aesopus. Anth. Pal. X 123: Alawnov. Apud. Plan. uSrjlov. 
Aesopi nomen videtur ex solo errore ortum: est autem satis novicium 
poema, neqne recte Hartung uni de septem sapientibus vindicandum 
censuit. V. 1. v.ufidtov emendavit Meineke, legebatur &uvdxov. — <pvyr] 
Schaefer, legebatur cpvyoi, sed malim (psqrj. — V. 2. tpvystv EVfiugsg, 
fort. cpvysiv o' Evfiuois legendum. 



IX. 442 

DEMODOCUS. 

EHirPAMMATA. 

1. 
(Kal tods zlrjiiodoxov) Mt\r\6tot d^vvstot ytsv 
ovx eitii, doacjtv d' otd %sq d%vvstot. 

2. 

Kal tode zJrjytodoxov Xtot xaxoi' ov% 6 ytsv, og d' ov, 
7idvteg. 7tlr)v IlQOxlsovg' xal nooxlsrjg ds Xiov. 

3. 

Udvreg (iev KtktxEg Kctxol uveosg' iv 6h Kth^iv 
stg aya&bg KivvQtjg, %a\ Ktvvqr\g 6h KthS,. 

Demodocus. Fr. 1. Composui ex Aristot. Eth. Nic. VII 9: Ov 
fir/v dXX' ofiotov ys v.ara rdg nQd^sig, cogtceq zb dr][ioS6xov stg MlXt\- 
csiovg' Miki\Gioi yctQ (yccQ add. LbOb, om. ceteri) d^vvszot (isv ovv, siai, 
Sqcogl Se oldnEQ ol (ot om. Ob) d^vvsroi, ubi Aspasius, quem laudat 
Michelet: 6 drjfioSonog AaQLog (scr. Asgtog) r\v xb ysvog, itoXXu Ss dno- 
Gxcomcov rovg MiXrjGLOvg sXsysv. Ceterum quem Pseudoplut. de Flum. 
c. 18: uu&cbg l6toqel dr\(i6SoY.og sv a 'HQanXsiug dicit, vel diversus vel 
potius nullus omnino fuit. 

Fr. 2. Anth. Pal. XI 235: Jr\cioS6yiov. Respondit huic epigram- 
mati, Demodocum "exagitans , Phocylides, fortasse offensus Milesiorum 
irrisione (fr. 1), vid. Phocyl. 1: Kal toSe 4>cokvX.l'Seco • Aeqlol kukoI 
■nrX. — V. 2. IJQo-KXsovg, Renner IlQonXsog. — Ss XCov scripsi, vulgo 
Ss Xiog, cod. Pal. Ss %Log, Brunck. XCtog. 

Fr. 3. Anth. XI 236: rov uvrov. — V. 2. kuI Iacobs, cod. Pal. 
Ss. Hoc epigrainma Demodoco omnino abiudicandum censeo: tanta 
enim similitudo inter hoc epigramma et prius, quod Demodocus se 
composuisse ipse profitetur, intercedit, ut incredibile sit, hominem fa- 
cetum et ingeniosum lepido dicterio tam illepide bis esse usum. Alius 
nescio quis Demodoci vestigia legens hoc epigramma composuit, quod 
propter hanc ipsam similitudinem subiunctum est Demodoci versibus; 
cum autem nomen poetae non esset additum, quoniam ignorabatur, 
deinde proclivi errore Demodoco tributum est, quemadmodum plurimi 
errores in Anthologia orti sunt. Utrum novicium an antiquum sit epi- 
gramma, quoniam propria virtute omnino caret,.incertum. 

toKTAK iiYK. 11. 5 



66 POETAE ELEGIACI. 



KuTtitu$6%r\v itox syi8va %a%r\ 6d%sv' dXXa %al avxr\ 
xdx&ave, ysv6ufisvr\ aifiaxog iofioXov. 



KaTtTtadonat, cpuvXoi fisv dsi, £covrjg ds xvyovxsg 443 

cpavXoxsqoi, nsodovg <T sl'vs%a cpavXoxaxoi' 
r\v <?' aqa 8lg %ai xolg fisydXr\g §qu£,covxui aTVrjvrjg, 

8r\ §a xox sig cooag cpavXsmcpuvXoxsQoi. 
fir\, Xixofiui, §u6iXsv, fir\ xsxodxig, ocpga fir\ avxog 

%o6fiog oXici&rjcir) %uTt7tudo%i£6fisvog. 



Fr. 4. Ant. XI 237: xov uvxov. — V. 2. Friederaann ULfiuxog lo§6- 
Xov %dx&avs ysvouLLSvr\. fort. recte. Hoc epigramma non magis De- 
modoci est, quam id quod puaecedit: est autem satis novicium: neque 
tamen notum aliquem hominem videtur versificator exagitare, quem- 
admodum epigr. 5, sed Cappadocum gentem omnino perstringit, quae 
vulgo male audiebat. » 

Fr. 5. Anth. XI 238: xov avxov. — V. 1 — 4 adscripsit Lydus de 
Magistr. III 57: ovSs yuQ v{axEQ0v) vnsfiELVsv 6 fiuaiXsvg %uXog %al 
snLEi%r\g xvy%dv(ov novr\Qoig uq%ovol %uxumaxsvaui xr)v uQ%r\v , r\8r\ 
llu&cov %ul xoig s^QyoLg evqcov, d>g KunnuS6%UL cpavXoi llev %xX. — 
V. 2. elvshu cpuvXoxaxoL, Lydus eveku Soxl (vel sxi) cpuvXoxuxoi. — 
V. 3. fisydlrjg SquI-covtul dnr\vr\g, Lydus Squ^covxul fisydXcog dnr\usig. 
— V. 4. Sr\ qu xox' slg coQug cpuvXs7ticpuvX6xEQOL Fuss, S' r\QUxo xig 
OQug cpuvX' snLcpavXozsQag Lydus, Sr\ xoxs ytvovxuL (yiyvovxuL Plan.) 
cpuvXsTticpuvXoxuxoL Anth. — Epigramma hoc, quod iam olim Demo- 
doco abiudicavi, factum est anno 534 in Ioannem Cappadocem, tunc 
iterum praefectum praetorio, ac (iaaiXsvg, qui v. 5 compellatur, Iusti- 
nianus imperator est. Iste Ioannes Mazacis oriundus, quem Lydus per 
totum librum de magistratibus odio internecivo et conviciis assiduis 
Byzantinorum hominum more persequitur, cum gratia apud impera- 
torem plurimum valeret, ad summos honores evectus bis fuit praefectus 
praetorio a. 530 et iterum 534 (vid. Haase p. VIII ed. Bonnensis) , sed 
gratia denique excidit. Lydus sane non aperte dicit hos versus in 
loannem compositos esse, sed satis acerbe, quamvis haudquaquam vere 
scribit, imperatorem postquam improbitatem Cappadocum reapse ex- 
pertus sit, non iam eiusmodi hominibus summos honores commisisse. 
Zcovr\ nihil aliud est, quam dignitas, gradus honoris, vid. Suidas s. h. v. 
(cf. de eodem Ioanne Malal. p. 480 redintegratum in Herma VI 377 
sni 'lovaxLVLuvov dns£c6a&r\ 'lcodvvr\g 6 s'nuQ%og xcov %qulxoqlcov . . . 
ndXLV s%Xr\&r\ [ir\ ^coa&sig , aXX' cov nuyuvog), dnr\vr\ autem est argen- 
teum carpentum, quo praefectus praetorio vehi solebat, vid. Lyd. de 
magistr. II 3 et III 76, ubi ipse dnr\vr\g nomine utitur. Quod autem 
Ioannes ter carpenti honore ornatus esse dicitur hoc epigrammate, vide- 
tur alio praeterea illustri honore functus esse. 



DEMODOCUS. (57 

I A M B I. 444 

6. 
"Hv rv%rig jcqlvmv, dixd&v xr\v IlQir\vir\v dixr\v. 



Fr. 6. Diog. L. I 84: Aiystai de (BCag) %al Sfaag dewotatog ys- 
yovivai slnsiv sn dya&co (isvtoi tr\ xcov Xoycov lo%v'C nooos%Qr}to' 
oQ-sv nai drjfiodwog (Bochart Jrj^odotiog) 6 'AXsCoiog (Menag. AsQiog) 
tovto alvCttstat Xsycov rjv tv%. %tX. %a\ Inncovuk, %tX. Ead. Eudoc. 94; 
unde Hipponacte aliquanto antiquiorem fuisse coniicias , qnamquara 
fieri potest, ut aequales fuerint, cf. fr. 1. — hqCvcov , cod. Cant. Ar. 
Mon. tr\vcov. Cf. Suid. v. dwd&o&ai (ubi leg. IJQirjvCrj dC-nrj). Formam 
TlQir'iviog testificatur Steph. Byz. 



X. 445 

PHOCYLIDES. 

EAETEIA. 

1. 
Kal tods <&G)xvMdEG)' Aeqlol xccxol' ov% 6 [iev, og 6" ov' 
itdvtEg, %lr\v IlQoxXEovg' xal IlQOxXErjg AEQLog. 

2A. 

rvrj6iog sifit cpiXog, xal xbv cpiXov cbg cpikov olda, 
rovg 6s xaxovg dioXov Ttavrag aTto6rQScpofiai. 

2B. 

Ovdsva ftcoTtsvco nobg vTt6%Qi6iv' ovg <?' av ira66co, 
rovrovg i£ aQ%i)g (i£%QL rsXovg ayuTtca. 



Phocylides. Fr. 1. Strabo X 484: xor! AsQiw xal xods cPcokv- 
XiSov %xX. SisBsBXrjvxo ycco cog y.uiior)&s ig oi sv&svSs uv&qcoixoi , unde 
sumsit Eust. acl Dionys. Perieg. 350: cog Sr}Xoi (PcoHvXiSrjg Xsycov As- 
qlol ktX. Vide de hoc epigr. ad Demodoci Fr. 2. — V. 1. cPcomvXiSsco 
edd. Strab., cpcoxvXiSov Jibri, cf. de hoc exordio, quod proverbii loco 
usurpatum est, Cia ad Att. IV 9, ubi item 3>coHvXiSov. — og S' ov, 
ap. Eust. M 6 d' sv, m 6 S' ov , b ovS' ov. — V. 2. ndvxsg, B dXXd 
itdvxsg, ap. Eust. vulgo ndvxsg Ss. — 7tXr)v, D nolv. — IJQOKXsovg, 
JIuxQotcXsovg no Ald. et ap. Eust. Mm. Renner IlQoyiXsog. — v.ul, no 
yiul yuQ. — IJQOtiXsrig, BKno Ald. (Eust. Mm) IIuxQO-nXsrjg, et deinde 
addunt Ss CD(?)hlsx et Eust. vulgo, ut hic quoque Ss Asqov coniicere 
possis. Ceterum Proclis, qui apud Chios insignis auctoritate videtur 
fuisse (genus fortasse duxit ab antiquo illo Procle, de quo vid. Pausan. 
VII 4, 2) commemoratio Demodoco Milesio satis conveniens apud Pho- 
cylidem inficeti aliquid habet, quem Lerium hominem exagitare decuit, 
neque tamen IIaxQo%Xsovg et JIaxQOY.Xsr\g recte se habent; nam haec 
ex pervagato librariorum errore repetenda sunt. 

Fr. 2 A B. Anthol. X 117: $>coKvXi8ov. Ap. Planud. est dSrjXov, 
ut ap. Cram. An. Par. IV 376. — V. 3 et 4 apparet^er errorem priori 
disticho adiunctos esse, est enim novum epigramma, sed utrumque a 
Phocylide plane alienunx, quod vel novicius sermo, velut in priore di- 
sticho StoXov, in altero nQog vnoKQioiv arguit. — Qconsvco et uqu xifico 



PHOCYLIDES. 69 

E n H. 446 

3. 

Kal Tode 0axvXCdeco' tst6qg>v ano Tavde yevovTO 
cpvXa yvvatxeCtov r) [tev xvvog, r) de ^,eXC66r\g, 
r) de 6v6g (H.otivorjg, r) d' l%%ov %atTr\e66r\g' 
evcpoQog r)de, Tayeia, 7teQCdQO{iog, eldog dQt6vr\' 
5 r) 8e 6vog (llo6vQr)g, ovt av xaxr) ovde pev e6&kr)' 
r\ 8e xvvog, %aXenr) Te xal dyQtog' r) 8e fiekt66rjg 
oCxovofiog t dyaftr) xal ent6TaTat eQyd£e6d-at' 
r)g ev%ov, cpiti hatQe, Xayetv ydpov C^teQoevTog. 

4. 
Kal Tode (frtoxvkideio' %i nleov, yevog evyeveg eivat, 
olg ovr' ev [iv&otg eiteTat %aQtg ovt evl fiovXrj; 

5. 
Kal To8e <&toxvM8eco ' noktg ev 6xoitekcp xaTa xo6ytov 
oixev6a 6(itXQr) xqb66cov NCvov dcpQatvov6rjg. . 

Plan., prius verum, alterum non convenit, itaque ovg uv sxuaaco 
correxi,*) xo&svco et uqu xifir\aco Anecd., no&svco et uq dxcfidaco Pal. 

Fr. 3. Stob. Flor. LXXIII 60: $coy.vXi8ov — V. 1. xcovSs, A 
xcov. — ysvovxo A Voss. Vind. Ars. Trinc. , sysvovxo B (olim ysvovxt 
leg.) — V. 2. yvvui%sicov si integrum, ionice pro yvvav%scov dictum, 
quamquam eiusmodi forma auctoritate non minus est destituta, quam 
yvvamdcov. Meineke cpvXu yvvui%si ' * cov r\ fisv, Hartung cpvXu yvvai- 
%coV r\ (isv yccQ. — r) Ss, B rjSs, vulgo r\8s. — V. 4. rjSs Brunck, ut 
videtur, ap. Stob. r\ S' fnnov %uixr\saar\g svcpogog r\8s xa%sia. — 
V. 8. r\g, malim xr)g. — ydfiov ifiSQOSvxog, Brunck ydfiov ifisQOSvxu. 

Fr. 4. Stob. Flor. LXXXVII 2: $co%vXi8oy. V.l. $co%vXiSsco 
Brunck, vulgo $co%vXi8ov. — xC Brunck, vulgo xd. — svysvsg, in ed. 2 
conieci svysvsi, nam svysvsa(c) aeque improbabile est quam svysvsg 
aeolica ratione pro svysvsag dictum esse. Sed nulla opus est muta- 
tione. — V. 2. fiovXrj, Hartung sqyoig. 

Fr. 5. Dio Chrys. XXXVI T. II 505: ovxcog scpr\v, %ul xrjg xov 
3>co%vXi8ov nocrjascog s^saxi aoi Xufisiv Ssiyica sv $QU%si' %ui yuQ saxiv 
ov xcov (laHQav xiva %ui avvs%r) noirjaiv sIqovxcov, coaitSQ o vfisxsQog 



*) Planudes haud pauca menda suo periculo, dispari eventu tollere 
studuit, quemadmodum etiam corrector cod. Pal. alia exempli veteris 
auctoritate, alia divinando procuravit, passim parum scite criticam 
factitans , velut VI 54 , 3 ubi Eunomi citharoedi aemulus vocatur nuQ- 
9r\g (Plan. nuQ&og) corrector adscripsit yQ. anuQxug, quae manifesta 
est coniectura: memor fortasse fuit alius poematis IX 584 ncog nox 
sviKcov anuQxr\v 6 XcotiQog syco, ita A, anuQxcv 6 XoyiQog Plan. Unus 
Brunck vidit utroque loco IJuQ&ig esse restituendum, id est IIuQ&sviog, 
cf. Herodianus II 206 et 859. 



70 POETAE ELEGIACI. 

6. 447 

Kal xode <&(oxvXide(o' %Qr) xot xbv exaioov ixaiQo} 
' (pqovxl&lv «(?(?' av 7teQLyoyyv£(a6L TtolXxat. 

7. 
XQf]it,a)v itXovxov iieXexrjv e%e itiovog dyQOv' 
dyQov yaQ xe Xeyovtiiv ^A[iaX%eir]g xeQag elvat. 

8. 
Nvxxbg fiovleveLv, vvxxbg 8e xol o^vxeQrj <pQr\v 
dvdQaGLV r\6v%ir\ tf aQexr)v dL%r)[ievG) e6&Arj. 

TloXXoi xol doxeovtiL GaocpQoveg eiiiievaL avdQeg, 
6vv y.o6iico 6xei%ovxeg, elacpQovooi TteQ eovxeg. 

10. 
Ai£e6&aL plLOxrjv, aQexrjv d\ oxav r) (liog rjdrj. 

Liiav s£r)g 8tst,si6i n<x%r}V iv nXsio6iv r) nsvxa%i6%iXioig sns6iv dXXa 
naxa Svo ■x.al xQia snr\ avxco nal aQ%r)v r) noirjeig %al nsQag Xafi^dvst, 
wexs nal 7tQ06xi&r)Gi, xo ov ofia avxov n«#' snaGxov Scavorjfia, 
dxs GTiovSaiov ■nal noXXov a^iov r)yovLisvog' ov% coensQ "O{irjQ0g ovSa- 
llov xr)g noirjGswg wvoftaesv avxov r) ov 8oy.sc goi slnoxoog itQOG&stvai 
<&(OHvXiSrjg xrj xoiavxr\ yvwcir\ xal dnocpdosi; Kal xoSs nxX. respi- 
cit idem or. XXXII T.'ll 457 'et Themist. XXIV 307. — V. 1. d>to%v- 
XiSsw Brunck, vulgo ^wnvXiSov. — V. 2. CfUHpr/, BM juttpr/. — Y.QS6- 
6wv MAv, v.Qsi66wv reliqui. 

Fr. 6. Phrynich. Ecl. 358: royyv6(iog %al yoyyv^siv xavxa dSo- 
Kiju-o! lisv ovh S6xiv , la%a Ss. ^wnvXiSrjv yaQ olSa YS%Qr}Lisvov avxco 
xov MiXri6tov , dvS^a naXaiov ffgpodpcr Kal kxX. — V. 2. Salmasius 
o66wv TtsQi yoyy. 

■ Fr. 7. Stob.^ Floril. LVI 6: cp a %vXi8ov XQr)t£wv xxX. — V. 2. 
'ALcaX&sirjg, Stob. 'AfiaX&airjg. 

Fr. 8. Orion p. 43 ed. Schneidew.: sx xwv ^wnvXiSov. — V. 1. 
etiam Tzetz. in Mus. Rhen. Novo VI 617. — V. 2. aQSxr)v Stgrjfisvw 
Schneidewin, cod. aQSxr) StgrjLisvw. 

Fr. 9. Stob. Appendix p. 10 ed. Gaisf. (Meineke IV p. 157): $eo- 
nvXiSov. ubi cod. 6cocpQovsg et sXacpQovoi, quae corr. Gaisford. 

Fr. 10. Schol. Aristot. T. IV 275 B: v.axa yap xov (PwKvXiSrjv 
Ssi grjxsLv §ioxr)v . . . rjSrj. et sine poet. n. Diogenian. Prov. IV 39 
(Arsen. 181. Apostol. VI 8 a. Proverb. T. II 67): di£s6&at $ioxr)v, aQS- 
xr)v S' oxav r) fiiog, nnde Sigrje&at restituendum esse vidit Scbneidewin, 
qui in versus fine densiv addendum censuit, sed r)Sr\, quod Schol. Arist. 
suppeditat, firmat gtiam Plato, qui huc respicit de rep. III 407 A: 
<I>wKvXiSov_ yaQ , r)v S' syw, ovk aycovsig nwg cprjdK, Sstv oxav xco 
rjSrj fiiog r) aQsxr)v a6%siv. Huc etiam refero Liban. Epist. 1536: 
^wKvXiSrj nsi&OLtsvog, [isxd %Qr'jLiaxa Xoywv anxofisvog. 



PHOCYLIDES. 71 

11. 
Xqx) d' iv <3v(i7to6i<p xvXCxcov 7teQLVL6ofievdcov 
fjdecc xcoxCXkovxa xa&rjfievov OLV07ioxpc£eLv. 

12. 448 

Tlokla (is6ol6lv aQL6ta' fis6og frshco iv txoXsl slvai. 

• 

13. 
. . . XQr) TtaLd' ex iovxa 
xaXd dLda6xi(iev eQya .... 

14. 
77oAA' ajcaxrjd-rjvaL OLtfiiievov e^ifievaL ejs&Xov. 

*15. 
'AXX' a.Qa daCfiovig el6LV i% av6Qa6Lv dkloxe aXXoi, 
o£ ixev i7teQ%oiievov xaxov clveQag ixXv6a6&aL. 



Fr. 11. Athen. X 428 B: 6 8s <PcoKvXC8r\g scpr\- Xqt\ 8' %rX. — 

TtSQlVt60ttSVUC0V APV, 7tSQtVlGGO(lSVnCOV CL, TtVQl VlGQttSvdcoV B. 

Fr. 12. Aristot. Polit. IV 9, 7: Std rovro nuXcog sv£uxo $wm>lj- 
8r\g- TToXXd %xX. — &sXco, IbVbP4(?) 2042 (a. ra. pr.) frsXcov, quasi 
Aristotelis baec sint. Versus integer sine p. nomine legitur in Scholiis 
ad Aristot. Topic. T. IV p. 272 B. 

Fr. 13. Plutarch. de pueror. educ. c. 5: KtvSvvsvst 8s %al <Pcohv- 
XC8r\g 6 7totr\xr\g naXcog rtuQutvstv, Xsycov Xqt) %xX. sed Sylburg, Fabri- 
cius (ex codd. sex?), Dubner exhibent hexametrum: TluiS' sx' sbvxu 
%qscov 8r) kuXu 8t8ua%sLtsv SQyu. ubi importunum 8r) haud dubie ex 
coniectura additum. Adde Mai Collect. Vatic. III 198: %Qr\ yuQ kuxu 
xb snog, rtuiS' sx' sbvxu ytuXd Stdua-nsfisv. unde StSua-Asttsv pro 81- 
Sugksiv restitui. Olim conieci ex Elegiis esse versum: 

TluiS' iv' sbvxa %qscov kuXu Si8uaxs{isvut. 
quae infinitivi forma rara quidem apud elegiacos poetas, neque vero 
auctoritate carens. Hartung %qi) yuQ nuiS' sx' sbvxu xd %aXd StSuans- 
llsv SQya. Componas cum hoc versu incertum auctorem de Figuris 
v. 92: A primo puerum rectum est condiseere recte. 

Fr. 14. Plutarch. de audit. c. 18: ov yuQ [ibvov, cog cprjat ^coiiv- 
XiSrjg' IlbXX' UTtuxrj&fjvut xrX., dXXd nai ysXua&rjvai, (Hirschig yiaxaysXa- 
&r)vut) Ssi itoXXd (Hirschig ■JtoXXdv.ig). Contra Clem. Al. Strom. V 733 
sine p. n. v.al xco ovn uvdy&r\' itoXXa TtXuvrj&fjvut (cod. Ott. nXuv- 
TTrjvai) %xX. Adde Cram. An. Par. I 166: ov tibvov xb <&coy.vXXC8siov 
nu&siv, nbXX' dsxovxa St£f\tisvov ov tibvov xb (vel xbv) us&Xov, aXXd xul 
novrjaut nbvovg ov cpuvXovg. Hic igitur legit: TlbXX' usxovxa nu&siv. 

Fr. 15. Clem. Alex. Str. V 725: irt itQog roiaSs <PcoxvXC8rig 
rovg uyysXovg SuCttovug xuXcov , rovg (isv slvut dyu&ovg uvrcov , rovg 
8s cpuvXovg 8td rovrcov nuQt'arr\otv , snsl kuI r)(itsig unoaxdxug rtvdg 
7tUQStXr]cpu[isv 'AXX' UQa kxX. Eadem Euseb. Praep. Ev. XIII p. 687 c. 
— V. 2. xuxov uvsQug scripsi, ut etiam Schneidewin coniecit, vulgo 
auhov uvsQog. Tertium apparet versum intercidisse. 



72 POETAE ELEGIACI. 

16. 
Xorj6tr}g xaxov sfiixsvai avdoog 
rpevysiv, {irj 6s y >avirJ6rj [dtdovg] ■Jiaocc xaigbv ccTtaitecov. 

1 7. 449 

* 'Ev ds dixaio6vvr) 6vXXr]f)dr]v jcifo* ccQStr) '6tiv. 

Fr. 16. Schol. Arist. Nub. 240: <&coKvXiSr]g sv (isv roig avxov 
noLr)(iaOL %uxu xr)v avvr)%SLav xovg %QscocpsiXsxug %Qr)atug nuXsi, Xsycov 
ovxcog' %Qr)axr]g k. s. d. cpsvys, (ir) as y' ((ir) cs' Bekker) dvtr)asis didovg 
n. m. d. sv sxsivcp llsvxol dvxl xov duvsLOxr)g Xull^uvsxul' MrjSsnoxs 
%Qr)oxr)g mxQog ysvrj dvS^i nsvrjxi (Pseudophoc. v. 83). Novit igitur 
schol. et germana et subditicia carmina. Suidas v. dnuizscov • dnatxcov. 
(DconvXidrjg (sed A d\b xcov <PcoxvXiSov) %Qr)axr\g (E %Qr]axag) xuxov 
(ABE ■K.unovg) s. a. cpsvys (AE cpsvysiv) (ir) as y' (A (ir) ys, BE (irj ys 
as) dvi-rjasLS xxX. et rursus v. %Qi)oxr]g' %q. xaxov (A xuxovg) s. d. cpsv- 
ysiv (xr) a' (A llt) ys) dvir\asis xxX. unde v. 2 cpsvysiv restitui, deinde 
(ir) as y' dvir)arj scripsi deleto participio didovg, quod ex interpre- 
tatione ortum, v. 1 autem sic supplendus videtur: Kul xoSs <&coxv- 
XiSsco' %Qr)axrig xxX. Contra Reiz et Hermann . . . cpsvys %Qr)axr]g 
x. s. d. [irj xi a' dvir)asis SiSovg n. x. d., Ernesti cpsvys deleri maluit. 
— Libanius Epist. 1073 cum dicit: Tbv Evoxd&iov 8s (ir}8sig snsi- 
ysxco, (irjSs StacpfrsiQSXco xoig SsvxsQOig xr)v %uqlv, (ir]Ss xoLovxovg r)(iug 
dnocpuvvsxco %Qr)axag, oiovg cpsvysiv nuQacvsi <PcoxvXi8r]g temere vi- 
detur utramque sententiam simul respicere. 

Fr. 17. Aristot. Eth. Nic. V 1: dib xai nuQoifiiugofisvoi cpufisv 
sv Ss xxX. ubi pro 'axi codd. saxi, praeter KbLbOb, qui svi, om. Schol. 
Oxon. Arist. in Herme. Hic adnotavit Michael Ephes. : r) Ss nuQoifiiu 
©soyvtSog soxlv, cog &s6cpQaaxog cprjaw sv xtp nQcoxco nsai r)&cov Xsycov ' 
sv Ss xco nQcoxcp xcbv r]&ixtbv, cbg <ico%vXiSr\g avxov lisllvtjxul' xui ovSsv 
&uvllugxov xui <&coxvXi8r]v xui ®soyviv uvxcp %Qr)oaofrai. Adde schol. 
cod. Oxon. editum a Rosio in Herme V 356: xovxo ©soyviSog - slqt]xui 
Ss ovxcog' fiovXso 8' svas (iscog ... sv 8s SLxaLoavvr) avXXr)$8r\v 
nuau uqsxt) (Theogn. 145— 7). %coquv llsvxol nuQoiiiiug sns%sv xui llsll- 
vrjxui uvxrjg cbg nuQoifiiug ©socpQuaxog sv xcb nQcoxcp nsQt rj&cov (pr. 
man. &scov)' sv 8s xco nQcoxco xcbv rj&iKcbv, cbg <I>cox.vXi8r]g uvxov (is(t,vr]- 
xav Kui locog nui <J>convXi8r]g uvxcp s%Qr)auxo, r) xui bcioicog dficpoxsQOL 
(cod. dficpoxsQu) %qcovxul <£co%vXi8r]g %ui ®soyvig xovxcp (cod. xovxo). 
quibuscum fere congruit schol. cod. Paris. ib. editum V 79. Inde de- 
scripsit Michael Ephesius, nihil offensus mendo manifesto cbg <PcoiivXi- 
Srjg uvxov (isfivrjxai, ubi coi'rigo cag <1>cohvXl8s iov xov axi%ov llsllv. 
Videtur hic versus olim in Phocylidis pariter atque Theognidis carmi- 
nibus lectus esse. 

Sententiae versibus heroicis explicatae passim leguntur, ac non- 
nullae -Phocylide haud indignae videntur, sed possunt etiam ex aliis 
didacticis vel epicis carminibus delibatae esse, velut apud Ioannem 
Damasc. ed. Gaisford. Stob. Ecl. Phys. II 763 (Stob. Floril. IV 230 ed. 
Meineke) co-nsicbv 

AlScog xol >%vvsxoiaiv sni (iXscpuQOiOL y.d% , r]xui, 
"T$Qig 8' u^vvsxolol- aocpbg 8s v.s xovxo Susir]. \ 
ubi conieci {s% xcbv <J>)coxvXi8sicov. — Huc adde apud Schol. Eurip. 
Androm. 100: 



PHOCYLIDES. 73 

Mrjnote tig (yvv) clvSqu navoXfiiov avSrjaSte, 

nalv (y av) i'Srj, ncog xeivov eXoi noth notfiog dnr\(icov. 

supplevi et correxi traditam lectionem ncog iueCvov e'%01 note not(iov 
dn. Item quod legitur apud Philonem de incorr. mundi p. 600: 

OvSe yvvr) toaaovSe^ voov iniSevetcci. ia&Xov, 
'Slate %eoetov eXeo&cu, dfieivoteocov (naoeovtwv.) 

ita enim hic versus redintegrandns. — Quod legitur apud Themistium 

Or. XXI 258: 

"Ocpiv fiev iv ovqeaiv r]Se Xeovtcc 
&r]Qr\Tr]Q dtcov te v.a\ elaoQocov % aXeoito' 
yvcoatr) (iev yaQ tcov fiovXr], yvcoatov S\ vorjficc' 
dvrjQ o ccXXu Kenev&ev iv\ cpQeaCv, dXXtt Se @d£ei. 
(iv&ot, (iev Xeloi v.a\ (ieCXi%oi, i%&Qcc Se eQycc. 

cuius poetae sit, prorsus incertum. Phocylidi praeterea Meineke censuit 
versus dSeanotovg tribuendos, qui leguntur ap. Athen. V 186 B: 

Ov %Qr) avfinoaCoio cpCXovg dne%ea&ai, etaC^ovg 
SrjQOV dvdfivrjaig Se neXei %ccQieatdtr\ avtr\. 

ubi haud scio an dvdXXrjipig sit corrigendum. 



XI. 450 

PSEUDOPHOCYLIDEA. 

Poema hoc protrepticum , quod Phocylidis nomen prae se fert, 
antiquo poeta Milesio haud indignum esse olim censuerunt homi- 
nes docti; primus Friedericus Sylburgius, cum et iudaicae et 
christianae doctrinae aperta vestigia sibi deprehendere videretur, 
id addubitavit, neque tamen, ut erat in hoc viro insignis mode- 
stia, universum carmen Phocylidi abiudicare ausus est: Iosephus 
autem Scaliger confidenter edixit, carmen a Iudaeo aliquo vel 
Christiano, qui veteris poetae personam mutuatus sit, compositum 
esse: sed satis habuit argumenta quaedam, quae ipsi inprimis 
notabilia videbantur, breviter perstrinxisse, aliis hanc materiam 
accuratius pertractandam commendans, in qua vires suas experi- 
rentur: ac persuasit sane viri summi auctoritas plerisque, vetere 
poeta indignum esse carmen*), neque tamen quisquam illi ad- 
monitioni obtemperavit. Nuper demum Iacobus Bernays in com- 
mentatione peculiari, quam Vratislaviae anno 1856 de hoc car- 
mine edidit, illi desiderio satisfecit, ac luculenter ostendit, nulla 
christianae doctrinae vestigia in hoc carmine reperiri, sed homi- 
nem Iudaeum veteris testamenti praecepta versibus explicavisse, 
quem post Ptolemaeum Philometorem sed ante Neronem impera- 
torem vixisse statuit**). Neque tamen ille gentilibus suis hoc 
protrepticum poema destinavit, sed Graecis hominibus, qui a 
Iudaeorum sacris non abhorrebant; itaque sedulo silentio praeter- 
misit, quae illi genti peculiaria sunt, nec sine offensione alieni- 
genis commendari poterant, sed ea potissimum selegit, quae piis 
ac religiosis hominibus facile probarentur. Atque ob id ipsum 



*) In diversas tamen discesserunt partes, nam alii Iudaeo tribu- 
erunt, velut Is. Vossius et nostra aetate Bleek, alii Christiano homini, 
quemadmodum Brunck. 

**) Goram , qui post Bernaysium de hoc poemate disseruit in Pbi- 
lologo XIV 91 seq. Aristobuli nescio cui discipulo tribuit, qui circa 
annum CXX'X a. Chr. n. hoc carmen ediderit, vid. p. 98 et 110. 



PSEUDOPHOCYLIDEA. 75 

Graeci poetae, qui virtutis magister haud ignobilis habebatur, 
personam induit*). 

Antiquitatis ementita specie legentes decipere noluit: igitur451 
si unum alterumve versum antiquioris alicuius poetae in hoc car- 
mine deprehendimus , consentaneum est, haec non ab ipso scrip- 
tore, sed ab aliis postero tempore inserta esse. Tenui dicendi 
genere ubique utitur, quamquam passim praecepta perpetua, quae 
fastidio legentes obruere solent, varietate quadam distinguere 
studuit. Delectus verborum et iunctura dictionum ad plebeii ser- 
monis usum prope accedunt, neque versuum numeri elegantia 
commendantur , ut haud raro ambiguum sit, utrum scriptor ipse 
an librarii castigandi sint. Inprimis offensioni est, quod haud 
raro praecepta non satis iusto vel nullo omnino ordine recensen- 
tur: saepius a librariis peccatum esse constat, nam non solum 
libri manuscripti de versuum ordine vaide inter se dissentiunt, 
sed etiam passim librorum meliorum auxilio nunc ea, quae temere 
disiecta fuerunt, in suum locum restituta sunt. Nec tamen licet 
ad eandem normam omnia pariter exigere: nam hoc poema ab 
aliis vario modo amplificatum est, non solum eiusdem sententiae 
versus sunt additi, sed etiam scriptoris ipsius iudicium castiga- 
tur: itaque non mirum accidit, si nonnunquam vel continuo vel 
etiam diversis lociseadem variatis tantum verbis iterantur. Neque 
tamen licet satis tuto aliena seiungere, nam ingenii mediocritati, 
quam hic scriptor ubique prae se fert, aliquid condonandum **), 
Quod Suidas v. &coxvXidr)g de hoc poemate dicit: eial d' ix 
tcov 2c(ivXXiaK(av xexlefifieva, ex Hesychio descripsit, nam eadem 
apud Eudociam p. 426 leguntur. Sed tantum abest, ut Hesy- 
chius verum sit assecutus, ut planum sit eum, qui librum se- 
cundum Oraculorum Sibyllinorum vel primus concinnavit vel ab 
alio adornatum retractavit, insignem partem carminis Phocylidei 
huic libro inseruisse. Nam de Christo pios homines meritis vir- 
tutis praemiis ornante haec dicit II 45: 
45 *Ayvhg yaQ XqiGtos xovxoig xa dtxaia (5Qaflev6ei, 
Kal doxi'[iovg 6xetyei, avxccQ d-e^ia {iccqxv6i dco6ei 

*) Auctorem carminis ipsum ascivisse Phocylidis nomen neque id 
postea ab alio inditum esse etiam Bernays existimat, quamvis primos 
versus expunxerit. Verum quod censet (p. XXXIV) propterea Milesii 
poetae nomine poema suum ornavisse, quoniam etiam ille varia prae- 
cepta nullo fere vinculo inter se apta ediderit, tenendum est perpetuum 
carmen ab antiquo Phocylide prorsus alienum esse, qui singula prae- 
cepta paucissimis versibus comprehensa seorsim proposuerit. 

**) Goram p. 98 novissimam poematis partem inde a v. 179 omnino 
a reliquo carmine alienam et postea adiectam esse censet. 



76 POETAE ELEGIACl. 

'A&dvatov t d%QL(g) Q-avdtov tbv dycova tiolov6lv. 

IlaQ&Evixoic; ds dQa{iov6L xakcog dcp&aQtov ae&Xov 

Aco6sl Tot>d' d&Xov, %al tolg xa dixaia vs{iov6iv 
50 'Av&QooTtoLg 7ta6C[v) te xal s&vs6lv aXlodanol6LV 

Tolg o6ioog £,(6ov6l, frsbv 6*' (-9'') sva yLvoo6xov6LV. 

0'l d' ayarto56L ydpov ts ya[ioxXo7tLoov d' aTtsyovtat, 

Aoo6sl 7tXov6ta 6*e5p', aloovLOV iXnida xal tolg. 

Ha6a ts yaQ tpv%r) yLSQ07toov &sov s6ti %aQL6[ia, 
55 Kov &s'[iLg dv&Q007tovg tr)v dXys6t (Gallaeus ays6L) 7ta6t 

litaCvsLv. 

quisquis haec composuit, v. 52 manifesto imitatur Phocyl. v. 3, 452 
v. 53 videtur ad similitudinem Phocyl. v. 2 compositus, v. 45 
possis cum v. 12 (quamquam hoc incertum), v. 54 cum v. 106 
componere. Iam sequuntur versus sat multi ex Phocylideo poe- 
mate descripti, tum versificator iste redit, unde deflexerat, v. 149: 

Ovtog aycov, tavt s6t\v ds&Xia, tavta ^Qa^sta, 

Tovto TtvXrj t,coijg xal sl'6odog d\tava6Cr\g, 
"Hv ftsbg ovQavLOg QLxaLotdtOLg dvxtQOOTtotg 
"E6tr\6sv vixrjg STtasd-Xtov' ot ds Xafiovtsg 

Tb 6ti(pog svdo^cog §LsXsv6ovtaL did tavtrjg. 

quae in memoriam revocant epilogum Phocjflidei carminis v. 229 — 30. 
Iam libros I et II Bleek (Schleiermacher Theologische Zeit- 
schrift Vol. I 185 seqq. 193) medio saeculo quinto p. Ch. n. com- 
positos esse censet, Friedlieb in editione Orac. Sib. p. XXI sub 
finem saeculi secundi, Ewald, qui in actis Societatis Gottingen- 
sis de his oraculis disputavit Vol. VIII, sub saecnli tertii finem 
conditos esse statuit. Non est huius loci haec disceptare, illud 
apparet Phocylideos versus, quibus nulla est omnino necessi- 
tudo cum istis vaticiniis, inserta esse ab homine Christiano, qui 
novissimo tempore haec vaticinia interpolavit. Ac satis quidem 
intempestive haec praecepta vitae recte instituendae interveniunt : 
si deessent, nemo quidquam desideraret: licuit enim infantiae 
huius versificatoris versui 55 statim subiungere v. 149: sed hic 
iam usus est carmine Phocylideo, quod cum alius animadvertis- 
set, poterat centum fere versibus alienis haec oracula amplificare. 
Neque tamen hoc certum: nam in utraque parte, et in nova hac 
versuum Phocylideorum recensione, et in versibus qui hanc re- 
censionem vel antecedunt vel subsequuntur, parem infantiam 
deprehendimus, ut nequaquam a veri specie abhorreat eum ipsum, 



PSEUDOPHOCYLIDEA. 77 

qui oracula horum libroruin concinnavit, etiam Phocylideos ver- 
sus quamvis loco minime commodo interposuisse. Neque quod in 
principe editione hi versus desiderantur ac postea demum alio- 
rum codicum auctoritate restituti sunt, certum indicium suppeditat: 
poterat enim librarins, cum animadvertisset integrum Phocylidis 
poema superstes esse, ut suo labori parceret, haec omittere; 
alii autem religiosiores quam. doctiores fideliter haec descripserunt : 
cuiusmodi libris Suidam usum esse apparet. 

Iam vero is, qui hunc Oraculorum librum adornavit, versus 
Phocylideos fere integros in opus suum transtulit: pauca quae- 
dam consulto immutavit, quae ipsius instituto non convenire vel 
cum obscura essent, emendatione egere videbantur, quemadmodum 
etiam unum alterumve versum plane omisit: idem alia ampli- 
ficavit et de suo addidit, quae, quamvis neque ista Pseudopho- 
cylidea aut numerorum elegantia aut sermonis urbanitate insignia 
sint, sed noviciae originis plurimas notas prae se ferant, tamen 
multum illis deteriora sunt. Pauca quaedam sunt, quae utrum 
ipse mutaverit an sic scripta in suo Phocylidei carminis exem- 
plo repererit, ambigi potest, libro certe usus est, qui hos codi- 
des, quos nos usurpamus, virtute haudquaquam superabat. 

Carminis primordium redintegravi, restitutis bonorum libro-453 
rum auctoritate versibus duobus, quibus carent et editiones et 
codicum pars. Bernays hos versus rursus relegavit, a Byzantino 
aliquo grammatico adiectos esse ratus, sed quod dicit me hos 
versus huius carminis scriptori vindicavisse , quoniam in nonnullis 
codicibus nullo intervallo a reliquis distincti legantur: id ipse 
commentus est: nam nihil dixi, quo istam suspicionem, quam de 
me concepit, posset stabilire, iustas autem secutus sum rationes. 
Sane qui scriptori ipsi derogare velit hos versus, iam poterit uti 
auctoritate cod. Al, de quo infra dixi, sed nihil aliud inde colli- 
gas, nisi librarium istum eandem suspicionem fovisse, quam Ber- 
nays exornavit. At vana omnino est haec suspicio. Sublatis enim 
his duobus versibus iam plane a%icpa\ov foret poema: prorsus 
enim praeposterum foret carmen inchoari hunc in modum: fiiqrs 
yafionloTiEEtv. Scriptor si volebat missis prooemii ambagibus sta- 
tim praecepta quae daturus erat ordine percensere, debebat ordiri 
versu 8 : Ylotora &EOV ri(ia %rL quemadmodum est in Pythagore- 
orum aureo carmine 'A&avdrcov {ihv ngcora &Eovg vofico cog dia- 
xsivrai (scr. didaEtrai) rifia. Itaque septem primores verstis 
omnino aut expungendi sunt, aut servandi*). Neque vero in- 

*) Alienum fortasse visum est prooemium Bernhardyo Hist. Litt. 



78 POETAE ELEGIACl. 

commodum est prooemium , quo scriptor summam praeceptorum 
v. 3 — 7 paucis absolvit, id quod ipse Bernays ostendit: iam vero 
si scriptor iste Phocylidis personam induit, consentaneum est, 
eum in principio veteris poetae Milesii nomen ascivisse, cuius 
auctoritate se suaque tueretur; nam istum neque suo nomine, ne- 
que adespoton edidisse carmen omnes largiuntur. Congruunt autem 
duo primores versus prorsus cum novissimo disticho , ita ut planum 
sit prooemii hoc exordium eiusdem hominis esse, qui epilogum 
addidit, cuius fidem nemo addubitavit. Ipsa autem oratio, quam- 
vis exilis sit, et oXfita Scoqcc satis sit languidum, non est post- 
habenda epilogo aut plurimis huius poematis versibus. Nam quod 
unum offensioni erat dinrjg o6ir\6t sive dtxyg o6ir]6i iam expedivi 
germana scriptura dtnrjg bclotGi restituta. Minime vero culpandus 
scriptor, qui OcoKvXidrjg uvdofov b 6o<pcoxaxog scripsit, neque enim 
verum est, quod Bernays dicit, hoc modo scriptorem ipsum frau- 
dem quam molitus sit aperte quamvis invitum professum esse. 
Homo Iudaeus, cum Graecis hominibus hoc poema destinaret, 
Graeci poetae haud ignobilis personam mutuatus est, quemad- 
modum si in gentilium suorum usum scripsisset, Salomonis nomine 
poterat uti: neque vero mala fraude usus novicium carmen anti- 
quo poetae subiecit, sed fingit tantum, se suis verbis Phocylidis 
praecepta explicare, itaque haud incommode veterem poetam sapien- 
tiae laude exornat. Denique monendum est eum, qui huius car- 
minis partem vaticiniis Sibyllae inseruit, non solum v. 3 — 7 
prooemii usurpavisse, sed etiam ipsum exordium imitari II 52: 
oi #' aya7tco6t yccfiov X£ yafioKXoTttcov x ccTtiypvxcct, Jco6£t TtXov- 
6iu dwQu, quae ut solet ex versu 2 descripsit. 

Carmen hoc vulgo inscribitur OcoKvXidov noirjfia vov&exmov, 454 
sed libri admodum variant. (DcoKvXidov yvcdfiat V3, QcoKvXidov 
yvcofiat noir\6tg wde xov QcoKvXiSov OQ&07todr}yov6a itqog xo §iX- 
xtov P, QcoKvXtdov ccoyvQtt £7trj rjQcotKu V2, &coxvXtdov cptXo6ocpov 
itoir\6tg cocpiXtfiog M, QcoKvXXidov %oir\6tg cocpiXtfiog H, sed Ma Oco- 
KvXXiSov Ttoirjfiu, Mb 0coKvXi6ovg noir\6tg Ttcxvv cocpiXtfiog: xa X£yo- 
fi£vu ccQyvQa, Va &coKvXXidov yvcofitKov aQtttcc, denique alius cod. 
Vind. CLIII fol. 2 <PcoKvXXidov noir\fia. Al praemittit versus iam- 
bicos hos, quos etiam A2 sed sine indice exhibet pariter atque 
ed. Basileensis scriptorum Gnomicorum (1521): 



Gr. II 2 p. XXXI, sed ambigua utitur oratione, atque II 1, 322 ed. 3 
satis obscure loquitur. Goram totum prooemium abiiciendaru esse 
censet p. 103, idem tamen mira inconstantia carmen germanum v. 3 — 178 
constare dicit p. 98. 



PSEUDOPHOCYLIDEA. 79 

Gxiyoi eig tbv OooxvACdrjv. 

<X>ooxvXCdr]g £V7tQ£7trj ^rjcfag (iCov 
Q>S XQLdto^LvGrrig, oog UTtoGtokog Lidyag, 
cbg dxQoatr)g toov &£ov d-£67ti6Lidtoov , 
xal Liv6tayooybg tcov aQC6toov TtQaxtioov, 
£vayy£hxcog tavta lal£i xal yQacpu 
£viQr\6ta tvy%dvovta tolg iv too (rCco. 't 

£ig tbv avtbv £t£Qot: 

tavta dCxrjg o6Cr]6t &£ov fiovX£V[iata cpaCvu 
c&coxvXCdrjg dvdQcov 6 6ocpcbrarog bkfita dcoQa. 
QcoxvkCdov 7totrjiia vov&£tix6v 

tum sequitur v. 3 ceteri. Sed A2 hanc praebet inscriptionern 
6xijot rjQmxol &coxvXtdovg yivog &coxvXidovg, tum sequitur v. 1 
ceteri. A3 (DcoxvXidov 7iolr)(icc vov&sxtxov. rvcofiui ut praeferrem 
effecit Suidae testimonium (Eudoc. 426) v. QcoxvXidrjg' . . . 
eyQutyev %nr\ xcti iXeyeiug, TtuQutvieetg ijxot yvcoytug, ug xtveg xe- 
cpdXutu eni.yQucpov6tv ' et6t <f ex xcov StfivXXtuxcov xexXe^evu. 

In Phocylidis hoc carmine edendo praeter Mutinensem (M) 
et Vaticanum (Va) codices, quos contulit Bekker, *) et Baroccia- 
num (B), quem Gaisfordus comparavit, et Parisinum (P) n. 1603, 
quem comparavit Boissonade Anecd. I 445, et Taurinensem (T), 
quem contulit Peyron Notit. Libr. Valperg. p. 83, adhibui iam 
cum primum ederem hoc poema Vindobonenses tres vel potius 
quatuor, primum, qui est inter illius Bibliothecae codd. Philos. 
Philol. CCCXXI (VI), secundum CCCXXXI fol. 112b (V2), 
in quibus integrum carmen exstat, tertium cod. CLXV, in quo 
carminis pars prior bis legitur vol. 88 b v. 1 — 81 et fol. 102 
v. 1 — 124. (V3 et 4), quorum librorum collationes suppeditavit 
Christianus Schubart. Item adhibui Ambrosianos tres, quos con- 
tulit Studemund, primum (Al) codd. Ambr. H. 22 sup. chart. 
saec. XV forma 8, ex bibliotheca I. V. Pinelli, qui post Pytha- 



*) Mutinensem qui nunc est Parisiis (codd. Gr. Suppl. n. 388), 
qui praeter Theognidem, inter cuius libros principem tenet locum (A), 
fol. 74 seq. hoc carmen continet, diligentissima cura H. Nolte cum 
Bernaysii editione contulit mihique lectionis varietatem comiter tra- 
misit. Item codicem Vaticanum (n. 915 bombyc. saec. XIV form. oct.) 
Hugo Hinck iterum fidelissime examinavit et perhumaniter univer- 
sam scripturae varietatem mecum communicavit. quam cum in Adden- 
dis ed. 3 proposuissem, nunc licuit ad restituendum Phocylideum poema 
adhibere. 



80 POETAE ELEGIACI. 

gorae iqv6o. £nr\ continet hoc carmen fol. 76 b — 81 a, tum inse- 
quuntur Gxiyoi 6'C§vXXag xr)g EQV&Qaiag tceqI xov xvqiov r)(icov 'dypv- 
reg a%Q06ri%l§a rrjvde : ir\6ovg %Qi6xog &eov vibg 6coxr\Q 6xavQog. 
cuius vaticinii primus versus est 'Id^raca yaQ y&chv %Qi6Ecog 6r\- 
fiEtov oV £6rai, novissimus 6r\ q rjficov (hoc deletum) a&dvaxog (5a6i- 
Xsvg o na&cov eve% r){icov. vide Orac. Sibyll. VIII 217 — 250; 
consentit autem hic codex fere cum antiquis editionibus; secun-455 
dum (A2) codd. Ambr. D15 sup. forma 4, chartac. saec. XV, 
item ex libris I. V. Pinelli, qui praeter Hesiodum, Solonis ele- 
giam IV, Democratis sententias, Pythagorae %Qv6a IVr^, Theo- 
gnidis elegias, Gorgiae Helenam {yEcoQ skivrjg iyKcofiiov) etiam 
Phocylidea continet, sed est liber proletarius, quare Studemund 
satis habuit usque ad v. 50 conferre, deinceps passim tantum 
inspexit; tertium (A3) codd. Ambr. B 52 sup. chartac. saec. 
XVI, quarti ordinis forma minore, qui continet Babriae fabulas, 
gnomas ex variis poetis collectas, Catonis disticha, Pseudopho- 
cylidea, Pythagorae versus aureos, Batrachomyomachiam, Musaei 
carmen de Hero et Leandro, Euripidis Hecubam. Liber prole- 
tarius, contulit Studemund initium carminis, deinde passim in- 
spexit. Praeterea Mutinenses duos item contulit ex parte Stude- 
mund, pridrem (Ma) II D 15 chartac. fol. min. saeculi XV — XVI 
miscellaneum ; post 'OQcpicog Ttoirjxov 'AQyovavxina (quorum in fine 
legitur riXog xov aQyovavxLXOv [corr. xcov aQyovavxi%cov\ yscoQyiog 
6 ovctlla [corr. (IdXXag] TtlanEvxivog [m. s. ivog\ syQaips [corr. 
i£iyQail>£] legitur Solonis elegia IV, quam excipit QconvXXidov 
Tioirifia, finem facit Platonis Epinomis; alterum (Mb) II B7 
chartac. saec. XV — XVI form. 8, qui nitide scriptus post gram- 
matici argumenti commentarium uxicpaXov continet Qco%vXidovg 
ftoir\6ig ndvv cocpiXifxog: xd XsyofXEva aQyvQa. cum glossis nullius 
momenti. Postremo in hac quarta editione usus sum collatione 
codicis Heidelbergensis (H), cod. Palat. Graec. 43 p. 83 — 85, 
cuius antea copia facta non erat; quas lectiones religiosissime 
enotatas acceptas refero comitati Alfredi Holderi. — Lectiones 
oraculorum Sibyllinorum notavi littera S et cancellis additis lec- 
tiones trium codicum a Friedliebio collatorum, qui soli hos ver- 
sus exhibent, FLR subieci. 

Ceterum plurima alia apographa huius carrainis extant, qui- 
bus non licuit uti, quae fortasse alii adhibebunt, velut codices 
duos Vindobonenses , quos ad v. 1 significavi, item Neapolitanum 
(sign. I. E. 22) saeculi ut videtur XIII, quam BachTnann ad 
Lycophronem emendandum adhibuit; librarii fides cum in descri- 



PSEUDOPHOCYLTDEA. 81 

bendo obscurissinio poeinate satis sit spectata, fortasse etiam ad 
Phooylidis 7totr]iia vov&exixbv frnetus aliquis redundabit, si iste 
codex fuerit diligenter examinatus: Praeterea fortasse dignus est, 
qui examinetur, cod. Vindob. CLXIX, de quo dixi in praef. Ety- 
mologici Vindobonensis p. 5, nam in illo codice insunt praeter 
alia multa etiam 7taQSY.(ioXal sk xiov TtoirjxiKav (ii(iX£(av slg yoacpr\v 
avvxsXovaai xaxa axoi%SLOv TtaQSK^Xrj&sLaai, in quam syllogen etiam 
Phocylidis versus recepti sunt. 



«POKYAIAOY TNOMAI. 456 

Tavta dCxrjg o6Col6l ftsov ^ovXsviiata cpaCvsL 
<J>coxvlCdr}g dvdooov 6 6ocpcotatog oX(5ia deooa' 
[irjte yapoxloitssLV , pryi aoGsva Kvtiqlv oqCvslv, 
[irits doXovg QajitsLv, ^,r\% : ' aXiiatL %sloa iiiaCvsiv 
5 firj nkovtslv ddCoccog, a"kX s% o6Ccov flLotsveLV 
aQxsl6&aL TtaQ iolg, tcov $' dkXotQCcov dnsistiftaL' 

V. 1 et 2 addidi ex MVaBV4Al2MabH idemque exordium leg. in 
cod. ap. Villois. An. II p. 79.' Miller Catal. Bibl. Matr. p. 23 et in 
duobus aliis codd. Vind. c. CCXXI f. 222 b, ubi item integrum exstat 
carmen, et CLIII f. 2. — V. 1—7. ora. A3. — V. 1. dixrjg ogiolgl BMb, 
di7ir}s oglolgl A2, diKTjg ogltjGi Al Va Villois. , diKrjg ogltjgl reliqui. 
Haec verba optime congruunt cum epilogo 229: xavxa SiKaioGvvrjg 
LLVGtrJQLa, tolcc @LEvvxeg. Ceterum eadem structura Aeschylus usus 
Sept. 994: lsqiov rtcxTQcpcov &' ociog cov LLOLicpr}g cxtsq TS&vrjKsv. — &sov, 
Mb Qscov, sed in m. yo. &sov. — V. 2. oX^lu Scoqcc, nimis iners addi- 
tamentum, videtur vitium delitescere; conieci aliquando 'OX^loScoqov, 
ut auctor carminis Phocylidis patrem nominaverit, cnius nomen nobis 
non est traditum. — V. 3 — 5 invertit PV3 (irjxs ya(i. (P yccfiov %Xo~ 
itisLV) iirfo' ai'(iaxL x- (l. llx\ts rtXovxsiv d. d. s. 6. (3. LLrjxs d. qcc7Itslv 
Lcrjx cxQGSva K. 6. — ya[ioxXo7tssiv , Al yccLLOKXcortssiv, A2 yaLionXont- 
gslv. Affert h. v. Floril. Monac. 12, ubi yaiLOKXortssiv s&sXrjg. — V. 4. 
aifiaxL, aiLia xr)v Vl et Vind. CCXXI. — V. 5. oglcov, oglllcov B. Inde 
ab h. v. incipit S. — V. 6. nccQ' soig, xcov 8' Gregor Cor. 425, item 
Et M. 365, 40 not. et Favorin. 197, nisi quod itccQ Iolgl, qui omnes 
poetae nomine omisso versum adhibent, Va nuQ' solgl xcov 8', ceteri 
(etiam S) rtccQsovGi ual, nt vulgo, sed alterius lectionis vestigium ser- 
vant Mb nrao' solgl, V 134 et c. CCXXI rtttQsoLGi. Antitheton neg- 
lectum (curavit Teles ap. Stob. XCVIl 31 dXXd picoGr/ uqkovllevov 
xoi~g TtttQovGL, xcov dnovTcov ovk srtL&vLicov) arguit vulgarem scripturam 
ab interpolatore profectam esse. Atque commendat alteram lectionem 
Hierax 7IeqI SiKttLOGvvrjg ap. Stob. IX 58: xb dysXaiov skslvo ku\ 
koivov, ttQKOv TOig uvtov, kccI (Lr) SiaQrta^s tu rtXrjGLOv (quod praeceptum 
tanquam novum Meineke in Add. IV 143 ex ed. Froben. repetiit; adde 
Apostol. III 88 b, ubi aQKOv v.a&' avTov scriptum). Sane insolentia 
structurae ttQKSLG&aL itaQ' soig offendit, solet enim hoc verbum, quem- 
Poxtai Lyr. II. G 



82 POETAE ELEGIACI. 

tysvdsu [ir) (5u£slv, tcc d' itr]tvfiu ituvt uyoQSvstv. 6 

IlQcotu ftebv tL^iu, ^stiitsvtu ds 6slo yovrjug. 
%u6l dtzutu vipsLV, {irjds %ql6lv sg %uqlv skxs. 
10 [ir) QLtfjfjg nsvLrjv ccdLiccas' ^ 7 ) xqlvs 7tQo6G)7tov. 

admodum alia eiusdem notionis, dativum asciscere, sed recentiores non- 
nunquam etiam praepositionem addunt, velut dyunuv hsql, et apud 
scholiastam Demosthenis nuper ex cod. Patmio editum uQnovfisvog 
snl vel avv legitur, si recte memini; itaque non dubitavi ncco* soCg 
revocare; postea corrector aliquis, non ferens structurae insolentiam, 
neque pronomen sog in hoc carmine admittendum ratus, substituit 
uQKSiofruL nuQsovai nul dXX. dn., memor pervagati praecepti, quod tam 
pagani, quam christiani homines (cf. epist. ad Hebr. 13, 5 dcpLXuQyv- 
Qog 6 xQonog' uqhov(isvol totg nuQovaiv) terere soliti sunt. — Versus 
hic Pseudophocylideo carmine haud dubie antiquior, id quod etiam 
Hierax testatur, qui manifesto hunc versum respiciens, non tamen 
huius poematis auctoritate usus est*), atque olim scriptum fuit opinor 
UQKSLa&uL TtavQoig non nu^' soig, cf. Theogn. 145 (lovXso 8' svas§scov 
oXCyoig avv xqwccoiv ol%siv xxX. Hesiodo versum attribuit Goetrling, 
levi admodum argumento usus, quod Gregorius Corinthius dixit alia 
exempla infinitivi, qui imperativi sit vicarius, in Homeri et Hesiodi 
cavminibus legi: possis ad Phocylidem Milesium referre, quem medio 
verbo uqhslo&ul usum esse, sicut Herodotum , non est mirum. Iam si 
recte infra ad v. 87 dixi, huius poematis auctorem non esse solitum 
alienis versibus uti, verisimile est, hunc quoque versum ab aliena 
manu postea additum esse; iam cum v. 6 iteret fere praeceptum quod 
proximo priore versu continetur, eo minus dubito versum segregare, 
nam decebat auctorem poematis in prooemio summatim operis sui in- 
stitutum perstringere , nec latius exspatiari. — V. 7. 8s om. A2. — 
ndvx' dyoQSvsiv , S ndvxcc cpvXdoosLv, deinde S inserit hunc versum 
MrjSs (idxrjv slScoXu osfiov xbv 8' ucp&ixov cclsl nQtoxu &s6v 
%xX. — V. 8. nQcoxcc, V4 nQcoxcc fisv. — Ss om. SA3, in M supra scr., 
H (£ (i. e. v.ul). — V. 9. nuai, ndvxcc VaPTBVl234S. — vsfistv 
vulgo, vificov PBV2A2Ma, vsfccov (sup. vsfisiv) Va. — prj8s, fii] Ss VaH, 
ut solent. — sXks VaVl2P, v. sXkslv, M firjS slg hqCglv %uqlv sXkslv, 

5 firjS' stg kqColv ccSihov sX&rjg. — V. 10. QCiprjg, Al QTqiprjg. — dSCxcog' 
fir} V3PA2 , idem fir) Ss kqCvs, v. dSC-Acog fir). — kqlvs, M Xufirj, supra 
■hqlvs. — nQoaconov, S nQoaconco. Cum ego correxissem pravam dis- 
tinctionem, rursus Bernays dSCiccog fiij kqlvs nQoaconov revocavit: at 
iudex qui respicit nQooconov , semper iniuste agit: itaque in Deuteron. 
1, 17 plane est ovx snLyvcoofj nQoaconov sv kqCosl et ib. 10, 17: 6 &s6g 

6 fisyug . . . oaxLg ov &uvftd£sL nQoaconov ovSs ov fir) Xdfir] Scoqov, 
noLcav kqColv kxX. Sed corruptum haud dubie, quod praecessit fir) 

*) Hierax philosophus, de quo nihil memoriae traditum, quem im- 
peratorum Romanorum temporibus vixisse consentaneum est, fortasse 
natione Aegyptius, siquidem nomen 'Isqu£ illic satis usitatum, homo 
non indoctus, qui Nicandri Theriaca v. 823 seq. et Archelaum phy- 
sicum adhibet i. e. qui 'iSiocpvi) scripsit (Stob. X 77. fugit hic locus 
et 0. Schneideri diligentiam et Westermannum, qui Archelai reliquias 
composuit), qui subinde intempestive grammatici personam ipduit (v. 
Stob. V 60) qui Platonici sermonis lumina sectatur, hoc Iudaei ho- 
minis opusculum, si quidem novit, testimonii honore haud fuerit ai- 
gnatus. 



PSEUDOPHOCYLIDEA. k:j 

rjv 6v xaxcog dixcc6r}g, 6e ftsbg ^iEtETiELtu dLXu66Ei. 467 
{iccQTVQirjv favdij cpevyeiv, tc\ 8lxul uyoQEVELV. 10 

7lCCQdsVir]V trjQELV, 7tL6tLV d' EV 7lU6L^CpvXu66ELV. 

petQa ve\ielv tcc SCxulu, xakbv d' inC^LEtQOV U71U6LV. 
15 GtuftyLov [irj xqoveiv Et£Qo£vyov, ukti l'6ov eIxelv. 
\ir\(¥ E7CL0Qxrj6iig \ir\t ccyvmg {irjts ixovtC. 
^EvdoQxov 6tvyEEL ^Eog upfiQotog o6tig 6[io66r}. 15 

Qfyyg, neque probabilis Bernaysii coniectura uri &XCipr]g, tunc enim 
eadem plane foret sententia, quae infra v. 19 (irj frXifis nsvr]Tu. Ego 
conieci ur) QSiprjg nsvirjv dSiticog, i. e. iudicem cavere oportet, ne prae- 
ter ius atque fas pauperia causa superior fiat: poeta vel misericordiam 
pauperis hominis improbat, si a legis ratione iudicis animum avocet: 
nam idem praecipit variatis tantum verbis, quod est in Exod. 23, 3, 
nul nsvrjTU ovk sXsr]as tg sv v.qiosi, quod Philo commentatur II 747, 
adde Levit. 19, 15: ov notr)osTs uSmov sv v.Qiost, ov Xrjiprj nQooconov 
nTco%ov , ov8s ur) &uvudor]g nQoownov Svvugtov. — V. 11. ytuncog, V3 
in m. KuXcog. — Stndarjg, M StxuGstg. — 8i%doost, Stxdost Vl24MAl2Ma, 
usTsnstTU &sog as St-Auast S, StKuorj Mb. — V. 12. uuQTVQirjv, Va (iaQ- 
tvqi, sed supra siv et r\v utrumque a m. 1. — xa dixai' dyoQSvstv. Va 
in m. H ac vulgo (cf. Hesiodi Op. 280), tu 8i%utu 8' dyoQSvstv Mb et 
S, contra tu Sittutu @QU@svstv MVBV34: recte sane dicitur ra 8i%utu 
PQufisvstv, velut Philo II 718: utotiqv yuQ uuuQTr\uuatv svo%ovg slvut 
Tovg Toig uXXotg xu 8i%ata fiQufisvstv d£tovvTug, Or. Sib. II 45: uyvog 
yaQ XQtaxog tovTOtg tu Siuutu ^Qu^svast. At de iudicis officio dictum 
v. 9 — 11, nunc poeta de eo dicit, qui in iudicio suam rem agit. — V. 13. 
nuQ&svirjv, Bernays nuQ&soCrjv, comparans Dioscor. epigr. Antb. Pal. VII 
37, ubi TtuQ&sairj item ex coniectura restitutum. Speciosam hanc cor- 
rectionem antea recepi, videbatur mihi poeta, quoniam proprii voca- 
buli forma nuQ&r]%rj non erat in usu, maluisse nuQ&soirjv dicere, simi- 
liter ionicus scriptor ap. Stob. 28, 18 sv nuQu&sost dixit, deinde na- 
Qufrrjxrjv. sed formae insolentia in hoc pracsertira carmine ofFendit: 
niihi scribendum videtur ovv&sair]v TrjQsiv, nam naQ&svirjv, quod 
omnes libri exhibent (Al nuQ dsvirjv) haud dubie ex interpolatione, 
non ex cormptela ortum. — nioTtv M (Barocc.) V134, cf. Stob. XI 5; 
vulgo dydnr\v, ut SMabTA2, TVQStv dydni]v Va, sed supra yQ. kui nioTtv. 
— JvMVaHA123MabSV4 et v., snt BV13, sed hic i. m. sv. — cpvXuoGstv, 
cpvXuTTStv VaV34; cpvXaaos BMa pr. m. (s. m. cpvXdaaat). — V. 14. in 
M ab alia manu insertus. — usTQa vsustv, B ustuvsusiv. — nuXov 8' 
snifjtsTQOv unuot vulgo et S, sed VaV234Al23Mab 8' snl ustqov, M 
snifisTQOV undvx. — undvTcov MBV34, unuvTU TV1A2, unuoi et dnuvTU 
Va, unuot II et vulgo. Antea scripsi nuXov 8s ti ustqov undvTcov, 
Bernays %uXbv 8' sniusTQov snuvTXsiv, Goram xuXeSv 8' sniastQov undv- 
tcov. — V. 16. In Vl praecedit dnavTU ur]T' dyviog u7]t' s&sXovxi sXsi- 
tut, vid. clausulas v. 14. 16. 18. — ur]8' scripsi, v. ui)t'. — sntoQxr)- 
Gr]g \l{]T dyvag M (nisi quod svuyvcog) VaVl2 (nisi quod hic (ir)&' 
uyvcog) Al2Mab (omnes dyvarg), at V3 sntoQ%r)or]g dyvoirj (supra sntoQ- 
iisiv), B dyvoiut. Brunck e cod. reg. ai]T sntOQxsiv urJT' dyvoir]. — 
ur']TS snovTi, MbAl uCjt' skovtC, A23 urjQ' snovTi, B ur\Tr\ s-novxr] (for- 
tasse fnit SKOVTrjg vel sv.ovTr]v), M uC]t' sxcov ti, Vl ur]T s&sXovti', 
fortasse recte. S(F) ur]&' uyvcog ur)&' s-novTi. Bernays citra neces- 
sitatem uCjt' dyvcog uC]t' slnuiog. — V. 17. 18 om. V3. — ouoaor/, 
VaPA2MMbH et dno codd. Brunckii ouooasi, B ouooorj, idem ccu§qotov, 

6* 



84 POETAE ELEGIACI. 

GTtSQiLCCTcc [irj xXsrtTSLV' i7iaQa6L^og o6Tig %h(\Tai. 
[ii6&6v tioxd-foavTL dodov' [iy) ftXlfis itsvr\Ta. 458 

20 yXco66ri vovv s%e[iev xqvtctov' Xoyov iv (pos6lv l6%slv. 



Al u§QOTog, Ma m. pr. 6 &sog, S, quem ufi^QOTog offendit, &sog ottl 
■ksv av Tts ofioaarj, deinde addit noVum versum: 

'£| dSincov sqycov Scoqov %sql (X^LQ 1 libri) (irjrtOTS Ss^r\. 
suspicor illum versum hunc vel similem in suo libro reperisse. — 
V. 18 libri nihil variant, nisi quod H snaQu&iLL , B sitaqociLi' exhibet, 
Va et P slrjzai yo, uqsltul, quod exhibent A123H, uq^tul Ma. Neque 
S aliud quid legit, sed sensit obscura esse, itaque hunc in modum 
supplevit snaqaGLfiog, 06Tig s1t\tul, 

Eig ysvsdg ysvscov 6KOQrtL6(i6v $lotolo. 

ubi Slu 6KOQrti6(i6v corrigunt: ego hanc balbutiem non intelligo. Satis 
infeliciter Bernays scripsit tsqllutu (ir) %lsrtTsiv, nam terminos nemo 
sinu furtim aufert, dicendum fuit tsqllutu (ir) klvslv, quemadmodum 
etiam est Deuteron. 19, 14: ov (LSTUY.Lvr\6sig oqlu tov rtlr\6iov, u s6Tr\- 
6uv oi rtQOTSQoi 6ov. cf. Philo II 360. At neque slrytuL neque uQsiTai 
convenit, sed uqsl, ut est Sib. III 240 ovts oqovg yuirjg yshcov xov 
ysiTovog ulqsl. Commodam sententiam praebet sq(iulu fir) v.lsrtTSiv, 
ut sit illud o (ir) nuxs&rjKs rtg, ovx dvuLQr\6STui, de quo cf. etiam Ioseph. 
adv. Apion. II 16, Philo ap. Euseb. Praep. Ev. VIII 7; sed eiusmodi 
correptio aliena ab hoc carmine, neque sqllutu pro sqllulu quisquam 
dixisse videtur. Scripturae varietas extremo versu inde repetenda, quod 
magistellus, coniunctivo slr\TUL praecedente oaxLg offensus, substituit 
uqsltul. Neque enim recte antea existimavi, hic duorum versuum re- 
liquias coaluisse, scribens 6rtSQ(iuTu (ir) yIstctslv srtaoLSuig' 06Tig 
sXtjtul . . . uqsltul, ut poeta de segete aliena magicis artibus pelli- 
cienda dixerit. Denique addo Opitzium (Pibrac Vierverse) 348 haec 
ita interpretatum esse: ,,Wer Ackersamen stielt, der sei verflucht auf 
Erden, Und wer in gleichem nicht dem Tageloehner giebt Den Lohn, 
den er verdient." — V. 19. ante hunc versum de suo inserit S: 

Mr) (codd. fnjt') uq6svoholtslv, (ir) avY,ocpuvTsiv , (ir'\TS cpovsvsiv. 

quem exhibet etiam Ma {il"t\ts avnocp.), sed expunctus deinde. — V. 20. 
ylcoaarj , ylco66r\g S(L). — vovv , A3 ovv. — sv cpQS6lv, Va ab eadem 
manu suprascr. yQ. %u1s6lv. — Correxi distinctionem, legebatur s%sllsv 
KQVrtTov loyov y.t!., at s%sllsv flagitat additamentum, non 1'6%slv, neque 
quod quis legens haec verba fortasse haesitet, ubi sit 6tl-atsov, alicuius 
est momenti: eiusmodi ambiguitas praesertim in arguta sentontia haud 
infrequens. Sententia haec est: si loqueris, consilium tuum occulta: 
verba pectore sint recondita; i. e. cave eloquaris, quidquid in mentem 
venit. Sed notabilis scripturae varietas in Va -iidlseiv indicio est fuisse, 
qui legerent: ylco66r\ vovv s%s(isv yqvtctov %lr\6\v loyov l6%slv. 
neque hanc grammatici correctionem sed germanam lectionem esse 
arbitror; cf. Soph. Oed. Col. 1051 cov %u\ %qv6su Y,lr\g sni ylcoeeu (ts- 
fiwxsv, ubi schol. Srtsl UQQrjTa tu llv6tt\qiu ual nu&drtSQ nlsielv %UTsi- 
lr\rtTUL r) ylcoeeu vivsq tov (ir) s^svsynsiv. Hic quoque versus ab hoc 
poemate alienus antiquioris est poetae adscriptus olim in margine ad 
v. 48 vel 50, postea huc delatus; ac Goram quoque pOst v. 47 m- 
serendum censuit. Irrita igitur criticorum pericula, velut Hermann 
scripsit §ovv, quod ab hoc loco plane alienum; multo audacius Bernays 



PSEUDOPHOCYLIDKA. 85 

\k,v\x > ddatelv e&eAoig, {Liyi ovv ddixovvtag euGrjg. 
7ZTa%<p d' evftv Sidov, (ir}d' avgtov il^eftev einrjg. 20 
nXrjQ(o0ag 6eo %eiQ' ekeov iQtfeovn naQu<5%ov. 

HQvnxcov Xoyov iv q>gsalv tipr]. Ceterum de Graecae gentis moribus 
iusto iniquius iudicat Bernays p. XII: immemor erat Homericorum ver- 
suuin 'Ex&Qog yccQ pot -netvog aliorumque id genus: nec debebat ludae- 
orum contumaciam ac pervicaciam tantis praedicare laudibus, quippe 
quae haudquaquam fraudem aut mendacium aspernata sit. — Denique 
S hic de suo addit: 

OQCpavtxotg, %r]Qatg intSeoiisvotg Ss naQaa%ov 

quem versum rectius post v. 19 inseruisset. — V. 21. repetunt BPH 
infra ante v. 132. — i&sXotg BV2 P infra, i&sXrjarjg V3, i&sXs P, i&i- 
Xr/g SMabMAl3 vulgo, i&iXetg A2, i&iXrjg Va, i&iX g H utroque loco 
i. e. i&iXrjg (r/g), quae antiquitus tradita fuisse videtur scriptura, sed 
(irj cum coniunctivo praesentis iunctum , id quod graeci sermonis legi- 
bus adversatur, merito iam librarios offendit, itaque alii i&sXs , alii 
i&sXr)arjg (eiecta vocula ovv) correxerunt. Hermann in Opusc. I 279 
hanc controversiam expediens iure contendit ne in hoc quidem poe- 
mate eiusmodi structuram esse ferendam, itaque optativum i&iXoig 
restituit, quem duo libri postea suppeditavere. Nam ut hic ita alii8 
locis, quorum eadem est conditio, libri fluctuant, rjg , oig, sig exhiben- 
tes: obfuit praeter pravam Byzantinorum hominum pronuntiandi con- 
suetudinem etiam compendiorum usus, quae errori obnoxia esse solent, 
velut in H t]g (rjg) nota , si-g nota ss insignitum. Equidem Hermanno 
auctore ubique optativum praesentis restitui libris vel paucis vel plu- 
ribus addicentibus , etiam v. 183 cp&siQOt, scripsi, etiamsi ibi cp&siQrj 
possis tueri, si scriptorem aoristo, quam praesenti uti maluisse sumas. 
Ad eundem modum in Naumachii poemate ap. Stob. LXXIV 7 v. 58 
firj i%oig (var. 1. s%r]g et s%eig) legitur. Sed optativi usus apud utrum- 
que scriptorem latius patet, siquidem fir) quod est vetantis etiam cnm 
optativo aoristi iungunt, velut est in hoc poemate v. 122 Xvaaa&strjg, 
v. 181 fiiysirjg, v. 198 -[itysir] (var. 1. {ityrjvai) et ap. Naumachium 
v. 53 di!-cao, v. 55 sxatQtaaato. quibus locis versus lex optativum satis 
tuetur: atque huic necessitati parentes videntur hi poetae optativum 
aoristi admisisse, nam v. 185 librorum consensus fidXrjat (vulgo fidXoto), 
item v. 187 iX&stv (unus liber iX&otg) et v. 206 iX&rjg (unus liber 
iXfrotg ut vulgo) tuetur: unus restat v. 191 (itfir]aatvxo ubi praeter ne- 
cessitatem optativus legitur, neque tamen invitis omnibus libris (itfir]- 
acovxat substituere ausim. Plane segregandus v. 85 iyntQoXtnotg , ubi 
Hermann nescio quo errore i%nQoXt-rtr]g requirit, nam est aieus enun- 
tiatum. Quod si quis argutias captans admonuerit, modorum discri- 
mina haudquaquam esse negligenda, equidem contendo his scriptoribus 
optativum vel imperativi vel coniunctivi esse vicarium: nam qui sin- 
gnla exempla diligenter examinaverit , intelliget (ir) cum optativo 
iunctum esse vetantis, non optantis. — ovv om. Ma H infra MV134S(LR). 
— ddiitovvxag scripsi, v. ddtnovvxa, HP infra V4 dSt-Aovvx' . Melius 
sane scripsisset: (ir)x' ddtxstv i&iXotg avxbg (irjx' aXXov idarjg. Hic 
quoque versus quemadmodum qui praecedit, ab hoc loco alienus, ac 
delendum censent Bernhardy et Goram. — V. 22. sv&v, MaAl23Va 
M a pr. m. V4 sv&vg. — [irjS', Va (ir) S', B (ir]S\ (irj Mpr. — S nxa- 
%otg sv&v S. (ir]x' kxX. Deinde Mb ik&i fiot. — V. 23 om. V3. — 
nXrjQcaaag HAlMb corr. ut vulgo, nXrjQaastg MB, nXrjQcooet A2, nXrjQoj 
aetv Va, nXrjQcaaov V4. — iXeov, iXiovg Vl. Fort. legendum iXiov. 



86 POETAE ELEGIACI. 

a6teyov eig oixov de%at %al tvcpkbv bdrjyet. 459 

25 vavqyovg olxtetQov, irtel itloog e6tlv a8r\Xog. 

%£ioa 7C86ovxl didoV 6co6ov d' a7tSQi6tatov avdoa. 
xoivcc 7td%r\ TtdvtcoV 6 (llog tQO%6g' a6tatog bXfiog' 25 
TtXovtov e%cov 6r)v %£loa 7tevr\tevov6tv oQe^oV 
cov toi edcoxe fteog, tovtcov %Qrjt,ov6t 7taQa6%ov. 
30 e6tco notvbg ctTtag 6 (iiog xal bfiocpQOva Ttdvta. 
[aljia de [ir) cpayeetv, eidcoXo&vtcov a7te%e6d-at.] 

cf. Philo fragm. T. VI 242 ed. Lips. n&viu %u&' suvTr^v (isv sX&ov 
XQri&i sig &nuvoQ&co6iv svS&iug. Permire S *ISqco6l 6tu%vcov %&iql 
XQjj govri nuQU6%ov. hinc suspicatus sum ante hunc versum alium 
intercidisse, de spicis legendis, cf. Deuteron. 24, 19 et Philo II 390. 
Sibyll. III 245. Deinde S suo periculo hos versus addit: 

og 8' sksrjiioavvrjv nuQ&%si, &scp olSs Suv&l^&lv. 
*Pv&tul &% ftavccTov &X&og, kqi6iq onnoruv &X%rj. 
Ov &v6lr\v, sXsog Ss ftsXst ftsog uvtl d'v6irjg. 
"EvSveov ovv yvfivov, fi&ruSog n&ivcovT uqtcov ecbv. 

— V. 24. oIhov, oi-novg V3. — rvtp7.bv , nTco%bv V2TA2. — bSqy&i, S 
codrjysi. — V. 25. vuvrjyovg, B vuvuyovg, Mb vuvnrjyovg, Va vuvr/yovg 
et supra yQ. nr\yovg. — Mpr. vuvysybv coht&lqov. — sn&l nXoog, S 6 
yccQ nXovg. — V. 26. 6co6ov, ecogs V3. — 8' om. M. Affert h. v. Gramm. 
Cod. Vind. 169, ubi oco 8' dneQ. Necessitudinem huius praecepti et 
sententiae, quae subiungitur, desidero: suspicor post hunc versum inter- 
cidisse alium, quo caverat, ne quis alteri adversam fortunam opprobrio 
faceret, cf. Isocr. ad Demonicum 29: Mr\8svl 6vficpoQuv ovsidierjg, Koivrj 
yuQ r) Tv%r\ huI xb fisXXov uoqutov. Philo Fragm. T. VI 207 ed. Lips. : 
Mrjdsvl ovficpOQccv 6vsi8i6rjg' Koivr) yuQ r) cpvoig kuI tu iniovza uSrjXa- 
(ir)noTS rolg uvTotg ccXovg uvroHUTUHQLTog iv tco gvvslSotl svQS&ijg. 
Fortasse inserendus versus Sibyll. 91: MrjSsnor' dv$Qa n&vrjra IScov 
6Hcoipr]g in&sooiv. — V. 27. nuvrcov, navTU V4, ■nocvu tcc ndvzcov bfibg 
TQO%og V4. — $Cog, Mpr. fiiov, S iSCorog omisso 6. — V. 28. om. V3. 

— s%cov, H s%cov; stigme addita. — 6r)v, Va rr)v, supra rj 6r\v. — 
n&vrjTSVovaiv, M n&vr]T&vovTL. — V. 29. cov xoi Vl3, cov 60i vulgo, 
Va ov 6oi, supra r) cbv tol, H cov 6 SsScoks, sed 6oi ex corr. — sScorcs, 
H Ss8coy.s, TA2 8cov.&. — xovxcov, Va nXovxov, supra rj xovxo, S cov aoi 
s'8. &. tiuvxbg %q. n. — %Qr\%ovoL, V123S %q^ovtl, P utrumque, — V. 30. 
H pCog dnug, b om. etiam M. — S sic immutavit Hoivbg ndg b §iog 
[i&Qoncov, dviaog S& x&xvAxai. tum vero haec adiecit: 

Mr\nox& dvS^a nsvr\xu IScov excoiprjg sns&66iv, 
Mrjds ■x.uv.cbg y& nQ06&Qnrjg (icofirjzov tlvu cpcoTU. 
Tb %r\v sv &uvuTco 8oHLLiug&TUf si TLg &nQu£,&v 
"Exvoliov r) Slkulov, Slukqlv&tul &lg %ql6lv eX&cov. 
Mr\8& cpQsvug ^Xunr&LV olvco, firiSs niv&LV dfjL&TQU. 
Alfia S& fuj cpuy&siv, siScoXo&vtcov 8' dns%&6&ui. 

— V. 31. exVa addidi, ubilegitur post to ^icpog dpcp. (v. 32), sed librarius 

., tt , y ~ ~$ 

iustum ordinem restituit &6tco — ullcvl$uXov — alyi,a. atque hunc ipsui» 
ordinem testificatur S. Versum cancellis saepsi, est enim non tantum ab 
hoc loco, sed omnino ab huius poematis instituto alienus, cuius scriptor 



PSEUDOPHOCYLIDEA. 87 

Tb %icpog dticpL^akov (ir) rtQog cpovov, dkk' ig dfivvav 
el&e de (ir) %Qrj£oig ^r\t exvo(ia \ir\xe dixaicog. 30 

r)v ycco dnoxxeivyg lyftQov , deo yeiQa (iLaivetg. 
35 'AyQov yeixoveovxog ait6G%eo, (irjd' ccq' vTteQfSfjg. 
\71dvxcDV (lexQov txQidxov, vneQfiaGlai, <J' a\eyeivai.\ 
\%Qr\6ig 6vr\c5i(i6g ecSxi, cpiKcov d' ddixcov dvovrjxog.] 160 



nu8quam aperte Graecae gentis sacra reprehendit. Neque vero ex Si- 
byllinis oraculis versus in Vaticanum librum translatus est, ut olim 
credidi, sed interpolator oraculorum usus est huius poematis exemplo, 
quod ad recensionem Vaticanam prope accedebat, cf. in primis v. 37, 
quem non potuit scriptor Vat. ex Sib. depromere. — V. 32 om. P. — 
cpovov, MbS cpCXov. — eg, S en', Vl eCg, V2 uXXd nQog. — duvvuv, M 
ex corr. dyaXfiu. — V. 33. Se om. A3. — ^17 XQjjtoie, ur) XQVtie MA2, 
firj XQ^aig Vl, fir) XQV& i e V2. Omisit Va, qui sifrs Se firjt' dvofiu 
toSe nu&eiv fir)te Smaicog exhibet, sed supra yQ. el'&e (ir) Se xQVtoce 

ijltjt' dvofia (ir)te SL-naCcog, et rursus supra additum Se fir) //////, S fir) 
XQrjOrj. — e-Avofiu scripsi et sic S, H et v. e"vvo[ia, BMb evvofia, TVa 
uvofiu. — firjte ScnuCcog BMVaVl2TA2S, (irjte d8i'y.cog V34Al3Ma, utrum- 
que P, vulgo (ir\t' dSCv.cog ye. — Si XQV^o^-e vitii expers, enuntiatum 
imperfectum. Difficultatem animadvertit non solum S, qui suo periculo 
XQriorj substituit, sed etiam auctor archetypi, unde Va propagatus, qui 
deleto xqM 01 ^ inseruit toSe nu&eiv, quae verba vitium contraxisse 
manifestum est: scripserat opinor corrector ei&e Se [irt' uvollu ana- 
a&ui toSe. Ego commendaverim ei'&e Se (ir) xQcptote dvofi' aifiatL 
[i. Slk. — V. 34. r t v, S yi.dv. — dnoKteCvrjg, Va dnonteCveig. — ix&Qov, 
aeo V4, v. ex&Qov aeo, x £ ^Q a \ Vl i. ar)v x £ iQ a [mxivrjg, S(FL) [iLUveig. 

— V. 35. H yeitovoevtog. — dnoaxeo, MbMS dnoaxov. — prjS', Al 
bic et alias (ir) 8'. — uq', VaV4 av. S dyQov yeitovevovtog unoaxov 
(ir) tbv 8' uq' vneQ^fig. Videtur uq' ab interpolatore . additum, poeta 
scripserat vneQUfi§fjg. — V. 36, quem exhibent hoc loco MVaV2Al2H 
et duo Brunckii codd. , ceteri infra post v. 69 sicut vulgo , cancellis 
8epsi. Atque etiam S in suo libro reperit, sed in hunc modum im- 
mutavit nug oQog iatl SCnuiog, vneQfiuoCrj 8' dXeyeLvr). Prius hemi- 
stichium affertur Bachm. An. II 97. Et. Gud. 658 et s. p. n. a Lon- 
gino vid. Hephaest. p. 139 ed. Gaisf. cf. Keil Anal. Gr. 12, 13. For- 
tasse idem erat in germanis Phocylidis carminibus, cf. etiam supra 
v. 14 et Pythagor. Carm. Aur. 38. — dXeyeivai MVaVl234TH (uXyei- 
val Mb) Append. Paroemiogr. 461 not. Eustath. II. p. 1318, 8, qui ex 
Hesiodo citat vneQ§aaCaL 8' dXeyeivaC, B vneQ§aaCr]v 8' uXeeive, sed 
in m. vn. 8' uXeyeivaC, v. vneQ$uoCui 8' uXeeivuC, Al vneQuaCuL 8 
dXeeivuC. Integrum versum affert Stob. III p. 136 Schow, ubi vneQ- 
fiaoCrj 8' uXeeLvr), Append. Paroem. I 461 not. et Schol. Lucian. IV 
137, qui Cleobulo tribuit (cf. Anth. Pal. IX 366), et ne elegantes ho- 
mines quid desiderent, Schol. Crnq. Hor. Sat. I L 106 (Phocyl. nomine). 

— V. 37. solus Va exhibet ita scriptum XQV ai e ov. i. cpCXov 8' dSixcov 
dvovtog, cuius vestigia premens scripsi XQ*} a - ov - f '^-> ( P t '^ a>v $ , a ^' 
vlcov dvovrjtog, i. e. consuetudo utilis, amicorum iniustorum pcrniciosa, 
sed multo malim eat eo&Xcov, dSCxcov 8' dv., ut omnino ad homi- 
num consuetudinem praeceptum referendum sit; praeterea versum can- 
cellis faepsi, quoniam non minus quam v. 36 continuum ordinem huius 
capitis turbat. Cum ex Va xQVGtrjg (non XQh 0lv ) notatum esset, Schaefev 



88 POETAE ELEGIACI. 

ixrjde tiv' uv^oitevov xaortov X<D(3r]6)] uQOVQrjg. 
"E6ta6uv d' o^iottiioi iTtrjkvdeg iv 7to}.ir]tuig' 
40 7cdvteg yao 7tevCr]g 7teiQ<6[ie&u tr)g 7toXv7tXdyxxoV 35 

%<QQr] d' ov ti fiifiatov e%ei Ttedov uv&q<6tioi6iv. 

e H <piloiQr]^,o6vvr] [ir]tr]Q xaxotr]tog U7tu6r]g. 461 

correxit %Qr\oxbg ov. s. cpCXog, dSfntov S' dvoxr\xog, ego imperfectam 
esse sententiam ratus . . . (ysCxcov) %Qr\cxbg ov. s., cpCXov (sive cpCXovg) 
S' dSt%cov dvovr\xog. Etiam S reperit hunc versum in suo exemplo, 
ubi yixfJGig pro %or\<sig scriptum (minus illud quidem commodum, quam- 
quam cpCXcov v.xr\Gtg non abhorret a sermonis proprietate, ut est in 
monostichis Menandreis- cpiliag SwaCag v.xr\Gtg aGcpaXsotdxrj legitur), 
unde satis pro arbitrio, ut aliquo pacto alienum versum conciliaret cum 
finitimis, in hunc modum refinxit: Kxr\Gtg 6vr\otti6g eofr' ogCcov, dSC- 
%cov S"e novrjQa. Goram duas simul correctiones proposuit %or\Gxbg 
nXr\oCog soxl cptXcov, dStncov S' dvovrjxog vel %Qr]axr\g %Qr'\6tix6g soxt cpi- 
Xcov , dStttcov S' dvovrjxog, ita ut hic versus post v. 83 inseratur. — 
V. 38. [irjSs xiv' , V2T A2 [irj ne xiv' , fortasse (ir\Se xsv vel fjtr\S' snu- 
e^ofievov. — Xco^or/ MVaVl24PT, Xco$r\Gr\g AlMa, Xo$r\Gr\ig elg B, Xco- 
Pr\6ov v., S inverso ordine XcofirjGr/ ytuQnov; deest versus V3. — V. 39 
om. P. — S' V134, om. VaH et vulgo. — bfioxtfiot in H fortasse 
postea additum, A2 bficovvfiot. — V. 40. Al noXvnXdytxov , A2 noXv- 
nXanxov. — Hunc versum S variavit et in hunc modum amplificavit 
ndvxeg yuQ £svCr\g nsQiQr'\GGovxut noXv fio^&ov (R noXvfio6%ov) 
'Slg £svot dXXrjXcov ^sivog (LR ^stvbg) Ss ys ovxtg sv vfiiv Eggsx' 
ensl ndvxeg §qoxoI utfiuxog e^ evbg eGxe. Hinc Bernays 'ge- 
vtr\g pro nevCrjg recepit, quod Goram probat, at quamvis ^svog noXv- 
nXuyxxog recte dicatur, non tamen ad eundem modum etiam £svCr\ noX. 
uuncupari poterat: recte vero se habet nsvCr\ noXvnXaynxog, atque hanc 
omnium librorum lectionem etiam similitudo principalis litterae n re- 
petitae satis tuetur. Quid S legerit, ambigo propter scriptoris nimiam 
infantiam: reperit fortasse £svCr\g in suo libro atque ob id ipsum no- 
Xvfio%&ov substituit: sed verisimilius illum nsvCr\g nstQr\G ovxat scrip- 
sisse, librarios autem E,svCr\g prono propter seq. v. errore exhibuisse. 
— V. 41. om. V. 3. — %coqv H (%coq^) et vulgp, %coQr\g (quod probat 
Goram) MVaVl4MbAl, S %coQr\ (ita F, %coQr\g R, %coQtg L) et deinde 
e%etv xonov. Displicet ovxt, nam potius %coQr\ S' ovxtg dici oportebat, 
itaque haud scio an sit legendum %coQr\g 8' ovtt p£§utov s%etv nsSov 
sgx' dv&Qconotg. cf. infra ad v. 102. — V. 42 — 7, qui neque ex 
prioribus neque ex sequentibus apti sunt, cum nullum omnino prae- 
ceptum contineant, sed tantum communem locum illustrent, ab hoc 
loco manifesto sunt alieni. Atque id etiam S sensit, nam praemisit 
his duos versus: 

Mr\Ss &sXr\g (FR fteXeig) nXovxsiv iir\S' sv%ov, aXXd xoS' ev%ov 
Zr\v dnb xcov oXCycov, fir\Sev xe s%ovzu dStyiov. 

Igitur hi sex versus, si ab ipso poematis auctore profecti sunt (nam 
sane a reliquorum similitudine aliquantum recedunt), restituendi sunt 
in suum locum h. e. post v. 30. Atque etiam post v. 42 S rursus 
duos versus suo periculo inseruit: 

Mr) no&og eig %qvgov r) sig UQyvQOV ev S' uqu xut xoig 
"EGGsxat diicpr\yirjg ftvfiocpfroQog ev&u GCSrjQog. > 

V. 42. affert App. Paroemiogr. 461 not. — r\ H in ras. 



PSEUDOPHOCYUDBA. 89 

%Qv6og dsl dokog i6rl xal ctQyvQog ccv%-Q(6noi6iv. 
%qv6s, xaxcov ctQxrjys, fiiocp&OQS, ttccvtct %aks7iTcov , 

45 sids 6S [17] ftvr]T0l6l ySVS6ftctl 7CTJtlCt TtO&SlVOV. 40 

6sv yctQ txr\ti tid%a(, xs ksr\ka6Cai ts cpovoi xs, 
i%&Qa 6s rsxva yovsv6iv , ctdsktpsioC xs 6vvaC(ioig. 

Mrjd' stsqov xsvd-oig XQaSCy voov, akk' ayojQSvcov 
fi^d', cog 7tsTQ0cpvr)g nokvTtovg, xaTa %(oqov d^sCftov. 
50 7ta6iv d' aTtloog i'6&i, to, <$' ix 4>v%r)g ctyoQSvs. 

"06Tig ixcov ddcxsi, xaxog dvrJQ' si d' vn dvdyxr\g, 45 
ovx iQsco to TsXog' (lovXr) d' svd-vvsfr' ixa6Tov. 

Mr) yavQov 6ocpCrj, \ir\t dkxtj, \ir\t iitl TtkovTco. 
slg ftsog i6Ti 6ocpog, dvvarog •9'' «ft« xal Ttokvokfiog. 



V. 43. 44. Gramm. Cod. Vind. 169, v. 44 Zonar. 1842 et Theod. Prodr. 
in Exeerptis Bibl. Paris. VIII 88. — V. 44. 45. 46. Boiss. An. 197 (ubi est 
ei&e (itj &v. nrjfia no&rjvov lyeyovetg). — V. 44 — 47. Et. M. 321, 45, 
ubi avvatitot re et Apost. XVIII 41 a. — V. 45. ei&e, S(L) rj&e. — ae 

eae , 

in M supra additum, H ei&ttr). — nrjfia, V3 ytrrjfiu, Ma XQrjfia. Goram 
coniecit ei&e av nr) &vr]toiat yevoto yitrj^ta no&etvov. — V 46. aev 
VaVl3, v. aov. — XerjXaatat, Al Xr]titaatat. — cpovot, T cp&ovot. — 
V. 17. dSeXcpetoi, PMH dSeXcpoi, A2 dSeXcpeot. — V. 48. 49. Apostol. 
XI 53 a. S buic versui praemisit: 

Mr t Se SoXovg Qantetv, nr) itqog cpiXov rjtoQ 6nXi£etv, 

cuius prius hemistichium petitum ex Phocyl. v. 4. — (irjS', MbV2TA2S 
firjQ-'. — iiev&oig BTH, MB yie&otg et deinde ytQaSirjv, nev&yg MAlApS, 
ytev&rjg ytgaSirj Va, ytev&wv Vl, qui etiam ytQa8ir\v, ut S, qui om. voov. 

— dyoQevwv, dyoQevotg Ma, dyoQevetg B, dyoQevr\g Vl, dyoQev . . Mpr, 

dyoQevcov corr., V3 om. versum. — V. 49. x^Q 0V V3, x^Q H, x<*>quv 
Al, v. utVa et S x^Qctv, utrumque P, in quo hic v. ante 48, Vl XQ otav - 

— dtteifiov, Mpr. dfiet . . , corr. §ov , idem a m. pr. coaneQ cpvrjg, S 
uLtei(letv. — V. 50. Addidi ex MVaVl34 MabH, nisi quod V3 nuat 8' 
unXovg, Va nuat 8' dnXovg iatt, H nuat. Exhibet versum etiam Sam- 
buci liber, omittit Al, in niarg. add. A2, habet S, ubi td t . — V. 51. 
iariv encov dStytetv Y.av.ovg B, similiter Mpr. eattv encov dStyteiv nancog 
quod corr. m. s., atque etiam Va dStyteiv, ceterum traditam exhibens 
lectionem. — el 8' Vl, r)v 8' V3P, dv S' Va, dXX' MH (ut vid. a m. 
s.) et vulgo, quod ex uv 8' ortum, S og 8'. — Goram permire scripsit 
battg extov dSiytei, ytaytbv dfiyjaef vn dvdyytr\g xri. Ceterum in v. 51 
et 52 plane cadit, quod supra de v. 42 — 47 monui: traiiciendi autem 
sunt hi duo versus p. v. 21, ubi sententiae confirmandae inseiviebant. 

— V. 52 fiovXri B, P fiovXrj et §ovXrj, MVaVl23MbH povXrjv ut v. — 
8' om. M pr. — ev&vve&' Brunck ex suis codd. et S, Mpr. ev&vv' eg, 
Va ev&vvov, VlMcorr.MbAl ev&vve, V3 ev&vvatg, V2 i&vve, P ev&v- 
vat, B ev&vveg, S ev&vvat ex corr. Ego antea ev&vvog scripsi. — 
V. 53. 54. Stob. III p. 75 ed. Schow., inl Schaefer, ivl libri, in H supra 
additum. — V. 54. elg, etg iatl S(L). — &' omisit Mpr.AlV2PH, <T B, 
t' M corr. 



90 POETAE ELEGlACI. 

55 Mtjde 7iuQOLioii£voi<3i xuxolg tQV%ov tsbv rjTtuQ' 

ovx stt yccQ dvvatut tb tstvyixsvov sIvul utvxtov. 50 

Mr) 7tQ07tstr)s ig %slqu, %uXlvov d' uyQiov oQyrjv 462 

tioXXuxl yccQ 7tXr\%ug ccsxcov cpovov s£,stsXs66sv. 
"E6tco xolvcc Ttu&r]' fjtrjdsv [isyu [irjd' vnsQocpQv. 
60 ovd' ccya&bv TtXsovcc^ov scpv &vr\toi6tv ovsluq' 

r) 7toXXr) ds tQVcpr) TtQog u6siivovg sXxst SQCotug' 55 

vipuv%si d' 6 TtoXvg TtXovtog xul sg v^qlv us%sl. 

&v{ibg V7tSQ%6(isvog \Luvir\v oXoocpQovu tCxtSL. 

oQyr) <T s6tlv oQsfyg, v7tSQ^ULVov6a ds ftijvtg. 
65 ^rjXog tcov s6&Xcov uyu&og, cpuvXcov tf u'C6r\Xog. 

toXpu xuxcov oXorj ' [isyu 6*' cocpsXsi itf&Xct Ttovsvvtu. 60 



V. 55. naQOL%ofisvoi6i, S(F) na^' ol%ofisvotg. — %aY.oig om. V3. 

— xqv%ov , V3P xqv%s_. — xebv , Va xuhov. — rnaQ MbMcorr.BT, 
rjfiaQ Mpr., r)fiaQ, yQ. r)naQ Va, vulgo et S r)xoQ, P r)xoQ et r)naQ. — 
V. 56. axv%xov, Va yQ. axev.xov, P axvnxov et axvyaxov. — V. 57 et 
58 leguntnr Append. Paroem. I 461 not. (ubi elg %eiQa . . . OQyrjv . . . 
itlexeXeeag.) — nQonexr)g, M 7tQonexstg, Va supra yQ. nQ0Ttaxr)6r\g , i. e. 
7tQ07tExrj6rjg, quae grammatici est correctio, melior illa quidem, quam 
r)g x*iQ tt (V4); qui verbum necessarium putaverit, fir) 7tQonsxr)g %slq' 
i'6&L poterit scribere, sed nihil novandum; Bernays (irj nQonserjg. — ig, 
sig VaV3Al, r]g V4. — opyryi> etiam S et Paroem., aQrjv MBV34, utrum- 
que PVl. — V. 58. no-XXauL, MbV2Mpr.S noXXd-nLg. ■ — dsucov, V3 axtov. 

— ijj,exeXs66ev duo codd. Brunckii, i^exeXees S(LR)Mb, il-sxsXseag MTP, 

il-exeXeeeag VaVl234, cpov ii-exeXe66ag Al, i^sxslsee H i. e. ii\sxsXs6- 
6ag, notae \j (ag) et i_ (sv) cum non admodum discrepent, inde libro- 
rum errores h. 1. repetendi. — V. 59— 61 affert Stob. III p. 136 ed. 
Schow. — V. 59 om. V3. — (irjSsv, Va fir) Sev. — vnsQocpev Vl, cett. 
vnsQonXov. Cf. Hesych. vnsQOcpQvg' vnsQonxog et vnsQOCpQvg' vnsQrj- 
cpavovg, quod iam rccepi, antea firjSsv vnsQcpsv proposueram. — 
V. 60 — 62 legnntur in Append. Paroem. I 461 not. — ovS' Bernays, 
legebatur ov-a , V3 ovn dyot&bv nXsovs^trj &v. iexiv ov. — &vtjxol6lv, 
Va $qotoi6lv. — V. 61 om. Mb (initio paginae). — r) om. M. — XQVcpr) 
Stob. codd. BMV134, xQocpr\ et supra xQvcpr) Va, vulgo xQocph. ut TH 
et App. Par. deeuvovg Vl3, vulgo ut VaHS et App. Par. dfisxQovg, 
utrumque P. — eX-nex' MBVlPHS, sX-ASxai V4, sq%sx' Va, vulgo eXnei. 

— V. 62. vipav%ei, vif<ot Mb. — ig om. V34. — V. 63. vnsQ%6[ievog, 
VI ineQ%6fievog, S(F) vnaQ%6iievog. Bernays 6neQ%6fievog coniecit, ego 
vneQ%vfievog. — xiy.xsl V2, vulgo xev%et, S(L) xev%r\. — V. 64. d' om. 
B. — V. 64 om. Mb. — V. 65. 66 om. V3. — ie&Xcov dya&ogVVl, vulgo 
dya&cov e6&Xog. — dtdrjXog scripsi ex Vl, qui vnoeQybg et supra dtSrj- 
Xog exhibet, vnovoybg V2 , vnoeQybg ut vulgo PV4AlMbH, vnsQoynog 
M, novrjQog yQ. vnosQyr)g Va, Brunck Ss %a%ovQyog, S cpavXcov Ss ye 
cpavXog, quemadmodum etiam proximi versus novissimam partem pro 
arbitrio variavit. — V. 66. %a%cov , Mpr ■x.av.ov. — fieya S' cocpeXet 
HPV2Mb (ocpsXsi), vulgo fisy' ocpsXXsi S', sed BVa fisy ocpsXXsL. >- 
novsvvxa Mb, Va nosvvxa, supra yQ. novsv6ag, vulgo rtovsvvxag, S 
dya&cov S s y s tivSog 6nd£s i. 



PSKUDOPHOCYLIDEA, «n 

tieiivbg eQcog aQerijg' b 8e KvitQidog ai6%og ocpekXet. 
\r\8vg ayav atpQcov xixh]OxeTaL iv %oXvr\xaig.\ 
ftetQcp edeiv, fieTQco 8h melv xal {ivd-oloyeveiv. 463 

TtavTcov fieTQov ccqicstov , vTteQ^aGiac d' akeyetvai. 
70 Mr) cpftoveoig ayaftcov haQOig, ^ir) ^tco^ov dvc^rjg. 65 
acpftovoi OvQavidai xal ev aXXr]Xoig rekeftovcsiv' 
ov cp&oveei {iqvr] Ttokv XQeitiGocjLV r/liov avyatg' 
ov %fttav ovQavioig vx^cofiadL veQ&ev eovGa' 



V. 67 est ap. Stob. III 136 ed. Schow. — asfivbg, asfivbv S(LR). — 
V. 68. 69 om. V23T. — V. 68. ccyuv cicpQcov scripsi, libri et S dyavocpqcov, 
solus M dyuvvocpQcov. Probavit emendationem Bernays, reiecit Goram, 
(irjSsv uyuv acocpQOv yttxXrjoyistai sv noXtr'irutg scribens, quod mihi qui- 
deni a Graeci sermonis proprietate abhorrere videtur. Neque vero Bernays 
recte intellexit locum a me emendatum; nam existimat poetam dicere: 6 
uyuv r)Svg ynytXr)o%STUt cicpQcov, at est 6 ayav acpQwv yiiyiXr)ayiSTai rjSvg: cf. 
Timaeus Lex. Plat.: r)Svg, svq&rig ytul atpQiov. Et M. 420, 42. Suidas v. 
r)Svg. Schol. Plat. Gorg. 491 D. Exoraplis Platonicis illustravit hunc usum 
Kuhnken ad Tim. 131. Verum versus ab hoc loco alienus, itaque can- 
cellis sepsi, videtur adscriptus olim fuisse ad v. 50 fortasse cum alio 
versu, qui intercidit, ut ingenium eorum describeretur, qui veritatem 
procul habentes vel vitia speciosis nominibus occultant. Videtur euim 
in archetypo una quaeque pagina versuum fere XVII fuisse, quaeque 
ibi in margine ima adscripta fuerunt, saepius in alienum locum traiecta. 
— V. 69. (istqco sSsiv, [isTQco Ss ntsiv scripsi cum M, qui habet [istqco 

sSsiv Ss f x 

cpuystv (istqco nistv, Mb (istqco cpuysiv, [istqco Ss ntsiv , Va . . tqco 
tpuysiv , (iSTQtp Ss ntsiv, B (iSTQOcpuysiv, (istqco Ss nisiv , VlA2 (in m. 
adi.) (istqco cpaystv (A2 add. (isv) (istqco Ss notsiv, V4 (istqco tpuysiv 
(istqco nisiv , P (isTQcp cpaysiv , (istqco os ntsiv , Al (istqco (isv cpuysstv 
nai nisiv, Stob. III 135 ed. Schow (istqco (isv cpuysstv, nisiv , vulgo 
(istqco fisv cpuysstv, nivstv, S sv (istqoj cpdysstv, ntsstv n. (i. — V. 69B. 
hoc loco vulgo legitur 6atis commodo , atque ita libri, praeter eos, de 
quibus dictum est ad v. 36: repetunt hic versum M (ubi S' om. et 
dXystvui) Al (vnsQ^uairj S' uXsystvrj) A2 in m. (vnsQ^uairjv S' dXsst- 
vui). Atque etiam Sibyl. iterum hoc loco exhibet (vnsQ^uairj S' aXs- 
ystvov), sed ibi praeterea duo alii adiecti sunt: Mr) tp&ovsQog, ut) 
dntOTog sorj, (irj XoiSoQog io&t, MrjSs yiuyioyvcoficov, (ir) ipsvS- 
unuTtng dfisTQrjtog, quos manifestum est ab ipso diasceuasta pro- 
fectos esse. Mihi hoc quoque loco versus, quamvis satis conveniens 
instituto, quoniam ex antiquiore poeta petitus videtur, suspectus. — 
V. 70—75 om. S. — V. 70. dyu&cov, Mpr. dyu&ov. — cp&ovsotg V12MBP 
ut v., cpftovsr\g V34, cp&ovsorjg VaTMb et Brunckii codd., tp&ovrjorig II. 
Deinde vulgo additum S', sed om. B codd. Brunckii et ut videtur re- 
liqui omnes — STUQOtg, V2 in m. srsQotg, M pr. stuqoi. — dvuxpyg, 
dvdtprj M, sed a pr. m. ut videtur dvdxp. Atque dvutprj Bernays ex 
coniectura scripsit, falso: neque enim invidi deterreri solent a pro- 
fessione sua metu, ne ipsi aliorum sibi invidiam et odium concilient, 
sed fortiter alios vellicant : cp&ovog enim et (icofiog germani sunt fratres, 
arctissima necessitudiue coniuncti: igitur recte se habet reliquorum 
librornm scriptuia. — V. 71. ucp&ovot, P corr. uqp&ovot S'. — V. 72. 
(it]vr), Vl GsXrjvr}. — V. 73. vsq&sv . . . nsXuysaotv om. A3. — vsq&sv, 



92 POETAE ELEGIACI. 

OV 7tOTCC[lol %£ldy£66LV cceI d' 6[i6voiav £%0V6LV. 
Ih eI yao sQig [iaxaQ£66LV ivrjv, ovd' av %6log s6tr). 70 

EcocpQ06vvriv a6%Etv, al6%Qcov d' EQycov d%i%s6&aL. 
[irj [iL{iov xaxotrjta, dCxrj d' d%6X£Ltyov afivvav. 
%el&co {iev yccQ OVELaQ, EQLg d' EQLV aVTLCpVTEVEL. 
fir) tiLfiov y.axoTtjTa, dCxrj d' d%6l£Lipov dfivvav. 

TtELfrcO flEV yCCQ OVELaQ , EQLg d' EQLV aVTLCpVTEVEL. 

fir\ %l6teve Ta%L6Ta, %qIv aTQExicog %iQag oi\)£L. 
80 vlxcxv ev EQdovTag etl %Xeove66l xa&rjxet. 75 

KaXov $elvl£elv Tayicog Xltol6l TQa%i%aLg, 464 

rj %XEL6Taig $oCvaL6L §Qadvvov6aLg %aQa xaLQOv. 
Mrjdi%OTE %Qr]6Tr]g %LXQog yivrj dvdQL %ivr\TL. 
firjdi Tig OQVL&ag xaXirjg a[ia %dvTag i/\i6&co, 
85 firjTiQa d' ix%QoXC%oig, lv' £%r]g av Trj6ds vso66ovg. 80 
Mrjdi%OT£ xqCvelv ddarjfiovag dvdQag ia6r]g' 



Mpr. vso&ev. — V. 74. dsl, Va aisC. — V. 75. fQig om. Vl. — svrjv 
scripsi, legebatur srjv, V4 ssr\v, om. Va. — ovS' scripsi, libri ov-a. — 
V. 76 — 80 P hoc ordine exhibet 75, 78, 79, 80, 76, 77, 81. — V. 76 
quem om. V3, legitur ap. Stob. III p. 135 ed. Schow. — acocpQoavvrjv 
BVaVlM, vulgo acoyooavvrjv 8' — aioxQcov 8', om. 8' BV2VaH. — 
V. 77. (irj {iifiov, S firjSs [icfico. Quid poeta dicere velit, non obscurura, 
sed planius foret [ir) dfisCfiov na%6xr]xa, sed eiusmodi synizesis inusi- 
tata recentioribus poetis. — dnoXsirpov Brunckii unus cod. et M(dnc6- 
Xsvxpov pr.)B, sed Vl23VaAlH dnaXsvipov ut vulgo et S. Iniuria hunc 
locum sollicitavit Bernays SCnrj 8' dnaXs^ov diivvcov scribendo. — V. 78. 
ovsiccq HS et vulgo, BMVaV3 ocpsXXog, Vl2 ocpsXog, P ovscccq et ocps- 
Xog, mihi ocpsXXsi scribendum videbatur. — dvxicpvxsvsc, S(LR) dvxi- 
cpvxsvasi. — V. 79. nsQctg, xsQccg S(FL). Hoc versu desinit S. Versus 
legitur in Append. Prov. I 461 not. — V. 80. sv, V4 8' sv. — sqSov- 
xag, Al SQSovxccg, Va sqSovxcc. — sxv nXsbvsooi correxi librorum scri- 
pturam snl nXsbvsaat. — %aQ , r\Y.Ei, Vl supra dvrjnsi. — V. 81. ^sivC- 
£eiv, Va ut vid. 8svi%siv. — Xvxaioi, M Xixsoi, P ex corr. bXCyaioi. — 
V. 82. &oCvaiai scripsi, sive %oCvr\av malis, minus recte Brunck &aXC- 
avai edidit, V123PMA1H SoXCaiov ut vulgo, Va @Qa8. SovXsCavg. — V. 83. 
affert Sch. Arist. Nub. 240. — niv.Qog, xav.bg Vl supra, om. Va. — 
V. 84. 85 desunt in V3. — oQvi&ag, Mpr. oqvl&cov. — V. 84. sXsa&co, 
Va sXsa&co. — V. 85. sznQoXCnoig, Va s%nQoXCnoi, AlV2 sHnQoXCnrjg, 
quod Hermann requirebat, non recte. — %XV$i M H SL S, fort. s%oig poeta 
scripserat. — av xr)o8s scripsi cum Schaefero, Va avxovg Ss, V2 xai 
xrjaSs, vulgo ndXi {ndXiv MPH) xr)aSs. — vsoaaovg, AlV4 vsoxxovg. — 

— Citra necessitatem Bernays s-anQoXCnrjg, avvsxv? aavxco 8s vsoaaovg 
scripsit. Praeceptum hoc disciplinae Mosaicae peculiare esse etiam Por- 
phyr. de abst. IV 14 asserit ovSs vsoxxoig snsxQSipsv 6 voLio&sxrjg xovg 
yovsag ovvs&aiQslv , quae ex Iosepho descriptae esse docuit Bernays 
ad Theophr. nsQi svosfi. 153. — V. 86. hic desinit V3, om. h. v. P. 

— V. 86. 88. 89. 90 affert Stob. IV p. 108. — V. 86. avSQag, Va 
cpcoxag. 



PSEUDOPIIOCYLIDKA. 93 

{{irjdh 6ix)]v dixa6t]g, hqIv a^rpa yLvftov dxov6t]g.\ 
tr)v 6o<pir]v 6ocpog Iftvvei, tiyvryv d' oporeyyog. 
ov %a>Qel [ieydXr]v dida%i]v ddtdaxrog dxovrj' 465 

90 ov yaQ dr) voiov6' ot ^diitot faftkd iia&ovteg. 

Mrjde tQaneloxoQovg xokaxag 7toLei6&ai eraiQovg' 86 



V. 87 additus ex uno Brunckii codice et V4; nqlv dficpco uterque 
cod. , noluique nqlv dv dficpoiv corrigere. Versum cancellis sepsi, Ber- 
nays delendum censet, tuetur Goram, qui mavult traiicere: Mr\8s Siytrjv 
.... Mr\Ss noxs -nqivsiv .... Ipsa sententia satis quidem conveniens, 
sed loco minus commodo interposita, nec traiectio, quam Goram suasit, 
admittenda. Hunc versum ut subditicium existimem illud potissimum 
me movet, quod huius poematis auctor non solet alienis versibus operam 
suam exornare, (nisi quod v. 92 legitur apud Theogn. 113, et aliis 
locis antiquiorum poetarum imitatio deprehenditur, velut v. 125 seq. 
164 — 174, 201 seq.): nam si quae praeterea aliunde translata sunt, non 
minus sunt suspicioni obnoxia. Est autem hic versus satis antiquus et 
populi usu tritus: 

Mr\Ss 8iY.r\v Siytdayg, itqlv dficpoiv fiv&ov dytovor\g. 

quem versum olim retuli ad germana Phocylidis carmina propter lo- 
cum Luciani de calumnia non tem. cred. c. 8: noir\xr\v fioi Soytco 
x6v dqioxov sndystv xco Xoyco sv fidXa nsql xovxcov anocprjvdfisvov, 
fidXXov Ss vofio&sxrjcavxa' cprjal Ss Mr\Ss Siytrjv Siytdor\g nqlv dficpoiv 
(dficpco ADFGPQ Schol. , dficpoiv rel.) fi. d%. ubi Schol. ^coytvXiSrjg vel 
c&cohvHSov , alius xov <&coytvXiSr\v noir\xr\v fioi Sonsi. at scholiastae 
illi, nisi prorsus temere coniecerunt, Pseudophocylideum carmen respe- 
xisse videntur, indeque etiam lectio dficpco repetenda, nam qui praeterea 
hunc versum sine auctoris illi quidem nomine laudant, Plato Demodoc. 
p. 383 A, Plut. de Stoic. repugn. c. 8, Sch. Aesch. Eumen. 322, Sch. 
Eurip. Andr. 957, Sch. Thuc. I 44 nqlv dficpoiv, atque ita addita tamen 
particula dv Aristoph. Vesp. 725 et Schol. ib. : r) nov aocpog r t v, oaxig 
scpaoxsv, nqlv dv aficpoiv fiv&ov dxovorjg, ovv. dv Siytdoatg, ubi quidem 
quod schol. addit vyicog 81 vvv xb dficpoiv ytsixai, id fort. referendum 
ad hanc ipsam Pseudophocylidis lectionem dficpco. Iam cum Cicero ad 
Att. VII 18 dixerit: „Ego enim etsi illud Wsvdr\ai.6Sstov, ita enim 
putatur, observo, (nqSs Siytrjv. 11 probabilis est coniectura Schneidewini 
(De Pittheo. Gott. 1842) ad Xsiqcovog vno&rjytag , quas vulgo Hesiodo 
tribuebant, referendum esse hunc versum. Ipsam tamen sententiam 
alii ad Pitthea referebant, vid. Schol. Eurip. Hipp. 264: 6 Ss Ssocpqa- 
oxog, <bg xd Ziovcpov Xsyofisva ytal Tlix&scog, olov MrjSsv ayav, Mr\Ss 
Siytrjv Siytdor\g. Denique legitur versus in Proverb. T. II 759 ed. Gott. 
Jrjfioytqixov vnoftr\Y.r\ (Apostol. XII 89 vulgo, in ed. Leutschii deest) 
fortasse quod Democritus alicubi hoc versu usus est. — V. 88. oocpir\v, 
Va aocpiav. — t&vvsi, MVaB Schol. Lucian. T. IV 226 ed. Iacobitz 
sv&vvsi. — rs%vr\v, xs%vag MVaVl2 Schol. Luc. — V. 89. \isydXr\v 
displicet, poeta videtur oxsyavr)v 8iSa%i)v i. e. ytqvtpiav scripsisse. — 
dytovr) M(P), dytor) Vl, dytovaav B, dytovsi H, sed Va ut vulgo dnovsiv. 
— V. 90 initium sic exhibet P ov noxs ydq ytXvova' oi, in m. ov 8s 
ydq vosova' oi, fortasse fuit ovSsv ydq vosovo'. — vosovo , M vosov- 
giv. — firjSsnox', VI fir)nox', malim fir\8snco vel fir\8snr\. — V. 91. 
xqans £ox.6qovg vulgo (MP), xqans£onovqovg Al , xqanstocpoqovg BV14, 
xqans fynoxovg H. — noXaytug, TV2H ytoqaytag. — sxuiqovg, P stdqovg. 



94 POETAE ELEGIACT. 

TtoXXol yccQ rtoGtog xal ^Qoo6Log £l6lv itcciQOi, 

XCUQOV &0O1t£VOVT£g, STffjV K0QS6tt6&(U £%(x)6LV , 

ccyftoyLevoi #' oXCyoig ocal TtoXXoig itdvTEg a7tXr]6TOi. 
95 Aacp [irj Jtt6T£V£' TtoXvTQOTtog £6tlv oaiXog. 

Xuog TOL XCcl vdcOQ XCcl TtVQ CiXaTCC6%£TCC TtCCVTCC. 90 

Mrjdh accTfjv inl tivq xad-C6ag [iLvv&oig cpCXov tjToq. 

[ISTQa $£ T£V%£ &£0L6l' TO yCCQ [l£TQOV £6TLV CCQL6T0V. 

Faiav i7tLyL0LQa6&aL ccTaQ%vTOLg v£XV£66lv. 
100 ut) TV[i(iov cp&niiv(OV dvoQV^rjg, [tTjd' cc&iaTa 

d^Cfyjg tj^XCoo, [ir) SaLuoviov %6Xov 0Q6r]g. 95 

ov xaXov ccq[iovCt]v dvaXvi[i£v dv&QOJTtOLO' 
xal Taycc d' in yaCqg iX7tC£o[i£v ig <pdog iX&£iv 

V. 92. noatog v.a.1 @Qcootog, M in rasura exhibet, Vl fiooaiog %ut 
Ttoatog, V2H ^Qcoatog -/.ui Ttoatog. — V. 93. %utQov , H %uXoi. — s%coatv, 
M sxovoiv. — V. 94. oXiyotg, B oy%otg, M Xiy in rasura. — TtoXXoig, 
PVl 7toXXd%t, sed supra noXXoig. Intempestivam Nauckii coniecturain 
oXtyoiai HVTtsXXoig non debebat Bernays recipere: hoc enim dicit poeta, 
parasitis numquam satis fieri, sive ampla, sive tenui coena accipiantur. 

— nuvxsg, scribendum ndvzoz' , nisi forte poeta aisv dnXr\azot prae- 
optavit. — aTtXrjazot, B unXsiozot. — V. 96. xot om. MaPBVaVl24MAlH. 

— Ttdvxa, malim Ttdvxcov. — V. 97. (itvv&oig Hermann correxit, lege- 
batur [LtvvQ-rjg, VaH (itvvd-rjg, Mpr. snsi et deinde %u&iar]g [itvv&tg, 
T %u&iarjg Ltr) &sig. — cpiXov, Vl zsov. — 'V. 98 M ftsoiotv et rjziv. 
Olim, quum &soiat aperte sit vitiosum, conieci no&oio vel Tto&otat, 
nunc rnalim llsxqu d' s%stv %Xuv&llolo, Bernays yooiat, Goram &a- 
vovot. — xb yuQ, H xig yuQ. — V. 99. STttiiotQua&ui , Vl2VaH sntfLoi- 
Quo&ut, B S7ti[ivQuo&ui. — uzuQxvzotg, V4 (Al) dzuQ%svzotg , sed supra 
dtaQXvzotg. — V. 100. cp&tctsvcov MVaVl2, P vs%vcov s. cp&tLtsvcov, vulgo 
cp&tttsvov. — V. 101. Lir) scripsi, perperam libri %ui, repetenda nogatio, 
quoniam est ut ne divinam iram excites. — V. 102. dv&Qconoio, Vl ivl 
uvotg, P uvuXvslisv' saziv dv&Qconotg. Memorabilis optimorum librorum 
lectio fortasse inde orta, quod corrector emendationem, quam v. 35 
uv&QW7toiaiv adhiberi oportebat, errabundus huc transtulit; sed etiam 
li hoc loco dv&Q(07totat exhibet. — V. 103. %ai zu%u d', malim %ui 
zd%' dv, quamquam non adsentior Madvigio Advers. 1 179 censenti 
infin. aoristi ornissa vocula uv subiunctum verbo sXni^co a graeci s-er- 
monis consuetudine abhorrere, quam structnratn Sophocli vindico Phil. 
629 tti' sXniaut Ttoz' sv Xoyotot LtuX&uxoig dsi^at, ubi vulgo uv legitur, 
sed flagitante numeri lege ex bono libro sv restituendum, ut est ib. 
1393 sv Xoyotg, et ad eundem modum sv Xtzuig, sv SoXco alia. Neque 
in Euripidis Herc. Fur. 745 TtuXtv slloXsv u nuQog ovrtoxs Stu cpQsvog | 
rjXTtiasv nu&siv yug uvuE, numerorum causa uv addendum, ut visum 
Madvigio aliis, sed in antistropha verba traiicienda sunt ucpQova Xoyov 
ovQUvicov nuxsfiuXs LLuuaQcov , cog uq' ov a&svovatv &soi. choriambo 
(ovQuvicov) cretici locum obtinente, nara OQUvicov non ausim commen- 
dare. In pedestri sermone multo est difficilius hanc controversiam 
dirimere, et Madvigio plane assentior Platoni locum de rep. V 451 A 
alienum esse, neque vero slvut addendum, sed voLti^co pro sXnigco 
emendandum censeo. — ig cpoiog, V4 stg (poog, Mpr. r)g, H stg. 



PSEUDOPHOCYLIDEA. 

Xst^av' anoiyoyLivcov ontGco 8\ &sol xtki&ovxat. 
105 Tl>v%al yccQ {iciivovGiv dxrjQioi iv <pfri{itvoiGiv. 166 

7tv£V[icc vccq iaxt &eov %QrJ6ig ftvr\xoZ6i xa\ etxcov 100 
[Gcoticc fiev ix yccirjs' xal inel dafjtdaij TtvQog avyrj, 

V. 104. 8s, xs M a m. 8., ora. Mpr. V2BH. Meliore versus numero 
scripseris onCaco 8i rf &soi xsX. — Hemistichio hoc graviter offensus 
Bernays scribendum edixit onCaco xs viot xsXi&ovxat, quod si dicere 
voluisset poeta, certe av&ig, non onCcco scripturus erat: sed multo 
deterius, quod Goram commentus est: XsCipav' dnoi%o(iivcov onCoco, 
xa &sov xsXi&ovxa vel onCoco 8s ftsov xsXi&ovxa. Bernays dicit 
hanc mortuorum hominum cum diis contentionem non solum Christia- 
norum et Iudaeorum placitis adversari, sed etiam a Graecorum pariter 
atque Romanorum moribus abhorrere. Scilicet non memor erat Empe- 
doclei versus: 'Eyco 8' v(i[itv &sog a(i§QOvog, ovtiixt frvqxog IlcoXsvfiat 
(tsxd ndot xsxi(tivog, quem versum imitatur Pythagoreus philosophus, 
qui xa %Qvoa snr\ scripsit: r)v 8' dnoXsCipag ocofi' stg at&so' sXsv&sqov 
fX&rjg, taosat d&dvaxog &sog dfi^Qoxog, ovttivt dvrjxog. Cicero autem 
Tusc. Quaest. I 26, 65: „Ergo animus, ut ego dico, divinus, ut Euri- 
pides dicere audet deus est." et 33, 76: „tantum autem abest, ut malum 
mors sit . . . si quidem vel dii ipsi vel cum diis futuri sumus." lta 
etiam hic Iudaeus homo, qui non gentilibus suis, sed Graecis poema 
suum destinavit, Graecorum philosophorum placita sequitur, idque 
callide instituit, quoniam praevidebat novam hanc de moituorum 
restitutione doctrinam, quam modo professus erat, multis offensioni 
fore. Ceterum media forma xsXi&ovxat, quamquam facili negotio xsXi- 
ftovet substitui poterat, legitur etiam in Sibyll. Or. III 264 xsXi&ovxo 
xs (tixQa &soto. Sed de proximis versibus 107. 108 anceps haereo: 
nam parum apte hi duo versus prioribus subiiciuntur , inprimis incom- 
moda est particula yap, nec multum profeceris, si (isv substitueris, 
quod nunc praeoptavi. Qui hos versus cornposuit, seqnitur pervagatam 
Graecorum opinionem: corpus, cum cinis fiat, ad terram, animum ad 
aetherem, unde profectus sit, redire: ei igitur, qui hanc sententiam 
profltetur, inferi nulli sint, necesse est. At huius poeraatis auctor 
inferorum regna, ubi mortuorum homine3 degant, satis dilucide signi- 
ficat v. 105 et 111 seq. : igitur hominum animae post mortera apud 
inferos agunt, donec restitutis corporibus laetiorem et divinam sortem 
nanciscuntur: nam silentio praetermisit, quod sane mireris, animas a 
deo sub iudicium vocari. Haec igitur cum adversa fronte inter se 
pugnent, credo hos duos versus ab aliena manu insertos esse. Itaque 
non dubitavi tanquam insiticios cancellis circumscribere. — V. 107. 
acofia (isv sk yaCrfi' scripsi, legebatur ocofia 8' ao' sx y. s%o(isv. 
Verbum interpretandi gratia supra adscriptum se. insinuavit, quem- 
admodum s%stv v. 110. — (isv B, yaQ MVaVl24PH, 8' ccq' vulgo. — 

sh om. Mpr. — ytai snsi 8a(idar] nvQog avyw scripsi, Vl nanstxa 8 . . 
TtQog av yr)v, M Y.dnstxa (hic 4 vel 5 literae erasae) nQog avxrjv, B 
v.dnstxa 8s w.a\ nvQog avyr)v , PV2H tiai ndvxsg nQog avvr)v, TV4VaAl 
xoa ndvxa nQog avtriv , vulgo xal ndvxsg sg avxr)v. Apparet tres 
libros VlMB correctionis fere immunes esse, nam nuraerorum et sen- 
sorum pariter incuriosi antiquam paradosin quantum licuit propagant, 
ceteri interpolando versus legi et poetae instituto satisfacere conantur. 
Apparet in archetypo post ndnsixa verbura oblitteratum fuisse, equi- 
dem confidenter 8a(idov scripsi auctore Homero Od. A 220 dXXa xd 
(tiv xs nvQog HQaxsQOv (Jtivog at&ottivoto Safivd insC hs nQcoxa XCnrj Xsvn' 



96 POETAE ELEGIACI. 

A.v6[isvoi novig £6[iEV cctjq d' dvd 7tv£V[ia dEdsxtcu.] 

IJXoVtOV (ITj CpEldoV ^LE^IV^ Otl &Vr}t6g V7tttQ%£ig' 

110 ovk £vt d' £ig "Ai8r\v oXftov xal iQr]^,at ayE6&ai. 

7tdvt£g 1'dov v£%v£g" il>v%aiv 6e ftsbg $a6iXEVEi. 105 

xolvcc fihv cc&Xa, tslrj d' alcavia' xal Ttatqlg "Atdrjg, 

ogtscc &v(iog. Antea, cum mihi e%oiisv nondum suspectum esset, cor- 
rexi KunsiTcc nQog ccv yrjv vel yiansira 8' sg ccv yr)v , at structurae in- 
solentia Xvollsvol 7to6g sive sg offendit (nam in versibus ap. Kaibel 
Epigr. 646 a ipv%r) llsv noog "OXvlltiov avr\XXttTO, gcollcc Ss nQo(g yrjv) v.a.1 
Xv&sv sj-STto&rj zeugmatis figura admissa ex ccvr\XccTo est r)X&ev repeten- 
dum), neque quod postea conieci gcollcc (iev sv. yccCr\g' %ccl enel nccXtv 
eX&r\ eg av yr\v (cf. Valkenarii Diatr. 58 seq.) Xvofievoi %6vig eG(iev 
propter iterata sensa commendabile. Videntur hi versus huc translati ex 
sepulcrali epigrammate, in quo fortasse scriptum Xv6(ievog %6vig ei(ii 
salva vocis ccr\Q prosodia. — V. 108. XvocievoL x. sG(isv Va(qui Xsvo.) 
MV124H, Brunck ncd nav toS' sg ccvrr)v Xvollsvov %. sgtCv. Cf. ora- 
culum ap. Stob. Ecl. I 41, 46: 'AXXcc xo (isv Xv&sv sgti %6vig, ipv%r) Se 
ngog ai&Qav gy.C8vcctcci, adde Porphyrianum oraculum, quod illustravit 
Wolff Porph. 178 seq. — V. 109. om. V2. — tcXovtov, B(P) nXovTcov, 
at M nXovTco (nXovTtov pr. m.) (ir) yccvQOv. — (ie(Lvr\G', Vl (ie(ivr\Go 
8'. — V. 110. ovh svt, 8' sig scripsi, libri et vulgo ov% sv' eg, etiam 
M pr., sed m. sec. ov-a evisig. Tradita scriptura a correctore profecta, 
quem fugit s%slv ineptum esse additamentum; neque svi videtur elisio- 
nem admittere, quamquam en legitur ap. Theogn. Antea minus pro- 
babili numero ovv. sgt' sig r 'AiSr\v edidi. — oX§ov V2, vulgo oXpov e%eiv. 
— %Qr]iiaT' , V2 xTJjftcrr'. — ayeG&cti, H dyeG&cci. — V. 111. 112 revo- 
cavi versuum ordinem vulgo traditum, quem tuentur VlAl, nam in 
BMVaV24HA2Mb inverso ordine leguntur, quibuscum conspirat Stob. 
Flor. CXVIII 9, ubi v. 111 et 113 leguntur, quamquam huic testimo- 
nio non multum tribuendum, ecloga haec, quam Stobaei libri ignorant, 
postea inserta. Legitimum ordinem vulgo traditum esse arguit arctis- 
sima necessitudo verborum y.a.1 nocTQig Aidrjg, ^vvog %coQog ktX., cum 
non commode conciliari possint ipv%cov 8s &sog (iaGiXsvsf ^vvog %to~Qog 
■htX., nisi si censeas v. 113 tanquam alienum esse expungendum, quod 
quidem parum verisimile, cum hic versus proposito sit convenientissi- 
mus. Sed quamvis iusto versuum ordine restituto locus nondum ex- 
peditus, vid. ad v. 112. — V. 111. lgov MBV2, Igov VaH, ceteri ut 
vulgo 1'gol. Adverbiascit lgov , quod alias sn' lgov vel y.cct igov dici 
solet. — vsnvsg, Sylburg praeter traditam scripturam etiam 1'aof vsxvcov 
ipv%cov. — ipv%cov Ss &sog l3uglXsvsl, V2 ipv%ccLg Ss &sog sLifittGiXsvsi, 
commodiore versus numero ubi voculam Se sUstuleris. — V. 112. xolvcc 
ilsv cx&Xcc, xeXr\ 8' cclcovitt scripsi, legebatur kolvcc (leXa&Qcc S6(icov (P 
Scollcctcov) ccicovLtt, ubi offensioni est non solum otiosum additamentum 
Sollcov, sed multo magis, quod cum subsequatur "AL8r\g i\,vv6g %coQog, 
bis idem dicitur. Atque graves turbas testatur librorum pars, nam V4 
(isv ttQ&Qtt doficov ccicov ■Kttl naTQLg Ai'8rjg, M (isv aQ&Qtt xs Sollcov 81) 

(sec. Bekk., sed ut Nolte testatur in rasura exhibet 8o(i), Va v.oivcc 
(isv (jLsXa&Qtt ts 86(icov Sr), denique B (isv aQ&Qcc Soiloav ycovLGLLttta xcil 
n. cxSrjg omisso aicovLcc exhibet. Apparet has turbas ex diversarum 
recensionum confusione ortas esse, scriba cod. M reperit in suo exerupTV} 

dufiwv juiv ls t!i/ 

iiev ttQ&Qct rs Sr), vicissim Va (isXtt&Qcc Sollcov, B et V4 llsv cxq&qcc 



PSEUDOPHOCYLIDEA. 97 

£vvog %coQog a7ta6i, 7tivr\6i xs xccl fia6iXsv6iv. 

ov nokvv av&QC07i0L £a>{isv %qovov, dXX' iitl xaiQov' 
115 i\>v%r) 6' dfrdvaxog xal dyrjQcog £r; 6id Ttavxog. 

ov6slg yivco6xsv, xC ^sx' avQiov rj xi /A£#' d)Qav. 467 

a6xo%6g i6xt fiQoxav %-dvaxog, xb 6s {tiXXov d6r)Xov. 
Mrjxs xaxotg a%ftov, \x,r\t ovv inaydXXso %aQfir]. 110 

TtoXXdmg iv fiioxco xal &aQ6aXioi6iv cctli6xov 
120 7trj[ia, xal d%&o{iivoi6L ttaxov Xv6ig rjXv&sv altyvrjg. 

dofioov partini hanc, pavtim illam recensionem seqnuntur. Pro inepto 
ccq&qcc scripsi aO-ia,quam emendationem planissime firmatB ycovCayiaxa 
i. e. aycovtfffiaTa, (cf. Hesych. eiywviOfietTW tTta&Xa), quod olim interpre- 
tandi gratia supra scriptum post in verborum ordinem receptum. Alterum 
errorem xe Sr\ facili negotio expedivi tslr] &' corrigens. Hoc dicit 
poeta: in orco omnes praemia fructusque factorum consequnntur, 
iudicis autem decreta sunt in aeternum fixa. r A&Xa, quemadmodum 
latine praemia in utramque partem dici constat, zslrj autem quid 
significet comparanti rsXog diHiqg, xvqlov ziXog alia id genus patebit. 
Poeta haud obscure significat, deum iudicis partes sustinere, id quod 
silentio eum praetermisisse supra ad v. 114 aegre tuli. Igitur loco in 
integrum restituto nihil amplius desideres. Verba gravissima, quorum 
vim librariorum captus non satis assequi poterat, iam antiquitus viden- 
tur vitium contraxisse, itaque importunam medicinam xoiva {isXa&Qa 
d6[icov adhibuit grammaticus aliquis, quam correctionem propagaverunt 
Byzantini ita, ut pristinae lectionis vestigia non penitus oblitteraren- 
tur. — V. 113. &,vvog, VaVl24 xoivog, M &,oivog. — V. 114. sitl naiQOV, 
VaT sniKrjQov, A1V2PH £itiv.aiQov, M liti in ras., sicut v. 115 navzog. 
Ceterum v. 114—5 mihi insiticii videntur, nam manifesto v. 113 clau- 
sulam decreti continet, cuius exordium est v. 109. — V. 116 et 117 
accesserunt ex Vl. Bernays non recte ab his duobus versibus novum 
caput orditur: at poeta singula capita, ut par est, imperiis et prae- 
ceptis inchoat, yvco^iag, quae confirmando praecepto imperio inaerviunt, 
subiungit: pauci tantum loci adversantur, velut v. 63, et rursus v. 65 
olim novi capitis exordium esse credebatur, parum quidem apte: nam 
omnia arcte cohaerent: ipse Bernays tacitus hoc correxit. Minus facili 
negotio removeri possunt duo alia exempla v. 42 et 51, sed de his suo 
loco dictum est. Ceterum hoc loco sententiae cumulatae displicent, et 
cum v. 116 — 7 tantum in uno libro extent, fortasse ab aliena manu 
additi sunt; sed potest etiam versus post v. 115 interceptus esse, quo 
praeceperat poeta, prudenter hac vita utendum esse, tunc iam apte hi 
duo versus subsequantur. — zi fisz' avQiov scripsi, cod. zi [ie&cc>Qiov. 

— rj zC, cod. r\zi. — V. 117. ftdvazog, Bernays Hcifiazog non recte. — 
V. 118. ovv, av T, om. Vl. — snaydXXso M in rasura, Va inayaXsv. 

— V. 119. 120 coniunxi auctoritate Vl(P), vulgo (etiam VaHAl23Mab) 
pessime diremti sunt interposito v. 121: ■naiQa XazQSvsiv %zX. qui ver- 
8us, cum in margine olim adscriptus esset, postea imperite alieno loco 
insertus est. — V. 119. noXXdv.tg PMVaBVl24H et sic vulgo, Brunck 
noXXd zol. — sv , ig Mpr., slg B. — aniozov ut vulgo PVlH, anizov M 
(pr. dnizovv), aQiozov V2, dniozoi V4, Q-aQoaXs' stolv dmoza Va ex 
grammatici correctione, cui emendatio non magis successit, quam 
Brunckio noXXd zoi . . . anioxa. — V. 120. nfjpa ituC, M nfj yaQ. — 
al'cpvr]g Vl, v. dcpvco, Va r)X&sv acpvco. V2 om. v. 120 . . . 133. 

POKTAB LYR. II. 7 



98 POETAE ELEGIACI. 

XCCLQG3 XaTQSVSLV , Jl^d' aVTLTtXsSLV dvS[L0L6LV. 

Mr) ^isyaXrjyoQLrj cpv6cov cpQsva Xv66co&sCr]g' 
svsTtCqv a6xslv, 7] TLg [idXa Ttdvtag bvr\6sL. 115 

oitXov tOL Xoyog dvdol to^lcotsqov s6tl GidrjQov 
125 onXov indGTcp vel[ie &sog, cpv6LV r)sQOcpoLTov 
oqvlGlv, rtcoXoLg TayvTr\T ', dXxr)v ds Xsov6iV 
TavQOLg d' avTO%vTOLg xsQa xal xsvTQa [isXC66aLg 

V. 121 non ab aucfcore carminis, sed ab interpolatore profectus videtur ; 
additamenti indicium faciunt etiam turbae in libris, vid. ad v. 119. — 
dvxinXssiv Lobeck, dvxmvssiv vulgo. — V. 122. (isyaXrjyoQLrj PMVaH, 
ut vulgo, Brunck ex uno cod. (isyaXrjyoQirjaL. — cpvacov Vl, ceteri xqv- 
cpcov. — V. 123. xig, Mpr. xi. — [idXa ndvxag, Vl (idXXov ndvxcov a' . 
— ovrjasL, P ovsCasi. Iactantiae offensionem paullum imminueris r) xig 
. . . bvr\ar] scribendo, sed apparet poetam legentibus eloquentiae stu- 
dium commendare, non ut aliis, sed ut sibi prosint, id quod etiam 
scriba cod. optimi Vl perspexit, itaque corrigendum r) xtg (idXa noXXd 
a' 6vr)asL, cave enim ndvxa a' scribas, num ambigua procu babeant 
graeci scriptores, critici nostri nihil curant. — V. 124 . . . 131. Stob. 
affert Flor. III 26: <I>cc%vXl§ov. — xol M in ras., idem aiSr']Qco. — xo(ico- 
xsqov, P xoficoxsQog. — V. 125. vsl(is M in rasura. — cpvaiv, V4 opvcig. — 
rjSQOopotxov , Va IsQoopvxov, B IsQoopovxov , T r)sQOcpvxov , Mpr. r]sQOcpoi- 

r , OL , 

xcov, Al isQOcpvxov. — V. 126. oqvlglv, ncoXoig Sylburg, oQvrjai noXXotg 
B, ceteri codd. ut videtur omnes vel ut Va 6qvlgl(v) noXXr\v (Mpr. noX- 
Xov) vel ut H vulgo oqvlgl fisv (Al oqvolgl (isv) noXXr]v, et sic Stob. 
(sed Voss. Trinc. Xaycootg noXX*jv). Hinc discas, quam mendosa fuerint 
antiqua exempla buius poematis vel iis locis, ubi plana oratio nullam 
errori ansam dedit: cum peccavisset imperitus librarius pro ncoXoig 
scribens noXXotg, solus B boc vitium religiose tuetur, ceteri ineptam 
correctionem noXXrjv propagant, qua mendi origo plane obscuratur. — 
dXxrjv Sh solus Vl, dXv.r]v xs ceteri. — V. 127. xavQOig S' avxo%vxoig 
xsQa %oc! librorum scripturam quamvis vitiosam servavi, nisi quod ex 
Va KSQa nal scripsi, quae Byzantini magistri non improbabilis est cor- 
rectio, cum antiquitus ksqugl esset traditum; vulgaris lectio, quam 
etiam H tuetur, xuvQoig S' uvxo%vxoig ksqusgglv et sic Stob. PV12, 
sed M xavQOig S' uvxo%vxcog %squs66lv , Va xavQcog uvxo%vxcog %SQaxa 
nai ksvxqu, et uvxo%vxcog etiam B; Sylburg xavQoig S' avxo%vxov ytsQug 
saxtv , Bernays xuvQoig S' avzocpvzcog nsQa saxiv, praeeunte Grotio, nisi 
quod ille avxocpvcog praeoptavit, Goram xavQOig x' uvxoopvxoig -nsQasa- 
aiv, quae mera est barbaries, Scbmidt xavQOtg S' av cxovv%ag hsqsuX- 
%sgl: quae inventa nihil proficiunt. Cornua uvxocpvxu dici poterant, 
non uvxo%vxu , tauris neutrum convenit: neque vero credibile poetam, 
si avxocpvxa -nsQuxa scripsit, continuo subiecisse sfiopvxov uXkuq sScons, 
quae verba pariter ad tauros et apes pertinere conseutaneum est, ita- 
que cave verbum aliquod bic delitescere credas, velut avx' icpvxsvas, 
vel av&' vxpcaas (av KOQvcpcoas). Poeta igitur tauros praeter cetera 
animalia epitheto ornavit, velut avxcoSsacL sive vipav%ovat vel, 
quod malim, avxovQyoioi i. e. SQydxaLg. Emendatio incerta, senten- 
tia plana: nam communis est locus, quem recentiores lubenter varia- 
verunt: vid. Anacreontea 24. Maximus Tyr. II 4 et qui locus etia"m 
propius accedit XXVI 6 (qur legitur etiam in Etymol. Vindob. p. 67) 
ubi dicit: Xoyov Sh avxotg &sog sScoks nQog xdg undvxcov svnoQiag dv- 



PSEUDOPHOCYLIDEA. 99 

fycpVtOV ukxUQ ZdcOXS, XoyOV <?' &QVLL CCVdQ€0n0L6iV 120 468 

\trjg ds dsortvsvGtov GocpCrjg koy og iatlv uQL6tog'\ 
130 fisktSQog ulxrjsvtog scpv 0s6ocpL6^LSVog uvrjQ' 

ccyQovg xul itofoug GocpCr] xul vrjcc xvi3sqvu. 

Ov% odiov xqvtixslv tov utua&ukov lxvOq ccvsksyxtov, 

ccXXcc %Qr) xccxosQyov cc7totQcoitu6&UL ccvciyxtj. 125 

itokkcixL 6vv&vr]6xov6L xuxolg ol GvyLituQSovtsg. 
135 0coqcov [irj ds%rj xXo7tC^r\v uSlxov 7tuQU&r]xr}V 

ccLLcpotsQOL xXcoTtsg , xul o ds£,u{isvog xul o xXsxp-ug. 

MoCQUg TtULtil VSklSLV LtiOtrjg d' SV 7tU6LV UQL6tOV. 

xtQQonov yxX. Fortasse Aesopus princeps huius sententiae auctor, quae 
apologo inprimis convenit, cf. fabulam, quam ex cod. Bodl. edidit 
Knoell (Diar. Austr. 1876 p. 163). Denique spectat huc Empedoclis 
locus apud Plut. de fort. c. 3: 'Ene\ xv%r\ ye yui cpvoet yeveoeiog d[iet- 
vov xd nXeioxu xcov aXoycov Ye%Qr\xaf xa [t,ev yuQ conXtoxat YeQuat yu\ 
oSovot yu\ YevxQOtg, avxaQ e%tvotg, cpr\o\v 'E[tneSoYXr}g, 6£v($eXetg vaixut 
vcoxotg ent necpQtYuat, yu\ vnoSeSexut yu\ r\[icpteoxui cpoXtot yu\ Xu%vutg, 
yu\ %r\Xaig yu\ bnXuig dnoYQOxotg' [i6vog Se b uv&Qconog, yuxu IJXd- 
xcova, yvfivog yui uvonXog yui dvvnoSexog yui daxQioxog vnb xrjg cpvaecog 
unoXsXstnxuc dXX' 'ev StSovou ndvxu [luX&uGGei yuyu, tbv Xoyio[ibv Yat 
xr\v snifieXeiuv na\ xr\v nQovotuv. — V. 128. Xbyov V4(P), H ut vulgo 
Xoyog, VaB Xoyov 8' og icxtv uQtoxog, M Xoycov (supra Xoyov) Se og 
ioxtv uqioxov. Similiter ap. Stob. Voss. et Trinc. Xoyov 8' og iaxtv 
uQtazog 'Av&Qconcov (Trinc. uv&Qconco) vsifisv ' fisXxsQog S' (8' om. Trinc.) 
uXy. — V. 129, quem omittunt VaMBA2 (sed sec. m. add.) ab hoc loco 
plane alienus: plerique manifesta christianae doctrinae vestigia sibi 
deprehendisse videntur, quemadmodum etiam Bernays ab homine By- 
zantino adiectum esse existimat. At poterat hic versus inseri ab ho- 
mine Iudaeo , qui Philonis sectam sequebatur. Frustra versum tueri 
studet Goram, qui v. 128 scribit Xoycov 8' ia. uv&q. — V. 130 affert 
Apostolius IV 89 A. Arsen. 140. — ecpv, M tcp. — V. 131. aocptr\, Al 
Stobaeus oocptu. — yv^sqvu, H YvfieQvdcov. — Post hunc versum PBH 
addunt: [ir'\x' dScaeiv e&eXotg (e&sXr\g H) [ir\x' ovv (om. H) dStYovvx' 
(BH uSiyovvxu) idar\g, id est v. 21. — V. 132 et 133 leguntur ap. 
Boisson. Anecd. I 119. — xbv, Vl xr\v. — dxdo&aXov, Mpr. dxdo&uXog. 

— uv8q' dvsXsynxov Vl et Boisson. An., ZvSq' dvdSsYxov Va et B, 
uvSqu dSsyixov M, dvS^a uSiyov T, uvSqu dxixov HPAl et vulgo, dvS^a 
uSstYxov Brunck ex coni., cum in uno Parisino u8sv.xov repperisset. 
Hic desinit V4. — V. 133. %qt\, Boiss. An. xbv. — Y.av.osQybv, Vl xuXu- 
SQyov, B kukcov, M kuy.6v, H %uy.6xs%vqv. — dnoxQconda&ui scripsi, 

Vl YaYoxQonauG&ui, Va unoxQonaoao&ut , M unoxQonuua&ut, sed au ex 
corr., H dnoxQonduo&at ut vulgo. — dvdyYTj, Bernays ivuQyr) scrq>sit. 

— V. 134 om. Ma. — noXXuYt, V2 noXXuYtg — YaYotg, B avxoig. — 
V. 135. cpcoQcov, P (a m. pr.) Vl cpcoQog, B cptoQov, Goram cpcaxcov con- 
iecit. — YXontfirjv , YXontpav P (a m. s.) M, YXonr]\iiov B, YXontfiov V2. 

— uSiyov VlP (a m. pr.), uSCycov HMVaBV2TP (am.s.), vulgo uvSquv. 

— nuQu%r'\Yr\v , Vl naYaxaft f\Yr\v. — V. 137. uoiQag nuea\ M, sed corr. 
nuoot, Va [loZquv natot, utramque scripturam Brunck ex suis libris 
notavit, B [toiQaig, MV12H fiotQuv nuat ut vulgo, nisi quod M [toiQug 
babere videtur. De herciscunda familia poetam praecipere arguit looxrjg 



100 POETAE ELEGIACI. 

^QXOttsvog tpstdov Ttdvttov, [ir) tEQfi sittdsvr]. 130 469 

(ir) %tr\vovg %vr\tolo (ioQr)v xata {istQov sXr\at. 
140 Ktrjvog xrjv sx&Qoto ■Jts6r\ xa^ odov, GvvsystQS' 
[nka^ottsvov ds fiQotbv xal dXttQov pi] Ttot' sksy^rjg' 

ntX., itaque altera lectio uotQav naat veuetv omnino repudianda. — 
laotrjg, Mpr. P laotrjtog. — uqlcxov BMVa, vulgo aQtatrj (etiam H). — 
In iis quae subsequuntur, usque ad v. 152, iustus sententiarum ordo 
prorsus desideratur. Iam Scaliger v. 139 ante v. 147 collocandum esse 
perspexit. Bernays totum locum in huno ordinem redegit 137. 138. 
143. 144. 140. 141. 142. 145. 139. 147. 148. 149. 150. 151. 146. 152. 
Longe aliter Goram 137 .. . 9. 147 .. . 50. 140 .. . 2. 151. 143 .. . 6. 152. 
Mihi, si hanc aleam subire licet, ea quae v. 131 subsequuntur, in 
hunc modum videntur digerenda: v. 132 — 4. [141. 2.] 135. 6. 146. 151. 
143. 4. 138. 145. 139. 147 — 150; trium versuum, qui plane supervacanei 
sunt 137. 140. 152, nullam habui rationcm, quamquam ex his postremus 
tantum segregandus videtur, nam v. 137 et 140 a poematis huius insti- 
tuto haud alieni. — V. 138. zeQu' M in rasura exhibet, H uetQ'. — 
entdevrj V2, entdevrjg B, en 8evetg Mpr., vulgo entdevrjg (Vall ent8evr t g). 
— V. 139. ntrjvovg, M ntstvovg. — sXyjat, Va sX%at, T eX%e. Versus 
haud dubie corruptus, sed quod Bernays scripsit, %ata Xuqccv eXrjat 
et metro refragatur, nec sententiae convenit; nam carne mortuorum 
animalium omnino abstinendum, non solum si in foro venalis prostat, 
sic enim interpretatur Bernays id quod coniecit. Fortasse y.atdue untov 
legendum, quamquam gravius aliquod verbum (velut -/.atdntvatov) de- 
sideraveris. Antea tentavi urj ntrjvovg &vrjtoto fioQrjv neve@Qetov eXrjat. 
inest sane abundantia quaedam, sed huius verborum copiae exempla alia 
in hoc carmine extant, velut v. 135. — V. 140. %rjv P(a m. pr.)VlVa, 
vulgo 8' r\v , Mpr. yitetvog 8' rjv Iqqoio, corr. e%%QOto. — avveyetQe 
TVlBM, avveyeiQtti Va, avvsystQOv H ut vulgo. — V. 141. 8s, MVaAl 
te, V2 tov ^Qcotov. Multimodis hic locus corruptus et interpolatus, 
quem in integrum restituere difficillimum , cum ne id quidem constet, 
quorsum spectet praeceptum. Bernays sententiam proximae priori fini- 
timam ratus, sed fallax admodum eiusmodi ratiocinatio in hoc poe- 
mate praesertim hoc loco, ubi in comparandis praeceptis commodum 
ordinem certumque consilium neglectum esse constat. Quodsi versum 
qui subsequitur animum advertimus, facile apparet hoc dictum: satius 
est amicum, quam inimicum parere non esse peculiare decretum, sed 
inservire praecepto confirmando, itaque consentaneum v. 141 et 2 arc- 
tissima neeessitate esse vinctos. Iam scriptura antiquitus tradita, quan- 
tum quidem assequi licet, fuit dXitQonov vel dXitQonov (ita MVaAl) 
urjnot . non simplici vitio affecta, nam nec versus recte procedit neque 
dXitQonov graecum vocabulum, quamquam Goram tuetur, aXttQonov 
scribens naQo^vtovcog, quod dXttQonovv esse commentus est. Neque 
Byzantinos magistros manifesta corruptela latuit. utrumque mendum 
sustulit qui audacter sed non inscite d X r'j u o v a scripsit, quam cor- 
rectionem sequuntur Vl dXrjuova urjnot dXv^etg, P aXrjuova urjt dno- 
Xsy^rjg, H dXrjuova urj noz eXey^rjg. contra alius litterator satis habuit 
ut versus numero consuleret ov pro ur) inferre, velut M dXitQonov ov 
noz dXv^rjg (hoc voc. in ras.), inde descendit vulgaris lectio dXizQonov 
ov% vnaXv^etg, quam V2 (T) exhibent, nisi quod ov% om. item B (dXi^ 
tQonov) ovnot eXey^rjg. utramque correctionem temere adhibuit sedu- 
litas scribarum, quos hiatus asperitas non offendit, in Brunckii libris 
plerisque dXrjuova ovnot sXsy'E,rjg. Neque magis legitimum numerum 



PSEUDOPHOCYLIDKA. 101 

(iikxeQov avt i%d-Qov xsv%stv cpiXov svfisvsovxa.] 

'yiQ%6^isvov xo xccxov xo7txstv, tXxog x' dxs6a<S&at' 136 
iZ, okiyov tirttv&rJQog a&sclcpaxog aldsxat vXr\. 
145 'EyxQaxsg x)xoq s%sty, xcov lcofirjxcov d' aTti^Eefd-at. 
cpsvys xaxr)v cprjiirjv, cpsvy' dv&Qco7tovg ads[ii0xovg. 
(irjds xi frrjQofioQov daitit] XQiag' aQyiito6tv ds 

curavit Va dXuQonov Ssl nor uXs^siv, quae correctio haud dubie ex 
libro petita, in quo dXrjLtova. De Al, ex quo dXirQonov enotatum, non 
satis constat, qui si iii\nor iXiyj-r/g, ut videtur, exhibet, solus antiquam 
paradosin tuetur, a qua ceteri libri corrigendo, interpolando, errando 
plus minusve deflexorunt. Equidem non dubitavi nXu£6[isvov 8s (tootov 

y.ul dXiToov iirj nor' iXsy^rjg scribere. In archetypo fuit uXmbv, 
nam n et tq passim confunduntur; cum scriba vitium correxisset, inde 
ortum dXiTQoitov (uXiTQanov) quod monstrum porro propagatum esse, 
non magis mirum, quam noXXoig pro ncoXoig v. 126 aliaque vitia in 
hoc poemate. Utrum iXsy^rjg an dXv^rjg scribendum sit, ambigas: nam 
ceterae lectiones fide indignae, vnaXv'&,sig corrector novavit, cui ovnors 
displicuit, dnoXsy^rjg manifestum mendum, nec maiorem auctoritatem 
habet 8si nor' dXs^siv, cuius correctionis origo repetenda est, quod 
uXs^sig (rjg) vitiose scriptum pro uXv£,sig (yg). Iam dXvi-yg idem litte- 
rator, qui monstro uXirQonov adhibuit medicinam, intulisse censendus 
est; nam cum dXrjiiova substituisset, iam parum commodum verbum 
iXsy%siv ei visum, itaque haud inepte dXv^r/g refinxit. Sed iXiy£rjg 
non esse sollicitandum arguit v. 132 ov% aoiov KQvnrsiv rbv utuo&u- 
Xov &vSq' dvsXsyHTOv, ubi poeta interdicit, ne quis maleficum homi- 
nem inquisita re domi suae recipiat. Huic hominis ludaei severitati 
adversatus is, cuius sunt v. 141. 2, callide magis quam pie praecipit, 
requisitioni non esse locum, ubi vagus aliquis ac vafer (scelestus) 
nostram domnm confugiat: satius esse isto homine amico, quam ini- 
mico uti: nam haec quoque adversa fionte pugnant cum v. 133. 34, 
ubi ludaeus edixerat, scelestum hominera procul esse abigendum, ne 
eius consuetudo et contagio nobis perniciosa fiat. Itaque non dubitavi 
v. 141. 2 aperte insiticios cancellis circumscribere ; nec iam offendit 
§QOTog, quo vocabulo non utitur Iudaeus, aut cpsQtsQov, si quidem 
hoc profectum ab auctore huius praecepti. Contra Bernays hic quoque 
Mosaicae disciplinae decretum sibi indagavisse visus nXa£6[isvov Ss 
Potov %ur aTaQniTOv ov% vnaXv^sig scripsit, porbv speciose admodum, 
reliqua minus probabiliter, itaque in ed. 3 proposui nXu^oiisvov rs 
Botov %druy' drQanbv ov% vnaXv^ag vel ■Aardysiv Sofiov ov% 
vnuXv^ag. Cf. practer Exod. 23, 5 Philo II 391 et 394. — V. 142. piX- 
tsqov dvr , V2 §iXnov, Va (Hqtsqov i. e. epsQTSQOv. — s%&qov, i%&Qoio 
B Brunckii codd. — rsv%siv V2, rv%siv H Brunckii codd.^r' s%siy B, 
rv%ssiv AlVa ut vulgo. — cpCXov svfisvsovruTB (nisi quod sv fisv iovru) 
Va et Brunckii codd. , PVlAlH cptXov svfisvsovrog ut vulgo. Ex M 
s%9qov et sviisviovru enotatum. — V. 143. Honrsiv, sXxog, BMpr. sXxog 
ytonrtiv. — r om. Mpr. — %6nrsiv idem est quod dvurtonrstv . Imitatur 
poeta Theogn. 1133 %uv.ov tturunuvooLisv uQ%r]v, £r\rcoiisv 8' tXrtst cpaQ- 
iluku cpvofisvcp, sicut v. 144 ei obversatus est Pind. Pyth. III 36 noXXdv 
oqsl nvQ i£ svbg ansQfiarog iv&oQov dtarcoasv vXuv, et Eunpides in 
Inone fr. 415 iiixqov yao irt XatinrriQog 'iSuiov Xsnug nQTjGsisv av rig. — 
V. 144. 145. 146 accesserunt ex Vl. — V. 145. s%slv, rcov scripsi, cod. 
%%sl. — V. 146. cpsvy' dv&Q. cod. cpsvys uv&q. — V. 147. (ir}8i xi, H 



102 POETAE ELEGIACI. 

Isfyava Xeltce xv6Cv ftrJQEg d' utco ftrjQog eSovxul. 

qHxoficcxa [ir) xev%elv ytuyLKcov (lCfiXcov utce%e6&ul. 
150 viyrCLujovg uxuXovg {ir) ytuQrprig %elql ($LuCcog. 470 

cpsvys dL%o6xu6Crjv xul eqlv tcoXe(iov TCQo6Lovxog. 140 

(xr) xuxbv ev EQ^rjg' 6tceCqelv l'6ov e6x evl tcovxco. 
'EQyu&v, [lox&cov cog f'| CdCcov (iLoxEVflg' 

jtccg yccQ UEQybg dvrjQ ^coel xXoJtCytcov ujco %elqcov. 
155 XE%vrj xol XQEcpEL uvSqu' uEQybv d' ityaxo fa[iog. 

[lr}^ , ulkov tcuqcc duLxbg sdoLg 6%v(5uXl6[iu XQUJtE%r]g, 

uXX' utco xcov CdCcov (iCoxov ScdyoLg uvv($QC6xcog. 145 



(ir\Ssnoxs. — &r\QofioQov , Va 9r}Qoqp&6QOv , AlB &r}Qio^oQOv. Permire 
Nauck &r\QStov coniecit. Ceterum cf. Levitic. 5, 2. Philo II 355. — 
Suierj, Va Ssiet. — uQyinooiv, B UQysinoctv , M UQyr\noGtv. — V. 148. 
&r\Qsg S' dno Q"t\Qog PVlH (qui om. S'), vulgo &r\Qcov uno (dno MVa) 
&r\Qsg. — V. 149. xsv%stv, T xsv%s, Al xsv%ov. — fiifiXcov, Va fitfiXicov. 
Bernays Xt\qcov coniecit: at ut apud Aegyptios magicarum artium an- 
tiqua satis consuetudo, ita haud dubie his saeculis iam dudum libri 
extabant, quibus artis arcana tradita fuerunt. Ceterum cf. Philo II 315. 

— V. 150 om. Va, sed exhibet infra post v. 205. — vr\ntd%ovg dxa- 
Xovg (Jtr\ (iuQipr\g %stQt fituicog scripsi, probante Bernaysio, nisi quod 
fituiu praefert. Propius a librorum vestigiis recesseris scribendo vr\ntd- 
%otg dxuXoig (ir) tdiprjg %eiqu fituitog, i. e. (Jtr) sntfidXrjg %stQU (nam de 
infantibus mala fraude surripiendis cavet poeta), sed displicet (ir) cor- 
reptum. MB vr\nid%otg dxuXoig (M corr. unuXoig) (ir) (t,uipr\ (M supra 
fiuQiprj) %stQU fituicog, Vall vr\ntd%otg dxuXsig (Va dxuXov) (ir\ [lUQtprj 
%stQU fituicog, V12A1 vr\ntd%otg unuXoig (ir) [lUQiprj %stQU fituicog, ut vulgo; 
Brunck vr\ntu%cov unuXcov (jtr) uipr\ ((ir) dtprj unus cod.) %stQt fiiuiu. — 
V. 151. §t%oGxu<5tr\v PMV12H, 8t%o%xuGtr\v Va, St%oGxuoiug Brunck ex 
uno cod. — nQOGtovxog, Vl nuQtovxog, sed in marg. vulg. — V. 152. 
In M versus ab alia m. additus, Bar. om. versum. — to'%r\g, V2 sQ^stg. 

— 1'gov, VaH Igov, Al 1'gco. — sgx' ', H dvx' ut videtur. Conieci cnstQstv 
i'6ov evqsI novxco. Theogoidis vestigia legit poeta, vid. v. 105 seq. 
ubi Megarensis monet, nulla in malos beneficia esse conferenda, Igov 
kui GnstQEtv novxov uXog noXtr\g. Idem praecepit Isoci\ ad Bemon. 29 
xovg Muy.ovg sv nottov ouoiu nstGSt xoig xug uXXoxQtag ytvvug Gixtgovat 
rtxX. Sed ab hoc poemate videtur praeceptum alienum, itaque in ed. 3 
versum tanquam insiticium cancellis saepsi. — V. 153. sQydgsv, M 
EQydfcov, Vl EQydgso. — [lo^&cov scripsi, legebatur (io%&cov. — fitoxEvrjg, 
V2B (lioxEvstg, VaPAlMH §toxevGrjg. — V. 154. £cosi, VlMpr. £cor]. — 
%eiqcov , H %stQu. — V. 155 accessit ex Vl. — xs%vr\ xot scripsi, cod. 
xs%vr\. — uvSqu codicis scripturam restitui, antea civdQug correxeram. 
Multo autem commodius hic versus post v. 157 legeretur, quo loco 
inserendum censet Bernays: nihil tamen novavi, cum nesciamus, utrum 
ab ipso carminis auctore profectus, an aliena manu insertus sit. — 
V. 156. sdotg, ecJvs Va, tSrjg Vl2. — V. 157. xcov tdtcov fyioxov dtdyotg 
dvv$Qt6xtog scripsi, quamquam ex librorum corruptelis etiam dno xcov 
CSicov (io%&cov dtdyotg elicias. Solus Vl uystg fitoxov, ceteri valde men- 
dosi, Va xov tdiov fitoxoto tpdyrjg, V2A1H xcov otv.Eicov (H nsicov in ras.) 
fitoxcov (Al fiicoxcov) cpdyotg (ita Al, cpuys . . V2, cpsvyotg H), M (iioxcov 
tpdyoig, PT fitoxcov cpsvyoig, B (ite&cov cpdystg, vulgo xcov iSicov fitoxcov 



PSEUDOPHOCYLIDEA. \o:\ 

ei di TLg ov deddrjxe Ti^vrjv, csxktitolto dixillij. 
b6ti fiicp nav eQyov, ecp" a {iox&eiv id-ehjti&cc 

160 vaxnilog ei, nXcoetv iftiXeLg, evQeta &d\a66a' 
el de yerjnovirjv iie&ineLV, \iaxqai tol aQovQai. 
ordev avev xapaTov nikei av6*Qa6Lv evneTeg iQyov, 150 
ovd* avToig (iaxaQe66L' novog d' cxQeTrjv \iiy ocpiXXeL. 
{ivQprjxeg, yairjg fivxaTovg 7iQok§koL7toTeg olxovg, 

165 eQxovTai $lotov xexQrjfievoL , bnnoT aQovQac 471 

Arjia xeiQix^ievaL xaQncbv fiQi&co6Lv akcodg' 
61 d* avT rj nvQoio veoTQifleg ax^og exov6LV, 155 

r) xQLftcov, aiel de cpiQcov cpoQiovTa dicoxeL, 
ix ftiQeog jiotI %£fyta fioQr)v 6cpeTiQrjv 6vvdyovTeg 

170 cctqvtol' cpvkov d' okiyov TeXi&eL noXv\iox^ov. 



cpuysocg. — dvv@QiGzcog MV2, dvv^qiaxog VlAl ut vulgo, dvvfioioz H, 
dvvpQiorov Va {ov prope detritum), Brunck ex uno cod. dvv^Qioza. — 
V. 158—161 in M leguntur post v. 166, sed litteris in m. additis iustus 
ordo restituitur. — sC, V2 r\v. — SsSdrjKS , P SsSdr\zo. — zs%vr\v, 
OHcinToiTO , Bar. Ts%vr\g o-nunToio, Ts%vr\g etiam MPH. Insolens sane 
media verbi forma oxa7TTOJ.ro, sed neque onccnToi ys neque ey.dipsis 
probabile, minime vero Goram audiendus, qui oWoito St,y,sXXr\g scripsit. 
Ac TSfivso&ut, quoque passim dicitur, ubi Tsyuvsiv sufficiebat. — V. 159. 
pYco, V2H filcov. Antea (iiog scripsi, sed pYro i. e. iv pYw non est addu- 
bitandum, cf. Menandri fr. 617 ov% sotiv ovSsv %Tr\ixu hccXXlov pYo), item 
Diphili fr. 105. — icp' co B, inr)v VlP, indv VaHAl, vulgo insi. — 
V. 160. vccvTiXog sl, nXcosiv s&sXsig, legebatur vccvTiXog sC nXcosiv i&s- 
Xsig, sed PV12H sl, et H stigmen post sl exhibet. — nXcosiv, V2 nXsiv, 
Va nXbov , P nXcosi. — i&sXsig, Mpr. s&sXrjg, corr. sig vel oig, V2BPH 
i&sXoig. — V. 161. Ss om. M. — ysr\novCr\v PVl , vulgo ysconovtrjv, 
TV2 ysconovsiv , Mpr. ysr\g novsr\v, Va yaionovir\v. — (is&snsiv, PV2 
i&sXoig, H i&sXsig, scilicet legebatur interjjretamento recepto fis&snsiv 
i&sXoig (sig), post ut legitimus numerus restitueretur , germanum vo- 
cabulum \is&snsiv expunctum, id quod alius correctionis ysconovsiv TV2 
necessitatem imposuit, sed huius interpolationis immunes PH. — toi, 
Mpr. T£. — V. 162. nafiaTov, B KUfiuTcov. Sch. Hermog. Rhett. T. V. 441 
hunc versum tanquam oraculi dictionem affert. — V. 163 deest in MB. 

— V. 164. fiv%UTOvg, V2 (iv%aToig. — nQoXsXomoTsg, Vl nQoXsXoCnuoiv. 

— V. 165. pYorou VlMVaB, (Motov P, vulgo pYoToto (H pYoToi). — bn- 
noT ', V2 ojtot'. Goram legendum edixit ojtttot' uQOVQUtg Xr]'Cu xsi- 
Qdfisvoi, ut de formicis sit sermo, satis infeliciter: vid. Lobeck ad 
Phrynichum 319. — V. 166. tcuQncov , Mpr.Al yiaQnbv. — $qC&cogiv 
scripsi, Vl PqC&ovgiv , MPBH nXr)&cooiv , Va ut vulgo nXr]&ovocv. — 
V. 167. oi 8', MVaV2Mab ovS'. — avr' r\ scripsW, legebatur avrol, Vl2 
uvt' . — nvQoio, in M litterae extremae erasae. — V. 168. uCsl Al et 
cod. Paris. ap. Schneidew., v. dsl. — Ss, TV2 S' b, PH xai. Deinde 
Al cpsQco cpsQOVTU. — V. 169. ovvdyovTsg Vl, sauyovzsg B, inuyovzsg 
H ut vulgo, nQOodyovzui Va. — V. 170. cctqvtoi Brunck (Vl), uzqvzov 
VaPMH ut vulgo, utQr\zov AlV2. — cpvXov, M cpiXov, idem a pr. m. 
r' ifrsXsi. 



104 POETAE ELEGIACI. 

y.<x\lvsi d' rj£QO(poLTLg txQL0to7fovog re [iifo66a 
r) TtirQrjg xoCXr\g xard %rjQa\iov rj Oovdxs66Lv 160 

r) dQvog chyvyir\g xard xoLkddog svdo&L 6i'[i(3Xcqv 
6\x,r\vs6L [ivQLotQYjta xar av&sa xrjQodo\iov6a. 
175 Mr) \iSLvrjg aya\iog, [irj ncog vcovv\ivog olrjaL' 

dog tl cpv6si xavrog' rixs d' s\i3tafov, cog sXoxsvftrjg. 

Mr) 7tQoaycoysv6rjg &Xo%ov, 6so rixva [iiaLvcov 165 
ov ya.Q tlxtsl itatdag SfiOLOvg \ioL%Lxd XixtQa. 
[irjtQVLrjg \ir) iffctv", ats dsvrsQa XixrQa yovrjog' 

V. 171 — 74 affert Schol. Nicand. Alex. 448. — fjSQOcpoiTig Brunck 
ex uno cod. , M fjSQOcpoiTrjg, Schol. Nic. VaV2H rjSQocpoizog ut vulgo, 
Al r)(i£QocpoLTog, Vl fjSQicpoLTig, B tsQocpoirrjg. — uQtGTonovog , H olqi- 
Gxonovog, Va ccQiGtocpovog , iclem ut videtur om. xs, quae vocula valde 
suspecta, credo poetam uQLGTonovsiu scripsisse, quod ad uqlgto- 
novsvg referendum, quo vocabulo Manetho usus; similiter Theocritus 
aQiGToroTisia, Oppianus UQLGTonoGsia, aivoTov.sia Moschus et Nonnus 
adsciverunt, alia, cf. Lobeck Paral. 462. — V. 172. r) Va, vulgo r)s, 
Al r)s itSTQrjg f) v.oilr\g et f) Sova%. — %riQa[ibv, Schol. Nic. cod. Ric- 
card. et Marc. v,uTa %iQaSog (%oLQuSog). — r) Sovuvsgglv , quamvis schol. 
Nic. cum libris conspiret, haud scio an vitium contraxerit. Conieci 
aliquando ul Sov sovtul . . . v.riQo8o(i.ovGUL; quemadmodum haud 
raro non solum poetae ad Homeri exemplum, sed etiam qui pedestri 
utuntur sermone, post nomina nsQisvTLv.d inferunt pluralem numerum, 
velut Nicander Alexiph. 445 SQya (isXicGrig, afo' dnb (iog%ov G(ir)vsog 
s^sysvovTo ktX. quem poctam numerum variare solitum esse Schneider 
ad Ther. 201 ostendit. Verbum Sovslg&ul aptissimum, cf. Choerili 
versus nsQL Ss vQ^vug UQsdovcug fivQta cpvX' sSovslto noXvG(ir)voiGi (is- 
XicGaig sinsXa. — V. 173. voildSog, Bernays %oildSug scripsit. nihil 
novandum esse docet Nicander Alex. 448 sv&a Ss %ul %oiXoio %utu 
SQvbg SKziGaavTO rtQcoTOV nov &aXd(iug, quem locum fortasse scriptor 
huius poematis expressit, eadem structura usus supra nsTQiqg %oiXrjg 
%utd %oiQuSog, si istam lectionem comprobaveris. Magis offendit tribus 
versibus continuis totiens repetitum xara, item v.oiXr\g et %oiXdSog 
finitima. Pro %oiXdSog , quod adiectivi vice fungitur, QcoydSog, pro 
%utu %r t QU(ibv possis dvd %. corrigere, nam %uTU%r]QoSo(iovGu , quod ad 
exemplum v. %utol%oSo(lslv dictum, non est sollicitandum. Sed satius 
nihil novare, ab huius poematis simplicitate istae repetitiones haud 
abhorrent. — GipfiXcov, V2 ci(i§Xov. — V. 174. G(ir)vsGi, M sgl ex corr., 
B G[ir)vr}GL. — LivQiozQrjTa, MBTAl et Schol. Nic. (ivQioTrjTU. — avftsu, 
Ruhnken coni. dyysa (atque ita exhibet ut videtur cod. Gott. schol. 
Nic), ego r)&su. — %rjQoSo(iovGu, T %rjQoSovovcu. — V. 175. (ir) ncog, 
Vl OTtcog. Parum commode ncog additum, fortasse poeta nug scripsit, 
quod breviter dictum pro (ir) nug Tsbg ol%og oXrjTut vcovvfivog. — vco- 
vv(ivog B, vcowfiog Vl2PAlVaH, ut vulgo. — V. 176. w, V12H rij, 
Mpr. Trj. — tsv.s, H to%s. — V. 177. nQOuycoysvGrjg M in ras. — uXo- 
%ov, Vl uXoyov. — V. 178. [ioi%iv.d, Vl (ioi%Lv.r). — V. 179. (ir]TQVir)g 
(ir) ipuv', ccts scripsi, neque enim probandum quod Brunck edidit ex 
uno libro ipuvs tu S. X y. (duo alii ipavs zs), nam ut insolentiam sti - u- 
cturae ipuvs Xsvtqu praetermittam , (irjtQVLrig Xshtqu yovfiog nullo modo 
ferendum. Igitur stigme post ipuvs posita uts scripsi; participium 
ovguv omissum aliis exemplis satis superque tuearis, neque accusativus 



PSEUDOPHOCYLIhKA 105 

180 {irjTtQa d' Sg rifia Tr)v (irjTtQog lyyia (ra6av. 

11*16' tnntaXXaxCoig naTQog kt%it66L (nytir]g. 

itrjdt xa6LyvrJTaig ig artoTQoitov iX&iptv tvvr\v. 170 

{irjde xa6LyvrJT(ov ako%OLg inl dipvia (iaCvuv. 

firjdt yvvr) cp&tLQOi (rQtcpog iti(tQvov tvdofi-L ya6TQog, 
185 [irjdt Ttxov6a xv6lv ql^h xal yvifriv iXcoQa. 472 

firjd' inl 6rj dko%<p iyxvfiovL %tlQa (jdA.rjai. 

[^r}^ , av TtaLdoyovov Tt^ivtLV <pv6iv a.Q6tva xovqov. 

^irjd' dloyoLg t\G30i6i (iaTrjQtov ig li%og iXfttlv. 175 

flrJ^ , v(rQLt,t yvvalxa i% al6%WTolg kt%it66LV. 

inusitatus, cf. Plato Phaedr. 275 A rovto yccg tcov [ia&6vtcov Xr'\&r\v 
[isv iv ipv%aig naQS^si . . . ats . . . avtovg vcp' avtcov dva(iL(ivr\GKO[is- 
vovg, eandemque structuram passim cbg asciscit. Libri omnes vitiati, 
ipavsts MVlPfi, ipavs te V2, tpavsrai B, tpsvSsts Va, tpavs ys Al et 
vulgo. — XsYtQa, MAl tSYva. — V. 180 in M legitur (ir\tsQa osio ti(ia, 
HQSiooov yaQ dv' r\%vta fidooav. — V. 181. 182 hoc ordine Va et P, 
vulgo inverso ordine leguntur. — snmaXXttYiotg scripsi, vulgo inl nccX- 
Xa.Y.10101, at neque praep. inl locus, et hypocoristicum nomen naXXaYLov 
vel in hoc poemate offensioni est. Libri omnes inl, deinde variant, 
PBH naX\av.Coi, Al nulXaniooi, VlVa naXXaxfjGt, V2 nccXXccYoiGL. Quod 
restitui ininaXXaYioig est sane dfiaQtvQOv, sed similitudine aliorum 
adiectivorum, velut inirvficpiSiog, inttioiQiog, al. tuearis. — V. 182. 
Y.ttGLyvr]taig scripsi, legebatur YaoLyvr\tr\g, Va YaotyvijtLg. — dnotQonov , 
Mpr. dnotQov. — V. 183 Bernays in suum locum restituit, quam cor- 
rectionem iam cod. Va denuo collatus confirmavit, nam in ceteris libris 
legitur loco prorsus alieno ante v. 195, om. V2. — YccGLyvr'\tcov dXo%otg 
scripsi, legebatur KttOLyvr\tcov dXo%cov , sed P Yaoiyvr]tcov dX6%oioiv , B 
YttGiyvr)tttig Xo%cov. — fiuivsiv, B cpccivstv, sed supra fiaivsiv , duo 
Brunckii libri fiaivoig. — V. 184. cp&sl'qol V2PH, cp&siQSLv Va, vulgo 
cp&siQrj ut M. — 185_Qitpr\, B Qiiprjg. — V. 186 subiunxi versui 185, 
vulgo legitur: MrjS' ccv naiSoyovov . . . (ir\Ss rsfj dXo%co . . . libris fere 
omnibus adversantibus, qui eo ordine, quem reBtitui, v. 186. 187 ex- 
hibent velut H, plerique interposito v. 191 (186. 191. 187), quos indicavi 
ad v. 191. — [ir\S' inl ofj VlP, [ir\Ss ti of\ BMV2, (ir\Ss tig r\ Va(H), 
(ir\Ss tig r\ AlP in m., (ir\Ss tsfj Brunckii cod. unus." — @dXr\cci quod 
Hermann ' requirebat MVaBVl2TP, §dXr\tcxL Al, v. (idXoio. — V. 187. 
(ir\S' av non convenit, neque vero existimandum alinm versum iam 
iuterceptum praecessisse, quo referatur boc exordium, sed corrigas (ir\S' 
sy nttiSoyovov rifivsiv quod verbum proprium, cf. Sophoclis versum iu 
Troilo GYdXfir] yccQ OQ%sig fiuGiXlg iYtsfirovo' (fort. sxts fiovo') stiovg. 
— nctLSoyovov , Va naiSoyovcov. — tsfivsiv cpvaLV aQOSva yovqov VI, 
sed VaH ut vulgo 7ror« tsfivsiv aQGsvcc yovqov, M ts(jlvslv aQGSva yov- 
qov. — V. 188. icootGL, Al £cooig, idem slg. — iX&siv PVlMVa ut 
vulgo, Brunck sX&oig ex uno cod., unde Hermann sX&yg scripsit. Varias 
lectiones quas H h. v. suppeditat nequeo indicare, schedula, quam ab 
Holdero accepi, hic detrita. — V. 189 Va collocat post v. 192, rectene 
an secus ambigas. Revocavi vulgatam lectionem sn' cclo%vvt0Lg Xs%s- 
soglv, quam tuetur Al ac Bernays servavit, nisi quod yvvtunas scripsit, 
sed gravius mendum libri produnt, Vl yvvaiYa in alG%vvtf\Q\ V2 
yvvalYU ato%vvtLYoig , P yvvaiYag in' alo%vvtiYOig , M yuvatxa in 



106 POETAE ELEGIACI. 

190 }ir) . nuQuflfjg svvccg cpv6scog sg xvtcqlv a&s6(iov ' 
ovd avtolg d"r]Qs66L 6vvsvu8ov uo6svsg svvui. 
{irjds xi ftrjXvTSQUL Xs%og uvSqwv iiLixr\6uLVT0. 
firjS' sg sqcotu yvvuLXog u%ug Qsv6r\g axa&sxTcog' 180 

ov yccQ SQcog &sog s6tl, nu&og d' 1 utdrjlov aitavTcov. 

195 6TSQys Tsr)v uXo%ov %i yccQ t)8vtsqov xul uqslov, 
r\ otuv dvdQL yvvrj cpQOvsrj cpiXa yrjQuog u%QLg, 
xul %o6Lg r) uXo%cp, ^irjd' S[i7ts6r] civdi%a vslxog; 185 473 

(irjds Tig u\ivr\6TsvTU $ir] xovqi]6l [iLysirj. 



ie%vvroig, Va yvvaiva anu.i6ivvxiy.Qiq, unus Vl omnium praestantissi- 
mus liber videtur germanae scripturae in ul6%vvrr\Q6L vel v.uruL6%vv- 
rrjo6L (utroque nomine Aeschylus utitur) vestigium servavisse, cuius 
interpretamentum ul6%vvrLv,oig alii libri (etiam H) exhibent, corrector 
denique UL6%wroig substituit. Denique Xs%ss66l VlAl, inss66i MV2, 
%slXss66l PVaH, %elXs66l duo codd. Brunckii, scripturae fide indignae, 
nam interpolando librarii vocabulum in archetypo oblitteratum restituere 
conati sunt, fuit fortasse 6%sCuig, quae poterant v,arui6%wrr)Qsg dici, 
quemadmodum rv%r\v ecorfjQU Aeschylus dixit. De foeda libidine poe- 
tam verba facere certum, itaque reiiciendum quod olim scripsi yvvuiv,' 
ut6%vvzrjQoig inss66L vel (irjS' ul6%vvs yvvuivu icpv§QL6Z0Lg inss66iv. — 
V. 190. ig wvnQiv, V2 stg uoirov , M v.vnQiv in rasura. Post hunc ver- 
sum haud dubie alius excidit: nam debebat poeta plane puerorum 
amorem interdicere, quemadmodum statim in prooemio praeter cetera 
uq6svu KvnQLv oQivsiv vetat: v. 189 latius patet, nam pariter ad v. 191 
pertinet. Fortasse talis versus intercidit: 

(irjSs fiiu£s6&UL nuidog cpv6LV aQ6svog uvSqu. 
tanquam Serapidis oraculum edidit hunc versum cum alio: sig ui6%qccv 
6vvsXsv6lv , insl cpovw sixsXov ierLv Piccolos p. 189: cf. Mommsen 
Schol. Pind. 2. — V. 191. Hic versus, quem post v. 186 collocant libri 
tantum non omnes Vl2PBMVaMabAl23, rectissime in H et vulgo suum 
locum obtinet. — %r]QS66i 6vvsvaSov UQ6svsg svvul Victorius ex Sambuci 
cod. et sic tres codd. Brunckii, item H (ewsvuSsv) M (ewsvuSsv, ubi 
m. s. 6vv add.) Va (evvsvva Ss uQesvog) T (&rjQS6L ewsfiuSsv uq6sv ig) 
et ut videtur BVl (6vvsvaS') P (ewsfiuSsv). Olim legebatur &r]QS66' 
UQ6r\v 6ws(iuSsv ig svvr]v , quod plane exhibet Al. — V. 192. urjSs ri, 
Va (irjS' srL. — dvSQav, M dvSQog. — ui(ir]6ULvro , V2A1M corr. ucofirj- 
6ULvro. Malim (iiunecovrai, atque id ipsum fortasse delitescit in 
altera scriptura ucourjeuLvro. — V. 193. unug, Mpr. unuv. — Qsverjg, 

U6 n , , , . . j / 

Va otnsQ sv6r\g, Vl Qverjg, V2 veverjg. — uvu&sv.rcog scripsi, V2 uv.u- 
&sv,rog, ceteri ut vulgo dv,d&sv,rov. — V. 194. Va ovQcog yuQ &sog. — 
S' om. Mpr. — dndvzcov manifestus librariorum error, videtur dnav- 
rdv potius scribendum, quam unu6iv, quod languet. — V. 195. rsr)v, 
TH rsvvov, Mb rsvvcov , Va rsvvov dXo%ov rsr\v. — V. 196. cpQovsrj, 
V12BPT cpQovsoi, MVa cpQovssi. — cptXu, Mcorr. vuXd vel v.ul. — u%QLg 
VlMcorr., vulgo u%ql, ut VaH. — V. 197 et 198 desunt in MB, 198 in 
MbV2TH. — i[ins6rj, Va ur) Ss ns6r\, T i(ins6oi. — uvSi%u, V uvSqu. 
— V. 198. P d(ivr'j6rsvru dvrjv.ovQrj6i (uysLrj, Va duvrjersvrueirj v,ov- 
Qai6L (iLyrjvui, Al v,ovQr] iLLysir]. Versum ab hoc loco alienum com- 
mode post v. 183 inserueris, sed fortasse ab aliena manu adscriptus est. 



rSKUDOPHOCYLIDKA. 107 

Mr]de yvvatxa xaxr)v noXv%Qr]f]iatov olxad' ayta&ai' 
200 KatQevdeLg «Ao^» XvyQr)g %c'(qlv eCvexa cpeQvrjg. 
'Cnnovg evyeveag di£,rj{ied , a yeiaQotag te 
tavQOvg vipLtevovtag , dtaQ dxvXdxcov Ttodag aQyovg' 190 
yfj(iaL 6" ovx dyafrr)v eQidaCvoiiev dcpQoveovteg' 
ovde yvvr) xaxbv «Vdo' dnavaCvetac dcpvebv ovta. 
205 {irjde yd[icp yd^tov akkov dyoLg iiti Ttrj^iatL Jtrj^ia' 
firjd' «fNjpi xtedvcav dvvo^aCiiocSLV eig £qlv eX&flg. 

llaialv ptr) laleitaLve teotg, dlk' rjrtLog eirjg. 195 

rjv de tL natg dkCti] cfe, xoXovetco vte*a [irjtrjQ, 
rj xal 7tQe6(5vtatOL yeverjg, r) 8r\iLoyeQOvteg. 
210 Mr) (iev £% aQtievL itatdl tQecpecv itXoxafirjtda %aCtr\v 



V. 199. noXv%Qr](iatov oi'ya8' Brunck ex uno cod. (et sic ut vid. Vl), 
coiaiv oi'yoiotv AlMVaV2H, ooiatv oiyoiai 8' B, oiyoiatv aoiatv vulgo. 

— V. 200. XatQSv6s ig P, XatQEV6B ig 8' Vl, XatQsvsig 8' M (sed 8' add. 
al. m.) Al , XatQSvsi 8' B, Brunck ex suis codd. XatQsvsiv 8' atque 
ita Va. — XvyQrjg, Bernays non recte XvyQrj scripsit. — V. 201. innovg, 
MB ndnQovg, deinde 8' addunt AlVaV2. — Si£r)(is&a ysiaQOtag te 
scripsi in ed. 1, et plane sic P (supra vulgata scripta est), Vl Si^rjfis&a 
ysiaQonag ts et supra yat olyov, vulgo 8i£s6&at (isv yatd olyov ut 
est in MAlVaH. — V. 202. tat>Q0vg MB, ceteri tavQOvg 8'. — vtpits- 
vovtag, PVa vipitaivovtag. — a-A.vXaY.aiv, Va ay.vXav.ag, P ay.vXay.ag, 
sed in marg. oyvXd-ncov. — noSag aQyovg scripsi, cf. supra v. 147 aQyi- 
nooiv Kvaiv. Cum in archetypo scriptura oblitterata esset , librarii 
frustra expedire studuerunt, Mpr. ayQioio, sed corr. navayQiovg, P in m. 
navayoaiovg, Va na^d dyQOvg, Vl navaQt6tov , V2A1 navayQiovg ut 
vulgo, unus Brunckii cod. navayQsiovg, H n////ovg. Antea navayQrjag 
correxeram. — V. 203. dya&r^v, B dya&fj. — dcpQovsovtsg om. Vl, M 
in ras., dXXd cpsQovtat Va, dXXacpsQovtsg B, fort. dcpQaivovtsg, Bernays 
dcpvog sXovtsg coniecit, non recte. — V. 204 omisit Ma. — dnavaivstca, 
Va dvaivstat, H dtavndvstat. — dcpvsov, Vl dcpvstov. — V. 205. dyoig 
codd. ut videtur omnes, praeter AlVa, qui dyrjg (dyrjg). — sni Schaefer, 
legebatur snl. — V. 206 in V2MbA2TVaH legitur ante v. 205, in Ma 
ante v. 203, «deest in A13M. Hic versus, qui neque ex prioribus neque 
ex sequentibus aptus, aut aliunde huc inlatus est, aut finitimi versus 
interciderunt ; fortasse praeter alios iam perditos v. 137 olim hoc 
loco legebatur. — (irjS', H (ir). — d(icpl, Va dtbQi (?). — yzsdvcov, 
Vl ytsdtcov. — 6vvo(iai(io6tv, VlH 6vvai(io6t, V2TA2 ys evvaifioei, 
PVa ts 6vvai(io6iv. — sX&rjg VlPH, quod Hermann requirebat, ai&rjg 
Va, sX&otg Brungk ex suo libro ut Al soloece.. — V. 207. naielv 
vel natel MVaVl2BPAlH, vulgo nael 8s. — si-rjg BM, r)6&a Vl, vulgo 
i'6&i atque ita H, i'6ts Va. — V. 208. r)v , Al r). — dXizri es correxi, 
Va dXitr}6t, Vl dXttr]6ato, vulgo aXitrj (H aXitrj, P dXitr), Mpr. sXrjtr]). 

— yoXovstco scripsi, vulgo ycoXvstco, Vl YQivato, V2TB s6yQivstco, hoc 
etiam unus Brunckii, alius yQtvstco, hinc Schneidewin: rjv 8s tt naig 
a' dXitrj aso, yQivstco pravo numero. Praeterea Mpr. vytsa. — V. 210. 
(ir) (isv, quod iurisinrandi est, insolentius hic in vetando adhibitum, 
nec tamen removere ausim, cum etiam Herodoti usus latius pateat. — 
nXoya(irjt8a %aitr\v scripsi, Va nXoyafirjtSa ts%vr\v , quod recepit Bois- 



108 POETAE ELEGIACI. 

H>r\ xoQvcpr)v TtXetyjg ^O - ' afjtfiata Ao|a koqv^cov' 

a.Q6e6LV ovk eneoLxe xo[iav, %lLdavalg de yvvai&v. 200 474 

Ilaidbg d' evfioQcpov cpQOVQelv veotr\6LOv coQrjv' 
itolloL yaQ Xv66co6l TtQog aQ6eva {il%lv eQcotog. 
215 TtaQ&svLxrjv de xpvXa66e 7tokvxXei6TOig ftaXdtioL6LV' 
[irjde {ilv a%QL yd\icov tiqo dbfiav cHp&rjpev Ea6r\g. 
xdXXog dv6rr]Qr)tov ecpv Ttaidcov toxee66tv. 205 

UteQye cpiXovg d%Qig ftavdtov, 7ti6tLg yaQ a\ieivcov. 
6vyyeve6Lv cpL~kotr\ta ve\iOLg o6irjv & bfiovoiav. 
220 ai,del6^aL 7toXi6xQotd(povg , elxetv de yeQ0v6iv 
edQrjg xal yeQacov ltdvtcav' yeverj <?' dtdXavtov 
tiqe6$vv 6[ir]foxa TtatQog l'6aLg tL[ial6i yeQatQE. 

ra6tQog ocpeLXofievov da6\ibv 7taQE%ELV &eQd7tov6LV. 210 

sonade, V2P %XoY.ttfiiSa %airr\v , Al 7tXo*ttfii8ccg %airr\v , Vl TiXoxdfiovg 
Eiuxdorovg, BM 7tXoyidfiovg inl %aixrjg ut Brunckii codd. tres, vulgo 
TtXoytaiiiSog %aixr\v vel %airr\v nXoHttfiiSog. — V. 211. firjd'', Vl fir\S'. 
Deinde pro dfifiaxa exbibent sQfiaxcc dno codd. Brunckii, tertius ut 
BMVa fir) &av(iccxa. — V. 212. inioiKS , Va inioi y.ai, T ivsr\v.s. — 
■KOfia.v VlP, %6ficci TBMVa, vulgo n6fir\. — %XiSavccig Ss scripsi, lege- 

batur %XiSal Ss, in M a corr. %Xi8aX Tepositum et Ss deletum, VlP %qt) 
8s xccig, sed superscr. vulgaris lectio, quae manifesto mendo laborat, 
nam %Xi8r) iambi modulum babet, et omnis generis luxuriam, neque 
vero luxuriantes capillos significat (itaque Aescbylns de Curetibus dixit 
%Xi8cov xs itXottttfiog, cocrs nccQQ-svoig dpQccig), nec denique structura 
recte procedit; neque vero nt bas difficultates expedias %Xi8dav Ss 
scribendum. Antea %XiSal al'Ss yvvai%cov commendaveram. — V. 213. 
8' om. B. — coqtjv, B coqccv, M coqccv. — V. 214. Xvaccoci, Vl Xva- 
aoovoi, P Xvaccoovai ut vid. — fii^cv, T nvTtQiv, yQ. fit^iv. — sQtoxog, 
iQcovxsg M, SQcoxsg B. — V. 215—217 affert Stob. III 125 ed. Schow. 

— TtttQ&svfnijv , B nccQ&svirjv. — tpvXcccas , M cpvXccxxs , Va tpvXdaasi, 
quod eadem m. correxit, idem noXv%Xsicxoici &aXdfioig. — V. 216. cc%qi, 
Mpr, fis%Qt. — yccficov, fort. ydfiov, ut P exbibere videtur. — ocp&ijfisv 
scripsi, nescius Boissonadum occupavisse, M cocp&r\(isv, B 6cp&r\fisvcu, 
ceteri 6tp&r\vai. — V. 217. i'cpv , V2 scpr/. — V. 218 addidi ex VI. — 
V. 219. avyysvsaiv P, v. avyysvict. — vifioig, vifisiv Va, ■9'' om. Mpr. 

— V. 220. noXiotiQoxdtpovg, V2 noXvoiiQordtpovg. — V. 221 omisit Ma. 

— sSQtjg, Al i'dQTj, sicut M yrjgacov. — 7tdvxcov, P dndvrcov. — ysvsfj 8', 
Mpr. ysvsr)v, sed m. s. add. 8'. — drdXccvrov, Vl2 dxdXttvrog. Verba 
si integra sunt, significant, senem natalium splend»re et annis patri 
parem pari honore afficias; sed propter sermonis ambiguitatem haesito, 
nam ysvsfj drdXccvrog potest etiam aetate suppar dici ut bfi.rjXi.yicc plane 
otiosum esse videatur, itaque in ed. 1 dcpr]Xi%a correxi, postea ysvsfj 
S' ttTtdXttfivov conieci, i. e. aetate confectum, decrcpitum. Bernays 
in priore versu vitium inesse existimans scripsit ysQacov ndvrcov ysvsij 
&aXs&ovrccg. nQscpvv v.rX. quae parum probabilis est coniectura. — 
V. 222. TtarQog om. Vl. — xtfiaiai, Al rifiaig. — V. 223. nccQS%siv 
MBVa, vulgo 7tttQs%ov, Vl 7taQccc%ov. Deinde Mpr. &SQtt7tovra, Va 

&SQtt7t0Vn. 



PSEUDOPHOCYLIDEA. 1 1 ,! i 

dovAca taxtd vifioig, Xva xoi xata&v^uog etrj. 
826 atCyixata \xr\ yQail>r}g, iitoveidClav &£Qartovta. 
dovlov fxrj (ikdfyg ti, xaxrjyoQiav nao' dvaxti. 
kdpjiavs xal fiovkrjv Ttagd y otxitov tv (pqoviovtog. 
^AyvsCrj 4>vxrjg, ov tfco/iairog, tfal xa&aQ[ioC.] 216 

Tavta dixaiotfvvrjg tivatrjQia' tola (itsvvtsg 475 

230 tcoijv ixtEkioit dya&rjv pixQi yrjQuog ovdov. 

V. 224. Sovlco, Mpr. Sovls. — vsuois, viusiv Va. — roi . . . sCr\, 
V2 of . . . sir\s, et s?r\s T a m. s. , Schaefer sir\. — V. 225. Mpr. ariyud 
et inovsiSC^ov. — yodipys, Va yQacpr\s. — &SQUitovrcc, V2Va bsQttitovri. 

— V. 226. Sovlov, T Sovlos- — fildrprjs, B TtXdipr/s, VlT yqdiprjs. — 
rt, om. MB. — Y,ttY.r\yoQSCov, Va %av.r\ dyoQtcov, M Harr\yoQtcov. — tkxq' 
avanri MVaB, Ttap' dvanros Vl, nQOS dvanra P ut vulgo. — V. 227. 
Ttagd y' scripsi, legebatur Ttagd, VlAl naq' . Vocula ys haud quaquam 
arot^tjs vice fungitur, nam cum kuq' sv cpQovsovros ys ol-nsrov dicen- 
dum esset, ys praepositioni adhaeret, cuius traiectionis exempla non 
solum apud Homerum (velut aQiaroi rav dlXcov usrd y' avrbv et avv 
ys ftsoiaiv) et reliquos poetas, sed etiam apud Herodotum et Atticos 
scriptores extant. Minus recte antea fiovXsvfia nccQ' proposui, Bernays 
TtaQa SovXov ivcpQOvsovros. — sv cpQOvsovros, svcpQoviovros MAl. — 
V. 228. dyvsCr\ ipv%r)s, ov acouaros, tlal Htt&aQUoC, olim legebatur 
ayvtiat ipv%r)s rov acouaros tlai v.a&aQUoC, Brunck suos secutus libros 
dyvtCrj ipv%r\s tov acouaros iari ua&aQUos. Libri variant. dyvtCrj libri 
(T dyvCrj, Mpr. dyvtCr\s) praeter P et Al qui ut vulgo dyvtiai. — ov 
BVaV2, MAl aov, T aov , vulgo rov. — tloi na&aQuoC MV12P, iarl 
(iart) xa&aQuos Va et duo Brunckii libri. Negatione ov in locurn 
itnportuni rov (aov) restituta ex trium librorum auctoritate versus pri- 
stinum nitorem recuperavit, cuius haec est sententia mentis, non cor- 
poris sanctitateni in sacris lustralibus omne momentum facere. Con- 
spirat igitur hic versus planissime cura programmate Epidaurio dyvov 
%qt\ vr\oto &vco8tos ivros lovra iuutvai' dyvtCrj S' iarl cpQovtiv oaia, 
quod praeter Cleraentem Alex. adhibuit Porphyr. de abstin. II 19, 
Theophrasti libro nt qI tvat§tCas usus (cf. Bernays de Theophr. 77 seq.), 
neque dubito quin antiquius hoc epigramma obversatum sit ei, qui 
hunc versum panxit. Tueor autem pluralem yia&aQuoC, quo lustrationes 
in universum dici solent, nam librarii cur xa&aQuos substituerint, facile 
apparet. Ncque probandum, quod fortasse alicui in mentem veniat, 
iarl ■x.a&ttQuoC, nam quamvis in versu solitario haesites, utrum nomen 
subiecti vice fungatur, Graeci in eiusmodi enuntiatis soliti sunt verbi 
numerum accommodare finitimo noraini. Iam vero hunc versum, qui 
nulla prorsus necessitudine cum reliquis est coniunctus, ab alio ad- 
iectum ssse consentaneum est: itaque cancellis sepsi praeeunte Ber- 
naysio. Sane poterat huius poematis auctor versum subiicere prae- 
cepto, quod scribarum incuria praetermiserit, sed haud scio an animus 
religione et praeceptis opinionibus liber, quem hoc decretum prae se 
fert, in istum hominem cadat. — V. 229. roia codd. ut videtur omnes, 
praeter MaAl3 qui ut vulgo ola, quod Brunck ex uno cod. correxit. 

— §itvvrss non ausus sum mutare, quamquam M §iovvtts. — V. 230. 
ovSov, VaVl2Al3Ma ovSco vel ovSco, B dSov, P ovSco sive ovSov, M 
bSov, Mb oSov. 



XII. 
XENOPHANES. 

E A E T E I A. 

1. 
Nvv yccQ dr) Zdrtedov xa&aobv xal %£iQ£g ditdvtcov k 476 

xal xvXixsg" Jtkextovg d' dfj,cptttd'£i 6t£cpdvovg, 
alkog d' £vood£g {ivoov iv cpidXr\ tcoq6vv£l' 
%Qati]Q d' £6tr\v,£v [i£6tbg ivcpQ06vvr\g' 
5 aXXog d' olvog itoipog, og ov7tot£ cpr\6i 7tQodco6£iv, 

Xenophanes. Fr. 1. Integrum hoc Xenophanis carmen servavit 
Athen. XI 462 C : 'Oqcov ovv vfieov hccI avxbg xb cvfinoatov , Kaxd xbv 
KoXocpcoviov Ssvocpdvrj, nXrJQSg ov ndar\g &vftrjSt'ag' Nvv ycco Sr) 
kxX. — V. 1 — 3. om. C. — V. 1. £dnsSov ABPV, s SdnsSov Basil. L. 
Forma gdnsSov non magis sollicitanda, quam v. 6 ooSofievog. ZdnsSov 
non solum Hesychius testificatur , sed etiam antiquum epigramma in 
insula Paro repertum Kaibel Epigr. 750 a tuetur csftvco svl ^ansSco. 
Fortasse etiam in hymno Hom. in Apoll. Pyth. 345 dSvxov £dnsSov 
restituendum, ut exposui in comm. acad. Hal. 1859 p. VI, ubi ostendi 
principalem esse formam cdnsSov, unde £dnsSov, SdnsSov, dnsSov 
descendunt: errant enim qui a forma SidnsSov repetunt etymorum 
scrutatores. — V. 2. dficptzt&ei scripsi Dindorfium secutus, libri dftcpt- 
xi&elg, quod frustra tuetur Mullach. Versum adespoton ap. Clem. Alex. 
Paedag. p. 211 dnsQQS' fir\ (iot axscpavov dficpi&ijg huqcc Cobet tragico 
attribuit, quoniam solenne verbum sit neQt&eivat cxecpavov, at comicus 
inc. 305 dixit cpsQcov Ss cxscpavov dficps&rjKS xtg, quemadmodum etiam 
dftcptKsiftsvog axscpccvog, vel eniKetxai axscpavog (Theogn. 1259) dicitur. 
— V. 3. aXXog, fort. scrib. cxscpdvovg aXXog, b S' ut etiam Hermann 
coni. — cptdXrj noQGvvst correxi, antea cpidXrjci itQoxstvst scripsi dubi- 
tanter, libri tpidXrj naQaxsCvst. Meineke coniecit naQayivsi, ctfius loco 
TtSQaytvst (nsQtaytvsi) potius dicendum fuit. — V. 4 ... 8 affert Eust. 
Od. 1633, 53 sine poetae n. — xQaxijQ, Schneidewin KQrjxijQ. — 8' om. 
Eust., qui etiam sficpQoavvrjg exhibet. — V. 5. dXXog S olvog exotfiog, 
og ovnoxe cprjal nQoScocetv scripsi, legebatur dXXog (ABCP, dXXcp VL) 
S' otvog eotlv (hoc om. Eust. VL, A utrum exhibeat an om. non liquet) 
txotfiog (Eust. Zxvfiog) og ovnoxs (ita AVL Eust., ovnco BP) cpr\ai nQO- 
Scocstv (ita AVL, TtQoScocst omisso cprjcl Eust., cprjol nQoScoceiv om. BP). 
Cum haec duo verba etiam in A deesse crederentur (in quo revera 
exstant, vid. Ritschl in Museo Rhen. Novo I 140), Hermann coni. olvog 
S' saxlv sxotfiog, og ovnco nv&fisvi yeCxcov collato Hesiod. Op. v. 336, 



XENOPHANES. 1 1 1 

lieiAi%og iv xeQa{ioig, ccv&eog o6doLtevog' 
iv Se (liGoig dyvr)v 6dLir)v hfittvcoxbg 'Cr\6LV , 
iI>vxqov d' iatLv vdcoQ xccl ykvxv xccl xa&aQov' 

TKXQXUVXCCl cV CCQXOL %CCV&ol ySQttQTJ XE XQCCntt,tt 

10 xvqov xccl Liihxog nCovccg dx&oLiivr)' 

ficoLibg d' av&eGiv ccv xb Lii6ov ndvty nenvxcc6tac, 477 

Lioknrj d' ttLicplg £x u dooLicctcc xccl ftccUr\. 
XQr) de 7tQooxov Liev &ebv viivelv evcpQovccg ccvcjQag 
evcprJLioLg [iv&otg xccl xcc&ccqoiGl Xoyoig. 
15 6neC6avtag 8e xccl ev^aLiivovg xcc dCxcua dvvccG&ca 
7iQt]66eLV — xccvxtt yccQ obv ioxi TtQoxeLQoxeQov, 
ovx v^QLg, — nCveLv ono6ov xev e^oov dcpCxoLo 

otxccd' dvev nQonoXov, Lir) ndvv yrjQccXiog' 
dvdQcov d' ccivelv xovxov, 6g e6d , Xd ncoov dvacpaCveL, 
20 oog ol Llvr|Ll66vv , r), xccl xbv, 6g diicp' aQexrjg, 

Schneidewin contra olvog S' saxlv sxoLfiog, og ovnoxs cpr\cl nQoScoasiv, 
at necessarium prorsus est uXXog 8', nam praeter vinnm temperatum 
iam in cratere praesto erat aliud in amphoris, itaque saxl delendum. 

— V. 6. ocSoLLSvog, B 68(i6(isvog, Hermann otofisvog. — V. 7. 6Sur)v, 
Eust. 6cur)v. — irjOLV Eust., v. l'r]Ci. — V. 8. scxiv Hermann, v. saxlv. 

— V. 11. dv xb (ikcov Karsten, vulgo uvxb uscov, Fr. Francke avxo- 
Liscog, Mullach. uvxollscov , Hermann avxoLidxoig. — ndvxn, legebatur 
ndvxrj. — V. 13. %or) Ss, scribendum videtur %or) Srj. — vuvsiv Ste- 
phanus, vllvsv VL, vuiv P. — V. 14. Xoyoig, Eichstaedt vooig, Schnei- 
dewin vofioig. — V. 15. cnsiaavxag Ss scripsi et deinde itorjGGsiv — 
xavxa y. cov s. nQO%siQOxsQov , ov% vfjloig — nivsiv bnoaov v.x\., ut xd 
Siv.. Svv. nqi]GGSLV sit ex partic. sv£u(tsvovg suspensum, nivsiv autem 
infinitivus sit cum accusativis cnsicuvxug et sv^ucisvovg copulandus, 
illa denique ravra . . . v$Qig mediae orationi interiecta, vnlgo: cnsi- 
cavxdg xs. . . . norjaGsiv xavxu y. cov L noo^eiQOTSQOv. ov% vpQig nivsiv 
S' bnocov %xX. Contra Hermann Xoyoig cnsicuvxdg xs nal sv^uctsvovg ■ 
xd Sircuiu S' ovuo&ul nQr)acovxug' xb yaQ ovv soxl nQO%siQOXSQOV, ov% 
vpQiv " nivsiv 8' bnoaov %xX. — V. 16. nQO%s lqoxs qov corruptum, qnam- 
vis Ahrens aliter censeat, qui xavxa yuQ ovv. sgxl nQo%. coniecit, ego 
conieci nQouiQsxsov , quod etiam Schneidewin proposuit, vel nQoayQS- 
xsov, sed non satisfacit. hoc enim poeta dixisse videtur: est hoc ho- 
minum honestorum vel prudentium, exempli gratia nQOLiij&oxsQcov 
i. e. nQOLtrjdsGxsQcov, quemadmodum v^QiGxoxaxog, duQuxsGxaxog alia a 
legitima specie recedunt. Mullach nQoxiLi' sxaQoi, Herwerden nQoxtfi' 
sxsqcov scrip8it. — V. 17. ov% vBql^, B ov%' v§Qsig. — V. 18. Heim- 
soeth verbum yrjQaXsog nulli calumniae obnoxium tentavit, (ir) ndvv 
Sr) GcpaXsQog scribens: poeta unis senibus aetate provectis comitem 
largitur. — V. 19. dvacpuivsi, Hermann et Hartung dvacpuivrj. — V. 20. 
cog oi [ivrj(i6avv' r) scripsi, vulgo cag r) (Lvr\(iocvvr] , P m arjjLvrftioGvvr], 
Scaliger coniecit eog *H (ivrftiocvvrj %al xbv "Og d(i.cp' UQSxrjg,^ ut haec 
scoliorum fuerint exordia, Hermann ocarj avrftioavvri xul voog dficp' 
aQsxr)g, Schneidewin cog ol (ivrftioavvri kul novog dficp' uQSxr)g, similiter 
Ahrens, nisi quod cog y, quod probans Hartung praeterea xai Xoyog 



112 POETAE ELEGIACI. 

ovtl [id%ug dteTtet Tttrjvcov ovde Tiydvtcov , 
ovd' av KevtavQcov , 7tXu6\iutu tcov TtQoteQcav , 

r) 6tu6tug 6cpeduvdg' totg ovd\v %Qr\6tbv eve6ttv' 
^eoov de 7tQO[ir)&eir}v aiev e%etv aya&ov. 

2. 

'Akl' et {iev ta%vtrjtt 7Codd)v vixr\v tt,g uQotto. 478 

r) nevta&Xevcov , ev&a Aibg te\ievog 
TtaQ Uitiao Qofig ev 'OXv\i7tir], eite TtaXaicov, 

r) xul 7tvxto6vvr\v aXyivoe66uv e%cov, 
5 ehe tb detvbv cie&Xov, o TtuyxQuttov xuXeov6tv, 

a6tot6iv x el'rj xvdQoteQog xqo6oquv , 
xui xe 7tQ0edQirjv cpuveQr)v ev dyco6tv uQOtto, 

xui xev 6tt elr\ dr\\io6icov xtedvcov 
ex TtoXecog xal Scoqov, o ot xet\nr\Xtov elrj' 
10 elte xul t7t7toi6tv, tuvtd % uTtavta Xd%ot, 
ovx ecbv u%tog, S67teQ eyco' Qco\ir\g ya.Q upeivcov 

scripsit, Mullach cog oi fivrjfioovvrj uul usvog, dfncp' ccQSTrjg, ut dficp' uq. 
suspensum sit ex dvucpuCvsi, Meineke tov r\ fivrj(ioovvr\. Heimsoeth quae 
ego emendaveram depravavit scribendo ooo' oi fivrifioovv' r\ , idem 
deinde kul xov , og d&X' UQSTrjg commendat. — V. 21. ovtl, ovts. 

— Sisnsi C, Sisnsiv PVL , Sisnr\ Hartung. Ceterum Slsitsl est regit, 
tamquam imperator, quod non sine cavillatione dictum. — V. 22. ovS' 
uv scripsi, ovSs BC, vulgo ovSs xs, ovSs tu Hermann. — nXdoauTU 
xcov Schweighaeuser, nXuofiuTcov ABC, om. P (sed in m. nQuyiLUTcov) 
VL. Hermann coni. Ksvtuvqcov cpXuofiuTu tcov ttqotsqcov. — tcqotsqcov 
r) GTuciug ABP, r} OTUGiug tzqoisqcov VL. — V. 23 et 24 om. C. — 
ocpsSavdg Osann , ut ego dudum emendavi, libri cpsvSovug, Scaliger 
cpXsSovug, Hermann cpXsSovuv. — roig, Mullach TUL~g. — V. 24. Ss 
adiecit Scaliger. — nQOfirj&sir\v , Dindorf nQOfirj&Cqv. — dyu&ov Fr. 
Franke et Hermann, v. dyu&rjv. Librorum scripturam tuetur Weil, qui 
v. 19 — 24 traiiciendos censet post v. 14, non recte; nam cum disticho 
v. 13. 14 arctissima necessitate coniunctus est v. 15 onsCouvTug Ss v.ul 
sv^ufisvovg, quibus verbis praecedentis distichi summa ut solet iteratur. 

Fr. 2. Athen. X 413 F: Tuvt' stXrjcpsv 6 EvQLnCSrjg sx tcov xov 
KoXocpcovLOv ilsy slcov Esvocpdvovg ovxcog' 'AXX sl fisv v.xX. — 
V. 1. sl fisv, Wakefield sl' %sv. — xa%vxr)xi A, xu%vxr\XL PVL. — V. 2. 
nsvTu&Xsvcov, fort. ns vtus&Xsvcov, et similiter v. 16. — V. 3. nuQ TIlouo 
Qoijg sv Stephanus (Schneidewin Qodg mavult), tzuq itiou oqoyjgsv P, 
nuQTtCou OQor]Gsv B, nuQ nCou OQorjg sv V. — V. 4. s%cov, Karsten sXcov. 

— V. 5. t6 Wakefield, libri tl. malim stV cov. — V. 6. ugtolgiv B, 
ugtolol PVL. — nvSQOTSQog Stephanus et Scaliger, KsSQotsQog PV. 

— nQOGOQav Iacobs, A nQOOSQUv, B nQog usquv, PVL n^bg uxqu. 

— V. 8. tisv L, v.s PV. — olt sir} Turnebus, libri GLTsCrj. — V. 9. 
noXscog, noXLog Schneidewin et hic et v. 22, nam noXsog ubi bisylla- 
bum est videtur scribendum. — V. 10. tuvtu %' unuvxu B, xuvcu v.' 
SLnuvru A, tuvtu -ndnavTU P, tuvtu y' unuvTU VL, xavTa %s ndvTU 
Schweighaeuser. — V. 11. oux scov PVL, ovn cov Casaubonus, ego in 



XENOPHANES. 113 

dvdQoov r)d' Xmtoov r)(iEttQrj 6ocpL f rj. 
dXX' £Lxrj [xaXtt tovto vopl&tai' ovde dlxatov 

7Cqoxqlv£lv Qoofirjv trjg dya&rjg 6o<pLrjg. 
15 ovtE yaQ el itvxtrjg dya&og Xccol6l (istELrj, 

ovt el XEvta&XEZv , ovts 7taXai6iioQ*vvrjv , 
ovds {ihv el tayvtrjtt nodoov, to tteq i6tt itQotiiiov 

Qoo^irjg oW dvdQoov «07' iv dyoovL -keXel, 
tovvEXEv dv dr) [idXXov iv Evvo^Cr] itofog sl'rj' 
20 6iiixq6v d' dv Tt TtoXsL ^apfta yivoLt i%\ tco, 
eL' tLg aEd-XEvcov vlxoo Ul6cco 7taQ y oyfiag' 

OV yttQ TtlttLVEL tttVttt JiU^OVg TtoXsoog. 

3. 
A$Q06vva.g 6e iia&ovtEg dvoocpEXEttg nccQtt Avdoov, 479 

bcpQtt tVQccvvLrjg r)6av dvsv (ftvyEQrjg, 
r\'C6av Elg dyoQr]v 7tavaXovQyicc opape' EyovtEg, 

OV [lELOVg 0067t£Q %CXlOL ELg iltLTtttV, 

ed. 2. ovn <av. — V. 14. dyu&r)g, Valckenaer dyuvrjg. — V. 15. Xuolol 
iisrsirj Stephanus, legebatur Xuoioiv er sl'r\. — V. 17. ru%vrr)n Schweig- 
haeuser, v. ru%vrr}ri. — V. 19. uv ABP, ao VL. — V. 20. yevoir', P iievoir' . 
— V. 21. Tlioao nuq' ', B niaug nuqd. — V. 22. respicit Eust. II. 1299, 
22. Deinde Xenophanes videtur dixisse potius viros de civitate universa 
ac publicis rebus bene meritos his praemiis ornandos esse, plane ut 
est apud Euripidem in Autolyco, qui ut recte animadvertit Atheuaeus, 
Xenophanis vestigia sequitur. Carmen enim hoc longius etiam fuisse, 
significat ipse Athenaeus: IloXXd 8s %al uXXa 6 &svocpdvr\g %ard 
rr)v euvrov aoapiuv snaycavi^srai, diufidXXcov cog u%Qr\arov v.ul uXvairsXsg 
ro rrjg d&Xrjoscog slSog. quamquam fortasse etiam alibi, velut in Sillis 
idem argumentum attigit. Vide commentationem meam de Babrio in 
The Classical Museum N. VIII p. 116. 

Fr. 3. Athen. XII 526 A: KoXocpcovioi S', cog qprjai <^vXuq%og, 
rr)v da%r]v bvrsg axXrjQOi sv ruig dycoyaig, snsl sig rQvcprjv e!;c6xeiXuv 
nqbg AvSovg aptXiav nai avtiiiu%iuv noirjOULievoL, nqorjsauv Strjaxrmsvoi 
rug KOLiug %qvgco ■noGLt.cp, d>g ■xal & svocpdvrjg cprjaiv 'Aapqoavvug xrX. 
Ceterum hos versus videtur Phylarchus descripsisse ex carmine, quod 
v.rioig KoXocpcovog inscriptum fuit, in quo carmine cum poeta patriae 
origines et primordia diligenter illustravisset , etiam ea tempora, quae 
insecuta sunt, strictim attigisse videtur. — V. 1. 'Afiqoavvug Schneider 
Saxo, libri dopQoavvag. — V. 2. rvQUwir\g, Meineke rvquvveirjg — rjaav 
uvev OTvysQrjg Dindorf, A rjoaa vsv orvysQr,g, B rjaaavsv arvysqqg, P 
r]aouv svotvysQTig, VL rjouv snl arvysQr)g. Tyrannideni poeta appellat 
bel ipsorum Lydorum imperium vel domesticam dominationem, quae 
Jfub Lydorum lmperio Colophonios oppressit: nam haec luxuria ante 
bellurn cum Lydis effloruit: Aristot. Pol. IV 3, 8: ovr' uv ot nXovaioi 
8lu rb V.UTU nXifoog vnsqs%sLv , drjfiag' olov sv KoXocpavi ro nuXuiov 
snsl yap SY.sv,rr\VTO uuhquv ovaiuv 01 nXsiovg nqlv ysvso&ui rov noXs- 
(iov ruv nqog Avdovg. — V. 3. r\Loav Meineke, vulgo ijsauv. — V. 4. 
coansQ AB, rjnsq PVL, vid. Solon. fr. 36, 18. cf. Schoemann de Parti- 

POETAE LtE. II. 8 



114 POETAE ELEGIACI. 

5 uvyjuXeoL, %uCvri<3iv uyuXXo^ievoL evitQe7tee66Lv , 
u6xr}Tolg odnqv %ql^lu6l dev6[ievoL. 

4. 
Ovde xev iv xvXlxl TtQoteoov xeouGeLe tLg olvov 
ey%eug, ccXX' vScjq xul Ku&vneQ&e tie&v. 

5. 
IJe^x^ug yu.Q xcoXijv eQLCpov, 6xe'Xog tjquo riiov 480 

xuvqov Xuqlvov , tl(ilov uvSql Xuyjelv ', 
xov xXeog 'EXXccdu itu6uv ecpC^eTUL ovcf uitoXrjl-ei, 

itft' uv uoLdonoXcov r) yevog 'EXXudLXcov. 

6. 
Nvv uvt uXXov enetfit Xoyov, deC^co de xeXev&ov. 

bus orat. 237. — Quod est ap. Cicer. de Republ. VI 2: „ut quem- 
admodum ille scribit, cotidiano in forum mille hominum cum pallis 
conchylio tinctis descenderent" sane ad Colopbonios pertinet, sed Theo- 
pompum auctorem sequi videtur, quem etiam Athen. 1. 1. adhibet. — 
slg inCnuv, Schweighaeuser cag inCnuv. — ■ V. 5. uv%uXsoi ABPV, 
uv%fiuXsoi L. — %uCxr\6iv PVL, %uCxi6iv AB. — uyuXX6[isvoi V, uyuX- 
X6[isv L(AB), uyccXXo[isv P. Hermann uvruXsoi %uCxr\g iv uyuX[iu6iv, 
ego olim uyuX[i' cag, Schneidewin uyuXXofisvoi xuvur\6iv, Mullach uyuX- 
X6[isvoi %uQis667]g, Meineke uyuXX6[isvoi %QV6sr\6i. Synizesin facile 
possis removere scribendo %uCxr\g ysyuvcafisvoi svnosnss66iv , sed 
permirum est aurea ornamenta, quibus crines decorabant (vid. Athen.), 
non esse commemorata; hoc igitur nomine et Hermanni et Meinekii 
coniecturae ceteris praestant, sed malim scribere uv%uXsoi %uCxr\6iv 
uyuXfiu6C x' svnQS7iss66iv. — V. 6. oSprjv ABP, 6S[ifj VL, Hartung 
6S[ir]g. — %qC[iu6l V, %qC6[iu6l L, %qt\[iu6l AP. 

Fr. 4. Athen. XI 782 A: "E&og 8' r\v kqoxsqov iv xca noxrjQCm 
vScoq i[ifluXXs6&ui, (jls&' o xbv olvov Esvocpuvrjg' OvSs nxX. — 
V. 2. iy%sug Casaubonus, iy%svug C, %svug Schweighaeuser. — vSooq 
offendit propter paenultimam in thesi productam, cf. supra fr. 1, 8. 
fortasse vSuxog corrigendum. 

Fr. 5. Athen. VIII 368 E: v.u\ &svoq?uvr\g S' 6 KoXocpcaviog 
iv xolg iXsysCoig cprjeC' JJi[iipug xxX. — V. 1. r\QUo, A ttjquo, C rjQU 6. 
Haedi vel hinnuli %caXr\v solebant honoris vel amoris causa donare, 
cf. vasculorum picturas ap. Jahn. Catal. Monac. n. 262. 275 al. — 
V. 3. icpC^sxui Karsten et flecker, libri ucpC^sxui. — V. 4. uoiSoitoXcov 
scripsi, vulgo uoiSucav , C uoiScov , Hartung uolSwv r) 6cav, Meineke 
vel uolSo&sxujv vel nXsog scribendum proposuit. — 'EXXuSlkoov C supra, 
vulgo 'EXXuSikov. 

Fr. 6. Diog. Laert. VIII 36: IJsqI Ss xov uXXoxs uXXov ysysvfj- 
6&ui (IIv&uyoQuv) &svocpuvr\g iv iXsysCu nQ06[iUQxvQsi, r\g uq%y\' 
Nvv ovv x uXXov snsLfii Xoy«v, SsCl-ca Ss ksXsv&ov, 6 Ss nsQl 
uvxov cprjeCv, ovxcag s%sv KuC noxs iuv kxX. unde v. 2 — 5 tanquam 
epigramma receptum in Anth. Pal. VII 120. Eadem Suid. v. Esvo- 
cpuvr\g. — V. 1. vvv uvx' Stephanus, vulgo vvv ovv x', Hartung vvv 



XENOPHANES. 115 

* * 

* 

KaC noxe {itv 6xv<peh£onevov 6xvkaxog naoiovxa 

<pao~iv inotxxetQat xal xode (paa&ai inog' 
navtiai }irjde Qaittt? , inel 7] cpCXov avsQog iaxCv 
5 4>v%rj, xr)v eyvcov <p&ey1*a[ievrig dtcov. 

7. 
Hdrj d' inxd x ea6t xal e^rjxovx' ivtavxoC 

(ilr]6xQC£ovxeg i{ir)v cpQovxCd' dv 'Ekkdda yrjv 
ix yevexr\g de xox' r\6av ieCxo6t itevxe xe JtQog xotg, 

etneQ iycb Tteol xcovd' oida Xeyetv ixvficog. 

8. 
'dvdQog yrjQevxog itoXlbv dtpavQoxeQog. 481 

S' avx' . — Se, fort. xe praestat. — naQiovta, Pal. itao' lovxa. — 
V. 2. x«t noxe, 8r]noxe Planud. — V. 3. cpadv, Suid. cpaeC y'. Deinde 
cod. Pal. a pr. m. incoiyixeiQai. — V. 4. inei r) scripsi, v. inetr), cod. 
Pal. inel r). — iaxCv , Pal. corr. eaxt (erat iexCv), idem v. 5 a m. pr. 
ipvxqv. — V. 5. xr)v, Karsten xr)g, fort. cp&ey^afievoio legendum. Ap. 
Suid. BE cp&ey^aftivrjv. — eyvcov, ed. Frob. eyvat. 

Fr. 7. Diog. Laert. IX 19: fiaytQO^tcoxaxog xe yeyovev (6 Sevocpd- 
vrjg), cZg nov x«l avxog cprjoiv "HSrj hxX. Eadem Apostol. VIII 42 r, 
qui v. 2 filriovQCgovx' v(ir)v exhibet, v. 3 omisit xe, v. 4. habet xcov. — 
V. 2. cpQovxCg non significat mentem, sed quidqnid mentis opera par- 
tum i. e. carmen, eodem modo dicuntur (leXrjSoveg, quod Hesychius 
coSaC interpretatur, vereque opinor Ruhnkenius Callimacho restituit ep. 
2 , 5 al Se xeal ^coovai fieXrjSoveg, ubi dr\S6veg legitur; ad eundem 
modum Latini curam et curas dicunt. Xenophanes autem quod sin- 
gulariter dixit cpQovxCSa, unum aliquod poema significat h. e. ne^l 
cpvaecog, quod praeter cetera potissimum eius nomen nobilitavit: fuit 
igitur unus e principibus graecorum philosophorum, si quidem 01. 47, 1 
admodum adolescens hoc poema foras dedit. Sane in carminis reli- 
quiis insunt, quae non poterant scribi, antequam poeta Siciliam et 
finitimas regiones visitavit: videtur igitur poeta secundis curis receii- 
suisse poema annos natus XCII, ut hi ipsi versus hanc epecdosin spec- 
tent. Nam Heracliteum noXvfia&Crj voov ov SiSdoyief 'HaCoSov yaQ dv 
iSCSal-e x«i nv&ayoQrjv, avxCg xe Sevocpdved xe xal 'Exazaiov haud- 
quaquam arguit Xenophanem philosophum post Pythagoram inclaruisse. 
— V. 3. yevexrjg Hiibner, vulgo yevixrjg. 

Fr. 8. Et. M. 231, 4: r) fiexoxr) yrjQeig ... yrjQivxog, coaneQ Sevo- 
cpcov olov 'AvSQog ytxX. ubi Eevocpdvrjg scripsit Sylburg. Cramer An. 
Ox. IV 339 dvSQog yrjQovxog affert. — Ex Elegiis praeterea petitum 
videtur, quod refert Pollux IX 83: eixe 3>eC8cov nQcoxog 6 'AQyeiog Hnoipe 
v6fii6(ia, eixe zJrjiioSCnrj r) KvfiaCa avvoiy\.r\aaaa MCScc xco $QvyC, . . . 
eixe AvSoC, xa^a qpjjot ^evocpdvrig. Item quod Diog. Laert. I 111 de 
Epimenidis aetate refert: cog Se &evocpdvr\g 6 KoXocpcoviog dytrjyioivai 
cpr\oCv , xexxdQa nQog xoig nevxr\y\ovxa xai. enaxov (fiiovg i'xrj). nam 
quemadmodum Pythagorae in elegiis fecit mentionem, ita poterat etiam 
Epimenidem memorare. — Mullach, qui in Fragm. philos. Gr. (1860) 

8* 



116 POETAE ELEGIACI. 

denuo Xenophanis reliquias recensuit, cum alia praetermisit , tum ver- 
sum, quem Herodianus exhibet n. fiov. Xs£. 30, 30: 

Kal firjv svl onsdzsooL rsotg xaraXsCfisrai vScoq. 

item ib. 41, 7 (cf. Et. M. 235, 4. Et. Gud. 301): 

El fir) %Xcoqov scpvos &sbg fisXi, noXXbv scpaonov 
yXvooova ovv.a nsXso&aL. 

denique Varronis testimonium ap. Augustinum de civ. Dei VII 17: „De 
diis populi Romani publicis, quibus aedes dedicaverunt eosque pluribus 
signis ornatos notaverunt, in hoc libro scribam, sed ut Xenophanes 
Colophonius scribit, quid putem, non quid contendam , ponam." haec 
enim non sunt referenda ad versus notissimos: %al zb fisv ovv oacpsg 
ovtig dvrjQ %zX., sed Varro videtur alium versum, qui illi loco prae- 
missus fuit, respicere. Et prioris quidem versus, quem Herodianus ser- 
vavit, emendatio incerta: in promptu est correctio xai fiiv svi, sed 
non magis illa quidem probabilis, quam quod Lehrs dedit dyvov, for- 
tasse scribendum est d%fir]v sv onsdtsooi. 'A-nfir)v adhibuit etiam in- 
certus poeta ap. Ioh. Alex. de acc. 29, 35: 'Ay.(ir]v rov $Qva zijfiog sni 
ozrj&sooi, y.s%vvzai, ubi $Qva scripsi, cum in codice sit (SQvd. cf. He- 
sych. BQva . . . snszC&szo 8s dyvLGfiov %uqlv. qui versus Alexandrini 
alicuius esse videtur, nam rrjfiog idem est atque hodie. 

Insigne denique Xenophanis fragmentum legitur ap. Schol. in Hip- 
pocrat. ed. Daremberg in excerptis ex codd. medic. p. 206. Littre Hip- 
pocr. II 686. Klein Erot. 18: BXr]arQLGfibg' b Qinraofiog , ovrco Ba%%SLog 
rC&rjGiv sv svCoig Ss dvriyQacpoig svQOfisv ^XrjzQLOfibv %coQig zov o - 
bvrcog Ss rov QLnzaofibv orjLLaCvsi, y.a&mg %ui £svocpdvr\g b KoXocpcovLog 
(libri KoXtovLog KcoXcovLog KvncovLog) cprjOLV syw S' sfiavrbv nbXiv 
(nbXiv noXiv V) sv. nbXscog cpsQtov (om. DLQ) s fiXrjozQL£ov dvzl 
zov sQQLnza^bfirjv. Haec mihi in trimetros redigenda visa sunt: 

'Eyw 8' sfiavzbv s% nbXsog nbXLV cpsQcov 
BXrjorQL^bfirjv. 

ut Xenophanes etiam trimetros composuerit; nam ad Xenophanem Les- 
bium iambographum , cuius memoriam unus Diog. L. servavit, hoc 
frustum referri non posse manifestum est. Similiter Schneidewin qui 
coni. : syw 8' ifiscovrbv s* nbXrjog slg nbXiv IIsqcov dv s@Xr)orQi^ov (dvd 
rr\v 'EXXd8a), Dubner syw 8' ifiavrbv noXibv slg nbXiv nsQwv 'E% noXiog 
spX-rjarQigov, Daremberg s^XrjorQCa^ov requirit, Hartung s% noXscog cps- 
qcov pdoLv @Xr)orQigov. Contra Meineke censet haec ex pedestris ser- 
monis monumento, fortasse ex epistola desumta esse, idemque coniicit 
Xenophanis versum El. 7, 2 ^XrjorQC^ovzsg sfirjv cpQovzCS' dv' 'EXXdda 
yr)v intercidisse, ut haec omnino aliena sit a Xenophane. Meinekio as- 
sensus est Klein, qui ndXiv s% nbXscog scripsit. Atque ego quoque iam 
arbitror haec ex epistola Xenophanis esse deprompta, quae utrum ger- 
mana an subditicia fuerit, in medio relinquo. 



XIII. 482 

T HEOGNI S. 

Sl ava, Arvxovg vis\ 4ios xtxog^ ovtcoxe 6elo 

lr\6o^at dQ%6[i6vog ovd' aTtonavo^Evog, 
dXX' aisl TtQcatov 6e xal v6xaxov ev xe \k,e6ql6lv 

Theoguis. Codices collati a Bekkero in editione altera (Berol. 
1827) sunt hi: Mutinensis (A) omnium praestantissimus, Parisinus Reg. 
2008 sive 3340 (b), Parisinus Reg. 2551 sive 3233 (c), Par. Reg. 2739 
s. 2803 (d), Par. Reg. 2833 s. 3341 (e), Par. Reg. 2866 s. 3336 (f), 
Par. Reg. 2883 s. 3537 (g), Par. Reg. 2891 s. 3525 (h),. Venetus Mar- 
cianus 520 (i), Laurentianus plut. XXXI cod. 20 (1), Barberinus (m), 
Vatieanus 63 (n), Vaticanus 915 (O), codex praestans, Vaticanus 1388 (p), 
Vaticanus Palat. 102 (q), Vatic. Pal. 139 (r). Praeterea ex Vindobonensi 
331 lectiones aliquot enotatas habui (s), Laurentiani plut. XXXII cod. 
48 chart. primorem partem contulit Studemund (t). (Venetus Marc. 522 
! KJ ex Vaticano descriptus est: v. Ziegler et Hart in Fleckeiseni 
Annal. 1868 p 329 — 336.) Asteriscus (*) significat ceteros libros inter 
se consentire. — Ex his codicibus sententias distinguunt bdhimnqr. 
— De auctoritate horum librorum dixi in commentatione de crisi Theo- 
gnidea, quae legitur in Museo Rhen. Novo III p. 206 seqq. et 396 seqq. 
Cf. etiam Schneidewin in Notit. Societ. Gotting. 1852 n. 5. Theognidis 
locos complures pertractavit Leutsch Exerc. Crit. Spec. II Gott. 1862/3 
et passim in Philologo, alios attigit Sclwemann in schediasmate de 
Theogn. Gryphisw. 1861. — Recensionem Theognideorum absolveram, 
cum Ziegler denuo edidit has elegiarum reliquias (Tub. 1880): quem 
mox subsecutus est novissimus editor Sitzler (Heidelb. 1880). Van der 
Me>/ in Mnemosyne nova VIII 307 seq. de nonnullis Theognidis locis 
commentatus subiecit exemplum cod. A inde a v. 529 usque ad v. 1055 
sua manu descriptum, ut consummaret inchoatam olim operam. Denuo 
examinavit codicem H. Jordan: vid. Hermes XV 523 seqq. — Inscribi- 
tur carmen fteoyvidog ileysiav a A. frsoyvig g, fteoyvig t, ftsoyvidog 
fisyagtag el, uqxV g ^ v ® 8{ P t °v &soyvcSog og <J«.a 6tl%<av rjQcasXsysicov 
0, ftsoyviSog yvcofiat. bdfmpq, dsoyvidog usyaqsag aiY.s7umxov yva>- 
fiat slsysiaitat c, ftsoyvtdog yvwfiat, rjoasXsystot ot GzCxot i, &soyvi- 
8og yvdfiat: fiaXXov &soyvidog yvcofioXoyia ngog Kvqvov noXvnatS rjv 
xov igcousvov h, xTsoyvtSog yvcouat xov usyaQecog 7tQog Kvqvov xbv 
savxov cptXov frsoyvtg, &soy vtg ' &eoyvtg r. — V. 1 — 4 affert Apostol. 
XVIII 56 b. Arsen. 485. — V. 2. aQXOusvog , aQXOuevog y' i. — 
dnonavouevog, Turnebus dvanavouevog. — V. 3. as scripsi, libri 
xs, quod praeeunte Leutschio tenens Hartel in Analectis (Wiener Stud.) 
o' dstaco commendat, quod IV rf ueaotg ae vel ev xs as usaaotg dici 



118 POETAE ELEGIACI. 

CC6106)' 6v 8e [loi xXv%l xal e6%~Xd dCdov. 
5 <&ot(He ava%, ote [iev 6e frea texe itotvia Arjtor, 483 

cpoCvtxog Qadivrjg %eo6lv eq)aipa\ievr], 
a&avdtoov xdhfo6tov, enl tQO%oeLde'C XC\ivr], 

7ia6a {iev enXrJ6d-rj Arjkog a7i6LQ66Cr] 
od{ir)g d{i(5Q06Cr]g, eyeka66e de yata TteXooQr], 
10 yrj&r]6ev de flad-vg novtog dXog Ttoforjg. 

"AQteyLL d-rjQocpovr} , ftvyateQ Atog, r)v 'Aya\ii\LVGZv 

oportebat. — V. 4. dsCaco, hanc futuri formam antiquis poetis plane 
abiudicans Cobet vfivrjoco proponit; poterat leniore medicina uti dsCSco, 
quemadmodum apud Eurip. Herc. Fur. 678 sxl xuv 'HQU-nXsovg kuXXC- 
vi.y.ov dsCaco Elmsleius probabiliter dsCSco scripsit. Alexandrini saepius 
adhibent, vid. Theocr. I 145 daco, VII 72 et 78 uosl, XXII 26 dsCaco 
(unus liber dsCSco\ item Callimachus III 186, pariterque Babrius, deni- 
que, ut Herwerden animadvertit, exordium Orphici carminis, quod Ale- 
xandrinorum saeculo superius esse Platonis auctoritas testatur, dsCom 
^wsxolol, dvgag 8' snC&sa&s ($s§r]XoL, in cuius locnm interpolatores 
substituerunt cpQ-sy^o[iuL olg &sfiig iazC. — [iol AO, fisv ceteri libri. 
— ■ V. 5. $ot|?£, cpoL@' p. — V. 6. QuSivf)g Obcdefhilmn et pr. g, 
quamquam non multum tribuendum in hac re his codicibus, cum l da- 
tivi tantum non ubique omittant, ut Bekker dicit: ceteri QuSLvijg. Cod. 
Pal. ap. Hoesch. xQvcpsQr)g, at scribendum omnino cpoCvLnog QuSivfjg (ut 
etiam Draco Straton. p. 93 exhibet), quod epitheton inprimis palmae 
convenit, nec quoniam infra v. 996 de Lacaena puella dictum EvsiSfjg 
gaSivaig %sqo*l AuycuLva vloqt} continuo idem de Latona dicendum. At 
gravis inscitiae me arguit Schneidewin, dicendum enim fuisse cpoivinog 
quSlvov: scilicet is ignoravit palmas et mares et feminas esse, vid. 
flerodot. I c. 193: sial Ss acpL cpoCvLtcsg nscpvnoxsg dvd nuv xo nsSCov 
ot nXsvvsg uvxcov xuQnocpoQOi, in xcov xui aixCu kuI olvov xal fisX' 
noisvvxuL' xovg avAscov XQonov &SQU7tsvovoL xd xs uXXa zai cpOLvCncov 
xovg SQOSvag "EXXrjvsg kuXsovol, xovxcov xov huqtiov nsQiSsovOL xijoi 
(iaXavrjcpoQOLOL xcov cpoivCv.cov , lvu -nsnuCvr] xs ocpc o ipf t v xf]V $d- 
Xuvov saSvvcov xui fir) dnoQQSrj 6 xov cpoCvLnog' tpf t vug yuQ Sfj cpoQsovoL 
iv xco nuQ7tcp ol sQOsvsg, xuxu7isq Sr) ol oXvv&oi. At adversarius dicet, 
quaerendum esse, Delia palma mas an femina fuerit: hanc quoque quae- 
stionem solvam; in imagine enim ap. Tischbein Vas. pict. T. II t. Xlf, 
ubi Apollinis adventus in Delum insulam exhibetur, licet videre pal- 
mam baccis exuberantem: femina igitur palma fuit, quamquam a poe- 
tis vulgo 6 cpoCvi^ dicitur; prorsus ut est in simili argumento ap. Pau- 
san. X 15, 5, ubi describit palmam auream, quam Athenienses Delphis 
dedicaverunt, Xsyst 8s nui cog xo Soqv xui xug yXavnag nui oaog xuq- 
7tog ini xco cpoCvLKi insnoCr\xo ig \xC\ir\OLV xf\g oncogug, xuxuxXuoulsv *ui 
xuvxa ol xoQunsg. Item Theophr. Hist. Plant. III 19 6 &f)Xvg cpoCvi^ 
scripsit. — V. 7. xqo%osCSs'C A. — V. 8. dnsiQSolr}, hs dnsLQsaCrjg. Delos 
dnsLQsaCrj dicitur, id est HvxXoxsQrjg, quemadmodum SuiixvXiog dnsCQcov. — 
V. 9. sysXaos Oiqrt. — V. 10. yr]&r]Gsv, yr]&r]OS Onp. — fiudvg, §UQvg el. — 
V. 11. &r]Q0cp6vr], &r]Qoq>ovoi i, &r]Qr]cp6vr] s, &r]QOcpovs Brunck, quemad • 
modum. Eurip. Herc. F. 378 &r]Qocp6vov dsuv appellat, sed ap. Aristoph. 
Thesmoph. 320 &rjQocp6vs -nui emendatio &r\Qocp6vr] vix dubitationi ob- 
noxia- Huc adde mulieris nomen ap. Pausan. V 3, 9 quod rectius ©rjQscpovr] 



THKOGNIS. 11!i 

£L0a&\ ox' ig TqoCi]v enkee vrjvrtl ftoatg, 
evXOfievG) [iol xkvfti, xaxccg d' dno xrjoag dkalxe' 484 
6ol [itv xovxo, fted, 6(llxqov, ipol de (teya. 

i:> \Tov6ai xal XaQLxeg, xovQai /Jtog, a r i noxe Kddpov 
ig ydfiov il&ovGaL xalov deC6ax' enog' 
oxxl xakov, cpCXov iexC' xb d' ov xaXbv ov tpCXov ifixCv. 
xovx' enog d&avdxcov riX&e did 6xo(idxG)v. 

KvQve, 6o(pL^O(ieva [iev i(iol 6<pQrjy lg inLxeC6%ca 
20 Toftfd' ene6Lv, Xrj6£L d' ovnoxe xXenxofieva. 
ovde xig dXXd^ei xdxiov xov6d~Xov naQeovxog' 

quam OrjQucpovrj vel €)r]Quicp6vr] scribitur. Herodianus Et. M. 602, 4 
&rjQOcpova et &r]QEcp6vu testificatur, cum hac forma componas uvSqe- 
cpovog, quod idem Herodianus (Eustath. 183, 8) Doriensibus attribuit; 
utrumque exemplnm ad vocalium variandarum studium referendum; 
aliam vicissitudinem ostentant MsvoXuog, Zi&svofioiu, Bsqoviht] Latinis 
potissimum hominibus frequentata. — 'Ayu(is(ivcov t dydfivcov d.. — 
V. 12. SLCud 1 ' dh, ceteri omnes si'au&' t etiam A (in quo supra Bcrip- 
tum cognovit), quod Bekker aliique receperunt, sed e lcuto omnino pro- 
bandum; nam Agamemnon, ut alias Dianae cultum instituisse dicitur, 
ita etiam Megara propagavit ibique deae templum condidit, vid. Paus. 
I 43, 1: nui 'AQzsiiiSog lsqov, 6 'Ayufiscivcov snoirjcsv, rjvinu rjX&e KdX- 
Xavta oinovvzu sv MsyuQOig sg "IXlov enea&ui neiacov; nam illud leve 
discrimen, quod Theognis de ipsa expeditione dicere videtur, Pausanias 
de itinere, quod antea ad heroas congregandos suscepit Agamemnon. 
Ceterum conferas Callimachum ap. Schol. Arist. Av. 873: Tr)v toyu(ie- 
(ivcov, eog 6 (iv&og, elguxo , Tfj nui XinovQU nui fiovconu ftvszai, quae 
de Amarysia sive Colaenide Diana sunt dicta. Neque tamen propter 
hanc similitudinem etiam hic locus ad Amarysiam Dianam revocandus, 
quamquam insunt in hac sylloge reliquiae poetae, qui in Euboea si 
non natus fuit, at certe domicilium collocaverat. — &ouig, Q-orjg A 
(rj cum ras.). — V. 13. dnb, dno g. — uXuXhs, eXuXhs r. — V. 14. (isv, 
8s r. — &sd, &sd i aut a ut videtur post a eraso A. — gjilhqov, (ilhqov 
A, sed glllhqov etiam ap. Aristot. Eth. Eudem., VII c. 10: svSsxEzai 
8 slvai wansQXsysi Qsoyvig- aoi (isv zovzo &sd glllhqov, ifioi Ss (tsya. — 
V. 15. KuSllov, ndayfiov i. — V. 17. 18 affert Iriarte p. 191. — V. 17. 
scxi AO, atque ita saepe. — Nescio an traiicienda sint vocabula: zo 8' 
ov cpiXov, ov naXov lcziv, sed vel sic probo egregiam Valkenarii emen- 
dationem in Eurip. Phoenissis v. 814: ov yuQ o (ir) naXbv ovnoz' s"cpv 
cpiXov (in libris est tcpv huXov). Videtur autem Hesiodus Cadmi nuptias 
enarrans hanc Musarum cantilenam prodidisse. Hesiodum sequuntur 
Theognis, Pindarus, Euripides. Post v. 18 Leutsch distichon interci- 
disse censet, quo verba Sia czofidzcov explanata fuerint: non recte: 
d&dvuzu gzolluzu Gratiarum ora sunt. — V. 19. aocpi£o(isvcp (isv ifioi, 

r\ 
Hartung aocpigofisvcp ovofid (ioi. — acpQrjyig, acpQuyig 0, auq>Qyig i. 
— V. 20. Xr]csi, Xvcsi bq, Xr\ar\ s. — nXsnzofisvu A et fortasse r, 
nXsnzofievu 0, ceteri nXsnzoLisvr] , m quid habuerit incertum. — 
V. 21. dXXd^EL, uXe^el 0. — huhlov , huXXlov pr. r. — zova&Xov, 



120 POETAE ELEGIACI. 

oode de itag tig eQei' ®evyvidog i6tiv eitY\ 
tov MeyaQeatg' Ttdvtag de %at av&Qcortovg 6vo^ia6tog 
a6tolg ror<?d' ov itco ita6iv ddelv dvva^iat' 
25 ovdev &av{ia6tov, IloXvttatdri' ovde yaQ 6 Zevg 
0V&' vcov %dvte66 > dvddvet ovt dve%av. 

2Jot d' iya) ev cpQOvecov VTtod"r]6o^iat, old neQ a-vtog, 485 

Kvqv\, dnb twv dyafrojv italg et icbv epad-ov. 
TteTtvvo, ^rl^ , at6%Q0t6tv in eQy[ia6i [^rj^ , ddtzot6tv 



x' ova&Xov AO, xov sa&Xov cegilpqr, s in m. yQ. d&Xov naQiovxog. — 
V. 22. Ss om. q. — nag xig sQSi AO, naig sqssi r, ncog sqssi elpq, 
ceterism? £qssi. — ©svyviSog, ©soyviSog g, frsoyviSog 8' r, ftsioyviSog s. 
Ceterum haec verba: 0s6yvtSog saxiv snr\ xov MsyaQscog affert Xe- 
nophon ap. Stob. LXXXVIH 14, unde confirmatur haec ex prooemio 
petita esse. — V. 23. Msyagscog, Msyagsog Bekker in ed. pr. scripsit. 
— ovoiiacxog AO, ovofiaaxovg f, ceteri ovofiaaxov. — V. 24. ovofiaaxbg 
daxoig xoiaS' scripsi, vulgo legitur ovo/iaaxog (vel ovofiaaxov)' aoxoioiv 
d', A a m. pr. et aaxoiai d' , Ahrens ovotiaaxbg daxoiaiv Sr) ovnco, ego 
olim ovofiaaxog daxoig si (ir) 7tco scripsi, ut hoc ad Q , av(iaax6v referretur. 
Contra Hartung ndvxag (isv sn dv&Qconovg ovoitaaxog, daxoiaiv 8' ovnco. 
Leutsch daxoig ovS' ovxco. — V. 24—28 affert Ap. IV 14 d. — V. 25. 
IlolvnaCSri Elmsley omnibus locis scribendum esse vidit, vulgo IIoXv- 
naC8r\. — ovSs yaQ 6, 6 Ss yaQ bt. — V. 26. ovft', 00&' r. — ndvxsaa' ', 

quod Porson comecerat, A {navxsaov, 1 a m. s. ut vid.), navxcog el, navxag 
h,ndvxag et in marg. rj ndvxcogt, * ndvxag. ndaiv Dindorf requirit. Anti- 
quitus fortasse scriptum fuit ndvxag J-avSdvsi. — Respicit huc Liban. III, 
27. — Ad. hanc elegiam fortasse etiam aliud. distichon v. 799. 800 refe- 
rendum. — V. 27. ola, oaaa 1 et margo h. Megarensis poetae vestigia 
legit Aristoph. Av. 1362: aol 8', co ysaviav.' , ov %a%cog vno&rjoofiat, aXX' 
oldnsQ avxbg spa&ov, oxs naig r]v. Seiunxit Bekker hoc distichon a 
prioribus, ego vero coniunxi cum sequentibus, quae vulgo separantur; 
recte vero Bekker v. 29. 30 segregavit a proxime sequentibus; quam- 
quam haud dubie aliqua necessitudo intercedebat. Nam omnino haec 
tria fragmenta inde a v. 19 usque ad v. 38 eiusdem elegiae fuisse vi- 
dentur, quae prooemii locum obtinebat: v. 19—26 huius elegiae exor- 
dium sunt, nec tamen integrum, nam poeta post v. 26 illam senten- 
tiam videtur pluribus persecutus esse , neque licet continuo v. 26 cum 
v. 27 seq coniungere, quod vel nomen repetitum UoXvnaiSiq (v. 25) et 
Kvqvs (v. 28) arguunt. Versibus 27 — 30 inchoabatur media pars car- 
minis, v. 31 — 38 epilogus huius elegiae est, ubi non incommode ea 
ipsa sententia, a qua poeta epilogum orsus erat v. 31, in novissima 
parte (v. 37. 38) iteratur, ut epilogum integrum servatum esse appa- 
reat: olim suspicabar ultimum distichon (v. 37. 38) separandum esse, 
quippe quod propter similitudinem esset subiunctum. Adversatur Leutsch 
•Philol. 30, 219 seq. de Theognideae poesis forma ac specie et hic et 
alibi improbabilia commentus. — V. 29. nsnvvo scripsi, libri vitiose 
nsnvvao (nisi quod nunc compertum est in A legi nsnvvno littera 
erasa, quod emendationem plane comprobat): nam media syllaba ubique 
producitur, itaque nsnvvo scripsi, quemadmodum saavo apud Homerum 
II. VI 585. Od. I 447 in plusquamperfecto dictum; nec dissimile est 



THEOGNIS. 121 

30 ti^idg firjd' dostdg eXxeo fir]6' dcpsvog. 

Tavta (iev ovtcog i'6d-L' xaxot6L ds {ir) TCQoOofitXei 

dvSgd^Lv, dkk' alsl tcov dya&aiv s%so' 
xal iiBta totcfcv ntvs xal e6&le, xal (ista tol6LV 
l£e, xal dvdavE totg, cov (isydXr] dvvafiLg. 
35 EGftlcov iisv ydo d% s6ftkd (iaQ , r\6saL' r\v ds xaxot6iv 

6v(i(iL6yt]g , dnokstg xal tbv iovta voov. 486 



Saivvo, quod est II. XXIV 63 aliaque id genus. — sgyfiaat, Hgyaot 
0. — firjd' nai i, fortasse (t,r]x' scribendum; sed aegre diiudices, utrum 
librarii aberraverint an sermonis graeci consuetudo in his voculis 
fluctuet. — V. 30. dosxdg, non mutandum, nam non tam de honesto, 
quam de laude et praestantia accipiendum; uti est v. 129. — sXkso, 
Herm. coniecit sXnso, at conferas Euripid. Ino fr. 13. Hartung totum 
locum sic conformavit: nsnvvo r)S' ala%qoiatv ln' soyfiaat \ir\v' dSi- 
xotctv xt(iag fif]x' dqsxdg sXnso fir\x' acpsvog. — V. 33—36 affert Plato 
Men. p. 95 D Theognidis nomine, item Muson. ap. Stob. LVI 18. — 
V. 33. (isxd r.ototv utroque loco Theognidis libri, quod nunc revocavi, 
cf. Hom. Od. A 449 fisx' dvSqav t£st dqiAr(iq>, cum antea Platonis 
libros secutus naqd xoiatv et (isxd xoiatv scripsissem, contra Brunck 
et plerique (isxd xoictv et naqd xoiatv commode quidem, sed nullo 
auctore. Offensioni fuit jiexd iteratum, itaque variandi gratia apud 
Platonem priore loco nagd substitutum, alii structura variata (isxd 
xcov avys et ptsxd xoiatv, velut est apud Muson. v.a.1 (isxd xcov evye 
(ita AB, vulgo ye cv) nivs xca £a&ts %ai (isxd xoiotv. adde etiam 
Nicostrat. Stob. LXXIV 64: %qrjcxbv Ss nai xo' (isxd xcov ovye nive 
ytai t£avs naq cov xt cprjot v.ai %qr\axbv dv dnoXavoatg. — V. 34. t£e, 
s'£sv el, i'£ev r, v£sv s (ap. Stob. A et Trinc. i'£so). — xoig, xoig 8' 
Trinc. — V. 35. 36 om. p. Afferunt hoc distichon etiam Xenoph. Mem. 
I 2, 20 (Stob. XXIX 95). Sympos. 2, 5. Clemens Strom. V p. 572.-Cram. 
An. Par. I 229. Schol. Aphthon. Walz. Rhett. II 593. Iriarte 448. 
Rpspicit Aristot. Eth. Nic. IX 9: ysvotxo 8' dv %ai aoKrjoig rig xr)g 
aoexr)g sk xov ov^fjv xoig dya&oig, xa&dnsq %ai Ssoyvig cprjOtv. et IX 
12: dnofidtxovxat ydq naq' aXXr\Xcov, olg dqsav.ovxaf o&ev xo' io&Xcov 
(iev ydq an eo&Xd. cf. etiam Liban. III 90 ed. Reiske; idem in Epist. 
79 et 1366. Crates Ep. 29. — dn Adfghimnqr, ceteri an . — (ia%r\asat, 
(ia%r\oatat r, (ia&r\csat Muson. Clem. Cram. , contra 8tdd£sat Xeno- 
phon utroque loco, Plato, Hermogenes ap. Bekk. (Schol. Aphthon.); 
ap. Stob. XXIX 95 vulgo (ia\rr\asat, sed A Gesn. margo dtSd^sat. 
Schol. Aristot. (Hermes V 91) so&Xd (isv dn ■ tc&Xcov (la&qasat (ib. 
av(i(ityijg et sovxa). Aliam denique lectionem secutus esse videtur Ari- 
stoteles altero loco: 

Eo&Xcov (isv ydq an fc&X' dnofid £sai. 

quod probavit Heimsoeth, comparans Aristoph. Ran. 1040, reprobat 
Leutsch; M. Schmidt Sarjasat olim scriptum fuisse suspicatur. — rjv, 
sl ap. Stob. pr. A. — V. 36. av(i(iiayr]g Bekker, avfjtfitayfjtg A, av(i(ityr)g 
0, quid habuerit m incertum, av(i(it%&ijg ceteri. ovfifiiyfjg Muson., Clem., 
Plato, Cram., Ir. , Stob., at apud Xenoph. Syrnpos. et Mem. ovfipicyrjg 
codd., Hermogenes et Schol. Aphth. av(i(ii^r/g. Cobet pro imperio sori- 
bendum edixit av(i(itysrig. — xbv sovxa, xbv vsovxa Hermog. — voov, 
ap. Sch. Aphthon. unus cod. §iov. 



122 POETAE ELEGIACI. 

tavta [la&cov aya&OLdiv b^tCXee, xaC note cprj6eLg 
ev 6v(i(3ovAev£iv tol6L rpiXoi6iv epe. 

Kvove, Jtvei 71oXls tfds, dedoLxa de pr) texy avdoa 
40 ev&vvtrjoa xaxrjg vfioiog rj^ieteQrjg. 

a6tol [iev yaQ £<^•' oide 6aocpQoveg, r)ye[i6veg 6e 
tetQacpataL TtoXXr\v eg xaxotrjta %e6elv. 

Ovde^tCav Jta, Kvqv\ aya&ol jcoXlv &Xe6av avdQeg' 

aAA' btav v(5ql&lv tol6L %axol6LV adfl, 
45 drjpov te cp&eLQcodL, SCxag t c\§Ckol6l dido)6Lv 

OLxeCatv xeQdeav euvexa xal XQateog, 
ekneo [ir) drjQov xeCvrjv tcoXlv dtQetiiel6&aL, 487 



V. 37. Cf. ad v. 27. — aya&oiaiv, dyad-oig c. — dptXss, o[iiXsi' 
yq. bfitlss 1. — V. 39—42 haud dubie exordium elegiae, et v. 43 — 52 
eiusdem carminis epilogus. — V. 39 et 40 leguntur infra v. 1081 — 2, 
sed pentametro mutato: 

vfiQiaxrjv, %aXsni)g rjyspovtt axdawg. 

ibidemque in Codd. AObdfhlmnp repetuntur etiam v. 41. 42, ut appa- 
reat illa non ex alio carmine petita esse, ubi eandem sententiam poeta 
variaverit, sed ex hac ipsa elegia sumta. Iam versus 40, quemad- 
modum infra legitur, melius videtur cum huius carminis instituto con- 
venire, itaque illas lectiones praeoptavit Hartung: neque tamen credi- 
bile ea, quae hic legimus, a breviatore substituta esse; puto equidem 
utrumque pentametrum Theognidis esse: breviator hic quoque poetae 
copiam in artum redegit, hoc distichon ex pluribus coaluit; poeta tyran- 
num, cuius imperium auguratur, primum acerbe dicit v§Qiaxr)v %xX., 
deinde libere fatetur optimates hoc malum sua superbia commeritos 

esse, svftvvxriQa kxX. — V. 39. r)8s, r)8s A, ovSs i. — *snr], xsnoi h. — 
V. 40. sv&vvxrJQtt, coniicias l%vvxr)Qa, sed etiam Solon IV 37 sv&vvsl 

dixit. — r\\isxsQr\g A, v[isxsQr\g h, omisit m, ceteri vfisxsQrjg. — V. 41. 
t'&' ol'8s, infra saai legitur, quod recepit Hartung. Tonosis olSs, quam 
A exhibet, congruit cum veterum grammaticorum praeceptis, vid. Lehrs 
Quaest. Ep. 133, quibus passim librarii velut apud Heiodotum ob- 
temperaverunt. — V. 42. sg, slg A. — V. 44. %av.oioiv, ■x.av.oig i, %ay.oiai 
ttdrj hic et aliis locis requirit Leutsch. dSy, dSrji A, dSrjt 0, aSv r, 
dSr) el, dSrj ceteri, Turnebus 8oy.fi. — V. 45. cp&siQcoaiv et SiScooiv 
vulgo, cp&siQovoiv (v a sec. m. ut vid. in spatio vacuo inter o et a) 
et Si8ovoi A, quae revocavit Hartung, de structura loci, quam expe- 
divi in commentatione de Theognide in Mus. Rh. III, ea professus, 
quae nullo pacto probari possunt. Etiam Leutsch (Philol. XXI 141 seq.) 
probat cod. A scripturam, sed is praeeunte Bekkero inde a v. 47 novum 
fragmentum inchoari credit, quamquam eiusdem carminis omnia haec 
esse largitur. — V. 46. ksqSscov AO, ceteri ksqScov. — ■aal om. 0. — 
V, 47. axQspusia&ai scripsi , quocum Homericum dyXa'Csio&cu com- 



TBEOGNIS. 123 

iirjd' el vvv noXXfi xelxat iv i)6v%trj, 
evx' av xot6t xaxolOt <pCX' dvdQaOt xavxa yivrjxat, 
50 xigdea drjfiotiCtp 6vv xaxa eQ%6{ieva. 

ix xg)v yao Gxdtitig xe xal e^ttpvXot tpovot avdgav 
^ovvaQ%oC <&■' '' d jtoXet (irJ7toxe xfjde ddot. 



ponas, Schoemann dxQifi' tot&at praeoptavit, codd. dxQSLtisa&at, at 
insolens prorsus media forma; recte vero se habet drQspieia&ai; nam 
quemadmodum rJQSLti&tv est facere ut aliquis conquiescat (Xenoph. 
de re equ. 7, 18 xbv innov . . . r'jQSLLi£stv rtai ndXtv bofidv, et 9, 
3, ubi male nonnulli r\QSLtr]aavxa) , ita etiam dxQSfii&tv transiti- 
vum est verbum, quemadmodum apud Xenophontem ap. Clem. Alex. 
ad Gent. p. 46 et Strom. V p. 601: 6 yovv xd ndvxa asicov v.ai dxQS- 
fii^tov, cog (iev fiiyag xi$ v.ai Svvaxbg cpavsQog*): et similiter apud ipsum 
Theognidem v. 303 explicandum est: Ov %qy) ytiynXi^siv dya&bv fiiov, 
aXX' dxQSfii^etv , xbv Se v.av.bv ntveiv %xX. Hinc igitur iam recte dxQS- 
fti^ea&at dicitur quiescere, ut r]Qefii£eo&at apud Aristotelem. lam ut 
t'iqs[ll£siv intransitive dictum apud Xenoph. de Lac. rep. I 3 : ol dXXoi 
EXXr\vsg KOQag rjQSfiigovoag* eQtovQyeiv d^tovatv, ita etiam dxQe(ii£eiv 
apud Herod. I 165. 190. VH 8. IX 74, ac vero etiam VIII 68: ovxe 
avxov (sic legendum, non avxovg) otyiog, r)v av eni xr\v HtXonovvr\aov 
sXavvrjg xbv ne^bv axQaxov , dxQefttetv xovg snst&sv avxmv r\%ovxag, 
quamquam ibi alii dxQSfiistv vel dxQSfirjostv. At dxQSLti(o ut rJQefiito 
ubique intransitivum est. — V. 48. fir\S' el vvv noXXfj neixat Iv 
r t av%trj, scripsi auctore Epkema, solenni verborum ordine restituto, libri 
■neixat noXXf\. Perperam Hei - werden noXXf\ oiytei vel noXXrj %Qr\xat e&' 
V av X l 'V a ^ a tentavit, asserens in hoc poeta yteia&at de adverso tantum 
rerum statu dici, quod praeceptum satis redargnit v. 843 ev [iev ttei- 
[itvov ytayimg ftettev evttaQeg saxtv. — r\Gv%ia superscr. rj 0. — V- 50. 
drj[ioai(p, A SrjLtoGtmt. Insolens sane tonosis, 6ed etiam in Alcmanis 
Parthenio pag. I 30 charta SaLtoatmt exhibet. Non raro manifesti 
hnius generis errores in A deprehenduntur: nam antiquum exemplum 
cum rara accentuum notatione esset adornatum, passim librarius suo 
periculo addidit tenores ac saepius scripturam secus interpretatus vel 
oscitanter hoc negotio defunctus, deliquit, velut v. 337 scripsit xtaiv, 
v. 346 x' Sfta, v. 347 x^Q^Qjjv, v. 377 xoXfta, v. 1055 SLtoi av, v. 1059 
xtLtayaQ anoXXcov, post v. 1162 emxoXfiav, v. 1172 av&Qconog (i. e. dv- 
&Qamotg), v. 1173 S' rjLtiv, post v. 1278 vne^acpoio, v. 1354 erjt (sr\), 
v. 1381 dv&Qconotg (av&Qtonoi a'). — SQxbfisva, aQxbfisva s et a m. 
pr. r. — V. 51 axdateg xe A, axdatg iaxi ceteri. — ytai om. c. — Hfi- 
cpvXot, SLtyvXiot gi. — cpbvot, cpftovot et cpbvot i, om. q, contra s i(i- 
cpvXtog cpovog, — V. 52. [tovvaQ%oi -O 1 '" d -noXst (i. x. dSot Ahrens 
stigme post dvSQcov deleta, legebatur dvSQwv ftovvaQxog Ss nbXet, 



*) Cobeto (EQfirjg Xoytog I 249) dxQSfiigcov mendosum videtur, per- 
peram, idem non recte scriptoris verba ad venti vim revocat, cum sura- 
mus deus omnis motus et quietis auctor dicatur. Clemens haec de- 
scripsit eodem anthologio usus, quo Stobaeus in Eclogia phj-siciB II 
1, 21, uterque vitiato exemplo deceptus; nam ionici nescio cuius phi- 
losophi haec verba videntnr esse, quae temere conglutinata sunt cum 
ecloga Xenophontea (Memorab. IV 3, 14). 



124 POETAE ELEGIACI. 

Kvqvs, itolig (xsv sd-' rjds TtoXtg, Xaol Ss drj aXkoi' 488 

o£ JtQo^d' ovts dixag fjds6av ovts vofxovg, 

55 dXX dficpl 7tXsvQrJ6i doQccg aCytav xatstQiftov , 

s^co d' oo6t sXacpoi tr)6d' svsfiovto noksog, 

xal vvv sU? ayaftoC, IIoXvTtaldr]' oC ds kqIv s6&XoC 

vvv dsiXoC. tig xsv tavt avsyoit s60Qcav; 



sed AO [iovvccq%oi Ss. — dSot, uSst superscr. ot 0, dSoi i. Ad eundem 
fere modum Leutsch, qui comparat Herodot. III 82, cui credit hanc Theo- 
gnidis elegiam obversatam esse, scripsit uvSqcov (iovvuQ%6g %s • noXst 
(ir)no%s %f)Ss uSot . . . nam existimat sententiam imperfectam esse. 
Denique M. Schmidt [lovvuq%oi Ss noXst [irjnoxs xrjSs uSotv, quod 
uSotsv interpretatur: at inaudita haec forma*), quam finxit primus 
Bekker (Homerische Blatter I 111 seq.): cuius error ne latius serpat, 
rem paucis perstringam. Homeri loco Od. T 381: 'AXX' si uoi xt ni&oto, 
xo %sv noXv ksqSiov sirj' %ovg ^sivovg sv vrfi noXvy.Xr)'iSt $uXov%sg sg 
St%sXovg nsfitpcofis v , b&sv v.s %oi u^tov uXcpot. recte quidem Bekker 
verbum novissimum uXcpot interpretatur, sed fefellit eum sicut reliquos 
criticos imperita rhapsodi alicuius interpoTatio, qui temere v. 382 tovj 
^sivovg . . . QuXovxsg inseruit, quasi poeta de Theoclymeno et Ulixe 
vendendis verba faceret: at poeta solum Theoclymenum intellexit, recte 
igitur se habet singularis numerus aXcpot. Non minus audacter et im- 
perite alii loci sunt interpolati, velut in Hymno in Cerer. 490: 'AXX' 
uy' 'EXsvotvog &vosGorjg Sr)(iov s%ovout y,ui IIuqov dficptQvxrjv 'Avxqcovu 
%s nsxQr\svxu, noxvtu, dyXuoScoQ' coQrjcpoQS, Ar\ot uvaGGU uvtr) v.ui y.ovQr\ 
nsQfnaXXrjg IIsQC>scp6vstu, nQOcpQovsg dv%' coSr)g fiioxov &v[ir]Qs' onufcs. 
uvxuq sycb rtai osio v.ui uXXrjg (ivrjGOfi' dotSrjg. Cum iam non congruat 
onu£s, corrigunt onugstv, frustra: nam poeta solam Cererem indigitat, 
quod cum alia tum versus novissimus arguunt; itaque de medio tol- 
lendus versus importunus 493: uvxr) v.ai %ovQrj- %xX. et s%ovca atque 
nQO cpQcov restituenda. Quae Bekker de II. 3> 611 ovxtva %cov ys noSsg 
Y.ul yovvu aucoaat scripsit, ubi Gutooatv requirit, non intelligo: in Euri- 
pidis Oreste v. 557 o %t %v%ot praeter omnem necessitatem sollicitavit, 
nec magis probandum, quod Bekker p. 219 in Cratini fr. 170: dytvvutv 
pro d(ivvatv%o vel dfivvuiuxo restitui voluit. — V. 53 — 60 videtur item 
prooemium elegiae fuisse, sed in arctiim redactum, quod confirmatur 
repetitione: nam V. 57 — 60 infra repetuntur v. 1109 — 1114 disticho 
auctiora et non sine lectionis varietate. Rursus epilogus huius elegiae 
statim subsequitur v. 61 — 68. — V. 53. r\Ss A, Sr) om. q. — dXXot: 
hic (isorjv o%ty(ir)v, v. 56 vnooxtyfiriv posui, nam protasin v. 54. 56 
excipit apodosis v. 57 ■x.ui vvv sia' dyu&oi, sed vitiatum v.ai, cor- 
rigas o f i vel %oi vvv; ubi corrector, qui particulam %oivvv sibi 
legere videbatur, perperam v.ui vvv substituit. — V. 54. di nQoaQ-' , 
A o? nQOGd''. — V. 55. nXsvQrjat , nXsvQuiot AO, nXsvQotot s. — 
V. 56. s£co, sioco margo c. — %r\GS' . . . noXsog A, ceteri %r)vS' 
. . . noXtv. — svs(iov%o, svs[iot%o i. — V. 57. yuxl: vide ad v. 53. — 
sia' , AO sig'. 



*) Graecorum sermonem ab eiusmodi formis non plane abhorruisse 
arguunt tituli Delphici, in quibus nuQS%otv, ftsXotv, notsotv pluraliter 
dicuntur, cf. Curtius de verbo Gr. II 88, 



THEOGNIS. 125 

dXXrXovg d' a7taxo36tv sit dXXr\Xot6t ysXdavxsg, 
t;o ovxs xaxoov yvoSpag stdoxsg ovx' dya&div. 

Mrjdsva xoovSs cptXov itotsv, JJoXvitatdri, a6xo3v 

sx &vfiov, XQetrjg sXvsxa ^irjdsfitrjg' 
dXXd doxst [isv na6tv dno yXoo66r]g cptXog slvat, 

%Qrj{ia ds 0v{i(it£,rjg fir\dsvt ^,rj^ , bxtovv 
65 6jtovdaioV yvoo6r\ yag 6'C^vqoov tpQsvag dvdQoov, 

&g 6cptv STt SQyot6tv ntdxtg £% ovdsftia, 
dXXa doXovg x' ditdxag xs itoXvitXoxiag x' icpiXr\6av 

ovxtog, cog dvdQsg \ir\xsxt 6G&,6\Jtsvot. 

Mrjnoxs, Kvqvs, xaxtp nt6vvog fiovXsvs 6vv dvdQt, 
70 svx' dv 6itov8aiov XQrjyfi i&sXyg xsXs6ai, 



V. 59. dnatcoaLv, dnatcovtsg el, tunc ysXcoatv scribendum , quemad- 
modum infra, idque ipsum praestat. — V. 60. Poeta videtur scripsisse ovt' 
dya&cov yvcoLLr\v siSotsg ovts v.av.c6v. — V. 62. %Qslr\g, %QSirjg A, ut 
XQSiovg possis suspicari. — sHvsv.a, ovvsxa A, svsxa bcfmqt. — fir\- 
Ss(iLr)g, (ir) Ss [iLr)g A, (ir) Ss fiiag 0. — V. 63. Soksl, Sohsl 1, Sohsi e. 

— V. 65. anovSaiov, onovSaLcov 0. — V. 66. acpiv, cpiv fmqt (a m. pr.). 

— £'w', in AO, sat bcfmq, sv' corr. g. Hartung st scripsit. — 
sQyoiai et ovSs [iia A. — V. 67. SoXovg t elr, SoXovg ceteri. — noXv- 
nloxiag %' , noXvnXousag £t' p, noXvnXdyxtovg t' s. — V. 68. ocpi-6[isvoi 
scripsi, libri oco^ollsvol. Futurum omnino requiritur, cf. Plato Theaetetum 
176 D: avdQsg oi'ovg Ssl sv noXsL tov? Gco&r\ao[LSVovg. eandemque mede- 
lam adhibui v. 235 dvdQccai aco^oiisvoiai, quod ex adverso positum noXsi 
dXcoacoiisvri planissime firmat, sed de v. 675 ambigas. Doricam formam 
quam acpo6[isvoi revocare malui, quoniam libri ad unum omnes Z testan- 
tur. In tabulis Heracleensibus Hatsaco^aiisg et ■natsacpaaLtsg, Laconicum 
dnsooL^sv servavit Hesychius, idem v^ov, quod Curtius recte gol^ov 
interpretatur Cypriis vindicans, Laconica nomina Uot^idSag, Eoi^innog, 
2oL%LtsXr\g in titulis extant. Dorienses enim et Aeoles etiam futurum 
et aoristum deductmt a oc6£co sive aoC^co, Attici et Iones a principali 
verbo repetunt acoaco, sacoaa, unde est in titulo CIGr. I 70 acoco xorl 
dnoScooco i. e. acoaco, extrita littera sibilante*), ut est apud Hom. Od. 
IX 430 itr\v acoovtsg, et apud Soph. Philoct. 1391 ocoovol ex cod. Laur. 
restitui, ibid. 1379 navaovtag w.dnoGc6£ovtag aut cum Heathio acoaov- 
rag aut acoovtag legendum : fugit enim litteram sibilantem Sophocles, 
quam Euripides frequentabat. Sensim vero l latius serpsit etiam apud 
Atticos, ut lapides testantur, velut CIGr. I 175 ovtog dvr\Q, og £(a)coi- 
asv, ita Keil rectius opinor scripsit quam Boeckh dvr\Q iodcoLOsv, nam 
praesens aao^co sive oac6t;co (Et. M. 741, 32) grammaticorum figmen- 
tum videtur. — V. 69. [ir\nots , (irjnstL el. — V. 70. i&sXyg, i&sXr\ r. 



*) Geminum exemplum praebet Hesych. Scosl, naQsi-SL et Scoco, 
dcooco. ubi cod. Scoco. 



126 POETAE ELEGIACI. 

dlld [ler e6&Xov tmv (iovXeveo TtoXXd fxoyr]6ag 
xal ixaxQrjv 7C066lv, Kvqv\ bdbv exreXe6ag. 

IlQrj^iv {irjde rplXoi6iv oXcog dvaxoiveo %a6iv' 489 

TtavQoi xoi TtoXXcov tcl6tov e%ov6L voov. 

75 IIuvqol6lv 7ti6vvog fxeydX' dvdQa6tv EQy' e7tL%eiQeL, 
jtujjror' dvr]xe6tov , KvQve, Xdftrjg dvirjv. 

JlL6rbg dvr\Q %qv6ov re %al aQyvQov dvreQv6a6&aL 
a&og ev %aXe7tr} , KvQve, 6Lyo6ra6ir]. 

V. 71. so&Xbv, so&Xcbv Of. — (SovXsvso, fiovXsv'. kccI A, (SovXsvs 0. — 
fioyrjaug et snxsXsoug A cum proletariis libris, nisi quod a pr.m. (loyrjaa 
et sxxsXsoa ([loyrjout et stcxsXsoui s. Jord.), (ioyr)aut et s xxsXsout, quod 
olim recepi, ascita lectione fiovlsv %ui. Breviatorem post v. 70 complures 
versus praetermisisse manifestum est. Ahrens aXXd avv so&Xov isiv (lov- 
Xsv ytui noXXd (ioyr)oug. — V. 72. nooaiv, noaoi AO, noai i. — Cohaerere 
videntur haec disticha, sed ita ut post v. 70 plura olim fuerint addita. 
Ceterum obversabantur haec Isocrati ad Demonic. 19: Mr) %axbyivsi 
(laxoav oSbv noQSvsa&ut nQog xovg StSdoxstv xt iQr\at(iov inuyysXXo- 
fisvovg' aia%QOv yaQ tovs (isv i(inoQOvg xrjXtnuvzu nsXuyr} StunsQuv 
svsnu xov nXsico notrjaut xr)v vnuQxovouv ovaiuv, xovg Ss vscoxsQOvg 
(irjds xdg xuxu xr t v yr\v noQsiug vnoitsvstv ini xcb fisXxico nuxuoxfjout 
xr\v savxcov Stdvotuv. — V. 73. dvuxoivso, el dvuv.otvso, g dvanoivss, 
qt dvauivso. At insolens est forma dvanoivso, insolentius etiam, quod 
Doederlein coniecit dva%oivos, itaque videtur scribendum dvanotvsv, 
quemadmodum media forma etiam Herodotus utitur (IV 38 dvanot- 
vovxat xco "iotQcp xb vScoq), adde Isocr. ad Demonic. 25: IJsqI xcov Qr\- 
xcov cog dnoQQrjxcov dvunotvov, ubi inepta sunt quae subsequuntur : locus 
transpositione sic corrigendus: Mr\xs (isxu fiXdfirjg nstQcb xcov cpiXcov, 
(jtrjxs anstQog sivat xcov sxaiQcov &sXs' xovxo Ss notrjostg, idv (ir\ Sso- 
[isvog xov Ssio&ut nQoanotfj- (tr) xv%cbv (isv yuQ ovSsv pXafirjes t, 
xv%cov Ss (tuXXov avxcbv xbv xQonov intoxr\ast. TIsqI xcbv Qr\- 
xcbv %xX. Adde ibid. 34: nsQt cov dv alo%vvr] naQQr\atdaao&ut, (lovXrj 
Ss xtGt xcbv cpiXcov dvuyiotvcboua&at , %qco xoig Xoyotg cog nsQt aXXoxQiov 
xov nQuy(taxog. Quod si dvayioivsv probaveris, etiam scribendum dna- 
auv pro nuatv , ut accuratius nQr)£tg describatur: monet enim poeta, 
ne cum amicis quidem omnem rem esse communicandam. At prae- 
terea oXcog, quod vulgo legitur, displicet; cum olim cpiXotg, co Xcoox', 
coniecissem, post malui cpiXotg dSoXcog (nisi quis Brunckii coniecturam 
oficog praeferat, Iacobs o^tcog); dSoXcog est sincere, aperte, satisque con- 
venit vafro Graecorum ingenio hoc praeceptum. Ipsum autem verbum 
ab hoc poesis genere non abhorret, ita est in Scolio 13: Tb xqixov Ss 
nXovxstv dSoXcog. et similiter 12: Et&' s^rjv , bnotog xig r\v snaoxog Tb 
oxrj&og StsXovx' snstxu xbv vovv 'EoiSovxu, ■H.Xsioavxa ndXtv, "AvS^a cpiXov 
vo[ii£stv dSoXco cpQsvi. — V. 74 affert Apost. XIII 86 e. — nuvQoi xot, 
nuvQot xoi. — noXXcbv, noXXbv bcdfmnpqrt (am.pr.), Hecker coni. nuvQoiy' 
sk noXXcov. — V. 75. nuvQotai 0. — V. 76. Kvqvs, ksqvs q, qui alias etiam 
v.iQVs. — Xdfirjg, Xufirjtg acc. er. A, Xdfloig c. — V. 77. 78. Plato affert de Leg. 
I p. 630 A unde Euseb. Praep. Ev. XII 575 et Theodoret. I 13, 42 (ubi %ui 
pro xs xal et vulgo dvxaQvoaa&ut). Resp. Philostr. vit Apoll. it 46. — 
V. 77. dvxsQvoua&ui , dvxsQsiaao&at i. — V. 79. 80. Themistius XXII 



THEOGNIS. 127 

IJavQOvg svQr]6Eig, TIoXvnaLdr], dvdQag itaiQOvg 
80 ni6rovg iv %aXsnotg nQr]y\ia6L yivo^ivovg, 
o"C Tiveg av toX^icosv, bpocpQOva d-v^iov s%ovtsg, 

i6ov tcov dya&cov tcov ts xaxcov [isti%ELV. 
to66ovg d' ov drjSLg di^^ievog ovd' inl ndvtag 

dvQ-Qconovg , ovg vavg {ir) icCa ndvtag dyoL, 490 

85 ol6lv inl yXco66i} ts xal ocp&aXpot^LV sns6tiv 
aidcog, ovd' ai6%Qov %Qrjp s"nL xiQdog dysi. 

Mr) p stcsGlv [isv 6tiQys, voov d' s%s xal cpQivag dXXag, 

sl [is cpLXstg xaC 6ol nt6tog svs6tL voog, 
dXXd tpCXsL xa&aQov %-iyLEvog voov, r\ ji' dnosLncov 
90 s%&aLQ% d^icpadCrjv vstxog dsLQa^isvog. 

og ds [iirj yXco66r\ dC%' s%sl voov, ovtog itatQog 
dsLXog, Kvqv , i%&Qog (iiXtSQog rj cpCXog cov. 

El' tig snaLvr\6r\ 6s to6ov %qovov o66ov oQcorjg, 

p. 323 ed. Dindorf affert. — V. 79. svQqostg, atQrjastg p. — V. 80. 
ntaxovg, t a pr. m. noXXovg. — TtQr\y(iaai , itQdy(iaat Themist. — yivo- 
(isvovg praeter Themistium A, ut fere ubique (yiyvsxat legitur v. 162 
et 218), item 0, ac sic etiam s, qui ubique et yivo(t,at et ytvcbo-nco 
exhibet. — V. 82. laov, 1'aaov i. — V. 83. xoaaovg 8' ov Sr]stg scripsi, 
xovxovg ov% svQoig A, xovxovg ov% svQr)asig 0, xovg S' ov% svQr)astg 
ceteri. EvQr)ostg, quod metro adversatur, haud dubie alius vocabuli 
interpretamentum est, quod licuit reciperare, refinxi 8r)stv, quod 
Hesych. svQrjostg otpsu (ia&f)orj interpretatur: sed praeterea neque xov- 
xovg aptum neque asyndeton conveniens; utrumque correxi, quaraquam 
nescio an distichis traiectis scribendum sit: oloi 8' sni yXcboorj . . . 
dyot, ov xooeovg Srjstg v.xX. Olim v. 83—86 separavi a praegressis, 
scribens ov xooaovg %' svQotg vel onovSaiovg %' svQOig. Hoc enim 
dicit poeta: Homines probos vix invenias tot, quot navis una capiat, 
cf. Pittacus ap. Diog. L. I 77: ctQog xov <PcoKaiv.dv tpdoxovxa Ssiv 
£rjxsiv dv&Qconov onovSaiov, av Xiav, scprj, £rjxrjg, ov% svQrjastg. Hartung 
xoaaovg 8' ov% svQOtg scripsit, idem in proximis versibus snsirj pro 
snsaxt et dyot pro dyst requirit. — V. 84. vavg, Bekker in ed. I vrjvg, 
sed v. 856 omnes codd. vavg, idque ipsum v. 970 revocavi, ubi A 
tantum vrjvg, at 1361 idem cod. vavg: omnem dubitationem eximit 
v. 680 vavv, at v. 12 epicum vr t voi consulto reliqui. Renner ubique 
praeter v. 680 ionicam formam requirit. — (irj , om. bfm , in m. ^add. 
t, xovg dv&Qconovg ovg vavs (iia q. Heimsoeth. xoaoovxovg % svQOtg 
et cbg vavg. — dyot AO, dyrj i, ayst ceteri. — V. 86. sitt, inl et 
plerique codd., sitt A. — V. 87 — 90 repetunt post v. 1082 AObdfhlmn. 
— V. 87. aXXag A infra, legebatur aXXrj. — V. 89 — 92 ^coniunxi 
cum priore disticho. — V. 89. dXXd Ainfra, legebatur r) (is. — 
V. 90. dficpaSirjv, ificpavscog A infra. — V. 92. SeiXog Bekker et 
quamvis dubitanter Brunck, codd. Sstvog. — Kvqvs, tiVQsi. — 
V. 93 — 96 nescio an ex diversis eclogis coaluerint, certe v. 96 cum 
praegresso disticho non satis congruit. — V. 93. st vtg, AO dv xtg, 



128 POETAE ELEGIACl. 

voGcpHf&slg d' aXXr\ yXco66av lr\6L xaxr\v, 
95 TOLOvrog toi stalQog dvr\Q cpCXog ovtl (idX' i6&Xog, 
og % slnr\ yXco66r\ XcHa, cpQOvr\ d' stSQa. 

'AXX' sfrj toiovtog i(iol cpCXog, og tbv italQov 

yLVco6xav OQyr)v xal fiaQov ovta cpsQSL 
avtl %a6iyvr\tov , 6v di ixol, cpCXs, tavt ivl ftvticp 491 
100 cpQa^so, xaC itot ipov \xvr\6saL s\oTtC6co. 

MrjdsCg 6' dv&Qcoitcov %sC6r\ xaxbv avd^a cpiXr\6av, 
Kvqvs' tC d' s6t bcpsXog dstXbg dvr\Q cpCXog cov; 

ovV av 6' ix %aXsitoZo Ttovov Qv6aito xal atr\g, 
ovts xsv i6&Xbv sycov tov {istadovv i&sXoL. 

105 dsLlovg sv sqSovtl \xataLOtatr\ %aQLg i6tCv 
l6ov xa\ 6%sCqslv itovtov dXbg TtoXirg. 
ovts yccQ av novtov 67tsCQcov fia&i) Xrjlov apag, 

Welcker r\v xig. HartuDg, qui haec cum prioribus iunxit, %r)v scripsit. 

— inuLvr)ar\ , £nuLvr' t or\ A, inuivr\0£L Oelp , inuLV£G£i bcdfhimqrt, 

inuiv£0£i n, inaLvioasi corr. g. Cobet inuivf\aiv requirit. — xbaov, 
xbaoov i. — OQcor\g, oQcoLrjg A, ogcorjg 0, 0Qcpr\ ceteri quod praeoptat 
Cobet, mihi secus videtur. — V. 94. uXXr\, uXXr\v AO. — lr\ai, ljjgl 
Bekker, l'r\GL Adeglnpq, l'r\OL bcfhimt. — V. 95. sxuLQog, malim sxuCqco. 

— V. 96. sinr\, sl'noL 0. — ylcoaarj, yXcooou c. — Xau restitui ex AO, 
qui Xcoiu exhibent, ceteri Xcooxu. confer v. 800. — cpQovfj Ai, ceteri 
cpQOvsi. — V. 97 — 100 separavi a prioribus. Hartung, qui necessitudi- 
nem tuetur, putat antea distichon intercidisse. Repetunt haec post 
v. 1164 AObdefhmn, ubi v. 97 ita legitur: Toiovxbg xol (xig m, om. 
0) avr\Q saxco cpCXog %xX. — ifiol, ifibg 0. — V. 98. yLvcooxcov A, ut solet, 
item 0, yLyvcooncov ceteri. — cpsQSi, cpi^siv 0. fortasse cp£Qoi legendum. 

— V. 99. xuvt', xovx' AO infra (s. Bekk.) — ivl, iv O. — V. 100. 
nox' iitov scripsi, noxufiov a corr. in £ a pr. m. A, noxi iiov ceteri. 

— V. 101. o' A ut Neander coniecit, om. ceteri. — V. 102. xC S' sox', 
malim xC 8r)x'. — dsiXbg A, om. 0, nanbg i, xsLvog ceteri, quod fort. 
revocandum. — V. 103. ovx' , oV bq,' oxx' din. Leutsch. ovSi %sv (ovxs 
%sv?) i% %uXsnoLO nbvov desiderat, perperam. — nbvov, nbvoio 0. — 
V. 104. xov llsxuSovv i&iXoL Buttmann (optativum iam Brunck aliique 
restituerunt), errant qui jjlsxuSovv' i&. praeoptant, nam Sovv ac simi- 
les formae non ex Sovvui, sed ex Sbcisv proficiscuntur. xov llsxuSov- 
vai (x a sec. m. corr. ex y s. Jord., a erasiam est) &iXoL A, xov fiiya Sovv' 
i&sXsi bdefhlmn, xov [isyuXov Sovvul QiXsL 0, i&sXsi etiam cgi — V. 105. 
sv A, ceteri S' sv : nescis in his saepenumero, copula utrum addita sit ab 
iis, qui cum prioribus coniungere volebant, anabiecta ab iis, qui senten- 
tiam compage solutam ab omni, quod reliquum erat, vinculo liberare stu- 
debant; cf. 955. Hartung haec cum prioribus coniunxit. — s qSov xl, sgSovxi 
bcdefmn ut alibi quoque saepenumero. — %^QLg, %uql e. — V. 106. loov, 

laaov i. — V. 107. uv, xbv 0. — §uQ-v, (SuQ-vv 0. — ci[upg, u[i' 0. — 



THEOGNIS. 129 

ovts xaxovg sv 8qcov sv ndXtv dvttXdfiotg' 
dnXr\6tov yccQ s%ov6t xaxol voov rjv d' sv d^aQtrjg, 
110 tcov 7CQo6d-£v ndvtcov ixxiyvtat cptX6tr\g. 

oi 8' dyaftol tb ^iyi6tov lTta.VQi6x.ov6i na&ovtsg, 
fivr](ia d' s%ov6' dya&oov xal yaQtv s\onC6co. 

Mrjnoti toi xaxbv dvSQa cpCXov notst6&at statQov f 
dXX' alsl cpsvystv oo6ts xaxbv Xtpiva. 

115 IloXXoC toi no6tog xal (3qoo6 tog sl6iv statQOt, 492 

iv ds 6nov8aCoo nQtjy^iatt navQOtSQOt. 

Kt(i8r}Xov 8' dv$Qog yvcovat %aXsnootSQOv ovSiv, 
Kvqv' ov8' svXafiCrjg s6x\ [nsQl] nXiovog. 

Xqv6ov xtf}dr\koto xa\ aQyvQOv dv6%stog dtrj 9 

V. 108. sv prius om. el, alterum i. — dvttXd(loig, fort. uv xi Xdfioig, 
Lorey dvrtnd&otg. — V. 109. Verba unXr^crov y. e'%. x. voov affert 
Teles Stob. XCVII 31. — V. 111. inavQtcnovot insolens activa forma, 
nec sententiae, quae requiritur, convenit verbum: nam aut dixerat 
poeta: boni quovis beneficio contenti sunt (unXrjorov ydg i'xovat xaxol 
voov), quam sententiam aegre ex corruptis verbis restituas, aut: boni 
vel mahi, quae ipsis illata sunt, non curant. Itaque olim conieci xb ui- 
ytarov iXacpQtgovot na&ovrsg, nam iXucpQt&iv vid.-tur idem esse, 
quod iv iXucpQtp notsto&ut, parvi ducere, huud gravate ferre, uti est 
apud Herodot. I 118; yiui ftvyurQt ry iuij dtufisflXrjuivog ov* iv iXucpQco 
inotsvfirjv, adde III 154 Eodemque modo interpretor illud Arcbi- 
lochium apud Euseb. Praep. Ev. XV 4: iv xa KU&rjuut afjv iXucpQt- 
£wv udxrjv. Ahrens duavQiGnovot couiecit, Emperius inuuniaxovat, 
Hartung xd uiytax' cv navQ' ia-Aovat, Heimsoeth unocpXuvQigovct. — 
V. 112. uvfjuu satis insolenter dictum. — V. 113. prjnoxi xot scripsi 
praeeunte Brunckio, cf. v. 155, legebatur ur) nozs xov. — sratQtov corr. 
in sxatQOv A. — V. 115. Cf v. 643, 4 et Pseudophocyl. v. 92. For- 
tasse hoc distichon Phocyhdis est. Etiam v. 147 paradosis similiter 
fluctuat. Hartung, quoniam infra eadem fere leguntur, hoc disti- 
chon cancellis circumscripsit. — ^Qcoatog slotv, ^Qcootog slolv. — 
V. 117. 8' om. 0, hinc Leutsch itt§8r]Xoi' dvSQog coniecit. Praeterea 
XaX. yvcovut ovSiv. — V. 118. svXu^irjg, tj cpQovrtSog margo bdfmn. 

— nXiovog, nXtiovog i, nXstovog bdfhmn. Versus, quem interpretatur 
Camerarius: ovSs nsQt nXsiovog iarlv ovSsv r) svXufisic&ut xat cpQOv- 
rigstv, corruptus: nsQt, quod corrector aliquis adiecit, ut versum sup- 
pleret, cancellis saepsi;nam svXafitng iarl eodt-m modo dictum, quo 
Euen. 1 6 Quarrjg elal StSaOKuXiag. Fortasse f>Qototg olim fuit scriptum, 
nam Leutschii inventum nviQ. i. e. nvQ haud placet. Heimsoeth £<;#'' 
onsQ n nXiovog commendavit, M. Schmidt Stt nsQt rsv nlsovog. Har- 
tung hos duos versus adulterinos censet. — V. 119 — 24 affert Clemens 
Al. Str. VI p. 625 ed. Syl. recteque dicit Euripidem in Medea v. 616 
haec imifatum esse. — V. 119. uvaxsrog i, ceteri cum Ciemente aaxs- 
Pqetae Lyb. ii. 9 



130 POETAE ELEGIACI. 

120 KvQVS, Xttl ScjSVQSLV QttdiOV CCv8q\ 60(ptp. 

sl ds cpCkov v6o$ ccvdQog svl 6trj&s66L XsXtf&rj 

ipvdQog smv, dokiov d' sv cpQsdv r)tOQ s%r], 
tovto dsog XL(3dr]l6ttttov 7CoCr\6s f}QotoZ6LV, 

xccl yvcovccL ndvtcov tovt' dvir]Qoratov. 
125 ovds yccQ sCdsCrjg dvdQog voov ovds yvvccLXog, 

tcqIv nsLQrj&SLrjg co6tcsq vnotpyCoV 
ovds xsv sCxa66aLg co6tcsq jtot' sg wqlov sX&aV 

xoXXdxL yaQ yvca^irjv s%a7Cata>6' CdsccL. 

Mr\r aQsrr)v sv%ov, noXvTCcctdr} , s%o%og slvaL, 493 

130 \ir\r dcpsvog' [lovvov d' dvdQl ysvoLto tv%r\. 



zog, in A supra scriptum: difficilis. — V. 120. qccSlov, prius qtjSlov 
scripsi. — V. 121. 6zr]&sGGL, Gzr)&SGi n. — XsXrj&rj, XsXrfori A, XsXr)&si 0, 
ceteri cum Clem. XsXrj&s. — V. 122. tpvdgog, quod Ruhnkenius coniecit, 
confirmat A, ipvSvog bdf hmn, ipsSvog cum Clemente cegl et corr. h, ipsv- 
Sovg 0. — s%r]i A, ceteri s%sl cum Clem. — V. 124. ndvzcov, ndv bfm, 
ndv dh. — avirjQozttzov, uvirjQOTSQOv Clem. — V.125 — 128 Leutsch seiun- 
genda censet, quippe quae olim subiecta fuerint disticho v. 117. 18, atque 
ita sibi videtur duo integra elegidia Theognidea recuperavisse, utrumque 
sex versibus comprehensum, v. 117. 18. 125—28 et 119—124, argumen- 
tis ille quidem usus speciosis magis, quam veris, velut quod Euripidis 
loco hanc suspicionem firmari asserit, omnino falJitur: tragicus enim 
necessitudinem, quae inter v. 119— 24 et 125 — 28 intercedit, luculenter 
testatur. — V. 1 25. 126 affert Aristoteles Eth. Eudem. VII 2 : dei yaQ 
nsLQttv XccfisLv, cogtisq Xsysi kccI Qsoyvig. Ov yuQ ccv siSsirjg ycxX. et 
Apost. XIII 15 k. — V. 125. ovSs yccQ siSsirjg A, ovSs yttQ siSoirjg 0, 
ov tittl siSsirjg c, ov yaQ siSsirjg n et Ap., ceteri ut videtur omnes 
ov yccQ ttv siSsir t g, atque ita Aristoteles. Sed ccv passim omittitur, 
ubi vei proximo priore inciso fuit additum, vel subsequitur, cf. 
v. 927. 1187. — ovSs Aristot., ovzs codd. — V. 126. tiqIv , Ap. tiqlv 
av. — TcsiQTjd-SLrjg A, nsLQccGQsiiqg g, nsiQcc&sirjg ceteri cum Arist. 
et Apost. Ahrens, nihil curans Aristotelis auctoritatem nQiv nsQ nsi- 
Qrj&slg. — V. 127. slnaGGctLg, sinuGULg f. — noz' sg coqlov A, 
Obdeflmnq noz' sgcoqlov , Camerarius et Turnebus noz' sg coviov. 
Conieci nQog {nozl) %coviov (nisi aliud vocabulum latet, cf. Hesych. 
snccGHLov r) %covrj' UixsXoi), ut Theognis imaginibus e re metallica pe- 
titis uti solet, vid. 417. 450. 500. 1105, adde Isocr. ad Demonic. 25, 
qui solet Theognidem imitari. Sed vocabuli species non satis stabilita, 
nam fortasse %covsiov potius, quam %coviov scribendum, cf. Zonar. et 
Suid. Malim igitur cocnsQ nQrjzrjQiov i. e. qui mancipia emturus ex- 
aminat, quamquam etiam possis tentare cocnsQ norl %coqlov sX&cov, 
i. e. quemadmodum qui agrum adit et visitat; nam verisimile hanc 
quoque translationem a re rustica esse petitam. Heimsoeth novavit 
nox' sGonzQLov imagine incommoda et vocabuli forma inusitata usus. 
Hartung noz' sg tpnvQov, confidenter dictitans, si quis posthac aliam 
medelam circumspiciat, operam perditurum, at nec sententiae institutae 
convenit ieta coniectura, nec Graeci zb s[invQov, sed zd s'iinvQa dixe- 
runt. — V. 128. noXXdv-L, noXXdmg bfm. — V. 130 poeta videtur scrip- 



THEOGNIS. 131 

Ovdev iv dvd-QcoTtoL^L narQog xal firjrQog d^etvov 
eitkeft, orocg o6irj, KvQve, [ii[ir}Xe dixrj. 

Ovdeig, Kvqv', drrjg xa\ xeQdeog atriog avrog, 

dkXd d-eol rovrcov dcoroQeg d^icporiQcov 
135 ovde ng dv&Qconcov iQyd^erat, iv cpQealv etdcbg 

ig rilog elr dya&bv yiveraL elre xaxov. 
noXXdxL yccQ doxecov d"t]6eLv xaxov, iG&kbv eftr\xev 

xai te doxcov frrjaeLv icj&kov, e&rjxe xaxov. 
ovde tco avfrQcoTtav naQayiverac, 0O0*' i&eXr\6iv 
140 £6%eL yccQ iaXeitr\g neiQar diir\iavir\g. 

av&Qcoitot de [cdraia vo^o^ev , eiSoreg ovSiv 

&eol Se xard 6<pireQov ndvra re\ov6i voov. 

OvSeig Ttco £,elvov, nolvnatSr], i%a7tarr\6ag 
ovtf ixirr\v ftvr\rcov d&avdrovg ela&ev. 

sisse uvSql ysvoixo xv%scv cov xcg £qu (cf. v. 256), quam sententiam 
deinde explanavit pluribus; breviator non satis perite in arctum rede- 
git. Neque prospere cessit Heimsoethis rQocpfj corrigenti. — V. 131 — 2. 
Stob. LXXIX 1. — V. 131. dvQ-QconoiGL, dv&Qconoig n (et Vind. ap. 
Stob.). quod fortasse aliquis praeferat. — V. 132. £'nXs&', oroig scripsi, 
sive snXsr oroig malis, A et ceteri VnXsro olg, edd. vulg. snXsro roCg, 
apud Stob. snXsQ' (sic A pro snXsr') oooig oaCrjg (oaCoig A) Kvqvs (ls- 
(irjXs dinrjg. — V. 133. KSQSsog, HSQSog bmq. — V. 134. ScoroQsg, Sco- 
xoxsg bmq. — V. 136. yCvsrui AO, legebatur yCyvsrui. — V. 137. 
noXXdnL, noXXuv.ig el. — V. 138. Sohcov, Leutsch Soxscov. — V. 139. 
dv&Qconcov, dv&Qconcp corr. 1. — nuQuyCvsrui AO, legebatur naQa- 
yiyvsxui. — oao' s&sXrjGLV, A oaou ftsXrjaiv, oou &sXr]Oiv, bcdfhm 
60' s&sXr\aiv. — V. 141. 142, quos Schneidewin non recte separare 
voluit, affert Orion Anthol. V 12 s% xcov QsoyviSog 'EXsysCcov. — 
V. 141. vo[iC£o(isv, Geel aocp^ofisd'', Leutsch xo(iCgo(j,sv, conieci tidxac' 
sXnC£o(isv , 8ed nunc malim (idxrjv (sive (idraig) (io%&C£o(isv. — 
V. 142. Q-sol, ot Orion, sed hunc quoque &sol legisse, inde apparet, 
quod sub titulo nsQi &sov hoc disticho utitur. — Ss v.uru acpsrsQOv A, 
<?£ HuoopsrsQOV 0, Ssxu acpsrsQOV e, Ss xdocpsxSQOV c, Ss xuacpsrsQOV 
lr, Ss xug ocpsxsQOv dh, Ss nuoacpsxsQOv fm, Ss nul ocpsxsQov n, 6' 
txug ocpsxsQov yQ. n, Ss -AuacpsxsQOV s, xuScTs margo h; unde colligas 
olim scriptum fuisse &sol yuQ %uocpsxsQov, quemadmodum Aeo- 
les KuanoXsco, xuexd&SLg dixerunt. Apud Or. acpsxsQov. — V. 144. 
i"%sxriv, iy.stiv bfm. — &vrjxcov quod cum ovSslg iungendum foret, 
non caret offensione; corrigo &r\nscov , similiter Schmidt &r)ncov, cf. 
Hesych. 9r)nsf ipsvSsxui, item %r\nr\xr)g' dnaxscov et &r)ncov l£a- 
nuxcov. Herwerden dXixcov probante Leutschio. — £'Xu&sv A, ceteri 
plerique sXu&s. — V. 145. 146 affert schol. Aristot. Eth. Nic. V 3 
ex cod. Paris. editus ab Osanno in Wolfii Analectis IV 638: §ov- 
Xouui sv (idXu Gsitvog oXCy. 0. %. oiv.. r\ nX. uSCttcog. et deinde v. 147 
affertur; Hose in Herme V 79 idem scholion ex alio cod. Paris. edidit: 

9* 



132 POETAE ELEGIACI. 

145 BovXeo d' ev6£^ecov oliyotg 6vv %Qr)^,a6tv oIxeZv, 
r) itlovtEZv, ddixcog yQr\ytata ~ta6a\i£vog. 
iv ds dtxato6vvrj 6vXlrj(idr)v ~ta6^ aoEtrj '6ttv , 494 

~tdg 8e t dvrjQ dya&og, Kvqve, dixatog scov. 



XQrj[iata [iev dai[icov xal Ttayxdxcp dvdQt didco6tv 
150 Kvqv' ' aQEtrjg d' oXiyotg dvdQa6t [ioZq' £~t£tat. 



"TftQtv, Kvqve, ftsbg TtQcotov xaxbv co~ta6£v dvd^i, 
ov ytikkEt %coQr\v (irjdE^tiav ^i^Evat. 

tovto &soyvi8og' siQrjzai 8s ovTcog' fiovXofiUL 8' sv (idXa as(ivbg oX. 
. . dSiYcog %Qr)[iaTu YSHTrj[isvog' sv Ss SiYaioovvr) ovXXr)§Srjv ituauv 
dosTr)v slvai. item ib. V 356 ex cod. Oxon. ubi fiovlso S' svos- 
§scog . . . Ttuodfisvog . . . ~tuou UQSTr). — V. 145. svasfiscov, svosfiscog g. 

— V. 146. ~tuad[isvog Brunck, libri naaadfisvog. — V. 147. 148 con- 
iunxi cum praegressis Brunckio praeeunte: illud enim praeceptum sub- 
secutam esse iustitiae laudem praeter illud scholion Aristotelium con- 
firmat etiam Isocr. ad Demonic. 38: MdXXov d~toSs%ov SiYuiuv 
Ttsviav r) tiXovtov u8lkov togovtco ydo YQsiaocov Slyulogvvt] XQV~ 
[iutcov , bacp tu (isv gcovTug fiovov cocpsXsi, r) Ss yul TsXsvtrjOaot, So^uv 
-tUQUGYSvdfcsL %tX. — V. 147 affert Aristotel. Eth. Nic. V 3: yul -cuqol- 
(iia^ofisvoL cpafisv sv Ss Sly. htX. Usus eodem versu ut videtur etiam 
Phocylides, vid. fr. 11. — uqstt) ' gtlv , uQSTr) sgtl Abfgmn, uqst' sctl 
(ap. Aristot. KblbOb svi, ceteri sari). — V. 160. Kvqv' '• aQSTr)g 8' 
oXLyoig dvSQaai [iolq stcstul A, ceteri r\ 8 uQSTr) oXiyoig uvSquol yvqv' 
sitSTai. — V. 151. ri.UY.6v, yuyco A et s (sed in marg. yuyov). — V. 152. 
ov, ov e. — (isXXst, Heimsoeth (is(ivsv coniecit. — %coQrjv, %c6qav el. 

— (irjSsfiiuv, A (irjSsfiirjv. — ftsfisvui vulgo, quod perpauci ex dete- 
rioribus libris firmare videntur, A &s(isvov, ov a sec. m. corr. in co, 
ac &£(isvov praeter etiam bcdefhlmns. Xcoqtj similiter dictum 
infra v. 822 tovtcov tol %coQr\ Kvqv' oXiyrj tsXs&sl visum est idem 
esse quod coqi], idque ipsum restituendum censuit Ahrens hoc loco, 
Corais infra, utque hiatus asperitas procul haberetur, alii ys in- 
seruerunt, nec meliore successu Hartung ov [isXXsl 'v coQrj (irjSsfiiu &s- 
(isvuL refinxit. Herwerden aliquando S-coqt} dictum esse censet, at guttu- 
rali potius littera orbatam esse vocem latinum vocabulum curae vide- 
tur arguere: itaque olim suspicatus sum Theognidem retinuisse prin- 
cipalem litteram, sed ambigua forma incommoda, et consentaneum 
litteram X, si olim adhaesit, dudum evanuisse; accedit, quod coQrjv 
&so&ul potius quam &slvul dici oportebat. Itaque assentior Hermanno, 
qui usitatum %coQrjg vocabulum agnoscit, Theognidis versus componens 
cum Aeschyleo Ag. 78 "AQr\g 8' ovy svl %coqu, ut sit locus sive nume- 
rus, in qno quid habetur. Sane %coqu dici solet locus, quem cuique 
in acie vel choro praefectus attribuit, unde u%c6QiOTog qui nullo est 
loco dicitur. Atque Aeschyleum svl %coqu idem fere significat, quod sv 
(ioiQu; sed ad Theognidea illustranda adhibeo Hesychii glossam: d%co- 
Qog' sv KUTUQa XsysTUL 6 [irjTS tu£lv fiiov (ir'jTS yutuotuglv olYiug s%cov. 
Videntur enim, cum quem diris devoverent et extorrem facerent, pre- 
cati esse, ut scelerati hominis (ir\8s(iia %coqu esset, quorsum etiam 
diSQVTog apud Cratinum et Aristophanem spectat. Atque Hesychii 



THEOGNIS. 133 

Tixrei tol xoQog v(1qlv, oxav xaxcp okfiog snrjrai 
av&QcoTta , xal otco (ir) voog ccQTtog r). 

155 MrJTtOTE toi 7tevCr]v %-vfiocpd-oQov uvSqI xoAco&eCg, 
tu]d' dxQr}fio6vvrjv ovko^evr]v itQocpEQE' 
Zevg yaQ tol to TaXavTov E71lqqetiel ccXXote aXXcog, 495 
dkkoTe pev itkovTeiv, akkoTe firjdev £%euv. 

MrjTtoTE, Kvqv', ayoQaG&at Eitog fiiya' ol8e yuQ ovdeCg 
160 dvd"Q037tcov o Tt vvt- %r}{ieQr] dvdQl TeXei. 

IIolXoC TOt %qgovtul detlaig cpQe6C, daCfiovi d' e6&Xco, 
oig t6 xaxbv doxiov yCvETaL eig aya&ov. 



testimoniura plane confirmat devotio, quam edidit Kumanudes in sylloge 
titulorum sepulcr. 2585: xcci sl' xi (isXXsl SQyd£sa&ai, dvovrjta wvtco 
yCvoixo xcu a%coQa nai aj.iotga y.ai dcpavfj avTco aitavxa ysvoLto. Etiam 
Hartel % 00977 tuetur, cum antea h. v. Qc6[ir)v, infra [ioCqtj coniecisset. 

— V. 153. Eandem sententiam Solon protulerat, vid. Clemens Al. 
Strom. VI p. 740: ZoXcovog Ss 7toir)aavTog' tChtsl yaQ xdpog v^qlv, 6V 
dv noXvg oXfiog snrjTaL, avtixQvg 6 Qsoyvig yQacpsf tCxtsl tol xdpo? 
v@qiv 6V dv y.ay.(p oXfiog enrjrai. Affert etiam Schol. Pindari 01. XIII 
v. 12 tanquam Homeri versum. Et fortasse antiquior utroque elegio- 
grapho epicus poeta usurpavit, quorsum fortasse referenda est ea forma, 
quam servavit Diogenian. Prov. VIII 22: Tlhtsl tol xdpog vQqlv, otuv 
xaxcS dvS^i naQsCrj, ubi vid. interpretes. Hartung totum distichon 
Soloni vindicat (quod sic conformat 6\av noXvg oXfiog snr\TaL 'Av&qco- 
no l 6 lv, otco xtX.), eidemque etiam tribuit v. 155 — 8, quod parum est 
probabile. — V. 163. otav, 6V dv A. — V. 154. dv&Qconco , AO dv- 
&Qconcov (A avcov ut saepius). — y, si'n n. — V. 155 — 158 affert 
Stob. XCVI 15, et his continuo sine lemmate adiungit v. 179. 180, 
sed Vind. praemittit versui 157 xov avTov, affert etiam Apost. 
VIII 28a v. 157. 158. — V. 155. tol, [iol Stob. — &v[iocp&6qov, s &v- 
(wtpfroQcp. — %oXco&sig, %aXscpftsig Stob. (sed Gesn. marg. %oXco- 
9sCg). — V. 158. find' d%Qrj[ioavvr]v , Bekker praeoptavit [irjSs %qv- 
fioavvrjv. Heimeoeth Stobaei scripturas uol et %aXscpbsCg praefert, ac 
deinde eodem auctore abusus Kvqv' oXor]v nQocpsQS. — ovXofisvrjv, 
Kvqvs, y.av.r)v Stob. (sed Vind. Trinc. om. Kvqvs, Voss. xviiaxr)v). — 
V. 157. yaQ tol, (isv ycip el (ap. Stob. psv toi, sed AB Gesn. m. yap 
tol, (isv om. Vo8S. Trinc). — iniQQsnsL, A enLQQeni. — aXXcog Stob. 
(t' aXXcog Vind. Voss., aXXog Trinc. aXXco Gesn. m.), aXXco Apost. et 
Theognidis libri praeter s, qui aXXor' in aXXco probante Hartungo. — 
V. 158. (irjSsv A et Stob., S' ovSsv ceteri et Apost. Firmat dXXcog et 
(Lqdsv Basilius M. II 177: iv oig cprjai (Qsoyvig) tov &sov . . . Toig 
dv&Qconoig t6 TaXavTOV iniQQsnsiv dXXoxs aXXcog, d. [i. nX. aXXoTS Ss 
[irjSsv s%slv. — V. 159 et 60 affert Apostol. XI 38 a. Arsen. 355. 

— V. 160. %' rj(iSQr} A, %' r)(iSQa vel %v[t.SQa ceteri. — V. 161 — 168 
Hartung Solonis esse existimat. — V. 161. 162 affert Apost. XIV 68 a. 

— V. 162. yCvsTai et Apost., legebatur yCyvsrat (etiam A). 



134 POETAE ELEOIACI. 

el6\v d' oT fiovkfi t' uyufrij xul duCpovi dstXa 
po%ftCt,ov6 l , xelog d' EoypaGLv ov% enexuL. 

165 Ovdelg uv&Qcaitav ovx oA/3tog ovxe 7tevL%Qog 
ovxe xuxbg vo6(pLV duCfiovog ovx dyuftog. 

"AXX' ulla xuxov e6xi, xo 8' uxQexeg ol$Log ovdeCg 
uv&Qebnav 07to6ovg r)eXtog xu&oqu. 

*Ov de freol XL^ca6 , , ov xul {ia[iev[ievog ulvel' 
170 uvdQog de 6novdrj yCvexm ovdepCu. 

®eolg ev%ov, &eolg e6xLV eitL XQaxog' ov xol uxeQ d-eav 496 
yCvexuL uv&Q&itoLg ovx' uyd% , ' > ovxe xuxd. 

"Av$q uyuftbv %evCr\ Ttdvxav dd[ivrj6L ^luIl6xu 
xul yriQoog tioXlov, KvQve, xul r)nLuXov, 
175 r\v Sr) %Qrj rpevyovxu xul ig (lu&vxrjxeu Ttovxov 



V. 163. eloiv , elai. — Sedcoi A, xaxqo 0, cpavXco ceteri. — 
V. 167. Similiter Solon 14: OvSe udnaQ ovSeig neXexai fiooTog, aXXd 
novrjQOL Ildvxeg, ooovg &VT\xovg rieXiog xa&OQa. — Post atQexeg 
interpungunt bdfgmn. — V. 168. onooovg, 6 zooovg c. — V. 169. 
ov Se, om. Se. — libri xlucoolv o, nisi quod AO o. K in ras. 
xiucoo' ov quam emenda,tionem recepi. Ahrens 6 nai KOLixevuevog 
(■noLucouevog) avei (Schneidewin dyQei, Hartung aiQsi), sed cf. Sophoclis 
versum ex Thyeste I apud Orion. V 10: Eocpbg ydro ovSeig n\r\v ov 
av xifia &sog. ubi nOD debebat Seyffert oratione inversa og av xiua 
&sbv scribere; versus tres qui sequuntur sunt ex eadem scena illins 
tragoediae petiti, sed non continuo hunc v. excepisse videntur: 'AXX' 
elg &eov a' OQcovxa, v.uv l'£ra dYxrjg %coqslv nsXsvr] , usio' oSomoQStv 
XQScbv' ala%QOV yaQ ovSsv cov vcprjyovvxaL &soi. ibi stg &sov a' scri- 
bendum esse, pro slg &sovg, ut dudum conieci, recte perspexit Seyffert. 
— V. 170. dvSQog, Hermann dvSQaaiv, idemque, si recte intelligo, hoc 
distichon, omissis v. 171. 172 arcte coniungendum censet cum v. 173 
seqq. — yivexai AO; legebatur yiyvsxai. — V.-171. ftsoig eaxiv sni 
%Qaxog scripsi, nisi forte quis xoig eoxiv s. x. praeferat, ne idem voca- 
bulum ter repetatur. &soioiv sni-XQUxog A, olg Icxl xQuxog 0, oig saxi usya 
KQaxog ceteri. Cf. Homer. Hymn. in Cer. 150: 'AvsQag oloiv eneaxi ueyu 
■xQuxog ev&dSe xiur}g, Bekker Q-eoioiv yuQ eni kq., Schmidt &soig sv%ov, 
ftsoig, olaiv eni -nQaxog perperam. — ovxoi A, ov xi ceteri. — V. 172. 
yivsxai AO, legebatur yiyvsxai. — V. 173. Sdavr\ai, A Sduvrjioi. — 
V. 174. noXiov, Heimsoeth tacens nXsiov substituit. — V. 175. 176 plurimi 
scriptores afferunt, Stob. XCVI 16. Clem. Strom. 1V483. Plut. de comm. 
not. 22, de Stoic. repugn. c. 14. Schol. Thucyd. II 43. Hermog. Progymn. 
T. I p. 24 ed. Walz et Aphthon. p. 68, adde Rhetor. ed. Walz T. II 



THEOGNIS. 135 

Qintelv, xccl netQecov, KvQve, xat' r)fot3dtcov. 
xal yaQ dvrjQ itevir\ de^^rj^isvog ovte ti elnetv 
ovd-' eQ%ac dvvatac, yXcoGGa de ol dsdetai. 

Xqt) yaQ o^icog snl yrjv ts xal svQsa vcata &aXdaarjs 497 
180 di£rj<Sd-ai %ahs7trjs, KvQve, Xvdiv nevCrjs. 



306 et 309 et Praef. p. XI, ibid. Theodoret. XI 153. Schol. Aristotel. 
T. IV 8 et 14. Cram. An. Par. IV 404, 30. Respicit Lucianus de merc. 
cond. c. 5: v.ai vnsQ ys xov xoiovxov v.ai ig fiu&vwrjTsa novxov focog 
Qinxsiv tSsi, co Osoyvi, nui nsxQmv, cog cpr)g, ■x.ax' r\Xi$dxcav, idem Apol. 
de merc. cond. c. 10: xo (isv yaQ xov OsoyvtSog kuv iycio (ir\ Xsyco, xCg 
ovk oiSsv, ova una^iovvxog ■x.ai sg $a&VY.r\xsa novxov acpdg avxovg 
Qinxsiv xal ■x.axd ■KQr\(ivc6v ys r\Xi(idxcov , si (isXXot, xig ovxcog dnoSgd- 
cso&ai xr\v nsviav. adde Timon. c. 25, ubi Mercurius Plutum com- 
pellat: <aaxs v.ui ig $u&vx.r' l xsa novtov cpsgovxsg sooixpav suvtovg xal 
nsxQcov xax r\Xi@uxcov, vnsQOQua&ui, votxifcovxsg vnb aov , bxmsQ ovSs 
xr)v uQ%r\v scoQag avxovg. Cf. etiam Boisson. Anecd. Nov. 181 et 394. 
Eust. II. 998, 25, et Ammianus Marcell. XXIX p. 448: „Angustiis for- 
midandae paupertatis attriti, cuius metu vel in mare nos ire praeci- 
pites suadet Theognis poeta vetu3 et prudens.'' — V. 175. r\v 8r\ %qt\, 
ita Theognidis codices, quod profectum ab iis, qui haec cum proxime 
praegressis copulare voluernnt; nam omnes, qui his versibus utun- 
tur, %Qrj nsvir\v afferunt. — ig, sig Clemens et unus Theodoreti cod. 
— fia&v-nrjxsa A, et apud Stob. (ubi vulgo (isyuv.r\xsa) codd. AB Gesn. 
marg. sicut Clera. Plut. de Stoic. rep. , sed ceteri Theognidis codd. 
(isyaxrjxsa, ut Plutarch. de comm. not. Schol. Thuc. Theodor. Eust. 
Rhetor. — V. 176. Qinxsiv , A Qinxsiv, Qinxsiv g Schol. Thuc. , sed 
Qinxsiv Stob. Clem. Plut. utroque loco, Lucian. Hermog. plerique codd. 
(unus Qinxsiv, alius Qinxsa&ui) Aphth. Theodoret. — nsxQscov A, ce- 
teri nsxQcov; sed nsxQscov ap. Stob. AB (vulgo nsxQcov) et Clem.; ns- 
xqcov Plut. utroque loco Sch. Thuc. Luc. Hermog. Aphthonius Theo- 
dor. — nax' f\Xi@dxcov, 7ta&r\Xc§dxcov A. — V. 177. 178 affert Stob. 
XCVI 14, ita ut coniunxerit cum v. 649 — 653, fortasse in collectione, 
qua utebatur, infra hoc distichum erat repetitum, sed propinquum fuisse 
priori disticho etiam Lucianus indicat de merc. cond. 5 : slxa 6 Qsoyvtg 
nQO%si,Qog nal noXv xb ndg yuQ dvr\Q nsvir/ SsS(ir\(j,svog, nai oaa dXXa 
Ssi(j,aza vnsQ T/jjg nsviag ol dysvvsaxaxoi xmv noir\xi>v it-svr\v6%uoiv. 
et deinde addit illa: nui vnsQ ys xov xoiovxov v.ui ig $a%v%r\xsa v.xX. 
Affert hoc distichon etiam Artemidor. Oneir. I 32. Plut. de poet. 
audiend. c. 4. Arsen. 149 et initium Aristot. Eth. Eudem. III 1. Re- 
spicit Lilan. III 30 seq. — V. 177. nai, scriptores, qui utuntur hoc 
versu, ndg (ap. Artem. L naQu), haud dubie rectius. — SsS(ir\(isvog, 
nsnsSrjtisvog Artemidorus (sed L SsS(ir\(isvog). — V. 178. ov&' sq£ui 
g (Stob. Plut.), ov&' SQ^ai A, ovx' SQ^at ceteri codd., ovS' sq£ui V 
Artemidori. Theognis solemne carmen defixionis scite ad pauper- 
tatem rettulit, cf. plumbeam tabellam ap. Kumanudem Tit. Sepulcr. 
2590: naxaSsSsa&co IIv&oxsXr\g nqbg xbv 'EQ(ir\v xbv %&6viov xal xr\v 
'E%dxr\v xr\v %&oviuv v.ai yXaxxuv v.ai snr\ v.ai t'Qya. item %<OQr\g 
vocabulum ex diris repetitum, vide quae ad v. 152 adnotavi. — 
V. 179. 180. Stob. XCVI 15, itaut adiunxerit v. 155 — 158. — %qj\ 
yaQ Ojitcoff sni, %Qr) 8' dsi naxd Stob. (sed marg. Gesn. %Qr\ yaQ 
b(i<6g ini). — xs om. O. — V. 180. Si^r\a&ai A, ceteri 8i£sa&ui cum 



136 POETAE ELEGIACI. 

Te&vdfievea, tptXe KvQve , TtevtyjQth fieXteQov clvdQt, 
rj t,coetv %uXe7tf[ tetQo^ievov 7tevtrj. 



Stob. — %aXsnr\g, %aXsnr\ pr. A. — V. 181. xs&vd(isvat A, xs&vdvoct 
bcfgm, TS&vdvat dehln, in evan. — fisXrt/ 0. — V. 182. £costv, 
£cost 1. — V. 183 — 186 ipse Stobaeus affert LXX 9: QsoyviSog; idem 
vero ex Xenophonte affert v. 183 — 190 LXXXVIII 14: Ssvocpcovrog 
s% xov nsQt ©soyvtSog. Xenophontis hic liber nusquam alibi comme- 
moratur, Heiland existimat hunc locum ex integro etiam tunc dno- 
Ltvr\Ltovsvttdxcov opere petitum esse, ego suspicor scriptum olim esse: 
Ssvocpavxog * * * * 'Avxta&svovg s% xov tzsqI ©soyvtSog, cuiusmodi 
errores frequentes in Stobaeo; confer Diog. Laert. VI 15, ubi Antisthe- 
nis libros recenset: nsQt St%atoovvr\g %a\ dvSQsiccg 7iQoxQSTixiy.bg TtQco- 
xog, SsvxsQog, xQixog, 7csq\ OsoyvtSog S' . s', potuitque Antisthenes no- 
bilitatis contemtor haec scribere; iiam continent nihil fere aliud, quam 
quod Antistheni placuisse Diogenes VI 11 dicit: dnsSsi%vvs xovg av- 
xovg svysvsig xovg %a\ svaQSxovg. Utut est, a Socratico philosopho 
haec profecta esse apparet. Leguntur autem ibi haec: SsoyvtSog saxtv 
snr\ xov MeyecQScog' Ovxog Ss 6 notr\xr\g nsQ\ ovSsvbg aXXov Xbyov ns- 
noir\xat, r\ nsQt ttQSxrjg %a\ %a%iccg av&Qconcov %a\ eoxtv r\ noir\atg avy- 
yQafifia nsQt av&Qconcov , coansQ s'i rtg innt%bg cov ovyyQtttpsisv nsQt 
innt%r\g. 'H ovv aQ%r\^ [iot So%si xrjg notr\ascog OQ&cog e%stv aQ%ezat 
yaQ nQcoxov dnb xov sv ysvsa&af cosxo yaQ ovxs av&Qconov ovxs xcov 
dXXcov ovSev dv dya&bv slvat, ei (ir\ xd yevvr\aovxa dya&d str\. 'ESo^sv 
ovv avxco naQadsiyttaat xotg dXXotg ^tootg %Qr\Gao&at, baa Ltr\ si%r\ xqs- 
cpsxai, dXXd (jtsxd xs%vr\g e%aoxcc &SQansvsxat, oncog ysvvatoxaxa saovxat. 
JrjXoi S' iv xoiaSs xoig eneotv KQtovg . . . ysvog. Tavxa xd enr\ 
Xsyst Tovg dv&Qconovg ov% sniaxcta&ttt (adde oQ&cog) ysvvdv sh, uXXr\- 
Xcov, %axcc yiyvsa&at xb ysvog xcov dv&Qconcov %d%tov as\ ittyvvitsvov 
xb %stQOV xco fielxiovt (scr. LttyvvLtsvov xov %siQOvog xco §.). Oi 
Ss nolXot s% xovxcov xcov sncov oiovxat xbv notr\zr\v noXvnQay Lioavvr\v 
(scr. cptXo%Qr\LLoavvr\v) xcov dv&gconcov %axr\yoQsiv , %a\ dvzt %Qr\Ltd- 
xcov dysvstccv %<x\ %a%iav dvzt%azttXXdzzso&ttt eiSbzag (legendum vide- 
tur cbg dvxt %q. d. %. %. dvxt^axaXXdzxso&ttt sicoftcoxcov), £llo\ Ss So%si 
ayvotav %axr\yoQStv nsQt xbv avxcov (iiov. Itaque haec erat prima ele- 
gia, quae continuo excipiebat prooemium (unde est v. 19 — 26). — Haec 
olim scripsi. A Xenophonte haec aliena esse manifestum; neque ex 
subditicio aliquo libro petita esse credibile, siquidem qui eiusmodi 
fraude usi sunt, id fere egerunt, ut famam de simultate Xenophontis 
cum Platone exornarent. Sed quod Antistheni attribui, iam retracto, 
neque enim eius librorum eclogis usus est Stobaeus. Omnino inscriptio 
libri nsQt ©soyvtSog de vitio suspecta, nomen GsoyvtSog, cum aliud 
vocabulum intercidisset, perperam iteratum ex principio huius eclogae, 
itaque nihil superstes nisi s% xov nsQt, sed probabiliter redintegres 
{'AQtoxoxsXovg) s% xov nsQt (svysvsiag). Post Xenophontis eclogam, 
quae intercidit (fort. Agesil. c. 1 , 2) inseruit Stobaeus locum ex hoc 
Aristotelio dialogo, quo usus est identidem, neque qnidquam inest in 
hac ecloga, quod Aristotele sit indignum, praesertim si memineris 
dialogi scriptorem varias sermocinantium sententias exhibere. Quae 
Leutsch in Phil. 29, 519 seq. proposuit, improbanda sunt: nam quam- 
vis et ipse hoc loco Aristotelis eclogam insertam fuisse suspicetur, 
tamen plurima, quae hic leguntur, Aristoteli abiudicat et novicio scriptori 
attribuit: neque recte aQ%r t v xr)g notr]ascog exordium elegiae alicuius 
interpretatur, id quod noti,Liaxog dici oportebat: b am poesis, ut Lucilius 
testificatur, est opus totum, ut tota Ilias unast evv&sotg aut (patris) 



THEOGNIS. 137 

Kqlovs [iev xccl ovovg dt^^is&cc, KvQve, xal tnnovg 

evyeveag , xcci tig ftovXexccL i% dycc&mv 
186 (irJGead-ca' yrjiiccL de xccxrjv xccxov ov iieXedaivei 

idfrXbg dvrJQ, r\v ot %Qr\'iaxa noXXcc didco. * 498 

ovdl yvvij xccxov dvdoog dvaivexccL elvai uxoixi^ 

nXovGiov, dXX' dcpvebv fiovXexctL dvx 1 dyad-ov. 
%Qr}{iaxa yccQ xi(ica0L' xaX ex xaxov ia&Xbg iyr\(iev, 
190 xal xaxbg «| dya&ov' nXovxog e'[ii%e yevog. 
ovxa <ir) &av{itt£e yevog , noXvncctdrj , dtixdiv 

[iccvQOvG&ttL'. Gvv yccQ [ii6yexccL io&Xd xaxolg./ 

Avxog xol xccvxr\v eidehg xaxonccxQLv eov6av 
eig olxovg ayexcci, %Qr\iia6i neLd-oiievog, 

Annales Enni, atque stuc unum est maius multo, quam quod dixi ante 
poema. Recte igitur Aristoteles Theognidis vito&rjyiag tcqos Kvqvov 
appellat noit\Giv , et aQ%r) itoir\Gecog est, ut olim dixi, prima huius operis 
elegia, quae prooemium excepit: neque offendit, quod philosophus hanc 
7ioir\6iv censet avyyQaafia 71bqI dv&Qconcov esse, commode totius operis 
institutum significans, nam <?vyypa/i|Lia nihil aliud eBt quam liber. — 
V. 183. HQiovg pev xal ovovg, xotk; ft.lv Sij vcoi Stob. Ceterum imi- 
tatus est haec Pseudophocyl. v. 201. — Si^fie&a, St^oifie&a apud 
Xenoph. Stob. duo codd. (AB). — V. 184. evyeveag, evyeveiag Xenoph. 
(sed A Trinc. evyeviag). — xig, xoi Xenoph. (sed rt? A Voss. Ars. 
Trinc). — dya&cov, dya&ov Xenoph. (sed dya&cov Ars.). — V. 185. 
firjGsa&ai, (HjfreG&at, bfmq, (tivsG&at margo q, HxrjGao&ai Xen. , olini 
fiaivsc&at conieci passive dictum, ut est ap. Lucian. dial. deor. 22; 
sed tueor PrjGso&ai (item Leutsch); est enim i| dya&cov, quod Camerar. 
quoque censet, breviter dictum pro s£ dya&cov bvxag iitnovg , prorsus 
ut est infra 189: xal sx -nayiov io&Xbg eyrjfiev xal ■x.av.bg s£ dya&ov. 
et 1112: (ivrjGTSvst S' stt v.a%ov eo&Xbg dvijQ. Confirmat Themistius 
XXI p. 302 ed. Dindf. qui haec respicit: eyco fiev yap oqco xbv xe Tnnov 
e£,exd\ovxag xbv §rjo')fievov, el yavQog xs xal bipavxnv KUl iXev&eQog. 
Mey yiyvec&at. requirit, poteratque adhibere Plat. Rep. V, 459, quem 
locum imitatus Ocellus Lucanus extr. , sed iure hanc suspicionem re- 
pudiat Leutsch. — v.av.r)v , ap. Xen. om. Voss. — V 186. r)v, r)v b, 
lv' el. — oi, xig Xenoph. non male. — SiSco , cpeQV Stob. — V. 187. 
ovSe yvvfj A cum Xenoph. , ovSefiin 0, ovSsfiia ceteri. — V. 188. 
fiovXsxai, fiovXsx' Ocmn. — V. 189 — 192 coniunxi, quod Brunck quo- 
que fecit, cum prioribus, firmatque hoc Xenoph. locus, quamquam sane 
apud ipsum Theognidem post v. 190 alia plura videntur interiecta 
fuisse. Ceterum ad eandem hanc elegiam etiam sequentes veraus 
193 — 196 sunt revocandi. — yap Xenoph. , (isv male Theognidis codd. 
— sx -na-nov, pr. A exhov. — V. 190. nXovxog A et corr. g cum Xenoph., 
nXovxov ceteri. — yevog, yevrjg 1, £evog f. — V. 191. ovxw, fort. ovzcog 
scrib. — yevog om. bfm. — V. 192. ouyyap ut vid. A. — V. 193. 
ainbg xoi xavxvv , avxbg xoiavxnv 0, Kayser doxbg xoi xavxrrv , Geel 
ouros xol xavxnv, Heimsoeth afftos xot, yafiexrjv. Ipse Theognis nomina 
duo propria posuisse videtur. Ita olim scripsi, quae perperam inter- 
pretatus est Hartung, qui collaudat me, quod hic nomina propria deli- 



138 POETAE ELEGIACI. 

195 evdo^og xaxodo\),ov , STtel XQareQr] [iiv dvdyxrj 
evrvei, r\ r avdoog rXrj^iova ftrjxe voov. 

Xoijfia d% o [iev Aio&ev xal 6vv dixrj avdol yevrytat 

xal xa&aQcog, aiel 7iaQ[i6vi{iov rele&et. 
ei d' ddixcog naQa xatQov dvr\Q cpikoxeQdeC &v(ico 
200 xrtjderaL, el'^^ , oqxco TtaQ rb dixaiov eXcov, 499 

avrixa fiev n cpeQeiv xeQdog doxel, eg de reXevrrjv 

av&ig eyevro xaxov , ftecov d' vjteQe6%e voog. 
akXd rdd' dv&Qco7tcov ditara voov ov .yaQ eit avrov 

rivovrai [idxaQeg 7tQr\y\narog d^TtXaxiag' 
205 a/U' 6 pev avrog rl6e xaxbv %Qeog ovde tpiXoi6iv 

arrjv e%07ti6co 7tai6iv v7teQXQe\ia6ev' 
aXXov 8' ov xarepaQipe Sixrj' ftdvarog yaQ dvatdrjg 

TtQoe&ev enl fiXecpaQOig et,ero xrJQa cpeQcov. 



tescere intellexerim : at ego non librariorum errore, sed breviatoris 
opera baec nomina oblitterata esse putavi: irritus igitur erit labor, 
8i quis haec nomina indagare velit, quemadmodum Hartung Avxo- 
v.Xr)g Jvyrjv coniecit, atque cum in his nominibus nescio quam irri- 
sionem inesse ciederet, propterea omnem locum Theognidi abiudicavit. 
siScbg, tScbv — pr. n. — sovouv, ovoav cg. — V. 195. svSo^og A, iv- 
Sogog ceteri. — V. 196. svxvsi Brunck, libri svxvvsl (ex corr. in 0). — 
V. 197—208 fortasse Solonis sunt, vide quae in Mus. Rh. III 230 dixi, 
ubi cum aliis composui. — . V. 197. %Qfi(ia 8' , o (isv scripsi, %Qr)(n,tt 8' 
6 (isv A, %Qr](taQ'' co 0, %Qrj(iccxtt 8' co ceteri, Lachmann %Qrj(icc&' oxco. 

— V. 198. cclsl, dsl c. — nccQ(iovL[iov, nccQ llovlllov hhnn et alii pleri- 
que, yaQ llovlllov cg. — V. 199. nccQcc naiQbv est praeter ius, fere ut 
infra v. 401: MrjStv ayav ensvSsiv xcaoog 8 snl nu6LV aQL6xog"EQy(ia- 
6iv dv&Qconcov modum significat, et epigr. ap. Schol. Eurip. Hipp. 263: 
Tccvx' sksysv 2cbScc(iog 'Enr]Qaxov, 6g ii' dvs&rjYsv MrjSsv uyciv ycclqco 
ndvxa tiq66S6xi kuXu. cf. Diog. Laert. I 41 (Anthol. Append. 206), 
ubi Hecker satis intempestive (isxqco restitui voluit, item Aeschylus in 
Prometheo v. 507 ycclqov nsQcc dixit. — V. 200. uuq' A. — V. 202. 
uv&ig libri, malim ccvxig. — V. 203. ov, ovxs n. — sn cegl, ix' 
ceteri, etiam A. — uvxov Iacobsius, avxcbv corr. 1, ccvxovg ceteri. 
Brunck coni. ov yccQ sn' uvxoig . . . nQr]y[LU6Lv, Kayser ov yuQ sy.cc- 
otos (vel dnavxag) . . . dLinXunirig, Schneidewin ov yctQ sx' uvxcog %x\., 

v y ,, , a 

0. Schneider ovxi yuQ uvxcog. — V. 204. xivovxaL, xivovxaL f, yivovxui 

cg. Sylburg scripturam xivvvvxuL memorat. — (iuy.uQsg, fiaxaoo? e. — 

nQrjy(iuxog , nQuyfiuxog el, nQUKtOQsg margo g. — diinlaKiag, quod 

Brunck coni. A, d(inluy.ir]g ceteri. — V. 205. uvxog, uvxovg Obdefhlmn, 

uvxbg yp. 1. — xies bcdfhlmn, xies Oel, sxi6s A, quod Brunck coniectura 

assecutus est. — ovSs AO, og Ss *, quae lectio fortasse vera, ut deinde 

v. 207, uvxbv 8' ov v.axs(iaQips dYxry scribendum sit. — V. 206. vnsQ- 

kqs(iu6sv scripsi, vnsv.QS(ia6sv U, snsKQSfiaesv ceteri. Conf. Pind. 01. 

I 57: axav vnsQonXov, av ol nuxr)Q vnsQKQSLiues kuqxsqov uvxco Xifrov, 

— V. 207. K.uxs(iUQips, A Y.uxd(LUQips quod pr. m. corr. 



THEOGNIS. 139 

Ovx e6xiv cpevyovxL tpikog xa\ itL6xbg ixalQog' 
2t0 xrjg de cpvyrjg totlv xovx" dvLrjQoxaxov. 

Olvov xol JtLveiv itovkvv xaxov' rjv de xig avxov 
7tivrj e%L6xa\ievtog , ov xaxog, dkl' dya&og. 

KvQve, cplkovg xdxa ndvxag eni6xQecpe noLxCkov qfrog, 
OQyr)v 6v[i[LL0ycov rjvxiv' exa6xog e%eL. 

V. 209. 210 repetit A post v. 332. — ov% eativ scripsi ex A (ovx 
iati), qui infra ut saepe germanam lectionem servavit, quam etiam 
Clemens Str. VI p. 620 commendat: ndXiv OebyviSog (ihv Xiyovxog- ov-n 
eativ q>. cp. x. n. etaiQog, EvQinCSrjg nenoCrjxev nivrjta qoevyfi ndg ng 
innoScav cpCXog. Hic omnes codd. ovSeCg toi. — V. 210. eati hic A, e*azi 

0. — aviJiQoratov A infra, hic omnes dvirjQoteQOv. — V. 211. 212 
antea cancellis saepsi (Brunck plane segregavit), legitur enim infra 
v. 509. 10 distichon eiusdem argumenti, quod pristirikm speciem re- 
tinuit, quae hic immutata est. — nCveiv novXvv, g novXvv nCveiv, 
AO noXvv. — V. 212. nCvei 0. — V. 213. 214 videntur sane ex eadem 
elegia petiti esse, ex qua proximi versus, confer infra v. 1071 — 4, non 
tamen continuo coniungendi. — V. 213. KvQve, &v(ie A. — xataBekker, 
libri ut videtur -natd (A xata). — V. 214 numerosior fit versus voca- 
bulis traiectis cvftfiCcycov opyr/v, cf. v. 312 yivcoaxcov 0Qyr)v rjvtiv' 
eyiaatog e'xei, v. 1072 avfifiCaycov' OQyr)v otog eitaatog ecpv. — V. 215. 
216 affert Athen. VII p. 317 A: drg %al 6 MeyaQevg GioyvCg cpr\aiv iv 
taig iXeyeCaig' TlovXvnov . . . icpdvrj, bftoCcog tatOQet nai KXiaQ%og iv 
SevteQco neQi naQOi(iicov naQati&ifievog tdSe td enrj , ov StjXwv dtov 
iatC' TlovXvnoSog (ioi tiyivov excov voov 'AficpCXox' r]Qcog, toiciv icpaQ- 
(io£ov, tav v.ev ttatd Sr)(iov i%r\ai, et rursns initium adhibet XII p. 513 D: 
%al 6 Gioyvig novXvnov OQyr)v ia%e noXvnXonov. Affert porro Plut. de 
amicor. mult. c. 9: KatayeXav xov ©eoyviSog naQaivovvtog' TIovXv- 
noSog vbov iax^ noXvcpQovog, bg notl nitQj/ , tfjneQ b(iiXr)arj, 
toiog iSeiv icpdvr}. et de solert. animal. c. 27: x«l f)eoyvtg bfioCcag' 
TlovXvnoSog vbov ia^e noXvxQoav o? n. n. tyneQ bfiiXrjarj t. 

1. i. et plane eodem modo Quaest. natur. c. 19, nisi quod nQoaofii- 
Xr\ar\ ibi legitur. Et cum Plutarchi altera lectione convenit quod est 
apud Diogenian. I 23 (Apostol. II 39): "Ofioiov TloXvnoSog noXvxQoov 
voov §9jt. Affert v. 215. 216 etiam sch. Luc. de saltat. 67 et respicit 
Iulian. Misopog. 349. Parodia legitur ap. Philostr. vit. Soph. I 6: 
Tlavaocpov OQyrjv ia^e ^iXoctQatov, og KXeondtQrj Nvv nQoao(uXr)cag 
toiog CSeiv nicpatai. Theognis hic quoque sua debet antiquioribus 
poetis: insigne enim hoc et Graecorura ingenio inprimis conveniens 
praeceptum Amphiaraus Thebas proficiscens filio dedit 

TlovXvnoSog fioi ti%vov e'xoV vbov, 'AficpCXox' rJQwg, 
toiaiv icpaQ(io£eiv, tcov v.ev -natd Sr)(iov ixrjai, 
aXXote S' dXXoiog teXi&eiv xal x^QV enea&ai. 

nam cum duobus hexametris apud Ath. VII p. 317 A coniungendus 
est tertius apud Zenob. I 24, Diogen. I 23 (quod est apud Antig. 
Caryst. 25: b&ev Sr)Xov x«i 6 noLr\tr)g tb &QvXXov(ievov eyQatyev TIov- 
XvnoSog cog ti%vov e^cov iv ctrj&eot &V(ibv Toiaiv icpaQ(io£eiv, ab iis 
ortum, qui peculiare praeceptum unicuique accommodare Btudebant). 
Qui -quidem versus sive ex Thebaide sive ex peculiari aliquo carmine 
didactico (vid. comment. de com. Att. p. 220} petiti sunt. Amphiarai 



140 POETAE ELEGIACI. 

215 UovXvnov oQyr)v l'6%e TtoXvTtXoxov , og noxl TtexQrj, 500 
xij 7tQo6o[iLXrJ6r], totog idelv ecpdvrj. 
vvv fiev xffi ecpeitov, xox\ cV dXXotog %Qoa yivov. 
xqb66cov xot 6ocpir\ yivsxat dxQ07tir]g. 

Mrjdev dyav a6%aXXe xaQa66o{ievcov Ttoltrjxscov, 
220 Kvqve, {i£6rjv d' eq%ev xr)v bdov, co6itBQ iyco. 

"06xtg xoi Soxeel xbv 7tXr\6iov Id^iEvaL ovdev, 

dXX' avxbg [tovvog TtoixiXa drjve' e%elv, 
xelvog y dcpQcov e6xi, vo'oi> fiefiXapiievog e6%-Xov. 

l'6cog yccQ itdvxeg «otw/l' i7ti6xdpLS&a, 5ol 

225 dXX' 6 pev ov% i&eXei xa>toxeQdeir]6LV e%e6%at, 
xco de SoXoTtXoxiai [taXXov diti6xoi ctdov. 

autem illud cum Ampbilocho colloquium praeter Pindarum et a tra- 
gicis poetis et ab artificibus expressum videtur, de qua re alias dicetur. 
Hoc ipsum praeceptum imitati sunt multi, non solum Pindarus, sed 
etiam Sophocles in Iphigenia, qui versus sic sunt corrigendi: Nbei 
noog ccvdgl %Qco(ia novXvnovg bncog JJexQa xQanea&at yvi\aCov cpQOvr)- 
fiaxog. et qui invertit Pseudophocyl. 49: MrjS' cbg nexQOcpvrjg noXvnovg 
%axa %coqov dfieC§ov. — In Theognideis versibus triplex scriptura tradita, 
noXvnXb%ov , noXv%Qoov , noXvcpQovog. Teneo noXvnXb%ov quod praeter 
Th. libros Athen. testatur, est enim convenientissimum , cf. Theogn. 
v. 67 noXvnXo%Cai , atque etiam Ion tragicus ap. Athen. VII 318 E 
commendat. Coloris varietas extrinsecus ascita proximis versibus no- 
tatur itaque posthabenda lectio noXv%Qoov: denique noXvcpQovog quod 
semel Plutarchus exhibet, memoria eum fefellit. Praeterea Plutarchum 
apparet hemistichium novXonoSog vbov i'a%e noXv%Qoov repperisse, 
quemadmodum corrector aliquis videtur immutasse, quem Hartung ut 
rerum novaimm studiosus fuit, sequitur. Ceterae discrepantiae leviores 
sunt. — V. 215. TlovXvnov, noXvnov ap. Ath. utroque loco duo codd. 
(BP). — OQyr)v, 0Q(ir)v el. — noXvnXonov, nbvXvnXonov ap. Ath. altero 
loco unus cod. (B). — notl, noxe eh. — V. 216. nQoao\x,iXr\ar\ g, nQoa- 
0(iiXr\aei ceteri et Schol. Luc, apud Ath. recte nQoao(niXr\ar\ (sed C 
nQoao(ii.Xrjaei). Ecdosis, qua Plut. usus est, xr\neQ b(iiXr\ar\ exhibuit. — 
V. 217. ecpenov, ecp' enov c. — xoxe, xbxe A, noxe g. — yCvov AO, 
legebatur yCyvov. — V. 218. %Qeaacov A, %Qetxxov yp. 1, %Qat,nvbv ceteri, 
Brunck aliique %Qeiaaov ediderunt, cf. infra v. 1073 — 4. — xoi, xi On. 

— yivexai 0, legebatur yCyvexai (ita A). — axQonCr\g, evxQonCrjg cg et 
yQ. 1. — V. 219. Mr\Sev A et Turnebus in calce, ceteri codd. (ir\S' 
(0 fir)8'). — noXirjxecov A, noXixdcov 0, noXixwv ceteri. — V. 220. eQ%ev 
A, eQyov el, eQ%ov ceteri. — V. 221 — 226 affert Stobaeus IV 27. — 
V. 221. xoi, aoi c. — idfievai ovSev , i'S(iev %al ovSev bfm, l'8(ievai 
ovSevbg 0, e'(i(ievai Stob. (ap. Schow bc i'8(ievai). — V. 222. e%eiv, 
litt. v in A vix conspici potest, neque tamen deleta est. — V. 223. 
%eivbg y' , %eivoa8, fortasse %etvog Sr) acpQcov (SacpQcov). Hermann 
transponere vult acpQcov %eivbg y'. — fieflXafifievog, §e§Xa(i(ievov Odhfmn. 

— V. 225. %a%o%eQSeCr\at. proletarii libri tantum non omnes recte, 
quemadmodum a%eQSeia dicitur, %u%o%eQ8Cr\aiv AOm, et Stob. codd. 
(nisi quod Voss. %a%o%eQ8Coiaiv, Trinc. %a%o%eQ8Cr\aiv). — V. 226. aSov, 



THEOGNIS. 141 

IIXoVTOV 8' Ovdlv TEQ{ia 7tE(pa6{lt'vOV dv%Qco7tot6tv. 
0'C yCCQ VVV f]H<OV 7tXil6TOV E%0V6t (itov, 

8i7tXu6tov 67tsvdov6t' Ttg av xoQE6Etsv unavTag; 
230 iQYi^atd tot &vrjtoig ytvsTat ucpQ06vvr)' 
atrj d' i% avtrjg dvucpuivsTUt, r]v otiots Zsvg 
Tts^iipr] tstQo^svotg, uXXots uXXog s%st. 

'AxQOTtoXtg xul TtvQyog icov xsvsotpQovt drj^itp, 
Kvqv , oXiyrjg tt^irjg smioqev i6&Xbg dvrjQ. 

235 Ovdhv BTtLTtQBTtSt VfltV dt' UV§QU6t 6cp^0flEV0t6tV, 

uXX' cbg 7tuy%v TtoXst, Kvqve, uXco6o{i£vr). 
2Jol [isv iyco titeq' sdcoxu, 6vv otg ix uTtstQova tiovtov 



A uSov, uSov. Stobaeus (iciXXov ft' s lal cpiXui, ex manifesta cor- 
rectione. Poeta fortasse scripserat aol Ss SoXonXow.iai iiaXXov, dniaxs, 
aSov, qoae de influstria immutavit qui has eclogas concinnare instituit. 

— V. 227 — 32 Solonis sunt versus, leguntur El. IV 71—76, sed non sine 
diversitate. Videntur ab eo, qui Theognidea concinnavit, consulto plera- 
que immutata esse, velut v. 74: ksqSsu xot &vrjxoig mnuoccv d&uvuxoi, 
uxrj S s^ uvxcov dvucpuivsxai, rjv bnbxav Zsvg nsfiiprj xiao(isvr\v. — 
V. 228. nXsiaxov, niaxbv. — fiiov AO et vulgo, Bekker vbov edidit, 
nihil omnino de librorum scriptura testatus. — V. 230. yivsxcti, v. 
yiyvsxca. — V. 232. ns(itprj _A, nsfiipst ceteri. — aXXoxs , uXXoxs x' . 

— V. 235. ovSsv sninosnsi vjilv scripsi, ovSsv snixosnsi rj(iiv A, ovSs xi 
nosnsi vfiLV 0, ovSs xi nosnsi r)(Ltv el, ovS' sxl ys nqsnsi tjlllv 
bcdefghmnq et om. ys r. Ut numero versus consulerent, Sylburg ulllllv, 
Brunck r)(uv scripsit, Bekker ovSiv smnqsnsi tjlllv, Ahrens et Hartung 
ovSsv sxi nqsnsi r)(iLv. — oco^ollsvoiglv scripsi, vid. ad v. 68, A ocoigo- 
(isvoiai, * aco^o(isvoiai(v). — V. 236 germanam scripturam unus servavit 
A uXX cog nuyjv nbXsi Kvqvs aXcoaoLLSvrj, sed dXvsiv kvqv' ag nbXs' 
aXutaofisvr} Obdefhlmnpqr (nisi quod e dXvsiv), denique ex manifesta 
interpolatione Xvslv dg nbXscog xoi%oi dXcoao(isvrjg c, et qui nbXsogx si%r\, g. 
Brnnck dXvsiv nbXscog coonsQ dXcoooLLSvrjg scripsit, ego olim ovSsv k'xt 
nQsnsc . . . ccvXog (sive ctvXsiv) ndy%v nbXsi , Kvqv' , iv aXmoofisvrj, et 
praep. sv addendam Hermann quoque censuit, Herwerden ovSsv s"xl 
nQsnsi . . . dXX' oou . . ., Heimsoeth oV dvS. o., dXX' boa x' dy%i nbXsi 
K. dX., Hartel vero dXXcog n. n. Kvqv' iv dXcoooLLSvrj, Ahrens coniecit dXX' 
dXvsiv nbXsi cog Kvqvs dXcooo(t.svrj, Hartung uXX' dXvsi nbXig cbg ndy%v 
aXcoaotisvr], Cyrni nomine abiecto, ut Callino hoc distichon tribuere posset. 

— V. 237 seq. Hanc elegiam Theognidi abiudicat Bernhardy Hist. Graec. 
Litt. 1 112 ed. 1 (148 ed. 3) et pluribua ea de re disserens II 2, 461. Her- 
mann autem in plures particulas (237—46. 247—52. 253 — 4) disposuit. 
Hartung Hermannum sequitur, et praeterea v. 237 — 46 Theognidi abiu- 
dicat, rationibus usus, quas non intelligo. Mey criticorum calumniis 
faciles praebens aures poematium ruris et inficetiarum plenum esse 
censet, ac Herwerdeno quoque, quamvis has criminationes procul ha- 
beat, novicium videtur. Sed vid. quae de has elegia in Mus. Rhen. 
disputavi. 



142 POETAE ELEGIACI. 

%corr\6r\ xal yrjv 7ta6av cc£LQU[i£vog 502 

Qtjldicog' ftoivrjg d£ xal £lXaitivr\6t 7taQi66r\ 
240 iv 7ia6aig, noXXcov x£i[i£vog iv 6royta6tv 

%ai 6£ 6vv avXi6xot6t Xtyvcp&oyyotg vioi av6*Q£g 

iv xcoptotg iQarotg xaXd r£ xal Xtyia 
a6ovraf xal orav dvocp£Qrjg vnb X£v&£6t yairjg 
(irjg TtoXvxcoxvrovg £tg 'Atdao dopovg , 
245 ovdh roV ovdl fravcbv anotetg xXiog, dXXd {i£Xr\6£tg 
acp&trov av&QcoTCotg auv £%cov ovoyta, 
Kvqv£, xafr' 'EXXdda yrjv 6rQcocpc6[i£vog ^d' avcx vr\6ovg, 

tyfovo^vra %£qcov Ttovrov iit arQvy£rov , 
ov% tnnotg ftvr\roZ6tv icpr\\i£vog' dXXd 6£ 7ti[iip£t 
250 dyXad Mov6acov dcoQa io6r£cpdvcov 

%a6t yaQ, o't6t yti[ir\X£, xal i66o[iivot6tv dotdr] 



V. 238. nooTr\ar\ , AO rtcoTr\osi. — v.ui scripsi f. kutu. — ccsiqcc- 
fisvog 0, rel. usLQOfiEVog. — V. 239. froivr\g A, &oivr\g 0, rel. &oi- 
vutg. — V. 241. avv uvXioKOLOL, m avv uXtaKoiai, deinde Al Xiyvcp&oy- 
yoiai, qua lectione abusus Schmidt Xtyvcp&oyyoiOL vsuvsg coniecit. — 
V. 242. sv ncofiois sQccrotg scripsi. legebatur svKoaficog squtoi, nisi quod 
t svKOGfico, cg sv noafico. Blackwall sv Kcoftco, Bruncfe sv yicofioig sua- 
serunt. — V. 243. SvocpEQrjg AO , rel. SvocpSQOtg. — vno, h ini, sed in 
m. vno. — ksv&sgl ut Brunck scripsit A (ksv&sgl), Ksv&ftcoat 0, kev- 
&fiuat rel. — V. 245. ovSs toV scripsi, y. ovSi noz'. — uXXu (isXr\- 
asig A, ot>8s te Xr\osig 0, ovSi ys Xrjastg rel. — V. 247. Antea 
existimavi post hunc v. pentametrum cum hexametro excidisse, cum 
hexametri exitus simillimus esset v. 247. . . . ovk ccvu vr\vaiv 
'I%&v6evtu ktX.: nisi forte quis crediderit v. 249 detrimento isto affectum 
esse, cum poeta scripsisset ov% 1'rtrtcov vcotoloiv icpr\(tsvov , ovS' uvcc 
vr\vaiv, . . . pentametro una cum hexametri parte praetermisso. At 
non est verisimile poetam nimium hanc sententiam amplificasse; haud 
dubie v. 249 vitium iam antiquitus contraxit. — V. 248. t%9vosvTu, 
c l%&v6sv. — 71EQCOV, fm titeqcov. — V. 249. ov% tnnoig &vr\TOtoiv icpr\- 
(lEvog scripsi, legebatur ov% i'nncov vcotolglv (K %vutolglv) icpr\(tsvog. 
Offensioni est, quod poeta antiquus familiarem suum equo insidere, non 
curru vehi fecit; neque v. 257 t'nnog usfrXir} equus celer, sed curulis 
est, quemadmodum ap. Hom. II. XXII 22 1'nnog us&XocpoQog. Et hanc 
offensionem et difficultatem, quam v. 247 notavi, facili negotio removi. 
Verba, quemadmodum correxi, tam ad terrestria, quam ad maritima 
itinera sunt referenda, nam naves sunt ccXog tnnoi, itaque etiam icpr\(tsvog 
satis est conveniens. Herwerden ov% trntOLg r\ vr\valv icpr\(Lsvog dubitanter 
proposuit. — uXXu as, uXX' uys. — nifMpsi, e et pr. 1 nQsipSL. — V. 251. 
nccoi yuQ, A nuGi diog, rtuoiv om. yu.Q, hinc Lachmann nuai d' oooiot 
coniecit, Heimsoeth nuai 8' oaoig tu (isfirjXs, praeter necessitatem, sed 
adsentior monenti Movoucov Scoqu verbi tLSLLr\Xs esse subiectum, cum 
antea dixissem uoidr) (A uoidr\t) esse per brachylogiam explicandum, 
nuoLv , oiGL (isfirjXsv uoi8r\, soor\ uoL8r\. In ed. 1 scripseram uar\ (pas- 
sive) pro soor\. 



THEOGNIS. 143 

£607] 6ju.c5g, '6(pQ av y yrj ts xai r]ihog' 
avtccQ iyoov bkCyr\g naga 6ev ov tvyydvca aidovg, 
dkk' coGrtso [itXQov rtaida koyotg jw,' dnatag. 

255 KdkktGtov xb dtxatotatov kcoGtov d' vyiaCvEiv' 503 

7tQrjy{ia ds tEQrtvotatov, tov tig iQa, tb tv%Eiv. 

"Irtrtog iyd) xakr\ xai aE^kCr\, dkkd xdxtOtov 
avdQa (peQG), xat [iot xovx dvtrjQotatov 
rtokkdxt d' rjiiikkrjGa dtaQQrftaGa %aktvbv 
260 cpsvyEv, drta>6a^iivr} tbv xaxbv x\vCoyov. 

Ov [iol rtCvEtai oivog, irtsi rtaQcc rtatdi tEQECvrj 



V. 252. ccpq' dv r) scripsi correpta vocula bcpqa, ut v. 1143, 
quamquam in promptu correctio bcpq' rj. v. bcpq' av. Hermann bcpq' 
av yr)v cpXiyrj. — V. 253. 54 Welcker, cui asseneus est Herwer- 
den, non recte separavit a praegressis. — iycbv, g iyco. — ov, quod 
om. cg, mihi videtur subditicium, poeta cpCXs opiDor scripserat: 
neque enim uXXu quod sequitur neganti semper enuntiato subiicitur, 
sed idem fere est, quod Si, ut navqu ftev, aXXd fidXu Xtyicog. Cobet 
coniecit uvxdq iyco ovS' oXCyrig nuqu otv vvv xvy%dvco ulSovg. — 
V r . 255. 256 neque Theognidi?, neque alius elegiographi esse videntur: 
fuit hoc distichon antiquitus Deli in Apollinis templo vel in donario 
aliquo inscriptum, vid. Aristot Eth. Nic. I c. 8 ubi dr\Xia%bv ini- 
yqafifia dicitur, et v. 256 scribitur rjSioxov Se nicpv%', ov xtg iqa, xb 
xv%eiv (sic Kb marg. Par. 2023, sed eqaxui vel iqdxai xv%eiv HaMbNb 
Par. 1471. 1835. 1856. 2051, iqa xv%tiv LbOb 1852. 2023. 2114), 81 
ov rtg iqdxai xv%siv Ox., Se xv%eiv ov xtg exuotog iqu 2113 marg. 
2114. Adde Eth. Eudem. I 1, ubi ndvxcov S' (8' om. MbPb) rjStoxov 
ov xig iqd (Zqaxai ZMB, iodxat Pb) xb (om. omnes) xv%eiv. Stob. Flor. 
CIII 8 ubi qdoxov &' vyiuCveiv (A Vind. qaoxov S' io&' vy. B qdotov 
8' vy.) r)SiGxov Se xv%eiv (B evxv%tiv) cov xig eyiuoxog iqd. Ceterum 
conf. Sophocl. ib. 15: KuXXtoxov ioxt xovvSwov ntcpvxivui, Acooxov 8t 
xb £r)v dvooov, r)8toxov S', oxco Tldqtoxi Xfjiptg cov tqd ku& rjfiiquv. 
— V. 256. nqriyfiu, AObcdfglmn nqdyfiu. — xov AO, ov rel. — iqd 
xb, A eqdxo, el iqdxai, ut vid. iqdxo vel iquxb corr. in iqdnoxt. 
Bekker et Meineke iqcoxo, ego antea touLxo. — V. 257 — 60, item 
v. 261 — 66 Hartung Cleobulo vel filiae Cleobulinae tribuit. — V. 257. 
inncog 0. — V. 258. dvtrjqoxuxov, bcfgm dvtuqoxutov. — V. 269. 8' 
rmiXXr\ou A, S' r)fiiXr\aa 0, 8r) fiiXXrjGa bcdfghmn. — V. 260. cpsvysv, 
ancoaafisvr] scripsi, legebatur cpsvysiv, coaafiivr}, sed AO dncooufiivrj. 
Hoerschelmann cpevyiftev coGafiivrj. Cum dorica infinitivi forma cpsvysv 
componas slfisv (r)fxsv) v. 954, item Ssikvvs v v. 769 a Schmidtio com- 
mendatum. Negat Herwerden doricam formam admittendam esse, quo- 
niam v. 257 nuXr) producta priore syllaba sit adhibitum, quod a 
dorici sermonis lege recedat; at Alcman modo corripuit (nuXbv fis- 
Xigkov), modo produxit (y.aXXd fisXiGSofievai). — V. 261 seq. vix pos- 
sunt restitui, cum ue id quidem, separandi an coniungendi sint hi 
versus, certum sit. 



144 POETAE ELEGIACI. 

aXXog avrjQ ycaxe%et TtoXXbv i[iov xaxCcov' 
i}>v%q6v [iot Ttaoa tfjde cpCXoi nivovtii Toxrjeg, 
C06& a[ia &' vdoevei, xal [ioyeov6a (peoei' 
265 ev&a {letirjv neol Ttaida fiaXcbv dyxcov' ecpCXrj6a 
detQrjv, r) de teoev cpfteyyeT ditb 6t6[iaTog. 

Tvcoxr\ xoi nevCr] ye xa\ dkXoxqCr] Tteq eov6a' 

ovxe ydg elg dyoQtjv eQ%exai ovxe dCxag' 
Ttdvxr] yccQ rovXa66ov e%ei, itdvxr\ cV eTtC^tpcTog , 
270 Ttdvxrj d' e%&Qr) b^ioog yCvexai, ev&a TteQ r). 

"l6oog xoi tcc [tev aXXa &eol ftvrjToig dv&QeSrtotg 

yfJQag t ovXo ^ievov xal veoTr\T edo6av 504 

to3v TtdvTdv 8e zdxt6Tov ev dv&QCQTtoig, ftavdxov xe 
xal 7ta6ecav vov6cav e6xl TtovrjQOTeQOv f 
21b Ttaidag eitei &Qetyato %a\ aQ[ieva itdvTa 7taQa6%otg, 
IQr^iaTa d' et xaTa&rjg, Ttoll' dvtrjQa Tta&wv, 



V. 262. Mts^t, Hermann y.uxu%sl, Hertzberg et Emperius y.quxssl. 
— noXXov, Hartung yolxov. — V. 263. ipv%Qov, Hermann ipv%QoC. — cpCXoL 
nCvovoi, Kayser sm%Xs vu^ovgl, Hartung cpCXoi nQonCvovoL vitiose. — V. 264. 
cao&' a(ia &', A wo&ufiu &', bcdefmn a>g &ullu %■' , cooQ-afid, 1 ag 
&' ccficc &', margo g rjS' pro coo&'. — fioysovou scripsi, libri (is yocoou 
(A sine acc), nam doricum (loyCaou non ausim commendare; praeterea 
videtur scribendum olg &d(iu Q' i. e. olg u(iu xs, qua forma Pindarus 
utitur (vid. T. Ip. 93 sq.). Reliqua expedire nequeo. Deinde margo g cpilsi 
pro cpSQSi, quod Hermann in &sqsl, Goeller in cpXsys i mutavit. Sauppe 
coni. ipv%QOV (lol nuQW xfjg Ss . . . olg ccfia . . . yocoo' dcpUQSi coll. 
Hesych. dcpuQst' lSqol, uvl(jluxul, ubi vSqsvsl corrigit, Hertzberg olg 
&■' duu cum Schneidewino, Brunck r) Ss &' d[i' . . . yocooa yuXsl. 
Ahrens omnem locum sic conformavit: ipv%Qov xov nuQu xj/Ss cpCXoi 
■kXlvovol xoHrjsg, coo&' . . . yocoo' dcpoQu (haec novissima probavit Har- 
tung), 0. Schueider: ipv%Qov yaQ llol xfjaSs cpCXoL nvsCovoi xo%r\sg, coa%' 
. . . yocooa &qosl. Heimsoeth plurima novavit: av%vov llol tc. x. qp. 
'tclvoovol x. IW dpca &' v. nuC ils ysXcooa &qosl, idem proximo versu 
cpCXrjfiL novavit. — V. 265. 7isql A, tiuqu rel. — QaXcov Hermann, v. 
Xufiibv. — V. 267. yvcoxr], A yvcox' si'. — ys Bekker, xs A, om. rel. — 
uXXoxQCrj, uXXoxqCu. Locus corruptus, quem Hartung ita confor- 
mavit: "Ayvcoxog 7tsvCr\ xs %u\ uXXoxqCk\ tcsqCslglv. Hcimsoeth vca&rjg xoi 
7tsvCr\. — V. 269. STttfivaxog A, STtCfiLnxov 0, S7tC[iL%xog rel. — V. 270. 
s%Q~qt) A, £%&qu rel. — yCvstuL 0, v. yCyvsxuL. — V. 271 — 8 Hartung 
Mimnermo tribuit. — V. 272. ■aul, pr. A kuv. — V. 273. 8s kukl- 
gxov, Schneidewin 8' o y.uy.loxov. — V. 274. TtovrjQoxsQov Hartung, 
TtovrjQoxaxov libri. — V. 275. S7tsl, A snt. — uqllsvu, uQfisvu, gm 
UQfisvu. — Ttdvxu om. pr. n. — 7tUQuo%OLg, g 7tuQsa%0Lg. — V. 276. si 
uuxu&ijg, libri synuxu&rjg (in A y er.), Heimsoeth %Qrniux' snr t v Kuxad-fjg 
scribere maluit. Poeta dicere videtur pecuniam in templo depositam, 



THEOGNIS. • 14fj 

tbv 7Ccct£q' s%&atQ0v6t, xccTccQavTai (V ccrtoXttifrccL, 
xal 6Tvys'ov6' mditEQ TtTcofbv insQxo^svov. 

Elxbg tbv xaxbv ccvSqcc xaxcog rcc dixata vopitjstv, 
280 turjds^itiav xaToTtiQ^ at,Q\t,svov vsf%s6tv 

dstXco yaQ t dndXafiva ^Qotco naQa nokk' dvsAttid-at 
itaQ Ttodog, r)yst6&ai &' cog xala navta ttftsi. 

'A6toov (irjdsvl jttGTog soov itoda toovds itQofiatvs, 
infid'' oqxco 7ti6vvog {irjts (pt^rj^iocsvvri, 
285 firjd' si Zrjv' s&sXrj 7taQS%stv (ia6iXrja {isyt6tov 
syyvov, dftavdtoov %t6ta ttdstv s&sXcov. 

'Ev yaQ tot itokst cods xaxotyoyoo dvddvst ovdsv 
oog 8s tb 6co6at ol itoXXol dvol^otsQOt. 



id quod filii, qui inhiabant paternis opibus, aegre ferebant; cf. titulum 
Tegeaticum in actls menstruis Acad. Berol. 1870 p. 51 sqq. Herwerden 
XQr\uuTu 8r\v hutu&sis, non recte, ac quod ex antiqua scriptura non 
satis recte expedita corruptelam ortam esse existimat, fallitur, nam 
participinm KATA&ES olim scribebatur. Hartung coniecit v.ai uqusvu 
Ttavxa nuQuoxcbv xqr]yiuta xur&sCrjg. — dvtr\QU, cg dvtUQU. — 
V. 277. nuTaQcovTUt, f tiutuqcov. — V. 278. insQxousvov, A iosQXOUSVOv. 

— V. 279. stubg rbv, fort. sC-aog roi (sCxog rov etiam A: quod nunc 
ibi exstat toi pro rov macula potius quam rasura ortum videtur). — 
V. 280. xuTontad'' A, v.uToniv rel. — V. 281. dnuXuuvu, n dn dXauvu. 
■ — @qotg>, §qotuI A, — noXX' dvsXsa&ut, Emperius noXXu usXso&ui. — 
V. 282. &', n S'. — V. 283. rcbvSs Hermann, v. tovSs. Emperius per- 
mire noSunovSs (aliquo). — V. 284. cptXr\uoovvr\ , bfm cptXouoovvr\, cg 
ovvr\uoovvr\. cpiXr\uoGvvr\ legitur in titulo Attico Ross Arch. Aufs. II 
672 uvfjuu toSs KvXXcov naCSot(v) ins%r\n.s &uvovtoi(v) uvf\uu cptXr\uo- 
Gvvr\g, sed haud scio an apud Theognidem Gvvr\uoGvvr\ ex duobus 
recentibus libris revocandum sit, id quod etiam Herwerdeno visum est. 

— V. 285. i%sXr\ A, irsXsi c, i&sXst rel., Iacobs i&sXoi, Heimsoeth Zrjvu 
ys tX?j, conieci Zrjvu XCr\ vel Xiij , sed nunc malim Zrjvu &scov nuQ- 
sXVi Brunck Zf\v' uvTog nuQS%r\ proposuit. — V. 286. Post voc. lyyvov 
interpungunt bcdefhlmn. — i&sXcov, Hartung t&sXs requirit. — V. 287. 
%av.oty6ycp, Boissonade xuXotpoycp , mihi cptXotpoya scribendum vide- 
tur, Emperius 'sv usv y. n. cbS' dxQOipoycp. — V. 288. A a>g Ss 
togcogul sl noXXol dv. et dvatfioTSQOt, Boissonade ig Ss ro acbaat 
dsC, Kayser cog Si xul oq&wgul n. dvoX$OTiQr\, Hermann cog Ss rtg (dv- 
Sdvsi), cog dtsi. noXXov dvoXfioTSQog, Hartung ig Ss to gcogul toI noXXol 
uvoX$OTSQOi, Emperius ig Ss to ocog slvui (vel Gtbaaa&ai) noXXbv dvoX- 
§OTtQr\, Schoemann cogts Ss ocog slvui noXXco dvoXfioTSQog, Welcker 
coa&' ot ocosg dsl (Schneidewin ocog atsl) n. d., Orelli ig Ss to ocov 
uCsl, Ahrens ovS' STog, cog aCsi. Heimsoeth meis insistens vestigiis 
parum prospere iv Ss to vcogug&' ot n. d., Hei - werden ig Ss to gcog' 
aCsi, Hartel cog ys to gcogui dsi noXXco dv. Olim suspicatus sum Sig 
Ss Toocog (cf. Eurip. lthes. v. 159) aCsi noXXoi uvoX$6tsqoi, sed possunt 

POKTAK IjYK. II. 10 



146 POETAE ELEGIACI. 

Nvv ds xd xcov dyad-cov xaua yCvsxat iti&Xcc %a%ol6LV 505 
290 dvdQcov' rjysovxai d' ixxQa7tsXoL6L vo^Loig' 
aCdcbg psv yccQ bXcoXsv avaidscrj 8s xal v^qlq 
VLxr\6a6a dC%r\v yrjv xaxd 7ta6av s%sl. 

i 

Ovds Xscov aisl XQsa daCvvxaL, dXXd [ilv E{t,7tr]g 

%a\ XQatSQ.ov tcsq iovt ayQsl a\ir]%avCr]. 

295 KcotCXco av^QcoTtco 6Lydv %aXs7tcoxaxov d%&og, 
cpd-syyoyLSvog d' ccddrjg, ol6l TtaQt], TtsXsxat, 
i%&aCQ0v6L ds Jtdvtsg, dvayxaCr] d' iTtC^iL^Lg 
dvdQOg XOLOVXOV 6V[l7t06C<p xsXs&sl. 

Ovdslg. Xfj cpCXog sivaL, S7tr)v xaxbv dvd^l ysvrjxaL, 
300 ovd' co x i% ya6tQog, Kvqvs, ^iLrjg ysyovrj. 

IlLXQbg %al yXpxvg fo&L %al aQTtaXsog %al ditr\vr\g 
XdtQL6L %al 8\ico6lv ysCto6C t' dy%Ld"VQOLg. 



alia coniici, velut ag ira vcoaac&at (cf. Hesyck.sra, aXrj&rj, dya&d, 
et irsd, dya&d, dXrj&fj) sive cog vcoaaa&' alst noXXot dvoXfiorsQot. 
Certe dvoXfiog hic hominem stoliduni significat, ut est apud Soph. Aiac. 
1135. Antig. 1033. — V. 289. yivsrat AO, v. yiyvsrat. — V. 290. 
dv&Qcov r)yiovrat Bekker, avdqio r\ysovrat A, dvSocov yivovrai rel. 
Sed locus nondum expeditus, inprimis displicet otiosum dvSgwv 
praesertim insigni loco positum. Fortasse proprium nomen "AvSqcov 
restituendum, similiter Kvqvs v. 102 eundem obtinet locum. — i%- 
rQaitsXoiat, 1 snrQondXoiai. 'Fort. svrQaniXotat. — vo^iotg A, vottog 
rel. — V. 291. dvatSsirj, c dvaiSirj. — V. 292. s%st, sXst. — 
V. 293. Saivvrat, Ocfm Saivvvrat. — V. 294. io vr dyQSt scripsi, 
iovr aiQst A, iov&' atQsi rel. Heimsoeth SQyst. — V. 296. dSSrjg 
scripsi, legebatur dSarjg. Cf. Hesych. dSrjg' drsQiir]g et dSsg' noSsg, 
svtot Ss drjSig. Neque vero ex trisyllabo drjSrjg repetendum, sed eius- 
dem stirpis, unde dSSrjv sive dSrjv, dSSr}%6rsg alia descendunt, itaque 
et prosodia et scriptura variata. Hoeschel coniecit daSr]g, Hartel 
dSybr\g. — niXsrat Camerarius et Turnebus, (jtiXsrat libri. Emperius 
cp&syyoytivov S', dXsrjg, olat itaQrj, fiiXsrat (fuga cordi est, quibuscunquc 
adest), Hartung daaQog (vel doaQrjg) roiat, quod interpretatur nauseam 
sive fastidium movens, Herwerden qp&syyo(iiv ov S' d(i aarj, rotat itaQji, 
rtsXsrat. — V. 297. ndvrsg, A ndvrag. — dvayxairj est cruciatus ac 
supplicium, nil igitur opus coniecturis, velut Pierson dvirjQr] suasit, 
ego deterius inifiv^tg. — V. 299. ovSstg Xrj scripsi, idem Sauppe 
coniecit, A ovSstg Srj, ovSs &iXst, rel. ovS' i&iXst. Hermann 
ovSelg Sr) cpiXog iariv, Schneidewin ovSslg Sr) tpiXog aisl. — V. 300. 
co % scripsi quamvis dissuadente Bekkero, A cok', vel. rjv. — [itrjg 
scripsi, v. (itdg. — ysyovrj A, rel. codd. ysyovsi. — V. 301. nt- 
■nQog, m (jttKQog. — aQitaXiog A, v. aQyaXiog, quod frustra tuetur 
Hecker deinde corrigens ivrjrjg. — V. 302. XdzQtat, XdrQotg corr. g, 



THEOGNIS. 147 

()v XQV xiyxXi&w dyafrbv (Hov, dkl' atgsiitfciv, 
xbv Se xaxbv XLvelv, s"6t dv ig oq&cc Xdftrig. 

305 Tol xaxol ov rtdvTcog xaxol ix yaatQog yeyiva6cv, 
dXX* dv8QEG6i xaxolg 6vvd~efLevoL (piXirjv 
fyya ts deiX' fycc&ov xal eitr\ dv6cprj{ia xal v^qlv, 606 
iXnopevoL xeivovg itdvTa. Xiyeiv hvfia. 

'Ev \l\v 6v66ltol6lv dvrjQ TteTtvv^ivog elvai' 
310 %dvT dXiycov XrfoeLv cog diteovTa ooxev 

eig de cpiQeiv rd yeXolcc, d-vQtjcpi de xccQTeQog eir\g, 
yivco6xcov oQyrjv r\v tlv exa6rog e%eL. 

*Ev pev [ittLvo[iivoLg (idXa ixaivo^ttL, iv de dcxaioLg 
itdvTcav dv&QcoTtav eipl dLxccLOTccrog. 

315 IloXXoi tol tcXovtov6l xccxol, dyccd-ol de TtivOVTCCL' 



XdxQOiai Obcm et pr. g. — Sucoal 0. — V. 303. %Lyx,Xl£sLv, y.iy%XC&iv. 
— V. 304. Xdfirjg libri, .d.ng A (duae litt. er.), ^dXrjg scripsit Sylburg, 
ego dydyvg conieci, Emperius oq&' iXdarjg. — V. 305. zoi A, rel. ol. — 
ndvxcog, A ndvx.g er. una litt. quae s fuisse vid., h navxbg. Heimsoeth 
intempestivam adhibuit curam ovv. do%r)v corrigens, cuiua interpreta- 
mentum sit ov ndvrcog, quemadmodum etiam v. 425 ex aQ%r)v primum 
ndvxcog (quod ibi nulla est auctoritate firmatum), deinde ndvxcov cor- 
ruptela latius serpente ortum esse opinatur. In 1 omissi sunt v. 305 — 352, 
sed 305 — 328 {ftvr\xotg) a rec. manu additi. — V. 306. ctvdosoai, cf. 
civSosai, e avSosg. — V. 307. sqyd A. — rs, gh Ss, e xoi. — SsiX' 0. — 
Siacprjua 0. — V. 308. srvua, c sxoifia. — V. 309. slvai A, rel. 1'aQ-L, Her- 
mann efij. — V. 310. 7tdvr' dXsycov XrfosLv scripsi, legebatur ndvra Ss 
ulv Xrj&siv (bcfm Xrj&rjv), nisi forte malis ndvr dXsysiv, Xrj&scv S', i. e. 
observa omnia, sed simula te tanquam procul remota si)it latere. — Soy.s i 
libri recte (A Sov.sC), Bekker Soxsi, Geel Sokol. — V. 311. slg Ss, c %l 
Ss, g corr. slSs , Kayser et Emperius sv Ss. Consulto slg tuitus sum. — 
cpsgstv rd cg, <psqol rd A, cpsQsi rd Obfm, cpsQoirai h. Hartung cps- 
qolxo scripsit. — Q^VQvcpi, A QvQvicpL. — Ss om. A. — xaQxsQog, 
KQttxsQov. — £l'r\g, si'r} AO. Ahrens st Ss cpsQOiro ysXoicc, &vQr\cp{ ns, 
0. Schneider ndvxcc rs uiv . . . Soxsl, sl'g rs cpsQsc . . . sirjg. Hoc di- 
cere videtur poeta: si foris es, taceas, noli ridicula efferre. Sed fortasse 
oratio imperfecta, nam proximus versus incommode subiicitur. Quod 
si pentameter cum hexametro interceptus, possis coniicere d-vQrjcpi Ss 
■ndQrsQog si'r]g yXcoaarjg ... cf. v. 480. Sin minus placuerit, versus 
in hunc modum traiiciendi sunt: iv utv avaalroiatv d. n. stvai, yivca- 
av-cov 6. rj. s. s. slg Ss q>SQSiv rd y. &. Ss x. si'r]g, ndvr dXsycov X. 
d>g d. S. Heimsoeth , qui hanc transpositionem probavit , iv Ss cpsQOi 
xd ysXoca, &VQr](pi Ss naQXCCQog tSffi, ndvxa . . . Soxoi scripsit. — V. 312. 
yivcoancov AO, v. yiyvcoaKcov. Si veraum subiicias v. 309, malim avu- 
uiaywv OQyr]v , id quod etiam Herwerdeu suasit. — V. 313. usv, g 
yttQ. — V. 315 — 8 Solonis sunt, vid. Eleg. fr. 15, ubi noXXol yaQ nXov 

10* 



148 POETAE ELEGIACI. 

all rj^tetg tovtotg ov dta^tet^o^teQ-a 
trjg ccQetrjg tbv JtXovtov , ejtel tb [iev epnedov aleC 7 
XQiJiiata d ccvd-Qcojtcov aXXote aklog e%et. 

Kvqv , aya&bg [jtev ccvrjQ yvc6[ir]v e%et epjtedov atei, 
320 toX^ta d' ev te xaxotg xeipevog ev t aya&otg. 
et de &eb$ xaxcp ccvSqI (iiov xal jtlovtov 0Jta66r], 
acpQaivcov xaxirjv ov dvvatat xate%etv. 

Mrj jtot enl 6(itXQa JtQ0cpa6et cpiXov ccvSq' djtoXe66at 

Jtet&oytevog %alejtrj, KvQve, dtatfioXir}. 
325 et' ttg a^iaQtcoXfJ6t cpiXcov ejtl Jtavtl %olcoto, 507 

ov jtot av dXXr]Xotg aQ&yttot ovde cpiXot 
etev dfiaQtcoXal yccQ ev av&Qc6jtot6tv ejtovtat 

&vr]toig, KvQve' &eol d' ovx e&eXov6t cpeQetv. 

Kal flQadvg evfiovXog xad-eXev ta%vv ctvdQa dtcoxcov, 
330 KvQve, 6vv i&eir] frecov dixr] a&avatcov. 



tsvol . . . avToig ov Siafi. . . . s'(insS6v sgtlv legitur. Ex Theo- 
gnide affert Stob. I 16, ubi v. 316 vulgo tovtcov. — Heimsoeth refinxit 
hsSvol Ss n., dXX' fjfisig snl toloS' . — V. 318. %Qrj(iaTa 8' , c %Qrj(iaT'. — 
dXXoTe, A dXXoTs t. — V. 319—22 affert Stob. XXXVII 3. — V. 319. 
s%sl om. fm. — e"(ine8ov, f HfinaiSov. — aleC, n del. — V. 320. In- 
verso ordine bcdefghmn et Stob. sv t dya&oig %sC(t,svog sv ts nanoig 
recte : hoc enim ordine alias quoque utitur hic poeta. In versus bis 
legitur hoc loco et post v. 317. — V. 321. ondaarj A et Stob., ondaost 
rel. — V. 322, v.av.Cr\v , Stob. (Motov. — V. 323. afuxoa, antea G(LixQrj 
edidi, snia(iL%Qa . 0. — dnoXsooai A, dnoXsor^g c, dnoXsoorjg rel., 
Hecker dnosmsiv , Hartung dnoXvaai, fort. legendum dno&so&ai, 
quod postea etiam Hecker proposuit. — V. 324. Stat^oXirj scripsi, 
v. SiafioXCrj. — V. 325. d(iaQTcoXrjGi, d{iaQTcoXoioi , quod antea pro- 
bavi, quemadmodum praeter alios Hartung, qui praeterea cpCXoig 
requirit. — V. 327. snovTai, Ruhnken neXovTai, ego antea con- 
ieci sn dv&Qconoioi, similiter Emperius d(i' dv&Q. commendavit, sed 
poeta dicere videtur: delicta in rerum natura (ev dv&Qconoig , in der 
Welt) comitantur mortales. Kvqvs etiam v. 102 novissimum locum ob- 
tinet. Heimsoeth sn dv. nsX. &eo(ioig proposuit. — V. 328. fteol, 
Schneidewin naycol, quod non magis conveniens quam quod Hartung 
snasit dSiyioi: ego etiam nunc teneo quod olim proposui &eol S' ovv 
s&sXovgl cpsQeiv. — V. 329. na&eXev scripsi, libri slXsv (O siXs, 
n eXev), ut versus numero consulerem, ante ev§ovX6g &' edidi, Her- 
mann evfiovXog S', Iacobs cov ev§ovXog sXev, Hartung av S' svfiovXog 
sXsv. Hartel svflovXcog. — ra%vv, m pr. tqu%vv. — V. 330. sv&sCr] 
libri (19. e ras. K). 



THEOGNIS. 149 

"Il6v%og, conEQ iyco, (i£66r]v bdbv eq%eo no66Cv, 
(irjd exeqolOl dCdov, Kvqve, xd xcov exeqcov. 

Mij noxs cpEvyovt' kvOqcc iri iknC6\, Kvqve, cpLXrjoi^- 
ov6e yccQ oixads /3«g yCvExac avxbg exl. 

335 Mh]Oev dyav 67Cev6elv ndvxcov ^fcV aQL6xa' xal ovxcog, 
Kvqv\ E%ELg CCQEXiqv, r\VXE XafiElv %ak£nov. 

Zsvg (iol xcov xe cpCXcov doCrj xl6lv, ol (ie cplAev6lv, 

XCOV x' i%&QCOV (lEL^OV, KvQVE, dwr)60(lEVOV. 

%ovxcog av doxioL(iL (iex' dv&Qconcov Q-Eog eIvkl, 
340 el (l dnoxL6a(i£vov (iolQa xl%ol ftavdxov. 

'Akka Zev xeKe6ov (iol 'OAv(Mle xaLQLOv £v%r\v 
dog di (iol dvxl xaxcov xaC xl naxrEiv dyad-ov. 

x£%vaCr\v d\ el (iq xl xaxcov d(inav(ia (iEQL(ivicov 508 
£VQoC(ir)v, SoCrjv d' dvx' dvLcov dvCag' 
345 ai6a yaQ ovxcog £6xC' xC6ig d' ov cpaCvExac r^ilv 
dvdQcov, o'C xd(id %Qr}(iax' e%ov6l plCt] 

6vXr\6avx£g' iyco dh xvcov iniQr\6a %aQadQr\v, 

V. 331. 332. Stob. XV 6 ubi rjavxog om. — stiQoiai, Og stiQOig, 
Hartung (ir]SstsQoiai. — SC8ov Stob., legebatur diSovg. — Post h. v. 
iterat A v. 209. 10. — V. 333. avdQct, Hermann dvi^', ego avSQ' inl 
iXnCSi, cf. Pind. Pyth. II 49 inl iXnCSsaaiv , im-iXnsa&ai. epici fre- 
quentant, inCsXntog Archilochus testatur, infra tamen v. 823 in iX- 
nCSi legitur. — cpt,Xr]arjg, g cpiXr]asig. — V. 334. yaQ om. f. — yCvs- 
tai AO, v. yCyvstai.' ^ — avzog, fort. avtbg. — V. 336. Nescio quo 
errore in ed. 2 et 3, non in 1 ordine inverso s^sig Kvqv' editum. — 
XdXsnov, nescio cur Heimsoeth axoXov. — V. 337. ts , e Ss. — SoCr), 
Q Storj, lacobs &sCr]. — tCatv , A tialv. — V. 338. fisi£ov, Kvqvs, 
e hvqvs psi£ov (sicut K). — Svvrjaofisvov libri, locus impeditus, neque 
quidquam opis attulerunt critici, quamquam Heimsoeth suam coniectu- 
ram (isC^co, Kvqv', 6Svvr\v &i(isvai omnibus numeris absolutam esse 
censet, Sauppe Svvriaafii vco , Hermann Svvrjaofiivrjv , Boissouade Svvrj- 
aofiivcov, Geel oSvvrjaofisvcov , Schaefer SvvrjOOfisvco. — dv&Qiontov, 
Brunck dv&Qconoig. — V. 340. si fi' A, sC (ir) 0, r\v rel. — *i'xoi 
Hermann, v. ytCxjj. — V. 341. Zsv, Obcefgm Zsvg. — naCQtov, Empe- 
rius hvqiov. — V. 342. Ss perperam sustulit Mey. — V. 343. xa- 
xtov, h naKOv. — utQtuvitov A, [iSQifivdcov 0, nSQifivobv rel. — V. 344. 
SoCrjv S' Ae, SoCr\v t' Og, quod praetulit Hartung, SoCr} z bcdfhmn, 
vulgo ex Turnebi coni. 8oCr\g 8' . — V. 346. 6i zdfid, A oiz' apa. 
— V. 347. kvcov, g in m. nicov, Ahrens xav.iov. Heimsoeth audacter 
novavit iyco S' di-ntov iniQrjaa x<xQciSQr]v j;ftft«opov nozafLov, Herwer- 
den iym y.dv&cov et deinde dnoXovaa[iivr\ corrigit, Hartel vimv i. e. 



150 POETAE ELEGIACI. 

%SLflCCQQCp TtOtaflCO TtCXVt Ci7t06Sl6CCfl8VOg' 

tcov £ifj fieXav alficc itisiv' ini t itiftXbg oqoixo 
350 daificov, og xat ifibv vovv tsXs6eis tdde. 

'A dsiXr) 7tsvirj, ti fisvsLg 7tQoXL7tov6a 7tccQ' dXXov 
avdQ } isvai; fir) Xr) fi ovx i&eXovta cpiXsiv' 

aXX' l&l xal dofiov aXXov S7toi%so, firjde fle^' , rjfiecov 
aisl 8v6tr\vov tovds fiiov fiete%e. 

355 ToXfia, Kvqvs, xaxol6iv, insl xu6&Xot6iv s%aLQsg, 
evte 6s xal tovtcov [iolq' iitefiuXXev s%slv 
cog ds TtSQ i% dya&cov sXufisg xuxov, cog ds xul avtcg 
ixdvvaL TtSLQoo, &sol6lv i7tev%6fievog. 

Mrjde Xirjv iTticpatve' xaxbv de te, Kvqv\ iTtLcpuivcov 
360 TtavQovg xrjdefiovug 6rjg xaxotrjtog e%eig. 



nando. Poeta fabulain respexit nobis non traditara, nam hvoov Kgiag 
cpsQOvaa huc non pertinet. — V. 348. %si(iaQQ(p, cn %si(idQQoo. — dno- 
astadfisvog, Hartung dnosQad(isvog. — V. 349. sitl, sni, n insi. — 
oqoixo A, UQr\xo h (a pr. m. aQr\xai), rel. uqolxo. Permire Emperius 
insl ia&Xog oqolxo Saifioov, og %ux' i(iov ndy xsXsasis xoSs. — V. 350. 
og, c cog et g apposito in m. og. — V. 351. d, «, bcgm et f in m. (a 
pr. m. d) co. ■ — Geel coni. xi (isvsig; tcqoX. n. dXXov &vSq' isvai, Hartung 
et Meineke xi (i oxvsig nQoXmovaa %xX. — V. 352. (ir) Xr) ii' ov% i&s- 
Xovxa cpiXsiv i. e. (ir) &sXs scripsi, A (ju' r]v 8r\v, xi 8r\ (i' , rel. xi 8s 
Sfi (i', deinde A cpiXst, rel. cpiXsig. Antea correxeram (ir) Xr)v (vel Xr\v fi') 
ovy. i&sXovxa cpiXsi coll. Hesych. Xr\v Xiav. Bekker (ir\ 8r) (i' ov% i&. 
cpiXsi, Ahrens 8r)v 8r) (i' ovn s&sXovxi cptXrj, quae" Mey commentus est 
praeterire satius est, Herwerden xi §irj (i ovk i&. cpiXsig; — V. 353. 
rjfiscov A, r)(jLcov rell. — zovSs, A xov Ss. — V. 355. KaKoiaiv, Heimsoeth 
novavit KUKtaaLv. — Y.daftXoiaiv , A k saftXoiaiv, k sa&Xoiatv , unde 
in ed. 1 Krad-Xoiat doricam formam restitui. — V. 356. svxs, A ovxs. 
Offensioni est insolens verbi ini^dXXsiv structura, malim svxi ys aol 
■nal xcov (iolq' snsfiuXXsv s%slv. — V. 357. oog Ss 7tsQ, antea ut Abrens 
quoque coniecit d>g Ss itQiv scripsi, Hermann ooansQ 8'. — sXafisg, fort. 
s'Xa%sg. — avxig, A uv&ig. — V. 358. ftsoiatv, A &soig. — Hartung his 
continuo subiunxit proximum distichon v. 359 — 60, quod ipse olim veri- 
simile existimabam. — V. 359. Xir\v, f pr. Xiav, Geel dvir\v, Nauck 8vr\v, 
Herwerden r)8sa fiovv', Heimsoeth (ir) to Xir\v interpretatus abundan- 
tiam, res secundas. Equidem prjSsv ayav scribendum esse puto, olim 
conieci (ir) nsvir\v snicpatvs, non dissimulans, etiam contrarium con- 
veniens esse: secundam fortunam prae te feras, mala vero occulta. — Ss 
te A, legebatur 8s xi, h 8' sxi. — snicpaivcov navQovg Brunck, lege- 
batur snicpaivsiv navQovg %xX. Hartung vero scripsit (ir\Ss Xir\v sni- 
tpuivs ■nav.ov xi 8s Kvqv' inicpaivoig; navQOvg kxX. 



THKiMiMs. 1 r, 1 

'AvdQog tOL XQadit) ^iivvdsL psyu 7irj{ia TtufrovTog, 509 

KvQV *" <X7tOTLVV[l£VOV 6' aV^STO.1 i%07CL6(0. 

Ev xojtlXIs tov £%&q6v otuv d" v7to%siQLog ehfry, 
Tl6ai vlv, 7tQO(pa6Lv ^r\dsiiiav d-s^isvog. 

365 "I61S VOOV, yX<a66tl ds TO (Is£Al%0V ULSV S7tS6^0)' 

dstkav tojl TshsdsL xuQdirj o^vtsqy]. 

'A6tg)v d' ov dvvapuL yvoovut voov 6v tlv s%ov6lv 

ovts yccQ sv sqcJoov uvduvoo ovts xaxoog' 
(lojfisvvzai ds (is Ttolkoi, ofioog xuxoX r]ds xal £6&Iol' 
370 ^LL^LSL6&aL d' ovdslg tojv u6ocpoov 6vvutul. 

Mr] 11 dsxovta $ir\ xsvtoov vti a\ia%av skuvvs, 
stg cpLXoTrjTU Xir\v, Kvqvs, 7iQo6sXx6(isvog. 

Zsv cpiXs, &uv[idcloj 6s' 6v yccQ %uvts66lv dvu66sig 



V. 361. zoi, bcdeghmn zi. — V. 362. dnozivvfisvov, d dnozLvvfisvov, 
Ocghln dnoxivvvfisvov, bf m dnoxLvvufisvov, e dnoxLvovfisvov. — uvt-sxut , 
c uv^sx'. — s^onioco, fort. si-univr\g. — V. 363. -acoxlXXs , xcoxiXe. — 
8' om. A. — V. 364. ziaui viv , A zioui viv. — LLr\8sfiiav, fir\8sfiir\v. 

— V. 365. i'a%s, A i'o%i, m ea%e. Deinde A vbco yXcoaar\g Se zb fieiXi%ov 
uPsv insazco, unde Bekker vbco recepit, quem non sequor, poeta idem 
fere praecipit, quod Pseudophocyl. 20 yXcoaorj vovv i%ifisv kqvtczov, 
Xbyov sv cposalv lg%slv, item Hom. Od. T 42 aiya nul v.aza obv vdov 
i'o%uvs fir\8' sQeeive. (Ahrens perperam i'a&e vbco proposuit.) Sed novis- 
simum hoc insaxco fortasse aliquis praeferat, siquidem supra v. 85 legi- 
tur oiaiv inl yXcbaov zs xort ocp&aXiioiaiv eneoxiv alScog, sed snso&co 
satis tuetur Aesch. Suppl. 194. cp&oyyij S' snso&co nQcoxa iisv zb cir) 
d"Qaav. Praeterea fieiXi%iov, 1 inea&co. Hartung 'lo%vd vbco kxX. scripsit. 

— V. 366 Hartung hunc versum tanquam insiticium cancellis circumscri- 
psit. — SeiXcov xol, h SslXov zl. — KUQ8ir\, AObcdfhmn -HQaSir}. Brunck 
transposuit 6^vzsQr\ v.Qu8ir\ numero pessumdato, germana forma ut 
videtur extat infra v. 1030 SsiXcov zoi KQaSirj yivezai 6i,vzeQr\, quam- 
quam semel admissa est forma ■K.aQSirj v. 1236. — V. 367. legebatur 
ov SvvaiiaL yvcovuL vbov daxcov, sed daxcov 8' ov dvvafiui yvcovut vbov 
AO infra post 1182 (1184), ubi hoc distichon repetunt. — V. 368. eq- 
Scov , A sqScov , (Qyov. — dvSdvco, A dvSQavco. — V. 369. 370 sepa- 
ravit Bekker, fm nihil nisi ficofievvxui 8' ovSelg zcov da. Svv. — dV uh. 
h 8' ecie. — r]8s, h oi~ Ss. — %al om. c. — V. 371. afia^av A, dfia^av O. 

— V. 372. Xirjv, videtur sedes vocabulorum (ttr/ et Xir\v immutanda, Xir\v 
y.svzcov et (iir] nQocsXy.6fLSVog conveniens ; Hartel perperam cpLXozriz' dcpi- 
Xr\v coniecit, quod dcpiXov dici oportebat, sed ista figura omuino ab hoc 
poesis 'genere alieua, vel cpiXozrjd 1 ' dXirjv, ubi dXicog dicenduin fuit. — 
V. 373 — 92 fortasse Solonis sunt (vide quae dixi in Mus. Khen.), sed 
in arctum non satis prudenter redacta. 



152 POETAE ELEGIACI. 

tt{ir)v avtbg s%oov xal [isydkrjv 8vva\iLV 
375 dv&QooTtoov d' sv ol6&a voov xai &v{jlov sxa6tov 
(fbv ds XQatog Ttdvtoov s6fr\ vnatov , (laGiksv. 
Tteog dr) 6sv, Kaovidrj, toXfia voog avdaag dfotQoi>g 510 

iv tavtfj poiQri tov %s dixaiov s%slv, 
rjv t inl 6eocpQo6vvrjv tQScp&fj vdog, 'r\v ts itQog v@qlv 
380 dv&QCOTteov ddixoLg SQy{ia6L TtSL&oiisvoov; 

Ovds ti xsxql^lsvov JtQog daipovog s6tL (oQOtol6tv, 
ovcY bdbv r\v tLg ioov d\favdtOL6LV ddoL. 

"E[i7tr}g $' 6'A/3ov s%ov6lv dnrjfiova' tol d' dnb dstKoov 
SQycov i'6%ovtaL ^v^iov, b[ieog nsvir\v 
385 \Jbr\zsQ d\ir\%avir\g sXafiov, tcc dixaia cpLlsvvtog 
r) % dvdQog naQaysL &v{ibv ig d^in^axirjv, 
^Xdntov6 y iv 6tr]&s66L cpQSvag XQatSQrjg vn dvdyxr\g' 

roAfta d' ovx i&sXoov ai'6%sa nolla cpsQSiv, 

%Qr\\io6vvr\ slxcov, r\ dr) xaxd nolla 8L8a6xsL, 

390 ipsvdsd t s\andtag t ovXopsvag t eQLdag, 



V. 374. s%cov, A s%cov. — V. 375. oi'a&u A. — V. 377. Sr], cg 
8s. — asv, Ocdefhlnin asv, A asv aut as , Wassenberg Zsv, Bekker 
aoi. — toXficc, A toX[iu. — V. 378. ravzfi, Ahn xuvxrj. - — tqv xs, 
A zov Ss. Post hunc versum haud dubie plura intercepta sunt. — 
V. 379. t snl, ts kqos. — roscp&rj Neander et Brunck, libri tsq- 
cp&fj. — V. 380. SQypccaL, SQyaoc, eg sQfiaot. — nsi&o[isvcov , Her- 
mann nsi&6[isvos, et hoc distichon post v. 382 ponendum esse censet, 
quam transpositionem qui probavit Ahrens coniecit praeterea: uv&qco- 
7ioi 8' dS. s. nsc%6[isvoL "Efinrjs oXfiov ktX. quem secutus est Hartung, 
qui quidem nsi&o[isvcov servavit. — V. 381. 382 Bekker et a praece- 
dentibus et a subsequentibus separavit, Emperio hoc distichon insi- 
ticium videtur, itaque versui 380 statim subiungit v. 383 seqq. — 
V. 381. sotl, A ootls. — V. 382. oSov Abdfhmn, oSos vulgo. — 
tls quod Wopkens coniectura assecutus est, exhibet 1, tiv' reliqui. 
— V. 384. i'o%ovTuc, bcfgm i'o%covTUL s fortasse recte, A ia%ovxss, 
quod probavit Ahrens. — S[icos, Ocdefglnin bficos. — 7tsvif]v A, quod 
Brunck coniecit, nsvirjs reliqui. — V. 385. d\x,r\%avir\s AO et ut vide- 
tur ceteri plerique , nam quod vulgo legebatur d\x,r)%uvir\v ex solo g 
notatum. — cpiXsvvTOs rj x uvSqos correxi librorum scrij)turam cpiXsvv- 
tbs rj *' uvSqcov. Ahrens cptXsvvTcov rj t uvSqcov scripsit. — V. 386. 
TiuQuysL A, qUod Meineke coniecerat, nQouyst reliqui. — V. 387 — 92 
Hartung a prioribus separavit tanquam alienos. — V. 387. KQUTSQrjs, 
c XQaTSQrjs. — V. 389. rj Sr), el rj8r\. — huhu tcoXXu SlSuohsl, quamvis 
eadem infra legantur v- 633, corrigendum existimo xaxa nuvTa, nam 
ui'a%sa noXXd proximo priore versu vel Homeri auctoritas tuetur. 



THEOGNIS. 153 

ccvSqcc xccl ovx i&iXovxa' xccxov di oi ovdsv sotxsv 
r\ yccQ xcd yjttXs7tr\v xixxst tt\Lr\%ctvir\v. 

'Ev nevi-fl d' o xs dsiXog dvr\Q o re JtoXXov cc\ist'vcov 
cpaivsxai, svx' av dr) iQr\\io6vvr\ xaxi%r\' 
395 xov [isv yccQ xcc dixccia cpQovsl voog, ov xi tcsq alsl 

i&sia yvc6{ir\ 6xr\&s6Lv i(i7ts<pvr\' 511 

xov d' avx ovxs xctxoig sjtsxai voog ovx' clyad-oldtv' 
xov d ccya&ov xoX^idv %Qr\ xd xs xccl xcc cpiQsiv. 

AldsiG&tti ds cpiXovg, cpsvysiv x' 6Xs6r\voQctg OQXOvg 
400 ivxQinsv, d&avdxcov [irjviv dXsvdfisvog. 

Mrjdsv ccyav Gitsvdsiv xaiQog d' inl 7ta6tv ctQt6xog 

SQy[ioc6tv av&QcoTtcdV itoXXttXL d' sig ccQsxrjv 
67t£vdst ctvrJQ, xi^dog dtt,r\\i£Vog , ov xtva dccificov 
TtQocpQcov sg [isydXrjv d[i7tXaxir\v TtaQaysi, 
405 xai oi s&rjxs doxstv, ct fisv f\ xccxd, xctvx' dycitf slvcct 
sv[ittQicog, a <T ccv r) ^p^tftfta, xccvxcc xccxd. 



V. 391 et 392 Ahrens alienos ab h. 1. esse censet, Emperio 
v. 392 spurius videtur. — V. 392. r), r). — V. 393. o xs n., g ex 
corr. tote n. — V. 394. svx', cg sax'. — w.axs%r}, el v,axe%ei. — 
V. 395. xd SiHUia cpQovet A, x' dStna {tctdiy.cc 0) cpQoveet reliqui. — 
ov te Bekker edidit, ovxe A, ovxe et plerique, ut vulgo. Emperius 
r]Se ot atei coniecit, Ahrens xov fisv itag xa S. cpQOvij voog, ovSe oi 
atel. — V. 396. t&eta, t&etrj. — eptnecpvrj, A e^neqpvtrii. — V. 397. 
xovS', fort. xcaS', ut sententia sit: illi neque in adversis nequc in se- 
cuudis rebus cst prudentia, quemadmodum snso&at dictum est v. 410 
et 412. Omuino componas cum his aliam eclogam v. 441 — 46. — avx' 
A, av reliqui. — xaxotg, 1 v.av.otatv. — V. 398. xd xe , g xctSe. — 
V. 400. evxQsnsv scripsi, Brunck svxQsnov vel evxQsns', legebatur sv- 
xQene S', A svxQansX , hinc Bekker scripsit EvxQaneX' . Locus nondum 
expeditus: hic quoque duo disticha videntur librariorum oscitantia 
coaluisse, ut pentameter exciderit, quem alia ecloga excepit, ubi haec 
fere legebantur . . . (snn cpsvystv &vacpri^a y.ai tQya) evxQccneX'. cf. 
Pindari Pyth. IV 104 ovxe SQyov ovx' snog evxQaneXov stncov, ita enim 
cum Mommseno ex librorum auctoritate scribendum, atque etiam Pyth. 
I 92 pars librorum evxQccneXa v.sQ8sa pro evxQaneXa suppeditat. — 
dXevdfievog, A dXsvdpsvov, 0. Schneider dXsvofjtsvog. — V. 401 — 448 
om. 1. — V. 401 — 406 fortasse Phocylidis sunt: Soloni tribuit Hertz- 
berg. Clari alicuius poetae esse etiam id argumento est, quod Sopho- 
cles Antig. 620 hunc potissimum locum videtur respexisse. — V. 402. 
SQypaatv, g eQyfiaatv, c eQfiaatv. — S' etg aQexrjv, Ahrens 8' stg ddxrjv, 
Sauppe Sr) dvsSrjv, Iacobs S' stg dndznv. — V. 404. nQOcpQcov, olim 
nuQtpoQov conieci, sed conf. Hesiod. Op- &6^- — h b, etg *. 



154 POETAE ELEGIACI. 

(&CXtatog cov rjfiaQteg' iycb di toi altLog ovdev, 
aX?J avtbg yvcofirjg ovx dya&rjg etv%eg. 

Ovdeva &r\(5avQbv itaiGiv xata&rj&t] dfieCvco 
410 aldovg, r) t dya&oZg avdoa6i, Kvqv', e%etai. 

Ovdevbg dv&Qcoitcov xaxCcov doxeZ eivai etaZQog, 
co yvcofirj & ertetat, KvQve, ttal cq dvvafiLg. 

IIlvcov d' ov% ovtcog d , coQrj%OfiaL, ovde fie olvog 
i%dyeL, co6t elneZv detvbv enog TteQL 6ov. 

415 Ovdev' bfioZov ifiol dvvapaL dL^rjfievog evQeZv r>i-2 

TtLGtbv etaiQOV, otco firj tig eve6tL doXog' 
ig fia6avov <?' iX&cov TtaQatQC^ofiaL co6te [loXvfidco 
1Qv6og, vjteQteQLrjg d' ccijl(ilv aite6tL vbog. 

V. 407. <&CXxuxog cov rjfiagxsg de vitio suspecta sunt; fort. legendum 
(PrjXogicov r](iaQxeg. Hesych. cprjXov ' dnaxrjXov, Xrj&aQyov, xuyiovQyov, inC- 
fiovXov. adde Schol. Arist. Pac. 1165. Corrector, curn cpiXog cov reppe- 
risset, videtur cpCXxaxog cov substituisse. — xoi, A 6oi. — V. 408. exv- 
%eg, A s i uiisCvco (ex versu seq.). — V. 409. conf. ad v. 1161. — tiui- 
clv , AO Ttutal. — xuxu&rjorj , AO %uxu&r]Osi, Brunck nuxuQ-r)asig 
Ttaialv dfisCvco. — V. 411. ovSsvog et Soksi A, (.irjSsvog . . . So-nsi reli- 
qui. — nazCcov, g Y.uxCug. — V. 413. ovxcog AOhcdfghmn, vulgo ovxco. 

— &coQr)i-o(Lui, bcdfhmn et pr. g &coQvij,o(iai. — (is, A (isx', (i y\ 
fuit antiquitus (is J-oivog, Hermann ovS' i(is y\ Item A v. 548 et 574 
svysQysaCrjg i. e. svJ-SQysaCrjg exhibet, nam v. 440 ubi pro iSiov A tCiSiov, 
%"i'8iov suppeditat, germana lectio pi-orsus incerta. Doricae dialecti 
cum passim vestigia deprehendantur, litterae Bau usus quamvis infre- 
quens non videtur Megarensi poetae abiudicandus, quamvis Flach 
negaverit his indiciis fidem habendam esse, cui-Hartel assensus est. — 
V. 414. i^dyei, i£aQsl Ahrens et Emperius. — Seivov, malim SsiXbv. — 
V. 415—18 infra post v. 1164 repetunt AO. — V. 415. ovSsv', A ovSev , 
AO infra p. v. 1164 ovxiv' . — b(ioiov A, olcolov Obcdefgmn, ollolov reli- 
qui. — V. 416. oxco, h oxi. — V. 417. 7tUQUXQC§o(iui coaxs , AO infra 
naQaxQLpofisvog xs et deinde S' post vnsQxsQCrjg omittunt. Pro TtuQU- 
xqC§ollul Hartung 7tUQafidXXo(iai desiderat. Heimsoeth scripsit et xqC- 
^ollul . . . v7tsQX£QCrjg dfifiiv. — (loXvfiSco Herwerden, legebatur (ioXCp- 
Scp, .item infra v. 1105, nisi quod ibi novicius liber v testificatur, quam 
scripturam grammatici non solum Atticis, sed etiam Ionibus vindicant, 
neque tituli Attici huic praecepto adversantur. A principio v fuisse 
tam latinum vocabulum plumbum arguit (cuius eadem est ratio, quae 
inter (3ia| et iiaXav.6g intercedit) quam graecae vocis species : nam quae 
in geminatione et prothesi observatur lex, ut o et v alternent, velut 
lloqlloqco, TtOQcpvQa, xooKvX(idxiov , oSvQOiiai, 6%Qv6sig, alia dicuntur, 
etiam ad epenthesin pertinet, quae arctissima necessitudine cum istis 
affectionibus est coniuncta. Quod si primigenia esset littera 1, (isXifiSog 
ad exemplum vocum fieXi (§XCaoeiv) et MeXixCSrjg (BXixo(idiL(iag) non 
(jLoXifidog dixissent. — V. 418. ull(ilv, Dindorf r)(ilv scribendum edixit 



THBOGNIS. 155 

llokkd 11; xal GvviivTa itaQiQ%STai' dXX' v% dvdyxrjg 
|20 tiiyco, yivcodxcov rjfisTiQtjv dvva^iiv. 

IloXXolg dv&QCoitav ykco66rj dvQat ovx iitixsiVTai 
aQitodiai) xai Ccpiv 7t6XX' d^iiXrjTa [liXsi' 

noXXdxi yaQ ro xaxbv xaTaxsi^svov ivdov dfisivov, 
ici&Xbv d' i^skfrbv kcolov rj to xaxov. 

(praof. Iliad. p. XII), quoniam v. 235 r)filv (^fiiv) legitur. Qui aoqua- 
bilitatein sectatur, poterit illic ufifiiv restituere, nam iniuria Dindorf 
eiusmodi formas epicis poetis abiudicat; sed illo loco vfiiv restitui. 
Aeolicae formae ufifis et vfifis leguntur Theog. 1273 et 1104, quibus 
cum Homerus sit usus, licuit etiam elegiacis poetis uti. In Theo- 
gnide cum passim dorica deprehendantur, possis ufiiv, dfis, vfis prae- 
optare: sed satius duxi librorum fidem sequi. — unsaxi scripsi, in libris 
est Zvsazi, probabili opinor medela ascita, i. e. animus mihi est aJienus 
a swperbia, cf. Hesych. vnsQXSQirjai' vscoxsQiOfioig, vnsQrjcpaviaig. Heim- 
soeth snsaxi. — voog, A (et fort. d) Xoyog, Heimsoeth xonog scripsit. 
— V. 419. dXX', Heimsoeth dXX' perperam: eiusmodi ambiguitatem 
sedulo evitant veteres. — V. 420. yivc6a%tov AO, v. yiyvcoa%cov. — r)(is- 
xsQqv librorum scripturam revocavi, Hermann vfisxsQrjv, sed eclogae 
sententia quorum spectet, prorsus latet. — V. 421 — 4 affert Stob. 
XXXVI 1. — V. 421. dv&QcoTzcov AO et Stob., dv&Qconoig rel. Deinde 
Stob. frvQU ovy. sTtC-ASixav uQfiodcrj. — V. 422. acpiv , e acpi. — A 
noX" atisXvxa fisXsi, e fisXXsi, Stob. dXdXrjxu (B m. s. Trinc. aXd- 
XrjXa) nsXsi, Geel noXX' dXaXrjxa fisXsi. ' — V. 423. xo, bcdh xbv, 
e ts. — svdov dfisivov, Stob. svdo&sv r)Xftsv. — V. 424. i^sX&bv, 
AOch igsX&ebv, Stob. i^sX&sCv. Versus corruptus. Poeta videtur dixisse: 
bonuiii, qttod dindgatum, plus nocuit, quam malum; sed nequeo verba 
ad hunc modum refingere; alias conieci ia&Xbv 8' ii-sX&bv Xcoov (dnb 
axbfiaxog) ut rj xb %a%6v correctoris sit supplomentum; articulo ad- 
dito rova&Xbv non est opus. Hartung r) %Qvcpiov pro r) xb %a%6v pro- 
posuit, Herwerden Xcbcov r) 'noxs&sv, cuius coniecturae cum ipsum me- 
rito poenituisset, non meliore successu rjh KQvcpsv suasit. Leutsch 
io&Xov d' (vel noXXdv.t d') sl-sXQ-bv Xcoizsqov xb naxov vel ia&Xov d' 
i^sX&ov XcoCov r)v xb %a%6v. Hartel sad"' oxs §' i£sX&bv XcoCov r)v xb 
ycaXov vel so&' oxs fir) '^sX&bv X. r)v xb KttXov. — V. 425 — 8 affert 
Sext. Emp. Hypot. III p. 175. Stob. CXX 4. Clem. Al. Str. III 432. 
Theodoret. V p. 71, 15. Suid. post v. uQ%r)v iua&ai. Cf. etiam Diogen. 
III 4. Macar. II 45. Apostol. III 85. Fnerunt antiqui versus, quos 
Midae Silenus ferebatur olim dixisse, 'AQ%r t v [isv fir) cpvvui im%ftov(oi- 
atv uqioxov, cpvvxu 8' oncog coxktto: nvXag AtSuo nsQr\aai, quos imita- 
tur Theognis, conf. quae monui Anal. Alex. I p. 22. His fortiter ad- 
versatus est Leutsch Philol. 30, 202 seq., cuius argumenta singillatim 
refellere non est huius loci. Negat antiquitus traditos esse hexametros, 
quos Theognidem ascivissse dixi, quamquam largitur hunc poetam 
usum esse vetusta sententia sive decreto, quod numeris non fuerit 
astrictum: itaque si qui duobus illis hexametris utautur, adbibere 
Theognidis ipsius disticha in arctum redacta: quod ibi uQ%r)v legatur 
non ndvxcov , ut apud Theognidem, Crantorem philosophum primum 
tuib.stituisse , quem ceteri testos huius scripturae ad unum omnes se- 
quantur. At huic opinioni fides omnino deneganda. In Sileni versi- 
bus antiquitus tradita fuit scripturae varietas ndvxcov et uQ%r]v, hinc 
eandem diversitatem etiam qui Theognidis versibus utuntur, testifican- 



156 POETAE ELEGIACIT 

425 TLdvtcav >iev fi^ cpvvat eTtiyftovioiQtv ctQtGtov , 
firjd' etiidelv avydg 6%eog r]eUov 
cpvvta d' oTtcog coxidta TtvXag 'Atdao 7teQr}6ai, 
xal xeid&ai 7toXXr)v yrjv eTtaiiriddfievov. 

<&v6ai xal ftoetyai qaov ^QOtov, r) cpQevag e6&kdg 
430 ev&eyiev' ovdetg Ttco tovto y e7tecpQa6ato , 513 

cp tig doacpQOv' e&rjxe tbv dcpQOva, xdx xaxov ed&Xov 

el d' 'AGxXrjTtiddaig rovro y edcoxe &eog, 
ia6&ai xaxotrjta xal dtrjQag cpQevag dvdQcov, 

TtoXkovg av iiicj&ovg xal ixeydlovg ecpeQOV 

tur: sed potior testiurn auctoritas eviucit Theognidem ndvxcov scri- 
psisse, neque aliter legit Sophocles Oed. Col. 1225, qui non Megaren- 
sem poetam sequitur, sed vetustum carmen, quemadmodum Bacchylides 
fr. 2. 'AQ%r)v repperit non tantum Crantor, sed iam ante Aristoteles, 
qui in Eudemo utramque scripturam testatur Sileni sermonem amplifi- 
cans: dv&Qconoig Ss ndfinccv ovk s6xl ysvE6Q~ccL xb ndvxcov dcqigxov 

OvSe (IEXCC6%ELV X?\g XOV ^EXxL6XOV CpV6EC0g' UQL6X0V ttQtt TICC6L Y.CU Jia6CUg 

xo fir) yevee&UL %xX.: nam -ndintuv nihil aliud est nisi vocabuli ttQ%r\v 
interpretatio, quod Atticis maxime usitatum etiam Herodotus usurpavit: 
atque certamen Homeri et Hesiodi, quod carmen Theognide est anti- 
quius, in his ipsis Sileni versibus ttQ%r)v exhibet. — V. 425. ndvxcov, 
Sext. Stob. Suid. Paroemiogr. dQ%r)v. — V. 426. e6l8slv, Clem. Theod. 
s6oqccv, Sext. cod. Vrat. ISeslv, Macar. exlSslv. — avydg, ccvydv (v e 
corr. ut vid.). — b£sog, Hecker coxsog. — V. 427. 'AtScco, bdfmn dtSa. Re- 
spicit Plut. consol. ad uxor. c. 10. — V. 428. yrjv snaLir}6ttLLSvov, insolen- 
ter dictum, nam alias de cognatis, qui mortuum sepeliunt, dici solet 
aLiae&aL yrjv, vid. Herod. VIII 24. Anth. Pal. VII 404 et 416: et diver- 
sum quoque est, quod dicit Antipater ib. VII 241: noXXcc xL&r\vrjxr\Q 
bXocpvQcoxo, %sq6lv ccLLrjeccg 'AvSQOLLcc%oig SvocpEQttv HQctxbg vnsQ&s kovlv. 
Quare placet Sexti lectio ycciccv scps66ttLLEvov , sive yr)v snis66ttLLSvov 
malis. Cf. Pind. Nem. XI 21. — V. 429. cpveai, A cpav6aL. — V. 430. 
nco om. A. — . V. 431. co xig scripsi, A bxig, rel. oexig. Hartung coxivi. 
— • 6cocpQ0v', c ecoepQcov. — xax hcckov 0, xaxov A, xcci naxov bcdfhmn, 
kccl w.av.bv rel. — V. 432. sl S' , ovS', et sic affert hunc versum 
Clearchus Athen. VI 256 C. Plut. Quaest. Plat. I 3. Dio Chrys. I p. 2. 
— ■ y' om. cg. — V. 433. dxrjQttg, AO dxsiQttg. — V. 434 affert Aristot. 
Eth. Nic. X 9. — V. 435 — 8 vulgo separant a praecedentibus, sed per- 
tinere ad eandem elegiam, quamquam graviter immutata, docet Plato 
Menone p. 95 E: sv dXXoLg Ss ys bXCyov fisxcc^dg (quod indicio est, hanc 
elegiam non ita longo intervallo separatam fuisse a v. 33seqq.), sl S' 
r\v noLr\xbv xs (cpr\6iv) v.a\ svQsxov cxvSql v6r\Licc, XsysL ncog oxl noXXovg 
av ll. v.. ll. scpsQOV ol SvvaLisvoL xovxo noLSLV, -kccl ov nox' sh, dyccfrov 

dvSQ' dycc&bv. Itaque scripserat poeta: 

ovS' 'A6yiXr\nLuSttig xovxo y' sScotis &Eog 
taa&ttL •Att%bxr\xtt hccl dxrjQag cpQSvccg kvSqcov. 

si S' r]v novr\xbv xs v.a\ sv&sxov dvSQL vbr\(icc, 
noXXovg dv [iia&ovg kccl iisydXovg scpsQOV. 

novnoz' dv i| dytt&ov nxX. 



THEOGNIS. 157 

435 st d' r)v TtotrjTov te xal sv&etov dvdQL vorjfia, 
ov tiot av i% dya&ov TtaTQog iyevto xaxog, 
7t£L&6{isvog iiv&OLtiL 6a6(pQ06LV aXXd dLdaGxtov 
ov 7tOTB 7toL7]6£ig tov xaxov dvdQ' dy a%6v. 

NrjTtLog, og tov ipbv ^lIv £%£l voov iv g>vXaxfj6LV , 
440 rcov d' avTov Idlav ovSlv i7ti6TQ£cp£TaL. 

Ovddg [yocQ %dvT\ i6TL Ttavol^Log' dlX o \uv i6&log 
ToXiia £%m> to xaxov, xovx i7tCdr]Xog opcog' 

quod firmat Aristotel. s l \isv ovv r\Gav ol XoyoL avraQ%sig itQog xb itoLr\- 
gccl i7tisi%sig, noXXovg dv iLLGftovg Kal (isydXovg 8L%aCcog scpsQOv ■h.cctcc 
rov ©soyvLv, %al sSsl dv rovroig ttoqlgccg&cci. Cf. Mus. Rhen. T. III 
p. 409. Eclogas has, quas coniunxi, rursus diremit Leutsch Phil. 30, 
210 sq. per omnia mihi adversatus: censet enim duo esse elegidia, 
prius v. 429 — 34 novissima parte truncatum, alterum v. 435 — 8 inte- 
grum: ut enim tueretur, id quod proposuit, hac sylloge Theognideam 
poesin fere integram vel certe multo minus immutatam quam plerique 
existimant exhiberi, fingit Platonem pro arbitrio duo diversa carmina 
contaminavisse : at Aristoteles eandem carminis Theognidei speciem 
testificatur, quam Plato: .neque ille Platonem descripsit, quippe qui 
Megarensis poetae carmina multis annis ante diligenter versaverit, 
quam Platonis Menonem evolverit. Quae idem Leutsch Phil. 29, 521 seq. 
de Platonis loco et Theognidis poesi disseruit, non licet hic exa- 
minare, sed quod dixit mea causa Platonicum oXCyov [i£Ta(idg quid 
momenti habeat explicare, dixi idem multis annis ante (vide supra), 
non solum in' ed. 2 et 3, sed etiam in Mus. Rh. III 210 (nisi quod ibi 
Bekkerianum -Kc/ra^ccg probaveram), et quod castigat interpretes, quos 
ad v. 432 Arctini versus adhibere decuisset, quos Theognis respexerit, 
vanum omnino est opprobrium, nam nulla hic necessitudo inter epicum 
et elegiographum intercedit. Heimsoeth quoque, quamquam eclogis 
coniungendis non adversatur, paradosin tuetur v. 432 fideque omnino 
dignum breviatorem existimat. — V. 435. rs , e n. — V. 436. sysvro, 
A sysvro, f et Platon. codd. iysvsro. — V. 438. TtoLr\Gsig, A tcol^gsl. 
— V. 440. Sententia eclogae plana, nec audiendus Heimsoeth, qui 
vr\7tLog og&' stsqcov fisv requirit. — rcov S' ccvrov CSCcov Jacobs, lege- 
batur rov 8' avrov ISlov, libri haec variant: rov , A rcov. — avrov, 
bdfhmnq avrov. — lSlov , A k'i8lov, %l'8iov. Fuit antiquitus J-l8Ccov 
scriptum. Cf. adn. ad Pind. 01. XIII 49. Aeolicae litterae etiam aliis 
locis apud Theognidem vestigia deprehenduntur , quamquam Flach 
(Bezzenberger Beitrage II 54 seq.) his fidem abrogat, ac fortasse gra- 
vius vitium h. 1. delitescit. Hermann rcov avrov 8' iSCcov , alius rcov 
8' avr olv.iSCcov , Kayser rcov 8' av %r\SsCcov, Orelli rcov 8' avrov %Xr\- 
dcov, Hartung rcov avrov 8' lSlov y', ego olim conieci, quod iam ante 
Ahrens, rcov 8' avrov %r\8scov. — V. 441 — 46 repetunt AO post 
v. 1162. — V. 441. yaq ■jtdvr' cancellis saepsi, videntur haec a cor- 
rectore inserta ad versum redintegrandum ; poeta fortasse scripserat 
ovSslg dvSqcov sgtl, nisi cum Hartungo ovSsig yaQ Kvqv' sgtl scribere 
malis; ya.Q A, om. 0, tol rel., sed infra AO yccQ. Antea ut impor- 
tunum nccvra 7tavoX§Log removerem sgtIv dvoXfiiog scripsi. Heimsoeth 
ovSsCg tol Tiavr iorC nor' oXftiog vitiato numero. — V. 442. s%mv A, 



158 POETAE ELEGIACI. 

dsLXog d' ovt uyuftoZ6LV STti6TUTUL ovts xuxol6lv 514 
&v<ibv 6[icog {iLGysLV uQuvutcov ds do6scg 
445 TtuvTolUL % , vr\Tol6LV S71sq%ovt , uXX' STtLToXlXUV 
%Qr) Scoq' u&uvutcov, ola dLdov6iv, s%slv. 

El [i s&sXsig tcXvvslv, xscpuXrjg uiiiuvTov uti uxQrjg 
alsl Xsvxbv vScoq qsv6stul r)iiSTSQr]g. 

SVQ7j6SLg $S [IS 7CU6LV S7t SQy[lU6LV CO07CSQ UTtSCp&OV 

450 %qv6ov, sqv&q6v idslv tql(56{isvov (3u6uvco, 
tov XQOLrjg xa&VTtSQ&s [isXag ov% utctstul iog 
ovd siQcog, uisl d' av&og s%sl xa&aQov. 

"£lv&QC07t , si yvc6{ir]g sXu%sg [iSQog coGtcsq uvoirjg, 
xal 6cocpQcov ovTcog w6tcsq ucpQcov sysvov, 
455 7toXXolg uv ^rjXcoTog scpuivso Tcovds tcoXltcov, 
ovTcog co67tsQ vvv ovdsvbg ufyog si. 

Ov TOL 6V^LCp0Q0V S6TL ywr) VSU UvSqI ySQOVTL' 

ov yuQ TtrjduXico Ttsi&STUL cog uxuTog, 
ovd' uyxvQUL s%ov6lv' u7tOQQrj£,u6u ds 8s6liu 
460 TtoXXdxig sx vvxtcov uXXov S%SL Xl\LSVU. 

s%slv rel. — yovy., infra ovn. — sjtiSrjXog, AO infra sitiSr\Xov. — 
ocicog, A 6(icog. Conieci y.ovhsxl SslXov OLLcog, Heimsoeth sitixXijxov 
requirit, Hartung scripsit xoXilcx oficog zo y.uyov , y.ov% sniSrjXov s%cov. 

— V. 443. ovx' dya&OLGLv sit. ovxs yuyolglv infra AO, A etiam hic, 
ubi ceteri ovxs kukolglv s%. ovx' uyu&oiGLV. — V. 444. oficog fcioysLV 
libri infra, hic s%cov fiifivsLv. Hartung coniecit ofiov fiioysiv. — Ss, 
Abdfmn et infra AO xs. — V. 445. snsQ%ovx' , infra stlsq%sxul. — 
V. 446. £%ecv, Nauck et Hartung cpsQSiv, sed nihil mutandum, cf. 442 
xoXfiu s%cov xo kukov , ubi verbi tantum structura variatur; nisi forte 
sublata distinctione ola SlSovglv s%slv legere praestat, id quocl etiam 
Heimsoeth suasit. — V. 447. 448 affert Apost. VI 70, 1, v. 449—50 idem 

VIII 7 d (ubi xqvgov om!). — V. 447. sl' fi 8 dsXsig 0. — V. 449. Ss fis, 
A S' sfis. — V. 451. iog, iov (v fort. e corr.). — V. 452. aisl, g dsl, 

— V. 453. cov&Qcoit' A, avQ-QcoTc' bcdeghlmn, primis litteris caret f, 
ev. — dvoirjg, cg dvirjg. — V. 457 — 60 affert Athen. XIII 560 A. 
Stob. LXXI 2. Apost. XIII 39, 5. Eustath. 11. 1345, 56, prius distichuin 
Clem. Alex. Str. VI 745. — V. 457. ovxol, h Eust. ov. — GviicpoQOv 

SGXl, g GVfLCpSQOV SGXL, Adehn GVfLCpQOV SVSGXL, bfn OVLlcpQOVOV %VSGXl, 
C GVLLCpQOV SGXL, 1 GVflCpQCOV SVSGXL, \X\ eV. , Eust. GVLLCpOQOg SGXL, 

Clem. %Qr]oLfiov soxl. Possis ovficpQcov coniicere, sed cf. Theophilum 
comicum ap. Athen. ov ovficpsQOv vsu 'oxl itQsofivxrj yvvr). cogtisq yaQ 
aKaxog ovSs [lly,q6v nsiftsxai svl itrjSaXicp, xo nsiGLi' ditOQQri^aoa Ss s% 
WKxog sxsqov Xifisv' s%ovg' s^svqs&t]. — ysQOvxL, Eust. et epit. Atb. 
ysQaico. — V. 458. ov, ap. Ath. B xi et deinde drcoxog. — cog, in ed. 2 
et 3, non in 1, nescio quo errore coax' legitur, libri et testes ad unum 
omnes cog. — V. 459. dyY.vQUi, cg uyv.VQav ut Athen. Eust. et vulgo 



THEOGNIS. 159 

Mri jcoz i% a7CQ7^toi6i voov £%£, fiijde {isvoCvcc, 
XQrJliuGi, tcqv ttvvtiig yCvsTai ovdsfiCtt. 

EvfittQtag rofc XQVP a ^* ^ SoGttv ovte tl xaXov 515 

ovt aya&ov ynXtTta 6*' EQy^ttTt xvdog ihtt. 



). (sed A Vind. Trinc. uyv.VQUt), 1 uyavQug. — dnoQQr)^uau, ap. Stob. 
ic. dnoQQr)^aaut. — V. 461. sn' , 1 sv, ora. cg. — vdov k'%s, numero 



Stob. 
Trinc. 

labanti ut subvenirent M. Schrnidt et Heimsoeth a%s&s commendave- 
runt, quod occupavit dudum Hermann ad Orph. p. 765, iure repudians 
priorum commentum vbov y' t%s. At (ir) a%s&s sermonis graeci consue- 
tudini advereatur, nam (ir) a%s&i]g oportebat dici. Apollonius sane et 
Herodianus c^s&co agnoscunt, nostri grammatici dissident de verbi natura, 
alii veteres magistros sequuntur, plerisque est aoristus, id quod Euri- 
pidis versus apud Erotian. 119 yvvatnsg 6Q(ir)&r\TS (irjS' dQ-vu-iuv a%s&r) 
ng vitcov , ruvru yuQ OHsd-Qcog oquv %tX. confirmat: nam Vulcanii emen- 
datio a%i%r\ (libri prono errore a%s&Qr)v) nulli dubitationi est obnoxia. 
Attici igitur sa%s&ov in aoristorum numerum rettulerunt; quibus si prae- 
sens a%s&co probatum fuisset, Euripides ar) a%s&srco dixisset, nam (ir) 
a%s&rj non minus foedus barbarismus visus esset, quam si quis (ir) Xsyr/ 
scripsisset. Iam si quis existimet (ir) a%s&s pro (trj o%s&rjg admittendum 
esse, quandoquidem passim negans vocula etiam cum imperativo aoristi 
coniungatur, tenendum est aoristi I pleraque esse exempla, velut pr) 
ipsvaov, fir) vofiiadrco, alia, rara aoristi II praesertim apud Atticos, (ir) 
tv&so, (ir) %uruSvaso apud Homerum, (ir) iSsrco apud Xenophontem. 
Sed horum exemplorum nullus hic est usus, siquidem imperativus a%s&s 
quod sciam nusquam legitur, sed a%sd-srco Homerus Od. 437. 442 
usurpavit. Possis vbov a%sg substituere, sed equidem a%siv i. e. snt- 
a%slv praeoptaverim. Nondum tamen locus expeditus, nam %Qr)(iaai 
apparet coniungendum esse cum dnQr)%rot6t, non cum proximo priore 
verbo (isvoivu: sed haec verborum traiectio in antiquo poeta offendit: 
Alexandrini quidem hanc licentiam frequentant, velut Theocr. XXVIII 6: 
Zncog l-sivov Sfibv rsQipO(i' iScov, %dvricptXr)60(iut , Nt%iuv %uQircov i(ts- 
Qocpcovcov isQov cpvrov, quae nou debebat tentare Ahrens, XXIX 3: 
%r)yco (isv ru cpQsvcov sqsco %sur Iv (tv%co , ubi item Meineke einen- 
dationem periclitatus est, item Epigr. 19, 1: 'Aq%iXo%ov %at ard&i %al 
si'aiSs rbv ndXut noir\rdv. Callimachus fr. 176: rbv ov% snlrjos cpSQOvaa 
(irjrriQ, ovS' coStv', svvsu (ifjvag (oXovg). apud Schol. II. 2! 399: oi S' 
svs%' EvQw6(irj Tirrjvidg slnov srv&rsv. fr. 306: Mr) us rbv sv dcoScovt 
Xsyot (lovov ovvs%a %uX%bv "HysiQOv. fr. 445: (NsiXog, bv) ovS' b&sv 
olSsv bSsvst OvrjTog dvrjQ, eandemque licentiam imitati sunt latini 
poetae, velut Catullus 44, 8: tussim, Non immerenti quam mihi meus 
venter, Dum sumptuosus appeto, dedit, eenas. Quae ex antiquioribus 
affert Lobeck Ai. v. 476 (quibus addas Eurip. Phoeniss. 386) pleraquo 
alius generis sunt, itaque nescio an hic locus gravius vitium con- 
traxerit, scribendumque sit vel (ir) nor hn dnQr)%roiot vbov a%siv 
(Lr)rs (LSVotvr)v %Qr)(iaat, vel vbov 6%siVj, (irjSs (isvoivu %Qr)(iara, 
rcov uvvotg yivsrai ovSsitia. Hartel nuper hn' dnQf)%zotg avys vovv 
s%s. — yivsrat AO, v. yiyvsrat. — V. 463. sviiUQScog roi, A svfiaQScot 
aroi. — ovrs, g ovSs. — n, Ofgn rot. — -nuXov scripsi, libri SstXov 
ex manifesta interpolatione, Hecker coni. ovr' sniSt]Xov, Hartung Sstvov 
scripsit, Heimsoeth kXsivov. — V. 464. %ulsnco, 1 %aXsnbv. — sm A, 
s%st rel. 



1 60 POETAE ELEGI ACI. 

465 'A^fp 'cCQEtfj tQlfioV, KCtl 60t tCC dtMXlCC CptX' S6tG3 , 

[iqde ds vtxdtco xeQ&og, o,t cd6%Qbv srj. 



V. 465. goi, A toi, quod restituit Hartung. — earco om. cg. — V. 466. 
o,t' Hermann, v. 6V. — %rj A, e&et 0, eoi rel. -*- V. 467 — 96 integra 
elegia videtur, quamquam fortasse hic quoque nonnulla in arctum sunt 
contracta: atque etiam editiones veteres haec omnia inunum comungunt. 
Sane Bekker haud dubie codicibus suis obsecutus v. 467 — 68 separavit a 
sequentibus, cum quibus arcte cohaerent, conf. Pherecrates sive Nico- 
machus in Chirone ap. Athen. VIII 364 C: 6 8' ux&erui uvrbg 6 ftvcov rm 
xccrccyicoXvovri,, %al ev&vg eXet;' eXeyecu- Mtjdevcc iir]r' uHovru (uv.ovra 
BP) peveiv nureQvxe (%ureQvv,ecv B) jcuq' t)^lv ftrj-S'' evdovr' e7iey.eiQe 
£c[icovLdri' ov yuQ en olvoig roiuvrl Xeyopev Sentvi^ovreg cpiXov avdQu. 
Item ipse in ed. 1 v. 475 — 92 separavi, id quod etiam Hartung fecit, nam 
v. 492 — 6 iam Bekker segregaverat. Welcker, qui variis poetis haec attri- 
buit, diremit v. 467—74, 475—6, 477 — 92, 493—6, sed idem v. 487—92 
ab interpolatore aliquo profectos esse existimat. Non minor dubitatio est 
de carminis auctore. Ego cum v. 472 vel certe simillimus Eueno tri- 
buatur (vide Eueni fr. 8), in ed. 1 hunc certe locum v. 467—74 Pario 
poetae tribui, id quod iam antea Bach erat suspicatus et postea Har- 
tung probavit: nam Aristotelem, qui compluribus locis hunc versum 
Eueni nomine adhibuerit, non esse incertae memoriae errore ductum, 
apparet. Postea cum intellexi antiquioris alicuius et haud ignobilis 
poetae hanc elegiam esse, rursus eam suspicionem abieci: existimabam 
enim sophistam Euenum nobilem hunc versum ex antiquiore poeta in 
suum carmen transtulisse. Etenim vel Pherecratis ille locus, ubi haec 
elegia cum Hesiodeis versibus componitur, satis superque arguit, anti- 
quum esse carmen neque a Pario sophista compositum: accedit gravis- 
simum argumentum, quod is, qui hanc syllogen concinnavit, veterum 
tantum poetarum monumenta adhibuit, noviciis poetis, qui circa Pe- 
loponnesii belli tempora fioruerunt, procul habitis. At rursus parum 
credibile est, si hic sophista versum istum ab antiquiore poeta haud 
ignobili mutuatus erat, id Aristotelem, qui graecae poesis monumenta 
diligentissime perscrutatus erat, fugisse: atque etiam si largiaris, eius- 
modi errorem in Aristotelem cadere, tamen non est verisimile philo- 
sophum tam pervagatam sententiam sophistae alicuius auctoritate 
identidem tuitum esse: sed iure suo Aristoteles Eueni mentionem fecit, 
si ille unus e principibus gnomicae poesis fuit. Aristotelis igitur 
auctoritate confisus iam totam hanc elegiam Eueno tribuo, nec tamen 
sophistae, qui Socratis fuit aequalis, sed maiori, cuius aetas sane in- 
certa est: sed cum hic Euenus Simonidem alloquatur, suspicor Amor- 
ginum iambographum , qui et ipse elegias composuisse fertur, dici: 
quae si vera est coniectura, falsi sunt quidam grammatici, qui iambo- 
graphi nomen 2Jrjficovi'3r]g scribendum esse praecipiunt. Simonidis bis 
praeterea in hac sylloge fit mentio v. 667 et 1349: itaque hi quoque 
loci pariter ex Eueni elegiis videntur repetiti esse. Igitur Euenus ille 
Archilochi popularis sui exemplo excitatus videtur animum ad elegia- 
cam poesin appHcavisse. His elegiis integris usus est, qui hanc epito- 
men condidit, qua quidem epitome factum est, ut antiquorum poetarum 
elegiae magis magisque oblivione obruerentur: itaque iam Eratosthenis 
aetate Eueni carminum exempla penitus extincta fuerunt. — Improbavit 
haec omnia Leutsch Philol. 30, 662 seqq., qui v. 467 — 74 quovis pacto 
contendit Theognidis esse, sed post v. 474 quaedam intercepta esse: 
proverbium antiquitus traditum esse, quo et Theognis et postea Euenus 
usi sint, neque temere Aristotelem hunc quam illum testem adhibere 



THEOGNIS. 161 

Mrjdivcc ttovS' dixovtcc fiiveiv xatiQvxe itaQ > r)(ilv, 

(iijde d , vQtt& xikev ovx ifrikovT tivca, 
(irjd' evdovt' ijtiyeiQSj 2Jt,(uovLdrj, bv xiv av r)(icov 616 
470 ftooQrjxd-ivt' oivco (lak&axos vJtvog ekrj, 

(irjde tbv ayQvnviovta xikev aixovta. xa&evdeLV 



nialuisse. De proverbio fortasse ille quidem recte, sed quod ad Platon. 
Phaedrum 240 C ablegat: xul fir)v xo ye dvuynuiov av fiaov navti nsoi 
nuv Xeyexat, nihil probat, nam Plato fortasse eundem Eueni versum 
respexit, quem Aristoteles adhibere solet. Et ab hac quidem ecloga 
omniuo segregandas censet alteram v. 476 — 88, ac tertiam v. 489 — 92, 
quas quidem Theognidi abiudicat, Panyasidi attribuens, cui etiam quae 
sequuntur v. 493 — 510 vindicat: refert autem haec omnia ad 'Icovtncov 
opus, quod Ionicarum civitatum origines illustrabat, ut Suidas auctor 
est: eaxt Se xd neql KoSqov v.ui NrjXeu v.ui xdg 'icovindg dnowiag, a 
quo proposito horum elegorum argumenta plane abhorrent: nam quod 
Panyasis in Heraclea epici carminis gravitatem festivitate quadam tem- 
peravit, ab herois, cuius res gestas celebravit, persona haud alienum. 
— V. 467. xcovSe non satis commodum, fortasse scriptum olim fuit 
xeivSe i. e. evtuv&a; Pherecrates fir]x', quod ipsum Theognidi vindi- 
cant Schneidewin, Hartung, Leutsch: non recte, etenim comicus sub- 
stituit firjxs ut Atticis inusitatum vocabulum teivSe removeret, quod 
fortasse etiam infra v. 1045 restituendum : si' xig teivSs (libri tcovSs 
vel xovSs) v.a.1 synsY.uXvftftevog svSst. TstvSs et tsiSs Doriensibus usi- 
tata; Callimacho in Cerer. 26 vindicavit Hecker, tsiSs restituendum 
Hesiodo Op. 634 og nots xui tslS' (vulgo tijS') r)X&s ut Proclus testa- 
tur SrjXoi yuo avtb tovto tb trjSs (scr. tsiSs) ovv. dXXo ti r] tb trjSs 
Y.al evtav&w y.ui ol Xsfyyodtpoi KQt]tcov sivat tr)v cpcovr)v dvsyqaipav. 
ftsXst yuQ ovSsv toig notrjtaig vr)v noXXcov avvrj&stav sY.tQsnoftsvbtg 
v.ui totavtatg StSovat %coquv Xe^eaiv. Et Proclo etiam Schmidt tsiSe 
vindicat, non item Hesiodo. Hesych. tsiSs' ev&dSe. et tsiv ^rjteiv, 
dXXoi Se aot, ubi fortasse legendum xeiv xijSe r} tetv. Atque ad has 
glossas videtur KQfjteg auctore Proclo referendum, quod nunc proximae 
glossae adhaeret. Principalis forma tetv (fort. rectius xeCv scripseris) 
extat in duobus epigrammatis Thebanis ap. Herod. V 60 et 61 dve&rjne 
xetv neQt%uXXsg dyuXftu, quod auctore Suida perperam aol interpretan- 
tur, ac gravius etiam critici errant quod hos titulos mala fraude ab 
Ismenii antistitibus confectos esse censent: inscriptiones tripodum sunt 
vetustae, sed heroum saeculis multo inferiores: neque enim Laodamas 
Eteoclis filiu8 aut Scaeus unus ex Hippocoontidis, ut Herodotus quam- 
vis de Scaeo ipse dubitans existimavit, hos tripodes Apollini dedica- 
verunt; ipsi qui fuerint aperte profitentur, Laodamas [iovvuq%scov i. e. 
magistratu vel sacerdotio functus, non rex, ut visum est Herodoto, 
Scaeus autem pugilatorem se esse profitetur, nvyttu%scov. Inter xstv 
(xsiv) et xsivSs sive xsiSe eadem necessitudo intercedit, quae inter Cre- 
ticum xvt vel xvi et Aeolicum xviSe . Hac forma xeivSe antiquum ali- 
quem elegiographum usuni esse cur negemus, nihil est causae. — 
V. 469. uv add. A, om. rel. -— # V. 470. &coQr)%&svx', bcdfhmn &coqv- 
X&evx', el Q , coqi%%^svx' , Hermann &coftt%9evx' , non recte: verbum 
&coQr)aaetv similiter adhibitum est in hac sylloge v. 413. 508. 840. 880, 
quae diversorum poetarum sunt, item usus est Anacreon fr. 147. — 
eXrjt A, eXot rel. — V. 471. [ti]Ss , A firjSs, fir) Ss, et sic vel (irjSe 
fere ceteri, Bekker (irjxs scripsit. — dyQvnveovxu, el dyQvnvsvovtu, 

POKTAK LYB. II. 11 



162 POETAE ELEGIACI. 

Ttav yccQ ava.yy.alov XQrjp dvirjQov e<pv 
r<p ntvsLv d' i&ekovtL itaoaGTadbv oCvo%oeCTco' 
ov 7ta6ag vvxxag yCv&iaL a$oa Ttaftelv 
475 avTaQ eyca — {ibtqov yccQ e%a txeXLrjdeog olvov — 
vTtvov %v6L%dxov iivrjGoiiaL OLxad' icov 
defl-co d' (og oivog %aQLe6TaTog dvdol iteTtod&ui , 

our' jhi vr]<pcov cov, ovts kCr\v ixe&vav. 
og d' av VTteQ^dXXr] 7to6tog ixeTQOv, ovxbtl xelvog 
480 Trjg avTOv y"k(o66r\g xaQTeQog ovde voov 517 

ixv&elTaL d' ccTtakaiiva, tcc vr]cpo6L yCveTaL uC6%qu' 

uidelTut 6*' eQdoov ovdev, otuv txe&vrj, 
to TtQLV eoov 6oocpQcov, tot£ vrjTtLog' akXd 6v tuvtu 
yLVco6X(ov, ixr Ttlv oivov v7teQ^oXddr\v , 
485 dXX' r) 7tQlv txe&veLV vtiuvC6tu6o — ^ir) 6e fiLu6&oo 



i. e. dy Qvnvsvvxa. — V. 472. dvtrjQov, cg dviUQov. — V. 473. olvo- 
%osixco, 1 olvo%6sixs. — V. 474. yivsxai AO, v. yiyvsxui. — V. 475. 
yccQ om. 0. — V. 476. Xv6iv.aY.ov, n Xr\6iY.dv.ov — A ovy,u8' . — 
V. 477—87 affert Athen. X p. 428 D: yuI Ssoyvig 8s cpr\6iv, neque 
tamen hoc testimonio ahutendum, ut hi versus a reliquorum socie- 
tate dirimantur et Theognidi adscribantur; nam Athenaeus, nisi ubi 
aliena descripsit, hac tantum sylloge, non integris Theognidis ele- 
giis usus est. — Ssi^co cg, r\t,co AO cet. , quod probat Leutsch, 
Athen. r\v.co, Ahrens st;co, Emperius Xrfeco, Heimsoeth et Schmidt 
s£oi8', cog. — Ttsn66&ca, el rtsitve&ai. — V. 478. ovx' sxi (ita Ahrens, 
cf. v. 840) vr\cpcov cov , ovts Xir\v (is&vcov scripsi numero minus com- 
modo, sed alias quoque obvio, legebatur ovts ti yuQ vr]cpco, ovts Xir\v 
(is&vco quod possis tueri, una littera addita vr]cpcov, ut verbum sub- 
stantivum sit omissum, vid. v. 522. Libri nihil variant, nisi quod pro 
tc exhibent Obcdfhmn toi. Athen. ovts ti vr]cpcov sI'(l' ovts Xiav tisftvoov. 
Ahrens ovx sxi 8r) vr]cpcov . . . (is&vcov, Hartung, qui Ahrensii inventum 
s£co probavit, ovxs Xir\v vrjcpcov ovts Xir\v (is&vcav, Leutsch ovts tc vr\- 
cpaivcov ovxs Xir\v (is&vcov, Heimsoeth ovx d.Qa vr]cpcov sl(i' ovxs X. 
(is&vcov. Mihi olim scribendnm videbatur: "E!-co 8' cbg olvog %aQis6xu- 
xog uv8q\ itsnoe&ai Ovxs xi vr]cpcov slfi' ovxs Xir\v (is&vcov, i. e. foras 
ibo neque sobrius prorsus neque nimis ebrius, qui vini modus gratissimus 
est. — V. 479—87 affert Stob. XVIII 14. — V. 479. av om. g. — 
vTtSQ§dXXr\ , ap. Athen. AP VTtsQ$uXw, C vnsQ@dXoi. — ovnsxi Y-sivog, 
Athen. et Stob. ovy. sx' sxsivog. — V. 480. avxov, ap. Athen. avxov 
(avxf\g PVL, avxov C). — yXco66r\g, m yXcottr\g, sed sirpra 66, Athen. 
yvc6(ir\g. — V. 481. dndXafiva, xd, Leutsch aTtdXafiv', axs requirit. — 
vr\cpo6i yivsxai A, vr\cpov6i yivsxai 0, vr]<pov6' sidsxai rel. Ap. Ath. 
vr)cpov6i (B vr\cp06i P vr\(pco6iv) yivsxai»(&ic B, yiyvsxai A, yivsx' PVL). 
Ap. Stob. vr\cpo6i yiv. Schowii bce Vind. Ab m. s., vr]cpov6v yiv. Voss. 
— V. 482. Ap. Ath. B #' sqScov. — V. 483. xoxs^A et Stob., ovxs cg, 
oxs rel. , xs Y.al Ath. — vr\itiog libri et Stob., r\rtiog Athen, et hanc 
scripturam xs wal r\rtiog commendat Leutsch. — V. 484. ytvcoencov AO, 
v. yiyvco6Y.cov (ap. Ath. yivcoeHcov PVL, yiyv. B). — V. 485. cf. Isocr. 



TIIEOGNIS. 16i 

yacSxrJQ, co6xs xaxbv XdxQLV tcprjptQiov — , 
i} naQtcov fir) ntvs' 6v d' sy%ss xovxo fidxaiov 

xcoxikXsLg aisC' xovvsxd xoi [is&vsig' 
r) [jlsv yccQ cpsQSxac cpLkoxr\6Log, r\ ds ttQoxsixaL, 
i.in xr)v ds frsoZg 6ttivdsLg, xr)v <5' ittl %SLQog s"%SLg' 
ciQvslO&aL d' ovx oldag' dvixrjxog di xol ovxog, 

og noklag nivcov [irj xl fidxacov iQtl. 
v(istg d' sv (iv&sZG&s TtaQcc XQrjxrJQi pivovxsg, 

aXXr\Xcov SQidog drjy^i' dttEQvx6{isvoL, 
495 ig xb picsov tpcovsvvxsg 6[icog ivl xa\ 6vvdtta6LV 

%ovxcog 6v[itto6iov yivsxai ovx d%aQL. 

"AcpQovog avOQog o^icog xal 6cocpQovog oivog, oxav drj 
ttivr] vttSQ pixQov, xovcpov s&rjxs voov. 



ad Demonicum 32: [idXtoxa [tev svXafiov xdg iv xotg noxoig ovvovaCag' 
idv Si noxi aot ovfiniar] v.aioog, it-avCoxaoo noo [ii&rjg y.xX. quem li- 
bellum veteres et recentiores magistri non recte Isocrati abiudicant, 
nam Cephisodorus Isocratius hoc opusculum ab Aristotelis reprehen- 
sione vindicare studuit, cf. Athen. III 122. — ap. Stob. A Vind. Trinc. 
[is&vcov , Athen. nolv [ts&vstv ([is&vstv 8' VL) dol-ri 8' (ita ACP et 
ut vid. B, do^rj y' VL) dnavCoxaoo. — (irj ae, h [irjos oe, ap. Stob. A 
Vind. Trinc. ttr) 8s. Hermann firjSe fiido&m yaotrjp a', fortasse vere. — 
V. 487. fi?j om. 1. — 8' iy%ee A, 8' i'%e 0, 8s i'%s bdehm et sine inter- 
vallo cfn, 8' ol e%s g. — V. 488. ntoxCXXetg, %coxCXXotg , n pr. xto- 
xvXXetg, g corr. v.coxiXrjg, c xoxvXrjg. — V. 489. cptXoxr)otog, bdfhmn cpiX- 
exr)otog, c cprjXoxrjGiog. — V. 490. 8e, e [isv. — onivSstg, bcfm onsv- 
Seig. — inl %sioog e%etg. Coniicio int %sZXog dysig, Hecker xr)v 8s 
no6%sioov i'%stg, Hartung inl %eCXea' e%etg. — V. 491. dpve Zo&at , A 
ulveiG&ai. Lectum vocabulum aiveZv satis commendatur, sed mediae 
formae desidero aliud exemplum, nisi quod apud Hesych. aiveZxat' 
ovyv.axaxC%exat legitur, sed ibi Alberti correctionem aiveZxe' ovynaxa- 
xC&sg&s Cyrilli auctoritate firmari asserit Schmidt. — 8' om. c. — 
dvhtrjxog, Hecker ditCvrjxog, Hartung dvC%vsvxog. — xoi ovxog, bchfmn 

xotovxog, Nauck rtg ovxog. — V. 492. noXXdg, A noXXov, noXXg , 
cg noXXovg. — [tdxatov , 1 [idxatog. — V. 493. sv llvQ-sig&s, Hecker 
ev&vfieZo&e. — V. 494. eotSog A, egiSag rel. — 8fjyfi' scripsi, A 8r t v, 
rel. 8r\v: nam neque 8eCX' neque SeCv' commodum. Antea cum Schneide- 
win 8r)tv in A legi falso rettulisset, Srjoiv iovv.6[tevot commendavi, 
Scbneidewin Xr\it' dn. coniecit. Heimsoetbii Srjlv io. quid sibi velit, 
nescio. — V. 495. ig, Obdegln etg. — cpcovevvxeg, tpovevvxeg. Heim- 
soeth i'g xe fiiGov cpCX' livieg, sensu cassa esse tradita verba dictitans, 
immemor loci Herodotei VI 129. — 6[tcog om. 0. — ovvdnaotv Bekker, 
ovvdnaxt A, ovv dnaatv rel. — V. 496. %ovxcog, Hecker ovxcog. — yCve- 
xat AO, v. yCyvexat. — V. 497—508. Stob. XVIII 15. (16. 17). — V. 497. 
6(tcog, Stob. ayav. — olvog om. bdfmn, in m. posuit h. — V. 498. 
nCvrj Stob. , nCvryt' A, nCvrj&' Oel, nCve&' rel. — vnso Stob. , vnso 
A, vnsQ xo rel. Cf. Panyasis Atb. I 37 B: ntvoftsvog natd [tixoov, 

11* 



164 POETAE ELEGIACI. 

'Ev nvqii ptsv %qv6ov xb xal aQyvQov IdQtsg avdoss 518 
500 ytvco6%ov6\ dvdQog d' oivog sdstl-s voov, 

xal ptdla TtsQ ittvvTov, xbv vjtsQ (JtSTQOv rJQaxo TtCvcav, 
&6ts KaTai6%vvai xal tiqiv sovTa 6ocp6v. 

OivoftaQsa) xscpaXrjv, 'Ovo^tdiCQtTS , xaC [is fit&Tat 



vnsQ llstqov Ss %sqslcov, ubi Clem. Al. v7tSQ(isTQog. — V. 499 — 503 
quos Hecker Soloni vindicare voluit, affert Apost. VII 16 m, v. 500 
dvSQog 8' ktX. Athen. I 37 E. sllkvqI A. — V. 500. yLvcoo%ovo' AO Apost., 
vulgo yiyvaoxovo', ut Stob. Post h. v. distichon interceptum esse suspi- 
catur Hartung. — V. 501. xov om. 1. — r\QttTO, Schneidewin aoaxo, Ahrens 
r\occTo, cum ante r\QocTO rtivsiv , i. e. concupivit coniecisset, Hartung 
denique $dXs scripsit. Stobaeus longe aliud hemistichium exhibet: 
%a-AOTr\Ta Ss jcdoav sXsy%sL. Non inelegans Ahrensii coniectura rjoccTO, 
nec tamen apta huic loco: ceterae omnes pravae; nihil omnino mutan- 
dum: similiter infra v. 976: Jlcovvgov Scoq' soasiQafisvog (scr. Scoqov 
dsLQOfisvog). Quod vulgo dici solebat itQoocpsQSG&ccL (velut ap. Xenoph. 
Cyr. IV 2, 41: tolovtov gltov itQooqpsQSG&UL %al tolovto tiotov, comicus 
poeta ap. Athen. II 36 A: iav S' i'oov lgco 7tQOGcpsQr\) lectiore vocabulo 
al'QSG&aL dicebatur, cf. Gramm. (Phrynichus) Bekk. An. 1 358, 2: ttQcc- 
o&ai, TZQOGSvsynao&aL. KQttTLVog TQOcpcovicp' Ov gltov aQttO&', ovS' 
vitvov Xcc%slv (iSQog, quae descripsit Suidas. Sophocles Phil. 701 eodem 
modo activam formam cclqslv adhibuit, quod cum interpretes non in- 
telligerent, varia commenti sunt. Sed dicebatur etiam cclqsig&ccl gltov 
alia id genus, ut nonnunquam ambigi possit, utrum cclqsg&ccl an cclqsl- 
6&ai scriptores dicere maluerint, nam a librariis haec duo vocabula 
sexcenties confusa sunt (velut ap. Theophr. Char. 27: %dv nov KXrj&rj 
stg 'Hqcc%Xslov , QLipag ro LfiaTLOV tov (iovv cclqslg&ccl, i'va TQoc%r\XiGr\, ubi 
debebat dudum cclqsg&ocl restitui, idque tituli epheborum Atticorum 
planissime confirmant), non solum poetae, ut Aeschylus in Palamede 
ap. Ath. I 11 A: "Aqlgtcc, Ssiitva SoQitcc &' cclqslg&ocl tqltcc, sed etiam 
pedestris orationis scriptores velut Thucyd. IV 26: al fisv gltov iv Trj 
yrj tiqovvto, ubi facilis quidem correctio rjQOvro, sed idem II 75: Tovg 
Ss vrtvov kccl gltov cclqslg&ccl, quemadmodum III 49: ol 8' vrtvov 
rjQovvTo Y.artt fisQog , adde Herod. III 26. VII 120. Xen. Cyr. VIII 1, 38, 
plane quemadmodum apud Homerum est Soquov sXovto et vrtvov Scoqov 

SXOVTO. V. 502. %OCTCCLG%VVttL, Stob. %ttTaLG%VVSLV. TtQLV, Stob. TOV. 

Heimsoeth tentavit cogts %ccl ccIo%vvccl tov kqlv -atX. — V. 503 — 8 
afferunt Stobaeus XVIII 17 et Apostol. VII 16 m. Onomacritus non 
Atheniensis esse videtur, sed Locrensis, qui Thaletae amicus, Cha- 
rondae et Zaleuci aequalis, pariterque legibus scriptis clarus fuit: vide 
Aristot. Pol. II 9, 5: 71slqcqvtccl Ss TLvsg ycocl ovvdysLv, cog 'Ovoii,ccy.qltov 

LISV ySVOflSVOV 7tQCOTOV SSLVOV TtSQL VOflO&SGLCCV , yVflVCCG&fjVCCL Ss OCVTOV 
SV KQT^Ttj AOKQOV OVTCC %al SltLSrjLLOVVTCC KCCTtt TS%VT\V LLCCVTL%r\V XOVTOV 

Ss ysvso&ccL OdXrjTcc stcclqov, ®dXr\rog 8' dviQOttTr\v AvnovQyov ■x.ocl Zd- 
Xsvkov, ZaXsvHOV 8s XaQcovSav dXXa tccvtoc (isv XsyovGiv doKSTtTOTSQOV 
rcp xqovco XsyovTsg: non omnia haec fide indigna esse censet Aristo- 
teles, sed temporum iustorum incuriam merito perstringit: possis suspi- 
cari Ephorum castigari, quem consentaneum est ampli operis partes 
seorsim deinceps edidisse, etenim is, id quod testantur Strabo et Plu- 
tarchus (qui in vita Lycurgi Ephorum potissimum sequitur), Lycurgum 
Thaletae institutione usum esse memoriae prodidit: sed hunc historia- 



THEOGNIS. 165 

olvog, axccQ yXco66r]g ovxix iych xccfiirjg 519 

505 t}[iexEQr}g, x6 de dco^ia tieqlxq8%ei' aXX^ ay dva6xdg 
7teiQYift<o, p,ri Ttcog xal nodag olvog e%ei 
xal voov iv 6xrj&e66f SidoLxa de [11? xl {idxaLOV 
eQ%G> d-aQtjx^elg xal {Ley' oveidog e%a. 

Olvog 7tLv6fievog TtovXvg xaxov tfv di XLg avxov 
510 %Cvr\ i7tL6xa^Levcog, ov xaxbv dXX' uyaftov. 



rum scriptorem etiam Zaleucum Thaletae discipulum (quod per tem- 
poris rationes licuit) eundemque Lycurgi aequaleni perhibuisse, cum 
Locrorum Epizephyriorum civitas 01. 17 vel non multum ante condita 
sit, fidem excedit: itaque fortasse in Heraclidem Ponticum haec dicta 
sunt, quem in libris tcsqi voficov talia temporum veritate adversante 
prodidisse non est incredibile. Onomacritum autem Thaletae amicum 
fuisse non est, cur improbemus: is vero, si popularibus suis leges 
scripsit, certe non ante Zaleucum hoc munere functus est, ut primus 
legum auctor in ipsa Graecia habendus sit: nam consentaneum omnino 
est, colonos prius rem publicam legibus ordinavisse, quam patrias 
urbes: verum Zaleuci exemplo excitatus videtur Onomacritus vel apud 
Opuntios vel apud Crissaeos Locros legum auctor extitisse: hoc tamen 
veri similius puto, si quidem Epizephyrii Crissaeorum fuerunt coloni: 
neque vero Locri Crissaei adeo humanitatis expertes fuerunt, quem- 
admodum plerique existimant: civitates eius regionis bene legibus 
temperatas fuisse argumento tabulae aheneae Oeanthiae repertae: prio- 
rem quidem tituluni , qui pactum Oeahthiensium cum Chaliensibus ex- 
hibet, cum Ross nimis liberaliter saeculo septimo adscripsisset, Kirch- 
hoff ad primordia belli Peloponnesii fere rettulit; alter autem titulus, 
qui exhibet legem colonis Naupactum deducendis, illo aliquanto vetu- 
stior est. Igitur si hic versibus Onomacritus Locrensis compellatur, 
elegidion fortasse Thaletae vindicandum. Adversatur, ut assolet Leutsch, 
qui cum acriter castiget levitatem eorum, qui elegiarum reliquias a 
Theognide alienas aliis elegiographis nominatim attribuere conati sunt, 
ipse commentus est Onomacritum hunc referendum esse inter ccQxrjys- 
tas Ionicarum urbium, quandoquidem hoc quoque versus Panyasidi 
inscripsit. — olvofictQsoa A et Stob. , oIvo@ccqco rel. — 'OvofictxQiTS , 

OVOflOC HQLTCtl. ^LCCTttL, A (isfllCCTCU, Ap. filOVTttl. V. 504. y\ 030 67}$ 

scripsi, quod postea Hecker coniecit, legebatur yvcofirjg (v et [i er. in A). 

— Tccpiris, ap. Stob. Trinc. tafilv vlistsqtjs- — V. 505. dXX' dy' Stob., 
ap. Theogn. vulgo dXXd y', atque ita bdn, dXXcc y' eg, dXdy' 0. — 
V. 506. TtsiQTj&co, c TtoQtj&co, g TtcoQrj&co, sed in m. nsiQr\aco ut Stob. Ap. 

— s%si A, s%r\ rel. et Stob., s%si 0. — V. 507. %al, Schaefer cos- — 
fiaTttyov A. — V. 508. sqI;co, et plerique sq£co ut Stob. — •freopifttfeis, 
bcdghmn &coqv%&sIs , el dcoQixfrslg. — V. 509—10. Simillimi versus 
211 — 2 ex his aperte detorti. Afferunt hos versus Galen. I 345 ed. 
Bas. Stob. XVIII 12. Clem. Al. Strom. VI 742. Artemidor. Oneir. I 66. 
Aristotel. Probl. nuper ed. I 17. — tcovXvs, noXvs n (et ap. Stob. Vind.), 
noXXois 0. — hccxov, kcckos Stob. (Schowii abw xorxov) Clem. Artem. 
Arist. — ccvtov, ccvtcov, c avxos- Clem. ccvtco XQVtai. — V. 510. 
Y.av.6v cxXX' dyoc&ov, Stob. (Schowii abw consentiunt cum Theogn.) 
Artem. Arist. xaxos dXX' dya&os et sic supra v. 212. , 



166 POETAE ELEGIACI. 

*Hl&sg drj, KXsccql6ts, (lccdvv dicc ztovTov ccvv66ccg, 

sv^^cc^ , sn ovdsv s%ovt co tccXccv ovdsv s%av. 
vrjog toi itlsvQrJ6LV VTto %vycc &r\6o\isv r){islg, 
KXsccql6&' , oV s%o{isv %oicc didov6t &sol. 
515 tcov d' ovTcav tccqi6tcc 7tccQs£o[isv' r]v ds Tig sXfrr] 520 



V. 511—522. De hac ecloga copiose commentati sunt duumviri Gottin- 

genses, Schneidewin secundis curis, quae repetitae sunt in Philol. 29, 

664 seq., et Leutsch ibid. Et ille quidem dicit se nova collatione cod. A 

eximie adiutum esse, sed nihil novi inde attulit nisi v. 515 Sirjg pro Se t^s, 

quod ipse nulli usui esse largitur. Ut elegiam redintegraret post v. 522 

addendos censuit v. 691 — 2. Leutsch, quamvis invitus mihi assensus mo- 

nenti ad v. 513 haec in arctum redacta esse, post v. 512 distichon inter- 

ceptum esse statuit, alioquin carmen integrum esse censet, ad Terpandrei 

nomi structuram carmen exigens, quam machinam auctore Westphalio 

nunc multi admovent elegiographis, Pindari epiniciis, tragicorum denique 

choricis carminibus: temere diversissima poesis lyricae genera ad ean- 

dem legem revocantes. Septenaria partitio, qua primus usus est Ter- 

pander, nomorum citharoedicorum propria, neque alio translata, nisi 

quod postea auloedi item septemplices nomos struxerunt, id quod 

argnit Callimachi hymnus, qui IlaXXdSog XovxQa inscribitur; neque no- 

vavit haec Cyrenaeus poeta, sed ut solet antiquos auctores secutus 

est. Sed ut ad propositum revertar, quae de huius eclogae instituta 

sententia Gottingenses exposuerunt, non licet singillatim hic repetere: 

ipsi, quamvis passim inter se discrepent, sibi omnes difficultates felici- 

ter expedivisse videntur; mihi secus visum: unum hoc addo, si Leutschio 

fides habenda (Phil. 29, 679) Theognidem exulem in Euboea hoc carmen 

condidisse atque ad eundem Clearistum etiam alias elegias misisse. 

— V. 511. #17, Se el. — KXeaQiaxe, 1 nXeaQiaxog. — dvvaaag, Oel 

dvvaag. — V. 512. srovx' , m s%(ovx' . — V. 513. vnb £vyd, fm vnb- 

£vycc, Hecker inl vel svl ^vycc. — V. 514. KleccQca&' , kXsccqi&'. Heini- 

soeth y.lrji'6&', Hartung TojpiG-9'' scripsit. Nomen repetitum indicio est, 

haec in arctum redacta esse. Neque enim is, qui hanc syllogen con- 

fecit, integrum inseruit carmen, sed ut solet potissima tantum selegit, 

ut, si passim hiet oratio, non sit mirum. Sed hoc loco non tam bre- 

viator culpandus, quam librariorum socordia: nam si verba, quem- 

admodum hoc disticho leguntur, inter se sunt connexa et apta, poeta 

amici decedentis navem copiis suis instructurum se esse promittit, 

id quod cum proximis versibus, ubi poeta amicum advenientem hospi- 

taliter pro virium suarum modulo se excipere velle dicit, non bene 

convenit: neque enim licet importunum hoc v6xeqov tiqoxsqov removere 

hoc disticho traiiciendo: omnino autem nimia haec liberalitas non cadit 

in hominem gravi paupertate oppressum. Hic quoque ut alias duo vel 

plura disticha temere in unum coaluere. Poeta explanans quae v. 512 

quam brevissime dixerat rjX&sg sn' ovdsv s%ovxa ovdsv s%wv , videtur 

scripsisse: vr]bg xol nXsvQJJ6iv vnb tvycc (vr](iax' aQa%vai vaaiv) 

solemni hoc penuriae simulacro usus, ut amici navem inanem esse 

significaret; tum suam paupertatem ingenue professus, vel sic hospitis 

officiis se pro virili parte functurum esse subiecit (dXXa y.al Sg 60 1 

Salx' dya&rjv n a q a)&rj60[isv r][isig v.xX. Leutsch scripsit vsag noxi 

xot, nXsvQ7J6iv vnb £vyd &rj60[isv. — Cum iis, quae sequuntur, compo- 

nas Hom. Od. O 280: avxaQ ■nsc&t cpiXrjaeai, old %' e'xco[iev. — ol', oi 

0. — V.. 515> Hartung haec a prioribus separavit. — xccQiaxa Bekker, 



TIIEOGNIS. 167 

6sv cpikos cov, x«T«xft(j' cos (piXotrjtog s%els. 
OVtS XI tcov bvtcov a7to^r]6o(iaL , ovts ti (IEl^ov 

6rjg svsxa %£vir]s akko&EV oi6o(i£&a. . 
r)v 6e tig stQcota tbv i(ibv (iiov, cods o£ SLTtElv 
680 cog sv (isv %aXsncos, cbg %aks7tcos 6s [idX' sv, 
co6& sva {isv %eivov TtatQcoiov ovx aTtoXsiTtSLv , 

\sivia 8\ TtlsbvEQo^ ov dvvatbg 7taQE%SLv. 

Ov 6s (idtrjv, co Ilkovts, figotol ti(ico6i {idfa6ta' 
t) yccQ Qtjldicog tr)v xaxotrjta cpsQSLg. 

525 Kal yaQ tOL Ttkovtov ijlev e%elv dya&oi6Lv eolxev, 

t) TtSvit] ds XaXGJ 6V(lCp0Q0g dvdQL CpSQSLV. 

"il (io l iycov i](5t]g xal yrjQaog ovXo(ievolo, 

TOV (ISV i7tSQ%0(lEVOV, ti]S 0*' a7tOVL60(lSVY]S. 



codd. ra agiatcc. — Si xtg, A Str]g('?). Hartung scripsit svStog r]X&sg 
sv, cpCXog cov. — V. 516. asv cpCXog, g £sv cpCXog, el dcpiXog, Leutsch 
aol cpCXog scripsit. — cptXoxrjxog, A cptXoxrjxo. Locus haud dubie cor- 
ruptus: teneo, quod olim in ed. 2 suasi, -Aaxd-ASia' co cptXoxrjg, xox' 
sqco, xovxs, quod Leutsch eatenus probavit, ut ror' SQsCg ovxs scri- 
beret. Post in ed. 3 proposui: r]v Si xig sX&j] asv cpiXog cov Kdxsic', 
cbg cpiXoxrjxag s%r], ovxs xi %xX. ratus poetam amicum non domi, 
Bed in illius navi hospitaliter excipere velle quod iam retractavi: 
missa igitur hac iuterpretatione pro v.axdv.sia' possis KXsdqia%'' suspi- 
cari. cpiXoxr]xag s%stv similiter dictum infra v. 860. Heiinsoeth %axd- 
ysa&', cbg cplXov rJxoQ s%v. Schneidewin -xai ■x.sCo', cb cpCX' , snog xoS' 
SQsCg' ovxs %xX. — V. 517. ovxs xt , bis ovr' sxi. — xi (isCgov, h 
xoi psC£ov, A xi psC£co. — V. 518. svsKa, n stvstia, Leutsch traiecit 
sivsxa afjg j-svCr]g, postea retractavit. — V. 519. sIqcoxcc, sqcoxu eln. — 
V. 521. cooQ-', Ahrcns divisim cog &'. — ovn, g ovr'. — dnoXsCnstv, 
Epkema coni. dnostnsCv, alii alia tentaverunt frustra illi quidem. — 
V. 522. nXsovsaa', bcdegl nXiov' sax', A nXsov sax\ Ofhmn nXiov sax' . 
Svvaxog, el Svvaxov. — V. 523—4 affert Stob. XCI 1 (ubi pro (IqoxoI 
ftscov, sed AB Voss. Vind. marg. Gesn. &soi, et av yuQ qt]'CS.) et Maxim. 
Conf. II 572. — V. 525—6 separavi a prioribus, affert Stob. XCI 2, ubi 
per errorem coniunguntur cum v. 699 — 702, ap. Stob. est nal yaQ xoi {xoi 
A, Trinc. Zsvg vulgo, om. Voss.) . . . dyadoCaiv soinsv . . . aocpco avpcpo- 
qov. — V. 527—8 fo rtasse Mimnermi sunt: affert Stob. CXVl 11. Anth. 
Plan. 10 ubi inscribitur Ssvyvidog, sed vett. edd. Br]aavxCvov, ut est 
Anthol. Pal. IX 118 (Br]aavxCvov corrector, antea fuit TJaXXaSa, cuius 
epigramma proxime sequitur 119 inscriptum xov avxov , corr. IlaXXaSa) 
et ap. Iriarte Catal. Bibl. Matrit. 106. — co (iot sycbv, A cpfiot iycov, 
cg ol'(iot sycb. — V. 528. dnovIoofisvr]g A, in apparet a7ro, dnavtaxa- 
(isvrjg* (Stob. dnoviaao(i,svr]g, B ...vstaa., Anthol. Pal. dnoviaafiivrjg, 
Plan. dnovstaofiivrjg vel dnovioao[iivr]g, lv. xovS' dnovsiaopivov). 



168 POETAE ELEGIACI. 

OvSeva itoo TtQovdcoxa tpCXov xal itiGxov etatQOv, 
530 ovd' iv i[ifj tyvftfi dovltov ovdev evt. 

AleC {ioi tpCXov tjtoq taCvetat, oititox dxov6 to 521 

avXoov tpd^eyyo^ievcov t^eQoe66av 07ta. 

XatQco d' i{i7tCvoov xal vit avXrjtrJQog deCdcov, 
%aCQto d' evtp&oyyov %eQ6t XvQr\v 6%ecov. 

535 Ov Ttoxe dovXeCrj xetpaXrj i&ela Ttecpvxev, 
akX' aiel 6xoXtr], xav%eva Xo^ov e%et. 

Ovte yccQ ix 6xCXXr\g Qoda tpvetat ovd' vdxtv&og, 
ovte Ttot ix dovXrjg texvov iXev&eQtov, 

V. 529. ovSiva nco scripsi, A ovSiva, ovSi xiva, * ovxe xivd. Aliis fort. 
ovSafid nco placuerit. — V. 530. ovS' ev A, ov8ev 0, * ovx' iv. — 
i(ifj , ifiol h. — SovXiov, n SoXiov. Vocabulum fortasse vitii haud im- 
mune, sed perperam Heimsoeth noiv.iXov scripsit Leutschio probante. 

— V. 531. iaivexai, livexai bfm, ivaixai c a manu pr., dydXXexai g. 

— dnovaco, Emperius dxovco. — V. 533 — 4 separavi a praegressis. — 
8' i(inivcov scripsi, nisi Sr) nivcov malis, libri 8' ev nivcov, Brunck 
8' av n. — deiScov Pierson, libri dnovcov, emendatio necessaria, non 
quod praecessit proxime dv.ovaco (id quod corruptelae ansam dedit), 
nam non coniuncta olim fuerunt haec disticha, sed propter orationis 
concinnitatem , quae elegiacae poesis peculiaris est virtus; nam ut 
poeta citharam pulsat, ita idem etiam canit tibicine modos praeeunte, 
non auscultat: itaque iam reiicio, quod olim scripsi, quodque etiam 
0. Schneider commendavit on avXr\xr\qog dxovcov. Versus Archilochi 
esse puto, qui primus iure haec de se praedicare poterat: ceterum cf. 
Archil. fr. 122 uScov vn avXr\xr\qog, ubi Schneidewin Diar. Antiq. 1842 
p. 683 verbis traiectis scribere maluit vn avXr\xr\qog deiScov, quae si 
vera esset coniectura, etiam locuples auctoritas hanc suspicionem fir- 
maret. — V. 534.<o#fW, Pierson iXdcov, ego Sovicov conieci, idque 
etiam nunc tueor, nam poetae animus laetatur, quod in convivio 
fidibus canit, non quod lyram tenet; 6%icov correctoris est supple- 
mentum, cum novissimum vocabulum oblitteratum esset: sed quod 
in evanidum est vocabulum, nullius momenti. Perperam Leutsch 
alii trimetrum ex Homerico Margite cpiXr\g e%cov iv %eqalv evcp&oy- 
yov Xvqr\v adhibent ad librorum fidem stabiliendam , ubi rhapsodus 
Colophonem visens recte lyram manibus gestare dicitur. Omnino 
Leutsch~dum studiose undique conquirit antiqua exempla, quae Theo- 
gnis imitatus sit, saepenumero modum excedit: neque enim hic poeta 
servo imitatorum generi accensendus, qui nihil sibi fidentes aliena 
ubique sequuntur vestigia. — V. 535 — 6 affert Stob. LXV 36 et Philo 

i.' 
II 469. — SovXeirj, SovXirj cehl, SovXeirj 0, SoXir\ g. — C&etu A, 
rel. et Stob. ev&eia. — V. 537 — 8 separavi a praegressis, v. 537 
affert Arsen. 397. Apostol. XIII 76. — av.iXXr\g, a%vXXr\g el. — qoSa 
cpvexui, participium cpv6(ievog producitur v. 1134 et ap. Solon. 4 v. 36, 



TIIKiKJNlS. 169 

Ovtog avrjo, tpCke KvQve, 7tedag yuXxevetat uvtco, 
540 et firj i{irjv yvco^irjv i£,a7tatco0t &eoC. 

det[iuCvco, {tr) tr]vde TtbXtv, Ilokvitaidq, vfiQtg, 
rj7teQ KevtavQovg co^totpdyovg bkeOev. 

XQrj pe tiuqu Otd&nrjv xal yvco^tova tr' f v8e StxuOOat, 
KvQve, dCxqv, lobv t u^ttpoteQotOt db[iev. 



545 \idvteoC t olcovolg te xul at&ofievoig CeQOtOtv, 522 

btpQu [irj u\i7tXuxCr]g uiO%qov bvetdog e%co. 

Mrjdevu, Ttut, xuxbtr\tt (itdfeo' tco de StxaCco 
trjg eveQyeoCrjg ovdev uQetbteQov. 

"Ayyelog utp&oyyog 7tbXe\iov TtoXvdaxQvv iyeCQet, 
550 Kvqv , uTtb tr\kuvyeog yputvb\ievog 6X07ttrjg. 



hic possis cpvsxut qoSov coniicere. — ovS' Bekker, libri ov&'. — 
V. 538. ovxs Bekker, libri ovSs. — sXsv&sqiov, sXsv&sqov bfm. — 
V. 639. ovxog A, ovxig *. Deest protasis oaxig . . ., si ovxog recte est 
traditum. — uvxa, uvxco Adfhmn. — V. 540 cancellis sepsit Hartung. 
— V. 542. coitocpdyovg, cofioqpogovg f. — oXsosv A, oXsos 0, oXsatj *, 
quod praeoptavit Hartung. Mey assentiente Leutschio censet eclogam 
mutilatam esse, si oXsasv scribatur: at eadem brachylogia usus poeta 
infra v. 859 r)v Ss xi (ioi no&sv sa&Xov, u nuvQUHL yivsxui dvSgi, 
item alii passim, velut Euripides in Inone fr. 421: Y.s%xr\oo S' OQ&cog- 
av S' sxjjg (ita corrigo, vulgo xskx. S' oo&ag uv sxys) dvsv ipoyov, 
■xdv aLUTiQd ocogov, xy Siv.rj ^vvovo' dsi' (irjS' cog xaxog vuvnXriQog 
sv itQu£ag noxs grjxcov xd nXsiov' slxa ndvx' dncoXsosv: nisi forte 
ibi scribendum og nQut-ug nox' sv. Nam Homerus II. IX 46 si 
Ss ■x.ul avxoi, cpsvyovxcov avv vrjvoi cpiXrjv sg naxQiSu yaiav reticen- 
tia magis quam breviloquentia usus est. — V. 543. yvcofiova A, ut 

Valckenaer coniecerat, * yvc6(ir]v. — St-ndaaai, Slxuo £ . — V. 544. 
Post S6(isv plene interpunxi, nam sequens distichum prorsus alienum 
est. Manifestum duas eclogas male coaluisse, nam hic de lite diiudi- 
canda agitur, deinde poeta dicit se antequam quidquam suscipiat divi- 
natione uti, ne, si quid diis invitis agat, plectatur (cf. Xenoph. Cyr. I 
6, 44). Intercidit autem praeter exordium proximae eclogae fortasse 
etiam distichon huic eclogae subiunctum. Hartung me secutus est. — 
V. 545 — 92 om. I. — V. 545. Lacunam notavi, vid. v. 544. — fidv- 
xsoi % A, (idvxsoatv e, (idvxsoiv *. — at&ofisvoig, altiopsvotatv e, ulofro- 
(isvotg 0. — V. 547. MrjSsva, nai, scripsi, legebatur iir\8svu nco , A 
(irjSsvdnco. Hartung s%9o8ondv v.uy.6xr\XL (J. scripsit. — V. 548. svsQys- 
air\g, svsQysaiug, A svysQysoirjg, id est svJ-SQysair\g. — V. 649. iysigsi, 
c dysiQst. — V. 550. xrjXuvysog, e rrjXuvyovg. 



170 POETAE ELEGIACI. 

dXX' i7irtoig spfiakks xa%VTtxiQV0t6L %aXLVovg' 
drjcov yaQ 6<p avdooav avtia6eiv doxico. 

ov TtoXXbv xb \i£6r\yv' dLa7tQr]1*ov6L xiXEv&ov, 
el [ir) i[ir)v yvcofirjv i%,a7taxoo6L &£oi. 

555 Xor) xoXpav %aXs7toi6LV iv aXys6L k£L[ievov avdga, 
Ttobs t£ d^Ecov alt£lv exXv6lv d&avdxoov. 

f&od&o' XLvdvvog xol irtl %vqov %6xaxaL dx^irjg' 
dXXoxE itoXti £%£Lg, dXXoxE TtavQoxsQa. 

Aco6xd 6e [irjtE Xir\v drpVEov xtEat e66l ysvi6%at, 
560 [irjtE 6i y ig 7toXXr)v %Qr][io6vvr]v iXd6ai. 

Ei'rj {iol td [isv avtbv s%elv, td ds 7toXX' iTttdovvaL 
XQrjpata tcov i%&Qoov tol6L (piXoL6LV e%elv. 

KExXrj^&ai d' §g dalta, TtaQi^^aL ds jrap' i6&X6v b'23 
dvdQa %qec6v, 6ocpirjv %a6av i7tL6xd\x£vov 
565 xov 6vvl£lv, oTtoxav xl Xiyr\ 6o<pov, ocpQa dLda%&rjg 
xal xovx' ELg oixov z&Qdog £%cov a7tir]g. 

V. 551. 1'nnoig , A innovg. — xa%vnxsQvoi6t , xavvnxEQvys66i cg. — 
V. 552. Srjcov, AO Srjicov. — ecp' om. e. — V. 553. iis66r\yv, e fis- 
erjyv. Post hanc vocem distinxit Bekker , vulgo nulla distinctio, 
unde Brunck noXXr)v , Turnebus ■x.sXsv&ov. — SianQrj£,ov6i, g SianQrj- 
66ov6i probante Heckero , qui sprevit Bekkeri distinctionem , sicut 
Heimsoeth ov noXXco xb fis6rjyv SianQr)£,ov6c •aeXev&ov- scribens , at 
xb tua. ■xsXsv&ov rationi adversatur, noXXco quod sciam sermonis con- 
suetudini, quamquam noXv s. noXXbv de tempore dici solet. — V. 555 — 6 
repetunt AO infra post y. 1178 non sine insigni varietate (nam xoX- 
fidv xqtj AO, sv aXys6LV r)xoQ s%ovxa A, sn aXyscsiv r\naQ s%ovxa 0, 
cf. ad Simonid. Amorg. fr. 1 extr.; deinde A, qui hic xs praebet, 
infra (sec. Bekk.) nQog 8s Q-stov, nQog xs ftscov 8'). — V. 557. cpQagso, 
A cpQagso 8' 6, unde eiecto xoi possis coniicere cpQagso 8rj' -xivSvvog, 
vel cum Hermanno 8' cog -xivSvvog. — £vqov, ^tjqov eh. — ctKLirjg, d-xfiri c. 
Fost hunc versum pentametrum excidisse statuit Hartung. — V. 559. 
Acp6xd 6s Geel, libri co6xs 6s (0 coari es, A sec. Iord. co6xs66s) : idem 
Geel hoc distichon a prioribus segregavit. — V. 561. avrbv, A avxcov, 
unde avxco possis suspicari. — Hartnng post h. v. pentametrum cum 
hexametro intercidisse putat. — V. 562. %Qr]fiara, %Qr)fia c. — V. 563. 
Nisi forte ante h. v. plura intercepta sunt, mendnm latet; conieci 
y.syt.Xr}6ai 8' sg Saixa, naQS^s6&ai 6s na^' s6&Xbv ■xrX. h. e. si vo- 
catus es ad cenam, oportet te adsidere, paratactica structura 
loco hypotacticae adhibita; attigit hunc dicendi usum Winkelmann ad 
Plat. Euthyd. p. XI seq. , quamquam passim exempla vel aliena vcl 
non satis certa collegit. In eandem sententiam refinxit Heimsoeth si6- 
■nXrj&svr' (vel r]v ■xXrj&ijg) sg Saixa naQs£s6&ai xs et xov evvifisv &', 
bnbrav. — sg, slg Obdehn. — naQS%,E6%ai, naQs£,s6%at A. — V. 565. 
hnbxav , bnbx' av AObcdghn. — ^f'y?7> Xsysi corr. a pr. m. in Xsyrji A, 
Xsysi 0. — 8i8a%9rjg, A Si8a%dr]i. — V. 566. slg, sg fm. 



PHBOGNIS. 171 

'Hjitj TSQXO (isvog 7taC£a>' drjQov ycco eveQftev 

yrjg oXe6ag il>v%r)v xeC6o(iaL &6te ACftog 
acpftoyyog, XeCtfjco <T eQarbv cpdog r]eXCoto, 
57() e'(i7trjg <T eo&Xog ecbv 6%l>0(iaL ovdev eti. 

Jo£,a (iev ccv&qo)71ol6l xaxbv fieya, neiQa d'' hql6tov 
tioXXol aTteCQtjTOL do%av e%ov6' dya&cov. 

Ev eQdojv ev 7ta6%e' xi x dyyekov dXXov idkKotg', 
Ti)g eveQye6it]g QrjdCr} dyyekCr]. 

575 01 (ie cpCXoL 7tQodidov6Lv, enel xbv y £%&qov aXev^au 
oj6ts xv^sQvrJTtjg %OLQadag eivakiag. 

'PfjSiov i% dya&ov dslvat xaxbv rj 'x xaxov s6&kov, 
(irj (ie 8C8a6x ' ov tol Tr\\Cxog eipl (ta&elv. 

'Ex&aCQGj xaxbv avdQa, xakv^a(ievr] 8e 7taQeL(iL, 
580 6(iLXQrjg OQVL&og xovcpov e%ov6a voov. 

V. 567 — 70 fort. Mimncrmi sunt. — nai^co, Obdefhrnn ituit,cav, 
vnule itai£oiv aliquis coniiciat. — V. 568. oXsaug, oXs^ug c. — V. 571 — 2 
repetunt AO post v. 1104. — V. 572. ujtstQrjxoi A, * dnsiQrjxov (O infra 
dnsiQrjxoC). — dyu&cov, A infra post v. 1104 dya&oi, non male. Heim- 
soeth institutam sententiam non assecutus ccyuyov desiderat, vocabulum 
Atticis proprium neque antiquum, quod invito poetae etiam infra v. 1167 
revocare conatus est. — V. 573. sqScov , A sqScov, g sqSco, c sqSco. — 
ticc6xs' %l Bekker, A nuax' sxi, * nQuxxs xl. Sed suspicor potius scri- 
bendum: sv ndaxcov sv sqSs' xi y' kxX., sive sv sqS' sv ndo%cov 
xi ysv malis. Leutsch paradosin tuetur, frustra, nam inversione 
structurae, cuius non desuut exempla, poetam temere usum esse, non 
est credibile: principalis notio est verbi sqSsiv, quo magis miror Heim- 
soethio tam traditam scripturam quam a me emendatam inexplica- 
bilem visam esse; ipse hariolatur sv sqScov xd nsQiaa' sxl y'. — xi y' , 
Brunck xi S' , quoniam legebatur idXXsig, item Hartung, quamvis idl- 
Xotg recipiens. — tdXXotg A, * idXXsig. — V. 574. svsQysairjg, svsq- 
ysaiag, A svysQysoLrjg (svJrsQysoirjg). — QljSirj dyysXirj, QrjtSirj dyys- 
Xirj, A QrjtSiayysXirji, unde possis scribere QrjiSirj dyysXirj. — V. 575. 
TCQoStSovaiv , Hecker nQovScoYuv desiderat, Schmidt oi! fi' vcpuXoL tiqo- 
SiSovglv, Heimsoeth nsi' ps cpiXoi uqoSlSovo' , sfnnrjg yxX. — snsl xov y' 
aperte corruptum, sed medicina incerta. Hartung edidit (idxrjv sx&QOvg 
uq' dXsv[iai, Herwerden syco Ss xov sufficere credit. — V. 576. x oi Q<*~ 
Sag sivaXiag, x il °dSug sivaXiovg. — V. 577. QrjStov , A QrjiSiov, 
c quSiov, Lachmann qjjxsqov, possis cum 0. Schneidero Qrjiov. — dsivut, 
A ftsiQui. — \, £x cg, om. 0. — yuyov, yuyol A. — In fine versus 
vrtoaxiynrjv posui, non xsXsiuv oxiyfirjv, nam suspensa haec sunt a 
verbo SiSuoYS, itaque nil opus Hartungi coniectura, qui assentiente 
Leutschio existimat post h. v. nonnulla deesse. — V. 578. xol, xl Oe. 
— xrjXiYog, n xrjXtYovxog. — V. 580. a\iLYQrjg A, (itYQrjg *. Leutsch hoc 
distichon proximo v. 581 — 2 adiungit, colloquii reliquias esse ratus, 
perperam ille quidem. 



172 POETAE ELEGIACI. 

'EyftaiQco ds yvvaixa 7tSQidQO[iov civdQa ts (iccQyov, 524 

Og TfjV CchXoTQLfJV ^OvXsX CCQOVQCCV CCQOVV. 

'AXXd xcc fisv 7tQo(3s(5rjxsv , dfirjxavov s6xl ysvsG&cu 
ccsQycc' xcc d' s\o7ti6co, tmv cpvXaxr) (isXstco. 

585 JJa6iv rot xivdvvog sn sQyficc6iv, ovds tig oidsv, 
Ttrj 6%t]6slv [isXXsl, TtQrjyncctog ccqxo^isvov. 
aXX' o [isv svdoxL[iSLV 7tSLQ03[isvog, ov 7tQovorJ6ag 

sg (isydXrjv cctr\v xal %aXs7tr\v S7ts6sv' 
tcp ds xaxeog TtoisvvtL frsog TtSQL Ttdvta ti&r\6LV 
590 6vvtv%ir\v aya\tr\v, sxXv6lv dcpQ06vvr\g. 

ToXfidv %Qr\, xd 6l8ov6l dsol &vr\toi6L $Qotoi6LV, 
Qrjidicog ds cpsQSLv dficpotSQcov tb Xd%og. 

Mrjds Xir\v %aXs7toi6tv a6co epQSva, (lr\8 , dya%oi6LV 
tSQcpd-rjg s%a7tivr\g, %q\v tsXog dxQOv idsiv. 

V. 581. kvSqcc A. — V. 582. dXXorQCr\v, A aXXorQCav. — fiovXsr', 
fiovXsrui. — V. 583. dfir\%avov iari, cg dfx,r\%av' svsori. — V. 584. 
dsQyd scripsi, Eldick d^yd, libri SQya (A SQya). — s^onCaco, A s^oarCaco. 

— rcov cpvXav.r\ A, rfj cpvXaxij *. — fisXsrco, e fisXXsrco. — V. 585 — 90 
Solonis sunt, vid. fr. XIII v. 65 — 70 ubi non sine varietate leguntur. 
Ex Theognide iidem versus afferuntur a Stob. CXI 16, adde Apostol. 
XIII 100 d. Boissonad. An. IV 455. — V. 585. ndaiv roi, nuoC roi. 

— V. 586. nij Ae, noi reliqui. — V. 588. stg libri (ig A sec. Bekk.). — 
V. 589. Ss om. g. — nuucog, libri omnes %uXcog, noisvvzi libri, nisi 
quod A noisvvn, item nuXov noiovvn Stob. Boiss. Apost. — nsQi, iidem 
naXd. — V. 590. Stob. dyu&cov, sttXvaiv, sed Voss. 8' dya&cov, shSvoiv 
ut Apost. , Trinc. dya&cov, skSvglv S' , Boiss. dya&cov, shSvolv. — 
V. 591. rd om. bm. Hic quoque brachylogia notanda, nam rci non a 
roXfiav suspensum, sed a cpsQsiv, quod ex proximo versu repetendum. — 
V. 592. dficporsQav, A uficporsQov o corr. ex co (ras. inter o et v), Brunck 
dficporsQov. — V. 593 — 4 separavi a praegressis. Hartung cancellis cir- 
cumscripsit, versus subditicios existimans propter v. 657 — 8. — Mr\Ss XCrjv 
%uXsnoloiv doco cpQSvu, fir\S' dya&oioiv rsQcpdijg scripsi, legebatur fir\rs 
xay.oL~ai voacov Xvnov cpQsva fir\r dyaftoioiv rsQcp&ijg, sed A %uv.oioiv 
aacovra Xvr\v , %a-Aolai voaovvra Xvnov, unde Bekker necessitudinem 
cum prioribus tuitus et libri primarii auctoritatem secutus lenem ad- 
modum adhibuit medelam, fir\rs ■x.av.otoiv dacovra XCr\v cpQsva fx,r\r dya- 
doiGiv rsQcp&svr , sed interpretamentum Xvnov , quod se in ordinem 
verborum insinuavit, satis superque imperativum doco testificatur. Iam 
cum nec daco XCryv producta l admittendum videatur, nec doco ri XCr\v, 
ut antea probantibus Hartungo et Zieglero scripsi, huic loco conveniat 
(nam v. 989 orav Ss ri ftvfiov dor\&f\g alia est ratio), verba, quae 
graviter depravata esse apparet, conformavi ad exemplum v. 657: fir\Ssv 
uyuv %uXsnoiGiv daco cpQsva iir\S' dya&oioiv %uiqs. — V. 594. rsQcp&ijg, 
A rsQcp&r\g S'. 



TlIEOGNIS. 173 

b^b"Av&Q037t ukXr\XoL6LV utiotiqo&sv G){isv sxulqoc 
nXr)v nXovxov ituvxbg %Qr]^uxog i6xt xoQog. 

/ir)v drj, itul, cpCXot oo^sv uxuq x uXXol6lv bfiCXsi 

dvdQCC6iV, 0'C XOV 60V pLuXXoV 16U61 VOOV. :V25 

Ov fi sXu&sg (potxwv xux' dpiufyxov, r]v uqu xul tcqlv 
600 r)Xu6xQStg, xXsnxav rjiisxsQrjv (ptXCr]v. 

SQQS, dS0L6Cv t' i%&QS XUl UvQ , QCO1t0l6lV U1tl6XS , 

iI>v%qov og iv xoXna notxCXov sl%sg ocptv. 

Totuds xal Muyvr\xug d%c6Xs6sv SQya xal vftQtg, 
olu xu vvv LSQr)v xrjvds TtoXtv xuxs%sl. 

605 IloXXa xot nXsovug Xl<iov xoQog coXs6sv fjdrj 
uvdQug, o6ot [loCQtjg nXslov s%slv s&sXov. 

^Aq%\\ sm tysvdovg {iLXQr) %uQLg' ig 8s xsXsvxr\v 
ul6%qov dr) xsQdog xul xaxov, d^icpoxsQOv, 

V. 595—6 diremi a sequentibus, adversatur Mey, probavit Hartung, 
sed censet diversas sententias temere in unum coaluisse: igitur penta- 
metrum cum hexametro intercidisse putat. — V. 596. nXovTov AO, 
* tovtov. — V. 597 — 8 separavi a prioribus, itaque iam licuit mendum 
inveteratum tollere scribendo Sr)v Sr), nai, libri enim Sr)v 8f) ycal 
cpCXoL wfisv, quod quamvis tueri videatur repetitio v. 1243, mani- 
festo vitiuni contraxit , nam -nal ab hoc loco tam alienum, quam aptum 
proverbio xdXXa kccl cpLXcofis&a , quod commode explanat Phrynichus 
Bekk. An. I 65: naQOLfiCa inl tcov iv (isv xotg dXXoLg 6vy%coQOvvtcov, d 

fiovXoVTttC TLVSg, Svl Ss XLVL firjHSTL' OrjflCClVSL Ss OLOV TttXXa (pCXoi 

cofisv, xaToc Ss tovto SiaopsQco(is&a. (Adde Diogen. VIII 50, Apost. XVI 3, 
Phot. et Suid.) Schneidewinconi. 8r)y Sr) xal cpCXoL cousv axs q&'' dXX., 
Hartung noQQco&sv cpCXoL cousv scripsit, Schmidt 8r\v 8r) icprjXco&rjusv 
novavit. — dtaQ, avTccQ c et g a m pr. — t , quod mihi olim delen- 
dum videbatur, idem est quod xol, Hermann TaXaoCaLv oulXslv scripsit, 
Heimsoeth aqpaQ 8', Ahrens cctccq 8' i. e. cctccq Sr). — aXXoiaiv, dXXr)- 
Xolgl efl. — ouCXsl A, * oulXslv. — V. 598. 1'aaai, Heimsoeth laovai. — 
V. 601. t om. Ael. — V. 602. ipvxQOv, Wopkens ipv%Qco, sed utrnm- 
que epitheton convenit serpenti. In ed. 2 scripsi ipvxQov a' iv ytoXnco 
tcolxlXov sixov ocpLv (quod probans Heimsoeth %al6Xov praeoptat), nt 
poeta dicat se infidum amicum velut agricola, qui est in fabulis, sinu 
fovisse, similiter Sintenis ipvxQov ov . . . slxov ocpiv. — V. 603 — 4 Har- 
tung Callino vindicat. — A tolcc8s et deinde CSQr)v, voluit opinor 
librarius proximum verbum ty\v8s hoc tenore insignire. — dncoXsasv, 
e dncoXsaav. — V. 605 — 6, quos Soloni tribuit Hartung, non sunt Theo- 
gnidi abiudicandi, siquidem Teles ap. Stob. XCV 21 priorem eclogae 
versum huius poetae nomine adhibet, utrumque versum affert Stob. 
XVIII 10. Maxim. Conf. II 613. — tol, 8r) g. — nXsovag, nXsCovag c, 
nXsCovg Teles. — Xoiuov 1 a m. pr. — f)8rj dvSQag, dvSQag r)8r} el, 
dvSQag omisso r)Srj Teles. — V. 606. nXsCov, A nXsov, Stob. nXsvv' i&s- 
Xovolv Mffiw. Fortasse nXstv i&sXsanov s^slv scribendum. — V. 607 — 10 



174 POETAE ELEGIACI. 

yivsTat' ovd' stci scaAoV, otgj ifrsvdog 7CQ06oiiaQTrj 
610 ecvdol xccl i&h&r] tcqcotov ano 6To\iaTog. 

Ov %akiibv tys^at xbv 7ckr}6i0v, ovds [isv avTOv 

atvrj6at' dstXotg av§Qa6i TavTa iisXst' 
6tydv d' ovjc i&skov6t xaxol xaxcc ks6%dt,ovTsg' 

ol d' aya&ol TcdvTcav [ietqov l'6a6tv s%stv. 

615 Ovdsva 7Ca\n,7Cr\§r\v dya&bv xal ytETQtov avSQa 526 

T(5v vvv dvd-QcoTCiav r]sltog xa&OQa. 

OvTt \idk' dv&Qm7Cotg v.aTa$v\ita TCavTa TsXstTat' 
tcoXXov yaQ d-vrjTcjv KQs66ovsg d&dvaTOt. 

HokX iv d\x,r\yavir]6t KvXivdoytat dprvytsvog ocrJQ' 
620 dxQrjv yaQ 7Csvir\g ovy v7CSQsdQa\iO(isv. 

Ildg Ttg 7ckov6tov dvdQa Tist^ aTist 8s 7Csvt%Qov 
7Ca6tv d' dv&Q037Cotg avTog svs6Tt voog. 

UavTotat xaaoTrjTsg sv dv&QcoTCot^tv sa6tv, 
navTOtat d' aQSTat xal (itoTov 7CaA.d\iat. 



affert Stob. XI 17. — dQ%rj snt, uQ%r) int Af Stob. (A em, Schowii abg 
uqxv), dQ%r) snl cg, ev. 0. — pwQr}, iukqcc A Stob. — ig, sig AO Stob. 

— V. 608. 8r) , rot el. — dficporsQov, ap. Stob. AB (a rn. s.) marg. Ges. 
uttcporsQu. Hartung interpungit ytSQSog, ■x.cci %a%bv dficporsQOV yivsrat. 

— V. 609. yCvsrai A Stob., v. yiyvsrai (et sic Schowii codd.), ev. 0. — 
ovS' snt v.aXbv scripsi, legebatur ovSs rt (A ovSs ri) kccXov. Heimsoeth 
tentavit yivsrai ovSsv sXccggov, drco v.rX. — nQOGOfiuQrr) Stob. , nQoaa- 

oo 
fiaQrrji A, nQoooficcQrst e, nuQOfiuQrstl, nQooofiaQrst * (et ap. Stob. AB 
et Schowii codd. — V. 610. y.u.1 A et Stob. (Schowii bc ksl, aw v.av), 
%dv *. — V. 611. [isv, (is el, fitv Schneidewin. — avrbv, avrbv bdmn. 

— V. 612. uivrjout, covrjoat 1. — V. 613. 8' om. g. — V. 615. dya&bv, 
xtt&aQov n. — V. 617 — 8 affert Stob. XCVIII 55. — noXXbv, noXXco 
Stob., noXXwv Oel (ap. Stob. B). — V. 619 — 22 affert Stob. XCVII 15, 
V. 619. 20 repetunt AOlmn post v. 1114. — V. 619. dfirj%ccvirjot, 1 firj- 
%avir\Gi, infra post v. 1114 libri noXXa 8' d[ir]%avirjGt. — V. 620. ctKQrjv 
yaQ nsvirjg scripsi probante Schneidewino, libri hic et Stob. d-HQrjv yoiQ 
nsvirjv , sed infra UQ%r)v yuQ nsvirjg, cf. Eurip. Archel. fr. 4: ov yaQ 
vnsQ&stv nvfiurog u%quv jdvvdfisoQ-' " srt yttQ &dXXsL nsvia, Kunbv ulg%l- 
orov, cpsvyst 8' bXfiog et Aesch. Eum. 560. — V. 621 affertur s. poetae 
n. in Et. M. 758, 41 (om. nXovotov) et ab Aelio Dionysio in Aldi Cornu 
C. I 4, quem locum Schneidewin adhibet, ubi rtd, drisi. — drisi, ap. 
Stob. A ov risi, Hecker drsst, Ss nsvi%QOv. — V. 622. ndoiv 8 ', 
ndoi 8', nuotv cg. — uvrbg, Brunck covrog. — V. 623. suotv, saoot 0. 



TBKXJNia 175 

686 ^QyuXiov (pQoviovta kuq' acpQo6L itbXX' dyoQevetv 
xul 6iyuv uieC' tovto yctQ ov ovvutbv. 

AitiyjQov toi {le&vovtu 71uq' uvo*qu6l vr\cpo6L ^lslvul, 
ui6%qov d' ei vrjcpcov ituQ {ie&vov6l pivoL. 

"H(St) xul vebtrjg ijtLXovcpCfeL vbov uvdQog, 
630 TtoXXcov d' i^ULQSL ftvtiov ig u^TtXuxCr\v. 

'ilit ivL {ir) &v[iov XQi66cov vbog, uiev iv utuig, 527 
KvQve, xul iv (isyciXuLg xeltUL u\ir\iuvLULg. 

BovXevov dlg xcd tQCg, o toC x inl tbv vbov eXftiy 
utrjQog yuQ tOL XdfiQog dvrjQ teXi&et. 

635 ^Av0qu6l tolg uyu&otg eitatUL yvcofir} te xul uidcog' 
o'l vvv iv TtoXXotg dtQexicog bXCyoi. 

'EXnlg xul xCvdvvog iv uv&Qc6noL6Lv bfiotoL' 
ovtOL yuQ luXenol duCpoveg u^icpbteQOL. 

V. 525—6 affert Stob. XXXIV 13, v. 625 s. poetae n. Diogenian. 
II 90 (vid. ibi interpr.) et Suidas v. aQyccXsov , ubi Evql7[C8ov Xoyog 
BuY.%ccig ab aliena manu additum censent, sed Suidas ipse videtur 
haec subiecisse, qui Theognideis nusquam est usus. — Male Herwerden 
§r\txEQOv . . . r) Giyav et Heimsoeth aQyoxsQov (i. e. dsQy.) . . rj aiyav 
hariolati sunt. — V. 626. cclsC, el ut videtur dsC. Hartung scripsit v.a.1 
ciyav alsi xovxo lisv ov dvvaxov. — V. 627—8 affert Stob. XVIII 11 
(ubi bis s%9qov P r0 ocIg%qov A Vind. Br. Voss. marg. Gesn. Schowii w). 
— xol, xl 0. — vr]cpoGL (isivuL Leutsch, vr]cpoGiv sIvccl A (et sic ap. Stob. 
A Voss. Vind. a m. pr. Gesn. marg. et ex Schowii libris w.), * vrjcpova' 
sivccl. — V. 628. lisvol f , llsvsl rel. (ap. Stob. fisvrj et sic Vind., sed A 
llsvsl, Schowii b llsvol, reliqui llsvsl), Hartung (isvr/ scripsit. — V. 629 
—30 affert Stob. LH 12. Apost. VIII 41 f. Arsen. 271. — dvSqog, n a 
ra. pr. dvdQmv ut Apost. — V. 630. noXXcov, malim itoXXttYi. — V. 631. 
tox' tW Emperius, co xlvl A, cotisq Odeghln, cogtisq c a m. pr. , ovusq 
m a m. s. , tisq bf et m a m. pr. — yqsggcov, yqsCggcov. — V. 632. 
Kvqvs Ktti iv (isyuXaig %sixu.i d[iri%ttvCccLg scripsi, probante Zieglero, 
legebatur Kvqvs xai (sic Obhmn, kvqv nui A [post yvqv ras. , w.vQvcti 
v.ai sec. Bekk. |, y.vqvs ' v.ai d, yvqvs xi xui g, yvqvs xoi xcci c et f ex 
corr. [a pr. m. kvqvsxccl y,ui], yvqv' oys xal Brunckii codex unus non 
male, sed ex manifesta correctione) [isydXccLg xsixcct, sv dfinXwniuig. Cf. 
v. 646. Baiter Kvqv' r) xcci (isy. x. sv ttULTiXccY.iccig. — V. 633. o xol x', 
oxl y.' , g o,xl «', el oxxl x'. — i^fty, sX&ol bcdfghn. — V. 634. 
dxrjQog, dxsLQog. — V. 635—6. Stob.'XXXVII 17 affert. — V. 636. 
ot Stob., ov libri Theognidis. — sv A et Stob., psv *. Hartung slciv 8' 
sv coniecit. — oXiyoi A et Stob., 8' oXiyoig *. — V. 637 — 8 affert Stob. 
CX 11 et Apost. VII 1 b. — 6[ioioi, Stob. Ap. biioicc. Videtur ofiovQoi 
restituendum , Herwerden oXoivxo suasit. — V. 638. ovxoi, ovxoi O. 
Emperius xoCyctQxoi. 



176 POETAE ELEGIACI. 

IIoXkdxL Ttao do£av re xal iXnCda yCverat ev Qelv 
640 eQy' dvdQcav, fiovXaig d' ovx iney evro reXog. 

Ov roC x eideCrjg ovt' evvovv ornrf tov £%&qov, 
ei [ir) Gjtovdacov 7tQrjy\iarog dvrLrv%OLg. 

IIoXXol TiaQ xQfjtrJQL cpCXoL yCvovraL eralQoi, 
iv de aTtovdaCco 7tQ7]y\iarL navQoreQOL. 

645 IlavQOvg xr\8e\i6vag itLGrovg evQotg xev eraCQOvg 

:ceC[ievog ev [leydXfl d^v^ibv d\irjxavCrj. 528 

"Hdrj vvv aCdcog [iev iv dvd-Qco7tOL6LV oXcoXev, 
avraQ dvatdeCr] yalav enL6rQecperaL. 

'A detXr) 7tevCr\, rC ipotg eitLxeL\ievr\ &[ioig 
650 acoucc xaraia^vveLg xal voov r){ieteQOv; 

aia%Qa 8e \i ovx i&eXovta (5lij xaxd TtoXXd dLddaxeig, 
ia&Xd {ier' dv&QcoTtcov xal xdti i7tLatd\ievov. 



V. 639—40 affert Stob. CXI 45. — nccp, h yag. — yivsxcci AO, 
legebatur yiyvsxai. — sv qslv scripsi, coniecitque idem Ahrens curu 
Emperio, vulgo evqelv, A evqslv. Mey sqqslv requirit. — V. 640. pov- 
Xaig, A §ovXcclo. — ov% ETtsysvro, Stob. ovv. Eitsasv xo. — V. 641. 
%' si8sLr\g A, %vdcorjg el et h in m., nrjSsL 6 sig *. Gerraana opinor 
scriptura fuit ov xoi %' El8r\6sig, de part. dv addita futuro vid. 
v. 877, quod cum esset offensioni, in A £l8sir\g correctum, in reli- 
quis libris corruptelae istae in loco plano satis mirae ortae sunt. — 
svvovv , tvvovv bdhmn, fort. svvoov id quod etiam Wordsworth com- 
mendavit. — ovxs xov , Emperius ovxs xoi. — V. 642 — 89 om. 1. — 
V. 642. 67tov$cciov, novScciov A, 6novSccico f. — rtQ-fjy [iccxog , A nQccy- 
(iccxog. — uvxixv%ot,g , dvxLxv%r\g , fm dvxixv%oi. — V. 643. %Qr\xr\Qt, 
%Xt\xoql. — yivovxai AO, legebatur yiyvovxai, c yiyvovx' sxcclqol. — 
V. 644. 7tQr}y[iaxi, A nQuyfiaxL. — V. 645. svQoig %sv , e svqi6%sv. — 
V. 646. %si(isvog, %si(iEvov. — &v(iov AO, &vuov *. — V. 646 — 7 
affert Stob. XXXII 4. — V. 647. r\8r\ vvv, malim r) 8r) vvv. — V. 648. 
avxttQ , A ovxuq. — dvcciSsirj, dvcciSirj. — yaiav snL6XQEcpExccL, Stob. 
ycciccv £7tEQxs&' ofitog. — V. 649 — 52 affert Stob. XCVI 14, quibus sub- 
iungit v. 177—8. — V. 649. a, d, bgm a (etiam ap. Stob. AB co), 
om. f. Ne quis cod. scriptura d utatur ut ca coniiciat, quod Si- 
monidi Amorg. VII 76 restitui, moneo d SelXe solenne esse graecis 
poetis. — %(, Hartel praeter necessitatem xi 8' , neque melius proximo 
versu voov d(icp6x£QOv. — Efioig £ni%EL(isvr\ A et Stob. , sllol6l Hcc&rj- 
(isvrj *. — V. 651. al6%Qtt Ss (i', Hartung al'6%sa 8' scripsit, cum 
Emperius cc16%qu Ss %ov% i&sXovxu . . . £6&ld [is xdv&QcoTtcov coniecisset. 
— ■nccyitt Stob., Y.al libri, sed quod subsequitur noXld, quamvis Theogn. 
et Stob. libri conspirent, haud dubie adulterinum, fortasse ex alia 
ecloga einsdem argumenti v. 398 inlatum; corrigas xaxa x' £Qya, ita 
aequabilem orationis formam recuperamus. Ahrens xal Ssdd coniecit 



THEOGNIS. 177 

Evdaificav eir\v xe fteolg tpCXog a%avaroi6tv , 
Kvqv '• dQetrjg d' dXXrjg ovde^LLrjg eQa{iai. 

— ri> <Sol, KvQve, ita&ovtL xaxcog dvLc6{ie&a itdvteg' 
dXXd toL dXXotQLOv xrjdog icprjfieQLOv. 

Mrjdev dyav %aXe%ot6LV dcco cpQtva fMftf' dya&olcfLV 
%alQ\ irtel eot dvdQog Ttdvta cpeQetv dya&ov. 

Ovd' 6fio6aL iQr) tovt ' ov \ir\xoxe 7tQrjy[ia too"' idxaL' 
160 freol yaQ tOL ve^e6c6a\ olGlv eneaxL xeXog' 

xal rtQrfeaL [tevtoL tL' xa\ ix xaxov ia&Xov eyevxo, 

xal xaxbv ii), dya&ov' xaC xe 7tevL%Qog dvr]Q 
aitya \idX' i%Xovxr\6e' xal oj (idXa %oXXd %e%axaL, 

quod commendat scripturae varietas v. 835. Herwerden alo%Qct yccg 
. . . v.ai noXXd, v. proximo Emperium secutus*). — V. 652. (isx' A et 
Stob. , na^' *. — v.aX' , e ■x.cch'. — sniaxdfisvov , imaxd(i,svog. — 
V. 653—4 affert Stob. CIII 12. Apost, VIII 6 f. — v.s A, legebatur wai. 
— qpCXotg d&avdxoig 0. — V. 654. aQSxfjg, Wecklein aQr\g. — d' 
om. 0. — ovSs(iir"ig, ovSsLudg (et Vind. ap. Stob.). — V. 655. 
ooC, A xol probante Bekkero. — V. 656 roi, Brunck roy' ', si quid 
mutandum, malim goC. — V. 657. (ir\Ssv dyccv, fuit olim (ir\Ss XCr\v, 
cf. v. 59H. — daco, r\yovv Xvnov margo bdmn. — V. 658. dyccftov, 
aptius fuerit (isxqCov vel (isxQCcog. — V. 659. xovx' ov Ahrens, 

xov xo ,- A xovxo xC, rel. xovxo xi, unde Camerarius xov&' oxi elicuit, 
Hermann, quod iure mireris, tovto to" (ir\noxs v.xX. Hartung ovS' 6(i6- 
Gcu xqt]' xovx' ov (ir'\noxs nQr\y(ia ysvr\xai. — nQr\yiia, A nQaypa, 
%Qay(ia. — V. 660. yuQ xoi Hermann, yuQ xs AO, %ai yap*. Lenius 
remedium foret &soi yaQ x' sv.vs(isad>a' , sed verbum inusitatum, quam- 
vi8 s>loQyC£sG&ai, in usu fuit. Aiu$oXCr\ v. 324 iam olim, v.aza[idQipag 
v. 944 nunc procuravi. — V. 661 — 4 (hoc etiam Bamberger suasit) 
pariterque v. 665 — 6 cum prioribus coniunxi. — (isvxoi, A (isv xoi. 
Ego olim (isXsxco conieci, qua coniectura non magis opus quam Brun- 
kiana XQ*1 rtQr^ai, nam XQV ex v - 659 iterandum. Poeta, cum nimiam 
hominum confidentiam castigaverit, prudenter addit, simul sedulo caven- 
dum esse, ne quis vicissim inertiae indulgeat. Sed breviator haec in 
artura redegit, ut alias», hoc brevitatis studio poetae sensa turbans et 
obscurans. Tneognis post v.ui nQf\t%ui (isvxoi xi addiderat: quamvis 
rerum gerendarum eventus sit incertissimus; intercidit igitur distichon. 
Hartung v.ui itQr)£at, (is(iacotC xi v.dv. v.av.ov male, nec melius Mey ad 
eundem modum (isXXovxi v.ui iv. v. , aut Herwerden v.sl nQr\%ai psXXoLg 
xi, sive oXgC x' snsGxv xsXog xat 7tQr\&,ai [isXXovxi. Heimsoeth v.ai nQrj^av 
(istoTtiv xi. — V. 663. vai, A Ss. — nsnaxai Brunck, rtsnaxo Schaefer, 
nsnaaxui libri (nsna.xai A, a ut vid. er.), nsnoaxai ut vid. ex corr. 0. 



*) Cum in ed. 3 operarum errore ycaxd legatur (ed. 1 et 2 recte 
v.av.d), Ziegler mihi hanc lectionem, Hartungo qui meam recensionem 
sequitur v.av.d adscripsit, nihil curans adnotationem, cuius auxilio error 
facile corrigi poterat. 

POKTAK IiYR. II. 12 



178 POETAE ELEGIACI. 

H-aTtivrjg %dvT ovv mlE6e vvxtl {iirj. 529 

665 xal 6c6cpQ(QV rj(iaoT£, xal drpQOVt TtolXdxi do^a 
S671STO) xal Ti[iijg xal xdxbg coV e"Xa%£v. 

Ei [iev %Qi]tLaT' £#otfu, 2Jt^t(ovt8rj y oid tieq rjdrj, 
ovx av dvuptirjv Tolg dya&otGt 6vvc&v 

V. 664. s^anivrjg ndvx' ow, A s^anivrjg anoxovv (unde Her- 
mann dno x' ovv id est ano xoi ovv , Ahrens nox' dn ovv), s£ 
dnivrjg ndvxa. Mihi sh,anivr\g anb ndvx vel s^anivrjg by' dn ovv 

dnb 
poeta scripsisse videtur; illud in archetypo rell. fuit ndvxa, hoc 
oy' 
dnovv in exemplo, unde A descriptus. Hartung dnb ndfi' mXses. 

— fiiij A, fu- a/ 0, * fiia. — V. 665—6 affert Stoh. CVI 9. — 
V. 666. xififig A et Stob., xtfir) 0, xififjv * — %al, xig Stob. (sed om. A 
«Vind. Trinc). — V. 667 — 82 integra est elegia, ut existimo Eueni 
Parii muioris, vid. ad v. 467 seqq , et assensus est Leutsch (Philol. 30, 
233), quod mireris, siquidem v. 467 seq. Theognidis esse pro virili 
parte contendit. Eueno etiam Hartung tribuit, qui quidem MrjXiov ex 
novxov non recte ad insulam Melum refert, cum sinus Maliacus sit 
intelligendus, qui propter vada navigantibus satis erat importunus, vid. 
Paus. J 4, 3. Nam quod Herwerden Hartungo astipulatus arbitratur 
meae interpretationi formam MrjXiov adversari, cuius loco MrjXitov vel 
Mr\Xiav.ov dicendum fuerit, errat: formam Mr/Atog.testatur Steph. Byz. 
p. 450: ol d' sv GszxaXia MrjXtsig' S6xt %al ncofir] xr)g 'AxaQvaviag, r\g 
xb s&viyibv MrjXtsig v.a.1 8id xov d ScoQiKcog' Xsysxat ■y.al dnb xov Mr\- 
Xiog Mi,Xisvg nal MriXiay.bg y.al MrjXig r) %cc>Qa. Haec enim, quamvis 
breviator non satis scite munere suo sit functus, non ad Acamaniae 
vicum, sed ad Thessalorum civitatem referenda, id quod vel MrjXlg r) 
%coQa (apud Sophoclem est Mr\Xlg Xi(ivrj) testatur. Ceterum quamvis 
Euenus Parius fuerit, non tamen necesse est has rerum publicarum pro- 
cellas, quas haec elegia significat, ad Pariorum civitatem spectare; 
nam potuit Euenus haec in aliena urbe commoratus scribere, fortasse 
in Euboea insula; quemadmodum etiam aliae reliquiae in hac sylloge 
ad Euboeenses referendae sunt. — V. 667. r\8r\, A r^Sr}, rel. ySstv, 
infra v. 853 jjSsa legitur. Hermann ovv 8r\, Hecker 066ansQ r)8v, 
Ahrens ola n^iv , r\8r\, Wecklein ola naQOt&sv tentavit. — V. 668. dv 
om. 0. — dvtcpfir\v, A dvoifir\v. — xoig, xoietv. Quod olim pro- 
posui oldnsQ olSa, ovv. av dvatvoifiryv , quodque probavit Herwerden, 
dudum abieci. Manifestum mendum priore pentametri parte conti- 
netur, verba oldnsQ r\8r\ cum de vitio non sint suspecta, v. 667 pro 
optativo indicativus praeteriti requiritur, nam secundarium enuntiatum 
ySstv ut solet ad primarii exemplum est conformatum. In proclivi est 
correctio ovv. av dvtcofir\v (i. e. fjVicofirjv), nam l productum, quod offen- 
sioni fuit Herwerdeno, quoniam in his eclogis variorum poetarum cor- 
ripi solet, non est calumniae obnoxium; at tunc praeterea proxima 
refingenda, velut xotg dya&oig svsncov, neque satis commodum dvid- 
o&ai Itaque alia medela adhibenda, suspicor legendum ov% av vnai- 
viy/irjv agendi notione ascita, vnr\viyfir\v ut scribatur, non necesse, 
quamquam infra v. 681 rjvi%&co traditum est. Quod in protasi est si 
s%otfit, non sl%ov, variatae structurae exempla apud Homerum et anti- 
quiores non exstant, sed Atticis hoc genus dicendi haud inusitatum, 



THEOGNIS. 171» 

VVV Ss (l£ yLV(Q6X0VTCC 1taQtQ%tXaL, ELfll <$' dcpCOVOg 
670 %Q7][W0VV1] , 7T0AAt0V yVOVg 71EQ CC(lELVOV SXL, 

ovvsxa vvv cpeQonsG&cc xafr' itixicc ksvxd fiakovxsg 

Mrjkiov ix novxov vvxxa tiiec dvocpsQrjv' 
avxkslv 8' ovx t&tkovGiV vrtEQfiakkEL dt ftdka00a 

dficpoxtQoov xoi%cov rj pdka xtg %aksnoog 
675 6cot,Exav ol d' sq8ov0l' xv($EQvr]xr]v [iev E7tav0av 

i0&kov, o xls cpvkaxrjv eI%ev i%L0xa\iEvoog' 
%Qrj(iaxa d' ccQndt,ov0L (5iy, xo6(iog 6' dnokookEv, 

6a0(iog 8' ovxix' i'6og yivsxaL ig xb pi6ov, 
cpoQXtjyol 8' aQ%ov0L, xaxol d' dya&oov xa&vnsQ&sv. 
680 dsL(iaivG), (ir] Ticog vavv xaxd xv(ia nirj. 

xavxd (lOL r]vi%$oo xsxQV(i(isva xolg aya%oZ6iv' 

yLvco0xoL d' dv XLg xa\ xaxbg, r]v 0ocpbg r). 

Ilokkol nkovxov e%ov0lv didQLsg' ot ds xa xakd 530 

vid. Eurip. Orest. 1130 sl LLS&sCfisv, r)v av , Xenoph. Cyr. II 1, 9: iycb 
[itv av, sl s%ol(il, cbg xd%iaxa onXa inoiovfirjv ndci TlsQOaig. Videtur 
bic poeta in coetu optimatium de rerum publicarum statu verba fecisse, 
ambiguo usus sermone nec ausus aperte ^ravissimum discrimen, in 
quo salus civitatis versabatur, patefacere. Postea ad sodalem misit hoc 
carmen, in quo illius contionis summam iteravit, ut etiam eos, qui 
diversas partes sequebantur (vid. V. 682), de imminente periculo com- 
moneret, sed hic quoque translatis plurimum verbis usus, nec dilucide 
dicens, quid sentiat. Heimsoeth locum in hunc modum refinxit: oidnsQ 
fjxwv , ovx dv aiycoriv . . . vvv 8' ov psv xi avvsvxa naqsQ%sxai . . . 
noXXcov yvovg nsg diisivoxsQOV. — V. 669. 8s lls, 8s ys fis h. — yvvco- 
OKQvza AO, v. yiyvcaaxQvxa. Hecker vvv 8s ysycovCoxovxa, Hartung 
vvv 8s juf noXXa avvsvxa comparato v. 419. — V. 670. nsQ Og, dv A 
(y vovaav) bdefhn , om. cm. Mendum, quo hic locus laborat, namque 
l'rt plane incommodum, facili negotio sustuleris scribendo noXXco 
(sive noXXov) yvovg nsQ d^sivov ixcbv, poeta enim plus se sapere 
quam sodales profitetur. — V. 671. ovvsxa vvv cpsQops&a ■xad-Coxia 
X. fidXXovzsg. — V. 672. Herwerden MrjXCco sv novxco vel %slllsqCco 'v 
novxco. — V. 674. ry, r\ Omn. — iidXa, fidXioxa bm. — V. 675. 
ocoifexai A, legebatnr acb&xai, nisi forte oco^sxai scribendum. — ol 
8' sqSovgi , A oi 8' sq8ovol, ol'S' sqSovgl, reliqui ol 8' svSovai. 
Conieci SQyovai (siQyovoi) vel sqqovol, sed verum vidisse puto Bek- 
kerum ocb£sxai, ol' sqSovgl. — ■nv^SQvr^xrjv, ■x.vfisQvijxa. — V. 676. 
o xLg, oxig A, 8' og 0, y' cog f, y' og . Fort. o xscog. — sl%sv 
snLGxapsvcog, sl . . . . (evan.) — V. 677. 8 perperam Herwerden 
interpolatoris esse existimat. — V. 678. L'oog, loog, i'ocog bcghm. 
Thiersch ovk iocog, Emperius ovhsxl acog. — yivsxai AO, vulgo yCyvs- 
ttu, Hecker xCvsxai. — sg, sig cdefghmn, evan. — V. 681. ijvC- 
%&co, r]voC%&co n, Schaefer rjvC%ftco ov. — V. 682. yivcoav.oL A, yivco- 
oxsL 0, v. yiyvcoa-AOL. — hotxos Brunck, libri v.av.ov, quod tuetur Har- 
tung vvv Hanov scribens, Emperius yiaXov desiderat, Ahrens ■auy.qv, iJv 
oacpsg r). — r]v Schneidewin, v. dv. — V. 683 — 6 affert Stob. XCII 9. 

12* 



180 POETAE ELEGIACI. 

%r]TOV0LV laXETCfl T£LQO[l£VOL %£VLr[. 
685 £QO*£LV 6' dpLCpOTSQOLtiLV <X(l7}%aVLr] 7taQC(X£LTaL' 

£ioy£L ydo Tovg [ilv %Qr\\iaTa, xovg dh voog. 

Ovx £0tl frvr}Tol6L TtQog dd-avdtovg fia^gtfatfOm 
ovdh dLKrjv £L%£lV ovd^vl TOVTO &E{lLg. 

Ov xqt) 7trm,aCv£LV o tl \ir) %r]\iavT£Ov r]rj, 
690 • Ovd' £Qd£LV O TL [irj XcoCov r) T£k£6aL. 

V. 684. £rjtovoL AO. — %aXs7tf] , A %aXs7tol. — Hartel o'l 8s x. 
x. £r,xovaw, %aXs7tf) x. %. ut participium in apodosi verbi xeCqovxul 
locum obtineat. — V. 685. 8', x' 0. — naodxEixaL, malim tcsqC- 
Y.sixai. — V. 686. siqysi, si'oysL n. — yao xovg (isv, Stob. xovg 
(isv drj, sed drj om. Voss. — V. 687. scxv AO, legebatur scxiv. — 
V. 688. sltlslv, Heimsoethio ulxslv corrigendum esse videtur. — V. 689. 
Ttrjfiaivstv , 7toi(jLULVSLV cg, 7ioi(isVr]v h, (ir) TtrjLtaLvsiv f. — oxi, oxs 
AObdefhm. — 7tr](iavxsov , 7toL(iavxsov cgh. Locus obscurus, conieci 
ov %or) 8s Ljiatvs lv_ b xl fir) 8si(iavxsov. Hartung ov %oi) tlollluCvslv 
bxs (ir) 7toL(iavxsov r) xl scripsit. Herwerden cr](iaCvsLV o xl (irj cr](i,uv- 
xsov s'lt\ commendavit. — i\r) scripsi, libri si!r\, antea si'rj correxeram, 
quod etiam 0. Schneider proposuit, eandem correctionem adhibueram 
infra v. 1179, ubi iam optativum tueor; sed hoc loco paradosin si quis 
defendere velit, scribendum brs (ir) ... sirj, at in proximo versu con- 
iunctivus r\ (A r)) certus, et quamvis ibi liceat oxs revocare, tamen 
inaequaiitas ista {sir\ et deinceps f)) in hoc poesis genere, quod aequa- 
bilitatem studiose sectatur, displicet. Item in vetere proverbio ap. 
Diogenianum VIII 22 xCkxsl xol ytoQog v@qlv, bxav xaxco ccvSql TtaQsCrj, 
qui versus epici poetae videtur esse (cf. supra ad v. 153), scribendum 
7taQr',rj. Epicis enim elegiographi r)rj ut alia multa acceptum referunt. 
Hanc coniunctivi formam productam, quam veteres grammatici non 
videntur agnovisse, si recte memini primus Schaeferus indagavit, Ho- 
mero pluribus locis restituendam censuit Hermannus Op. VI 32 nec 
tamen diiuduare ausus est, utrum slr\ an r\r\ scribere praestet, quem- 
admodum etiam Bekkeri iudicium fluctuat, atque etiam alias de scrip- 
tura similium formarum ambigitur. Litem dirimit titulus Aegostheni- 
tarum, quem Boeckh edidit in diario Acad. Berol. 1857, p. 484, ubi 
v. 14 haec leguntur srtC v.a xb ipdcpLCfia y.ovqco&eCel, qui titulus, cum 
Boeotorum sermonem prae se ferat, non si'rj, sed r)rj commendat, nam 
kovqco&sCel secundura illius dialecti consuetudinem scriptnm pro xou- 
Qco&rirj i. e. quod vulgo nvQco&fj dici solet: unde iam certum est in 
epicorum poetarum monumentis talia per r) esse scribenda (uisi quis forte 
apud Hesiodum Boeotum Op. 556 ftsCrj tueri vel etiam &eCsl scribere 
malit pro &r)r],) simul autem apparet productionem non ex poetarum 
arbitrio sed ex populari consuetudine esse repetendam. In prima per- 
sona veteres grammatici tuentur diphthongum sl, rectene an secus 
nuuc in medio relinquo, velut (isxsico non solum II. W 47 extat, sed 
etiam in varia scriptura X 388 delitescit: 6'qpp' av sycoye gcobg sv (cor- 
rigas sx') 'AQysCoL6i (piXoTtxoXsfioLGL (isxsCco. Tertiae personae praeterea 
passim leguntur formae srjGL et fjet, quibus iota detrahendum, nam ex 
EUHZI descendunt, erj et r), quae sibilante littera extrita retinent iota 
qnamvis mutum, nisi quod antiquitus cum brevis littera E (EZEZI) 
sufficeret, ssl et sl non solum scriptum, sed etiam pronuntiatum esse 




THEOGNIS. 181 

XaiQav ev xele6etag odov {teydXov dtd Ttovxov, 
xaC 6e TIo6etddoov %aQ{ia cpClotg dvdyot. 

IloXkovg xot xoQog dvSQag dito6Xe6ev dcpQaCvovxag' 
yvoovat yuQ %uXe7tov [texQov , 6V iG&lcc TtuQrj. 

695 Ov dvvapaC 6ot, ftvyti, 7tuQu6%etv uQfievu Ttdvxw 
xixluftt' xoov de xukoov ovxi 6v {tovvog iQag. 

Ev (iev e%ovxog ifiov TtoXkol cpCkof rjv be xi detvov 
avyxvQ6rj, TtavQou ni6xov e%ov6t voov. 

\ 
llArjfret 8' dv&QooTtcov UQexr) fiCa yCvexat rjde,' 531 

700 Ttlovxelv xoov 3' ulkcov ovdev uq' r]v ocpelog, 

ovd' el 6co(pQo6vvrjv [iev e%otg 'Pudu{idv&vog uvxov, 

TtXeCova <5' etdeCrjg 2Jt6vcpov AtolCdeoo, 

o6xe xul i% 'Atdeoo 7tokv'CdQeCrj6tv dvrjl&ev, 

7teC6ag IIeQ6e<povriv at[ivkCot6L loyotg, 



verisimile est. Item reprobanda est prava scriptura Scogl et Scorjai, 
nam Scoat ex JSIE2I descendit (unde etiam Scost poterat olim pro6- 
cisci), ex legitima autem forma Sobrjot decurtatum Scorj. — • V. 690. o 
xi, 6rs Obdefhlm. — rsXsaat, rsXsaaat el. — V. 691. sv rsXsastag, 
Hecker s%rsXsastag. — V. 692. dvdyoi, quod etiam Hecker suspicatus 
est, scripsi, v. dydyoi (in A dy cum ras., sec. lord. corr. in dv), dydyrj. 

— V. 693—94, quos Soloni adscribit Hartung, affert Stob. IV 45. — dcpoai- 
vovrag AO et Stob , dcpQavsovrag e, ocpQavsovrag 1, dcpQOVsovrag *. — 
V. 694. yvcovai, yvcotiat c. — (istqov, Stob. navQOV (id est v.atQov). — 
V. 695-6 affert Stob. XIX 11. Apost. XIII 77 a, v. 695. Maxim. Conf. II 595. 

— V. 695. 6oi, as. — aQttsva, aQfisva bgmn. — V. 696. rcov, acov. 

— Ss Mey perperam expunxit. — ovtl, Stob. ov%i, Ap. ov. — ov, aoi 1. 

— (iovvog, (iovog AOcl (ap. Stob. Voss. (tovov). — V. 697 — 8 fortasse 
coniungendi cum sequentibus, quod comprobat Hartung, sed omissa 
nonnulla esse censet, et suspicatur huc referendos esse v. 595 — 6. — 
sv, A ov. — r\v, 1 st. — Ssivov , fort. SsiXov legendum. — V. 698. 
avyavQarj A, * sy*vQorj. — voov, A voov. — V. 699 — 702 (quos Leutsch 
Soloni vindicavit, sed postea hanc suspicionem missam fecit,) affert 
Stob. XCI 2 (per errorem deinde v. 525 — 26 adhaerent), ubi ndaiv S' 
dvQ-QOJ7toig pro nXr,&SL S' dv&QcoTtcov. — iiCa, /tttij. — yCvsrat AO, 
rel. yCyvsrai. — %Ss , rjSrj h a m. pr. — V. 701. sl, el ut videtur r)v, 
f sCg. — hoig, O s%sig, Stob. s%ol. — V. 702. stSsCrjg, Stob. stSsCrj. 

— Ziovepov AtoXCSsco A et Stob., aloXCdov Ztavcpov *. Sisyphi nomen 
a geminatione vocabuli aocpog repetunt, quod propter syllabam pro- 
ductam non est probabile, mihi dsoaocpog esse videtur. — V. 703. at- 
dsco A, dtSao *. — %oXvl8qsCi]Civ Leutsch, legebatur itoXviSQirjOiv (O 
itoXvSQirjciv). Libri in hoc et cognatis vocabulis fere fluctuant, sed di- 
phthongum praeter Eustathium tuetur Herodoteum VI 96 dtSQijtrj. — 
Fallitur Leutsch, cum Welckerum dicit v. 703 — 14 interpolatori attri- 
buisse, ille enim eiusmodi suspicionem procul habendam censet. 



182 POETAE ELEGIACI. 

705 7]t£ (Sqotois 7tao£%£i Arj&rjv, fiXu7tTov6u vooio — 
uXXog d' ovTtto Ttg tovto y £7t£cpQu6aTo , 
ovTiva 8r) ftavuTOio [xiXuv vicpog afitpLxaXvip-rj , 
iX&rj d' ig 6%L£Qov %k>qov U7tocp&i[i£vcov , 

%VUV£Ug T£ 7t\)Xug 7tUQa[l£Lll>£Tai , ULT£ &UVOVTGSV 
710 l()V%Ug £LQyOV6LV %aLTt£Q UVULVO[l£l>ag' 

aAA' aQa xal x£l&£v ituXtv r)Xv&£ ZlC6vcpog r]Qcog 
ig cpuog rj£XCov 6cpfJ6L 7toXvcpQo6vvaLg' — 

Ovd' £L tfrwdiu [l£V TtOLOlg £TV^L0L6LV OflOLU, 

yXto66uv £%cov dyu&qv Ni6TOQog dvTL&iov, 
715 coicvT£Qog d' £lr\6&a Ttodag Tu%itov 'AQTtvnHv 



V. 705. ^Qoroig, perperam Heimsoeth vszqols. — Xrj&rjv, e Xr]QsLV. 

— vboio AO, vorjfia*. — V. 706. insq>Quouro, icpQuauro , el svs- 
cpQaauro. — V. 707. aiicpiy.aXviprj A , dcicpLHaXvtysi h a m. pr. , sed 
supra dcLcpiY.aXvtyoL ut*. — V. 708. iX&rj A, sXQrj 0, i'X&oi*. Malim 
sublata praepositione iX&v 8s o-alsqov. — gklsqov AOdefhln, hqlsqov 
bm, kqvsqov vulgo. — dnocp&iLiivcov , A anocpd-Ljiivos- — V. 709. 
nvavsug, 1 %vdvuii. — V. 710. siQyovoLv, si'Qyovaiv dfn, siQyovai A, 
siQyovai 0. — V. 711. kul ksl&sv Bekker, xdxsi&sv libri. — nuXiv 

rjXv&s Ziavcpog rjQcos A (ut Iortinus coniecerat), ndXiv rjX&s oiavcpoQ 
y' r]QC0S 0, alavcpos ndXiv r\Xv%sv r\Qcos*. — V. 712. acprjai, el arjai. 

— V. 713. ipsvSiu A (sec. Mey), qnod recepi, legebatur ipsvSsu. 
Etiam ap. Hesiodum Th. 27 scribendum 1'Sllsv ipsvSiu icoXld Xsysiv 
srvLioiaiv bfioia, l'8(isv 8' svr' s&iXcoLLSv, dXr\9ia LLv&f)auo&UL , et 
apud Theocritum XII 23 syco Si as rbv xuXbv alvicov ipsvSiu, 
qlvos vnsQ&sv aQaLrjs ovx' dvucpvaco, vetere vitio sublato. — noiois 
A, *noLSLS- — irvfioiOLv, c sroiLLOLOLv. Haec laus non cadit in Nesto- 
rem, sed in Ulixem, itaque credo pentametrum cum hexametro inter- 
cidisse; poeta pariter Ulixis atque Nestoris eloquentiam, quoniam in 
dispari dicendi genere excelluerunt, memoraverat. Etiam Herwerden 
de lacuna cogitavit, sed clari alicuius poetae nomen oblitteratum esse 
statuit. — V. 714. dyud"r)v, fort. XtyvQr)v scribendum. Hecker dyavr)v, 
quod probat Leutsch, qui praeterea 'OQcpios pro NioroQOs (0 viarcoQoq) 
scripsit. — V. 715. ru%icov 0, ra%scov A, ra%scov rell. praeter f, qui 
ru%sicov. Praeoptavi ru%icov, siquidem ad Homeri exemplum adiectivorum 
clausulam vs promiscue de utroque genere usurpant epici recentiores, 
a quorum societate elegiaci poetae non snnt segregandi, quamquam novi- 
ciorum tantum poetarum testimonia ad manum sunt, Antiphili Anth. 
P. IX 413 LtsydXuL rs xul svQiss (vr)aoL) et adesp. Anth. Plan. 35 no- 
Xicov svsQysoLuwv. Cf. Naeke Choeril. 267 et Meineke Anal. Al. 208. 
Etiam apud Hom. II. A 272 o^sls bSvvui videtur restituendum , nam 
adverbium o^slu, quod Buttmanno placuit, propter ambiguitatem reii- 
ciendum. Byzantinus corrector ra%scov substituit quod pro ru%SLtov 
admissum e3se statuit, quam correptionem Iones frequentant, atque 
Homerus quoque subinde admisit, velut noSas coxiu ^Iqls, sed iure Ari- 
starchus reprehendit Hellanicum &r\Xius tnnovs in Homero II. E 269 
scribentem, quandoquidem correptio clausulae ds aliena sit ab Homeri 
consuetudine: hoc enim spectat Aristarchi observatio, quem coxia alia 



THEOGNIS. 183 

1 

xal TtaCdcov BoQeco, tcov acpaQ dal 7t68eg. 
ccXXa. %Qr) nccvtag yvcoyrjv ravrr\ xara\t£6&at, , 
cog nlovrog 7tleC6rr\v 7ta6tv e%et bvvaynv. // 

l6ov toi 7tkovtov6tv , otco 7tokvg aQyvQog i6ttv 
720 xal %QV6og xal yrjg KVQOcpoQOv TtedCa 632 

iTtnoi d' tj^CovoC ts, xal co tcc diovta 7taQ£6ttv, 

ya6tQC t£ xal nXevQalg xal 7to6iv cc(5qcc Tta&eiv, 
Ttatdog r r]de yvvatxog' otav di xe rcov dcpCxr\tat 

coQr\, 6vv d' r\$r\ yCverat ccQ^odCa, 
725 ravr dtpevog &vr\roi6t' zcc yaQ 7teQtco6ta Ttdvta 

%Qr\ytat eycov ovdelg eQ%etat elg 'Atdeco, 
ovd' av ccTtotva dtdovg ftavatov cpvyot ovde (laQeCag 

vov6ovg ovde xaxbv yr\Qag i7t£Q%6[i£vov. 



id genus non fngerunt: ex schol. ol ksqi 'EXXdvwov dvsyivcoaiiov &rj- 
Xsug cog xu%sug, cog dcoQmcog Ihxi&siisvov xov %ovr\zov sane colligas 
Hesiodum quodam loco xa%sag pro xa%siag dixisse, neque vero correpta 
ultima, nam tribrevis vocis nullus usus in heroico versu. Neque hoc 
exemplo utendum, ut xa%scov vindicemus Theognidi, nam etiam ap. 
Herodotum antiqua paradosis xcov &rjXscov tuetur, ubi novicii tantum 
libri raro admodum xcov &rjXscov exhibent. In Epicuro nuper Usener 
(1880/81) p. V edidit Std §qu%scov cpcovcov, ubi libri §qu%scov, Schneider 
$Qa%sicov correxit. Sane haec correptio posterioribus saeculis pervagata, 
itaque codd. quoque saepius ostentant. Sed nihil haec ad antiquos. — 
'Aqxvicov , UQitvicov. Conieci aliquando 'Aqs-wvicov (vid. Et. M. 138, 
21, ubi ex cod. Flor. inserendum ovxcog 'HQcodiuvog sv xoig nsQi nu&cov) 
oitra necessitatem. — V. 716. Boqsco A, fioQsov*. — slal 0, slat Alm, 
slai g, Bruuck et Hermann lat, quam formam agnovit Herodianus, sed 
nullum exemplum adhibuit. Ego olim conieci dcpuQSvat, nam in Et. 
|f. 175, 15 et 24 Sturz recte dcpuQstv pro dcpaQsi correxisse videtur. 
Hartung xcov dciUQvaaonoScov cpmmendat. — V. 717 — 8 affert Stob. 
XCI 10. — dXXd xqt) AO Stob. , dXXu ys %Qr) bdfghlmn, uXX' uys 
%Qr) ce. — xuvxn scripsi, quod postea etiam Hecker commendavit, 
libri xuvxnv (in A v er.), om. f, Stob. habet xuvxrjv yvcofirjv nuvxug 
(B ndvxcog). — V. 719 — 28 Solonis sunt, vid. fr. 24, ubi non sine 
varietate leguntur v. 719 — 24. Affert onines hos versus Theognidis 
nomine Stob. XCVII 7. — V. 719. xot, xi bcdghmn. — oxcp , Stob. 
baotg. — V. 720. nvQocpoQOv , e nvQcpoQov, 1 noQcpvQOv. — nsSia, h 
nutStu. — V. 722. xu Ssovxu, A xu Xsovxa, Stob. xdSs ndvxu. — V. 723. 
x' r]8s, c xs nui, g %ui xs (ap. Stob. Vind. &' r]8s). — ms, xai el et 
ap. Stob. Vind. — xcov, Stob. xcovS'. — dcpinrjxut, dfktpi%r\xai 0, ap. 
Stob. B kcpiv.r\xui. — V. 724. yivsxai AO, v. yiyvsxui. — uQtioSia A 
et Stob. (AB uQiioviu), ccQfxodtog*. De difficili hoc loco vide quae 
ad Solon. fr. 24 adnotata sunt. — V. 725. dcpsvog, f ucpQsvog. — V. 726. 
slg, Om ig. — 'AtSsco AO, dtSnv* ut Stob. — V. 727. tpvyot, 
cpvyr]. — V. 729 — 30 om. cg (ac deest distichon in vett. edd.), solum 
v. 730 bm. 



184 POETAE ELEGIACl. 

*&QovTides dv&QtoncQv eXa%ov TCTeQa itoLKiV e%ov6at, 
730 ^tvQo^ievat il>v%ijs etvexa nal (itoTov. 

Zev TtaTeQ) ei&e yevotTO fteoZs cpiXa tols ytev dhTQoZs 

v(3qiv ddeZv, xai 6cptv tovto yevotTo cpiXov, 
&v[i<p 6%eTlta eQya yteTa, cpQe6i O 1 ' o6tls d&etQrjs 
Te%vd%oiTo, fteiov (irjdev o7ttt,6(ievos, 
735 avTov eneiTa itdXiv Tt6at xaxd, [17)6' #r 6ni66co 



V. 729. dv&Qconcov , 8' dv&Qtaniov el, dv&Qcontov 8' bdefhln. Har- 
tung elv&QcoTtovg requirit, Heiinsoeth eXaftov, neutrum satisfacit, for- 
tasse e%ov6iv scribendum i. e. divitibus, qui praeter ceteros curis 
agitantur. — V. 731 — 42 fortasse Solonis sunt, item v. 743 — 52. — 
V. 731. el'&e , Bamberger e l'ye , quod in ed. 2 probavi. Sed nihil mu- 
tandum puto: videntur haec ex ampliore explicatione in brevius con- 
tracta: post vBqiv dSeiv plura sequebantur, quae illustrabant improbo- 
rum vitam, ab eo qui haec in epitomen redegit omissa: poeta autem, 
cum deberet deinde pergere 6%etXia 8' eQyu o6tig &vft,ta %tX. , maluit 
post longiorem intercapedinem repetere primarium enuntiatum, itaque 
adiecit: %ai 6cpiv tovto yevoixo cpiXov, unde altera sententiae pars sus- 
pensa est. — dSeiv, 0. Schneider dxeiv, Hartung scripsit totg fiev 
aXitQotg, vQQeig v§qi£siv co xe ysvoixo cpiXov ftvfico, 6%etXid x' eQya %tX. 

— V. 732. %ui, Hermann ei, Ahrens %et. — 6cpiv , el ecpi. — V. 733. 
fvetd cpQeel &' 0, SccctdcpQsei 8' A, fietd cpQeei 8'*. Iungenda ftvfico 
fiexd cpQe6i xe, ut recte 0, itaque 6tiyfir\v, ut par erat, in fine v. 732 
posui, male olim vulgo post sQyu interpungebatur • propter cpQsel 8', 
nec melius Camerarius [isxd cpQS6tv scribens post frvfico inchoavit inci- 
sum, quem secutus Hermann 8s quamvis quinto positnm loco tuitus 
est. — d&siQTjg scripsi, Sauppe dQ-r\Qr\g, libri dd"r\vr\g, (A a& r\g 
ras. inter & et r\), Camerarius dnr\vr\g, contra Heimsoeth d&Qr\6ag 
requirit. Adiectivum d&siQrjg eiusdem stirpis est atque verba dds- 
Qigco et Homericum e&eiQco, quod prothesi auctum, quemadmodum 
e&eXta alia, neque enim obscura huius verbi origo ut visum est Curtio. 
Hesych. d&eiQrjg, r\ xoi dxeiQr\g r\ 6 dyav &eQi6xin6g r) vneQontog r] 
Q-av[itt6x6g. Et. M. 24, 55: dQ-r\Qr\g' ,dxQt,f}r\g, &uv[iu6t6g, vneQontr\g, 
ccv&dSrjg. et d&etQecog' dnQificog, %ul d&eiQeg xo d%Qi,§eg' %al d&r\- 
Qt)g 6 dyav &eQt,6tt%6g , r) o XttfinQog r) 6 (ir\ cpQovti^cov tivog, %al 
v$Qi6xr)g, r\ 6 Sid XafinQotrjttt d&Qovfievog. Cf. Bekker An. I 353, 9. 

— V. 734. te%vd£ot,tor scripsi, legebatur eQyd£oixo, quod manifesto 
vitio laborat; librariis media verbi species" te%vd£e6&ca offensioni fuit, 
quam xe%vd6&ca satis tuetur, apud Aristoph. Ach. 387 te%vd£r\(ei) 
nunc ex librorum auctoritate correctum, sed tueri videtur scholiasta: 
ts%vd£r\ dvtl xov fistcc§dXXr\ nal fisxd xs%vr\g nal noiyaXiag 7tQ06SQ%r], 
ita enim corrigendum, male vulgo legitur dvtl tov zs%vdgr], fistcc§. 
et ad etQscpsi refertur. Item Hesych. ts%vrj60fica interpretatur ts%vd- 
eotica, et ts%vd£co, ts%vd^ofiai, nisi forte inverso ordine scribendum 
xs %vd%ofia.i- te%vd£ca. Adde Herodian. p. Phryn. 477, qui xe%vd- 
6tt6%ai interpretatnr %a%ovQyr\6ai. In novicio epigr. Romano CIGr. 
III 6233 legitur tal6iv epaig rtaXdpuwi te%va66dfievog %Xvtbv SQyov, 
ubi secundum Herodiani praeceptum ts%vr\ad[isvog dici oportuit. — 
fir\8ev, Hermann fir\8ev' . — 6m.£6fi,evog, f omgofievov. — V. 735. xi6ai, 



THEOGNIS. 185 

ticitqo^ tiTa6&akCat naidl yevotro xaxov 
naideg 6\ oXr ddCxov naTQog td dCxata voevvTeg 533 

noLoo6tv, KQOvCdrj, 6ov %olov d£6[ievot, 
i% aQ%r)g tcc dCxata yteT a6Toi6iv cptkiovTeg, 
740 [ir rtv vneQ$a6Cr\v avTiTiveiv nariQcov. 

ravT elrj fiaxaQe66t &eoig cpCla' vvv d' 6 [ihv eQdcov 

ixcpevyet, to xaxbv d' aXkog enena cpiQet. 

Kal tovt ', dd-avdrcov (la6tXev , ncog icfTi dCxatov, 

eQycov o6Tig dvrjQ ixTog icov ddCxcov, • 

745 [irj tiv vneQ$a6Cr\v xaTi%cov iirjd' oqxov dktTQov, 

dkkd dCxaiog icov {ir) td dCxaia ndd-rj; 
TCg dr\ xev flQOTog dXXog, oqlov itQog tovtov , enetra 

atptT dfravdrovg, xal TCva frv{iov e%ov, 
bnnor dvr\Q txdtxog xal aTa6&aXog, ows Tev clvdQog 
750 ovre rev d&avdrcov iirjvtv dXevoftevog, 
v $q££\1 nXovTcp xexoQr]{iivog, ot de dCxatot 

TQv%ovTat %aXenfi TetQOfievot nevCr\\ 



AO zioui. — firjS' it' Hermann, legebatur (ir\8s z\ A (irjSsz'. — 
V. 736. uzuo&uXiui A, dzuo&uXia 0, dzao&aXirj*. — ysvotzo, A ys- 
volvzo, singularem numerum tueor, videtur corrector cod. A, qui aequa- 
bilitatis studiosus fiiit, mutavisse. — V. 737. naiSsg, 1 naiSag. — 8', 
&', A naiSig z' oiz '. — zd Si-AULU vosvvzsg, Harturig audacter 
novavit aSiytov ituzQog cpvvzsg zd 8i%uiu. — V. 738. noicoGLV, nuLcooiv A, 
noLovcsi rel. — V. 739. zd om. A. — Sinuiu, videtur poeta &s(iiozd 
sci*ipsisse, ita omnis offensio removetur, nam supra v. 737 zd Siv.uiu 
non est sollicitandum. Heimsoethio placuit zd zs nuXd. — uozololv, 
AO uozoioi. Hecker so&Xololv. — V. 740. dvzizivsiv , dvtizsivsiv el. 

— V. 741. sqScov A. — V. 743. SUulov, A Slkulcov ras. corr. in 8ly.ulov. 

— V. 745. kuzs%cov haud dubie vitium contraxit; sed medela incerta, 
neque enim 6%icov placet, dispar Homericum rjv dzr\v 6%icov. — (lt\8' 
Bekker, Ltffo' libri , qiiod tuitus quamvis dubitanter conieci LLrjd-' 
oqkov uXltqcov, quemadmoduin est ap. Apollon. Rh. IV 388 (liyuv 
tfXLzsg oqkov, Participium uXltqcov extat apud Aescbyl. Eumen. 312, 
ubi praeteritum requiritur, itaque Pape uUzqcov substituit, sed alii 
uXizcov correxere, cum neque praesens uXizqsco, neque aoristus i^Xizqov 
(quemadmodum t](iuqtov dicitur) aliunde sit notum. — V. 747. zig, 
g ri. — y.sv A, yuQ g, kul*. — V. 748. v.ul zivu, A %ui zlvu. — 

V. 749. uv8Qog, dv ^, Brunck uvSqcov. 'JvSQog (sive uvSqwv) et 
&scov (ifjviv aequiperari insolens, infra 1297 legitur &scov 8' snoni£so 
(ifjVLv fidi-iv z' dvQ-QcoTtcov. Nec tamen ausim quidqnam novare. — 
V. 750. zsv A, zl* et Moschopul. ad Hesiodi Op. 105. — V. 751. 
v$Qi£r) A, v($Qi£sL*. — V. 752. tQv%ovTaL, Bekker coni. zqv%covtul. — 

ZSLQOLLSVOl, ZSLQOLLSVOV Q\. 



186 POETAE ELEGIACI. 

Tavxa (la&av, cpil' ixatQE, dixaicog %Qrj(iaxa noiov, 
6c6cpQova &v{ibv £%cov ixxbg dxa6&aXirjg, 
755 aisl xcavd' inicov ^E^vrjf^ivog' ig ds xeXevxtjv 
aivrj6£ig pv&cp 6cocpQ0vi Ttsi&ousvog. 

Zsvg (isv xr)6ds Ttohjog v7tELQ£%oi, ai&EQi vaicov, 

aisl ds^LtEQrjv XElq' iit a7trjuo6vvrj, 
aXXoL t d%dvatOL udxaQsg frsoi' avxaQ 'Anokkcov 
760 OQ&mciaL ykco66av xal vbov rjuitSQOv. 

% cpoQULyi, d' av cp^■syyol^' , leqov uskog rjds xal avXog' 

r)u£ig dh 6novddg dsol6LV aQs66au£V0L 534 

itivcousv , %aQisvxa u£t dXkrjXoi6i Xiyovxsg, 
prjcVsv xbv Mrjdcov dsidibxEg nbXsuov. 
765 co^ , slrj xev a^iELVOV buocpQova frvubv £%ovxag 
V06CpL usQLUvdcov EvcpQo6vvcog didyELV 
xEQitouivovg, xrjXov xe xaxdg dnb xrJQag duvvai, 
yrJQag r' ovXouevov xal fravdxoio xikog. 

V. 753. Ttoiov , in ed. 2 noiev scripsi. — V. 755. alsl, dsl A. — xcov 

S , g xcov. — eg, eig AO. — V. 757. noXrjog, nbXr\og 0, noXtcg g, 
noXecog n a m. pr. — vneiQe%ot AO, vneQe%ot*. — V. 760. op-thacai A, 
UQ&Qcootxt Ocgln, uqQ-qcogui rel. Conieci dQ&ficoGat i. e. UQfioGat, GvvaQ- 
dfiovv Hippocrates, UQ&fietv Hornerus et Apollonius Rh. usurpant. — 
V. 761 — 8 coniunxi cum prioribus praeeunte Camerario — cpoQfnyt^ 
S av Brunck, cpoQfttyy' d' av A, cpoQfityy' av*. — cp&eyyot&' Ocgn 
ut Brunck coniecit, cp&eyyot enl \, cp&eyyotod-' A et rel. — r)Se, r) 
Se g. — avXog A ut Brunck coni., uvXco*. — V. 762. dQeoodfievot, AO 
dQBGGofievoL (in A ras. corr. ex -dfisvoi). -Sententiae institutae dnuQ- 
t-dfievoi vel enuQ^duevot conveniat, sed tradita sciiptura plane adver- 
satur, videtur corrigendum GnovSatg &eovg dnuQeGGUfievot (nam 
dcptXuoGUfievot, cf. Hesiod. Op. 338 onovSfjg ftveeoot ts tXuG%eGftui, 
nimis recedit), haud dissimilem corruptelam ex casuum confusione 
ortam deprehendimus infra v. 779. Cf. de hoc verbo Hom. II. T 182 ov 
ftev yuQ xt vefieGorjxbv fiuGiXrju uvSq' dnuQeoGuo&ut, o xs xig TtQoxeQog 
%uXenr]vrj (nonulli libri enuQeGOUG&ut) quod Hesych. interpretatur : 
dnuQeooua&uf etg aQeoyieiav dyayeiv, schol. aliter explicant, sed Veneto 
interprete in bac parte caremus, quamqnam Bekker f)assim perperam 
notam A addiderit. In Theognidis versu alii alia hariolati sunt, Em- 
perius UQVoobfisvoi, Hecker dcpvoodfisvot, Ahrens onovSutg &solgiv 
UQrjGUfisvot , Schmidt GnovSuig $oi§ov uQSGodfisvot. — V. 764. xbv, 
A xov ras. corr. ex xcov, el xcov. — SetStoxeg, SeStbxeg cg. — TtoXsfiov 
ras. corr. ex noXsftcov A. — V. 765. toS' si'rj %sv dfistvov bfiocpQova scri- 
psi, idque etiam Ahrens proposuit, et bfiotpQovu quidem iam Brunck 
emendavit. A coS etv nal dfistvov evcpQOva, *<oS elvat %al ufieivova 
evcpQova. — V. 767 post xsQTtofievovg videntur nonnulla omissa esse, 
nam deinceps ea enumerantur, quae poeta a diis petit. Heimsoeth 
sibi videtur expedivisse scribendo dnb nrJQug dfiooout. 



TIIEOGNIS. 187 

Xqtj Mov6cov fteQUTtovra xal ayyeXov, el xt 7teQi66ov 
770 eideirj, 0o(pi'r]g pr) (pftovEQbv xeXefretv, 

dXXd xd [iev nco6&at, xd de detxvvvat, dXXa 6e Ttoteiv 
xi 6tptv %Qr\6r\xat [tovvog i7tt6xd^ievog; 

Ooifie dva%, avxbg pev i7tvQyco6ag TtoXtv axQtjv, 
'AXxaftocp IleXoTtog Ttatdl %aQi£,6iievog' 
775 avxbg de 6XQaxbv v^Qt6xr)v Mr'\8cov dneQvxe 
xr\6de TtoXevg, Xva 6ot Xaol iv evcpQ06vvr\ 
rjQog e7teQ%o(ievov xXetxdg 7ti^i7tco6' exax6\t(iag, 

xeQ7to{ievcp xt&aQy t' tfyigp' eQaxfj ftaXiy 
7tata6tv xe %oqcov ia%f\6i xe 6ov 7teQ x t (3co[i6v 
780 rj yaQ eycoye dedotx' dcpQadirjv i60Qcov 

xai 6xa6tv f EXXr\vcov Xaocp&oQOV dXXa 6v, &oi(5e , 535 
XXaog rjfiexeQrjv xrjvde cpvXa66e itoXtv. 

'HXftov [tev yaQ eycoye xal ig UtxeXrjv Ttoxe yaiav , 
rjX&ov d' Ev(3oir\g a^iTteXoev Ttediov 
785 H7taQxr\v x' EvQcoxa dovaxoxQocpqv dyXabv a6xv' 
xai /a' icpiXevv 7tQocpQovcog Ttdvxeg i7teQ%6{ievov 



V. 770. siSsirj, aocpirjg interpunxi, vulgo post aocpir t g distinguitur 

— V. 771. iiiao&ai, A cvoaa&ai. — Ssvavvvul, AO Sslhvvslv (slv er. 
in A), Abrens Ssl-kvvllsv , Schmidt Sslxvvsv, fortasse vere, nam quam- 
vis constet a librariis sexcenties 8sly.vvvul alia id genus in 8sly.vvslv 
corrupta esse, mirum accidit, grammaticum, cuius recensionem A ex- 
hibet, 8s lkvvslv si repperisset, toleravisse, cum in proclivi esset correctio, 
quam Byzantini adhibuerunt. — 8s, xs el. — V. 772. xi, A xig (g er.). 

— XQ r l ar ) tCil i xqtjgsxul, Hermann %Qr\csixui, sed coniunctivus non solli- 
citandus. — V. 773. $oi$s , c cpoi§'. — V. 774. 'AXhu&oco, el uXkl&oco, 
dX%o&6(o. Fort. tioXlv uHQrjv 'AXyu&oov, IleXonog nxX. — V. 775. 
dnsQVAs, f dnsnvQS. — V. 778. xsQnocisvcp, libri xsQnoiLsvoi, quod cor- 
rexi; mendum ex antiquae arjfiaaiag ignorantia repetendum. — Hi,&uQr) 
x' d(icp' nunc Hartungio auctore, antea v.L&uQr]g r]8' sci - ipsi, xL&aQr] 
wal libri (nul in A er.), Brunck %al &uXirjg iQuxfjg, Hermann Yi&UQr] x 
fj8', Ahrens %dv SQaxrj &uXirj. Heimsoeth v,i&UQr]g siv sq. &. — V. 779. 
nuiuaiv xs %oqcov scripsi sublato vetusto librorum mendo nutuvoov xs 
{as g) %OQoi~g. Hecker nuiccaiv xs %OQoig x ', sed postea nuLUvcov x' 
ia%rjoi %OQoiai xs. — ia%f]Oi Bekker, ia%oiai A, iu%uioi*. — obv, xbv 0. 

— Post hunc versum breviator plura resecuit; exordio enim elegiae 
statim epilogum subiecit, mediam carminis partem nobis invidit. — 
V. 780. sycoys SsSolk', Mey perperam iycb Sei8oix'. — V. 783 affert 
Harpocrat. v. Qeoyvig. — ig n, legebatur sig (etiam Harp.) — ZwsXrjv, 
bcm ai-AsXwr\v . — V. 785. r', AO 8' . — 8ovu%oxQocpov , Sovukoxqo- 

dyXabv 
cpov, 1 8ovuY.oxQvcpov. — isqov 0. 'AyXubv Lacones in communis vitae 
consuetudine usurpabant, Bekk. An. III 1096. — V. 786. ft' icpiXevv, 



188 POETAE ELEGIACI. 

dXX' ovttg fiot teQiptg iitl cpQevag r)Xd-ev ixeivcov. 
ovtcog ovdev ccq' r)v cpiXteQOV dXXo 7tdtQr]g. 

Mr) Ttote (Jtot iieXidrjtia vecoteQOv aXXo cpaveirj 
790 dvt' iQatrjg 6ocpir]g, dXXa tod' aiev e%cov 
teQ7toC^,7]v cpoQiityyi %al oQxrj&iicp xal doidfj, 
xal tieta tcov dya&cov i6&X6v e^otiit vdov. 

Mrjte ttvd %eivcov drjXeviievog eQyiia6t XvyQotg 
iirjte ttv ivdrjiicov, dXXd dixatog icov, 
795 tr)v Gavtov cpQeva tEQTte' 8v6r]Xeyecov 8e itoXttcov 
dXXog toi 6e xaxcog, dXXog d\ietvov iQei. 

Tovg dya&ovg aXXog tidXa iiiiicpetat, dXXog eTtatvel' 
tcov de xaxcov iivr)iir] yivetat ovdeiiia. 

'AvftQCOTtcov d' atyextog iitl %&ovl yivetat ovdeig' 
800 dXX' og Acnog, og (ir) %Xeove66t (JtiXr]. 



A (is cpCXsvv. — snsQ%6[isvov , Hecker stisq%6(isvoi,. — V. 787. ovxtg, 
f ovxcog. — V. 788. ovxcog, f ovxcog. — V. 789. vsooxsqov om. 0. Leutsch 
(isXsSrj(i' dyavobxsQOv, Hartel rnaiore molimine (irj itoxs •asSvoxsqov (isXs- 
8r}(tcc (ioi, fuit olim opinor (isXsSrj(i' sXsxcoxsqov quemadmodtim d^ta- 
nrjyrjxoxaxov , (t,av.aQiax6xaxov , alia dicuntur. — V. 790. avx' sQaxrjg 
aocpCr\g Vinetus, legebatur dvx' aQsxrjg aocpCiqg, solus A 6ocpCr]g x' copula 
manifesto a correctore addita, ut depravato loco subveniretur. Recte 
Vinetus, poeta non virtutis ac sapientiae se studiosum esse dicit, sed 
unam musicam artem sibi curae esse profitetur. — V. 792. voov in A er., vi- 
detur fiCov substituendum, quae vocabula alias quoque confusa sunt; 
non recte Hartel (isxd xoovS', referens dya&oov ad voov. — V. 793 — 6 
Mimnermi sunt, vid. fr. 7. Olim v 793 — 4 seiunxi et cum prioribus 
copulavi. Ceterum v. 793—4 imitatur auctor iurisiur. med. p. 90 ed. 
Busemaker. — ^sivcov A, ^stvov*. — V. 795. Ss, xs Oel. — V. 796. xoC 
6s scripsi, A xoi 6s, * xotaSs, nisi quod h in m. xtg 6s, quemadmodum 
Anth. Pal., vid. Mimn. fr. 7. Vocula xoi passim seiungitur a finitima 
particula, velut Soph. Trach. 320. — d\xsivov , d(istvov. — V. 798 
et 799. yCvsxat AO, v. yCyvsxai. — V. 800. aXX' og Xcotog, og (ir) K, 
dXX' ag Xcbtov, ojtr). Contra A aXX' wg si Xouov (tr\ cuius vestieria pre- 
mens elicias dXX' cb x' r) Xcoov, (ii) nXsovsaat (isXot. Vulgo dXX co (ita cg, 
obg el, cbg ut vid rel.) Xcbtov, ov (irj. Brnnck a>g, Boissonade co praeop- 
tavit. — (isXr/ scripsi, si quidem haec apodosis est, (isXot AO, (isXst 
rel. Forma Xcoiog, quam testificatur Arcad. de acc. 41, legitur etiam 
v. 96 et 853 (ubi vid. adn.) et apud Theocritum 26, 32. Satis audacter 
Schneider Xcbiov &S' slvai' (ir) nXsovsaai (isXstv, Hermann aXXcog Xcoiov, 
sl (ir) nXsovsaat (isXoi, Ahrens dXX' oiar\ Xcoov (ir) n. (isXoov , Hartung 
dXX' ov SsdaCov (ir) nXsovsaai (isXot, Heimsoeth dXX' og Xcbtog, og Sr) 



THEOGNIS. 189 

OvSelg av&Qcoittdv ovt eoaeTat o6't£ necpvxev, 53G 

otirig ita6tv ddcbv SvGexca etg 'Atdeco' 
ovde yccQ og frvr]Tol6t xal dfravaToi6tv dva66et, 

Z.evg KQovidr\g, &vr}Tolg ita6tv ddetv dvvaTat, 

805 Toqvov xal GTa&iirig xal yvcbytovog avOQa ftecoQov 
ev&VTeQov \ie %Qr}, KvQve, cpvXa66tiievat, 
ottv xev ev Tlvd-covt &eog, %Qt]6ag leQeir) 

6\i(pr)v, 6r)iirjvr) itiovog e% ddvTOV 
ovre rt yccQ 7tQo6&elg ovdev x Stt cpaQiiaxov evQoig, 
810 ovt dcpeXcov itQog d-ecov d\x,TtXaxir\v TtQocpvyotg. 

XQr)\i eTtafrov ftavaTov \iev detxeog ovTt xdxtov, 

nXsovsaciv o.8ol. — V. 801. ovxs, ovSs. — V. 802. ndcLv, ndaav. 

— Svasxai, 1 Svacsxai. — 'AtSsco A, dtSov*. — V. 805. &scoqov 
Vinetus, libri Qscoqcov. — V. 806. fts %Qi) scripsi, libri %Qr) ^ v - Facili 
negotio expedivisse mihi videor difficultatem, qua laborabat hic locus 
ab aliis aliter tentatus; cf. v. 543 XQV f 18 n a Q<* cxd&firjv -xal yvco- 
(iova xrjvSs Sixdooai, Kvqve, Siktjv , neque obstat v. 809— 10 svQoig — 
itQocpvyoLg , quae in universum dicta sunt (= evqol xig, nQOcpvyoL xig). 
Cave enim ad Cyrnum referas et as %Qr) hoc loco requiras: adolescen- 
tibus enim gravissimum Q-ecoqov munus non solebant committere. — 
cpvXaccsfisvai Camerarius et Turnebus, libri cpvXacoofis vov , quod qui 
tuetur Ahrens non reputavit sermonis graeci consuetudinem cpvXdoaovxa 
fiagitare: neque quod Ahrens negat elegiacos poetas his infinitivi for- 
mis usos esse, verum: xs&vdfisvai extat apud Tyrt. 10, 1. Theogn. 191, 
item recte ap. Mimnermum 2, 10 restitutum est, nec minus certum 
&S[isvaL Theog. 152, quamvis libri non addicant, sfLfisvai Solon. 13, 29 
nulli calumniae obnoxium; slnsfisvai legitur apud Solonem quamvis 
auctores diversa tradiderint, quemadmodum etiam in iamoo Anacreon- 
tis 92, 2 xiftsfisvat, nam SLSao*sfisvai., quod Phocyl. 13 commendavi, 
incertum, neque amplius tueor coniecturam apud Archiloch. 4, 4. Nec 
magis breviores formae Sofisv, tfisv, d , sfiEv, Evfrsfisv, nao%sfisv, s%sfisv, 
dsiSsfisv addubitaDdae , cum omni ex parte auctoritate munitae sint, 

— Cum Turnebus %qi\ (ilv correxisset, Geel %Qfj vovv, Sauppe %q?i 'gviv, 
Kayser %Qr\Cfibv (hoc vel %Qr)aiv etiam Schneider), ut in prioribus, quae 
interierint, %Qr) fuerit, maluit Ahrens %Qr) Sfisv K. cpvXaooofisvov scri- 
bere, Hartung autem ex parte Geelium et me (qui &scoqs£v . . . %Qr) fir) 
. . . cpvXaacofisvov conieceram) secutus &ecoqslv ev&vxeqov %Qr) vovv K. 
cpvXaaoofisvov refinxit, Heimsoeth %Qr\ ndv K. cpvXaaosfisvai. — V. 807. 
oxxl nsv sv IlvftcovL ftsog, %Qr\oag iSQstr] oficprjv, crjfnqvr] scripsi, lege- 
batur <o (A co) nvi ksv, deinde A frsov %Qr]oag itQtta, g &tbg %Qi]Oag 
tsQSia, rel. ftsbg %Qr)aag IsQsta. Ctrumque verbum et %Qr\aag et 
ar\fir]vr] ips-ius dei consulentibus futuras res aperientis est; sv IIv&covi 
Pindarus saepius dixit, alias IJvd-avi. Brunckii coniecturam &sov %Qr]eaa' 
LSQEia plerique comprobaverunt, nisi quod Ahrens praeterea bxxivd y.tv 
vel rjvxiva ntv (hoc etiam Hecker) proposuit. — V. 808. Ttiovog A. — 
V. 809. x' i'ri, glm v.s xi, malim x' irti cpaQfiatiov svQOig. — V. 810. 
ovx', AO ovS'. — nQog &seov, scribendum videtur nsQl &sovg, nam nsQi 
frsbv non ausim commendare. — V. 811. fisv dsiv.sog, fisvoEixsog A. 



190 POETAE ELEGIACI. 

tcov d' akkcov Ttdvtcov, Kvqv\ dvtrjQotatov 
01 [is cpCXoL TtQovdcoxav iycb <T £%&Qot6L 7tEka6&ECg 
ELdr]6co xal tcov ovtiv e%ov6l voov. 

815 Bovg fiot inl ylco66r\g xQatEQco nodl Xd% im^aivcov 
1'6%£L xcotCXXsLv xaCneQ i7tL6td^i£vov. 

Kvqv\ £[i7tr}g o tc (lotQa Tta&Elv, ovx E6& VTtahv^af 
ottt 6e [lotQa Tta&Etv, ovtt didoLxa [ia&£LV. 

'Eg 7tokvaQrjtov xaxbv r]xo[i£v, iv&a [idXL6ta, 
820 Kvqve, 6vva[icpotEQOvg [lotQa XdfioL %avdtov. 

0'C d' aTtb yr\Qa6xovtag dtL^idt,ov6L toxrjag, 537 

tovtcov toL %<x>Qr}, Kvqv', oXCyrj tEki&EL^ 



— V. 812. dvir\Qorarov, bel(a rn. s.)m dvir\QorsQov. — V. 814. eldrjoco, 
1 slg Sr)oco. — rcov , rbv AO, unde rovg possis coniicere. Hartung 
scripsit slSr]oco tlulqov, %ovtlv' s'%. v. — V. 815. yXcooor\g, A yXcoo- 
or\, quod repudiavi; dicitur sane §ovg ini yXcooorj (3z@rjy.tv (Aesch. Ag. 
35. Pollux IX 61, adde Soph. Oed. Col. 1051), sed ini^aCvsiv ini yXcoo- 
or\ inusitata structura. Quod proverbium breviatum apud paroemio- 
graphos modo p. ini yXcooor\g modo ini yXcooor) scribi solet, nullins est 
momenti. Sed fortasse librariorum socordia distichon intercidit, cui 
poeta haec subiecit: §ovg llol insi yXcooorjg %rX. — -AQars qco, HQCxrSQcov f. 

— V. 816. i'o%SL, lg%sl xai. el. — V. 817. SLLnr\g scripsi, vulgo simr\g 
S'. — V. 818. SsSoixa iia&SLv scripsi, legebatur SiSooia na&SLV. Emen- 
dationem meam munire neglexi, ratus homines recti iudicii neque 
doctrinae expertes veritatis notas facile assecuturos esse, et probavit 
Leutsch, refragatur Hartel, me nihil egisse dictitans; at cf. Aeschyli 
Agamemn. v. 164 Zrjva . . . rbv cpQovsiv ^Qorovg bScooavxa, rbv na&si 
Lia&og ftivra v.VQicog s%siv vel v. 235 jdCna Ss roig llsv na&ovoLV 
aa&SLv inLQQinsL, et quae interpretes ibi adscripserunt ; ipse scripsit 
ozri Ss LiotQa na&siv ov, rC SiSoiKu cia&siv; sed subabsurda haec est 
sententia, forma orationis incomposita et a Theognidis arte plane 
alieua. — V. 8 19. noXvaQr\rov A, noXv aQQrjrov Obdeflmn, noXv 
d.QQr\%rov cgh, Ahrens ov naXivdyQsrov ig, quae parum probabilis 
est rnedela: sane librorum paradosis haud dubie depravata: inter- 
pretantur noX. v.av.6v exorabile malum, sed id aQr\rbv dicendum, nam 
noXvaQrjtog (inde nomen IloXvdQarog) est exoptatus, votis expetitus, ac 
bonis, non malis rebus convenit, itaque nisi statuas poetam o^vllcoqov 
figura usum esse, v.av.bv vitium contraxerit. Heimsoeth paradosin 
tuetur, idem monet deliberantis esse sv&u llccXlgt' dv, optantis 
sv&a rd%LOra. — V. 820. ovvaLicporiQOvg , gn ovv dficp. , ev. — 
V. 821. oi S', A ot % (0 quid habeat incertum), unde ol %' . . . drL- 
llu£cogl coniicas. — dnb yr\Quov.ovrug scripsi, vulgo dnoyr\QUGyiovrag, 
Havtung di ycaiayr\Qaoyiovrag. Cf. Hesiod. Op. 185 alipu Ss yrjQUGviov- 
rug utlllu£ovgl ro-nrjag, item Hesiodium hemistichium ap. Et M. 230, 
55 yr\Qavrag rifiav, vetus praeceptum, quod ad XsCQ'covog vno%r\%ag 
refero. Verbo dnariiLtt&iv Aeschylns utitnr. — V. 822. roi, g Sr\. — 



THBOGNIS. 1!»] 

Mrjxe xlv' uv\e xvQavvov i% iXitCot, xiQde6tv elxcov, 
[irjxe xxeive ftecov OQXta 6vv&i{ievog. 

886 llcog v{iiv xixXrjxev vtc avXrjxrJQog deCdeLV 
&v[iog; yrjg d' ovQog tpaCvexuL «'£ dyoQrjg, 
r\xe XQitpet xuQ7toi6iv iv eCkuTtCvuLg cpoQeovxag 
t^uv&rfiCv xe xopaig TtoQcpvQiovg axecpdvovg. 
dXX' aye 8r\, Exv&u, xeiQe xoprjv, ujtoituve de xcofiov, 
830 niv&ei d' evuXdrj %coqov ujto2.kv(ievov. 

TlCaxei xQrjtiax' oke66u, ujtitixCr] d' e6uco6W 
yvcoiirj d' aQyaXirj yCvexui uficpoxiQCOV. 

TLuvxu xdd' iv xoQuxe66t xul ev cp&oQco' ovdi xig r)[iiv 
alxiog d&avdxoov, KvQve, ftecov ^iaxuQcov, 
835 dkk' uv6qcov xe (iCr} xul xi^Sea detku xul vfiQtg 
noXXcov i£ dyu&cov ig xuxoxr\t efialev. 

Ai66uC xoi 7to6iog xrJQeg 8etXoi6t $QOxoi6Lv , 



%coQr\, Corais coqttj, Hecker et Nauck y' 00917, Hartung rovzcov frsoLg 
coqtj, denique Hoerschelmann rovrcov y' sv%coXr\ incassum, dixi de hoc 
versu supra v. 152. — V. 823 sXnCSi Bekker, codd. sXnCai. — ksqSsclv 
slhcov A, yisQSsvg slvul 0, nsQdsog sIvul*. Videtur slvsxu y.SQSivg 
scriptum fuisse, neque vero scriptura cod. A posthabenda. — V. 824. 
nrsivs , ■H.zsivai Ogl. — V. 825 — 30 fortasse Callini sunt. — vuiv A, 
*r)uiv, quod tuetur Heimeoeth. — V. 827. KUQnoLaiv sv, Emperius xccq- 
novg usvog coniecit, Hartung r) r srQScpsv tiuQnoLOLv. Post •AccQitoiGiv 
plura exciderunt, nam hic quoque temere duo disticha in ununi cou- 
iuncta; poeta videtur dixisse : qui ager frugibus (hostes nunc alit: vos 
autem haec nihil curantes convivia agitis pectora et) capita sertis redi- 
miti, fuit igitur olini: (tisqI Grr)&SGGLv) iv slXunCvuig cpoQsovrsg. — 
V. 828. ^uv&mC 0. Schneidewin coni. £av&uig uucpl nouatg, Ahrens 
v.UQnovg usv sv siXunCvuig nuQSovrug reliquis servatis, Hecker r)Ss rQV- 
cpr)g KUQncoGLg iv siX. cpoQSOvrcov £uv&ijg uucpl ytourjg n. ar., Heimsoeth 
£uv&ijg slvl Kouuig, quemadmodum alio loco siv intulit: neutra forma 
utuntur hi poetae. — V. 829 olim conieci aXX' uys Sr) 'yxvri kslqs, 
quod probavit Heimsoeth. — dnonuvs, A dnonavs (ras. corr. in dno- 
nuvs). — V. 830. svuXSr) scripsi, libri svcoSrj, antea svuv&r) conieci; 
nam quod fortasse aliquis praeferat svqcoSi], suspectum vocabulum 
est. — %a>QOv, A %coquv. — V. 831 affert Apostol. XIV 30 b. — oXsggu, 
Apost. coXsau, unde Hermann dncoXsa' , contra Iacobs nCorsL oXsoau. 
— uniorCr/ , dniarCu el Apost. — S' iaucoau, 1 Ss aucoau. — V. 832. 
yvcourj, Ahrens uvr\ur\. — uQyuXst], A dvyuXsvi. — yivsrui 0, A ysCvs- 
rui, v. yCyvsruL. — V. 833. cp&OQCp A, cp&oQa*. — r)utv, cg rjucov. — 
V. 835. jftij %ul, f (lCrj. — SsiXu A, noXXu*. '— V. 836. sg, sig A. — 
s§uXsv, spuXs Oel, sfiuXov f. — V. 837 fortasse Eueno Pario aliquis 
attribuat. — roL, e ri. 



192 POETAE ELEGIACI. 

dtya xe Xv6tLLEXr)g aal LL£&v6tg %aXE7trj' 
xovxcov d' dv xb lls6ov 6tQco(pr]60Ltat y ovds lle ituQug 538 

840 OVX EXt Lir) TtivEtV OVXE XirjV LLE&VEtV. 

Oivog elloX xa llev aXXa %aQi&xat, £v d' d%aQt'6xeog, 
svx dv &ooorj%ag ll' av$Qa itQog £%&q6v dyrj. 

'AXX' bitoxav xa&vjiEQd-Ev icov VTtivEQds yivrjxat, 
xovxdxtg olxad' Illev 7tav6diLEvot %o6tog. 

845 Ev llev %£t{i£vov \dvdQa] xaxeog &iLi£v EVLta^ig £6xtv, 
ev dh &£{L£v xb xaxeog x£tLt£vov aQyaXiov. 

Adi, Eittfla drjitcp XEVEocpQovt, xvnxs 6e xevxqoo 

6|ei', %at t,£vyXr\v bv6Xocpov aLicptxid-Et' 
ov yaQ £Q• , EVQrJ6£tg diJLiov cptXodi67toxov co6e 
850 av&Qc6%cov , 07to6ovg r]iXtog xa&oQa. 

Zsvg dvdQ iijoXi6£t£v ^OXvLLittog , og xbv sxatQov 
Lial&axa xcoxiXXeov i^anaxdv i&iXEt. 



Y. 838. SCtpd xs A, ts om. cg. — V. 840. ovx' sxt Ahrens, A 
ovzszi, rel. ovzs zi, (el ovSs zi) cf. v. 477. — XCryv, Xvsiv f. — V. 841. 
cc%ccQiaxcog scripsi, A d%aQiaxo i. e. ct%dqiaxov, rel. d%aQiaxog. Traditae 
scripturae vitium animadvertit corrector cod. A, sed minus recte sus- 
tulit; cf. Isocr. ad Demonic. 31: (nqSs xdg %aQtxag d%aQCazcog %ccqi£o- 
(isvog, oitSQ 7tda%ovaiv ol itoXXoC, noiovvxsg (lsv, drjScog Ss zoig cpCXoig 
vnovQyovvzsg. — V. 842. &coQr)£,ag , &WQv^ccg bcdfhmn. — dyrj AO, 
dyst*.^ -— V. 843. scov , Epkema sov. In ed. 2 scripsi zd y' vtcsq&sv 
sov&' (ita etiam Hermann), sed fort. praestat y.u&v7t£Q&' dvSQScov, 
sive oqo cpcofi' malis. Heimsoeth axp' ortozav . . . sov&' suasit. — 
V. 844. Ttavadjisvoi, Camerarius navad(is vov coniecit. — V. 845 [avSQa] 
adpunxi, est enim correctoris additamentum , nec meliore successu 
Hermahn et Hecker dvSQt, Heimsoeth KsCpsva cpcozl, quod prorsus 
otiosum. Conieci sv (isv xstfisvov dazv quod etiam ap. Solon. 4, 21 
noXtv significat, ut poeta de publicis rebus praeceperit, cf. Pind Pyth. 
IV 272 QaSiov (isv yaQ noXtv aslaai v.al dcpavQOZSQOig , dXX' snl 
%coQag avrig saaat SvanaXsg Sr) yivsxai. Sin universim haec edixit, 
ut ipsi sententiae nihil omnino desit, possis versum imperfectum 
supplere sv (isv xsCfisva, Kvqvs, vel saxl xaytcog. &s(isv sviiaQsg 
SQyov. — xaxoos, A naXcog. — V. 847 — 50 Soloni vindicat Hartung. 
— Xdj-, n Sd£. — xsvsocpQovt, el ■x.svocpQovt. — V. 852. s&sXst, fort. 
s&sXoi vel i&sXj]. 



THEOGNIS. 193 

"lltdsa [isv xccl TtQoGftsv, ccxccq 7toXv Xoola dr) vvv, 
ovvsxcc xolg dsilolg ovdsixC s6xl %aQig. 

855 UokkccxL dtj itokig r]ds dt rjysiiovcov xttxoxrrxtt 
oo67tsQ xsxkL(iivrj vccvg TtttQcc yr)v sdQcciisv. 

Toov ds cpCkcov st (xiv xig oqk {ii xl SelXov sypvxa, 
ttvy d iv' a7to6xQSipag ovd' eGoqccv i&iksL" 

i}v 8i XL (XoC TtO&EV i0ftX6v, tt TtttVQttXL yCvsxttL ccvSqC, 539 

860 nokkovg cc6ncc6\iovg xccl cpLkoxrjxccg s%co. 

Ol tu cpCkoL %qo8l8ov6l, xccl ovx i&ikov6C xl dovvcci 
ccvSqoov opccLVOiiivcov' dkk' iyoo ttvxo\Lccxr\ 

S67tEQCr\ X E%SL\X,L Xttl OQ&QCrj CCVXLg E6EL(JIL, 

rj{iog dksxxQvovcov cp&oyyog iysLQO(iivcov. 

865 JTokkolg d%Qr\6xoL6L frsbg didol ccvdQaGLv ok(iov 
iti&kov, og ovx' ccvxqo (HXxsQog ovdsv ioov 

V. 853. rjSsa Commelinns, libri rjSia et hic (in A spir. et acc. er.) 
et infra post v. 1038, ubi omnes hoc distichon repetunt (r)Ss afisv A 
infra). — noXv, h noXXd. — XcoCa Srj vvv A (nisi malis vvv 8r\), Xcota 
r) vvv 0, Xcoova r] vvv*, Xcoiov riSv AO infra, Camerarius scripsit Xcoova 
Sr) vvv. Acoiog, quod positivi habet formam, et bonum et meliorem 
significat, orta hinc etiam comparativi forma Xcotcov, plane quemad- 
modum et %iQr\sg et %SQsCovsg (%sCQovsg) dicitur; attigit hanc quae- 
stionem etiam Lobeck Pathol. El. I 377. — V. 854. ovvsa.cc, ovvsv.cc, 
sed xovvsva Abcdefghlmn (in A x er.). — SsiXotg, Ssvvotg el. — ovSsybC, 
AO ovSs (ic", f ov Ss (ir). — sgtl Bekker, ioxi et vulgo. — V. 855. 
noXXdvi Sr) 0. Schneider et Sintenis, v. noXXdvig (g er. A) r). — 
noXig , g er. A. — Si' r)ys(iovcov, S' svSccvliovcov el. — V. 856. vsvXv- 
fitvrj, vsvXr](iivrj f. — vavg, Schneidewin vrjvg. — sSoapsv A, ceteri 
fere iSoafis. — V. 857. ps xi, A yJ sxi (\i sxi a pr. m.) — SsvXov A, 
Ssivbv*. — V. 859. (ioC no&sv, (ioi no&sv, fortasse recte. Camera- 
rius (i r) scripsit, sed poeta hic eadem brachylogia utitur qua supra 
v. 542, ex secundario enuntiato (yCvsxai) repetendum yCvrjxai, neque 
opus correctione st Si xi (toi pro r)v , quam fortasse aliquis commen- 
daverit. — navgdvi A et fort. g, *noXXavi. — ylvsxai AO, v. yCyvsxai. 
— V. 861 — 4 Cleobulo tribuit Hartung. — V. 861. vai ovv s&iXovaC 
xi (xoi h) SovvaL, corrigendum videtur vai ovv i&iXova' iniSovvai 
i. e. nolunt dotem dare dvSocov (i. e. (ivrjOxrjQcov) cpat,vo(iivcov, haec enim 
verba non sunt sollicitanda, sed speciosa priorum criticorum coniectura 
daxQcov op. inducti Herwerden sxi cpoixav, Hartel sxi SvvaL (i. e. Soliov) 
tentaverunt. Permire Heimsoeth Noctis haec esse verba arbitratur, 
nihil tamen novavit, nisi quod scripsit Srjfiov aXsvxQvovcov cp&oyyco iysi- 
QOfiivov. — V. 862. dvSQCov, bd in marg. r\yovv v.axa xov vaiQuv xrjg 
r)(iiQag, hinc Hermann et Emperius daxQcov, Ahrens SdScov. — V. 863. 
avxig bcdghmn, avxr)g 0, av&ig*. — V. 864. cp&oyyog, cpiyyog 0. — 
V. 865 — 68 affert Stob. CVI 10. Fortasse Tyrtaei haec sunt. — V. 865. 
noXXotg, malim noXXavig. — ScSol, m SiSoi. Deinde oXfiov dv- 

POETAE IiYR. II. 13 



194 POETAE ELEGIACI. 

ovt£ cpikotg' aQetrjg de [teya xXiog ovitot oXeitat' 
at%ytr}tr)g yao dvrjQ yijv te otai a6tv 6aoi. 

"Ev ytot eitetta %e6ot fieyag ovoavog evQvg vrteo&ev 
870 yahieog, dv&QcoTtcov det^ta %a[iatyevecov , 

ei fir) eyco toi6tv (iev inaQxe6co ol {ie cptXev6tv, 
totg 8' iy&Qoig dvirj stal [teya nrjfi e6oytat. 

Oive^ ta ytev 6 7 aivco, ta de [ie'[icpo[iai ' ovde 6e ndytnav 
ovte not eyfraiQetv ovte cptleiv dvvaytat. 
875 i6&Xbv nai xaxov e66t. tig av 6e ye }ico[ir]6atto; 
tig S av inatvrJ6at fietQov eyjav 6otpir\g; 

"H(ia pot, cpiXe &v[ie' td% dv rtvtg dXXot e6ovxat 
dvdQeg, iycb 8e ftavcov yala peXaiv e6o(iat. 

IHv' oivov, tbv ipoi noQvcpfjg vno Trjvyetoto 540 



Sqccglv. — V. 866. ovx' avxco A, ov&' avxco g, ov&' avxco*, ap. Stob. ovS' 
avxco, sed ovS' om. A Vind. Trinc. Qui avxco scripserunt, pronomen osnon 
ad oipov , sed ad avSoaq d%Qr]oxovg rettulerunt, sed tunc ooxLg dicen- 
dum, ut est apud Aristoph. Eq. 1275 dXXd xl[itj xolol XQrjOxoig, ooxLg 
sv Xoyigsxai. — ovSsv scov , Geel ovxiSavco, coniicas ovxs noXsi, cf. 
Pseudoxenoph. Apol. Soci\ 31: ovxs xjj savxov noXsi, ovxs xoig cpCXoig, 
ovxs avxco a^Log ovSsvog sysvsxo. — V. 867. ovxs, Stob. ovSs. — V. 868. 
aaoi: 0, h a m. pr. adsi (supra oi), *adoi. — V. 869. sv, in apparet ". — 
snsLxa, snsLoa bm. — nsooi, nsosi. — V. 870. %a(iaLysvscov A, na- 
Xaiysvscov*. Emperius a&avdxcov Scofiax' dsiysvscov. — V. 871. sl in 
ev. — V. 873. o', A os. — aivco, aivsco n a m. pr. recte ut videtur. 
— V. 876. so&Xov v.al xaxov , cg so&Xog xal Hanog. — ys, xs AO, 
om. bm. — V. 876. snaivr}oaL Brunck, s naivrjasL On, snaivr\or\ f, 
snaLvrjGr} rell. (naivrjOrji A pr.) — V. 877 — 8 om. cg. Fort. Mimnermi 
sunt versus. — r> H$a [ioi scripsi, quod etiam Ahrens vidit, A r]@avoL. 
rifidoi, bdehlmn rjpdoLg, f (laig, vulgo 7}§c6oLg. Infra post v. 1070, 
ubi hoc distichon repetitur, libri xsQnso fiot ex interpretatione. — 
cpiXs, f cpvXs. — dv xLvsg, A av xLvsg, et ceteri dv tivsg, quod revo- 
cavi: ut Homerus frequenter, Pindarus alii passim, ita etiam Theognis 
indicativo futuri adiunxit dv vel ks, cf. v. 641, id quod offensioni fuit 
tam correctori cod. A, qui av substituit, quam magistris Byzantinis, 
qui servata vocula dv optativum intulerunt, nam pro soovxai bdeflmn 
soolvxo exhibent. — V. 879 — 85 si Theognidis sunt, hospitem ali- 
quem Spartanum loquentem inducit, sed fortasse ex Tyrtaei elegiis 
deprompta sunt, quamquam etiam de Polymnesto aliis cogitari pot- 
est; Hartung Chiloni vindicat. — slioI, Ocg SLtfjg — y.OQvcpijg vno Hecker, 
libri xoQvcprig dno (A ano, dno) , nisi quod c dno omisit, g eius 
loco at exhibet. — TrjvysxoLO, xavysxoio cg, xr]Xvysxoio 0, tou 
ysxoio e. — V. 882 nXaxavLOxovvxog , videtur FlXaxaviazovvxog scri- 
bendum, ut hoc nomen rivi fuerit ex Taygeto oriundi. Idem etiam 
Osann coniecit Symbol. Litt. I 68, sed non recte cogitavit de loco 



THEOGNIS. 195 

880 afinsXot rjvsyxav, tdg icpvtsv6 > 6 ysQcov 
ovQSog iv $r\66r\6t, ftsoi6t cptXog &sott(iog, 

ix nXatavt6tovvtog iI>v%qov vdatQ indytav. 
fOtJ ntvav dnb (isv %aXsndg 6xsda6stg (isXsdcovag, 
&G)Qr)%&slg 8' s6sat noXXbv iXatpQotsQog. 

885 EiQrjvr) xal nXovtog s%ot noXtv, otpQa (ist' dXXcav 
xco(id^ot(it' xaxov 8' ovx SQapat noXi(iov. 

Mrjdh Xtrjv xrjQvxog dv' ovg s%s (laxQa ^ocovtog' 
ov yccQ natQcoag yijg nsQt (iaQvu(is&a. 

'AXX' ai6%Qov naQSovta xal coxvnodcov intfidvta 
890 Xnncov (irj noXs(iov OaxQvosvt i6tdstv. 

Ot (iot dvaXxscrjg' dnb (isv KrjQiv&og oXcoXsv, 
Ar\Xdvtov d' dya&bv xstQStat otvonsSov, 

ot d' dya&ol tpsvyov6t, noXtv 8s xaxol dtsnov6tv. 
cbg dr) KvtysXtdicov Zsvg 6Xs6sts ysvog. 

Spartae urbis, qui TlXaruviarag dictus est. Ad eundem modum IlXa- 
ruvLarcov vocitatus est rivus Arcadicus, item alius in Messeniae finibus. 

— V. 883. LieXeScovug scripsi, ut iam Camerarius, legebatur LieXeStovug. 

— V. 884. Q-cogrjx&elg , ftcoQVx&elg bcdfhmn. — eaaeui et iXucpQoreQcog 
A (-eQcog sec. Bekk., unde antea adverbium restitui). — V. 885. 
e'%01, e%et. Ocghl. — uXXcov , Ahrens avXcov. — V. 887. dv' ovg, A 
aviovaiv (t et iv er.), avovg e, dvovg 1. — llukqu, lluhquv 0. — 
V. 888. ov yuQ, Emperius r) yap vel vvv yuQ. — V. 889. dXX', Heim- 
soeth uvSq' nescio cur desiderat. — convnoScov , cokvtioqcov 1, toxv- 
noQov f. — V. 891. dvuXv.eCr]g Bekker, legebatur dvuXnCrjg, n dvuXi- 
Y.Cr\g. — Kr}Qt,v&og A, xrjQW&og*. — V. 892. ArjXdvrov agrum me- 
moravit etiam Antigon. Hist. Mir. 78 y.ul ev EvBoCcc Se yiuru rr)v 
'lruXwr)v rrjv ovvoqC£ovouv rij XuXkCSl Svo 7iora(iol KeQcov %ul NrjXevg, 
ubi rr)v Ar}XuvrL*.r)v scribendum esse apparet; eosdem amnes Plinius 
H. N. XXXI 13 Hestiaeotidis esse dicit, quo nomine graecus auctor 
Hestiaeae agrum appellavisse videtur, nisi foite Plinius Euboeae civi- 
tatem cum T hessalica regione confudit. — V. 894. cbg Sij KvipeXiSecov 
scripsi (Hermann cog Srj KvxpeXLScov), cbg Sij xvipeXC£cov An, cbg nvipeX- 
XCgov*, Hecker rovg cbg KvipeXiScov nrX. 'Slg Sr) barbarum dictitat Cobet, 
et ncbg dv coniecit, sed cf. Callim. fr. 463: Zev ndreQ, cog XuXvBcov 
nuv dnoXoiro yevog. Batavi quod populari suo dicto non audiens 
fuerim , me castigant indignum; nam neque Theognis atticissat, ne- 
que Homerus barbarismi reus faciendus , quod dixit, d>g dnoXoiro 
xui uXXog, orig roiuvrd ye o"e£oi, vel cog eQig e"x re fretbv ev. r 
dvd-Qconcov dnoXoiro, vel cog fir) ftdvoi, ciarig efioiye ev&dSe vaLerdcov 
cpCXog elr\ v.a\ cpCXa eQSoi. Pariter Latini ut illum di perdant, ut te 
di omnes infelicent alia dicunt, et nos dass doch. Sed Sr) gramma- 
tici videtur supplementum, possis alia coniectare, velut cbg nuv. — 
Haec duo disticha a Theognide aliena: rectius enim, quam Hertzberg 

13* 



196 POETAE ELEGIACI. 

895 rv(6[ir]g d' ovdsv apsLvov dvr)Q s%el avtbg iv avtco , 541 
ovd' dyvco[io6vvr}g, Kvqv', ddvvrjQotsQov. 

Kvqvs, [ir) %dvt lxv8qe66l %ata&vr]Tolg %aX£7taCvsLV 

yivco6xcov xal vovv olov sxa6tog e%el 
ivtbg svl 6trjd , s66L, xal EQypata tcov ts dixaCcov 
900 toov t' ddCxcov, \isya xsv %r\^a $QotoZ6LV ETtrjv. 

et Duncker, hos versus ad Chalcidensium et Eretriensium bellum re- 
ferunt C. Fr. Hermann Opusc. 187 seq. et Vischer (Goett. Anz. 1864 n. 
35), neque tamen Cypselidarum mentio, ut Vischer existimat, necessario 
suadet, ut hoc bellum Periandro regnante sit gestum; nam bellnm 
illud, quod Duncker Hist. Ant. III 468 seq. ed. 2 circa 01. 35 maxime 
exarsisse censet, potius ad Cypseli ipsius aetatem referendnm esse vi- 
detur. KvipsXCSui, quamvis poterant omnes omnino, qui a Cypseli par- 
tibus stabant, nuncupari, tamen hic ad Cypselum ipsum eiusque filios 
referendum censeo: etenim poeta hic non sine acerbitate respexit epi- 
gramma inscriptum lovis colossico aureo siguo, quod Olympiae dedi- 
caverat. Cypselus: Ei (ir) sycb %QV60vg 6cpvQr)Xutog sifil %oXoooog (vel 
potius si (ir) sycbv cbvah, nuyxQvasog sipX %oXoooog) 'E^coXrjg si'rj Kv- 
iPsXlScov ysvsd, de quo signo sane ambigebant, utrum ipse Cypselus 
an Periander dedicaverit: sed illud verum: nam aemulatus est Cypselus 
Myronem Sicyoniorum tyrannum. Atque circa illud ipsum tempus 
Chalcidenses eximio praeconio ornavit Delpbicum Oraculum, cuius 
dictio Aegiensibus, non Megarensibus , non ante 01. 29, sed haud ita 
multo post edita est: 

TaCrjg (isv Ttdorjg xo IJsXaGyL%bv "Aqyog u(islvov, 

Imtot &soouXi%al (al. 0QrjL%LuL), Au%s8uljjl6vlul 8s yvvuL%sg, 

"AvSQsg 8', oi nCvov6iv vScoq %uXr)g 'AQS&ovorjg, 

/Jovql(iu%ol (%QutSQol fiUQycov t STCL§r]tOQsg 1'mtcov), 

AXX iti %al xcov sialv a(isivovsg, o'i to (isorjyv 

TCQvv&og vulovgl %ul 'AQ%u8ir}s 7toXv(i^Xov 

'AQysioL Xivo&coQrj-nsg, %svtQa 7ttoXs(ioto' 

'T(istg 8' Aiyissg ovts tQttoi ovts tstUQtoi 

Ovts SvcoSsnatoL, ovt sv Xoyco ovt' sv UQL&ficp. 

— V. 895. uvtbg sv uvtco A, sv ys savtco*, Orelli uvtbg sv avtw. 

— V. 896. oSvvrjQotSQOV A, uvirjQOtSQOv *. — V. 897. Kvqvs (ir), 
solus A %vqv' si, numero non sententiae laboranti consulens. — 
uvSqsggl, ccv8qs6l. — %utu&vrjtOLg , Oln %utd &vrjtOLg, tum omnes 
%uXs7tuCvsLv. Quod si statuis Kvqvs temere ex versu proximo priore 
repetitum, ita erit versus refingendus Zsvg si Ttdvt uvSqs66l %ata- 
&vrjtoLg %uXs7tuiv sv, quamquam Ttdvta pro Ttavtbg (Ttdvtcov) vel snl 
Ttuvtl insolentius dictum. Sin Kvqvs tuemur, duo disticha in unum 

coaluerunt, Kvqv', snl Ttavtl (cpCXoLg si yaQ uvu£ KQOviSrjg 

rj&sXs) Ttdvt avSQSooi %atu&vrjtoig %aXs7tuCvstv %tX. cf. eclogam supra 
323 seq. De aliorum periculis dicetur infra. — V. 89*. yivco6%coy 0, 
vulgo yLyyco6xcov , A ytv co6%s lv. — %ul Hartungi correctionem recepi, 
libri cog. — olov om. 1. — V. 899. svtbg K, uvtbg*. — SQyfiuta, bm 
si'Qy(iutu. — tcov ts 8l%ulcov tcov t dSl%cov Hermann, libri tco ts 

8l%uCco tco t d8C%co, nisi quod v. 899 tco Ss AOcdfghmn (A tco 8s, 
tcoSs 8l%uCco) -et v. 900 tcoS' uSC%co Ofg. Heimsoeth %al aQy(iutu 
tav ts 8. tcov t dS. requirit, cum antea coniecisset %ul uQ%r)v tov 

tS 8l%U10V tOV t' u8C%OV. V. 900. %SV, A %S(l. @Q0t0 L6LV, §Q0- 



THEOGNIS. 197 

"E6XIV 6 fiSV %ELQG)V, 6 <J' aiLELVCOV SQyov sxaQtov 

ovdslg d' dvfrQoojtcov avtbg anavta docpog. 

Odtig avakcotiLV trjQsl xatcc %Qr]fiata d-tjQOJV, 

xvdidtrjv aQStr)v tolg 6vvle16lv s%sl. 542 

905 sl pEv yccQ xatLdslv ($Lotov tikog r\v, bnodov tLg 
rjfisXk 7 ixtski6ag stg 'Atdao tisqccv, 

zotg (corap.). — tnijv, snrj bcdfhlinn. Locum corruptum alii aliter 
conformant, Vinetus Kvqvs, (ir) ccvdoaGt ndvza, Brunck (jtrj ndvz' dv- 
Sgdai, Kvqvs, U. Schneider Kvqv' st n. d. %. %aXsnaivsg, (ir) yvyvcoa-ncov 
vovv . . . zov zs SmaCov zov z' a8C%ov, Hermann Kvqv' st n. d. &sog 
&vr)zoig %aXsnaivsv , ytyvcoa-ncov sv vovv . . . zcbv zs dwaCcov ztbv z' 
dSCytcov, Bamberger v. 897 probata Branckii coniectnra, rtal SQyttaza 
(i. e. zoiavza rtal s*Qy(taza) zco zs StnaCco zco z' dSCncp, (isya xr}v n. B. 
tnij. — V. 901 emendatam lectionem exhibet A, nisi quod is qnoque 
sv.aozov , correxit Bekker snaozov. Vitiose et plerique iaziv 6 
(isv %siqov 6 8' dfistvov y' SQyov sndozov , hanc paradosin Byzan- 
tinus aliquis raagister refinxit sazt zo (isv %slqov (ita bcdeg) zo 
8' (ita haud dubie iidem libri, quamvis nihil notaverit Bekker) 
dfisivov y' s. s%. quemadmodum vulgo legebatur. Praeterea f %sC- 
qcov, g %siqcov, quae librariorum sunt pericula. — V. 902. avzog, 
aiazog A, hinc Meineke sad 1 ' og (Heimsoeth saz\v\ coniecit. — V. 903. 
—930 Bekker in duas eclogas disiunxit, v. 903 — 922 et 923—930, 
quem antea secutus sum, ratus eiusdem poetae eclogas diversas, sed 
eiusdem argumenti, ut solet continuo se excepisse. Veteres edd. has 
particulas coniungunt, haud dubie librorum qui quidem sententias sin- 
gulas dirimunt auctoritate, id quod de n testatur Ziegler; hoc quod 
etiaui Hartungo placuit nunc secutus sum. Nam v. 923 — 4 manifesto 
respiciunt argumentum elegiae v. 903 propositum, item v. 925 — 26 
summatim repetuntur, quae v. 915 — 22 uberius sunt enarrata, ita ut 
appareat, haec omnia non solum ex eodem poeta, sed etiam ex eodem 
carmine deprompta esse, potestque altera pars v. 923 seq. haud in- 
commode priori continuo subiungi, quamvis breviator fortasse hoc ipso 
loco dicendi ubertatem, qua hic poeta utitur, aliquantum coercuerit. 
Neque Theognidis est haec elegia, sed alius poetae, qui quidem anti- 
quis illis et principibus elegiacae poesis non est aequiperandus, for- 
tasse non ita magno temporis intervallo diremtus a noviciis poetis, 
quorum poemata auctor huius syllogae segregavit. Elegia inscripta 
est Demodi v. 923, itaque iam retracto, quod olim suspicatus sum in 
exordio v. 903 nomen ©rjQcov esse restituendum , ut poeta Theronem 
amicum alloquatur, atque ita etiam Orelli, sed quod ad Agrigen- 
tinum refert Theronem, omnino improbandum; nihil enim in his 
versibus inest,quod clarissimi principis personae conveniat: nullo autem 
pacto Theognidi, qui aetate Phalaridi suppar fuit, cum in Sicilia com- 
moraretur, licuit Theronis familiaritate uti; de Theognidis aetate multo 
rectius radicant veteres grammatici, quam nostri homines: quae v. 766 
et 775 leguntur, ad Harpagi expeditionem referenda sunt, sed dicetur 
alias de hac re, quam nec Schoemann, qui attigit hunc locum, expedivit. 
— V. 903. frrjQcov haud dubie corruptnm, Camerarius ztjqcov, Heimsoeth 
dcpaiQcov, Sauppe d&rjQcbv, fortasse qv&(lcov i. e. qvQ-iiC^cov scribendum. — 
V. 904. avvtstatv, kavvtsi. — V. 905. Biozov, A Bto.zov (una litt er., fort. 
a). Notavi nescio cuius coniecturam st (i. y. naztSsiv zsXog yv, Biozov (vel 
Biozijg) bnooov ztg. — ztg, A zi. — V. 906. 'Atdaot, A aiSaco. — nsQav, 



198 POETAE ELEGIACl. 

sCxbg ccv r\v, bg fisv TtXsCco %qovov ai6av s[ll[ivev, 

(pECdE6%~ttL liccXXov tovtov bv sl%s (iCov 
vvv d' ovx e6tlv. b dr) xccl iiiol iisya Ttsv&og oqcoqsv, 
910 xal ddxvoLtccL ipv%r\v , xal SC%cc ftviibv s%co, 

iv TQLodco d' s6Tr\xcc. dv el6\ 7tQo6&sv bdoC liol' 

CpQOVTL^CQ TOVTCOV T\VTLV > l'C0 7lQOTSQr\V 

r) [irjdsv danavcov tqv%co fiCov iv xaxoTr\Ti, 
rj ^coco TSQTivcog SQycc tsXcov oXCycc. 
915 sidov llev yccQ sycoy ', bg itpsCdsTo, xovtcote ya6TQL 
6ltov iXsv&sQtov 7tXov6tog cov idCdov 
dXXcc xqIv ixTsXs6ai xaTs(ir\ Sollov "Acdog sl'6co, 

%Qrj(iaTa d' av&QcoTtcov ov7tLTv%cbv sXccfisv, 
co6t ig axaiQa novslv xal Ltr\ Sollsv co x ifrsXr) TLg. 
920 sloov d' ccXXov , og r) ycc6TQL %aQL^oLLEVog 

%Qr\LiccTcc llsv SlstqliPsv , Ecpr\ d' „v7tdyco cpQSvcc TEQtyag'" 

7tTco%svsi ds cpCXovg TtdvTag, oTtov tlv' l'Sr\. 
ovtco, Ar\LLOxXsLg, xcctcc %Qr\Ltcct aQL6tov ccTtdvtcov 
TTjv dcc7tdvr\v &S6&CCL xal LLsXsTr\v i%sLLSv. 
925 ovts yccQ ccv TtQoxttftcbv ttXXcp xd[iccTOv {isTadoCrjg, 



nsQcov. — V. 907. nXsico, nXsiov, Hartung nXsovog %qovov scri- 
psit, ego in ed. 2 %qovov. — V. 908. xovtov ov , A tovtoviv, iinde 
Bekker xovxov iv' coni. — (iiov, fort. cum Turnebo $£ov. — V. 910. 
rpv%r)v , A tv%r\v. — £%&, el s%cov. — V. 911. 8' om. cg. — saxrjxa, 
saxrjtiu. — sial nQoo&sv 0, legebatur sialv nQoa&sv, A s lai to nQoa&sv 
quod improbandum; fort. Sv' si'a' sfinQoaft sv, Hartung Svco 8' s'(mqo- 
a&sv bSoi fioi, Wernicke Svco tb nQoa&sv. — V. 912. i'co, i'co. — V. 914. 
xsQnvcog, A tSQTtvav. — V. 916. cov , ov. — V. 918 ovmxv%cov , AO 
ovnitv%o3v. — V. 919. Sbfisv, Sauppe ftsfisv. — w x' s&sXol Bekker in 

ed. 1, A co y.s ftsXrj, coav. &sXsl, rel. cog ■& s&sXol. Tueor optativum, 
coniunctivum corrector substituit. Quod antea conieci c5 x' i&sXrjxi, 
iam retracto; nam et antiqua baec dorica forma ab hoc poeta aliena, 
neque de familia herciscunda agitur, sed de opum usu fructu, verba 
enim nihil aliud significant quam Sovvav fpv%y, i. e. genio suo indul- 
gere, itaque plane necessarium tig, cf. Horatianum Od. IV 7, 19 cuncta 
manus avidas fugient heredis, amico quae dederis animo. Hartung, nisi 
forte plura hic interciderint, aats novrjaat ancuQa v.al firj Sofisy olg 
s&slrjasv proposuit. — V. 920. og r) Turnebus, A oar\, rel. og r)v. — 
V. 922. i'Sv, i'Sot g. — V. 924. tr\v Sa%avr\v, Hartung %a\ Sandvr}v. — 
V. 925. av om. f. — Ka^atov, xafidtov Camerarius, sed multo magis fista- 
Soirjg de vitio suspectum, certe naQaSoir\g dicendum, sed mihi poeta vi- 
detur scripsisse nQonafioav aXXcov (quamquam dandi casum tueri possis) 
■ndfiatov fistavcaaaig, i. e. neque enim te poenituerit, quod pro aliis 
labores susceperis opesque coacervaveris. Cum fistavooirjg interpretandi 
gratia additum esset, inde orta corruptela fistaSoirjg. 



THEOGNIS. 199 

ovt dv nxcoyevoov OovXo6vvr\v xeXiotg' 
ovd' et yfJQccs txoto, xd yao\Laxa ndvx anodQaCr}. 643 

iv de xottjode yivet XQrjiiax' aoiGtov e%etv. 
ei pev yao nXovxeis, noXXol cpCXot, r]v de nivrjat, 
830 navQot, xovxift' 6(ic5g avxbg dvr\Q dya&os. 

&eCde6&at (tev dftetvov, enel ovde fravovx' dnoxXaCet 
ovOeCs, rjv (ir) oQa %Qrj[iaxa Xemo^ieva. 

IlavQOLS dv&Qooncov aQexr) xal xdXXos onrjdei' 

oXpJtos, os xovxcov dficpoxiQcov eXa%ev. 
935 ndvxeg (itv xtptoo6tv' oficos viot o'C te xax avxov 

XtoQrjs eivov6tv , toC xe naXatoxeQOt. 
yrjQa6xcov a6xot6t ^iexanQinet, ovdi xts avxov 

fiXdnxetv ovx aldovs ovxe dCxrjs e&iXet. 

Ov dvvafiat cpcovfj XCy' detdipev co6neQ drjdoov 
940 xal yaQ xr)v nQoxiQiqv vvxx inl xco^iov efirjv. 



V. 926. TsXsoig quo pacto explicari possit, non video; fortasse latet 
TaXdoaig. — V. 927. ot>8', ovx' g. — 1'koio AO, lkolto*. — tcc xdQfiaxa 
sine ulla dubitatione scripsi, libri tcc %Qri^a.Tcc. — V. 928. ysvsL insolenter 
dictum, ut idem sit quod rft.iv.ta, coniicio nsXsi, ut sv tolcoSs idem 
sit quod sv tco tolovtco, in hoc rerum statu. — V. 929. st . . . nXovTsig, 
An rjv . . . icXovTjjg ex manifesta interpolatione, fuit enim corrector 
iste aequabilitatis nimium studiosus; Theognis similiter orationem va- 
riavit v. 857, ubi si et r]v alternant. — V. 930. kovy.sQ'' A et h ex 
corr. , ovHsd 1 ' *. — V. 932. bga, ogac A. — V. 933 — 34 olim separavi 
a sequentibus, certe Tyrtaei non sunt, sed fortasse Solonis, v. fr. 44; 
verum potuit epitomae auctor etiam prorsus aliena conglutinare. Cete- 
rum hoc distichon affert Floril. Monac. 114. Apost. XIV 13, 6. Arsen. 
501. — navQoig , itavgoig 8' Ap. — -AaXXog, ytXsog el, xvdog Ars. id 
quod Epkema coniecit, cum Brunck itlovTog suasisset. — V. 934. 
oXfiiog 8'. — dficpoTSQCov, A aficpoTSQOv. — V. 935 — 8. Tyrtaei 
sunt, sed male contracta ex distichis tribus. vid. fr. 12 v. 37 — 42. 

— lllv, (isv el, om. 0. — bficog, ocicog 1. — vsoi A, iaoi (iaoi 0)*. — 
V. 936. xcoQrjg slxovolv A, x^Q '? slkovglv 0, sixovOL %coQOig fl, sfaov- 
olv (sl%ovol) jjojpjjs*, oiY.ovaLv b in m. Quod praebet xoiQOig sinov- 
aiv fortasse ortum ex antiqua lectione %coQt]g oi (f^siv.ovo' (ol cum 
omissum et supra esset additum, inde %a>QOig originem duxit), quem- 
admodum Tyrtaeum scripsisse supra dixi; nam toi, quod subse- 
quitur, haud dubie corrector cod. A intulit, unde suspensi novicii libri 
si qui eandem praebent scripturam. — xoi, oZ Odefghlmn. — V. 937 — 8 
om. bcdefghlmn. — V. 939 — 42 Mimnermi videntur. — Xiy ' X, XiyvQ'*. 

— dsLSsLisv Schneidewin, v. a8i(isv , AO d8sLisv. — V. 940. yal 
ya.Q Tt]v, Heimsoeth tentavit ovn snsi ccq tiq. — nQOTSQrjv, nQOTSQav 



200 POETAE ELEGIACI. 

ovde tbv avXr\tr\v 7tQOCpa6t£o{iat' dXXd yu itatQog 
ixXetTtet, 6ocptrjg ovx iTttdevopevog. 

'Eyyv&ev avXrjtrJQog det6o[iat code xata6tdg 
de^tog, d&avdtotg &eot6tv i7tev%6ytevog. 

945 Eifit TtaQa, 6td&[ir)v OQ&rjv bdov, ovdeteQco6e 
xXtvofjtevog' %Qr) yaQ yt aQtta ndvta voelv. 

IlatQtda xo6{ir]6co, XijtaQr)v TtoXtv, ovt irii drj^tcp 544 
tQe^ag ovt ddtxotg dvdQaOt Ttet&ofievog. 

Ne($Qov vrte% iXdcpoto Xecov cog dXxl 7te7tot&cog 
950 7to66t xatat{iaQipag aXytatog ovx entov 

tetyecav cV vifrrjXcov im^dg TtoXtv ovx dXaTta^a' 

tfiv^dybevog cV tTtTtovg aQ^atog ovx iTteflrjv' 
7tQr}£,ag d' ovx e7tQr]£,a, xal ovx itiXe66a teXe66ag' 

dQr]6ag d' ovx edQrj6', rjvv6a d' ovx dvv6ag. 

955 AetXovg ev eQdovtt dvco xaxd' tcov te yaQ avtov 
%rjQco6et xtedvcov, xal %aQtg ovdepta. 

bcdghmn. — vvnra 0. — V. 941. dXXd ju.', coniicio ov8s fi', Emperius 
dXXd us yr)ovg skXsl7csi, 6ocptrjg ov% stii8sv6(isvov. — V. 942. snidsv- 
ofisvog, bm snur\8sv6(isvog. — V. 943 — 4 Schneidewin a prioribus se- 
paravit. — V. 944. d&avdroig , g d&avdxoiGi. — %soi6iv, AOf &soi~g. 
— insv%6(isvog, c dnsv%6(isvog, f nQ06sv%6(isvog. — V. 945 — 8 ex So- 
lonis Elegiis petiti videntur, certe Schoemann non recte ad Theogni- 
dem refert. Bekker pradenter prius distichon a posteriore seiunxit, 
quae Hartung rursus copulavit: at sunt diversa decreta, quae propter 
argumenti similitudinem continuantur, et haud dubie ex eodem poeta 
petita sunt. — ov8srsQ(06s, AO ov8' srsQ(06s (stsq. A), 1 ov8srsQ(o6a, e 
ovSsrsQco6&sv. — V. 946. vosiv, snpra v. 154 voog dgztog dicitur, sed hic 
malim n&siv. — V. 947 — 8 affert Stob. XXXIX 15. Hartung per- 
peram hoc distichon cum proximo priore coniunxit. — V. 948. tQstyag, 
m tQLipag, Stob. nQsipag. — V. 949—54 nimis arguti videntur, quam 
ut Soloni tribui possint, quod coniecit Hecker. — V. 949 — 50 repetit 
A infra post 1278. — V. 949. vns£ sXdyoio, A infra vns^acpoio. — 
cog, og m. — V. 950. KaraifiaQtpag A infra (lam. sec.?), legebatur nara- 
(lUQ-ipag. — ai'(iarog, al'(ia&og g. — V. 961. dXdna^a, 0, sXana^a. — 
V.952. snsQryv, s$r\v m. — V. 953. nai ov%, xovm. — V. 954. ot)x Schnei- 
der, v. ovh. — V. 955 — 6 leguntur in Append. Stob. p. 31. — dstXovg 
A et Stob., SstXovg 8'*. — avzov , dgn avrov. — V. 956. %r\Q(06si, 
Stob. %r)QC06ig, quod tuetur Heimsoeth; aut 6<av zs yaQ avzov %r\- 
Qcoer/isai) scribendum aut cum Brunckio %r\Qsv6si. Hartung %r\QSv- 
6sig, Ahrens zcov rs na^' avza %r\Qw6tg. — %rsdv(ov Stobaeus, libri 



THEOGNIS. 201 

El xi %a%cov dn ifiev dya&bv fieya pr) %aoiv oldag, 
XQll^cav r\iieteQOvg avttg lxolo dofiovg. 

"E6te pev avtbg £jtivov anb XQtjvrjg iiekavvdQov, 
960 r)di tscog edoxec xal xakbv sl(isv vScoq' 

vvv d' rjdrj tsd-oXoatai, vScoq d' dva\iC6yetai tXvl, 
dXXr)s 6r) XQr\vr]g nioiiai r\ notapov. 

Mrj itot eTtaivr\6r\g, tcqIv av eidfjg avdQa 6acpr\vecog, 
OQyrv xal Qv&iibv xal tQoxov ovtiv e%ei. 
965 itoXXoC tot xCfidrjXoL enCxXoitov r)&og e%ovteg 

xQV7ttov6\ ev&eyLevoi &v[ibv icprjiieQLOV. 545 

tovtcov d' excpaCveL Ttdvtcog %Qovog rj&og exa6tov. 

xal yccQ eycbv yvc6iir\s TtoXXbv uq' extbg efirjv 
ecp&rjv (?' alvr\6ag %qCv 6ov xatd Ttdvta darjvaL 
970 r]&ea' vvv d' r\dr) vavg a.%-' exdg dLe%a. 

noXXcov, pravum grammatici supplementum. — V. 957. dn , Herwerden 
vn' , quem non sequor. — Iacobs ifiev y', Hartung ifiei' elisione ad- 
miBsa, cuius desiderantur exempla, quamvis rationi non adversetur; 
apud Callimach. fr. 131 scribendum noXXdni ar)g, co fiaia, cpiXo^eivoio 
xccXirjg fivrjaofie&a. Heimsoeth hiatum removit neSvov pro dyafrbv scri- 
bendo, idem deinde firj-ast' ifiovg pro r)fistsQOvg, Hartel audacter dya- 
&6v nag' ifisv. — V. 958. avttg , av&tg AOel. — V. 959. sats , sats 
0, 1 aats. — enivov , eniov bcdghmn. — V. 960. r]8v tecog scribere 
malui, quam r)8v t ifiiv, libri r\8v ts fioi. — elfiev, A rjfiev, Hartel 
lev' vel slfisv requirit. Hermann r)8v ti fiot, Sottssv ytal naXov f-fifisv 
vScoq, Ahrens rj8v ts uoi tL Sortet, Hartung r)8v ti fiot t iSonet. — 
V. 961. rjSrj, conieci oxs 8r). — re&oXcotat, re&vXcotat el. — iXvi scri- 
psi, ac sic etiam Ahrens coniecit, libri v8st, unde fortasse quis leniore 
molimine vXet eliciat, sed vXig, quod passim pro iXvg legitur, non satis 
habet auctoritatis : quae ratio inter iXvg et vXi^etv intercedat, exposuit 
Lobeck Path. El. I 523. — V. 962. 8r), 8s bcgm. Iners additamentum 
r) notafiov, conieci riSvnotov, Heimsoethio placuit r)e riQotov, Hartelio 
niofi' inristavov. — V. 963—8 affert Stob. III 28, v. 963 etiam Orion 
VIII 11 (fir) 7tot' inatvearjg iiqIv dvdQa l'8rjg acocpQOva). — inaivr)arjg, 
inaiveatjg bcdfhmn , inaivsaayg Stob. — sidfjs, iSrjg 0. — aacprjvscog 
Floril. Monac. 107, quemadmodum scripsit Schneidewin, libri aaqprjvcog, 
Stob. dvSQog dcpavscog (B uvSqu aacpuvscog, Trinc. avSQag dcpavscog). 
— V. 964. Qvdfiov, Stob. (praeter Schowii c.) &vfiov. — ovtiv' s%sl 
Stobaeus. oatig av y Theognidis libri, pravum grammatici supplemen- 
tum. Hecker QVOfiov nal tQonov olov av -t). — V. 965. nifiSrjXoi Epkema, 
TtifidrjXov libri, nisi quod el xcu addunt. — iniv.Xonov, ininXonog 0. — 
V. 966. dvfiov, poeta qv&[iov videtur scripsisse, etiam v. 964 in libris 
haec vocabula permutata. Intempestiva Kayseri suspicio xrjSog scri- 
bentis, infelicius etiam Hartung icpifisQiov, denique Mey %Qvntovaiv 9s- 
(isvoi &V(iov sua8it. — V. 967. iyicpaivei, ificpaivsi bcmn. — ndvtcog 
n, ut Epkema correxit, ndvtcov * Stob. — %QOvog om. el. — V. 968. 
iycov 0, iyco rel. — V. 969. scp&rjv a' scripsi, legebatur scpQ-r\v 8', 
A scp&rjv (s del.). — V. 970. vavg, vrjvg A. — d&' e-ndg, A at enag. Poeta 



202 POETAE ELEG-IACI. 

Tts d' aQerr) itivovr intotvtov d&kov eA.i6&at; 
noXXdxt xoi vtxa xal xuxbs aWp' uyu&ov. 

Ovdelg dvd-Qconcov, ov itorv inl yala xulvxjjrj 
£S r "EQsfioq xurufif}, doofiaru neQ6ecp6vr]s, 
975 ri^nerut ovre hvQrjs ovr avXrjrrJQOs dxovcov, 
oirrf Atoovv6ov Soqqov detQoijtevos. 
ravr i60Qoov XQudtrj ev net6o{iut, 6'<jdo' er ikutpQu 
yovvara xal xe(paXr)v, drQe^ticos nQocpeQoo. 

Mrj [lot dvrjQ el'rj yXoo66r\ cptkos, dkku xat eQyoo' 
980 %eQ6tv re 6nev8etv %Qr][iu6t r\ dytcporeQu. 



quid dicere voluerit planurn, nihilominus aegre verba in integrum resti- 
tuas. Conieci vuvg ut sQug (cf. Hesych. sQug' yr)g) vel vvv nstQrjg 
vatjff u&' sxccg Sis%co, Ahrens vvv Sr) yr)g, sed idem etiam ut' uKQug 
protulit, Hartung vvv 8' %Sr} vi\vv ts nstQug Sis%co. Meineke disti- 
chon intercidisse suspicatur 8is%co nstQrjg, r\ t sv\ novtco dnsiQCtco 
sotrjQiKtai KtX. — V. 973. ov notv' sn\ yaCa scripsi, ov not sni, 
A ov nQcot' sm, rell. ov snsC nots. Mendum antiquae paradosis, quod 
Byzantinus magister parutn prospero successu tollere studuit, corrector 
cod. A scite admodum procuravit, sed una tantum littera inserta pri- 
stinum decoi - em poetae elegantissimi sermoni reddidisse videor; cf. 
poematium Homericum notviu yr), ndvScoQS, SotsiQu ftsXCcpQovog oX@ov, 
et hymn. 30, 6; adde Aeschyli Choeph. 707 co notviu %&cov, w notvi 
aY.tr) %c6[iatog. — KaXvrprj Turnebus, libi*i KuXvipsi. — V. 974. sg t 
Om, si'g t rel. — Scoiiutu AO, Scofid ts*. — V. 975. XvQtjg, XvQug 
em. — V. 976. Aicavvaov, Siovvaov Aehl, Sicovvooov cg. — Scoqov usiqo- 
(isvog scripsi, libri Swq' sousiQUfisvog (A Scoq' sguscQOfisvog, sed inter 
o et (i ras.) ex manifesta interpolatione (Scoq' dsiQUfisvog traditum fuit), 
nam neque alias hoc verbum compositum legitur, et hoc loco sermonis 
consuetudine plane adversatur, vid. ad v. 501. Praesens tempus requiri 
iam Schaefer vidit saastQotisvog corrigens, Herwerden IV dsiQOfisvog^ 
Hartung Scoqov snuvQOfisvog. — V. 977. KQuSCr/, A KQuStrjv, quod non de- 
bebam in ordinem recipere, cf. Solon 24, 4 yaatQt ts xat nXsvQrjg ku\ 
noa\v dpQcc nu&siv. Herwerden tavr' sooqcov, KQuSCr\, sv nsCoofiui com- 
mendat. — owq' st' Schneidewin, libri owqu t , quod quamvis simili- 
tudine (velut ots ts, ots nsQ ts, sots al.) tueri possis, tamen alterum 
quoque exemplum v. 1128 de vitio suspectum. — V. 978. dtQSfiscog 
AO, dtQOfisco g, dtQOfiscov *. — tiqowsqco si vitii est expers, accomo- 
datum est yovvuai, nam dvrjQ yovvutu nQowsQsi, ut Latini dicunt pedem 
proferre, wsqsl KswuXr)v. Sed fortasse scribendum owq' st' sXdwQ' r) 
yovvutu ku\ KScpuXr)v dtQSfiscog woqsco, quemadmodum Attici kquvCu, 
GKsXrj, Qvy%og, yXattuv woqslv dicunt. — V. 979 — 82, qui vulgo copulantur, 
diremi; nam utroque disticho idem decretum variato tantum sermone repe- 
titur, quemadmodum solent in hac sylloge capitula eiusdem argumenti 
deinceps se excipere. Ac si v. 981 — 2 separantui - , iam confirmatur scri- 
ptura bsXyoig et proximi versus emendatio, nam in peculiari ecloga tertiae 
personae nullus est locus. — V. 979 affert Floril. Monac. 147. — V. 980. 
%sqoC 0. — ansvSsiv scripsi, onsvSsi, A onsvSov, rel. onsvSoi. Antea 



THEOGNIS. 203 

Mr\8s nagcc XQtjtiJQL XoyoLtiLV i[it)v tpQtva d-sXyotg, 
aXX' sQdtov tpaCvoL, i-L xi 6vvai\ dya&ov. 

( H[islg <?' ev frttAfyoi tpCXov xattt&tofisd-a d-vfiov, 
otpQ' stt tSQntoXrjg EQy' SQatSLvd tptQt]. 
'.>s;') ali>a yaQ to6ts vot][itt naQtQ%ttttL dyXccbg rjfit]' 

ovd' 'Cnncov oQfir) yCvttat coxvtEQt], 546 

ccits dvaxta tptQov6i 6oqv66oov sg novov dvdQcov 
Xd(>Qtog, nvQocpoQco tsQno^svat nstiCco. 

niv bnotav nCvcodiv btccv ds tc d^v^ibv dtirjfrfjg, 
990 [lydslg dv&Qtoncov yvcp ds (5ccqvv6(jievov. 

"AXXoti tot nd<s%cov dvLrjttsaL, dXXots 6' eqScov 
%aLQt]6ELg' SvvatctL 8' ctXXots dXXog dvtJQ. 



ansvSov recepi, nec desunt mediae formae exempla, sed non prorsus siini- 
lia ; hic enim addendum cpiXog slvat, refinxit hoc corrector cod. A propter 
v. 981 secundam personam desiderans. Intempestiva Hartelii coniectura 
dXXd Kctl fQyco, %SQoiv rs ansvScov Q^aaai r ct{i. scribentis. — %Qr)uuat, 
olim Qr)uaat conieci, itaque Meineke. — V. 981. xQrjrr)Qi Bekker, v.Xr\- 
rijQi A, KQarrJQGi. 0, HQrjrrJQOt*. — dsXyotg A, rsQnov m, rsQnot*, 
&sXyot Bekker. — V. 982. sqScov A, sqScov 0, SQycov hm. — cpuivot' 
scripsi, v. cpctCvoir' (r er. in A). — Svvut' scripsi, vulgo Svvatr' 
(r er. in A), bcm Svvar'. — V. 983 — 8 fort. Mimnermi sunt. — &u- 
Xirjat, A &aXisaat, &ccXiatat. — V. 985 et 6 om. A. — dyXubg, dyXabv 
el. — V. 986. yivsrut 0, v. yCyvsrai. — V. 987. airs uvuY.ru cp. A, 
ctTr dvacpSQ. 0, at rs yuQ uvSqu cp. g, airs nsQ uvSqcc cp.*. Hartel ai 
Q r d r ttVttY.ru. requirit. — uvSqcov, dvSQog. — V. 988. nvQOcpoQco, Her- 
mann svqv%6qco vel svqvjioqco. — xsQnousvut, Emperius ansQ%o(isvui. 
His inventis loci difficultas non expeditur, equidem tentavi nvQaocpoQco 
xsQnousvut antSico, equi gaudent belli indicio e longinquo per ignes 
accensos facto, cf. v. 549 dyysXog dcp&oyyog noXsfjtov noXvSccv.Qvv sysC- 
qsi, Kvqv', dnb rvXavysog cpcuv6{isvog anonirjg, dXX' innoig sufiuXXs ra- 
XvnzsQVoiai %uXtvovg %xX. nvQaocpoQog hic non est nvQcpoQog, sed 
signum, quod edit, quemadmodum cpQvxxcoQog non solum vigilem, sed 
etiam cpQVKxcoQiuv significat. Adiectivo anCSiog Aeschylus, adverbio 
antSo&sv Antimachus utitur. Ahrens librorum scripturam tuetur. — 
V. 989. niv' bnorav, nivs oxav el, niv bxav f. — Ss xt Bruuck, 8' ext 
A, xot Ocdfghn. — V. 991 — 2. Hoc distichon Brunck et Ahrens pri- 
oribus adnectunt. — dvir)asui, dvidasai el, dvtr t asxut 0. — S' A, &' 
Ocg, r*. — V. 992. %utQr)astg' Svvarai 8' dXXors dXXog dvrjQ scripsi, 
vulgo %utQr)astv Svvuaut, dXXoxs x' aXXog dvr]Q, sed %cctQniat Svvctraf 
aXXoxs SctXXog d. A, %utQr)astv Svvuaut dXXoxs x' cg, %utQr)astv Svvuui 
aXXors x' Obdefhmn. Bekker %utQr)astg' Svvurut dXXoxs, Hartung %at- 
Qrjosig' oSvvur'. Saue Svvarat non satis conveniens huic loco, mihi 
in m^ntem venit Svad 8' aXXors 8' dXXog uvt)q i. e. miseria laborat 
alius alio tempore. Usus est hoc vocabulo Hom. Od. T 195 dXXd 9sol 
Svocoat noXvnXdyrtrovg dvftQcanovg, sed verbura quod ibi agentis est 
potuit etiam patiendi vim adsciscere, ac Lobeck Rhem. 186 haesitat, 



204 POETAE ELEGIACI. 

Et &SLr]g, ^xddrj^is, scpLiiSQOv vpvov dsCdsLv, 
afrAov d' sv [is66cp izcclg xcthov av&og s%eov 

995 60C T Sl'fj XCil S^LOL 60CfCrjg TtSQL d"r)QL6aVT0LV , 

yvoCrjg % o66ov ovcov XQS66ovsg r)[iCovoL. 

Trj[iog d' r)s foog [isv sv al&SQi fj,covv%ag 'Cmtovg 

ccqtl TtaQayysXkoL *is66axov rj^iaQ s%cov, 
dsCitvov 8r) Xr\yoL\isv, onov xlvcc &v[i6g dvcoyoL, 
1000 navTOLCov dya&cov ya6TQL %aQLt,6iisvoi. 547 

utruro Homerus Svoco an Svdco dixerit. Epica forma Svdu pro Svu 
sane ab elegiographorum consuetudine abhorret, nisi quod varia scri- 
ptura SrjQiocoei v. 995 apud Athenaeum legitur, et ogciag est in an- 
tiquo Attico epigrammate, vid. ad Solon. 12, 11; sed siooQocov Theogn. 
1018 in ex errore librarii profectum. Sin abiudicaveris huic 
poetae trisyllabum Svdcc, possis %uiQr\GEiG&w Sva 8' scribere. Neque 
vero existimandum in cod. A scriptura %uiQr\Gr\ delitescere, quod merito 
Atticistae improbant, nam Attici certe %uiQr)osig dixerunt, quamquam 
non ignoro passim quae novicii scriptores frequentant antiquitus 
esse propagata. — V. 993-6 affert Athen. VII 310 B, v. 996 Eustath. 
1291, 54. — si Q-sivg 'A%d8r\fis , Athen. si' x' slr\ou ■xaXrjv fisv, Turnebus 
£?&' si'r\ a' 'A%d8r\fiE, Emperius si xXair\g, 'AKaSrjfiog. Mihi olim Sacadae 
Argivi nomen videbatur delitescere, E'i\f si'r\, Za%d8r\, fisx' ecpi- 
fiSQOv vfivov dsiSsiv, vel potius si &sir\g, 2u%dSr\, Sl' icp. v. d., nam 
si &sir\g i. e. si canendi certamen institueris germana est scriptura, 
SiaSsiv autem proprium est verbum de poetis inter se contendentibus, 
vid. Aristot. Poet. 27, 6 eoxv 7t£QiSQyd£so&ai xoig arjfieioig %ul QUtpco- 
Sovvxu, onsQ ercoiei ZcooioxQaxog, nal SidSovta, otxsq sitoisi Mvuai&sog 
6 'Onovvxog. Theocr. V 22 dXX' uys xoi Siusioofiat,, soxs %' dnsinrjg. 
Attici mediam formam praeoptaverunt, hinc Phrynichus Bekk. I 37 
Siaoao&ai' xb Siufiillr^Gao&ai (sive 8LUfLiXXr)os6&ui) iv coSrj xivi. 
In Theogn. possis etiam si %eir\g ZuKu8r\ uoi scribere, ut est ap. 
Theocr. VIII 6 Xijg fioi ueioui; cpufii xv viyiaosiv boaov &eXco (corr. 
o&svco) avxbg deidcov. Heimsoethio placuit si &eir\ xig dfiiXXuv. — 
scpifisQOV, AO scprjfiSQOv. — V. 994. fisoocp, fisoco, f fisacov. — 
naXbv, yia%bv , ytuXbg Athen. — V. 995. t , A ti. — 8r\Qiadv- 
xoiv , (tieqi) SrjQiadvxcov A, 8r\Qr\odvxoiv cdefhln, SrjQrjOuvxcov 0, 
SoQrjodvxcov m (supra oiv), SrjQiocooi Ath. — V. 996. %', A x' (oooov), 
-9''. — ovcov, bvov. — %QEOGovsg, f yQsaoovsg, 1 UQEoaovsg. — 
V. 997 — 1002. Athen. ib. (VII 310 A): r)v Ss ytul b ©soyvig tceql 
r)8v7td&siuv , cog uvxbg tceqI avxov cprjol Siu tovtcov. — tfjfiog AO 
et Ath. , r)fiog rel. libri, quod revocavit Hartnng. — fisv sv uI&eqi, 
Emperius et Hartung fisoco ai&eQi. — nuQuyyeXXoi Ath. dghn, tiu- 
QayyeXoi AObcfm, nuQuyyeXXcov el, nuQuyysXXsi vulgo, Emperius nu- 
qugxeXXol (sistat), — V. 999. Ssinvov, ap. Ath. PV Ssinvu, L Sel- 
Ttvov. — Sr\ Ath. , Se AO, xoi g, rs*. — Xr)yoi(iEv, onov, ap. Ath. 
A Xr)yoL fisvog ov, PVL Xr)yoi fisvog, 6v, Schweighaenser Xr)yoi-. 
fisv oaov , Brunck fivrjGuifisd' boov, vir doctus ap. Schneidewinum 
8r)t' uXeyoLfiev, contra Hermann, qui apodosin omnino deesse censet, 
Ssinvov Ss Xr)yoifisv, oxov nxX., Heimsoeth fir\ Xri&oifis&' , Emperius 
Ssinvov Sr\ xrjSoifisd'' , Meineke Ssinvov Srjx' dXsyoifisv , oxov %xX., 
Hartung Ssinvov SsLTtvrjGoifisv , ogov, mihi olim poeta scripsisse vide- 



THEOGNia 

XtQvijia d' cclipa d-vQa^e (pfyoL, 6te(pavo3^ittttt d' tt'6<o 
tvsidtjg Qadivalg %eQ6l vidxaivtt xoqij. 

IUY ttQetrj, rod' ctefrlov iv dv%-Q(6iioL6LV a.QL6tov 
xdXXLGtov te (peQtLv yivetai dvdQL 6o(pa' 
1005 %vvov d' e6&Xbv tovto TtokrfC te nccvtC te d^jito, 
o6tLg dvrjQ dLCtfidg iv 7tQO[id%OL6L ^evrj. 

batur SsCnvov aSrjv sXdutusv, baov %tX. — dvayoi A Athen, *dvd>- 
ysi. — V. 1001. cpeoot. A et Athen., ceteri codd. qpsQSL praeter cg, qui 
cpsQi vel (ptQioxs cpavwus&a. — S' staco A Athen. , 8r\coL*, unde suspi- 
cetur aliquis 8' siaoi vel slaot scriptum fuisse, quemadmodum Syra- 
cusani s^ol vel s£ol dixerunt. — V. 1002. svsi8r)g, A svsiSrjig (ap. Ath. 
B ivsiSag). — QaSivaCg, Ath. QaSivfjg. Hoc loco ei, qai interpretis et 
critici munere fungitur, plutimae obiiciuntur difficultates. Menda, qui- 
bus haec ecloga obsita est, inveterata esse arguit consensus Athenaei, 
qui hac sylloge usus est, cum Theognideis libris, neque critici nostri 
in vitiis vel indagandis vel tollendis prospero successu usi sunt. Offen- 
sioni plerisque fuit v. 999 SsCnvov Sr) Xrjyoifisv, ac mihi quoque olim 
poeta videbatur sodales hortari, non ut desinant convivari, sed ut in- 
cipiant. At Xriyoifisv non est addubitandum , nam poeta non coenam, 
sed compotationem descripturus , id quod corollarum mentio v. 1001 
testificatur, coenae quam maiorum more meridiano tempore obeunt 
iam finem faciendum esse monet. Breviator ex primori parte ampli- 
oris carminis tria tantum disticha descripsit quae componas cum Xeno- 
phanis eleg. 1, 1 seq. Ut quae iure offendunt summatim perstringam, 
Byzantinus magister rjaog pro rrjfiog corrigendo protasin restituit, quam 
apodosis v. 999 excipiat, sed non animadvertit usv importunum esse 
neque optativum convenire orationi ita conformatae. Rursus si anti- 
quam sequimur paradosin trjuog S' r)sXiog (isv, non SsCtcvov Sr), sed 
Ss subsequi debebat, quod AO suppeditant, at haec scriptura numero 
versus adversatur, nam eiusmodi productio ab elegiacis poetis aliena. 
Hae et aliae offensiones tolluntur, ubi scripseris: 

zfj(iog S', — r\sXiog yMQ sv al&SQL (ic6vv%ug 1'nnovg 
olqxl naQayy sXXs l usaaatov r](LUQ iXcov — 

SsCnvov 8r\ Xr]yoi(isv, baov tLva &v(iog dvcoyoL, 
navtoCcov dya&cov yaatol %a QL^d (isvoi. 

Medelae quas adhibui et necessariae et lenes, nisi quod forsitan s%cov 
quis tueatur (A et X saepius confusa, ut v. 292, ubi libri s%si et sXsl 
praebent). Postquam in primo versu (isv se insinuavit, oportebat in- 
dicativum cedere optativo. Corruptelae oaov vel bnov ortae, quod non 
intellectum , hoc incisum arctissima necessitudine cum pentametro 
iunctum esse. XaQt£d(isvoi, non %aQLaadwsvoL scripsi, quoniam illud 
corruptelae magis obnoxium: partic. praes. et aoristi in Theognidis 
libris saepius confunduntur, et nonnunquam non multum refert hoc an 
illud probaveris, velut 995 et SrjQiadvtoiv et SrjQiocoat. dici poterat, sed 
hoc loco aoristus necessarius. — V. 1003 — 6 petiti sunt ex Tyrtaei 
El. 12, v. 13 — 16 non sine varietate lectionis. — r]S', r\ 8' cg, r\8' 1. 
— toS', to 8' bcghn. — V. 1004. yCvstai AO, legebatur yCyvstai. — 
V. 1005. noXrji, noX'Cr\i, h noXirj. — navtC ts om. f. — 8r\(icp, tco 
8r](i(o. — V. 1006. nQO(id%oiot,, nQO(id%aLOiv '. — (isvr\, usvsi A, svi* , 



206 POETAE ELEGIACI. 

&vvbv d' dv&Q007totg vTCo&rj 60{iat , ocpooc ttg r)(ia 
dyXabv av&og e%oov xal cpQe6tv ieftXa vofj, 

toov avtov xtedvoov ev ita6%e\iev' ov yaQ dvrjjidv 
1010 8lg TteXetat 7toog fteoov ovde Xv6tg %avdtov 

frvrjtoig dv&Q007tot6t. xaXbv cf enl yijoag eXey%et 
ovXo^evov, xecpaXrjg d' dntetat dxQotdtrjg. 

*A [idxaQ evdaC{ioov te xal bXfitog, o6ttg aTtetQog 
a&Xoov elg 'Aideoo dco[ia [teXav xata^fj, 
1015 TtQuv t eypQOvg 7ttr)%at xal VTteQJirjvaC TteQ dvdyxrj, 
e\eta6at te cpCXovg, bvttv' e%ov6t vbov. 

Avtixa [iot xatd pev %QOtr)v Qeet a6%etog CdQoSg, 

Tttotooptat d' e60Qoov dvftog b{ir)XtxCrjg 
teQTtvbv bficog xal xaXbv, eftel TtXeov oocpeXev elvaf 548 
1020 dXX' bXtyo%Qovtog yCvetat oo6neQ bvaQ 



V. 1007 — 12 fort. Mimnermi sunt. — V. 1007. fj§a scripsi, lege- 
batur r]§rjg y nisi forte quis malit proximo versu Ijjg, nam alterutra 
correctio necessaria; sed verisimilius multo librarios ad r}@r]g, quam 
ad s%cov vocabulum aberravisse. — V. 1008. s%cov , K in ras. s%r\, at- 
que s%rj etiam Brunck scripsit. — V. 1009. avtov , avtov dbn. — na- 
a%sfisv, naQsa%s(isv g. — dvrjfiav , O dv r)@av. — V. 1011. %aXov 
scripsi, libri xaxov , verbum snsXsy%stv idem videtur esse quod %at- 
sXsy%stv i. e. pulcrum foedat senectus. Mimnermum quemadmodum alios 
elegiographos pro arbitrio modulum vocis %aX6g temperasse consen- 
taneum est, nam &vrjtotg dv&Qconotg " v.aX6v 8' durissimnm. Plerisque 
sXsy%st vitiosum visum, Pierson snsiyst, quod verbum a praepositionum 
societate abhorret, Hartung sXavvst, Herwerden, qui varia pericula 
proposuit, tandem acquievit invento v.av.ov 8' snt yfJQag s'Xsy%og, quem- 
admodum iam antea Ahrens %a%co 8' snt yfjQag sXsy%si ovXofisvov us- 
cpaXqg an. a%. scripsit, Heimsoeth svsyxov . . . antstat. — V. 1012. 8' om. 
O. — V. 1013. a k, cog*. — (idnaQ, fiauQa f. — V. 1014. 'M8sco Bekker, 
aiSov A, a8ov c, aSov*. — Y.ata§fi O, v.ats§r}*. — V. 1015. nQiv 
t libri, Bekker nQiv y'. — vnsQpfjvat, conieci vnsQ@Xfjvat, i. e. 
opprimi, occupari, vel vno^Xfjvat, de aoristo s$Xr\v vid. Et. M. 199, 
52. Emperius vnsQfisvsag, Ahrens nQiv t s%%qcov ntf/^at ual vnsQ- 
$ir\v , Hartung vno8fir\%f\vat dvdyxr] scripsit, et hos quoque versus 
(1013 — 6) Mimnermo vindicat; denique Herwerden hic quoque varia 
molitus audacter novavit snsvcpQfjvat. — nsQ om. f. — V. 1016. 
ts, ds A. — V. 1017—22 Mimnermi sunt, vid. fr. 5 ubi non sine va- 
rietate leguntur. — %Qotf\v , Spitzner %Qotr t g probante Hartungo. — 
V. 1018. ntotcofiat A, ntotovfiat*. — sooqcov, A staogcov, staoQOwv. 
— ofirjX^Ktrjg, 6fitXir\g. — V. 1019. 6[iag, perperam Heimsoeth oficog, 
cf. Mimn. fr. 5. — snsl, snl g. — cocpsXsv , AOc cocpstXsv. — V. 1020. 
oXtyo%Qovtog 0, reliqui oXtyo%Qovtov, quod posthabui, quamvis Sto- 
baeus qui ex Mimnermo versus adscripsit, consentiat cum A et prole- 
tariis. — yivstat AO , v. ytyvFrat. 



THEOGNls. 207 

Tjfitj Ttuijf (}(>((' ro d or/.dti{vov xccl afiOQCpOV 

ttVTC% VTTtQ XtCpttkijg yflQttq V7lfQXQtLLttTttL. 

Ovxort Tolg s%9qoi6iv v7To t,vydv ccv%ivcc ftrfia 
&valo(pov , ovd' si' jttot TfimXog sns6ti xciQy. 

1025 . Ilt/.ot' TOL XaXOTTjTL {ICCTCUOTSQOL VOOV SL01V , 

tmv d' ccycc^mv ccCsl nQrfeisg Cd-pTSQccL. 

'Pqldirj tol JiQrj^Lg sv avd-QconoLg xaxoTtiTog' 
xov <J' dycc&ov %ccXsnrj, Kvqvs, nslsL nalccfir]. 

Tolfia Q-vps xccxol6lv oiicog ccTkrjTcc nsnov&cog' 
1030 6slXcov tol XQa6Cr t yCvsTccc o^vTtQrj' 

[irjds 6v y djtQrjxTOLOLV 1% SQyv,tt6iv cclyog as\cov 

o%%sl, LLrjd' cc%frov, {irjds cpCXovg ccvCcc, 
lirjd' s%&Qoi>g svcpqcclvs. Qscov d' sliiccqiisvcc dcoQcc 
ovx tcv QrjldCcog d-vriTog ccvrjQ nQocpvyoL, 
1035 ovt' av noQcpvQtrjg xccTccdvg sg nvQfisvcc XCfivrjg, 

OV&' OTttV CCVTOV S%tj TttQTCCQOg fjSQOSLg. 

V. 1022. vnsQHQSu.axai, Hecker sncxQtu.axat.. — V. 1023—4 Mi- 
vinermi videntur. — ovnors, ovnox' sv cg. — t»7ro %vybv , vno^vyiov 
A. — V. 1025. SsiXoi A, SsiXoig*. — voov A, vboi O, yooc bcdefghlmn. 

— V. 1027. rot, te bcgm. — V. 1028. Kvqvs , nsXsv, nsXsv hvqve. 
- V. 1029. v.a%ot6Lv, haec structura adeo offendit Heimsoethium, ut 

■xdxcoaw rescripserit, intempestivam hanc medelam etiarn v. 355 ad- 
hibens. — V. 1029—34 affert Stob. CXXIV 9. — oficog A, bfimg Olmn. 

— V. 1030. rot, xi h. — yivsxai AO , v. yiyvsxai etiam ap. Stob. — 
V. 1031. y\ t' AO. — In, ap. Stob. cod. Vind. scp'. — V. 1032. 
ox&si scripsi, ut Emperius quoque coniecit, legebatur s'x&si fiqS' ax&ov, 
sed A s"x&si ur}S' sx&si, sx&st. (irjS' ax&si. Emendatio incerta, 
sed (i6x&si nimis ambiguum, axwao a vestigiis litterarum recedit. 
Apud Stobaeum legitur avxsi (ir t S' aiaxsa. Heimsoeth proxime opinor 
ad germanam speciem accessit scribeus a%&so, (irjS' d%&st, (ir]xs 
cpiXovg dvia, (ir]x' Ix&QOvg svcpQaivs, structuram certe expedivit (ir]xs 

— (ir]xs corrigendo, priora, quae iam Geel eodem modo refinxerat, uon 
satisfaciunt, nam si repetendum fuit idem vocabnlum, verbi partici- 
pium requiritur velut ox&si, (irjS' ox&av, sed iners haec verborum 
copia, itaque tentavi skJh, (ir^S' ax&ov (ir]xs . . . (ir]xs i. e. ne effer- 
vescas ntrc dolarem piodens taidium ainicis, inimicis qaudium pares. 
"Ex^st, inprimis v. 1030 commendat. Hermann ayxso (ohvsi vel x® 80 ) 
(irjS' ax^ov vel ax^so (ir]S' laxvov, Ahrens s"h&si (irjS' ax&ov. — V. 1033. 
s vcpQuivs , A s vcpQrjvs , s'x^Qf]vs. — &sa>v , A frsXcav. — d" om. g. 

— V. 1034. QrjiSias, A Qr)'cS(og. — V. 1035. ovt' av , a ov Stob. — 
V. 1036. avrov, Hermann avxbg. 



208 POETAE ELEGIACI. " 

"Av8qcc xoi £<>t' dya&ov %aXeit(QTCcTov i£,ajzaTrJ6ai , 
cog ev £[tol yv(6\irj, KvQve, Ttdkat xexQLTai. 

"A(pQOveg dv&QCOTtoL xal vr\7ttOL, oiTLveg olvov 
1040 \tr) 7tCvov6* cc6tqov xal xvvbg aQ%o^,evov. 

zJevQO 6vv avhrjTrJQf naQa xkaCovTL yelcovxeg 549 

7tCvco(iev, xeCvov xr)de6L TeQTtopevoL. 

Evdcoytev cpvXaxr) de TtoXevg (pvXdxe66t \ieXrj6eL 
a6TV(peXr\g eQaTrjg naTQCdog rjiieTeQrjg. 

1045 Nal [icc /iC , el TLg Tavde xal eyxexaXv\i\Levog evdeL, 
r){ieTeQ0v xco\iov de&TaL aQitaXecog. 

Nvv \iev itCvovTeg TeQTtcoiiefta, xaXcc XeyovTeg' 
a66a d' enetT e6Tat, TavTa &eoi6L LieXei. 

Uol d' eydo oid Te 7tatdl 7taTr)Q v7tod , r)6oitaL avTog 
1050 e6d'kd' 6v d' ev &v[ico xal cpQe6l TavTa fidXev' 
[irj TtoT eTtetyo^ievog TtQrj^g %Qeog, aXXd (ia&eCr] 

V. 1038. sfiot yvcofirj A, vulgo ifiij yvcofirj. Post hunc versum re- 
petunt omnes codd. v. 853 — 4. — V. 1040. ntvovo' , nivcoa' el. fort. 
recte. — %vvog, %svog e. — aQ%o(isvov , O iQ%o[isvov. — V. 1041 — 2 
Hartung Archilocho tribuit, id quod ego quoque aliquando conieci. 
— V. 1041. avv avXrjxijQf sic distinxi, vulgo coniungunt cum seqq. — 
V. 1043. TtoXsvg, A noiscog, Renner TtoXsog praeoptat. — V. 1044. daxv- 
cpsXrjg A, O daxvcpsXr)g, bcm et dn a m. sec. d axvcpsX-r]g, efhl et dn a 
m. pr. sv oxvcpsXrjg. Ahrens dv oxvcpsXrjg xtg iQa, Emperius svoxacpvXrjg, 
Hartung (isXr)osf daxv cptXstg, Meineke doxvcpiXrjg i. e. xoig cptXovatv 
daxv, Schmidt doxs(icpr)g a poeta profectum esse opinatur. — iQaxr)g, 
O iQaoxr)g. — V. 1045. si', m tj. — xcovSs, AO xovSs, conieci xstvSs, vid. 
adn. v. 467. — svSst, c svSot, — V. 1046. %do(tov, g (ico(iov. — aQ7taXscog, 
c aQyaXscog, — V. 1047. xsQ7ic6(is9a, h xsQ7t6(is&a. — V. 1048. daaa, 
g ex corr. ocaa. — STtstx' , A S7tsi&'. — (isXst, fort. (isXoi, utetiam Nauck, 
vel potius &sotg (isXsxco. — V. 1049. aol S' iyco scripsi, goi Ss xco 
A, aoi Ss %sv el, aol Ss* (O ov Ss), Bekker aol Ss xoi. — old xs, oi 
axs A, old xi b. — naxrjQ A, cpiXco* praeter O, qui om. — V. 1050. §dXsv 
A, fidXXs 1, fidXs*. — V. 1051 — 4 vulgo separantur. — 7tQf)^rjg, TtQO^rjig A, 
nQa^g 0. — %QSog haud cunctanter scripsi, libri %a%6v, quod omnino 
perversum; nam poeta amicum monet, ne quid festinanter agat; ex 
nimia sane festinatione mala multa et gravia proficiscuntur, cf. Herod. 
VII 10, 6: i7tst%&rjvat {s7tst%Q-sv verissime Siesby restituit) (isv vvv 
Ttav TtQTJyLia xi%xst ocpdXfiaxa, i% xcov grtfiiat (isyaXat cptXsovot yivso&at, 
at TtQaGGstv %a%6v est facinus malum patrare, a quo honestum amicum 
qui deterret, gravi contumelia afficit. — fia&siri, §a&sirjg A. 



THEOGNIS. 209 

6rj (pgevl (iovXev6at 6a dya&ai xe votp. 
xmv yccQ {iatvo{iivG>v nixexat &v{ios xe vooc; xe , 
' fiovXr) 8' eig dya&ov xal voog i6frX6v dyet. 

1055 'AXXa Xoyov [iev xovxov ia60fiev, avxaQ ipol 6v 
avXet, xal Mov6cav fivr)66[ie&' dftcpoxeQOt. 
avxat yaQ xdd' edoxav e%etv xe%aQt6^,iva dmQa 
6ol xal iftol xt[tr)v xdpcpt7teQtxxCo6tv. 

TtpayoQa, noXXcov OQyr)v dndxeQ&ev oQtovxt 650 

1060 ytv(o6xetv %aXexov, xatneQ iovxt 6ocpc3. 



V. 1052. fiovXevaat, (tovXevoat, el @e§ovXevoai. — ccb dya&co 
re voco libri nisi quod A acor (fuit olini ocot, ut v. 498 nivrjt, ubi 
A nivr\r'), rexvco. Hiatus asperitas mitigatur, quod iota dativi 
nota olim non plane obnmtuit, itaque huic generi hiatus non solum 
in Homericis carminibus, sed passim etiam in Pindaro venia parata; 
ad eundem modum Theognis supra v. 977 KQaSirj ev neioouat. 
Haud scio an verba in hunc modnm traiicienda sint oco re vocp 
dya&co, cum antea inverso ordine poeta sit usus pa&eirj afi cpqevi. 
Est enim Theognis orationis artificiose componendae inprimis peri- 
tus atque ob id ipsum Isocrati probatus, qui iure has elegias xe%vi- 
%cbg nenotr](ievag arbitratur. Hiatum huius loci sustulit Ahrens scr. aco 
x' dya&ov xi voco incommodo quidem institutae sententiae, nec magis 
audiendus Hartung qui dXXa ^a&eirjg ev cpoeoi fiovXevoat aaig dyavco xe 
voco 8Cr. — V. 1053. ydo om. f. — uatvofievcov nexexat A, fiaovafie- 
vcov udxexat*. (idxexat fortasse revocandum, cf. v. 631 cox' £vt pr) noeo- 
acov ftvfiov voog xxX. — voog, voco el. — V. 1054. S', o' 0. — eig, cg 
£g. — voog eo&Xov scripsi, libri vdov ea&Xov, Hartung voog eo&Xog cor- 
rexit, recte sane voog restituens, sed ia&Xov non erat mutandum, quem 
poeta dicit consilio et mente prospero successu uti, cum desipientium 
irrita sint consilia. — V. 1055. edoouev, idaouat 0, edocofiev h. — 
V. 1056. Movacov, in proecdosi Movoecov scripsi. — V. 1057. avxai, 
M. Schmidt avrotg. — V. 1058. rtur\v %ducpmeQiv.xioaiv auctore Came- 
rario timide refinxi adhibito non plane dissimili loco v. 1346 aoi xi 
neQtaebv Zevg xoSe rt(ir]aag Scoqov eSconev e^eiv. Ut hic xt(ir)v sub- 
iunctum, ita ap. Hom. 11. J 197 nXeog. Quamquam alia quoque licet 
periclitari, velut cum Ahr. ueXeuev S' ducp. Satius fortasse emendatio- 
nis periculo abstinere, cum quid antiquitus sit traditum ignoremus, nam 
testes prorsus dissentiunt, A uev S' , vvv, proletarii (ir\v (cg (ir]v xal haud 
dubie ex corr.), prava illa quidem pariter, nam neque sententiae neque 
numero versus laboranti subveniunt. Brunck scripsit v.al (ir\v ytducp., 
Bekker %ul ur\v, Heimgoeth Sid vcov S' d., A.hrens (isXeuev o, Hartung 
fieXnetv, M. Schmidt vcofidv S' vel uexaSovv S'. Conieci olim aol xut 
euoi, Navvoi, nducpineQtxxioGtv: ut Mimnermi hi fuerint versns, id 
quod etiam nunc tueor. — d(t,cptneQi%riootv, ducptneQtnurioot 0, ducpl 
neQtnrvovot f, dptcpl neQt%rioai deln. — V. 1069. TtfiayoQa, noXXcov Ca- 
merarius, rtfiayaQ anoXXcov A, rtua yaQ dnoXXcov*. — V. 1060. ytvco- 
oxeiv AO, v. yiyvcooY.etv. 

POITAI IjYR. II. 14 



210 POETAE ELEGIACI. 

ol [iev yccQ naxotrjta xataxQvtyavteg e%ov6LV 
nXovtar, tol d' aQEtrjv ovko^ievrj Jtevirj. 

'Ev d' 7J(5r] 7caQa [isv %vv o^irjXLXL %al Xld-' evSecv, 
L^eQtcov SQycov iij £qov [e^ievov, 
1065 e6tL de xco[idZ,ovta \iet avXrjtrJQog deidecv. 
tovtcov ovdev cxq' r\v aXX' eTtLteQicvoteQov 
avdQcx6Lv r]8e yvvaL^C' ti \ioi nXovtog te xal aldcag; 
teQTtcokr) vLxa Jtdvta dvv evcpQ06vvrj. 

"AcpQOveg dv&QcanoL xal vrjitioi, olte %-avovtag 
1070 xkaiov6% ovd' r t (ir}g dv&og dnoklv^ievov. 

KvQve, cpiXovg TtQog itdvtag eTti6tQecpe nocailov r)&og 



V. 1061—2 affert Stob. XCVII 9. — V. 1063-8 et versus 1069—70 
Mimnermi videntur. — xccqcc Bekker, libri tvccqcc (A nccQa). — %vv 
o\ir\Xw.i A, \vv ofirjXiyu 0, ^vvoh^Xiki *. — xaXXi&' scripsi i. e. kccxu 
Xixcc, in linteo sive lodice involutum, v.dXXiaxov (comp.), ceteri ■x.dX- 
Xiov praeter A qui ndvvv%ov. Adversatur mihi Hartel, dictitans me 
nullius fidei auctores secutum esse, at hic quoque antiquam para- 
dosin quamvis vitiatam tuetur , ndvvv%ov satis audacter sed spe- 
ciose diorthota vetus. Praeterea Hartel me castigat qnod anovSsid- 
£ovxa intulerim, qui artis legibus adversetur; scilicet castigator nescit 
yiaXXi&' svSsiv vocabulo quattuor syllabarum aequiparabile esse, velut 
uS' d cpcovcc apud Theocritum, vel Homericum si'aa' "Ekxcoq, cui similis 
clausula Moschi cpairjg v.' avXov, ubi Meineke cpaio nsv scripsit, spe- 
ciose sane, sed formae insolentia offensioni est. — V. 1064. si- sqov 
tsfisvov, i^sQov Esfisvog. Hoc loco breviatorem plura resecuisse 
manifestum est. — V. 1066. xovxcov ovSsv uq' r]v aXX' snixsQnvoxsQov 
scripsi, uq' r\v fortasse breviator immutavit, quoniam versibus mediis 
omissis minus commodum videbatur, atque ipse aliquando xovxcov 
ovSsv sxr\ i. e. sxsfj sive dXrj&cog (vid. ad Pind. p. 287) hiatu admisso 
(vid. ad v. 1052) scribendum suspicatus sum. Libri xovxcov ovSsv xoi 
(om. A, xi Oel.) dXX' smxsQnvbxsQov (ita AO et plerique, sni xsq. 
m, ut Turnebus, sntxsQnofisvov efl.). Revocavi snixsQnvbxsQOv quam- 
vis auctoritate destitutum, sed sntxsQmqg et snixsQnsiv usitata; nam 
verbum snsivcci ab hoc loco tam alienum, quam sxi, nec, ccXXo xi 
placet. Hermann ovSsv bficog uXX' sxt, Epkema ovSsv xoi xovxcov aXX' 
snix., 0. Schneider ovSsv snsax' ccXX' sxi, Hartung xovxcov S' ovSsig 
olS'- ccXXo xi xsQnvbxsQOV , Heimsoeth xovxcov 'ovSsv xccXX' sa%' o xi 
xsQn. , Hartel x. ovSs xol dXX' HnXsxo xsq., Gomperz tentavit xovxcov 
ovSs vosiv aXX' svi xsQnvoxsQOV. — V. 1067 nihil muto, quam- 
quam exspectaveris xi fioi nXovxov xs %al cclSovg, qua structnra non 
solum Attici scriptores, sed etiam Hom. II. $ 360 et fort. Anacr. fr. 130 
usi sunt. — V. 1068. ndvxcc, nccvxccg. Poeta dicit: voluptas et ani- 
mus laetitia gestiens summum bonum est, quod cum non animadver- 
tisset Hartel temere coniecit viv.cc nccvxa avv ucpQoavvjj vel vi%a n. a. 
cccpQoavvrj, quod vikccxco vel vi%ag dici oportebat. — V. 1070. ccnoX- 
Xvfisvov', dnoXXbfisvov. Post hunc versum iterant codd. v. 887 — 8. 



TIIKOGNIS. 211 

6v\i\iC6ycov 0Qyr)v olog txa6xog ecpv. 
vvv pev xcocf icpinov, xoxe <f dlXotog nikev oQyr\v 
XQeC66cov %oi 6ocpCr\ xal \ieydXr\g aQexrjg. 

1075 IlQr]y^aTog djtQrjxxov yaXe%ooxax6v i6xi xelevxrjv 
yvcovai, oncog \iikket xovxo %ebg xeXi6ai' 
oQtpvrj yaQ xixaxac hqo de xov (iskkovxog S0s6d-ai 
ov ^vvexa ftvrjxotg TteiQax' d\tr\%avCr\g. 

Ovdiva xcov i%&Qcov \ico\ir\6o\iat i6&kbv iovxa, 

1080 ovde \i\v alvr\6co deikbv iovxa cpClov. 551 

1081 a KvQve, xvei noltg r\8e, didotxa de \ir) xixr\ dvdQa 
b v(iQi6xr\v, %aXenr\g r)ye\iova 6xa6tog' 

1082 a a6xo\ {iev yaQ £a6t 6a6cpQOveg, r)ye\ioveg de 
b xexQacpaxai noXkr)v ig xaxoxrjxa %e6etv. 



V 1071—4 contracti sunt ex v. 213— 18. — V. 1073. za>8' ', toS' A. 

— TOTf, totc. — V. 1074. hqsiggwv 0, hqsiggov rel. — V. 1076. 
to«, Tt emn. — V. 1077. OQcpvrj, iet plerique OQcpvr). — V. 1078. 
ftvrjTOig AO, &vrjTrjg bcdfhlmn. Conieci OQcpvrj yccQ tstcctui 7cq6 Tslovg 
lisllovTog sgsg&cci, xov ^vvstcc %tX. quod comprobavit Hartung, nunc 
malim tiqo ys tov (A jtoo Ss tov), non est vocula ys iners com- 
plementum; sed ipsum articulum temporis sive rerum notat, ut otfiot 
7iQog avTcp y' slfil tco Sstvo) Xsysiv. Heimsoethio placuit zsxarat 
tisqI zov (i. £g. — V. 1081 ab — 82 ab. vid. v. 39 — 42, ubi haec 
quattuor versuum ecloga non sine varietate lectionis extat, nam 
v. 108 lb ibi est sv&vvzrjQa Kcctir)g v@Qtog r)(iszsQr]g, item v. 1082 a 
legitur affTot (isv yccQ £&' oiSs GaocpQOvsg. Hoc quidem loco prius di- 
stichon om. cg, alterum ut videtur ceg. Bekker posterius distichon 
abiecit, non recte, nam integra ecloga aut retinenda aut segreganda. 

— V. 1081 a. Tsv.rj, zshoi AObdelmn, utrumque h. Post v. 1082b repe- 
tunt AObdfhlmn v. 87 — 90. Libri Theognidei saepe easdem sententias 
diversis locis plerumque plus minusve variatas exhibent: animadversione 
autem inprimis dignum est, versus iteratos tantum non omnes in novis- 
sima parte libri prioris inde a v. 1038 — 1220 (vel 949—1220, vide infra) 
legi, nisi quod solus A v. 209 — 10 infra post v. 332 loco sane commo- 
dissimo iterat; item proximum distichon v. 211—2 infra v. 609—10 
et apto loco et germana specie servata legitur; nam quod distichon 
v. 115 — 6 fere conspirat cum v. 643 — 4, non repetuntur iidem versus, 
sed sententia variatur, legiturque utrumque decretum commodo loco. 
Denique monendum in posteriore parte libri I somel repeti versus, qui 
in hac ipsa parte leguntur, vid. ad v. 1095 — 6. Praeterea autem 
quattuor eclogae et in hac extrema parte lib. I et in lib. II leguntur. 
Repetuntur enim in A v. 1101 — 2 et v. 949 — 50 etiam post v. 1278. 
v. 1107—8 post v. 1318, et v. 1151 — 2 post v. 1238. Equidem 
suspicor hos versus ex ncctStyicov sylloge in gnomologiae novissimam 

14* 



212 POETAE ELEGIACI. 

Ovxco %qt) % ® v V i6&Xbv iitt^xQityavxa vorj^ia 
e)ut£dov aihv £%£lv ig xiXog avd(i\ tpika. 

1085 Arj^icova^, 6ol itoXXd cpiosiv fiaQV' ov yccQ iiti6xri 
xov&' £Qd£tv, o xi 6oi [ir) Kaxa&vyLLOv r). 

Kcc6xoq xal TIolv8£vx£g, o'C iv Aayt£6ai\iovL diy 

vai£x' iit EvQooxa KaXhQoeo noxaiico, 
£'i 7tox£ (iovA,£v6ai[ii cpiXco naxov, avxbg £%ot>it' 
1090 £t di xt xuvog i[ioi, dlg xo6ov avxbg £%ol. 

'AQyaXicog >iol ftviibg £%£L 7t£Qt 6rjg cptXoxTjxog' 
ovx£ yaQ i%&aiQ£tv ovx£ cptl£tv dvvafiai, 



partem translatos esse: nam harum eclogarum tres manifesto puero- 
rum amorem spectant, (v. 949 seq. componas cum Cydiae fr. 1), quarta 
ecloga (v. 1107 — 8) quamvis non spiret amores, videtur ex amatorio 
carmine petita esse, cui subiecta est infra p. v. 1318. Ecloga 1151 — 2 
infra disticho auctior extat, vicissim eclogae v. 949 — 54 infra primum 
tantum distichon servatum, reliqua librarii oscitantia praetermisit; 
denique dist. 1101 — 2 pariter utroque loco mutilatum. Puerorum amoris 
cum expers sit prior pars gnomologiae, (nam v. 253 et 371 parvi sunt 
momenti), in novissima parte satis multa leguntur, qnorsum spectat 
censura apud Suidam dXX' sv llsoco tovtcov naQSonaQLLsvai LLiaQCai xal 
■naiSvAol 1'Qcorsg, quam censuram non Suidas fecit, qui Theognidea 
non usurpavit, sed alius quis, cuius in manibus erat haec gnomologia, 
neque vero nai8Lv.cov volumen. Hoc ipso volumine etiam tunc integro 
(nam cod. A particulam tantum continet) usus est, qui novissimam 
gnomologiae partem adornavit, inde delibavit amatoria, velut v. 1095—6 
qui diversis locis repetuntur. Et huius quidem hominis industriam 
inde a v. 949 usque ad umbilicum gnomologiae deprehendimus. Ego 
priores secutus repetitos versus, de quibus in adnotatione suis locis 
dictum est, praetermisi, nisi quod hoc loco 1081 seq. et infra 1239 seq. 
versus a Bekkero aliis segregatos non sine idonea ratione revocavi. 
Ziegler in appendice has repetitiones exhibet, sed culpandus quod hic 
quoque neglectis proletariis libris solos AKO antestatur. — V. 1083 
poenitet iam suspicionis olim proditae, hoc distichon ex duabus eclogis 
temere contaminatum esse; smoTQSipavTa vorjfia est: ubi animum ad 
amicum applicavit. Heimsoeth vno&QsipavTa desiderat. Hartung scri- 
psit ovtol XQV - ■ • sniOTQSipaL to vorjfia, sfiitsdov aPsv s%slv 8' sg TsXog. 
— V. 1085. /JrjLLcova^, aol noXXd cpsqslv §aQv Welcker, quamquam noXXd 
displicet, fortasse asXnTa corrigendum, antea probantibus Hartungo 
et Zieglero ov Ss noXXd cpsQSt-g §aQv scripsi, vulgo et codd. dfjLiov d' 
dl-Loi (A SrjLLcov a^coi ds) noXXd cpsQSiv (iaQvg (A (iaQV, e @uqvv). Boisso- 
nade zJrjLLcovaj;, sl n. cp. (iaQvg, Emperius fiaQs' requirit. — V. 1086. 
cf. infra v. 1238. — V. 1087—90 Hartung Chiloni vindicat. — V. 1088. 
vaCsT ', 1 vaCsTov. — sn om. bcdghn. — Evqcoto. Herwerden, lege- 
batur EvQcoTa. — V. 1090. s%ol, s%sl Ofl. — V. 1092 malim ovts yaQ 
s%&aCQSLV a', ovts cpiXsiv dvvacLai. 



THEOGNIS. 213 

yivco6xcov yal.mov (iiv, otav cpikog dvdol yivr\tai, 
i%ftaLQ£iv , lakeTtbv 6*' ovx i&ihovta cpiXeiv. 

1095 Uxijttso dr) vvv aklov, ifioi ye (ilv ovtig dvdyxrj 
tovO'' Eodeiv tcov fiot itQo^fts ydqiv tid~E6o. 

"Hdrj xal ntEQvye66iv iftaiQoiiai co6te nstBivov 

ix Aifivrjg (isydkrjg, avdQa xaxbv TtQocpvycov, 552 

Pqox%ov aTCOQQtj^ag' 6v cf ipbtjg cpikotrjtog dpaQtcov 
U00 vGtEQOv rjfietiQrjv yvco6rj ijiicpQ06vvrjv. 

V. 1093. yivcoOKwv 0, sed A yivcoOKco, g yiyvcooKco, vulgo yiyvco- 
oy.cov. — llsv usque ad %aXsnbv om. g. — V. 1095 — 6 a praegressis 
separavi, Welcker cum seqq. coniungit, quod probavit Heimsoeth 
corrigens avfr' sqSslv, xmv (ir) n. %. x. Hoc distichon infra post v. 
1160 cum insigni lectionis varietate repetunt AObdefghlmn: co vsol 
oi vvv dvS^sg (A co vsol 1 ot vvv avdosg) ifiOL ys (A sllol ys, 
Sfioiys) (i. ov. dv. xovft' sqSslv (A xav&' sqSsiv, x. (i. itQoa&s (0 uqo- 
adsv) %. xi&sao. Manifestum est hic quoque diversas eclogas temere 
in unum coaluisse, nam 

Sl vsol, oi vvv dv$Qsg . . . 

novae sententiae est exordium (Heimsoeth librarii naQsniyQacpr\v esse 
vsol ol vvv dv$Qsg credit), reliqna intercepta sunt, cum librarius propter 
voculam vvv deerraret in proximam eclogam; et huius quidem de- 
trimentum resarcire licet, quoniam sedulus aliquis libro etiam tunc 
integro post v. 1160 usus alterum hoc distichon post v. 1094 inseruit, 
cum ab illius loci argumento non abhorrere animadvertisset : mani- 
festum enim ex inferiore loco hanc eclogam in superiorem hunc trans- 
latum esse, non vicissim. — V. 1095. a-nsnxso, onsnxs. — dXXov, o 
corr. ex co ut vid. A. — slloi, sllol A. — V. 1096. xav, evan., 
sed infra xcov. — nQoa&s, Ac nQoa&sv. — %dQiv, %uql cg. Hermann 
OKsnxso Si] vvv dXXov (itiOL . . . sqSslv) xcov llov kxX. Ahrens xov&' 
sqSslv, xov llol. Nihil novandum; poeta dicit: quaere alium ami- 
cum, qui tibi obsequatur; me nihil necesse tibi dicto audientem esse: 
priorum beneficiorum mihi gratiam refer. — V. 1098. iv. Xifivr\g (isyd- 
Xr\g, poeta scripsisse videtur sx Xivir\g vscpiXrjg, quod Graefe pro- 
posuit. Hermann iv. Xo%(Lrjg (i., Orelli iv. Xv(ir\g (i. probante Her- 
werdeno, Mey sx Ai(tvr\g (isydXr\g. — V. 1099. @qok%ov cum Scaligero 
scripsi, (tQoy%ov cefgl, (1q6%ov*. Cf. Hesych. (tQOK%og- (tQO%og. Christ 
Metrik p. 24 ed. 2 tuetur (Iq6%ov, quod prudentibus non mirum ac- 
ciderit, cum vel Aristophanem • cpiXoaocpov paenultima producta ex- 
tulisse opinetur, id quod artis metricae Graecorum legibus planis- 
sime adversatur. — ai), h ar\. — V. 1100. r\iLSxiQrp> , bm vfisxi- 
qt\v, quod probavit Hartung, qui veteres editiones secutus continuo sub- 
iunxit proximum distichon quemadmodum Emperius, qui f)XsLidxr\v, et 
Boissonade qui v. 1101 %oaxig (%coaxig) scripsit probante Heimsoethio, 
perperam illi quidem. — V. 1101 — 2, quos recte a prioribus separavit 
Bekker, infra post v. 1278 repetit A, id quod argumento est novam 
esse eclogam, sed manifestum est apodosin deesse, intercidit igitur di- 
stichon post v. 1102. Cum non sit verisimile eclogam bis pariter de- 
trimentum accepisse, is, qui hanc gnomologiae partem concinnavit, 



214 POETAE ELEGIACI. 

"06Ttg 6ol (lovXev6ev i[iev iteQL, xaC o*' ixiXev6ev 
oLxsG&ccl 7tQoA.L7t6v& , rjneTiQrjv cpLXCr\v. 

"T($QLg xal MdyvrjTag a7tcoXe6e xal KoXocpeova 

xal UfivQvrjv. TtdvTcog, KvQve, xal v^l\l ditoXeZ. 

1105 'Eg (5a6avov cf iX&eov TtaQaTQL^o^ievog Te [loXvjidoo 
%Qv6og anecp&og icbv xaXbg aitaGLV e6r]. 

"Sl (iol iyob deiXog' xal dr) xaTa%aQ{ia pev i%d-QOlg, 
Tolg de cpCXoL6L Ttovog detvd fta&cov yevoprjv. 

Kvqv', ol 7tQo6& dyafrol vvv av xaxoC, ot de xaxol tlqCv 
1110 vvv dya&oC' TCg xev TavT dvi%0LT i60Qcov, 

rovg dya&ovg pev aTL[ioTiQovg, xaxCovg 8e Xa%6vTag 

TLfirjg; [ivrj6TeveL d' ix xaxov £0*^Aog dvrjQ. 
dXXrjXovg d' anaTcovTeg iit dXXr]XoL6L yeXco6Lv , 

ovt dya&eov (ivrj^irjv etdoTeg ovre xaxoov. 

1115 XQrniaT e%eov nevCr\v [iol 6veC8i6ag' dXXa ra [iiv fiOL 
e6TL, Ta d' iQya6o(iaL &eot6Lv inev^dfievog. 

sententiam quamvis mutilatam ex nca8iY.<ov volumine huc transtulisse 
censendus est. Ego olim suspicatus sum distichon adiungendum esse 
eclogae v. 1259 — 62 SsiXmv dv&Qco7tcov Qrjficcai Ttsi&ofvsvog, si' xLg gol 
(iovXsvasv xxX. — V. 1101. %ccC, m v.s. — V. 1102. itQ0lnt6v&', A tlqoXi- 
■jxovx '. — V. 1104. vfifi' dnoXsi, A vfifi' ccnoXsi, vfificcg oXsi, el vfidg 
oXst, rel. vfificcg oXsi, unde aliquis vftccg (vel rjficcg) oXsi coniiciat, Welcker 
dftfi' dnoXsi. — V. 1105 antea repetunt AObdefhlmn v. 571 — 2, et com- 
mode quidem hae eclogae, cum eiusdem sint argumenti, componuntur, 
neque vero licet utrumque distichon coniungere. — V. 1105. sg, legebatur 
sig. — fioXv§Sop g, fioXCfiSoj rel. — V. 1106. dnscp&og, dnsv&og. Ahrens 
coni. X9 va °S dnscp&og x* av SrjXog, Heimsoeth smv SrjXog dnccg saofica. 

— saj/, saxr\ el. — V. 1107—8 repetit A infra post v. 1318. — co fioi, 
Acg oifioi, ' sed infra A calfioi, et ambigunt veteres magistri, utrum 
oo fLot an co ftoL sit scribendum, vid. Herodian. II 1, 610 ed. Lentz. — 
V. 1108. SsLvd Camerarii emendationem confirmat A infra, hic cum 
reliquis SsiXd. In A h. 1. legitur cpCXoig 6 novog SslXcc ncc&cbv ysvoC- 
firjv, unde aliquando oxXog conieci, sed infra tolgl cpiXoig Ss novog 
SsLvccncc&cov ysvofirjv, ac xoiai qjCXoig Ss fortasse restituendum. — 
V. 1110. dvs%oix', svs%oix' n. — V. 1113. dnaxcovxsg, f dnavxcovxsg. 

— V. 1114. fLvr]fir\v, Hecker yvcofirjv. Post 1114 repetunt AOlmn v. 
619—20. — V. 1115. fioi ovsCSiaccg scripsi, quod etiam Emperius pro- 
posuit, vulgo fi,' covsCSiaccg, sed poetam sine causa idoriea elisione pro- 
nominis poi usum esse, non est credibile, duplex autem accusativus 
hoc loco ferri nequit. — xd fisv fioi, A xsfisfioi, xd fisvxot, f xccvxcc 
(isv fioi, Ahrens xd fiiv xol. — V. 1116. snsvl-dfisvog, el sitsv%6fisvog 



THBOGNia 915 

nXovte, freaiv xctXXi6te xcci ifieQoe6tccte jtccvtcov, 553 
6vv 6oi xui xccxbg cov yivatcci e6ftkbg ccvrjQ. 

"Hfirjg iietQov e%oi(ic, cpiloi de {ie Qoifiog ' AitbXlcov 
iijo Arjtoidrjg xcci Zevg, cx&avcctcov (icc6iXevg, 
ocpQcc fitov t^cooifii xccxoov exto6&ev ccnccvtcov, 
rjfirj xcci itXovtco d-v^ibv iccivbfievog. 

Mr\ [ie xccxcov fiifivr\6xe' neitovftcc toi oicc t '0Sv66evg, 
o6t 'Atdeoo {leycc d<5[i' rjXvd-ev e^ccvccdvg , 
1 1 -_>-> og dr) xcci {ivr)6trJQag ccveiXeto vr\Xei d-vfico 
nr\veXo7tr\g e{icpQcov xovQidir\g ccXo%ov, 
r) {Liv Sr\&' vTte^ecve tpiXoo itccQcc itcudi yi,avov6cc, 
ocpQcc te yrjg e7tefir\ deificcXeovg te {iv%ovg. 

Ei 7tio[icci, Jtevirjg d-vjiocp&oQOv ov fieXedccivco , 

quod v. 358 et 944 commendant , nolui tamen obtemperare, cf. Hom. 
II. Z 476. Od. & 436. — V. 1118. cqv , n icov. — yivezut AO, yiyvofiat*. 

— V. 1119. $o$og, cpiXog. — V. 1120. ArjToiSrjg Ab, XrjTotSrjg *. 
Soluta forma epici nusquam, elegiaci poetae tantum in altera penta- 
metri parte videntur usi esse, cf. Anth. P. VII 237, 2 xut fieoov dttcpo- 
tJqcov lluqtvqu ArjtotSriv. Etiam Simonidi ep. 164, 2 ArjzoiSrjg resti- 
tui. — V. 1121. (ttov, dinr]t A, quod probant Orelli et Hartung. 
Videtur germana scriptura oblitterata esse. Heimsoeth dotvr)g suisit. 

— V. 1123 — 28. Haec ecloga multis ac gravibus difficultatibus ob- 
saepta, ut restituendi periculum fere iiritum sit. — V. 1123. (ie, c xe. 

— (litivrjGne Turnebus, quod suppeditat A fiittvrjOK' enenov&a , ceteri 
itettvrjod-e. ~- V. 1124. 'AtSeco, utSeco A, dtSov* ut vulgo.^ Prorsusinsolens 
orationis conformatio, exspectes r]X&e %al i^uveSv, vel oot iX&cbv 'AtSeco 
Scofiu (tey' i^uveSv. — V. 1125. dveiXeTO, A uveiXuTO, fort. evrjQuro, 
et hoc ipsum vel ullvvuto Emperius commendavit. — &vttcp A, %uXhco* 
ut vulgo. — V. 1126. eficpQcov, A evcpQcov, neutrnm aptum, commodius 
ovficpQcov, sed hoc diversam requirit rectionem, (ivrjOTrJQug' . . . IlrjveXo- 
nrjg, ovficpQcov novQidCr) dXo%cp, hiatu admisso, cui venia parata est. — 
V. 1127. r) (ilv A, r)' (tev*. '— Srj&', Sri&' Obdefghlmn. — naQa A, 
TtQog*. — V. 1128. detfiaXeovg, g SetttoXeovg, A SetXuXeovg. — ze, 
Obdhm ye. — Parum probabilia critici excogitaverunt, Hertzberg 
SeteXtvovg, Wassenbergh 'l&UKrjg i. SutSaXeov Te ttv%ov, Emperius 
'l&d-nrjg ine$r\ SutSaXeoto (iv%ov vel ocpQu Teyrjg vne^ SutSuXeotot 
itv%oig, denique a vero prorsus aberrans nuper Paley ocpQu Te yr)y 
vneprj. Conieci 6'gpp' r)g yr)g ineftrj SutSuXeov ze Xe%ovg, simi- 
liter novissima etiam Haupt. Cf. Hom. Od. W 183 seqq. — V. 1129 
—32, qui vulgo dirimuntur in duas particulas, affert Stob. CXVI 10. 
Fortasse Mimnermi sunt. — V. 1129. et nCoitut libri deteriores, A 
ettnCoitat, iXnCottut, Stob. ovSe ye ttr)v , quae^ inscita est correctio 
scripturae mendosae vel non intellectae. — ov om. Stob. — fieXe- 
Suivco cum Stobaeo libri praeter Ae, qui iteXeSuCvcov. Ahrens etf 



216 POETAE ELEGIACI. 

1130 ovd' ccvSqcov ix&Qoov, ot (it Xiyov6t xaxcos' 
aXti r\$r\v iocczrjv 6XocpvQO(iat , r\ (i iTttlstTtst, 
xXatco 6*' ccQyaliov yrJQas i7tEQ%6(i£vov. 

Kvqvs, TtaQovGi cptloi6t xattov xaTa7tav6o(isv ccQ%r\v, 

r£rjTco[iev d' slxst (puQ(iaxa (pvo(iivco. 
1135 'ElTtls iv av&QcoTtots (iovvr\ &sos i6&Xr\ sve6tiv, 
aXkot 6*' OvA.v(i7t6vcY ixrtQoktTtovTss sfiav' 
co%eto (isv 7tt6Tts, (isyalrj ftsos, co%eto <$' dvdQcov 554 
6cocpQo6vvr}' %aQtTss t , co cptXs, yr\v sktTtov' 

nioftai praeoptat, Heimsoeth si nsnofiai . . . fisXsSaivco , M. Schmidt 

Stobaeo fidem habens sfina ys firjv sane modestius, sed non reputavit, 

omnem sententiae vira infringi, si poeta reticeat, cur boc doleat ve- 

hementer, illud aequo animo ferat. Igitur verbum, in quo cardo 

omnis versatur, desideramus: neque vero niofnai vitii expers: non tant- 

opere offendit Z correpta aut praesentis notio, sed non intelligo, cur 

poeta, cum vinum omnium curarum sit remedium, dicat senectutis 

ingruentis sollicitudinem Bacchi munere non frangi. Equidem scri- 

pserim sl nvsofiai, nsvir\g &v[locp&6qov ov fisXsSaivco, i. e. amore 

flagran8 neque paupertatem neque inimicorum convicia curo, sed iuven- 

tutis fiorem amissum doleo. nvsiv idem est, quod sqccv, (vid. Theocr.) 

unde etiam sianvsiv (sionvrjXog) et sfinvsiv (vid. Hesych.) dicuntur. 

Huius verbi media forma licuit poetae uti, quemadmodum soajiai et 

sqco dicuntur. Omnino videntur Colophonii medias verborum formas 

frequentavisse, siquidem poetae illinc oriundi peculiaria quaedam nsur- 

pant, velut Antimachus vcofir\oavxo, Hermesianax , de quo iam olim 

monui in comm. ad eiusdem eleg. v. 29, inprimis Nicander, velut 

sv&Qvnxso&ai, ■naxaQxi^so&ai, xataipri%s6&ai, vofidgso&ai, ovficpvQso&ai, 

cpoQvaasa&ai alia, sed svxQScpsa&ai (etium Hermesianax xQscpsa&ai dixit) 

segregandum, quo iam Hesiodus usus est, ac xQscpsa&ai etiam in Theo- 

gnideis v. 276 legitur. — V. 1133. naQovoi vitium contraxit, poeta 

scripsisset Kvqvs cpiXoig naQSOvoi, quod etiam versus numeri commen- 

dant, sed ipsum vocabulum ab hoc loco alienum; sed non suppetit 

probabilis medicina; nam cpiXoig ncoQOvoi (ncoQsvai) non ausim com- 

mendare, quamquam obsoletum verbum ncoQsiv testantur Hesychius et 

Suidas, qui Eleis attribuit, auctoritate autem destitutum naQav&i, quod 

Attici naQavxd vel naQavxiv.a dicunt. Neque alii probabilia excogita- 

verunt: O.Schneider novovai, M. Schmidt na&ovoi, Sauppe Kvqv', dno- 

Qovat,, Herwerden svaQoiai. — cpikoiot, 1 cpiXoig. — V. 1135 affert Stob. 

CX 12. Apost. VII 1. c. — dv&Qconoig (lovvrj Stob. Ap., dv&Qconotai fiovrj 

vulgo et codd. — svscxiv, Sintenis sx' soxiv. — V. 1136. OvXvfinovS' 

Brunck, libri OvXvfinov , contra Leutsch OvXvfinov yr)v nQoXinovxsg 

requirit, cui suspicioni quod continuo subsequitur yr)v sXmov adver- 

satur. sv.nQolm6vxsg non est sollicitandum, repetas ex proximo priore 

v. dv&Qconovg, cf. Hesiod. Op. 197 v.al xoxs 8r) nQog "OXvfinov dno 

X&ovog . . . d&avdxcov (isxd cpvXov Ixov nQoXmovx av&Qconovg aiScog 

nal vsfisoig. — V. 1137. nioxig scripsi, et ad eundem modum deinde 

acocpQoavvrj et ^apirsg, vulgo Tliaxig, EcocpQoavvr}, XaQixsg. — V. 1138. 

V, s' l. 




THEOGNIS. 217 

oqxol 6' ovxitL TtidxoX iv uv%Qt67toi6L SCxaioL, 
1140 ovds ftsovg ovdslg d^stai d&avdtovg' 

sv6s^icov d' avdodiv yivog scp&LtaL, ovds d^ifiL6tag 

ovxitL yLvojtixovti' ovds fisv svvofiCag. 
ahti bcpQa ttg £coel xal oQa cpdog r)slCoLO, 
sv6s(Hg)v xeqI d-sovg, iknCda 7tQo6(isvitto, 
1145 sv%6nsv6g ts &sol6l, xal dykaa (irjQCa xaCcov 
skitCdL ts JtQtotrj xal Ttvfidttj ftvitco. 
cpQat,i6ftco d' ddCxoov dvdQcov 6xolwv Xoyov alsC, 

ot &SG3V dfravdtcov ovdsv 07tL^6(lEVOL 
aVsv iit dkkotQCoLg xtsdvoig Eiti%ov6L vorjfia, 
1150 s6&kd xaxolg SQyoig 6v(ifioXa &r]xd{isvoL. 

Mrj Ttots tbv JtaQEovta (is&Eig tpCkov akkov iQEvva, 
SelXcov dv&Qooitoov Qr]^ia6L 7tsi&6(isvog. 

Elr} poL rtkovtsvvtL xaxoov aTtdtEQ&s (isQLfivicov 
t^cosLV dfikafiicog, (ir\dsv syovtL xaxov. 



V. 1139. sv dv&QconoiGi Sinaiot, Leutsch ev dv&Qconotg dSinoi6iv, 
alius fliaioig, at nullus hic epitheto locus. Mihi poeta videtur scri- 
psisse: Zqhoi S' ovksxi itiexov sv dv&Q(07toiGi Scxaicov , i. e. ius- 
iurandum non iam pignus pactorum inter homines est. — V. 1140. 
dsovg, &sog bm. — V. 1141. sv6s§scov 8' dvSQcov, malim 8' oblitterare, 
asyndeton est convenientius polysyndeto, ac si quid addendum, yaQ 
exspectaveris. — scp&ixat Schaefer, vulgo scp&ixo. — V. 1142. yivco6%ova' 
AO , v. yiyvco6KOV6' . — s vvo(ciag Herwerdeni correctionem recepi, libri 

svesfliag (0 sv6s@iag). — V. 1143. xig Hermaun delet, Hartung scripsit : 
dXX' ocpQa ^corj xal oqcx cpdog r]sXiov xig, Leutsch ocpQa 8s xig £<»£t, 
deleta particula dXXa. — £cofi A, £cqoi 0, £cor}*. — cpdog, cpcog A. — 
V. 1145. evx6(iev6g xe scripsi, legebatur evxeo&co Se, et evxofievog iam 
Brunck proposuit. — xai, Schaefer %ax' . — V. 1146. eXniSi, vulgo 
scribi solet 'EXniSt. — xe, g Se. Voculam xe traiicere solent tam poetae, 
quam pedestres scriptores, maxime Attici, cf. Herod. VI 79: xat dotSr\v 
xe xavxr\v TtQcoxrjv %al (tovvrjv ocpiet, yeveeftat. — &vsxco, xi&exca. 
— V. 1147. okoXiov, Leutsch SoXiov. — V. 1148. ovSev A, *(irjSsv. In 
proecdosi ovSsv' scripsi. — V. 1150. ia&Xd Emperius, legebatur aiaxQa, 
nisi forte atoxQOig xdX' BQyoig vel ■x.dX' ataxQoig SQyotg legendum. — 
V. 1151—2 repetuntur in A infra post v. 1238 addito alio disticho, 
unde huc eclogae primores versus translati. Praeterea extat hoc di- 
stichon in Anth. Pal. X 40 (ubi dSr\Xov est et pro cpiXov dXXov a pr. 
m. cptXoSafiog) et Cram. An. Par. IV 374, ubi naQsig pro ite&eig. — 
V. 1153—6 exhibet Stob. CIII 14 utrumque distichon coniungens, con- 
sentiente Leutschio, qui colloquii particulas hic quoque sibi deprehen- 
dere videtur. — V. 1153. nXovxsvvxi Brunck, nXovxovvxi libri. — 

(isQifivscov A, (isQiuv , (isQtfivojv*. — V. 1154. dfiXtt(lecog si est 
sine noxa, prorsus otioeum, sin est innocentem vel insontem vivere 



218 POETAE ELEGIACI. 

1155 Ovx sQapat Ttlovtstv ovd' sv%o[iat, akkd [iol slr\ 
tfiv a%b tcov okiycov, tirjdsv s%ovtt xaxov. 

(Illovtog xal 6ocpir\ d-vrjtotg a\x,a%cotatov aisi' 655 

ovts yaq av itkovtov &v[i6v VTtSQX0QS6atg') 
cog d avtcog 6otpirjv o 6ocpcotatog ovx ditotpsvyst, 
1160 dkk' soatat, ftvfibv d' ov dvvatat tsks6at. 

OvOsva ftrjGavQov xatad"rJ6stv Ttatalv dfistvov 
aitov6tv d' dya&otg dvdQa6t, Kvqvs, didov. 

(cf. Hom. H. in Merc. 393 sn dfiXafiirjOi vboio), convenit sane in- 
stitutae sententiae, cf. supra v. 1121 6'qpoa 8{%rj ^cooifii %av.cov sn- 
xoo&sv dndvxcov quemadmodum in A scriptum , sed laborat versus 
ambiguitate, id quod vitare studiose potius quam ultro sectari poe- 
tam decebat. Fortasse aQnuXicog corrigendum; nam obscura Hesy- 
chii glossa dfiXaSicog' r)8icog procul habenda, nec placet gafiXsfiioag, 
quod lexicographus liberius fisydXcog nsnot&cog interpretatur , quod re- 
stituo in Panyasidis fr. ap. Ath. II 38 nivcov £u$Xsfiicog (male vulgo 
dfiXsfiicog, ibidem v. 1 nQcoxrjv, vulgo nQcoxui, corrigas et v. 5 sl' xtg 
xr)v ys nioi, vulgo fisv nivoi). In Homeri H. in Merc. 83 traditum 
dpiafiicog certa ut opinor emendatione dfiXuvxoig vnb nooolv iSqouxo 
odvSuXu novcpu removi. Heimsoeth hoc distichon refinxit sl'rj fioi nXov- 
xstv nuocov x' dndxsQ&s fiSQtfivicov kxX. — v.uv.bv, f y.uy.cov. — V. 1165 — 6 
om. cg. Extant in Anth. Pal. X 113 (ubi d8r\Xov est), ap. Maxim. conf. II 
572 et ap. Basilium de leg. gentil. II 183. Adde Schol. Luc. de merc. 
cond. c. 10: ovy. sv%ofiui nXovxov ovSs SQUftai, d. fi. sl'rj fisv dnb xcov 
sXa%ioxcov. Boisson. An. I 67: ov% sv%ofiui nX. ovSs SQcofiai, aXXa fiot 
r)v \siv %xX. cf. etiam Orac. Sibyll. II 110. Hartung hoc distichon So- 
loni vindicat. — ovk, ovx' c. — fQUfiai, i&iXco Anth. — ov8', ovy. h 
Anth., ovx' c Basil. — V. 1156. Anth. Jx xcav oXiycov (i. s%ovxa %. — 
V. 1157—60 affert Stob. XCI 26, Theognidis codd. v. 1157—8 prorsus 
omittunt, quos primus Turnebus hic inseruit. Quod omnium ordinum 
libri conspirant, inveteratum esse vitium argumento est, itaque non 
mirum aliis quoque locis passim eclogas per librariorum oscitantiam 
detrimenta cepisse, praesertim in hac postrema gnomologiae parte, 
quae quam male sit habita arguit ecloga v. 1095 — 6, ut alia exempla 
praetermittam. — V. 1160 om. e. — xsXioai, Stob. v.oQioai, probavit 
Hartung, non animadvertens hoc germani vocabuli interpretamentum 
esse. Heimsoeth y.axd vovv 8' ov Svvuxui xsXioai legendum censet. 
— Post h. v. repetunt AObdefghlmn v. 1095—6. — V. 1161—2. Libri 
nihil variant nisi quod A naiolv v,axaQ-r)osi,v pro %axa&r)osiv natoiv, 
v. 1062 uixovoi ut solet. Vera scriptura supra v. 409 — 10 ser- 
vata ubi haec ipsa ecloga extat: 

OvSivu &rjoavQOV naiolv xaxa&rjGr] dusivco 
aiSovg, r)x' dya&oig uvSquoi, Kvqv , snsxat. 

i. e. qui suae existimationi consulat, multo melius liberis prospicere, 
quam qui opes congerat. Hoc praeceptum hic in aliam longe partem 
detortum: satius esse petentibus bene faoere, quam liberis amplum 
patrimonium relinquere. Immutavit haec corrector, non ut pro arbi- 
trio poetae sententiam variaret, sed ut pro captu suo restitueret verba 



TIIKO(JMS. 219 

(J(pd-(xX[iol xal ykdoGGa xal ovata xal voog dvdQa)v 
iv u/thn.) atrjftiav iv tivvstotg (pvetai. 

1165 Totg dya&oig 0v(i(ii6ye, xaxol6i de (ir] 3to&' 6(iaQtei, 
evt av bdov 6ti\hft tiQ(tat m i(i7toQtr]v. 

vitiata ac sensu cassa, id quod planissitue v.a&atr]oeiv arguit; etenim 
repperit xata&rjaet naioiv dfieivoo (vel naioi yiata&rjaei. dfieivoo, ut 
supra AO exhibent); haec, quae vitii immunia sunt, cum refingeret 
dfieivov scribens, retinuit inepte futurum, non ausus Hata&eivat. vel 
xaza&eo&at, scribere ut oportebat. Si quid video novissimum tantum 
verbum pentametri vitium contraxerat, ubi non enezai, sed dldOT 
vel dld&E scriptum; scilicet in archetypo huic disticho subiuncta 
fuit alia ecloga, quae iam non extat, cuius hexameter verbo AldOT 
vel AIJSIZ terminabatur (probabiliter suspicaris hic repetitos esse 
v. 635 — 6 dvdgdoi, toig dyaftoig enetat, yvcofirj te nai alSoog kzX.), quod 
verbum cum se insinuavisset in locum verbi enezat, v. prioris (similiter 
erratum in A v. 408 ubi pro ezv%eg scriptum eia^eiva librario ad v. 
proximum deerrante), visum est SiSov vel SiSoog esse. Inde corrector 
satis inscite officio suo functus scripsit: 

ovSeva ftrjoavQov nata&rjoe iv nataiv dfie ivov 
altovaiv S' dya&oig dvSodoi, Kvove, SiSov. 
Hanc correctionem , quam omnium ordinum libri tuentur, alte repeten- 
dam esse apparet. Aliam recensionem sequitur Stobaeus, qui XXXI 16 
eclogam exhibet in hunc modum concinnatam: 

ovSeva &r\aavQOv Y,ata&r\oeai %vSov dfieivoo 
aiSovg, r]v dya&oig dvSQaoi, KvQve, SiScog. 
Hic quidem corrector aliquanto melius rem administravit; cum nata- 
d-rjoeai nataiv repperisset, ut versus numero prospiceret, perperam 
evSov substituit, sed alSovg, quod alter corrector temere oblitteravit, 
prudenter retinuit; hinc Stobaeus, vel potius eclogarius, cuius ille 
copiis usus est, eclogam inseruit capiti neQi alSovg. Sed quae sequun- 
tur inepta sunt, neque enim graece dicitur aiSoo StSovat, sed vefietv, 
quod quidem ab hoc loco alienum (Nietzschii nugas nihil moror), neque 
credibile imperite correctorem aiSoo interpretatum esse beneficium, 
quod tribuitur hominibus aiSoioig, quod a sermonis usu prorsus ab- 
horret. Scripserat ille r]v dya&oig dvSQaet., KvQve , SiSoog (unde 
librarii proclivi errore r]v . . SiSoog), h. e. si bonis viris bene feceris, 
tuae existimatioui melius consules, quam si opes maximas collegeris. 
Igitur hic quoque corrector liberalitatem erga alienos commendat, qui 
consensus non est offensioni, cum uterque veteris paradosis corruptelae 
SiSov (SiScag) fidem habentes locum refinxerint. Irritus M. Schmidtii 
labor, qui vestigiis interpolationis ap. Stob. insistens in hunc modum 
Theognidea interpolavit: prjSe (iiav ndaiv (i. e. n.tr\aiv) ■xataft. evSov 
dfieivoo aCSovg, r)v . . . SiSoog, nihil curans germanos versus 409 — 10, 
cum naioiv omnino ineptum esse contendat. — Post v 1162 repe- 
tunt codd. v. 441 — 6. — V. 1163 — 4 affert Stob. III 19. — yXaaaa, 
fort. yXooaoai. — dvSQwv, Stob. dvSQog. — V. 1164. lieaoa, fieaoo 
lm. — atrj&eoov A Stob., * atrj&oov. — iv (m ov) ovvetoig, Stob. 
ev&vvetog, unde possis ev^vvetotg coniicere qnod recepit Hartung. — 
Post v. 1164 repetunt AObdefhmn v. 97—100, AO 416—18. — V. 1165. 
ovjjifiiaye , A avfifitye. — V. 1166. oSov ateXXrj scripsi, idem poetea 
commendavit Heimsoeth, A oSovg teXefjt,, rel. oSov teXer/ (O zeXeoig). 
Futilis Renneri coniectura tQeiprjg. — teQfiat' en e(inoQir\v Bekker, A 



220 POETAE ELEGIACI. 

Tcov dya&cov e6&lr) {tev dnoxQt6tg, e6&Xd de eQya' 
tcov de xaxcov dve^iot detXa <peQov6tv eitr\. 

'Ex xa%etatQeirjg xaxd yivetaf ev de xal avtog 
1170 yvco6r], enel peydlovg rjfoteg d&avdtovg. 

rvc6{ir)v, KvQve, fteol ftvr]tot6t 6t8ov6tv aQt6tov 
dv&QcoTtoig yvcofirj TtetQata Ttavtog $%et. 

co pdxaQ, o6ttg 6r\ (itv e%et <pQe6iv' r) nokv XQei66cov 556 
v^Qtog ovAofteV^g KevyaXeov te xoqov 
1175 e6tt' xaxov Se ^Qotol6t xoQog, tcov ovtt xdxtov 
7ta6a yaQ ex tovtcov, KvQve, iteXet xaxotrjg. 

El' x ei'rjg eQycov at6%Qcov dita&rjg xal deQyog, 
KvQve, ^eyt6tr\v xev TtetQav e%otg aQetr}g. 



teqiicct' ins[inoQCrjv , Obcdghmn riQ[iurd r' ifinoQirjg ut vulgo, f xeg- 
fiurd x i[tnuQCr\g, el rsQfiar' ifinoQCvg. — V. 1167. dnoYQtatg , Her- 
werden vnoYQtoig. — iaftXu Ss, ia&Xd S'. — V. 1168. SstXd, el 
io&Xu. — V. 1169. YU%srutQsCrjg libri praeter A, qui yu%' srsQtr}g, 
Bekker Yu%STUtQCr\g. — yCvsrut AO, v. yCyvsrut. — Si, rs m. — 
V. 1170. [isydXovg, Camerarius [isyuXcog, ego olim (isya freovg, sed 
potius ineC [ie nQoSovg vel tale quid requiritur. — r]Xtreg, egl r\Xv- 
&eg. — V. 1171. uqigtov Bekker, vulgo uqCgtyjv. — V. 1172. dvQ-Qconotg 
yvcottr] scripsi, libri deteriores dv&Qconov , AO uv&Qconog, nam hanc 
ipsam scripturam revocare non ausim, quamvis Eustath. II. p. 1339, 7 
nescio unde aimile exemplum uv&Qconov r]&og attulerit. In proecdosi 
verba distinxi &vr\rotot StSovotv uqlgtov dv&Qconotg' yvcofirj v.rX., sed ita 
otiosum vocabulutn obtineret locum insignem; neque alia praeterea 
moliri par est, velut yvco[tr\ Kvqvs ftsoi ndvrcov rd StSovotv uqi- 
arov dv&Qwnoig. — V. 1173. cS 0, ta A et rel., d Naeke fortasse 
recte. — (iuyuq oortg Sr] fiiv vulgo, et 8r) [iiv hl in marg. , sed A 
Sr][itv, [idviUQog' rCg S' r)[itv , bdefmn S' r](itv, c S' r)[iiv, 1 S st[isv. 

— r) margo hl, r) A, insl Obdefmn, Hermann r\. — yqsCogcov, yqsCggco g, 
yqs£ogo h a. m. pr., fort. YQioocov. — V. 1174. ovXo[iivr\g, ovXofisvog. 

— V. 1175. eorf v.a%bv Se distinxit Bekker, vulgo yoqov sgti yuyov 
Si. — yuyov Ss, yuycovSs, sed superscr. ov. Locus manifesto 
vitio laborat, nam aut utrumque malum aut neutrum fuit memoran- 
dum, sed omnis iteratio h. 1. otiosa, itaque YOQog vel alienum addita- 
mentum vel vitium contraxit. Non poenitet prius facti periculi yuyov 
Ss(tXotot) ^Qorotg rcov ovrt yuyiov, sed possis etiam scribere yuywv 
Se pQoroiGi yvqsi rwvS' ovti xaxiov. Verbum yvqsi Atticis usitatum 
fortasse breviatoris est, qui in artum redegit, quae poeta pluribus ver- 
sibus exposuit: certe a Theognidea elegantia abest hoc distichon, ita- 
que Herwerden tanquam subditicium expungendum censet. Hermann 
suasit uQ%iYUYov. Ahrens si' tl yuyov Se (Iqotolgl, YOQog rcov. Hartung 
yoqov ' eart yuQ v$Qtog ovrt §Qorotat yoqov re yuyiov. Heimsoeth 
yuywv Se pQOTototv uQog i. e. ocpsXog. — V. 1176. rovrcov, Camerarius 
rovrov probante Ahrensio. — V. 1177. sl' y' AObdefhlmn, vulgo si'&', 



THEOGNIS. 221 

Kvqve, ftsovg ulSov xccl 8el8l&l' xovxo yuQ uv8qu 
1180 bIqysl fnffr' eqSelv Lir]xE XiyELV a6E(irj. 

Ar\iiocpdyov 81 xvquvvov, oitag i&slELg, xuxuxklvuL 

OV VELLE6Lg TCQOg &ECOV ytVEXUL OV$E\LLU. 

OvSivu, Kvqv', avyal cpue6lll(Iq6xov t)eXlolo 
uv8q' £<poQoH(S\ <x> Lir) LicoLiog E7tLXQE\iaxaL. 

1185 Novg dyu&ov xal yXco66w xcc d' iv 71uvqol6l TticpvxEv 
uv8qu6lv, o'C xovxtov ULicpoxiQcov xuLiiui. 

OvxLg anoLva dLdovg frdvuxov tpvyoL ov8e (Suqeluv 

8v6xv%ir\v, el Lir) fiotp' inl xeq[iu (5u2.ol. 
ov8' uv 8v6cpQ06vvug, oxe 8r) ftEog uXysu TtiLiTtoL, 
1190 ftvrjxog uvrjQ ScoQOtg fiovXoiiEvog TtQocpvyot. 



Hartung sl 8'. — ctrjs, antea scripsi siyg (rjrjg oportebat scribi) vel 
sl' %sv srjg (in ed. 1), sed optativum tuentur Homerica exempla, cf. 
Baeumlein Modi 334 seq. — unufrrjg, inscite Mey dSar)g. — V. 1178. 
[isyiOTrjv, Geel [isyioTrjg, Hecker (isy lOTrjg nsv nsiQUT' s%oig UQSTfjg, 
ac sane nsiQuv s%siv huic loco non conveniens, quod SiSovui potius 
dicendum, sed fortasse poeta scripsit nsioav sXag i. e. slg nsioav sX- 
&oig, nam sXoig i. e. Xufioig minus commodum. — %%oi>g, s%r\g, sed 
superscr. st — Post v. 1178 repetunt AO v. 555 — 6. — V. 1179 — 80 
affert Orion III 5. — V. 1180. sigysi, f sfgysiv. — fir]&' sqSsiv, Orion 
firjTS na&siv. — V. 1181. 8s, f ts, om. 0. — tvquvvov, A TVQQavvov. 
— s&sXsig, (comp.) s&sXrjg (#s), fortasse recte. — ■naxatiXivai 
haud dubie mendosum, sed cura difficilis, possis y.uTuyXr)vai coniicere, 
Hesych. ■naxayXijvai (quemadmodum Schmidt correxit)* y.uTuvuX(06ui.; 
item SiuyXuivsiv 8iuXv[iaivs69av, nara unuXCvui i. e. sE,aXsiif>ai, ex- 
stinguere, magis recedit a litterarum vestigiis, nec auctoritate firma- 
tum, qnamquam ccXivsiv, aXivai, snaXsivai, %uxuXsivui testatur He- 
sychius. — V. 1182. yivsTui AO, vulgo yiyvsTui. — Post v. 1182 ex- 
hibent AO distichon OvSsvu . . . sniHQSfiuTui, quod omittunt bcdefghlmn, 
itaque non legitur suo loco in editt. ante Bekkerum, sed extremae 
syllogae est subiectum. Post hoc distichon repetunt AO v. 367 — 8, 
tum subsequitur distichon Novg dy. . . . xufiiui. Hunc eclogarum ordinem, 
quem libri testificantur, restitui, Bekker eclogam priorem ovSsvu xtX. 
collocavit post vovg uyu&. y.tX. deceptus iis, quae de libris AO nota- 
verat. — V. 1183—4 Brunck censuit coniungendos esse cum v. 367 — 68, 
qui post v. 1284 repetuntur, sed sunt diversae eclogae, quamvis similis 
argumenti. — V. 1185. uyu&ov A, uyu&og cett. — xu d' scripsi. pro- 
bante Hartungo, nescius id iam Crispinum correxisse, Oc xuvx', rel. 
xd x . Heimsoeth singulariter xo 8' dicendum fuisse ceuset, vel uxuq 
sv navQoig to nscpvnsv scribendum. — V. 1187. ovxcg, citra necessitatem 
Hermann ovx uv correxit, multo deterius Herwerden unoiv' av 8ovg. — 
cpvyoi, cpvyrj. — V. 1188. 8v6xv%tr)v A, * Svoxv%iuv. — V. 1189. nspnoi 
scripsi, vulgo nspnsi, A nsfinrj (fort. rf). — V. 1190. ^ovXofisvog, in 



222 POETAE ELEGIACI. 

Ovx SQa^iai xXl6^co §a6LXrjtcp syxaxaxsl6%aL 557 

xs&vscog, dkXd xi iiol ^covxl ysvoLx' dya&ov. 

a67taka&oi 8s %aTt<r\<Siv b\x,olov 6xQ<D[ia ftavovxL' 
xb %vXov rj 6xXrjQov yivsxat, r) fjLalaxov. 

1195 Mrjxt &sovg inioQXOv sno^vv^L' ov yaQ dvv6xov 
d&avdxovg XQvtyaL %qslo$ bcpSLkoiisvov. 

A p er., (iovXofiai. Mendum non sustulit Matthiae ovXofievag scri- 
bens, ego, cum antea tXdfievag (i. e. &eov) coniecissem, nunc suspicor 
poetam scripsisse dcoQOig ovvdfievog h. e. munerum ope, eadem 
structura, qua Aristophanes utitur clcpeXetv Xoyoig, releraig dicens. "Ova- 
fiat passiva forma verbi primigenii ovr\[ii (6vCvr\fii) cum a verbo ovofiai 
non admodum discrepet, veteres Homericorum carminum interpretes, 
singulis locis fere ambigunt, nec magis certa scriptura. Quae gram- 
maticorum princeps ea de re dixit, non satisfaciunt ; nam quod Butt- 
mann Hom. II. Sl 241 ovveo&e ad ovofiat rettulit, mihi quidem non 
probatur: rectius nonnulli interpretes ovr\oiv e%ere, nam loci instituto 
plane convenit quod Latini dicunt: an vos iuvat. Triplex ibi scripturae 
varietas tradita ovvead-e (ita libri), ovvao&e (Hesych. nisi quod vitiose 
scriptum ovXiaa&s) et ovvoa&s (item Hesych.), nam quod Aristarcheae 
editiones exhibuerunt, manifesta est correctio. Antiquitus traditum 
ovvso&s quamvis a ratione plane recedens germanae scripturae haud 
fallax indicium suppeditat: scriptum fuit antiquitus ONEZ0E i. e. 
ovvrjo&e producta vocali servata, quam etiam 6vr\(isvog, C3vr\fir\v alia 
tuentur; itaque ovvrja&e an ovvaa&e scribatur, nihil interest. Sed qui 
ad ovoftai rettulerunt, ovvoa&e scripserunt, quod comprobavit Butt- 
mann. Simillimus locus Od. P 378 r\ ovooai, ubi veteres interpretes 
haesitant, nostri Buttmannum sequuntur, ego haud cunctanter r\ ova- 
oai (an te iuvat) restituo. Vicissim II. P 25 r\g r\§r\g a7t6vr\d-', ors fi' 
avaro Bekkero davoro (me contempsit) corrigenti obtemperandum ; poeta 
hoc loco de industria verba diversae stirpis ac notionis, sed specie 
similia copulavit. Denique Od. E 379 dXX' ovd' mg oe eoXna ovoooeo&at, 
Y.av.6rr\rog , ubi etiam 6vr\oea%ai traditum, neutrum vocabulum admit- 
tendum censeo, lenem adhibens mendo vetusto curam dvoiae o&at, 
quemadmodum dvacpeoeiv vel eJ^avatpeoew e% voaov, e% novr\Qcov itoay- 
fidrcov dici solet. Easdem turbas testantur glossae Hesychii ovataf 
drifid£erai (scr. drifid&i), fieficperai et vicissim ovoaeraf 6cpeXr\oei (scr. 
cocpeXr\aei) , quae spectant carminum perditorum versus, quorum inter- 
pretatio incerta: cave igitur corrigas ovotai et 6vr\asrai, id quod ausus 
est Musurus homo et ingenio et doctrina si quis alius insignis: Schmidt 
nihil expedivit, neque Lobeck, qui Rhem. 162 haec attigit, probabiliter 
disputavit. — itqocpvyoi Camerarius, 7toocpvyr\L A, Ttqocpvyeiv rel. — 
V. 1193. doTtdXaftoi, h danaXarot. — Se A, ye e, om. . Obcdfghmn 
utvulgo. Fortasse poeta scripsit danaXd&oiot rdnrjreg. — ofioiov A, 
ofioiov 0. — V. 1194. A to I-vXov r\ gkXvqov. — ytverai AO, lege- 
batur yCyvetai. — Post Inmc versum vel post proximum priorem 
olim conieci duos versus intercidisse, ut poeta dixerit: si quis mortuus 
est, nihil refert to ^vXov (sive to £vyov) el okXvqov yCvetai rj (iaXa- 
hov. Verum non est probabile poetam hoc argumentum pluribus exor- 
navisse. Itaque fortasse ov ^vvteC vel d^vvetel okXvqov y. r\ p. legendum. 
Hermann tm 1-vXov ov avl. y. ov fiaXaxov, Hartung tC \vXov el gkXtjqov 
uot fieXei r\ fiaXanov, Heimsoeth ro gcovrt axX., Herwerden tco 8' ovSev 
okX. — V. 1195. fir\ri A, fir\re *. Ahrens fir) tot. — snCoQnov, enl' 



TIIEOGNIS. 223 

"Oqvl&os cpcovr\v, noXvncct8r\, o|v (ioco6t]g 

tfxovo', r\XE (iQOXoig uyyEkog r]k& > uqoxov 
loqulov xui (iii/ xQudirjv iitaxa^E (iikuLvav, 
1200 oxxl fioi svavfttlg cckkoi e%ov6lv ayQovg, 
ovdi uoi rjfitovoL xvcpcov' tkxov6LV ccqoxqov, 
xijg akkrjg (ivrj6xrjg elvexu vuvxLkir\g. 

Ovx £L(i f ovd' V7i i(iov x£xkr\6EXUL, ovd' ini xvfi^a 
oi(Lco%&£ig vnb yrjv el6l xvQuvvog uvr\Q. 
1205 ovd' uv ixtivog i(iov xe&vrjoxog ovx' uvlcoxo, 
ovxe xuxu (ikstpuQcov Suxqvu &£Q[ia (idkoL. 

OvXE 6£ XC0[lU%£LV U7l£QVXO(l£V OVXE XUk0V(l£V 

ixQTcakiog nuQ£(6v, xui cpikog, evx' uv unfjg. 

Al&cjov (iev yivog el^il, nokiv d' evx£l%eu ®r\$r\v 
1210 oixca, naxQcqug yrjg un£Qvx6(i£vog. 558 

oqkov, A amoQHog. — uvvotov Emperius, legebatur ccvsktov. — V. 1196. 
XQVtpcu, f ■x.Xviput. — V. 1198. ccqotov Camerarii emendationem firma- 
vit A, uqotqov *. — V. 1200. svuv&sig, Hecker evuXdeig. — V. 1201. 
f)(iiovoi, el fjfiiovog, A f)vio%oi. — wvopojv' . . . uqotqov, AO nvapov 
. . . uqotqov. — eX%ovat, eXitovo' el. — V. 1202. uXXr\g, 1 uXr\g. — 
(ivr\axf\g, (ivr\aQ-f\g c. Welcker Ti\g det(ivr\GTf\g, Hermann Trjg novXv(ivr\- 
OTr\g vel Tr\g d(if\g (ivr\OTr\g, Hertzberg Trjg (idXu (iiorjTfjg, Ahrens xf\g ujjl' 
dvr\vvaTr\g, Orelli Tr\g uXXcog Xiaxf\g, 0. Schneider Tr\g (ihv aXr\g f\OTf\g, 
Hartung Tf\g uXtov.(t,f\Tr\g. Quae Herwerden excogitavit xf\g aXXr\g eni yf\g 
vel ulev dXdoTr\g Tfjod', ipsi probabilia, mihi plane improbanda viden- 
tur, Heimsoeth ludens opinor iecit Tf\g dnb yf\g ktjjtj/s. Emendatio prorsus 
incerta, ac fortasse hoc distiehon a reliquis disiungendum est. — eivena A. 

— V. 1203. KSY.Xf\osTut (quod iam Camerarius correxerat) A, yitv.Xr\os- 
Tai Obcdfghmn, %sv.Xuvgstui Brunck. Ego aliquando suspicatus sum pro 
ovk el(i' (O ovm eiy) scribendum esse OovnXeeg, ovd' vn i(iov 
HlrjtfcsTcci, neque vero ad Theoclem Eretriensem rettuli, qui Naxum 
in Sicilia condidit, quem Schneidewin in Philol. I 363 levi vel potius 
nullo usu8 argumento ab Archilocho memoratnm esse arbitratur. Sed 
acquiescendum in tradita scriptura: poeta asserit, se tyranni convictu 
uti nolle, breviloquentia usus ov% etfit i. e. nXri&eig vnb tvquvvov. 
Heimsoeth commendavit ovn epnvovg vn epov Y.ev.Xf\aeTut. — V. 1204. 
vnb A hic quoque Camerarii correctionem firmans, ini rel. — V. 1205. 
Te&vr\oTog, AO TS&vsioTog, g Te% , vr\M.OTog , el Te&vetcoTog. — ovt', ovti 
bdfhn. — V. 1206. dd-AQva &eQ(id (IdXoi Passow, v. &eQ(iu fiuXot SdxQva. 

— V. 1207. dneQvxofiev . . . nuXoviiev A, dneQvxofiut . . . xuXovftut *. 

— V. 1208. aQnaXeog scripsi, vulgo aQyuXeog, g UQyuXewg. — nuQetov 
Camerarius, libri yuQ (0 yuQ) eav. — V. 1209. Hecker coni. 'AXxa&oov 
yevog elfii, Emperius Aiytov fiev, Hartung, qui hoc distichon cum se- 
quentibus copulavit, AloXt%bv yevog scripsit. Poeta, cuius hi sunt ver- 
8U8, fortasse Euboea fuit oriundus, in qua insula Nonnus XIII 164 
toyvyir\g neSov A't%r\g recenset. Antea suspicatus eram Al%iav vel Al- 
ftetov scribendum esse, referens ad CJonaw , qui Tegeates fuit, sed 



224 POETAE ELEGIACI. 

Mrj ft' ucp^Xcog 7tuC£ov6u tpCXovg divvu%£ toxrjug, 
^AqyvQi' 6o\ fihv yu.Q dovXtov r)[iuQ £til, 

r)filv d' uXXu [iev £6tL, yvvuL, xuxcc TtoXl', insl ix yr)g 
tpsvyopsv, ugyuliri d' ovx stil SovXo6vvrj, 
1215 ovd' r)fiug 7tSQva6f noXig ys [tiv s6tt xul r)(ilv 
xuXr\, ArfouCeo X£xl.L\x,ivr\ TtsdCcp. 

Mrj Ttots tiuq xXaCovtu xuds^o^voL y£Xu6co\i£v , 
tolg avtcov uyufrolg, Kvqv', i7tLt£Q7t6fi£V0L. 

'ExfrQov psv yuksTtov xul dv6{isvsl i%u7tutrJ6uL, 
1220 Kvqvs' tpCkov ds tpCXeo quSlov i^unutuv. 

(JloXXa. cpiQUv deo&E Siog &vr}tot6L (5Qotot6Lv 
TttuC6\iutu, trjg yvco^irjg, Kvqv£, tuQu66o\iivrjg.) 

(Ovdiv, Kvqv\ OQyrjg udLxeot£Qov, r) tbv iyovtu 
7tr}\iuCv£L, frvtiep d£tXd ^apt^ofifV^.) 

Thebis domicilinrn collocavit; at Tegeatarum pagus 'E%svr}&SLg alienus, 
hoc enim nomen ad s%siv fj&og (r]&rj) referendum: plane incertum, quor- 
sum spectet Cram. An. Par. IV 97, 13: AL'9sg %ui ACvsg, s&vixu. — psv, 
g yuQ. — svxsC%su, svxv%su, c svxv%su. — ©vfirjvO. — V. 1210. yr)g, m 
8s yrjg. — V. 1211 — 6. Olim suspicatus sum hos versus Anacreontis 
esse quem aliquamdiu Magnesiae ad Lethaeum commoratum esse col- 
ligas ex Anacr. fr. 1, ut noXig v. 1215 non sit Teos, quam relinquere 
coactus fuit, sed Magnesia: neque poenitet huius coniecturae : nam 
retracto iam, quod attribui Thaletae Goitynio (Pausan. I 14, 4), quem 
elegiaco numero passim sicut alios usum esse, sane est verisimile; sed 
urbs, quae v. 1215 poetae domicilium vocatur, a patria, qua carebat, 
haud dubie diversa. Leutsch ad Epimenidem refert, ludens an serio 
nescio. — ucpsXcog, fortasse ucpCXcog poeta scripsit, Orelli ap. Casp. 
Orelli ad Aen. Tact. 9 (ir) £ucpsXcog natg ovaa. — nuC£ov6u, A nuC^bvg. — 
8svvu£s A, 8isvu£s, h a m. pr. 8' svvu^s, cg 8' svvu£s. — V. 1212. 
Aq^vqC scripsi, v. "Aq^vql, A UQyvQL, f UQyvQoi. — 6oC , AO 6v. — yuQ 
om. efl. — V. 1213. 8' uXXu A. — V. 1215. ovS' Bekker, libri ov&'. — ys A, 
* 8s . — V. 1216. Arj&uCcp, XiQ-uCco (?) atque ita plerique libri Ptolem. 
III 15, t superscr. A m. sec. — ks-hXl^s vr\, KsyiQvfifisvr}. — nsSCa, Brunck 
noxufia. — V. 1217. xXuCovxu A, vIuCovxl 0, kXul'ov6l bcdeghmn, %Xsov6l f. 
— V. 1218. uvxcov, uvxcov bdhmn. — V. 1219. SvepsvsL scripsi, vulgo 
8v6(isvr). — V. 1220. quSlov, fort. qtjSlov. — V. 1221 — 30 desunt in 
codicibus, additi ab editoribus ex Stobaeo et Athenaeo. — V. 1221 — 2 
servavit Stob. VIII 9. — Ssog scripsi, legebatur Xoyog, Heimsoeth cpo- 
pog scripsit: affert Stobaeus distichon sententias tisql SsiXCug suppedi- 
tans. — V. 1223 — 4 ibidem leguntur XX 1, sed uSitlcoxsqov poetae in- 
stituto non satis conveniens, exspectaveram Slhucoxsqov , quemad- 
modum dici solet 8Cv.ui6g setLv 6 cp&ovog, xov yuQ cpQ-ovovvxu Sukvsl. 
Adiectivorum clausula uiog passim corripitur, quemadmodum ap. Tyrt. 
10, 20 ysQULOvg, ei tradita scriptura vitii expers, et SCttuov Aeolenses 



THEOGNIS. 225 

1225 (Ovdiv, Kvqv\ dyufrrjg ykvxeQcoteQov iefti yvvccLXog. 
(laQtvg iyoo, 6v tf' i\iol yCvov dXr\&o6vvr\g.) 

\^Akr\fteir\ de 7taQi6too 659 

6ol xul iftoi, ndvtoov %Qr)pa dtxuLOtutov. \ 

("H8r\ yaQ pe xixlr\xe d-uXu66iog olxude vexQog, 
1230 ted-vrjxcbg t,coco cp&eyyonevog atopati.) 

(EAErEION B) 

£%itki "EQcog, \iaviai 6e ti%r\vr\6avto la$ov6ai' 

ix 6iftev coketo [iev 'IXiov dxQOTtohg, 
coketo d' Alyeidr\g ®r\6evg \iiyccg, coXeto d' Aiug 

i6$Xbg 'OlXiddrig 6r\6iv dta6ftaXiaig. 

1235 '& Ttal, axov6ov i>iev, dtt\ia6ag cpQivag' ov tot a7Ceifrrj 
{iv&ov ioco vij 6r\ xccQdir\ ovd' a%uQiv' 
akkd tXrj&L voco 6vvtelv eitog' ov toi dvdyxr\ 
Tovd'' eQdeLV, o tL 6ol pr) xara&v{iLOv y. 

1239aM^ Ttote tbv TtaQeovta <ie&elg cpikov aXXov i^evvu, 
b deiXeov dvd-QooTCoov Qrj[ia6i TteL&oiievog' 

12i0a,7tokkttXL tOL TlttQ' ifiol Xttttt 60V Xi%0V6L [ItttttLtt 

b xccl TtccQtt 6ol xut ipov' tcov de 6v \tr\ \vviei. 

dixerunt, quod licuit Theognidi hoc loco admittere, nam in compara- 
tivis et superlativis fingendis maior fuit licentia, velut v.a%%6xsQOv 
dictuna est pro Y.a%c6xs qov , vid. Hesych. Etiam Heimsoethio suspecta 
fuit tradita scriptura, neque vero aXacoxsQov probabiliter substitnit. — 
V. 1225-6 ib. LXVII 4. — V. 1226. S' sfioi Brunck, vulgo Ss (iov, 
AB Ss fioi. — yivov, v. yiyvov. — V. 1227 — 8 non recte Theognidi 
tribunntur auctore Grotio, nam ap. Stob. XI 1 leguntur praemisso lem- 
mate MsvccvSqov Navvovg, ubi Ml(ivsq(iov corrigendum esse apparet, 
vid. Mimn. fr. 8. — V. 1229 — 30 affert Athen. X 457 B: xoiovxov sgxl 
ycccl xo OsoyvtSog xov notrjTov' "HSrj xxX. Gr\(iaivsL yaQ %6%Xov. — 
V. 1230. xs&vrjKojg , in proecdosi scripsi xs&vrjcog. — V. 1231 et qui 
sequuntur solus servavit A , ubi inscripti sunt sXsysicov B. — (taviai, 
Welcker Maviat, A fiaviai o' sxifi:, scripsi (laviai os xi&. — V. 1234. 
oijOiv, fort. ocpfjGiv. — V. 1235. dnsi&r), Meineke dns%&rj legen- 
dum proposuit. — V. 1236. -naQSirj Bekker, xQaSirji A. — V. 1237. 
aXXa xX7\%l, A aXX' axXrfoi, fort. aXX' sv xXr)&L, quandoquidem 
a et sv in libris saepe permutantur. — gvvlslv Lachmann, quam 
formam Lobeck Rhemat. 144 addubitat, iniuria ille quidem, A ovv- 
lSslv. — V. 1239ab 1240ab quemadmodum A suppeditat, exhibui. 
Bekker prius distichon expunxit, quoniam supra v. 1151 — 2 legi- 
tur; at manifeBtum est haec dno disticha arctissima necessitudinc 

POKTAE IiYR. II. 1") 



226 POETAE ELEGIACI. 

XaLQrj6ELg rfj 7tQo6&E 7taQOL%o{iEvrj cpiXorrjrL, 
trjg yaQ S7tSQy y O[CEvrjg ovxsr s6rj ra^iCrjg. 

Arjv 8rj, Ttat, cpCXot cb[isv STtstr dXXqt6tv b^tCXst, 
rjd-og £%cov OoXlov, 7t't6rtog avtttvnov. 

1245 OvTtod-' vScoq xal tcvq Gv[i[it%Etaf ovds 7to&' r)[iEtg 560 
TttGroit s% dXXrjXoig xal cpCXoL sOGo^ts^a. 

0Qovtt6ov sy&og sytbv xal VTtSQ^a6tv, 1'6&l ds &vytcb, 
cog <?' scp' aytaQtcoXfi rC6oytat cog dvva^tat. 

Tlat, 6v ftsv avtcog tTtjtog, ETtst XQtd-cov £X0QE6&rjg, 

* 
1250 av&tg ETtl cJta&{iovg ijXv&Eg r){i£t£QOvg, 

rjvCo%6v t£ Ttoftcov dya&bv XEt^tcovd ts xaXov 
XQrjvrjv ts ipv%Qrjv aX6sd ts dxtSQa. 

"OXfitog, 10 Ttatdig ts cpCXot xal {icovv%£g 'Ctitiol 
ftrjQEvtai rs xvvsg xal ^svot dXXodaTtoC. 

1255 "06rig {irj Ttaiddg rs cptXst xal ^tc6vv%ag L7t7tovg 
xal xvvag, ov7tors ol ftvfibg sv svcpQ06vvrj. 

Sl Ttal, oj CxrCvoL6L 7toXv7tXdyxroL6LV bytolog 
OQyrjv, aXXors rolg, aXXors rol6L cpLXsai. 

iuucta esse, nam Is^ovot ad Ssilovg dv&Qconovg est referendum. Itaque 
ecloga- cum hic integra extet, suum obtinet locum, unde male sedulus 
homo prius distichon libro I inseruit. — V. 1240 b. ^vvisi Buttmann, 
legebatur ^vvts. — V. 1242. rr\g ycco snsQ%Ofisvrjg scripsi, A rr\g Ss 
naQSQ%ofisvr]g, poteram leniorem medelam adhibere Tr)g Ss nooasQ%o- 
fisvrjg, sed snsQ%so&ai res futurae proprie dicuntur, non nQoasQ%sa&at, 
si recte memini, quamquam mala imminentia nQoasQnsiv dici solent. 
Heimsoeth rr)g 8s noT SQ%ohisvr]g particula prorsus incommoda illata. 
— V. 1243. vide ad v. 597. — Srjv 8r), nai, scripsi, A 8r\v Srj nctl. — 
V. 1244. niOTiog Renner, A niOTScog (co ras. corr. in o), Bekker ni- 
OTSog. — V. 1246. sn , Bekker aV ', fort. sv. — V. 1247. s%&og Bekker, A 
s%&Qog (p er.). — v.a.1 vitsQ$aatv, Herwerden oV vn. desiderat. — V. 1249. 
tnnog, coniicio Innco, cf. Anacr. fr. 19 v. 14 yvvai'£,iv avTcog. Hermann 
avTog, d&' tnnog, Ahrens ov% ebg innog, Emperius avft' , ebg, Hartung 
nat, ov Xincbv fi' cbg, Schmidt cbg OTaTog In. Post indicavi lacunam, 
nam haec fuit sententia: ubi satiatus es, abrumpis vincula et aufu- 
gis: post, ubi fames te premit, redis ad pristinum dominum. Heim- 
soeth okiqtcov SY.OQ. nihil desiderari arbitratus, item Hartel avTog do' 
tnnog vel avTog y' 1'nnog correxit. — V. 1252. aXosa, A dXosa. — 
V. 1253 — 4 Solonis sunt, vid. fr. 23, sed cum varietate lect. Fortasse 
Soloni etiam distichum proximum tribuendum est. — V. 1253. cb, 
A co. — V. 1257. o? ly.Tivoiot scripsi, A ■atvSvvoioi, item v. 1258 



THKOONIS. 227 

il nccl, tt\v \LOQtpr\v (itv £cpvg xcclog, dkk' ijtCxtiTttL 
1260 xccQTtQog dyvcocLcov 6r\ xtcpcckr] 6Ticpavog' 

IxtCvov ycxQ i%ug ay%L6TQo(pov iv (pQtalv r\&og, 
aXXcov dv&Qconcov QrjcittCfL ntLd-ofttvog. 

£1 nccl, og tv tQdovTL xaxr)v dniScoxccg d\iOL(ir\v, 561 
ovdi Tig dvT dya&cov t6TL %aQcg nccQcc 6oC' 
1265 ovdiv Ttco iC covr\6ccg' iycb dt 6t nokkdxLg r\6r\ 
tv tQOcov ttidovg ovdt(iLtjg tTv%ov. 

IJttlg Tt XKL L7t7t0g OLLOLOV £%tL VOOV OVTt yaQ 'Cnnog 

r\vCo%ov xkccCtc xtCictvov iv xovCy, - 

dkXtt TOV V6TtQ0V ccvdQcc CpiQtL XQL&aitiL X0Qt6&tCg' 

1270 cog d' avTCog xal ncclg tov nccQtovTcc cpLkti. 

'& ncci, \iccQyo6vvyg dnb [itv voov colt6ccg i6frk6vj 

ttl6%vvr\ 6i cpCkoLg yiitTiQOig iyivov, 
KiiLit d' dviL/jv^ccg \ilxqov %qovov ix dt ftvtkXcov 

r)xd y ivcoQ\\,C6\tT\v vvxTog intLyo\itvog. 

1275 'SlQalog xccl "EQcog incTikktTttL , r)vCxa ntQ yr\ 
ttv$t6LV tLttQLVoig ftdXltL dt%o\iivr\, 

cpiXsai correxi, legebatur cpiXsiv, sententia ut passim in his eclogis 
imperfecta, ac Meineke quoque distichon intercidisse censuit. Partici- 
pium praeteriti nscpiXrjfisvog frequenter dativum asciscit, velut ifioi, 
Moioaig, TIoGi8d(ovi, nayaig apud Theocritum et Moschum, quemad- 
modum nsnQunxaL, sioyaaxat, 8s8r]Xcoxai , XsXskxoil alia cum dandi 
casu iunguntur, sed non tam arctis finibus circumscriptam esse structu- 
ram arguit Homericum Sdfisv "Ekxoql 8ico. Antea tentavi xoig cpiXog sl 
(sed xotg displicet, quoniam talia variantur) vel xoiai cpiX' sl (sed at- 
tractio duriuscula,). In ed. 2 %iyy.Xoig sl av . . . cpiXrjv proposui. Welcker 
oi nai, l-nxivoiai, Herwerden co nai, tuXXovqolol. Hermann nai av fisv 
l%xivoiai n. 6fioLoig . . . cpiXrjv, Ahrens ■ALvai8oiGLV n. oaoiog . . cpiXrjv, 
M. Schmidt yivavsoiLOL noXvnXdy%xoLOLV ofioiog vel yuvvfisvttioi ndXui 
nXdyxxrjOL, postea fisfifiiHSOOL vel co nai nai Slvolgl, idem xoiai nsXuv 
scripsit, Mey xoig icpsnsiv. Solus Hartel klvSvvolgi tuetur corrigens 
ofxoicog . . xoig scpisiv. — V. 1260 haud dubie corruptus, A Kaoxsoog 
ayvcoficov. Conieci ndfjLfiOQog (vel KttGfioQog, quae primigenia est spe- 
cies, vid. Hesych.) dfificovcov i. e. dvsfioovcov, cf. Hesych. dficovag' 
dvsficovug' AloXsig. Contra Heimsoeth oo\ HscpaXijcpi voog suasit. — 
— V. 1262. aXXcov , Bekker coni. SslXcov ut v. 1152, sed fortasse dXXcov 
scribendum est i. e. Aeolensium sermone r]Xav, quo vocabnlo etiam 
Theocritus (Bion) XXVII 1 videtur usus esse: xdv nLvvxdv^EXsvccv Tld- 
Qig r^Qnaos fiovxoXog aXXog (dXXog). — V. 1271. ficcQyoovvrjg dno (isv 
Bekker, fittQyoavvrig dno fisv A. — V. 1273. dvsXXcov, A frsXXcov. — 
V. 1274. r\v.d y' , scribendum videtur vrjvg dx', antea conieci otnad', 
Hartung £g Xifisv' , Herwerden tjk' £yd> coQfi., Heimsoeth rjxa y.a&coQui ■ 
o&r]v. — snsLyofisvog, malim insiyofisvri, antea Passovio auctore 
WHxog snsLyofisvrig scri]>si, Herwcrden insiyofisvcov. — V. 1276. ds^o 

15* 



228 POETAE ELEGIACI. 

trjpog "Eqcoq 7tQoXi7td)v Kvtiqov, TtsQLxaXXsa vr)6ov, 
sl6lv E7t avd-Q037tovg 67tEQtia cpEQ<ov xata yrjg. 

Ovx s&sXco 6s xaxcog £q6elv, ovd' sl' [101 apsivov 
1280 %Qog ftscnv dxfavdtcov s66staL, a) xaXs Ttat' 
ov yaQ d^a^tcoXat6LV stll 6[iLXQat6L xd&r][iaL, 
tcav ds xaXcov TtaCdtov ov tC6tg ovd' doCxcov. 

Sl Ttat, 111] ±1 ddCxsL, stt 6ol xatad-v^iiog sivaL 
(3ovXo[iaL, svcpQ06vvrj tovto 6vvslg dya&fj' 
1285 ov yaQ tm {is doXco 7taQsXsv6saL ovd' a7tatr]6sLg' 
VL%r]6ag yaQ s%SLg tb 7tXsov s\o7tC6co. 
dXXd 6' syco tQco6co cpsvyovtd tisq, tog Ttots <pa6tv 562 

'Ia6Cov xovQiqv, TtaQd-svov 'la6Cr]v, 
coQaCrjv TtSQ sov6av, dvaLVO^isvrjv yd[iov dvdQiov 
1290 cpsvysiv' £co6atisvr] d' EQy' dtsXs6ta tsXsL, 
TtatQog vo6cpL6&si6a do^icov, ^av&r) ^AtaXdvtr]' 

S%sto d' vxfjrjXdg sg xoQvcpag oqecov, 
cpsvyov6 > L^isQOEvta yd[iov, %Qv6rjg 'AcpQodCtr]g 
dcoQa' tsXog d' syvco xal (idX' dvaLVOfis'vr]. 

1295 £i Ttal, [ir] {is xaxol6LV sv ciXys6L d^v^iov OQCvr]g, 



fievi], haud dubie de^ofievotg poeta scripsit. — V. 1278. -naza yfjg, 
Herwerden nuXe nat. — Post V. 1278 repetit A v. 1101—2, neque 
tamen illi versus cum hoc disticho apte coniungi possunt. quamquam 
illud fragmentum olim huic lib. II insertum fuisse consentaneura est: 
praeterea hic iterantur v. 949 — 50, exordium amplioris eclogae. — 
V. 1279. egSetv, A eodeiv, idem aliis locis egdetv. — V. 1281. OfiiMQaioi 
%d&r][iut, Emperius 0[iiY.Qfjg axapjftca. — V. 1282. ov ziaig ovS' dSiticov 
Boissonade, ovto a ezovz' uSikcov A, Hermann ovztg 6 rovr uSikcov, 
Welcker ovztg er ovv. dSt-nav, Schneidewin ov riaig ovze Sixut, Orelli 
ovzig ez' dvzi8t%og, Emperius ov Kozog ovS' dSixcov. — V. 1283. A 
■na&viitog. — V. 1284. fiovXofiut, evcpQoavvrj , conieci fiovXofjt', entcpQo- 
ovvrj, Ahrens ev cpoevl afj, Emperius ocpQU cv (ir) zovzo Suelg dnurfj 
vel ev cpQeoi [irj zovnog evelg dnurf/. — V. 1285. ov yuQ zoi (ie SoXco 
manus rec. in A supplevit. — dnuri]oetg Bekker, anurrjorjg (comp.) A. 
— V. 1286 non expedio, Emperius ov nXeov vel zi nXeov correxit, Har- 
tung novavit ovS' dndrrjot viv.r\aag noz' e^eig, quem secutus Heim- 
soeth ovS' dndzrjai vi%r\oag norf^eig vel e£eig refinxit. — V. 1287. cpev- 
yovzd neo Bekker, cpevyovzd pe A, Lachmann fiev coniecit. — V. 1288. 
nao&evov 'laoirjv haud dubie corruptum, conieci IlaQ&eviov %az' 
OQog, Heimsoeth nag&evov 'AQxadtKrjv praeoptat. — V. 1290. ^coaa- 
fievrj Bekker, ^aoafievrjv A. — V. 1292. vtprjXdg, fort. vrprjXcov. — 
V. 1295. ooivrjg Bekker, A ogivaig, unde etiam oQivat coniicias, sed 
cf. Hom. U. Sl 568: zco vvv jitj ftot [idXXov ev dXyeoi ^v^iov oQivrjg, [irj 



THEUGNIS. 229 

firjds pe 6rj cptXorr\g dcoytara TleQ6ecp6vrjg 
ol%r\rat TtQOcptQOvQa' frecov d' iitoni^eo [irjvtv 
(5d%tv r dvftQtoncov , r\itta vco6a^evog. 

fl Jtal, [ie%QL rivog [ie 7tQocpevh,eat ; oog 6e Slcoxcov 
1300 di^rj^' dXXd ti [iol reQyta yevoixo XL^eiv 

6r)g OQyfjg' 6v de {idQyov e^cov xa\ dyrjvoQa frvpov 

Cpevyeig, ixrivov 6xerXiov r\&og excov. 
dXX^ e7ti{ietvov, epol de didov x^Qlv' ovxetL drjQov 

e%eig KvjtQoyevovg dooQov io6retpdvov. 

1305 &v[iop yvovg, ort TtatSeiag 7toXvr]Qarov av&og 
ooxvreQov 6radiov, rovro 6vvstg xdXa6ov 
dECffioVy [irj Ttore xal 6v (5trj6eat, o($QL[ie naidcov, 

KvTtQoyevovg d' eQycov dvrtdeetg x^XeTtoov, 
cotiiteQ eyoo vvv oid' eitt 6oi' 6v de ravra cpvXd%at, 
1310 [irjde 6e vtxr\6r\ itatcV ddai) xaxorrjg. 

Ovx eXafteg xXetp-ag, oo %at' xal yaQ 6e dtto^at' 
rovrotg, ol6neQ vvv aotfyuos r)de cpiXog 

ejtXev, iytr\v de yteftr)xag dri{jtr\rov tptXorr\ra, 563 

ov fiev dr) Totmug y r)6&a cpiXog TtQoreQov. 

as , yigov, ovS avxov ivl %Xiairjatv idaco %ai l%sxr\v nsg iovxa, dtog 
S' aXixcofiat icpsxpdg, unde Hermann hic quoque (ir) lloi (idXXov iv 
aXysat correxit. — V. 1296. Scoitaxa, Passow Scofiaxt vel ScoLtaai. — 
V. 1297. ol'xr}tat, conieci ol%ia&co, sed fortasse legendum Ltr\ Sij ar) 
cpiX6xr\g . . . ol'xrjtai, qui coniunctivus aoristi potius quam praesentis 
(vel utriusque temporis) videtur fuisse. Contos Ltr) xi ps scripsit. — 
V. 1301. aqg ooyrjg Hermann, arjaotyrj A. — V. 1302. cpsvystg Bekker, 
cpsvyoig A. — V. 1309. olS' scripsi, id est expertus sum (quem- 
admodum etiam slSov passim dicitur, vid. Eubul. ap. Athen. I 25 C 
nt%oav azgaxsiav S' slSov). A vvv otS', Bekker coS'. — V. 1310. 
naiS' dSari dubitanter scripsi, A naiSaCSr], in quo aliud latet, neque 
tamen nai ndc at] quod fortasse aliquis harioletur placet, quam- 
quam hoc ipsum nai ndc ex poeta nescio quo adscribunt grammatici. 
Heimsoeth natnaXifirj naiioxrjg novavit, vocabulum Theognosti auctori- 
tate (Cramer An. Ox. II 10) tirmans, natSog 'iar\ Hermann, naiS' aCSotg 
x. Ahrens, naiSa iarj Hartung. — V. 1311. StcofiLtai scripsi auctore 
Hermanno et deinde plene interpungendum , A StcoLtat xovxotg %xX., 
Seidler v.a.1 ydg Siofiai as et deinde xovxovg probante Hermanno , ego in 
proecdosi Stcoa/xai, Emperius avvirjfit xovxovg, Hartung Sicofiai.' xovxoig 
8', at coniunctivo nullus est locus, debebat aut Seidlerum sequi, nam 
Sioifiat vel Stsvfiat grammatici quidem testantur, sed opinabilis tan- 
tum forma (vide ad Ibyci fr. 4); hinc Hom. II. P 1 10 ambigebant, utrum 
Siwvxat an Sicovxai legendum esset, cf. Et. M. 280, 37. — V. 1312. 
cpiXog, A cpiXoig. — V. 1314. ov Hermann, av A. — y' Hermann, x' A. 



230 POETAE ELEGIACI. 

1315 dXX' iycb ix Ttdvrcov o"' idoxovv e66e6^ccl iralQOv 
til6t6v xccl di] vvv dXXov £%£i6d-a cpCXov. 
dXX' 6 [ihv ev eq6cov xel^lccl' 6e de [irjrLg aitdvrcov 
av&QcoTtcov iooocov 7iaidocpiX£Zv i&iXoi. 

fl Ttccl, iit£i xov dcoxE d-Ecc %dqiv LfiEQ0£66av 
1320 KvTtQtg, 6ov d' Eidog 7ta6i veoi6i piXsL, 

rcovd' irtdxov6ov irtcav xccl ifirjv %aQiv ev&eo ftvyLco, 
yvovg EQog cag iccXetiov yCvErccL kvSqI cpEQEtv. 

Kv7tQoyivrj, nav6ov [is Ttovcov, 6xida6ov Se [iEQC[ivccg 
ftvfiofioQOvg, TQEipov d' ccv&ig ig EvcpQ06vvccg, 
1325 {lEQnrjQttg d' dnoTtavE xccxdg, dog d' EvcpQovt ftvyLco 
Iietq' rjfirjg T£k£6avr EQyfiara 6cocpQ06vvrjg. 

^l ticcl, Ecog av £%\]g XeCccv yivvv, ov7toTs 6cclvcov 

3tav60flttL, Ovd' EL [10L [lOQ6L[l6v i6TL &CCVELV. 
HOL T£ dldoVV ETtL XttXoV , i^LoC T OVX ttL6%Q0V iQCOVTL 

1330 ccltelv dXXd yovicov Xl66o^locl r)(i£riQcov 

aCdio ft', co Ttccl (xccXi), dtdovg ^kqlv, eE tcote xal 6v 
E^ELg KvTtQoysvovg Scoqov lo6T£cpdvov , 



V. 1315. s66S6&aL (t66si6&<u) scripsi, nisi foi"te deleto 6, quod prae- 
cedit, ff' s66£69ccl legendum, A 6r}6s6&aL, unde Seidler &rj6S6&ai sed 
eius loco praeteritum requiro, neque &7]6a6&aL scribere ausim, quam- 
vis Hesychius formam &irj6ai i. e. noLrJ6ai testificetur. Cavendum autem 
est, ne quis Savelsbergii commentis in Symbol. Philol. Bonn. p. 505 seq. 
decipiatur. — V. 1316. s%si6&a Bekker, s%oi6&a A, vide ad Sapphus 
fr. 22. — V. 1317. Heifiat, Bekker, %sllll A. — V. 1318. naLSocpiXsiv 
Bekker, naiSa cpiXstv A. — V. 1319. xoi, Passow 6ot. — V. 1320. naei 
vsoi6L Bekker, naL6ivsoi6L A. — V. 1322. Malim yvovg sqov mg %aXs- 
nbg, et sqov Herwerden quoque requirit. — yivszaL A, v. yiyvszai. — 
V. 1323. KvnQoysvrj servavi, quod 'icpiysvrj tuetur, Passow KvnQoyovrj, 
Bekker KvnQoysvsg. — V. 1324. ZQSipov Mey, legebatur ezQSTpov. — 
V. 1325. svcpQovi Bekker, A svcpQoevv. — V. 1326. zsXseavz', Hermann 
rsXseav z' SQyfiaz' svcpQoevvrjg , Heimsoeth zsXseaL xsQy' dno SvecpQO- 
6vvag, i. e. v.al dnosQys. — V. 1327. Xsiav Bekker, Xiav A, Xsir\v ut 
scribatur, non est necesse. Simili vitio laborat Theopompi versus ap. 
Schol. Pind. Pyth. II 75, ubi zd Xsta (codd. Xiav) (isLQcixLa scribendum. 
— 6aivcov, Orelli <?' aivmv vel alzmv. Hartung hoc distichon cum se- 
quentibus coniunxit. — V. 1329. SiSovv sni %aXov scripsi; nam verbum 
compositum hic satis commodum (in proecdosi SiSovv y.aX6v s6zlv dedi), 
didovz' szl uaXov A, SlSovv' szi naXov Hermann. — V. 1330. Ahrens 
dXXa yovcov Xi660(iai r}Ss x e Q<*> v - — V. 1331. %aXs inserui, ut versum 
redintegrarem , Passow co nai, ifiol Ss SiSov %aQtv scripsit. 



TUKOGNIS. 231 

XQrfC^cov xul i% ulXov Htv6tUL, dkkd 6t duC^icov 
dotri xcav uvxcov dvxLXv%tiv iiticov. 

\ :;;'>:> "Olfiiog o6xig tQ(Bv yv(ivd£txuL, oixudt 6' ild-cov 

tvdti 6vv xuXto naidl 7cavrj^tQiog. 564 

OvY.tr' tQco Ttuidog, %ultnug d' UTttldxxL6' dvCag, 

\jLo%ftovg x uQyukiovg u6(itvog i^icpvyov, 
ixkiXvpuL 6t no&ov 7tQog ivtixtcpdvov Kv^SQsC/rjg' 
1840 6ol <?', co Jtui, %UQig s6x' oi>ds\iCu TtQog i\iov. 

Alal, natdog iQco u.7tul6%Qoog, og pts cpCkoL6LV 
7ta6L fidX' ixcpuCvsL, xovx i&ikovxog i[iov' 

xkr\6o\LUL ov xQtnfiug usxov6lu Jtokku (ICulw 
ov yuQ i% uixsXCco Ttuidl dutislg icpdvrjv. 

1345 TlaLdocpLktLv di xl xsQitvov, iittC %oxs xal ruvvcirjdovg 
tJquxo xal KQOvC8r\g, d&avdxcov (5u6Llsvg, 
aQitdi,ug d' ig "Olvintov dvrjyuys, xaC lilv i&rjxtv 

SuCiiovu, 7tULdtCr\g av&og iypvx iQuxcv. 
ovxco [ir) ftuviiu^s, 2JLLicovCdrj, ovvtxa xuyco 
1350 i^sduLirjv xalov Ttaidog sqcoxl SatisCg. 

*&l TtuZ, llt) xco\iut,s, yiQOvxL ds nsCd-so uv6qC' 
ov xol xcollu&lv 6vyLcpoQov uvSqI vico. 

V. 1333 — 4 coniunxi cum pra*gressis, neque vero vitii itnmune est 
hoc distichon: videtur scribendum xQTqifav ur) sit dlXov sXsv6sai, dXXd 
es 8ai(icov Scorj, i. e. Saificov 8s es. Me auctore haec fragnienta coiu- 




. BCpaVOV XQT)l„ 

Xagitcov. — V. 1335. 8' Bekker addidit. — V. 1336. svSsi Bekker, 
svdsiv A. — V. 1341. Alui scripsi, a,laC A. — V. 1343. ds %ov6va Welcker 
et Boissonade, A uekov6i. — V. 1344. ov yaQ sn uUsJJcp, Mey et 
Renner ov yuQ asiv.s\lcp , contra Herwei - den sn' tuetur, (luvslg pro da- 
(tslg corrigens. Hartel ' vn corrigit — V. 1345 — 50 Eueni Parii maio- 
ris esse videntur. — V. 1345. 8s xt Bekker, A 8' sxi. — Geminatum 
xal de vitio suspectum, conieci snsi x^Qonov ravvprfiovg, cf. Theocr. 
XII 35. Heimsoeth r]Qa6axo KQOvC8r\g, cui iam assentior. — V. 1349. 
ovvsv-a, 6vvs%ai A pr. — V. 1350. s'E,s8d(x,r\v , Orelli s^s(idvrjv, Sauppe 
s^sddrjv (i. e. uror), olim s^scpdvrjv scripsi, quod etiam Baiter et Ahrens 
coniecerunt, Herwerden s^s[idvr]v. — V. 1351. nsC&so uvSqC hiauti 
sermoni venia parata, quandoquidem poetae gravantur hanc imperativi 
clausulam elidere, itaque vel nuvs hiatum admittit, vid. Meineke ad 
Theocr. XV 32. Ahrens nsC&so 8' i. e. 8r), ego olim ysQ. Ss (ioi ni&sv, 

Hermann cpcoxC. — V. 1352. 6v(icpQov A (o add. m. sec). — dvSQt 
suspectum, malim evficpoQov sexi. 



232 POETAE ELEGIACI. 

IltxQog xa\ yXvxvg s6xt xal aQTtaXsog xal a7tr\vr\g, 
. bcpQa xsXsiog sr\, Kvqvs, vsol6lv SQCog' 
1355 r]v \isv ya.Q xsXs'6r\, yXvxv yivsxaf r]v ds dtcoxcov 
[itj xsXs6r), Ttdvxcov xovx' dvir\Qoxaxov. 

Als\ 7taL6ocpiXr\6tv STtl £vybv avjsvi xslxai 
dv6^ioQov, aQyaXsrjg {ivrj[ia cptXo%svir\g. 

XQrj ya.Q xot itSQi Ttalda 7tovov[isvov sig cptXoxrjxa 
1360 co6itsQ xXrj^taxivcp %stQa 7tvQt 7tQo6aystv. 565 

Navg TtsxQf] 7tQo6sxvQ6ag i[irjg cptXoxr\xog d[iaQXc6v, 
co Ttal^ xal 6a7tQOv 7tsi6\xaxog dvxsXdfiov. 

Ovdapd <?' ovd' aTtscov 8r\Xr\6o\iaf ovds fis 7tst6st 
ovdslg dvd-Qconcov co6xs [is [irj 6s cptXstv. 

1365 'ii Ttatdcov xdXXt6xs xal tfiSQ0s6xaxs 7tdvxcov, 
6xr\& avxov xai ixov 7tavQ' STtdxov6ov S7tr\. 

Ilaidog xot %aQtg s6xi, yvvatxl Ss 7tt6xbg sxatQog 
ovSsig, dXX' aisl xbv TtaQsovxa cptXst. 

Ilaidbg SQcog xaXbg [isv s%stv, xaXbg d' d7toxts6&at' 
1370 TtoXXbv d' svQs6&at qy\xsqov r\ xsXs6at. 

[iVQia d' f'| avxov XQSfxaxat xaxd, [ivQia d' s6&Xd' 
dXX' sv xot xavxrj xai xtg svs6xt %aQtg. 



V. 1364. xsXslov er/ Bekker, A xsXeog er)i. — vsoCaiv A pr. — 
V. 1355. yCvsxaL A, v. yCyvsxaL. — Pro xeXsar\ conieci bis xsXsarjg 
scribendum esse. — V. 1358. SvafioQov, Ahrens SvaXocpov. — ccQyccXerjg 
scripsi, A aQyaXsov, sed praeterea cpiXoh,svCr]g vix aptum, fort. cpLXr]- 
fioavvrjg, de quo vocabulo vide ad v. 284, vel (ivrjfiaxa SovXoavviqg, 
Emperius fivr)(i' dXixo^svCrjg , Hartung (ivrjficc cptXocpQoavvrjg; idem se- 
quens distichon cum hoc coniunxit, Heimsoeth <piXo£vyCr]g vocabulum 
omni auctoritate destitutum commendavit. — V. 1363. ovSafid a' ovS' 
Boissonade, A ovSd{iaaovS' , Bekker ovSafia aov S'. — dnecov , fort. 
dencov cum Orellio, Hermann ovSafid S' ovS' dnecov aso Xr]ao(iaL. — 
V. 1364. coaxe (ie, videtur coax' sfis scribendum, i. e. \ir\ as cpiXsiv coaxs 
ifiavxov, Herwerden coax' sxi. — V. 1367. Herwerden tentavit yvvaixi 
Ss nCaxig exaCQcp (sxaCQOLg) ovSsfii', vel ovvsn' dsl xov n. tp. — V. 1369. 
■naXog, utroque loco %aXsnbg scribendum esse suspicatus sum. — V. 1372. 
aXX' sv toL xavxrj corruptum, scribendum videtur dXXa SoLrj xavxr), 
antea conieci aXX' sv xrjS' dxrj (vel dvdxrf), Ahrens Xvnrj, Emperius 
xavxco, Orelli navXrj, Nauck dXX' sv xol y dxr\, Mey dXXa xaXavxsCrj. 



THKOGNIS. 233 

()v()ci[id 7ico xatefieLvag i[ir)v %dgiv, dkX* vnb 7ta6av 
aiel 67tov6aCr\v e"Q%eai dyyeXCrjv. 

\M~>"OX(iios o6tig naidbg sqcqv ovx olde frdAa66av, 
ovde ot iv Ttbvtca vv% eitiov6a [likei. 

Kakbg eobv xaxbtr\tL cpQevcov deikol6iv b[iikeig 

dvdQa6L, xal dia tovt ai6%Qov bvecdog e%eig, 
a> Ttai' iyob d' dexcov trjg 6rjg cpcXbtrjtog d{iaQta>v, 
1880 mvrj[ii]v eQdav ocd t eXevd-eQog cov. 

"AvftQamoL 6 1 idbxovv %Qv6rjg TtaQa Scoqov e%ovta 
iX&eiv KvTtQoyevovg. 

(KvTtQoyevovg) Scoqov lo6tecpdvov 566 

yCvetaL dv&QeoTtOL^Lv e%eLV %ale7tcotatov a%ftog, 
1385 rjv [ir) Kv7tQoyevr)g dcp \v6lv ix %aXe7toov. 

KvTtQoyeveg Kv&eQeia SoXoTtXbxe, 6oC tL 7teQL66ov 



V. 1373. oi>Sa(id nco, fort. ovSafid, nal leg. — V. 1374. Poeta 
vneQ%eo&ai videtur ad eundem modum adhibuisse, quo vmevai pro 
vne £ievai dicitur, ut corruptelae suspicio procul sit habenda. Her- 
werden cnovSd£cov vel anovSaicov desiderat et praeterea ol'%eai, quod 
olim commendaveram. Contra Heimsoeth vnb ndaav v.al fir) onovSairjv 
oi'%eai dyy. — Post v. 1375 sive breviator sive librarius aliquot versus 
videtur praetermisisse, quibus poeta felicitatem amatoris a maritimi 
itineris periculis procul remoti planius descripserat. Incommodam esse 
paradosin recte animadvertit Heimsoeth, sed nihil profecit corrigendo 
oXfliog eaxiv 6 naiSbg sqcov ovy. olSfia ^aXdaorjg, ovSe kxX. — V. 1377. 
cpgevcov Haupt, cpifiov A; Bekker cpiXcov, mihi proprium nomen $CXcov 
vel potius Zlpcov delitescere videbatur neque poenitet coniecturae, 
neque vero abutar v. 1349 ad eam commendandam , quamquam ista 
nomina promiscue usurpantur; familiaris ZiiicoviSr\v breviandi causa 
poterat Zificova compellare, vid. Eustath. Od. 1653,35; vicissim Zificov 
sutor amplas opes adeptus UificoviSrjg nuncupari gestit. Nauck xcnco 
xr)xa cpiXcov scripsit. — V. 1381. av&QconoC a', A dv&Qconoig. — V. 1382. 
A eX&eiv KvnQoyevovg Scoqov toazecpavov, vidit Bekker duo disticha 
temere coaluisse et KvnQoyevovg iteravit, Hartung Scoqov loatecpdvov 
delevit, quem secutus Heimsoeth improbata Bekkeri ratione supplet 
(xr)aSe Se xoi £vybv ccq) yivexai, quod poeta hoc prorsus indignum, deinde 
6%eiv pro e%etv et r]v (ir) avxr) Saificov pro KvnQoyevr)g corrigit. — 
V. 1384. yivexai A, Bekker ylyvexai. — V. 1385. r]v Schneidewin, A av. 
— V. 1386. KvnQoyeveg Bekker, xvnQoyeveg A. Acui solent haec epi- 
theta deorum, etiam ubi proprii nomiuis vice funguntur, sed consen- 
taneum est, alios grammaticos his locis praeoptavisse tonosim, quam 
prae se ferunt propria nomina composita, quorum clausula fjg est, quam- 
quam vel in his variatum est. — Kv&eQeia Bekker, A xv&etQa. — 
SoXonXo-ne A. 



234 POETAE ELEGIACI. 



Zevg tode tL^r]6ag dd>QOv edayxev e%ELV 
dd[iva6ai av&Q(03ia)v rtvmvag cpQevag, ovde xig e6tiv 
ovtag Itpd-t^iog xal 6ocpbg w6te cpvyeiv. 



Exordium eclogae perditae: 

'£1 viot ' 01 vvv avdoeg . . . 

extat in codicibus post v. 1160, vid. ad v. 1095, qui quidem 
versus utrum Theognidis an alius sit poetae, non liquet. — Ad 
perditum aliquem locum refero Hesych. IloXvTtttLdrjg ' 7tttQopdrjXttL 
e% xav ®eoyvL§og /3of*j3cov e7tttLvr\6a>. ubi scribendum videtur BoX- 
/3ov e7iaLvrj6ca, IIoXv7tatdrj, quod sive comici sive parodi alicuius, 
velut Cratetis, est. — Sed quod Clem. Alex. Strom. VII 901 
Theognidi tribuit versus oraculi, de quo vid. Phot. 618. Zenob. 
I 48 (ibique interpretes) : 

Tfieig 6 G> Meyaqelg ovxe xqlxol ovxe xexaqtOL 
ovxe §va>§e%axoL ovx ev Xoyco om ev cxqi&ijlco. 

error manifestus est. 

Mirum omnino est praeter pauca disticha a Stobaeo et Athe- 
naeo servata, quae supra (1221 — 30) in ordinem recepta sunt, 
nihil ex Theognidis elegiis afferri, quod non in hac ipsa sylloge 
reperiatur: ac Stobaeus quoque nihil nisi hanc collectionem novit, 
codice tantum usus magis integro; nec Athenaeus ipsa Theognidis 
carmina usurpasse videtur. Equidem censeo admodum antiquam 
esse hanc syllogen, quae cum in omnium esset manibus, effecit, 
ut mature germana Theognidis carmina oblivione obruerentur. 
Isocrates quidem cum scripsit ad Nicoclem § 43: 2r\Kieiov o"' uv 
xig 7toL7]6aixo xr)v 'HgloSov %al ®eoyvL§og xcti (PcoKvXidov 7tolr\6LV. 
aal yaQ xovxovg cpu6l fiev aQi6xovg yeyevr]6&uL 6vfi§ovXovg xa §lco 
xco xcov uv&QatTtojv, xuvxu 8e Xeyovxeg cclqovvxccl 6vv8lccxql§hv xccig 
dXXr\Xuiv uvoiuig fidXXov r\ xcclg enelvoiv VTto&rjxaLg. "Exi $' ei' 



V. 1388. SdfivaaaL scripsi, media verbi forma satis conveniens, A 
Safivag S' , unde Bekker Safivag 8', Hecker Safivdv, ut suspensum 
sit a praegressis, Hartung Safivag deleta Se particula. Apud Hom. II. 3 
199 ro xe av itdvrag Safiva d&avdxovg rjSe &vrjrovg dv&Qcanovg, de 
cuius versus scriptura ambigunt veteres (cf. Lobeck Elem. II 123. 308) 
mirum est lectionis Sdfnvaaai quam iure commendavit Voss, qui ad 
eundem modum in h. in Cer. 115 Ttilvaaat pro iiikvu scripsit, nullum 
vestigium comparere. Vossio adversatus est Hermann, debili admodum 
argumento usus, praesertim cum Homerus in quarta versns sede vito- 
Sdfxvaaai adhibuerit, quae quidem forma nulli dubitationi fuit obnoxia. 



• THEOGNIS. 235 

xig ixXi^ete xcov nQoe%6vxcov notr\x(ov xdg naXovfiivag yvot- 
(iag, tqp' alg ineivot fiaAitfr' ionovSaGav , bfioiotg dv xai itQog xav- 
xag 8taxe%eiev. r\8iov yaQ av nco(i,(p6iag xrjg cpavXoxdxtjg r} xcov 
ovx(o xtyrvLHwg TtE7toit](iiv(ov dnov6aiev. nondura talis sylloge ex- 
iabat. Sed nihil prohibe,t, quominus existimemus non ita multo 
post has eclogas ex poetis elegiacis factas esse. Erant autem567 
illo ipso tempore qui non ut priore aetate moris fuerat unius 
alicuius poetae carmina praeter cetera pueris ediscenda commen- 
darent, sed potius selecta ex principibus poetis capita propone- 
rent: vid. Plato de Leg. VII 810 E: Xiyco (it)v oxt notr\xai xe r\(iiv 
eidi xtveg inojv e£a(iixQcov ndfinoXXot, xat xQtfiixQcov xal ndvxcov 
6t\ xcov Xeyofiivcov (lixQcov, oi (iev inl 6novdt\v, oi 6' enl yiXcoxa 
d)Q(it]n6xeg. iv otg cpa6t §eiv oi noXXdntg (ivQiot xovg oQ&cog nai- 
devofiivovg xcov viatv xQicpetv xal dtanoQeig noteiv, noXvt\xoovg t' 
iv xaig dvayvco6e6t notovvxag xat noXvfia&etg, oXovg notrjxag i%- 
jiav&dvovxag' oi Se i% ndvxcov xecpdXata ixXi^avxeg xai xtvag 
oXag Qtj6etg eig xavxb tjvvayayovxeg i%(iav&avetv cpu6t 
deiv eig (ivrjtitjv xt&efiivovg, ei (tiXXet xtg dya&og r\(iiv %ai 6ocpog 
i% noXvnetQiag nai noXvtia&iag yevi6&at. Hinc repetenda origo 
harum eclogarum, quae non solum ad conformandos regendosque 
iuventutis mores plurimum conferebant, sed etiam in vita com- 
muni varium praebebant usum, velut in conviviis, si quando a 
singulis deinceps canebantur scolia 1 ) vel sententiae sive decreta 
poetarum (yvcotiat, necpaXata) recitabantur 2 ), commode poterant 
uti hac sylloge, quae amplam satis materiam apteque ut pluri- 
raum digestam 3 ) suppeditabat: namque id egit eclogarum auctor, 
ut potissimum sententias eiusdem argumenti componeret, quibus 
passim disparia vel contraria decreta subiunxit 4 ). Usus autem 

1) Elegiaca carmina cura iam a principio convivantibus vel maxime 
grata et accepta fuerint, etiam postea in scoliorum, qui vulgo cani 
solebant, numerum disticha recepta sunt, vid. scol. 27. 

2) Clearchus ap. Athen. X 457 E ludicra convivantium .certamina 
recensens: dXXd (iccXXov rdg xocavxug xco nQcoxcp snog (t\) iufiBsLOv si- 
novxi xo i%6(iEvov skuoxov XsysLV, %ui xco %scpdXuLov sinovxL avxsinsiv 
exeqov noLtjxov xLvog, (o) stg xi\v uvxr\v sins yvcotLtjv. Adde huc gri- 
phos, quorum exemplum ex Theognide adscripsit Athen. X 457 A. 

3) Cum haec sylloge postea varias subierit vicissitudines , consen- 
taneum est multis locis ordinem, qui a principio fuit, turbatum esse. 

4) Sensorum, non verborum respexerunt Graeci similitudinem; 
graviter errant nostx-i homines, velut Welcker Prol. Theogn. CVI seq. 
et Lehrs Quaest. Ep. p. 213; nuper exornavit vanura hoc commentum 
Nietzsche de Theognide disputans in Mus. Rh. XXI L 161 seq. minatus 
hoc modo pristinum ordinem Theognideorum se restitnisse, cui non 
debebat aures praebere Th. Fritzsche Philol. XXIX 526 ff. (Das Stich- 



236 POETAE ELEGIACI. 

est ad has eclogas concinnandas praeter Theognidem etiam alio- 
rum veterum poetarum elegiacis carminibus, sed plurima ex 
Theognide depromsit, non solum quod eius poemata varietate 
et copia sententiarum insignia erant, sed etiam quod Megaren- 
sis decreta praesertim de publicis rebus breviatori isti maxime 
probabilia visa sunt: nam planissime apparet etiam eum, qui 
has eclogas composuit pariter atque Theognidem populari im- 
perio admodum infestum fuisse, unde certo coniicias eo saeculo, 
cui haec sylloge destinata est, partium studia in Graecia etiam 
tunc vehementer agitata esse, quae cum Macedonibus dominan- 
tibus magis magisque deferbuissent, denique plane obsopita sunt, 
postquam Graecia Romanorum imperio subiecta est 5 ). 

wort als Ordnungsprincip der Theogn. Fragm.) ubi frustra retractare et 
corrigere conatur hoc inventum. 

5) Nihilominus ausus est Nietzsche contendere hanc syllogen 
conditam esse post Iulianum apostatam: rationes, quibus vanissimum 
commentum firmare conatus est, qui velit cognoscere, inspiciat M. 
Rhen. p. 180 seq. Usu iam venit, quod olim losephus Scaliger iecit, 
non Libyam, sed Germaniam aliquid novi quotidie parere. 



XIV. 568 

HIPPARCHUS. 
1. 

Mvrj(ia to#' f ImtaQ%ov 6tei%e dtxaia g>Qovd)v. 

2. 
Mvrj{ia rod' ' l7t7td.Q%ov [ir] rptXov i^ajtdza. 

Ilipparchus. Fr. 1. 2. Plato Hipparcho 228 C: insiSr) 8s avxcp 
(' InnaQxco) of neol xb dazv xcov noXixcov nsnaiSsvusvoi rjaav v,al i&av- 
ua£ov avxbv inl cocpCcc, imfiovXsvcov av xovg iv zoig dyootg naiSevoai 
e"azr}cev avxoig 'EQudg v,axd xdg bSovg iv ueaco xov dazeog nal xd>v 
8r]ucov endcxcov , ndneixa xrjg aocpCag avxov r\v x eua&e xai r\v avxbg 
i^evQev, itiXe^duevog d r)yeixo cocpcoxccxa slvcct, xccvxa avxbg ivxeCvag 
elg iXeyeiov, avxov noirjuaxa Y.ccl iniSeCy uaxa xr)g cocpCag snsyoatpsv, 
iva ngcoxov (isv xd iv dsXcpoig yQauuaza xd aocpd xavxa ur) ftttvudgoisv 
oi noXixca ccvzov, xo xs rvco&t aavxov , v.a\ zb MrjSsv uyccv v.al xaXXa 
xd xoiavxa, dXXd xd 'innuQxov Qrjuaxa udXXov aocpd r)yoivxo, eneixa 
nccQiovxeg dvco xccl xdzco v.ccl dvaytyvcooHOVzeg xal yevua Xafiovxeg 
avxov xr)g aocpCag cpoixcoev iv. xcov ayQcov y.al inl xd Xomd ncciSev&rj- 
couevof saxbv Ss Svco xcomyQduuaxs' iv usv xoig in' ttQioxsQU zov 
'Equov endoxov iniyiyQccnxut Xeycov b 'EQurjg, oxt iv usoco xov dazeog 
y.ul xov Srjuov eaxrjtiev, iv 8e xoig inl Se£id' Mvr)ua xoS' 'innuQ- 
%ov axei%e 8Cv.aia cpQovcov cprjaCv sczv Ss xcov noirjfidxcov v.al aXXa 
tv dXXoig 'EQuccig noXXd y.al naXd intysyQccuusva' soxi Ss Srj xai xovxo 
inl xfj IlxsiQittY.rj bSco, iv co Xsyei' Mv. x. 'inn. (ir) cpCXov il-andxoi. 
— Ex Hipparcheo aliquo epigrammate haud dubie servatus est versus 
in titulo Attico in Corp. Inscr. Vol. I 12 cuius nondum certa emen- 
datio reperta: Boeckh scripsit: 

'Ev (liaccp ye &QCrjg xe Y.a.1 dazeog, ccveQ, bd'' 'EQurjg. 
Franz iv ueoco tiul &. xe %al a. d. 08' '£. Froelich xf/S' eaxrjxe &QCrjg 
xe Kccl dcxeog iv ueaco 'EQurjg, similiter Sauppe, nisi quod eaxrjxu. Sed 
pagus Thriasius procul remotus ab eo loco, qiio titulus a Fourmontio 
repertus esse perhibetur, vid. Ross Koenigsreisen II 73, qui ad eundem 
hunc terminum peitincre arbitratur fragmentum tituli, quod eodem 
loco reperit: 

(ov)vsxa niazbg icpvg. 
&QCr\g igitur cum non satisfaciat, Kirchhoff KecpaXrjg commendavit. — 
Fortasse Hipparchei termini titulus servatus est ClGr. I 525: in arce 
Athenarum repertus: 



238 POETAE ELEGIACI. 

(*H noXig) soxsia(sv [is (i)Qox(oig) [ivrjLisiov alr\%-sg 

(nccaiv) ar\iiaCvs(iv [i)sxq(ov) oSoinoQCag' 
(soxiv ycco x)6 [isxa%ov ftscop nQog 8co8sy.cc (icoaov 
(nsvx' snl) xsooccqcckovx' sy Xipsvog oxccSioi. 
sive snx' snl. Litteratura lapidem post Euclidis annum inscriptum 
esse testatur, sed soxsiosv v. 1 (quemadmodum in Attico titulo Sigeensi 
est snosiosv,) et [isxcc%ov v. 3 satis superque arguunt antiquum exemplum 
denuo instauratum esse, quod ad Pisistratidarum saeculnm referre licet. 

Titulum a Fourmontio descriptum nuper investigavit Lolling (v. 
Mittheil. des Arch. Inst. z. Athen V 244 seq.), leguntur in latere lapidis 
hae litterae rudes illae quidem et antiquitate insignes: 

&IE AlElZTLETdl 
extat autem rn alio latere eiusdem lapidis titulus item antiquus editus 
CIA. I 492 : 

'Ev&ccS' ccvrjQ o[toos(v ncc)xcc oqhicc 7icciSdg SQUO&sig 
Nsihscc av[i[iSLa(ysiv) 7i6Xs[i6v &' aficc Scchqvosvxcc. 
ita enim legendum, rn lapide fuit EPAS0ES, nunc littera paenultima 
detrita ex parte IE comparet, et ad eundem modum fuit STNMEIZrEN 
scriptum. Reliqua numeris ut videtur non adstricta nequeo expedire. 
Est igitur monumentum sodalitii, quod vir conciliaverat cum puero et 
iure iurando firmaverat hoc ipso loco, qnemadmodum Plutarchus Thes. 30 
Thesea et Pirithoum auctor est nonqoao&ca xr)v cpiXCccv svoqkov; adde 
Sophoclis Oed. Col. 1593 , ubi pro xov xs Qoqi-aCov tisxqov olim conieci 
xov x' scpoQXiov nsxQOv, quemadmodum Zsvg dictus est syoQxiog. 
Versiculus in latere adscriptus, quo sane praeceptum aliquod inclusum 
fuisse videtur (aCsl onsvSs), vel propter litterarum disparem speciem 
a titulo isto segregandus, nisi forte hic versus a principio solus lapidi 
incisus ad sodalitii memoriam servandam, postea titulus adiectus, in 

quo cum Lolling nomen sibi deprehendisse videtur Fva&Cov 

isQog si[ii, possis suspicari (co rva)&C alsl ansvSs. Illud certum, pri- 
vatum fuisse hoc monumentum, neque Hipparcheum terminum. Kirch- 
hoffii et Kaibelii pericula praetermitto. 



XV. . 569 

PIGRES. 

Mrjviv asids, ftsd, IIr}Xrjl'ddsa) ^Ayikriog, 

Mov6a, 6v yao na6r\g TtsCqat^ £%£(■$ 6oq)Cr\g. 



XVI. 

EPICHARMUS. 

Et[ii vsxoog, vsxobg ds xoftQog, yrj 6" r\ xonQog s6rCv 
si Os xs yrj vsxoog i6r', ov vsxQog, aXXd frsog. 

Pigres. Suid. v. Tltypjjs . . . og xrj 'ilidSv naQSvsfiaXs y.axd oxi- 
%ov sXsysiov, ovxa ygdipas' firjviv nxX. Cf. Eudoc. 358. — V. 1 post 
A%iXr)og add. ABm ovXofisvrjv. — V. 2. ov yaQ, Eud. ydq ov. 

Epicharmus. Schol. II. X 414: v.axd v.6nQ0v t . dvxl xov naxd xb 
(scr. xbv) ovQcpsxbv xr)g yrjg' soxi Ss v.a.1 sniyQafifi.a, 6 slg 'Eni%aQ[iov 
dvacpSQSxaf slfil nxX. — V. 2. st Ss xs Leid. , 17 Ss BV, sed videtur 
scribendum sl S' r) yr) &sog, si'(i' ov vsnQog, aXXd ftsog, Hartung sl 
8' r) yr) xonQog, sl(i'. Hoc naiyviov utrum ab ipso Epicharrao an ab 
alio quo sit compositum, ambigas: poterat enim huic poetae tribui, 
quoniam ille in comoediis ad eundem modum accumulatione uti solebat. 
Non recte Haupt, qui de hoc epigr. disputavit in Lect. Berol. prooem. 
1861, in sepulcro inscriptum fuisse existimat, quod ab antiqui tem- 
poris consuetudine abhorret, quamquam saeculis novissimis einsmodi 
lusus tralaticio more monumento addi poterat. 



XVII. 570 

AESCHYLUS. 

E A E r E I A. 
1. 

EI2 T0Y2 EN MAPAOONI TE0NHKOTA2. 

Plut. Quaest. Symp. I 10, 3: rXavniag 6e 6 QrjrcoQ xal xo 
de^ibv nioag Aiavridaig rrjg iv Maoa&divi naoard^Ecog aTtododrjvai, 
ralg AiayyXov eig rr)v fie&oQiav iXeyeiaig marovfAevog, r)ycovia(ievov 
rr)v fidyrjv ixeivrjv imcpavcdg, ubi scribendum videtur eig rr)v 
Maoa&coviav (pxpjv), Xylander rolg AiayvXov [ierd rr)v i^ooiav 
iXeyeioig scribere voluit, Hecker II 52 roig AiayyXov eig rb fie&- 
oqiov (vel iv rco (xeaoQico) iXeyeioig, interpretatus in epigrammate 
quod inscriptum fuit termino, quo Aeantidarum tribus a ti - ibu 
contermina seiungebatur, Welcker Syll. 144 nihil vitii subesse 
censet, SchneideWin tria haec verba eig rr)v fie&oQiav plane de 
medio tollenda arbitratur. Goettling in comm. academ. (1859) 
{ie&0Qtav interpretatur pcregrinationem, atque ita putat carmen 
elegiacum inscriptum fuisse, unde omnes hae reliquiae, etiam 
epigr. 4, sint petitae. Ad hanc elegiam spectat scriptor vit. Aesch. 
p. 119 ed. Westerm.: xard o° iviovg iv rco eig rovg MaQa&covi 
red-vr]%6rag ileyeico fjaarjd-elg Zificovidy' rb yaQ iXeyeiov itoXv rrjg 
TteQi rb av{ma&kg Xeitrorrjrog ^ereyeiv fteXei, 6 rov AiayyXov, cog 
eq>a\xev , iariv aXXorQiov. Welcker et Hecker epigramma, non ele- 
giam fuisse hoc carmen existimant; ita etiam Goettling, neque 
vero ad monumentum Marathonium refert, sed ad tabulam pictam 
in porticu 7toixiXy, huic autem picturae fuisse subscriptum Simo- 
nidis epigr. 91, cui posthabitus sit Aeschylus, cuius epigramma 
fuerit: "AvS^eg ^A&rjvaloi re JJXarairjg r iv MaQa&covi XqvCo- 
cpoQcov Mr]6cov iaroQsaav Svvapiv. 



AESCHYLUS. 241 

2. 

TvQ6r\vmv ysvsdv, fpttQ^axonoibv sftvog. 

EniTPAMMATA. 571 

3. 

Kvavtrj xal tov6ds [itvty%tag Sls6sv ccvdQag 

{iotQa, 7toXvQQr\vov TtatQida Qvopsvovg. 
£to(W 8s tp&L[iivcov nikttai xkiog, <h Ttots yvioig 

tXri^Lovsg ^Oodavav a(i(pit6avto xovlv. 

4. 

Al6%vXov EvcpOQiavog 'A&rjvatov tods xsvftst 

Hvrj{ia Tcatacpd-t^tsvov TtvQOcpoQOto Tikag' 
dlxr)v (V svSoxl^lov MaQa&avLOv ak6og av slnoi 

xccl fitt%-v%aLVr]SLg Mrjdog s7tL6td\isvog. 

Aeschylus. Fr. 2. Theophrast. Histor. Plant. IX 15: hccI yaQ 
Aia%vXog sv xaig sXsysicctg cog noXvcpaQfianov Xsysi xr\v TvQQrjviav, Tvq- 
qt\vov ysv. %xX. Scripsi TvQar\vcov , Schneidewin TvQor\v6v. Cf. Plin. 
Hist. Nat. XXVI 11: „ut Aeschylus e vetustissimis in poetica refertam 
Italiam herbarum potentia proderet." 

Fr. 3. Anthol. Pal. VII 255: corr. addidit Ala%vXov, alia manus 
% 
lemma sig sxaiQovg nQO(ia&saaaXcov*). Schneidewin videtur Aeschylo 
abrogare. — V. 1. [isvsy%sag Pal. recte, legebatur [isvsy%sag. — V. 3. 
£coov, corr. gcooi. — 'Oaeaiav Pal., legebatur 'Oaasiccv. Callim. in Dian. 
52 7tQTqo6iv 'Oaaaioiaiv recte restituit Meineke pro 'Oaasioiatv. 

Fr. 4. Athen. XIV 627 C: baoicog Ss xal Ala%vXog, xr\Xi-navxr\v 86- 
£av s%cov Sid xr)v noLr\XLY.r\v , ovSsv r\xxov snl xov xdcpov S7CLyQa(fT\VaL 
r)%icoas (idXXov xr\v dvSQsiav, noLr)aag' dX%r)v S' svS6%L[iov xxX. Inte- 
grum extat epigramma ap. auct. vit. Aesch. p. 120 ed. West. qui dicit 
Geloos inscripsisse , et v. 1. 2 ap. Plut. de exil. c. 13: d%r\y.oug Si' 
tncov v.al xovxl xb inLyQUfipdxLov Aia%vXov nxX. et ap. Eustrat. ad Ari- 
stot. Eth. Nicom. III 2 (ubi est xoSs ar\[ia Ksv&r\ dn. nvQocpoQov om. 
TsXag). Respicit Pausan. I 14, 5: 6 Ss xo xs ovofia naxQo&sv xai xr)v 
tiuXlv syQatpsv v.ccl cog xr)g dvSQsiag [lUQXVQag s%oi x6 MaQcc&covL dXaog 
■nai MrjScov xovg ig ccvxo dnofidvxag. — V. 2. Hccxacp&ifisvov , r ycaxa- 
cp&d[tsvov. — nvQocpoQoio , LN nvQOcpoQOv. — TsXccg, BCDGar nsXag, 
LN csXag. [ivrjficc TsXag, quamvis publica impensa a Gelois fuerit 
conditum, insolentius dictum, sed testimoniorum consensus dissuadet 
emendandi periculum, velut nsSco cpd-ifisvov. — V. 3. sinoi, DLNA 
si'nr\. — V. 4. %al ^a&v%aixr\sig MrjSog £nLOxd[i,svog vita Aesch. (nisi 



*) Finsleri comitas suppeditavit novam collationem Anthologiae, in 
titulis notat A scriptorem cod. Palatini, C eum qui lemmata addi- 
dit, Corr. eum qui Michaelis libro usus recognovit. 

POETAE LYB. II. 16 



242 POETAE ELEGIACT. 

5. 
Bqi&vs bitXitoitaXuc; , dal'6g avxntaXoig. 

quod G $a%v%aisir\g, Oa 8r](iog, G sm,GzdtiEvov) et sic ap. Athen. VL, 
sed ABP %al ($a&v%aizai %sv (P ^a&v%aixai, om. xsv) MrjSot sniGzd- 
\x,svoi. Ceterum non deerunt, qui ab ipso poeta hoc epigramma pro- 
fectum esse negent. 

Fr. 5. Plut. de fort. Alex. c. 1: %a\ %azd zbv Aig%vIov ^Qi&vg-nzl. 
Initium afFert etiam Sympos. Quaest.-II 5, integrum versum sine poe- 
tae n. de fortit. Rom. c. 3 et Compar. Cic. et Demosth. c. 3, denique 
Eust. II. 513, 33 (ubi avTLfid%oi6iv). Ad epigrammata revocavi propter 
doricam dialectum. — Quod Servius dicit Virg. Aen. X 737: „Tamen 
Paeana carmen esse victoriae Aeschylus docet, quod ideo Apollini 
dicatum est , quia malorum avertendorum potens est." ne quis referat 
ad Aeschyli Paeanern (de quo vid. ad Tynnichi fr. 1), monendum est, 
locum aliquem ex tragoedia, fort. Sept. 635 respici. 



XVIII. 572 

SOPvHOCLES. 



EAETEIA. 

1. 
'AqiHeghs' ijv ycc() (jvmistqov cbde Xeyeiv. 



Harpocratio 36, 15: ^AQ%r\ avSQa SetxvvGt, drmoG&evrig 
7tQOOt[iiotg SrjcirjyoQtTiocg' 2ocpoxXr)g ctev ovv ev raig eleyeiaig So- 
Xiovog cpr\6tv avrb elvat aizoy&eyyia, &eocpQu6rog S iv ra neQl 
tcuqoc^ccov xut ^QiGrorikrjg Biuvrog (E pro his exhibet: EoXcovog 
Se elvai cpu6iv uvrb cntocp&eynu). De hoc proverbio cf. Diogen. 
II 94 ibique interpr. Apostol. IV 1. XVIII 32 et Leutsch T. II 



Sophocles. Fr. 1. Hephaest. 8: rb xov 'Aq%sXccov ovofia Eocpo- 
■xXrjg iv ratg iXsystucg ov% iosro iy%coQsiv ovxs sig sitog ovxs sig iXs- 
ystuv (E pr. iXsyeiov)- cprjol yovv (E Turn. add. 6 ZocpoKXrjg)' 'Aq%s- 
Xscog' r\v yao (C yaQ rb) %xX. Miro errore Eust. II. 264, 20: Ur\vs- 
Xsoig Axxcyccog, ov xb %ocvbv a%Qrjorov rjQOJCncp {isxqco, r)yovv rb Ilrjvs- 
Xaog. rocovxov ds %ac xb 'AQ%sXscog iv TQa%cvcacg. Ea autem verba, 
quibus Hephaestio utitui-, si non Sophoclis sunt, certe ex alius poetae 
elegia adscita: iy%coQsiv ovx' stg snog ovx' iXsyscov. Vulgo et 
hoc fr. et similiter fr. 2 et 3 referunt ad Sophoclem minorem, quem 
elegias composuisse auctor est Suidas: Zo(poY.Xr\g 'AQcercovog, vccovbg ds 
xov tcqoxsqov Eocpov.Xsovg' . . . syQctips xa! iXsysiag. Sed ignobilem 
hunc poetam a grammaticis diligentibus testem adhiberi praesertim 
non addito 6 vsoixsQog parum est verisimile, nec fide caret, Sophoclem 
tragicorum principem elegias scripsisse; ipse testatur Suidas: v.al syQa- 
ipsv iXsysiav xs nal nacavag, qui quod singulari numero usus iXs- 
ysiav dixit, eo non est abutendum, ut complura carmina elegiaca tra- 
gicum clarissimum reliquisse negemus, siquidem idem Suidas Simoni-- 
dem Amorginum dicit scripsisse iXsysiav iv §t§Xiotg |3', ita enim scri- 
psisse censendus est, quamquam fortasse a vero aberrans: hic autem 
etiam librariorum negligentia iXsysiav pro iXsystag potuit substituere. 
Parum recte Leutsch Sophoclem maiorem unam tantam elegiam, mi- 
uorem complures scripsisse existimat, itaque fr. 3, ubi iv sXsysia le- 
gitur, maiori, contra fr. 1 et 2 minori vindicare vult. 

16* 



244 POETAE ELEGIACT. 

p. 101. Ceterum Leutsch olim Harpocrationis locum non inte- 
grum esse existimavit: Arjfio6&evr}g TtQooiLiioig SrjfirjyoQixoig, So- 
cponXrjg (^Avxiyovrj) . . , . . fiev ovv iv xatg iXeyeiatg scribens, ut 
grammaticus Sophoclis versus ex Antigone 175 seq. respexerit etr>73 
deinde alius poetae nomen exciderit, qui hoc apophthegma Soloni 
tribuerit: postea videtur ipse hanc coniecturam, quam Ascherson 
probavit, retractare, cf. Philol. XXI .77. 225. 681. 

3. 
Erotian. 390: XaQireg, ai %aoai, cog xal 2ocpoxXr)g iv iXe- 

r 

yeia. cod. Vindob. iv iXe, unde M. Schmidt coniecit iv 'EXevy. 
Idem vero voluit Elegiis aliud fragmentum vindicare: schol. Pin- 
dari ed. Mommsen p. 9: Stb xal aocpog ng eXeye' tyv%r)g yaq 
dyaXXofievrjg ftdXXet 7tQ06co7tov' ubi coniecit 2ocpoxXr)g {iv) xalg 
iXeyeiatg' . . . 7tQo6co7tov . . . tyv%r)g ddXXei ayaXXofievr\g. At haec 
Byzantini hominis sunt, qui expressit Proverb. Salomonis XV 13: 
y.aodiag evcpQaivofievrjg 7tQo6co7tov ftdXXet, iv Se Xvrtatg ov6r\g 6kv- 
&Q(Q7td£ei. animadvertit hoc,etiam Nauck, si recte memini. 

E n I T P A M M A T A. 

4. 

"Hktog r)v, ov nalg, EvQtTtCdrj, 6g fi£ yXtaCvcov 

yvfivov £7toCr]6£V 6ol de cpikovv& it£Qav 
BoQQag G)fiCkr]6£' 6v d' ov 6ocp6g y 6g tbv "EQCOta^ 

dkkotQCav 6it£CQcav, lcoTto6vxr\v d%dy£tg. 

m Fr. 4. Athen. XIII 604 D: Kal 'isQcovvfiog 8' 6 'PbSiog iv roig 
[atoQLHOig vnofivrifiaGL cpr]6LV, oxl Hocpoy,Xr)g svnQsni) nuCSu s%co xsC%ovg 
dnfjyuys, %Qr]66fLSvog uvxcp' b tihv ovv nulg xb 1'§lov llluxlov S7tl rf/ 
Tiba vnsarQcoos , rf]v 8h rov ZocpouXsovg %XuvC8u nsQisfidXovxo' fisx' 
ovv xf)v bu.iXt.av b nalg uQnu6ug xb xov £ocponXsovg %XuvC8iov co%sxo, 
■AUxuXintbv rco ZlocpoxXsi rb savrov naiSfnbv LLLuriov ola Ss siuog 8ia- 
XaXrj&svrog rov GVLL^s^rjtibrog, EvQinCSrjg nv&bicsvog kul snLrco&d^cov 
rb ysyovog, %u\ uvrbg rcors s"cprj rovrco y,s%Qf]6&ut rco TcaiSC, aXXa fir]- 
Slv 7CQ06d-SLvaL' rbv Ss Hocpo%Xsa did rf]v d-noXuoCav -naraqjQOvrj&rjvai. 
Kal b ZocpoY.Xr)g dn.ov6ug snoCr]6sv sig uvxbv roiovxov snCyQUfifiu, XQV 
odfisvog rco nsQL xov 'HXCov kul Boqsov Xbyco , v,u\ rb nQog llol%sCuv 
uvrov naQaivLxxoLLSvog' "HXiog v,xX. — V. 2 P cpLXovvrL sxsquv, B cpi- 
Xovvxl sxulquv. Haec verba mendosa esse iure censuit Meineke. — 
V. "3. BoQQag, B @OQccg. — V. 4. ensCQcav , Hecker nsLQcov. — Hiero- 
nymus peripateticus , ex quo Athenaeus haec descripsit, non videtur 
satis locuples auctor esse, quare si qais et narratiunculam fictam et 
epigramma hoc subditicium censeat, haud adversabor. 



SOPHOCLES. 24o 



'£lidr)v 'HQodoTG) ttv&v ZocpoxXrjg ivitav cov 
Ttivr ijtl TttvxyyKOvxn 

nAIAN EI2 A2KAHI1I0N. 574 

G. 

Philostr. Iun. Imag. 13, ubi Sophoclis describit imaginem 
apibus circumvolitantibus : vitfxArjTWog 6h olfiai ovxog iyyvg naiavd 
7iov naQEyyvcov yQacpEiv xal KXvxofir\xr\g (0 xXvxofirjxig) ovx dn- 
a^icov nctoa 6ov dxov6ai (IXififia xe avxov nqog 6e cpatdQOxrjxt fiEfiiy- 
fiivov xdg naoct (iixqov vGtsqov ini^£vco6£ig aivixxExai. ubi scri- 
bendum xXvx6fir\xig, ut est in Hymno Homerico XX l:"Hcpai- 
6tov xXvxofirjxiv ad6co. adde Anthol. Plan. IV 43, 1 et epigramma 
Megaricum C. Inscr. I 1066. Aperte igitur Philostratus indicat 
hoc nomine Aesculapium a Sophocle in paeane ornatum esse. 
Comparandus titulus, qui extat Romae in aedibus Vaticanis (Corp. 
Inscr. III 5973 c): 

Nov6oXvxa , xXvrofirjri, cp£Q£6((ii£, 8i6noxa Haidv), 
6r) dvvafug xaxoEQyov avaxQO' K V£i naQavotav) 
dv&Qconcov, XQOfiiu xe naXiv(xQonog ovXsfxivr) xtjq) 
"Aidrjg x £VQV%ifi£%Xog, oxav £coa(QX£g ax£6fia) 
avxavv6rjg, fSiodcoxa, cp£Q£66in6(yoi6i (Sqoxoi6iv.) 



Fr. 5. Plut. an seni sit resp. ger. c. 3: xovxl 8h ofioloyovfiEvag 
Eoyoxliovg iaxl xo iiuyQafifidxiov 'Slidrjv xrl. Elegia fuisse videtur, 
cod/jv poeta dicit (cf. Solou. fr. 1), sed breviuscula, hinc Plutarchus im- 
yganncixiov appellat. Poeta cum ipse quot annos tunc fuerit natus, 
testificetur, fortasse etiani Herodoti amici aetatem indicaverat, ac possis 
versum in hunc modum redintegrare Ttivr enl Ttevrrjxovr' ovri Slg 
tiy.oa' irav (etiam in Homericis carminibus sixoai elisionem admittit), 
ut Herodotus natus fuerit 01. 74, 4: neque obstat Pamphilae testimo- 
nium, quae historici natales 01. 74, 1 adscripsit; cum 01. 74 natum 
esse fide dignos auctores tradere repperisset, tralaticio more ad pri- 
mum annum rettulit. Misit autem Sophocles elegidium ad Herodotum 
eo tempore, quo ab Atheniensibus praetor creatus Samio bello inter- 
fuit, cuius belli tempora cum poetae natalibus commode possunt cou- 
ciliari. Videtur tragicus-dixisse, se annos quinquaginta quinque natum 
nunc primum ad rem publicam accedere; poematium cum satis esset 
notum, Plutarchus tantum principium adscripsit; poterat autem com- 
mode hoc exemplo uti, ut ostenderet etiam aetate provectiores idoneos 
esse ad rem publicam gerendam, quamvis Sophocles tunc nondum senex 
fuerit. 



246 POETAE ELEGIACI. 

vvv ovv ndvxu Sofiov, yevexu(g re nul dyXud xexvu) 
6oo£e, fidnuQ Huiuv, u%e6ooSvv(e^ Scoxoq vyeiug.) 

Kaibel Epigr. 1026 detrimenta passiin aliter refecit quod cum 
sero animadverterem, non licuit singillatim hic percensere. V. 1 
supplevit Welcker Syll. epigr. 135. V. 2 refinxi Franzii supple- 
mentum avaxoovei x enivoiav. V. 3 scripsi nuXivxQonog ovXofievrj 
xrjQ, Welcker nuXiv6xQocpog ala' oXor] 6e, Franz nuXiv %al xuq- 
xaoog evQvg. V. 4 scripsi £couQxeg uae6(i,u (sive £couQxf l'a6iv malis) 
avxavv6t]g, quod verbum ab dvvco, non xavvco descendit. Welcker 
^coayQia %vQ6ag, Franz ^codyQta vov6cov. V. 5 supplevit Franz, 
Welcker cp€Q€66m6vov vo6ov uX%uq. V. 6 yevexag scripsi, ubi 
Franz yevexuv xe nai dyXaa x., Welcker yevexrJQu xul oXfita x. 
V. 7 de mea coniectura redintegravi (nisi malis d. edcov), ubi 
scribunt d%€6c68vve, 6co&, Huxqcovov. At quod in lapide legitur 
versu 8 IIATPSIINOT non ad v. 7 est referendum, sed nomen 
est dedicantis (TIuxQcoivog vel IIuxQoivog, vid. ib. n. 6649, latine 
Patruinus). Carmen novicii poetae esse manifestum, itaque non 
offendit cpeQ€66inovog, ttbi sibilans littera praeter rationem et usum 
antiquorum geminata est. Quod Aesculapius aXvxofirjxig vocatur 
non est ex Sophoclis paeane repetendum, videtur enim hoc so- 
lenne dei indigitamentum fuisse. Neque Patruinus hos versus 
fecit aut faciendos curavit, sed adhibuit hymnum aliquem in 
Aesculapium, cuius generis carmina plura illis saeculis ferebantur, 
velut extat talis hymnus ap. Origen. adv. Haeret. p. 68. Alius 
hymnus legitur in titulo Attico (Corp. Inscr. I 510, adde nunc 
CIA. III 171): 

"EyQeo, Uair]cov 'A6%Xr[nL€, noiQave Xucov, 
Arjxotdov 6€(ivfjg xe KoQcovidog f)ni6cpQcov nai' 
vnvov dnb ftXecpuQCov 6%eda6ag ev%cov endxove 5.75 

6cov (i€Qoncov, d£ noXXu yeyrj&oxeg lXa6%ovxat, 
6ov 6&evog, r)ni6cpQC0v 'A^xXrjnie, nQcoxov, 'Tyeiuv. 
eyQeo xul xebv vfivov ir\'Ce, xe%Xv&t, %aiQe. 

Clausulae v. 5 et 6 mendosae, culpa ut videtur lapidarii, nam 
v. 5 dooxoQ vyeiug cum Hermanno scribendum (lenior, sed non 
satis apta Seidleri correctio nifiipov vyeiuv), v. 6 xenXv&i yuiQcov 
requiritur, quod vidit Boeckh. Etiam hoc carmen novicium, id 
quod maxime arguit v. 4 : 6cov iieQonoov (quocum componas Lucian. 
Tragodopod. v. 193: KXve 6oov uqcov fieQoncov evondg, fieyu 6ov 
KQaxog, 6k(ii6cpQOv noSdyQu) et v. 5 'Tyeiuv. Fortasse hi sex ver- 
sus ex Isodemi hymno petiti sunt, de quo conf. Lucian. Encom. 



80PHOCLB8 247 

Demosth. c. 27, ex quo loco nequaquam conticias in antiquorum 
poetarum numerum referendum esse Isodemum*). 

Hunc Sophoclis Paeanem in Acsculapium non solum Philostr. 
vit. Apollon. III 17: oi 8s r\8ov aSrjv, bnoiog b itaidv b xov Eo- 
CpoxXsovg, ov ^A&tjvrjOi uo ^AgyXy\%i(o K8ov6iv memorat (cf. etiam 
Suid. v. £otpoxkrjg: xal syQatysv iXsysiav xs xal naiavag xal Xoyov 
xazaXoyadrjv ksqI xov xoqov), sed eundem respicit etiam Lucian. 
Encom. Demosth. c. 27: ov8s yao ^A6xXr\%ico fisiov xi yivsxai xr)g 
xtfirjg, si (ir) xav tcqo6i6vxcov avxcov noir\6avtcov a6fxaxa, xa AXiOo- 
8r\fiov toi5 TQOi£r\viov xal ISocpoxXsovg aSsxai. qui locus mire cor- 
raptns (vid. var. lect. ap. Iacobitzium) sic videtur corrigendus-. 
si fir) TtQOGiovxav xcov sig avxov noir\6avxcov itaiava, xa ^l6o8r\fiov 
xov TQoi^rjviov xal SocpoxXsovg adsxai, vel etiam a6fiaxa xa 'l6o8. 
Nam hoc dicit Lucianus : non minuitur Aesculapii honor si quando 
desunt poetae, qui novos paeanes in illum composuerint, et anti- 
qua Isodemi et Sophoclis carmina repetuntur: quod firmant ea 
quae sequuntur, quae ita sunt scribenda: xal tw Aiovv6co xb fisv 
%oir\6iv xaivr)v itoisiv ixXsXsi7txai, xd 8s rtQoxsQoig 6vvxs&svxa xoig 
vvv sig fU6ov iv xaiQcp %ofii£ov6i yaQiv ovx iXdxxco q>SQSi xo xbv 
&sbv Soxsiv xsxifir\xsvai. atque Philostratus quoque testatur hunc 
paeanem etiam tum cani Athenis solitum esse. Portasse autem 
Sophocles tum composuit, cum Athenae pestifero moi'bo labora- 
rent, cf. Oed. Reg. v. 187: Tlaiav Ss Xdfntsi 6xov6s66a xs yrJQvg 
ofiavXog. Et hinc orta fabula de Aesculapio poetam visente et 
hospitaliter excepto, vid. Plut. Num. c. 4. Et. M. 256, 5 et quae 
dixi in vita Sophoclis p. XX. — Cum Suidas plures Sophoclis 
paeanes commemoret, huc fortasse spectat, quod dicit Philostr. 
vit. Apoll. VIII 8 : ivvor\6ag 81 2oa>oxXsa xbv 'A&rjvaiov, og Xsys- 
xai xai avifiovg &sX£,ai xr)g coQag VTtSQitvEv6avxag. ut is paeanem 
ad placandos ventos composuerit: cf. quae dixi in commentationo 
de vita Soph. p. XXI n. 88. 

Ex Sophoclis aliquo carmine petiti sunt versus ap. Clein. 
Al. Str. V 726. 

OvSs &£oig avd-aiQExa itdvxa nsXovxai 
No6cpi Aiog' xsivog yaQ s%st, xsXog r}8s xal aQyr\v. 



*) Hunc Paeanem excipit in lapide hymnus Ariphronis s l§ 'Tyieiav, 
denique additur carmen in Telesphorum : ubi anapaesti cyclii cum he- 
roicis versibus consociantur. Hoc carmen satis illud quidem verbosum 
et mediocre alius poeta, sed aetate fortasse suppar ei, cuius paean in 
Aesculapium praecedit, videtur composuisse : emendavit maximam par- 
tem Hermann Op. V 171 seq. 



248 POETAE ELEGIACI. 

nam quod Clemens dicit: 2ocpoxXr)g Se o TQuycpSonotbg Xiyei, 
inde non sequitur haec ex tragoedia petita esse. Nauck sub- 
diticios censet hos versus, sed nihil inest, quod antiquo poeta sit 
indignum. — Ceterum de Hymno aliquo in Tvjr\v fortasse est576 
accipiendum, quod dicit Menander de encom. Rhet. Gr. IX 156: 
(o6tz£q xal xr\v Tvyr\v 2ocpoxXr)g Vfivr\6e dtcmoQcov yivet. Ex hoc 
hymno conieci aliquando petitum esse anonymum fragmentum 
(vide infra Pragm. adespot.) ap. Stob. Ecl. Phys. I 5, 12, ubi 
lemma EocpoxXiovg ex (DuidQug et praecedit et subsequitur, ut 
facile hoc loco XocpoxXiovg intercidere potuerit. Atque Parcae 
poterant commode invocari in hymno, qui Fortunae erat desti- 
natus. Exstant apud eundem Stobaeum ib. I 6, 13 versus in 
Portunae honorem lyricis numeris compositi, qui Acschjli nomen 
prae se ferunt, a cuius ingenio plane abhorrent, itaque olim Ari- 
stoteli dedi, nunc inter fr. adespota recepi. — Plane aliena sunt 
versus heroici, quos Athen. XIII 592 A Sophocli tribuit: Zocpo- 
xXrjg cf o XQaycoSoTtoiog r\8r\ yiQcov cov jjpatft^ QecoQidog xrjg exui- 
Qag' ixexevcov ovv xr\v 'AcpQodixrjv cpr\6i' 

KXv&i fiev evypfiivov, xovQOXQOcpe , Sbg de yvvuixu 
xr\vSe vicov fiev uvuive6&ut cptXoxrjTu xal evvr\v, 
r) <$' im,xeQ7te6d , a 7toXtoxQOTuqpot6i yiQov6tv, 
chv t6%vg fiev u7tr\fif3XvvTut, frvfibg Se fievotvu. 

nam vetusta haec est cantilena, quae vulgo ad Homerum refer- 
tur (vit. Hom. p. 15), quam secundum illam fabularem narra- 
tionem Sophocles in suum usum vertisse dicitur*). 

*7. 
("Ila&i fioi) xovqcc TieQLOJVVfie, fiateQ cde%i7t6(vov &£olo,) 
(&oif5o)s dx£iQ£x6[ia(s <>' i)vaQt?t(ii{ov rjQatvats) 

(&rjx)e' (pvv) eveit(ittLs 8e . . . 

Fr. 7. Lapis nuper Athenis prope Asclepieum repertus tituli frag- 
mentum exhibet quod edidit- Cumanudes (AQ-r\vutov V 340): 
SocpoxXeovg 
.... xovqu neQicovvfie accztQ dX£E,t7to\yov . . 
... 5 dx£tQex6fia[g . . .~\vuQt&[Lt 



*) In vita Hom. v. 4 legitur: cov coQrj fihv, Eustath. autem Od. 
1968, 41: xb uiSoiov . . . xal ovQa' . . . Sr\Xoi S' avzb xat 6 ^lnchv cog 
xcov y£Qovx(ov ovquI (liv dn. <9\ Sh fi£votva. neque tamen huc retule- 
rim quod Photius dicit 361, 16: ovquv aiSoiov ZocpoHXrjg, sed puto 
hoc ex dramate satyrico petitum esse. 



SOPHQCIiES. 241) 

Cannen Sophocleum, cuius exordiura rccuperaviiuus, quemadmodum 
Arijdironis legiraus sig vyisiav , posteriore aetate in lapide inscriptura 
ornabat fauum AeBCulapii, sed arabigo, utrum nobilis ille paeau fuerit, 
id quod Cumanudes censet, an peculiare carmen in honorem matris 
Coronidis, siquidem Sophocles plures paeanes condidisse fertur. Super- 
sunt tres versus, ut si'o9satg, qua usus est lapidarius, arguit, magni- 
tmline dispares, v. 1 quemadmodura supplevi, duobus colis pedura 
quaternorum dactylico et logaoedico constat, v. 2 hexameter, v. 3 te- 
trameter dactylicus, ut videtur, fuit. Versus probabiliter mihi videor 
redintegravisse; Biicheler v. 1 to $Xsyva kovqu scripsit, v. 2 $o£(iog 
dytsiQsxouag dv svaoi&uiov. Aesculapius aXs^inovog usQonsaaiv dicitur 
etiam in paeane eodera loco reperto; avv svsniaig, sive quis singularem 
numerura praeoptet, est bonis ominibus, vocabulo svsnsia utitur Soph. 
Oed. R. 932. — Edidit iterum secundum novum apographum Ditteuberger 
(IA III add. n. 171 g, unde repetiit Kaibel Mus. Rh. XXXIV 207. 
V. 2 novum exemplum post aKsiQSxofiag exhibet Dll svaQi&ui, v. 3 
soi | svsn. Dittenberger poetarum principi versus abiudicat, Eocpo- 
yiXsovg noraen esse dedicantis, id quod parum est credibile, quando- 
quidera neque patris neque tribus nomen additum. Sane inter hos 
versus et novitias cantilenas, quarum reliquiae in Aesculapii fano Athe- 
nis repertae sunt, similitudo quaedam intercedit, quandoquidem novellos 
poetas Sophoclis carmina imitatos esse consentaneum est. Kaibel quo- 
que Dittenbergero adversatur. Quod si integrum esset carmen ser- 
vatum, omnis dubitatio procul foret: nunc propter tenues reliquias nou 
licet veritatem ad liquidum explorare. — Spes, quam Cumanudes con- 
ceperat, fore ut aliae reliquiae Sophoclei carminis in lucem prodirent, 
irrita fuit, sed praeter fragmenta alius hymni iu Aesculapium, quae 
promisit se alio tempore editurum esse {'A&tjv. VI 145) eodera loco 
repertus est paean Macedonis sive Macedonii (A&rjv. VI 143) queni 
infra Carm. Popul. 47 proponam, et carmen a Diophanto Sphettio dc- 
dicatum (A&r\v. VI 141), quod hic subiicio: 

Jiocpdvtov 2cpt}t(tiov) 

Tdds ool £dnoQog yiXiog Xsyco, 
'AanXrjms AntoCSov nal' 
ncog xQvasov sg Souov i^ouat 
tov aov, ndnaQ m nsnodrjiisvs , 
5 9sia KSCpaXd, notiag ovx s%cov, 
olg to nQiv sg lsqov qXv&ov, 
si (ir) av nQOcpQwv s&sXoig Sjis 
iaadasvog \n\dXiv siadysiv, 
oncog a' soidco tov suov &sov, 
10 tov tpaiSQOtSQOV %&ovog siaQivdg. 



tdbs aol Jiocpavtog snsv%ouai 
amaov us udnaQ o&svaQcbtats , 
iaadusvog nobdyoav KaiAriv , 
nQog aov natQog, co usyaX' sv%ouai. 

15 ov yaQ tig £ni%&ovicov ^QOtcov 
toioovds noQOt Xvaiv aXyscov. 
uovog sl av , ud-AaQ &sis, o&svav. 
as yaQ &sol oi, navvnsiQO%oi 
Scoqov {isya tov cpiXsXrjuova 

20 ftvntoig snoQov Xvoiv aXyscov. 



250 POETAE ELEGIACI. 



[2r)g] (iccnaQ (o Flaidv 'A6Klrjnii, o/jg vno Ti^vrjg 
[laffielg JtocpavTog aviaxov kwhov 1'fotog, 
ovksxl xaQxivonovg iacpQch (iivog, ovd' in' dxdv9ag 
24 d>g dyQiag fiaivcov, dXl' aQtinog, a>6nsQ vnioTrjs. 

Ties partes carminis in lapide asteriscis diremtae sunt. Iterum edidit 
Drttenberger CIA. III add. n. 171 a, repetiit Kaibel Mus. Rhen. XXXIV 
120. — V. 2. nai, Dittenberger nai requirit, sed syncope admissa nibil 
habet offensionis, neque anapaestus v. 10 extremo loco iambi ascitus 
tentandus, eadem varietate numerorum Philostratus usus in hymno 
in Thetidem, vide infra III p. 1321 ed. 3. Perperam Kaibel logaoedi- 
cos hos versiculos clodos anapaestos appellat et Wilamowitzio auctore 
inventionis laudem ad Lucianum refert. — V. 8. ndltv Cumanudes, iu 
lapide est BIAAIN. — V. 21. er)g supplevi, eo Cumanudes. Ditten- 
berger TQiofiaxaQ scripsit, Kaibel 6ov ndnaQ, referens ad iooQoo fiivog 
v. 23. — V. 23. i6cpQ<o fiivog scripsi, Cumanudes iooQautvog, sed de- 
sideramus in novissimo carmine verbum, cum in fine carminis nihil 
deesse videatur; animadvertit hoc Cumanudes, sed quod iaoQco (tivog 
divisim scripsit, non satisfacit. Formam contractam iocpQco pro eiV 
cpQico satis tuetur xal Tomovg ndvTag HaraSeb CIGr. I 539 i. e. xat«- 
Sico, alia id generis, de quibus dixit Cobet Var. Lect. II 529. 



XIX. 577 

ION. 

• E A E r E I A. 

1. 
. . ®vQ6otpoQOig piya tiqs6^svcov Aiovv6og' 
avxr) yaQ 7tQOCpa6ig TtavxodaTteov Xoyieov, 
a'i xs IlavskXrjvcov dyoQal ftahlai, xs dvdxxcov, 
i% ov fioxQv6£6o J ' oivdg vTtoyftoviov 
5 tcxoq&ov ava6%o\jiivr\ ftalsQoo STtxv^axo 7tr]%Si 
aixfiQog. ocp&aX^cov d' i^i&OQOv Ttvxivoi 
Ttaideg cpcovrjsvxsg , oxav 7ts6rj aAAog iit akheo, 
TtQiv ds 6ieo7too6iv 7tav6a(isvoi ds (ioijg 

Ion. Fr. 1. Athenaeus X p. 447 D: Tco 8' fjfiszsQco %oqco (sic 
Diudorf, libri %qovco) olvog cpi\os <*>" &vqoocp6qo ig (sic Casaubonus, 
libri &vq6ocp6qos) usya nQsefisvccv /liovvaos, cprjalv "lcov 6 Xios 
iv zois iisysiots, avzrj yaQ xz\. Dixit de his Ionis elegiarum 
fragnientis Osann Beitrage zur Litteratur I 68 seqq. — V. 1. 9vqoo- 
cpoQois recte Casaubonus, verum non recte cum cpi\os iunxit, hunc 
poetae versum fuisse ratus: ©VQGocpoQoioi cpiXos, (isycc izq, Jlov., sed 
potius &vQaocpoQoi,s ad nQSofievcov referendum, cf. Soph. Inach. fr. 1: 
' Iva%s . . . (isyct izqso(}svcov "jQyovs ts yvais 'Hqocs zs ndyois nccl Tvq- 
arjvoiai Tlslaayois. Leutsch versum supplevit T ii dvcc, dvQaocpoQOis n*\. 
Meineke etiam quae praecedunt Ioni tribuit . . . %oqco 8' r)[iszsQco 
cpilos cov Olvos, &vQaocpoQOLs nz\. — V. 2. ccvzrj Dindorf, vulgo avzr), 
Leutsch iv. aov coniecit. — \oyicov, \6ycov C, haud dubie corruptum, 
olim conieci \oyicov, ut \oyia idem significet quod ovWoyos, sed 
nou satisfacit, fortasse scribendum: ccvzrj yaQ nQOcpaais navzo8anr) 
\oyico. Heckero ea quae sequuntur vitium contraxisse videntur, itaque 
scripsit: \oyicov sv zs Uavs\\r]vcov dyoQctig Q , cc\iais ts dvdxzcov, 
Hartung vero aocpicov, al Ss tlav. nz\. Meineke, qui \oyicov tuetur, 
dv (i. e. dvd) zs TIttvs\\r)vcov dyoQas &a\ias xs suspicatur. — V. 4. 
fiotQvos aa' , B $ozqvosvo' . — V. 5. inzv^azo Casaubonus, inzr)^azo 
BVL, inr)l-aro C, inoQS^azo Lobeck, 'ncoQij-aro Hartung. — V. 6. ai- 
Q-sqos haud dubie corruptum, conieci alysQov i. e. alysiQOV , quam 
formam tuetur Et. M. 28, 40 allato hoc versu Kaz' cciysQcov scpvauv 
svysvsazsQtti. Osann post nr\%si interpungens legit av&eos 6cpd , cc\ucov 
8' . — V. 8. aiconcoaiv B. occontoot, PVL. 



252 POETAE ELEGIACL 

VSXtaQ U^iBXyOVtai [lOVOV bkfllOV dv&QCOTtOL^LV , 

10 %vv6v tov %aioeiv cpdofiaxov avtocpveg' 

tov %-aMai cpika texva cpihocpQo6vvai ts %oqoC te' 

toov d' dya&cov fia6Lkevg oivog edei$s cpv6Lv. 578 

ta 6v, jtdteQ ALovv6e, cpLko6tecpdvoL6Lv aQs6xcov 
dvdQa6Lv, ev&vftav 6v{i7to6Ccov TtQvtavL, 
15 %alQe' dCdov d" aicova, xaXcov STtLrjQavs SQycov, 
TtLveiv xal 7taL%eLV xal td dCxaia cpQovsiv. 

2. 
XaiQetco r){istSQog (ia6ikevg 6cotr]Q te TtatrjQ te' 

r^iiv ds xQrjtrJQ' olvo%6ol ftsQajtsg 
xiQvdvtcav 7iQO%vtaL6LV ev aQyvQSOLg' 6 de %QV6og. 

V. 9. fiovov, Iacobs norov, Meineke ndvov , fort. fisvog. — V. 10. 
h,vvbv, P l-vvog. — V. 12. rcov 8' Hartung, vulgo rcov, Hermann coni. 
t'v&', quod non satis facit Meinekio, qui distichon ornissum esse putat. 

— V. 13. tc5 scripsi, vulgo rov. — V. 14. s v&vficov , B svftvvcov. — 
nQvravi, B nQvravs. — V. 15 distinguebatur alcova xaXcov , inir\Qavs, 
sQycov quod correxit Osann, contra Schneidewin inirjQavov coni., Hecker 
scripsit SiSov 8' ccq' "[cova. — V. 16. nivsiv, P nivsi. 

Fr. 2. Athen. X 463 B: %ai "icov 8' 6 XCog cpr\aiv x ai Q £x<a " T ^- 

— V. 2 et ex parte v. 3 etiam affert XI 496 C: TlQoxvrrjg- slSog «m- 
ncofiarog . . . "icov 8' 6 Xiog iv iksysioig' 'Hfn.iv . . . ■ntQvdvrcov nQO^v- 
taiaiv iv aQyvQSOig. — V. 2. HQrjrrJQ' posteriore loco VL, y.Qr\rr)Qi APC, 
■AQr\rf}Q libri priore 1. — oivoxooi, altero 1. PVL olvoxoai. — ftsQansg, 
priore 1. P sQorsg, altero C &SQanovzsg. — V. 3. nQOxvratoiv iv aQyv- 
Qsoig, priore loco nQOxoaiaiv iv aQyvQsaig. Deinde Iacobs coni. kiq- 
vdvrcov' nQOXvraict, 8' iv aQyvQSOiaiv sy.aarog oivov s'xa>v Sisqov, 
cui coniecturae vel alter Athenaei locus adversatur, quamquam sanc 
vel sic locus difficultate aliqua laborat: nam solebant aquam ex hydria, 
vinum ex amphora craterae infundere: hic vero epicbysi utuntur ad 
vinum temperandum. Aperte depravata sunt, quae sequuntnr. Bentley 
coniecit 6 8' snaarog . . . %slqoiv l£srco %rX. , Lobeck 6 Ss yiQ-qaag . . . 
XeiQotv vi£srco y.rX., Toup 6 Ss XQvar\g . . . xsiqolv, ego olim proposui 
6 8s XQvaog . . . xslqolv vi&rco sig sSacpog (vel iit Ssnaog) ac simi- 
liter Ossan. XQvabg autem, quamvis non tantum servorum fuerit nomen 
(Aristoph. Vesp. 1251), sed etiam ingenuorum hominum (cf. Xoyog nQS- 
afisvrinog , qui Thessalo Hippocratis filio tribui solet, ubi de Chryso, 
Nebri Coi filio, qui in Crissae urbis expugnatione primus murum con- 
scendit, valde memorabilia leguntur), tamen non est verisimile hic 
unum aliquem sive ex ministris sive ex convivis nominatim appellari. 
Stoll 6 8s XQvaog virQOV s'xcov %rl., Hartung xLQvdvrcov nQOxvraiai 8' 
iv aQyvQSOiaiv 6 XQvabg olvov r' iyxsirco viQsrco sv r sSacpog. De- 
nique Haupt, qui in prooemio lect. Berol. 1862—3 de his versibus co- 
piose disputavit, multa molitus scripsit 6 8s ^pvffou olvov s^cov xsi- 
qoiv i£srco sig sSQavov, de Lacedaemoniorum rege Ionis hospite 
interpretatus. Mihi scribendum videtur: 6 Ss XQ va °S olvov sxcov x s Q~ 
aov vi£srco r)y.' sSacpog. Aurea enim phiala sive poculo ad libandum 
utuntur, quemadmodum etiam in sacris aquam lustralem aureo vasculo 



iox. 858 

olvov s%cov %siqoov vit,ix(o sig sdacpog. 
. r i 67tsv8ovxsg d' ccyvcog Hoccxksi; x' 'Akx^vy xs 

IIqoxXel' TIsQ6si8atg t' ix Atog aQ%6{isvot 579 

7tivco^sv, 7tai£,co[iEV Ixco 8lcc vvxxog aotdrj, 

oq%sl6&G) ttg' ixohv 8' uq%s cpLkocpQo6vvr]g. 
ovxiva d' svsidr)g ^ii^ivst &r]Xsia naQSvvog, 
10 xslvog xcov alkcov xvSqoxeqov nisxat. 



'Ev8sxd%OQ8s Avpa, 8sxa(idiiova xd\\tv s%ov6a, 

xag 6v{icpG)vov6ag ctQ[ioviag XQtoSovg' 
71q\v tisv o*' snxdxovov rpdkkov 8id xs66aQa ndvxsg 
"Ekkr\vsg 6naviav p,ov6av dstQa^Evot. 

4. 

"Slg 6 [lev r)voQs'y xs XExa6{is'vog r}8s xal aiSot 
xal cp&iytsvog tyv%\\ xsQTtvov s%el pMoxov^ 



infundere solebant, vid. Andocid. in Alcib. 29. Hesycb. : XQvcoQuvig r} 
%SQVt\f> drto xov %qvgov $%siv. — V. 5. onsvSovzsg, omnino ans Ig av- 
tsg requiritur: nonnullorum verborum praesens tempus vice aoristi 
usurpari solet, sed non memini, me aliud verbi onsvSsiv exemplum 
legere: atque si quemadmodum hic prioris enuntiati sententia repeti- 
tur, plane aoristus requiritur. — V. 5. 'HquxXsC scripsi, v. 'HquhIsi, B 
'HqukHj, nisi forte quis credat poetam cum libationem sollennem de- 
scribat consulto versum ex meris spondeis panxisse. — V. 9. (iifivsi, 
fort. (iL(ivrj. — V. 10. kvSqozsqov , B uvSqozsqov , unde Dindorf coni. 
uSqozsqov, poterat u(Iq6zsqov, sed lectio cod. B nullius est momenti. 
— niszui, Meineke P. Com. III 516. coni. niszm. 

Fr. 3. Euclides Introd. Harmon. p. 19. Meibom. : 'Eni (isv ovv 
zov cp&oyyov %qojvzui zqr ovofiazt (zovog) ol Xsyovzsg snzdzovov zr)v 
epoQ(iiyyu, %u&dnsQ TsQnuvS^og xai"ltov. 6 (isv yuQ cprjGiv ... 6 8s 
tv Ssku^oqSoj Xvqcc- (Xvqcc vulgo om., add. Bryenn.) xr\v 8sxu(ld- 
(io va %zX. Eadem Pappi nomine leguntur in Cram. An. Par. I 56, 
10. — ■ V. 1. sv8sy.u%oq8s Xvqu scripsi, ut sint Ionis verba: nam Timo- 
theum respicit, cuius lyra undecim chordis instructa tribus constabat 
tetrachordis , ita ut essent decem intervalla, Ssxufldfuov zd£tg. Her- 
mann iv Sshu%6q8o> S' av scripsit, sed recte deinde articulum zr)v 
delevit. — s"%ovaa Meibom., s%sig dsi Pappus et Pena, s%sig dv cod. 
Cor., i'%siv asi Bryenn. — V. 2. zQioSovg, zQicoSovg Papp. Bryenn. — 
V. 3. (isv g' Pappus et Bryennius, codd. n^iv (isv ovv vel nQog (isv 
ap'. — Sid xsgguqu, in proecdosi scripsi Sig xsgguqu. — V. 4. 
Gitaviav, Schneidewin onuvir\v, tunc etiam v. 1 Xvqu, v. 2 uQ(ioviug ad 
eundem modum corrigenda; et sane fr. 4, 1 r]voQsri, 4, 3 FIv&uyoQrjg 
Hbri firmant. — dsiQa(isvoi. de vitio suspectum, fort. d&VQOfisvot. 

Fr. 4. Diog. Laert. I 120: "Icov S' 6 Xiog nsQi uvzov (<&sqsxv- 
Sov) cprjGiv "Slg 6 (isv %rX. — V. 1. ag Nieberding, v. cog. — V. 2. 
ipv%y, vitium aliquod hic delitescere videtur. 



254 POETAE ELEGIACT. 

sijtSQ IIv&ayoQrjs stvficos o 6ocpbs tisql Jtdvtcov 
dv&QOoltmv yvcofias slds xal s^sfiadsv. 

5. 
Avxao oy SfifiaTtscos *bv ootyavov sv yjSQi xsvfrsi. 

6. 580 

Tr\v Jtots &r]6sC8r]s sxtiosv OlvonCcov. 

7. 

Athen. X 436 F: xcci avxbg Se ("lirav) iv xolg iksysioig ioav 
fiev bfioloyei XQv6ilkr]g trjg KoQiv&lug, Teleov de d i vycctQog. 



XaiQS fisXafutstdloLs, EvQLJtCdrj, sv yvdkoL6Lv 
IlLSQLas tbv dsl vvxtbs £%oov ftdAafiov' 

fc&L d' VTtb y&ovbs cov , otL 6ol kAsos dcp&itov s6taL 
i6ov 'OfirjQsCaLS dsvdoLs %aQL6iv. 



V. 3. IIv&uyoQrjg, cod. Mon. IIvQ-uyoQug. — ixvficog, Hartung ixv- 
fiovg. Ceterum Goettling (in script. acad. 1851) putat Ionem respexisse 
his versibus ipsius Pherecydis quod fertur epigramma apud Diog. L., 
quo carmine ille Pythagorae praeclaram virtutem vaticinatus esse dici- 
tur: Tr)g aocpCrjg ndarjg iv ipol xeXog' r]v Se xi nXeiov (Cobet ndo%co), 
Uv&ayoorj xcbficp Xiye xav&', oxi nQcoxog dndvxcov "Eaxiv (scr. eoxut) 
dv' 'EXXdSu yr)v ov ipevSofiui coS' dyoqevcov. 

Fr. 5. Athen. II 68 B: oxi elQrjxut uQQevtncog ... 6 oQtyavog . . . 
"icov uvxuq oy' v.xX. — %eQi, CD %eiol. Huc videtur referendum Et. 
M. v. OQiyavog 630, 48 ubi scribendum: v.ui drjXvxcog fiev evQr\%ui nuQu 
'AQiaxocfdvei iv EycKXrjaiu^ovouig, UQOeviyicog Se naQcc 'Avu^uvSqCSjj iv 
<PaQ[j,aHO[idvxei (nui nuQu"lcovt) ev iXeyeCotg, ov8e%eQcog 8e nuQa 
'A [ie ttpCa w,ui naQU 'Eni%UQficp iv 'AxuXdvxrj. 

Fr. 6. Plut. vit. Thes. 20: evtot Se %ui %e%eiv i% Orjoecog 'AqiuS- 
vrjv OlvonCcovu hui £%dtpvXov, cbv xui "icov 6 Xiog iatt ne^i tr)g euv- 
tov 7tu%Qi8og Xeycov %r]v note v.tX. 

, U 
Fr. 8. Anth. Pal. VII 43: A elg Evqmi 1'covog (ita etiam ap. Iriarte 
96 et 161); sed cum epigramma in Euripidem mortuum ab Ione Chio 
non potuerit scribi, Bentley BCcovog vel Atcovog coniecit. Sed videtur 
epigramma ad Ionem Ephesium rhapsodum referendum, quem maxime 
consentaneum est, Euripidem Homero aequiperare ausum esse. — V. 1. 
fieXufinexdXocg Lobeck, [xeXafinenXotg vulgo, Hartung [teXafineSCotg, 
possis fieXuficpvXXotg. sed Lobeckii emendatio potior est. Eodem mendo 
laborat Anth. P. VII, 321 %ui yuQ dei nenXov aoi dveotr]Qt£ev eXuCrjg, 
ubi corrector yQ. nQefivov quae prava est coniectura; scribendum dei- 
nexuXdv aoi dv. iXaCrjv. — yvdXotaiv P a m. pr. Plan. , yvdXoiat P 
corr. — V. 2. dei, P uiei. 



ION. 2W.) 

MEAH. 
9. 

AIBYPAMBOI. 

. . . . \j \j y 

__ , ____'___ l _____'_ , _ 

_■________'____'_ 

____•-'_.... 

. . . ."Adafiov *)8l 

itaida, ravQcoTtov , v_bi/ ov vfW, t\8l6tov TtQoitokov 
(iccQvydovjtcov sqcqtqjv, olvov dsQGivoov, 
dv&QCOTtCOV TtQvxaviv. 

10. 

___'_'_ w___ 
__•_'__'___'_•________'_ 

'AcOLOV LXEQOtpOlTaV 

aCTEQa ti£Lva{iev dsXCov Xsvxom SQvya TtQodQopov. 

11. 

Schol. Apoll. Rh. I 1165: Kal "Icov iv 8i&vQafi§cp ix fisv 
rov nsldyovg avxbv (AlyaCcova) cptjGL naQaKlrj&svta (ynb &sti8og) 
dva^rjvai, <pvla%ovra xbv Ala' &akaGGr\g 8s naiSa. Cf. Eudoc. 
29 et 91. 

12. 

Argum. Soph. Antig.: ZhaGiaCpiai __ tcc nsQL rr\v rjQcotSu iGro- 
Qovfisva x«l zr\v uSs\cpr\v avxijg ^lGfi^viqv, dg o fisv "Icov iv toig 



Fr. 9. Athen. II 35 E: "Icov $' 6 Xiog tpr\aiv "ASufiov xzX. 
Haud dubie locus ex dithyrambis petitus, non tamen integer, ut videtur, 
servatus. — V. 1. uSufiov, fort. uSufivov. — V. 3. §uqv ySovncov , Har- 
tung nuvvyQconcov, cum potuisset multo probabilius r)Siazcov (uSiazcov) 
ngonoXov ftaqvySovnov sqcozcov coniicere, neque vero haec correctio 
videtur necessaria. — dsQoivoov Casaubonus, B degainvoov, vulgo usq- 
ainvovv, M. Schmidt deQoicpQova. 

Fr. 10. Schol. Arist. Pac. 835: "lcov b Xiog Si&vQUfipcov y.u.1 ZQay- 
coSiug xul psXcov noir\zr\g. inoir\aev Se co$r\v, rjg r) UQ%r)' 'Aoiov ktX. 
cpuivezui Se zezeXevzrjKcbg en zovzcov. Tlui^cov ovv b AQiazocpdvrjg doiov 
avzov cprjoiv dozsQU xXrj&rjvui. Eadem Suid. v. Si&VQUfifloSiSdoxuXot. 
— V. 1. 'Acoiov scripsi, legebatur doiov. — dsQOcpoizav, r]sQO(poizuv 
Rav. Suid., ufieQocpoizuv Bentley. — V. 2. fieivufiev Bentley, (ir\vu (itv 
Rav. Suid., fieivcofisv Ven. Ald. — Xe vnonzeQvyu, ap. Suid. BVE Xenzy 
nztQvyi. Dithyrambi esse hoc initium ex Aristophane coniicias. 



25C> POETAE ELEGIACI. 

di&VQdfi^otg KUTUrtQrjG&rjvui cprjGtv ccficpOTiQug iv tco ieqco Trjg 
"HQag vitb AuodufiuvTog tov ETEoxXiovg. 

13. 

Schol. Eurip. Andr. 631: ufistvov cpxovbfirjTut tuvtu naQa 
'I/3_xco ' slg yccQ ^AcpQodkrig vubv xuTucpsvyst r\ Elivrj xuxsiftsv 8tu- 
XiyETui tco MeveXuco' 6 <T vtz sQcoTog acpirfit xb ^icpog (ad hune 
modum restituendus locus, vid. Ibyci fr. 35)' tcc tcuqcc % . . . cT . . . 
x . . . xacT . . . tytvog iv didvQufipco cpr\6iv. Novissima haec non ex- 
pedio (Dindorfii coniectura tcc tcuqcc TIivSuqco parum verisimilis), 
nisi quod ("Icov) o Xtog scribendum suspicor, qui poeta videtur 
in dithyrambo eandem famam narravisse. 



YMNO__ EI__ KAIPON. 

14. 

Pausan. V 14, 9: "Icovt 8s oiSu tco Xicp xui vfivov nsnotr]- 
fiivov Kuiqov' ysvsuXoysi 6s iv tco vfivco vscotutov ituidcov 
Aibg KaiQov sivui. 



ErKOMION EI__ __KYBIAAHN. 

15. 

Paroemiogr. ap. Miller Misc. 364: Aiyiisg ovts tqvxoi ovts 
ThuQTOi' . . . o tl yccQ xovTOtg i%Qrj<s&r} xul ov MsyuQSvCtv, xat 
"Icov fnifivrrrut iv tco sig Exv&tu8r\v iyxcofiico. 



16. 582 



_ _ - _ _ - — 
______ V <J —. - >_< 

_ V_< W _ >- <_/ _ _ -_ _ _ 
_W__WV_'_-W_-*-'- 



Ovde ys Gcouk tvnsig 

dtcpvslg te xoQCcg £7iiXa&£tai clAxccg, 

Fr. 16. Philo Iud. 885 C (ed. Francof 1091): Tov Ss tcsqi zovg 
bovi&ag ivuyaviov fiittvrjTat v.a.1 b roay txbq "icav Sta xovzcov OvS 
bys xxL V. 1. ovSs ys scripsi, legebatur ovS' bys, sed geminatum 
bys v. 1 et 4 non ferendum. V. 1 et 2, quos antea coniunxi, ut hepta- 



ION. 257 

dkV oAiyodoaveav <p&oyydt,txaf 
ftdvaxov d' oyt SovXoGvvag 7Coo(l£(lovXev. 

raetrurn dactylicum esset, nunc malui dirimere. Ceterum fortasse hic 
locus ex tragoedia aliqua petitus, quod etiam Philo signincare videtur. 
Meineke ad tragoediam, quae Phoenix inscripta fuit, retulit, in frag- 
niento, quod Schol. Aristoph. Ran. 706 servavit, heptametrum dacty- 
licum ad huius loci similitudinem restituens: 

Ei S' syc6 OQ&og fSsiv $Cov dvsQog (r} tqotiov), co noXnjTai. 

— Ex lyrico carmine potest petitum esse quod legitur ap. Plut. Qu. 
Symp. VI prooem.: Tifio&sov xov Kovcovog . . . cog ix rcov tioXvtsXcov 
■Aal GTQctTriyiy.(ov SsCnvcov dvaXai3c6v 6 UXaTcov iSsCnviasv iv 'AnaSrifiCa, 
Liovoixcog ■x.al dcpsXcog Taig dcpXsy [idvTotg , cog cprjow 6 "icov , TQani- 
£aig. Minus constat quo pertineant alia, velut quod Phot. 92, 10 
(Zonar. 1045) exhibet: SCaaog' to d&QOi£oiisvov nXrj&og inl tsXsi xai 
TLfifj &sov' ovTcog drifioG&svrig v.al Ssvocpcov. "icov Ss inl navTog d&QoCa- 
aaxog TatTsi Tovvofia. — Ioni vindicare studuit Kirchhoff tria epigram- 
mata pilis in Cimonis et Atheniensium honorem insvripta de quibus 
dictum est ad Simonidem p. 1190 ed. 3. 



TOKTAK LVK. II. 17 



XX. 583 

MELANTHIUS. 

E A E r E I A. 
1. 
Avtov ycco 8a%avai6i ftecov vaovg ayoQixv ts 
Kexoojicav xoG^yjG' rjLiL&ecov aQsxatg. 

2. 

Plut. vit. Cim. c. 4: Kificov o MlXtluSov LLt]TQog i)v 'Hyi]- 
atTtvhjg, yivog &QUTT)]g. ftvyuTQog 'OXoqov rov fiaadicog, cog iv roig 
'Aq^Xuov xui MeXav&lov TtoirjLLUGiv rfg avwv Kificova y£you(ifA,ivoig 
Igtoqi]tul. 

3. 

Plut. vit. Cim. c. 4: ov fi)]v uXXu xal oXcog cpuiv£Tui Toig 7t£Qi 
Tug ywulxag £QcoTLXoig o Kificov £vo%og y£vio9ai' xul yuQ 'Agt£- 
Qiag tco yivu HaXuLiLviag xul nukiv MvrjGtQug Tivbg 6 7toir]T)]g Me- 
Xavd-iog liv)]llov£V£l TtQcg tov Kificovu nui^cov 6V iX£y£iug Gnov- 
du^Ofiivcov vn uvrov. 

Melanthius. Fr. 1. Plut. vit. Cim. c. 4: 'O ds IloXvyvtozog ovx 
tjv zcov fiavavoeov ovd' dn ioyoXafiiag fyoucpe zijv azodv, dXXu 7cqolku, 
cpiXozifLOVfiBvog ngog zijv noXiv, oog ol' ts avyygucpsig lozoqovgl ■x.ul Ms- 
Xav&iog o noirjzrjg Xiysi zbv zqotcov zovzov Avzov %zX. Goettling 
suspicatus est hoc distichon inscriptum fuisse in porticu rtoLv.CXr], atque 
epigrammatis huius etiam alias reliquias superesse. sed vide Keil Mus. 
Rhen. XVIII53 seqq. — V. 2. v.oGLir^o' libri, %6oLLr]Ge v.al Steph. — 
aQszuig Reiske, libri dyoQaiGL(v), nisi quod cod. Med. yQucpuiGLv. Neque 
tamen Reiskii correctio satisfacit, requiro tQyiiuoiv rjLii&ioov vel tale quid. 



XXI. 584 

A R C H E L A U S. 

l. 

Plnt. vit. Cim. c. 4: Ar)kog <$' ioxl kcu 7tgbg 'Iaodinrjv xr)v 
EvQvnxokifiov fiev ftvyaxiQa xov Meyctxkiovg , xctxd vbfiovg <$' avx(Z 
6Vfi(5u66u6av b Kificov ifina&itfxeQOV diare&elg nal dv6cpoQrjoag dnb- 
&avov6r]g, et xi 6ei texfiaiQee&ctt tctig yeyQUfifiivcttg inl naQrjyoQia 
xov niv&ovg ikeyeicttg nQog avtov, cov Ilavccittog b cpiko6ocpog otetctt 
notr]tr)v yeyovivca xbv cpv6ixov AQ%ikctov, ovk tt.no XQonov xolg '(jqo- 
voig elxdfav. 

2. 

Plut. vit. Cim. c. 4: Ki(i(ov b Mtkttddov firjtQog r)v*Hyr]6tnvkr]g. 
yivog &Quttr]g, ftvyaxQog OkoQOv xov i3u6tkicog, cog ev xoig ^AQje- 
kdov xcti Mekav&iov noir']fia6tv eig avtbv Kifuova yeyQctfifiivotg 
i6xoQr]xca. 



XXII. 
H I P P 0. 



"Inntovog xode 6rjfiu, xbv d&avdxoi6t &eot6tv 
i6ov inoir]6ev MotQU xaxacp&iftevov. 

Hippo. Epigramma legitur ap. Clem. Alex. Protrept. 48: ov vi- 
fieaig xoCvvv ovSe "Inncovi dna&avari^ovrt rbv ftdvarov rbv iavrov' b 
Inncov ydg ovrog intygacpfjvat iyiilevas rco (ivrjfian rco eavrov rbSe 
ikeyeiov "inncovag %rl. Item Alex. Aphrod. in Aristot. Met. I 3 (T. IV 
534 ed. Bekk.). Apparet hoc epigramma non ab ipso Hippone compo- 
situm, sed ab alio quo ad ridendum philosophum factum. — Kx epi- 
grammate in eundera Hipponem fortasse petitus est versus: 

novXvfia&rjftoavvrjg, rrjg ov v.evecoret)ov ovSiv. 
ap. Athen. XHI 610 B: "inncov ecprj 6 d&eog, quem versum leviter im- 
mutatum Timon Sillis suis inseruit. Nam quod olim existimavi, Hip- 
ponem opus suum de rerum natura versibus conscripsisse, uou iam 
verisimile arbitror. 



17 



XXIII. 585 

E M P E D C L E S. 



"Axqov lt]tq6v "Axqcqv., 'AxQayuvTivov TlUTQOg CXXQOV. 
XQVTtTti XQr}[ivog uxQog nuTQidog uxQOTUTrjg. 



Ilav6avCav lutqov £7i(6vv^iov, ^ Ay jitov vlov, 
rdvd' 'Adclriiaadriv TCUTQLg sftutye lYAtr 

Empedocles. Ep. 1. Diog. Laert. VIII 65: TLaliv S' "Av.Qcovog 
xov Iuxqov xonov uixovvxog 7tuQU xr)g BovXr\g sig ■xaxaoxsvrjv TtatQcoov 
livrjfiuxog Slu xr\v sv xoig iaxQoig UY.QOxr\xu, nuQsX&cbv 6 'ELLTtsSov.Xrjg 
sy.coXv6s, xd xs uXXa nsQL taoxrjxog SLuXs%&sig *«*' xl yul xoiovxov sqco- 
xr\6ug~ xi Ss sxiyQutpOLLSv sXsysiov; »} xovxo' "Ayqov y.xX. xLvsg Ss xbv 
Ssvxsqov 6xi%ov ovxco 7tQ0cpsQ0vxuL' UYQOxdxrjg YOQVcprjg xvfiBog 
UHQog y.uxs%sl. xovxo xivsg ZJlllcovlSov cpualv slvui. Adde Hesych. 
Miles. 24 (ubi luxqov), Walz Rhet. III 641 (ubi 'A-AQayavxivov et v. 2 
Y.Qr\LLvbg ar\Q) et Suid. v. "Ayqcov. Sine auct. noni. affert Eust. Od. 1634, 
12 uxqcov' luxqov uyqov d%Quyavxivcov. Respicit huc fort. Plin. Hist. 
Nat. XXIX 5. Quae narrantur de huius epigrammatis origine, utrum 
ficta sint an reapse acciderint, ambigi potest: sed quamvis hoc incer- 
tum sit, ipsum tamen nuiyviov haud dubie antiquum, quod aequalis 
aliquis in Acronem iecit. Simonidi videtur attributum, quoniam huius 
poetae celebres erant nugae. — V. 1. uyqov, Benndorf ex Diltheyi con- 
iectura "Akqov scripsit, at neque alias hoc nomen legitur, et Acronis 
pater Xenon vocabatur, vid. Suidas v. "Ayqcov (Eudoc. p. 49). 

Ep. 2. Diog. Laert. VIII 60: r\v 61 6 IJuv6uviag . . . sQcofisvog 
avxov, co 6r\ yul xa 7csqI cpt>6scog 7tQ06nscpc6vr\Y.sv ('ELLns6oY.Xr\g) . . . 
dXXd %ul STiiyQULLLLU slg uvxbv (TIuv6uviuv) snoir\6sv IJuveuviuv xtX. 
Legitur hoc ep. etiam Anth. Pal. VII 508 (ubi ZiLicovidov [hoc m. 
sec. reliqua m. pr.] stg IJuv6uviav xbv iuxqov inscribitur) cum insigni 
scripturae varietate. Sequor iam Anthologiam, euius lectiones magis 
commendabiles videntur. — V. 1. JJuveuviuv Iuxqov Anth., Plan. ir\xQov, 
Diog. JJuv6uvir(v ir\xQov. — 'Ay%ixov Diog., 'Ay%ixsco Anth. — V. 2. 
xov6' Anth., cpcox' Diog. Fort. xu8' 'A6%Xr\nLu6uv. — s&uips TsXu, 
s&aips TtsXag Anth. , s&uips %6vLg Plan., s&QSips TsXu Diog. , Iacobs 
TtuxQig . . . rsXug coniecit. Si s&uips germana lectio, quae mihi vi- 
detur, abiudicandum epigramma tam Empedocli quam Simonidi, nam 
utrique superstes fuit Pausanias ; Karsten reiecit hanc scripturam, quo- 



KMPEDOCLES. 261 

pg itXefavovg XQvtQccitfi [laQaivoiisvovg vnb VOV0OIS 586 
cpcotag iX7t86tQiil)SV llsQtitcpovag ftaXayLcov. 

niain houainein divitem publico sumtu elatum esse non sit credibile; 
at fuit hic insignis honor, quo medicum meritissimum a civibus suis 
ornatum fuisse satis est verisimile, cf. Westermann de publ. hon. p. 66 
seq. Sin t&Qstys probamus, hoc epigramma subscriptum fuit statuae, 
quam mortuo demum Pausaniae cives dedicaverunt: itaque sive hanc 
sive illam lectionem sequimur, epigramma ab Empedocle alienum. Ac 
mihi quidem videtur s&QStps correctio esse vel ipsius Diogenis vel bio- 
graphi, quem exscripsit, qui cum animadverteret, Pausaniam mortuum 
non potuisse ab Empedocle carmine ornari, pro arbitrio importunum 
s&uips removit, quemadmodum etiam cpaza correctoris manum planis- 
sinie prodit. Quocl in Anthologia Simonidi adscribitur, fortasse Cei 
poetae nomen ex ep. 1 in Acronem, ubi haec diversitas memoriae pro- 
dita est, temere huc translatum. Ceterum antiquum videtur carmen 
esse, quod mystagogorum credula natio et ad levissimas coniecturas 
propensa sive Empedocli sive Simonidi videtur tribuisse. — V. 3. 
nXsCotovg KQVSoaiot, (iaQ. vnb vovootg Anth. , noXXovg (loysQoCot, (i. xa- 
uuToiGiv Diog. — V. 4. TIsQOsq>6vag Plan., ^sQOscpovrjg cod. Pal., FIsq- 
osyovrjg Diog. — &aXd(Mov Anth., ddvtcov Diog. 



XXIV. 587 

DIONYSIUS CHALCUS. 
1. 

Sl ®eodaQe di%ov trjvde 7tQ07ttvo\iivrjv 
trjv an ipov %otr\6tv iycb #' iittdifya niybna 

6ol itQcota %aQCtG)v iyxeouGag %aQttag. 
xal 6v Xaficbv rodf dmQOV dotddg dvtLJiQofti&i, 
5 6v\i7to6tov xo6{icov xa\ to 6ov ev &i[i£vog. • 

2. 

'AyyeXiug dya&rjg devQ* ite 7tev6o\ievot, 
xal xvlixoov eQtdag dtalv6ate xal xatd&£6&£ 
tr)v \vve6tv itaQ ifioi, xaX tdde [lav&dvete. 

Dionysius. De his elegiarum reliquiis disputavit Osann Beitrage 
zur Litteratur I 76 seqq. — Fr. 1. Athen. XV 669 D: Kal 6 Jrjfio- 
■hqixos, AXX' "iva -ndyoo, cprjd, fivrjfiovsvoeo xcov to« XaX-nov noirjxov 
■nal QrjxoQOs diovvaiov , . . . Xsgoo xi %a\ avrog sn xcov sXsy sicov. 
6v ds , co OsoScoq s , xovxo ya.Q 60v xo hvqiov bvofia, ds%ov %xX. 
Vidit Schweighaeuser etiam verba co ®s68coqs Dionysii esse. EsL 
autem hoc non solum exordium elegiae (pentametro enim exorsus est 
Dionysius elegias, qui multa novavit, vid. Athen. XIII 602 C: nQoxd£as 
(AnoXXcov) xov s^apsxQov xb nsvxdfisxQOv , nafrdnsQ v6xsqov -nal dio- 
vv6iog b 'A&rjvaios snoirjos 6. snmXrj&sls XaXnovs sv xois sXsysiois), 
sed etiam prima haec fuisse videtur elegia, quod v. 3 nQcoxco indicat. 
— V. 3. Conieci eol nQcoxcp, Xa^ixcov synsQaoas v.squ(iov vel opid- 
Xr\v , olim existimavi %uqixus %aQixcov ut xd %uXu xeov xaXeov, sz&qoI 
sx&qcov dictum, Schneidewin XaQixcov de Gratiis accepit, Osann nQoxsQco 
XaQixcov, Hartung nQonbXcp XaQixcov coniecit, Lehrs %UQixcov synsQuous 
%vXi%as. — V. 4. xbSs Spanheim, v. xbxs. — Scoqov, B Sooqoo'. Wel- 
cker Opusc. II 222 Scoqov uolSus scribendum censet. — V. 5. 6vfi- 
no6iov %o6ficov, Lehrs 6vfino6iov %o6fiov, quam correctionem necessariam 
dicit, mihi secus videtur. 

Fr. 2. Athen. XV 669 B: Kal avxbs 8' sv. xovxcov xeov sneov (dio- 
vvaiov) fbSfivrjfisvos xiveov sqoo, l'va fvr) 6 OvXniavbs BQSv&vrjxui ebs sv. 
xeov dno&sxeov xois 'OfirjQiSuis fiovos dvuondoas xd voxxdBia, dyys- 
Xias *%X. — V. 1. nsvobfisvot, ed. Bas. L., nsooofisvoi BPV. — V. 2. 
SiaXvoaxs, P SluXvsxs. — nuxd&so&s, B nuxa&so&ai. — V. 3. Hartung 
v.a\ h,vvsoiv fort. casu. 



MONYSIUS CHALCUS. 263 

8. 

KoTTttflov iv&ccde 6ol tqCtov i6tc(vccl ol 6v6eQC0Te$ 

r)}ieis HQOdTLd-etiev yv\iva6Cco Bqou-Cov 588 

xcoqvxov ot de itccQovTeg iveCQeTe %eiQccg ajtccvTeg 
ig ticpaCQag xvXCxcov' xal 71qlv ixeivov ideiv. 
;> ouucxtl firjiiaTCdaiGd-e tov cceQtt tov xcctcc xXCvr\v, 
eig o6ov tti XctTctyeg %coqCov ixTaTecci. 

4. 
'Vuvovg oivo%oeiv imde^ia 6oi Te xcd r)[iiv 

tovSe tov ciQ%ttlov Tr\ke8ait6v Te cpCXov 
eiQe6Crj ykco66r\g ccjtoTte^o^ev eig [leyav alvov 
rovd' inl 6v^7to6iov' defyoTrjg Te Xoyov 
5 <Pc(Caxog Mov6cov iQeTttg ijtl 6eXu,ccTa iteu.itei. 

5. 
KctC Ttveg olvov ccyovTeg iv eiQe6iy 4iovv6ov, 



Fr. 3. Athen. XV 668 E: Mvrjfiovsvst tcov Xazdyojv %tt\ riov mot- 
tccBiov nttl 6 XaXytovg xaiovfttvos dtovv cstog iv Toig 'EXsysiotg 
Sta tovtcov KoTTttfiov ktX. — V. 1. iGTttvai ed. Bas. L., sgtuvui 
BPV, sGTUvat A. — ool scripsi, legebatur ooi. Hartung tGTavuf oi 
interpunxit, Bernhardy coni. xorrafJog iv. cot Tqixog s. 6v Svgsq., Em- 
perius nQtnov vel TaiitoS' sGTavcct . . . nQOVTtftsitsv. — V. 4. ig, fort- 
asse stg scribendum. — iSsiv, Dalecampius isiv, fortasse ytai nolv dn 
olvov isiv legendum. — V. 5. §r}(iaTt'GttiG&s AB, ^rjfiatiGaG&s PVL. 
— dsott B, reliqui ai&SQa. — xara %Xivr\v P, HUTuytXsivrjv AB, xara- 
ytXivfj VL. — V. 6. inTUTsai Biicheler, qui difficiles has nugas ex- 
pedire studuit in Iahnii Annal. 1875, legebatur Jxrtrarat, iY.TtTavT.at B. 
Hermann coni. txrsarai, Hartung slg ogov oi XaTayog. 

Fr. 4. Athen. XV 668 F: 'Eni TOVTOtg 6 OvXntctvbg tjtsi msiv its~ 
ydXrj ytvXiY.t intXsycov iv. tcov ccvtojv iXsysicov ytui toSs ' "Tpvovg 
yttX. — V. 1. vitvovg oivo%osiv , Emperius v&Xovg oivo%oovvt' . — int- 
Ss£ta, rectius inl Ss£td et hic et alibi scripseris, nam ex ipso hoc ad- 
verbio ovtum est adiectivum intSs^tog, neque vero ab hoc descendit 
adverbium intSs^ta. Sed nolui contra libros quidquam novare. — aoi 
t.s ■x.cci, coi nui BP. — V. 2. TrjXsSunov ts L, libri TrjXsnaSov ts vel 
rr\XsnaS6v ts. — V. 4. Conieci olim: tovS' dnb (ita etiam Emperius) 
Gvfinooiov Ss^toTTjg Ss Xoyov . . . nsttipst. De Phaeace vid. Com- 
ment. de Com. Att. Ant. 338 sq. — Gvutnooiov AB, !-v[inoGiov PVL. — 
V. 5. (puiunog, Emperius $aiaytag, quod probat Welcker. 

Fr. 5. Athen. X 443 C: 'O TIovTiavog scprj ndvTcov tovtoov slvut 
rwv Sstvcov [trjTQonoXtv tov oivov, St' ov xai rdg (is&ag xai Tug [iccviag, 
f'n Ss ycui rug nuQOtviug yiyvsG&ai '• ov tovg iycncc&cog [iSTuXaii§dvovTag 
ov xax<»s 6 XccXytovg intytuXovfisvog J tovvatog iv TOtg iXs- 
ysiotg yivXiyiav iQSTttg sqprj' Kai Ttvsg %tX. — V. 1. xai Ttvsg P, 



264 POETAE ELEGIACI ' 

6v(X7Co6iov vctvTcci xal xvkixav iqitai 
* * itsQi tovds' to yao cpiXov ovx a7CoX(okev. 



6. 589 

Ti xdXXiov aQ%oyiivoi6iv 
r) xara7iavo[i£voi<; tf to 7to%uv6tatov\ 

7. 
Kgavyriv KaXhonrjs. 

nul tiveg B, sed VL nuv tiveg, Dindf. coni. %ul %Cov. — V. 3 coniecit 
Hermann (lUQvuvtui neol tovde' zo yuQ cp. m*' unbXioXe , Hartung 
epQovrcu %eQi %tX. Dindorf plura excidisse existimat. 

Fr. 6. Athen. XV 702 C: Kutu yu.Q tbv XuXkovv diovvaiov 
TC %tX. Vide Pind. fr. 89. — V. 1. ccQxouevoioiv L, UQxOfievoig ABCPVL 
et Eust. II. 1164, 24. — V. 2. no&eivotutov Eust. epit. Hoesch. CL, 
m&uvotutov MPV. Conieci olim r\ tv %o&eivoteQOv, sed potius im- 
perfecta est haec elegiae particula, id quod Pindari locus arguere vi- 
detur. Existimo autem haec apud Athenaeum non suo loco legi, quae 
commodius post Ariphronis hymnum collocanda esse censeo. 

Fr. 7. Aristot. Rhetor. III 2: olov diovvoiog %QeouyoQevei b XuX- 
%ovg ev toig eXeyeCoig KQuvyrjv (AC y,QUvyr)v v,ul) K. trjv %oCr\aiv , oti 
uficpco cpavui. Ineptit de his schoh Aristot. Cram. An. Par. I 303 con- 
fundens hunc poetam cum Dionysio Syracusarum tyranno. 



XXV. 590 

E U R I P 1 1) E S. 

E II I r P A M M A T A. 

1. 
Oide 2JvQaxo6iovg oxrcb vixag exQar/r]6av 

(ivdosg, 6V r)v ra frecov £% i'6ov aficporeQoig. 

2. 

„ ( i roy ayrjoavTov nokov aifreQog, "HAie, refivcov, 
«o' eldeg roiovd' o(ifia6t rtQ06&e naftog, 

[irjrsQa jiaQ&evtxrjv re xoqy\v di66ovg re 6vvai[iovg 
ev ravrcp cpeyyet fiotQadicp cpfrt{ievovg; 

Euripides. Fr. 1. Plut. vit. Nic. 17: 6 usv yaQ EvQtniSr\g usxd 
xr\v r\xxav avxcov naX xbv oXs&qov yQcccpcov s ni'Ar\8s iov snot'r\osv oiSs 
Zvq. v.x\. Haud dubie exordium est epitaphii in Ceramico, quod con- 
didit Euripides, ad quem honoris causa hoc officium delatum. Antea 
existimabam hoc distichon longioris elegiaci carminis esse particulam, 
sed verba ipsa arguunt haec ex epigrammate ampliore esse petita, at- 
que epigramma etiam Hecker esse censet, sed integrum ut videtur, 
comparans de usu vocis sniv.r\8siov alium Plutarchi locum , quem ad- 
scripsi Platon. ep. 6. — V. 1. EvQaw.ooiovg, ia ZlvQaxovaiovg. — skqu- 
tr\oav, C svi%r\auv. 

Fr. 2. Athen. II 61 B: EnuQii8r\g EvQtni8r\v cprjal xov noir\tr\y 
sni8r\ur)aui xfj Iy.aQcp, y.al yvvaiyiog xivog fisxu xcov xskvcov Kaxd xovg 
ayQOvg, 8vo fisv uqqsvcov xsXsicov, utccg Ss nuQ&svov cpuyovar\g &ava- 
aiftovg fivxr\xug %al unonvtysiorjg usxd xcbv xshvcov, notr\oai xovxl xo 
sniy Qafiaa- Sl xov v.xh — Apparet sola coniectura ductum Eparchi- 
dem Euripidi hoc epigramma tribuisse, quoniam similitudinem quan- 
dam cum tragici oratione sibi deprehendere videbatur. — V. 1. dyr\- 
Qavxov VL , ayr\Qaxov BCD. — V. 2. ouuuot scripsi iam in proecdosi, 
legebatur ouuaxt. — V. 1. uotQuSicp BCD, ut Soph. Oed. Col. 229, 
uotQidico VL. 



266 POETAE ELEGIACl. 

MEAH. 591 

3. 
EfllNIKION AAKIBIAAHt. 

UW_VU__<~'__ 
UV___U___W___U___WW_ 

_uv_uu___vu_vw_ 
_ _uv_vv___wu__ 

5__WW_L/W__ 

22h d' dei6o^ut, co KXetviov nui' 

xuXbv d vixu' (to) xdXXtdtov ($') o ^crjdelg uXXog 'EXXd- 

vcov (eXu%eg), 
uQfiutt TCQcota dQu^ieiv xal SevteQU xal tQttutu, 
firjvui t dizovrjti, Atbg 6tecpftevtu t' eXuiu 

5 XUQVXL fioUV TtUQUdoVVUl. 

4. 

Plut. Demosth. c. 1: o fiev yQatyug xb eni xrj vizrj xrjg 'OXvfi- 
niuGt tnnodQOfiiag elg 'AXKt^tddrjv eyxcofitov, etx EvQtnidrjg, cog 6 
noXvg XQuxei Xoyog, «'#•' exeQog xtg r)v, EoGGte, cprjGl %Qr)vat xco 
evdatfiovt nQcoxov vnaQ^at xav (sic EPPaMo, vulgo xr)v) noXtv 
evdoKtfiov. (Steph. var. 1. evdaifiova memorat.) Cf. ib. c. 2. 

Fr. 3. Plut. vit. Alc. c. 11: ui S'- innoxQOcptui nsQt^orjxot fihv eys- 
vovxo %ui xco 7iXr]&st tcov UQftuTcov snru yuQ uXXog ovSsig %u&r)iisv 
'OXvftniuoiv iSicorrjg ovSh fiuoiXsvg, ftovog Sh s%eivog' zai xb vfnr)out 
dh %ai Sevxegov ysvso&ut %ui tsxuqxov cbg @ov%vSiSr\g cprjoiv , o S 
EvQtniSrjg xQixov , vnsQfiuXXet XufinQorriTi %ui So^rj ndouv r,r)v sv rov- 
xoig cptXortfiiuv Xeyet S' b EvQtniSrjg sv rco uoaurt xuvxw £h S %rX. 
Respicit huc Athen. I 3 E: 'AXni^tdSrjg Sh 'OXvftntu vi%r\oug UQfiuxt 
nQcoxog xui SsvxsQog %ui xexuQXog, sig ug vi%ug ■A.ui EvQtniSr\g syQutpsv 
iniviniov %xX. — V. 2. a vinu, ut Xylander ABCDEF, vulgo uvtna. — 
xb ndXXicxov scripsi, vulgo v.dXXioxov. — S' adiecit Reiske. — tlu%sg 
uddidi, antea Xd%sv scripsi, similiter Hermann sXu%sv. — V. 3. TQixuxa 
scripsi, legebatur xQixu. — V. 4. (irjvui x' ABCDE, vulgo (Ojvat S', 
Hartung cpdfiuv x'. — unovrjxi, nescio an poetae u%ovr\xi sit redden- 
ilum, quod vulgo u%ovtxi seribi solet, perperam, vid. Spengel Pbilol. 
XXXII 365, nec debebam in Pindaro Nem. III 36 iy%ovr\xi tentare. 
— Atbg Hermann, libri Sig, Reiske alii TQig, at eos, qui secundum vel 
tertium locum obtinuerunt, item oleaginea corona ornatos fuisse non 
constat nec verisimile est. — oxscp&svxu % scripsi, libri oxecp&svxu, 
nam oxscp&sig r propter structurae insolentiam displicet. — V. 5. 
fioav, cave §ouv scribas, similiter Herodotus dixit vi%cov nuQeSiSov 
uvuHrjQV^&rjvut. 



XXVI. 592 

% THUC YDIDES. 

Mri]tia [uv 'EXlag a%a6' EvQiJtcdov , o6xe'a d' i'6%u 
yr) Maxadmv, xfj yaQ de%axo xsQ[ia (iiov. 

Ttaxols d' *EXXd6og 'EXXdg, ^d-rjvat,' 7tXsl6xa ds (iov6aig 
xsQipag, sx TtoXXoHv xal xov STtaivov s%st. 

Thucydides. Anthol. VII 46: A sig xbv avxbv (EvQtniSrjv), C 
0ovx,vSiSov xov i6X0Qi-A0v (Plan. dSsanoxov). Auctor vit. Eurip. p. 135 
ed. Westerm. : xsvoxcieptov Ss avxov 'A&r]vr]ai sysvsxo, scp' ov snsys- 
yQctnxo ®ovnvSiSov xov laxoQioyQcccpov noir)aavxog rj Tifio&sov xov 
usXonoiov- Mvr)ua^y.xX. Eadem Thom. Mag. vit. Eur. p. 140. Thu- 
cydidi etiam Athen. "V 187 D tribuit: xr)v 'A&rjvaicov nbXiv , 'r]v 6 (isv 
IJivSaQog 'EXXaSog tQSiaua soprj, ©ovnvSiSrjg o sv xco sig EvQiniSr\v 
tniyQaupaxi 'EXXdSog 'EXXaSa, unde profecit Eust. II. 284, 6. Coniicio 
autem non ab historico, sed ab Acherdusio Thucydide profectum essc, 
qui Olymp. 89 quaestor fuit Athenis (vid. Boeckh. Oecon. II 149), po- 
stea ad Archelaum se contulisse videtur, cf. Marcellin. vit. Thuc. 
p. 192: xsxaQxog aXXog Gov/.vSiSrjg noir\xr\g, xcov Sr]ficov 'A%SQSovaiog, 
ov n,s(i,vr\xai 'AvS^oxicov sv xy 'Ax%iSi, Xsycov slvai vibv 'AQiaxcovog nxX. 
— V. 1. fivrjfia, Anth. (ivafia. — V. 2. Ma%sScov , libri vitt. Eur. Ma- 
Y.tS6vcov. — xrj yaQ ego et Meineke, y yaQ Thom. Mag. (sed M. r) nsQ S. 
rsQfia ys 8.) Plan., r} yaQ Pal., r} yaQ cd. princ. Anth. et vit. Eur. (sed 
A rjnsQ sSsgaxo xb x. xov 8., P rj novnsQ S. x. xov 8., H o nsQ S., V r\ 
nsQ S.) — V. 3. naxQlg, m vit. Eur. A naxsQSg, P ndxQrj, II ndxQa, 
ap. Thom. M. ndiQrj. — fiovaaig cod. Pal., fiovaag Plan. Thom. Mag. 
et vit. Eurip. (P fiovaaig, Biographorum codd. etiam alia lcviora variant). 



XXVII. 593 

ALCIBIADES. 

Bdnre (iev iv d , vfiekrj6t fi, iyco 6e 6e xv(ia6t Ttovrov 
fiamt^cov 6ke6co vdfia6t mxQotdrotg. 



XXVIII. 

A G A T H N. 

"QcpeXev, cog acpavr]g, ovtco cpaveocoTaTog eivai 
xaioog, og av^dveTai itXelGrov a% evXafttrjg. 

Alcibiades. Schol. Aristid. III 444: ixcoficpdovv ovofiaart rovg 
uvdoag (is%Qtg EvTtoXtSog- nsQteiXs Ss rovro 'AXtit^tddrjg 6 arQarrjyog 
H«i QrjroDQ, HcofMpdrj&etg yaQ naQcc EvnoXtSog eQQttpev avrbv iv ry 9a- 
Idrrtj iv StxeXia. avarQarevofievov eincov fidnre (ie iv v.rX. Adde 
Cram. An. Par. I 540: Bdnre (ie av ftvfisXatg, iyco 8i ae aXfivQOtg vSaat 
naraxXvaco. Scripsi fidnrs (isv iv &v(isXrjat (i , Meineke fidnreg fi' iv 
&v(iiXrjatv. Commenticiam esse famam de poeta in mare praecipitato 
iam Eratosthenes docuit, vid. Cic. ad Att. VI 1, 14, cf. Meineke Poet. 
Com. I p. 119. Epigramma haud dubie subditicium. 

Agathon. Stob. Ecl. Phys. I 8, 16 'Ayd&covog. ita VAE, vulgo 
adhaeret Simonidis epigrammati. — V. 1. mcpeXev, A cocpeXov. — V. 2. 
evXafiirjg, VA evXa^eir\g. 



XXIX. 594 

EUENUS. 

E A E T E I A. 
1. 
IloXkoig avrikeyeiv [iev e&og itsol Ttavxog 6/Weog, 

opthot; d' dvxiXiyeiv , ovxixi xovx' ev efref 
xal 7tQog l&v xovxovg aoxei Xoyog eig 6 TtakaLog, 
„o*oi [iev xavxa doxovvx' e6xco, ifiol de xdds." 
5 xovg ^vvexovg 6*' av xig 7cet6eie xayi6xa Xiyav ev, 
oiTTfo xal Qadxrjg eidl 8ida6xaXlag. 

2. 
Bdx%ov [lixgov aoi6xov, o {ir) Ttolv iirjd' eXd%i6xov' 

e6xi yaQ rj Xvitr\g alxiog rj iiavLrjg. 
XcciQet xtQvd^ievog de xql6\v Nv{i(paL6i xixaQxog' 
xrjiiog xal ^aXd^iOLg e6x\v exoL[i6xavog' 
5 el de itolvg 7tvev6eLev , ani6XQa7txaL pev eQooxag, 
$a7txCt,eL d' VTtveo yeCxovL xov ftavdxov. 

Euenus. 1. Athen. IX 367 E: Siconatvxog ovv xov OvXncavov , 
'AXX' iyco, cpr^aiv b AecoviSrjg, eineiv eicii Siy.ai.og, noXXd rjSrj oiconrjaag- 
IloXXoig S dvxcXiyeiv , v.axd xbv IJccqiov Evr\vov, e&og %xX. et 
v. 1 — 4 Stob. LXXXII 3 affert. — V. 1. (i x ev Stob., om. Ath. qui 8' 
ipse addidit. — V. 2.^ iv e&ei Stob., i&iXei Ath. — V. 3. xovxovg Stob., 
xovxoig Ath. — elg b naXaiog Ath., cbg b naXaiog Stob. (A cbg dna- 
Xaiog). — V. 4. xavxa Stob. et Ath. X p. 429 F, ubi hic v. affertur: 
pr. loco xoiavxa legitur. — Sonovvx' i'axco cod. A Ath. pr. loco (B 
SoKoivxeg xco, P S. xcog), altero loco Soxoivx' tax' AP, Sonoivxeg r' 
B, Sohovvxl C, Stob. So-novvx' iaxCv. — V. 6. elal VL, elg ABP. Cf. 
Herod. post Lobeckii Phryn. p. 469. 

2. Anth. Pal. XI 49 Evivov. Plan. aSrjXov. — V. 2. uavirjg, fort. 
uaviag. — V. 3. Plan. : %aioei Y.igvdfievog xgiai Nvucpatg xixoaxog avxog. 
lacobs %aigei Se zoiai ■xiovduevog N. x. — V. 5. dniaxganxai Plan., 
unioxoa Pal. — V. 6. @anxi£ei, §anxi£exai Plan. — xov Plan., xco Pal 



270 POETAE ELEGTACL 

3. 
'Hyovfiac 6ocpCccg aivcu (isoog ovx iXa%L6tov 595 

ooOxog yiyvco6xeLV olog excc6tog ccvtjo. 

4. 
IlQog docpia fiev e%ecv tok^ccv (icclcc 6v(icpoQov i6xiv, 
%G}Q\g de filccfisQT] xccl xccxotrjtcc cpeQec. 

5. 
llokkttxig ccv&qcotccqv OQyrj voov e^exalvxpev 
XQV7it6{ievov, {iccviccg tcovXv ^eQeLoteQOV. 

6. 
'IfiT Seog ij Xvnr] Ttcclg ncctQL itccvtcc %qovov. 

7. 

r\tLg xeQdttLvov6' ovdev, o[icog ddixel. 

3. Stob. App. T. IV p. 10: ryvov , corr. Zr\vov r\yoviiuL kxX. Ev~ 
rjvov Bach, Gaisford Zr\voS6xov. — V. 2. yiyvco6v.£Lv, v. yivcooxsw. 

4. Stob. LI 17: Evtjvov (om. distichon B). — V. 1. eocpCa, A 
Trinc. Vind. aocpCav. 

5. Stob. XX 2: Evr\vov. et Maxim. Conf. II 594. — V. 2. novXv 
%£Q£l6x£qov B m. s., v. noXv %£lqox£qov. * Maxim. noXv %£iQOv. 

6. Plut. de amore prol. c. 4: coaxs £nuLV£i6&ui y.ui fivr\CLov£V£6&aL 
xov Evtjvov xovxo fiovov , cog £7t£yQaty£V l'd£ , oerj Xvnr\ v,xX. ubi 
Doehner xovxo xb llovo6xl%ov £7u'yQa[i[ia coniecit, fortasse (nam non 
vidi commentationes Doehneri) obsecutus Heckero , qui Comm. de An- 
thol. II 23 hunc versum inscriptionis sepulcralis esse dicit, qui unns 
Plutarcho innotuerit, itaque hunc pentametrum maiori Eueno tribuen- 
dum censet, in Plutarcho nihil mutans. Eueni versum emendatum ex- 
hibet Artemid. Oneir. I 15 om. nom: r\ (Ven. 267, r) V, r\ L) Ssog r\ 
Xvnr\ Tiaig (Xvnr\xai L) TtaxQi (om. Lpr. , it£Qi L2) %xX., vulgo cog viovg 
r\ Xvnr\. et Macar. Walz Arsen. 273 (nisi quod nax£Qi). Adde Hermiam 
in Plat. Phaedrum 191: &avcLU6xbg §£ sysvsxo Evr\vog' v,ui uXXu%ov 
avxbv snuLvsi, og ■x.al xbv i'u{i@ov xovxov sins' cpofiog r] Xvnr\ naig 
naxQL ndvxa @iov. Froehlich legendum putat ulScog r] Xvnr\ compa- 
rans Rutil. Lup. I 10: „Nam maiorem partem ex illis (filiis) doloris et 
contumeliae capimus." 

7. Aristoteles nsQi uqsxcqv v.ui ■aaKLcov p. 1251 A et ap. Stob. 
I 18: ... 'ASiKiag Si sexiv si'Sr\ xqlu, u6sl3slu, nXsovs^iu, v@QLg . . . 
v^Qig Ss, y,a&' r]v xdg r\Sovdg uvxoig nuQU6%svu^ov6LV sig bv£LSog 
dyovx£g (dyuyovx£g Ar.) £X£Qovg~ o&sv xui (om. Ar.) Evr\vog n£Qi 
uvxr\g Xiy£L' "Hxig v.xX, (ubi Bar. ov&lv). 



KUENUS. 27 1 



TJav yaQ dvayxatov ngayp dviaQov tcpv. 

i ; ii ii. 69« 

9. 
Oijlil TioXvxQovCrjv {isXtrrjv £{ievac, cpCXe, xai drj 
Tccvrtji' dv&Qc&noiGt reXevrcocSav cpvGiv elvai. 

10. 

Plut. Quaest. Platon. X 3: "Eycoys cpr]aaicC av coansQ aXag 
av^dkXsa&ac TtQog otyov, vdcoQ dh Ttoog {ia£av. Evrjvog ds xal xo 
tcvq scpaaxsv rjdvafiaTcov scvai aqiaxov. 



Quae hic unius Eueni nomine fragmenta comprehendi, rectius 
duobus attribui videntur, sed nihil novandum duxi: est enim quae- 
stio de Eueno et cognominibus poetis difficillima, de qua varie 
disputaverunt G. Wagner de Euenis poetis Vratisl. 1838, Fr. 
Schreiber Gottingae 1839, I. Caesar in Antiq. Annal. 1838 n. 
145, Benndorf de Anth. Gr. epigr. quae ad artes spectant p. 16 seq. 
Cnm enim nomen Eueni haud raro commemoretur , tamen testi- 
moniorum de poetis huius nominis tanta est penuria, ut non sit 
mirum si dissentiant inter se qui suum cuique vindicare studu- 
erunt. Mihi quidem, quotiescunque accessi ad hanc quaestionem. 
semper nova dubitandi materia obiecta est. Ordiendum est a 
loco Harpocrat. : Evrjvog' f TnsQi8rjg iv tw xcxt' Avroxkiovg ' dvo 
avayQacpovOiv Evrjvovg iXsysicov TtocrjTag b[tcovvciovg dXXrjXoig, xa&- 

8. Arist. Metaph. IV 5: r,6 yaQ fiCaiov ava.yy.aiov XsySTai, 616 yial 
Xvnr\Qov , W67VSQ xat Evrjvog cpr\6f Ylav yaQ dvayxatov nzX. Cf. ibi 
Schol. T. IV p. 695 — 6 et Alex. Aphrodis. p. 319 ed. Bonitz. Eidem 
Eueno tribuit Eth. Eud. II 7 et Plut. non posse suav. viv. sec. Epic. 
c. 21, ubi dvtrjQov. Om. poetae nom. Aristot. Rhet. I 11. Sed vide 
quae dixi de hoc versu ad Theognidea, ubi simillimus versus extat v. 
472: Tldv yaQ dvayxatov %Qr)[i' dvtrjQOv scpv. 

9. Arist. Eth. Nic. VII 11: dta yaQ tovto nal to s&og %aXsitov, 
oti ttj cpvest solhsv, co67isq xal Evrjvog Xsysf <&rj{tl y.tX. (Eth. Eud. 
VI 10). — V. 1. syusvai, KbLbNb %jt,p,svat, Mb sfipsv. — ib. Schneide- 
wjn cpCXs naCdcov , TavTrjv d'. Insolens sane interpunctio post pedem 
quintum, nec minus offendit sextus pes duobus monosyllabis vocabulis 
constans, neque tamen in poeta, cuius hexametri duo tantum supersunt, 
quidquam novandum. De incisione in fine pedis quinti post alios dis- 
seruit Friedlaender Nican. p. 128 seq., et latini quidem poetae si ea 
utuntur, dedita opera hexametrum geminato monosyllabo claudunt. 



272 POETAE ELEGIACI. 

utceq EQaxoe&ivrjg ev rco tceqI %QOvoyQtt(pLcov\ d(iq>orEQOvg Xiycov 
HuQiovg slvcu, yvcoQi££6&cu Si cprjat xov vecoteqov iiovov' (ii(ivr\Ttti 
6h &arsQ0v avrcov %al IlXarcov. Eratosthenes yvcoQi^s69ai iunio- 
rem dicit, quoniam tunc unius huius supererant carmina, alterius 
memoria prope oblivione obruta, cum nullae superessent elegiae. 
Hyperides utrum memoraverit, incertum. Harpocration Platouis 
testimonium utrum ad maiorem an ad minorem retulerit, nesci- 
mus: ambigua enim utitur oratione, consulto opinor, quoniam 
ipse fluctuabat. Illud certum est hunc Euenum Socratis fere 
aequalem fuisse. Iam quod Syncellus I 484 circa 01. 80 adno- 
tavit Evrjvog sXsysiag noLr]rr]g iyvaQi^sro, si compouimus cum Har- 597 
pocrationis loco, haud dubie spectat iuniorem Euenum: neque 
tamen credibile eum, quem Plato dicit, iam circa 01. 80 nomi- 
nis celebritatem aliquam consecutum esse: hic quoque, ut saepe 
in his excerptis, error subest: videtur minor Euenus circa illud 
tempus natus esse, ut circa 01. 90 florn^rit; qnocum convenit, 
quod Suid. v. QiU6rog hunc historicum Eueni elegiographi dis- 
cipulum vocat. Sane constat Graecos et poetas et philosophos 
longaevos fuisse, sed Euenum qui quo tempore Socrates mortuus 
est, 01. 95, 2 vivebat atque valebat, per sexaginta annos vel etiam 
ultra artem suam professum esse parum est verisimile: neque 
enim Plato quae in Phaedone p. 60 de Eueno narrat, quem So- 
crates se aemulari negat*), finxisse censendus est; atque Euenum 
non ita multo post Socratem mortem obiisse videntur Socratis 
verba apud Platonem p. 61 B indicare: ravrcc ovv Evrjvco cpQafe, 

Xttl EQQCOG&ttl Kttl ttV 6C0CpQ0Vr], S(i,S StCOKECV COg rttlKSTtt' tt%Sl}Xl 6i, 

cog eome, rrj(iSQ0v. De hoc Pario sophista quae apud Platonem 
leguntur, suadent, ut florem Eueni ad illud ipsum tempus (01. 90) 
referamus, eumque smdsvriQoig sophistarum accenseamus, conf. 
praeter Apol. p. 20 Phaedrum p. 261 A: Ti (ir\v, v.ca sXsy%6v 
ys Kttl £7ts£iXsy%ov cog Ttoirjriov sv %arr\yoQitt rs xcA anoXoyitt' rov 
ds %ttXXi6rov TlttQiov Evrjvov slg (ii6ov ovx ayofisv; og v7to8r\Xco6iv 

T£ TtQCOTOg EVQE Kttl TtttQETtttivOVg', ol $' CCVT0V Xttl TtttQatyoyOVg Cptt6lv 

ev (lirQco XiyEiv (ivrj(irjg %<xqiv. 

Aristoteles quoque saepius Eueni mentionem fecit ac pas- 
sim versus ex elegiis vel heroicis carminibus adhibuit: hunc vero 
ab illo sophista omnino segregandum censeo: neque enim veri- 
simile est, philosophum usum esse admodum recentis poetae aucto- 



*) Socrates de suis carminibus loquitur, quae in carcere panxit, 
de quibus Euenus Cebetem sciscitatus erat, oxi ov% i%eivcp §ovl6(n,svoq 
ov§\ xoig noiriLLCcoLV avtov ccvxLXS%vog elvai S7C0Lrjaa xavxa. 



EUENUS. 273 

ritate, cuius saeculo eiusmodi sententiae, quas Aristoteles Eueni 
iidMiiue adhibet, iam erant pervagatae: potius consentaneum est, 
liuius poetae aetatem a primordiis artis haud ita procul abesse,- 
llunc igitur credo maiorem esse Euenum, cuius elegias non solum 
Aristoteles usurpavit, sed etiam is, qui epitomen ex antiquorum 
elegiographorum carminibus concinnavit, vide ad Theogn.v.467seqq. 
Sed haud ita multo post haec Eueni carmina, quorum exempla 
iam tunc perpauca videntur fuisse, penitus interierunt. Hunc 
eundem inc. auctor post Censorinum p. 86 dicit, ubi principes 
elegiacae poesis auctores recenset: Callinus, Mimncrmus, Eucnus, 
siquidem recte id nomen restitutum est, nam in libris legitur 
etmecku. 

Menander utrum maiorem an minorem Euenum propter sa- 
pientiam laudaverit, non audeo decernere: vid. Auson. Cento Nupt.: 
n Qwid Eucnum quem Menander sapientem vocavit" quo loco haud 
dubie error aliquis delitescit. Ex Ausonio colligas eundem Euenum 
etiam amatoria carmina, quae lascivia erant insignia, composuisse, 
quorsum pertinet Artemid. Oneir. I 4: irvficog KBY,Xr\fiivog xdfinlog 
olovd xdfifirjQog, cog cpiqGiv Evrjvog iv rolg slg Evvofiov Eqo)- 
riKoig*), hinc Eueni scripta cum Aristidis- fabulis Milesiis com- 
ponit Epictet. IV 9, 6. Euenum maiorem amatoria poemata scri- 
psisse non est improbabile, cf. Theogn. v. 1345 seq., verum ista 
Erotica, quae Artemidorus, Epictetus, Ausonius dicunt, illis sae- 
culis studiose ut videtur lectitabantur, cum maioris Eueni car- 
mina iamdudum intercepta essent. Neque vero minor Euenus 
videtur horum eroticorum auctor esse, certe nihil memoriae est 
proditum, quod ostendat eum eiusmodi argumenta tractavisse. 
Igitur Eroticorum auctor a Pariis poetis plane erit segregandus: 
Ausonius Menandri laudem, quae pertinebat ad alterutrum Pario- 
rum elegiographorum, temere transtulit ad alium Euenum Eroti- 
corum auctorem, qui post Menandri aetatem vixit; sed quae 
necessitudo inter hunc et epigrammatographos , de quibus postea598 
dicetur, intercedat, incompertum. 

Haec si recte disputata sunt, minori Eueno tribuenda sunt 
fr. 1 — 5: has enim reliquias neque antiqui admodum neque novi- 
cii poetae esse apparet: itaque non dubito ea sophistae, Socratis 
aequali, vindicare. Ad maiorem Euenum refero fr. 6 — 9: nam 
hos versus praeter fr. 6 Aristoteli acceptos referimus; fr. 6 prae- 
ter Plutarchum Artemidorus et Hermias adhibent: versum satis 

*) Hercher itqbq Evvofiov commeudat, Reiske permire 'EQartj- 
(iccriKois. 

POKTAE LYR. ii. 18 



274 POETAE ELEGIAGI. 

notum fuisse apparet, atque illi repetunt tantum sententiam ab 
antiquioribus auctoribus traditam, non ipsius Eueni libris usi sunt. 
De fr. 10 fluctuo, sed cum Plutarchus nusquam minoris Eueni 
versus adscripserit, sane verisimile est, hoc quoque maioris Eueni 
esse. Praeterea insignes reliquiae elegiarum huius poetae serva- 
tae sunt in Theognideis v. 467 seqq. 667 seqq. 1345 seqq., de 
quibus suo loco dixi. 

Posteriore aetate plures extitisse poetas eiusdem nominis 
docet Anthologia: ibi enim non solum Euenus simpliciter memo- 
ratur, sed praeterea Ascalonita, SiCcliota, Atheniensis , Gramma- 
ticus, contra Pariorum nusquam fit mentio, neque videntur eorum 
epigrammata extitisse. Ex iis epigrammatis, quae simpliciter Eueni 
dicuutur, unum tamen certissime Eueni Parii est XI 49; verum 
hoc non epigramma fuit, sed pars elegiae, estque ut alia, quae 
illic leguntur, velut Anacreontea 47. 48, fortasse etiam Autome- 
dontis epigr. 50, a Constantino Cephala ex poetico aliquo flori- 
legio adiectum, quod non sola epigrammata continebat. Reliqua 
epigrammata, quorum auctor simpliciter Euenus dicitur, ita sunt 
comparata, ut ad Parium poetam prorsus non possint referri 
(IX 122. 717. 718. XII 172. Plan. 165. 166), ne illud quidem, 
quod in Stratonis Musa paedica legitur (XII 172). Et quatuor 
quidem ex his (IX 717. 718. Plan. 165. 166) aperte eiusdem 
sunt poetae, sed etiam duo, quae supersunt, quominus ad eun- 
dem referamus nihil prohibet. Hunc igitur Euenum, cuius sex 
extant epigrammata, satis illa quidem mediocria, conseutaneum 
est eum esse, cuius carmina recepit Philippus, vid. Px-ooem. v. 13: 

Evrjvco ddcpvriv 6vvs7tl7tksKE*y xovg 8s 7tEQi66ovg 
sikaOov cog i&sksig cxv&e6lv uQXicpvxoig. 

Fieri potest ut hic Euenus prorsus diversus sit a quatuor 
illis, qui cognomento aliquo ornantur, sed verisimile non est. 
Siceliotae nomen mihi omnino suspectum, coniicioque ^A6kuIcovixov 
scribendum, quod Iacobs quoque suspicatus est. Ac mibi quidem 
Ascalonita visus est ille Euenus fuisse, cuius epigrammata re- 
cepit Philippus: nam unum epigramma, quod Ascalonitae tribuitur, 
IX 75 eo loco legitur, ubi pleraque ex Philippo sunt descripta, 
deinde illud epigramma poetae haud obscuri illa aetate fuit, 
quippe quod in Domitianum sit inflexum**). Neque vero hoc 



*) Hecker Evr]vco Sdcpvr]V GvvsnntlsKxovg Sh coniecit. 
**) Nuper Pompeiis pictura reperta, cui hoc epigramma subscriptum, 
vide infra. 



EUENU8. 275 

obiioiendum est, hoc epigramma satis ingeniosum esse, illa par- 
tim frigido aliquo acumine laborare; nam inventionis laude hoc 
ipsum epigramma est frandandum, si quidem poeta apologum 
Aesopium enarrat (vid. fab. Aes. 404 ed. Halm. paraphr. Bodlei. 
133 ed. KnoelD, quem. Babrius clodis versibus astrinxit, vid. 
Byll. II 5, ubi v. 6 et 7 in hunc modum restituendi videntur: 

xav ydo fis hsiqcov naracpdyrjg im Q%av, 
dXV ovv ys Xoi(ir)v d , vofisvco as noQavvco. 

(legitur kslqcov av cpdyqg et &vo(isvco aoi naQs^co.) Fortasse in- 
certus auctor Mv&ixcov, qui Babrii vestigia legere solet, hunc 
apologum elegiaco numero enarravit, ut hunc potius quam Babrium 
Euenus Ascalonita secutus sit*): ad Eueni exemplum rursus com- 
positum Leonidae poematium, quod quidem Tarentino adscribitur, 
sed ego confidenter Alexandrino Neroniani saeculi poetae attri- 
buo. — Atheniensis quo tempore vixerit prorsus incertum , cum 599 
vix liceat indagare, unde Constantinus Cephalas hoc epigramma 
petiverit. Ac fieri potest ut patriae nomen hic quoque ut aliis 
locis a librario sit additum, quare si quis hoc epigramma Phi- 
lippi coronae velit vindicare, non admodum refragabor. Superest 
denique grammaticus: olim fidem habui lemmati, sed quae Eueni 
nomini subiecta sunt in cod. Pal., manifestum est librarii avxo- 
a%sdtaa[ia esse. Quamvis nondum hoc epigramma in integrum 
restitutum sit, summa tamen argumenti plana est ac perspicua. 
Invebitur hic Euenus in grammaticos invidos et iniquos poetarum 
aestimatores , itaque lepide istos cum tineis componit, quoniam 
hoc Musis infestum animal libros rodit et pessumdat**). Libra- 
rius igitur, quoniam intellexit de grammaticae artis studiis verba 
fieri, ipsum Euenum grammaticum appellavit; at apparet hunc 
poetam, qui grammaticos vehementissimo odio persequatur, ab ea 
professione prorsus alienum esse. Verum quis fuerit poematis 
auctor incertum. Legitur sane eo loco, qui ex Philippi corona 
est petitus, sed hoc quoque indicium non raro fallax, nam etiam 



*) Eueni epigramma imperfectum : sed unum tantum distichon vi- 
detur interceptum esse: vitis enim verba intpgra servata, poeta argu- 
mentum in arctum redegit. 

**) Lepidum errorem admisit Benndorf, qui criminatur nie non per- 
spexisse huius poematis sententiam, quippe qni ad gramrnaticos retu- 
lerim, atque ut meliora edoceret, dicit hic increpitari (pcoldSa aelidr]- 
cpdyov. Apparet igitur illum ne legisse quidem hoc epigramma totum, 
qui non viderit oilcprjv compellari. Sed alias quoque luculenta et le- 
vitatis et inscitiae sermonis graeci documenta edidit. Ceterum Thu- 
dichum Mus. Rh. XII 294 hoc epigramma omni ex parte integrum ac 
planum esse arbitratur. 

18* 



270 POETAE ELEGIACI. 

his locis passim vel antiquiora carmina vel recentiora sunt in- 
serta. Ipsum autem dicencli genus plane est singulare neque cum 
ceteris epigrammatis , quae Eueni nomen prae se ferunt, com- 
paranclum: Iacobsius calamistratum appellat: nescimus autem utrum 
auctori sit proprium ac peculiare, an aliunde asciverit, sive quod 
homines sibi infestos tenebricosaeque dictionis studiosos perstrin- 
gere volebat, sive quod alienum carmen alienamque orationem 
imitatus est. 

Iam ne quid desideretur, haec quoque Euenorum epigram- 
niata subiungo. 

I. Euenus Philippi. 
1. 

'Ax&l koqu, fieXi&Qe%xe, XuXog XuXov uq%u£,u6u, 

xexxiyu %xuvoig duixu cpioug xir.e6iv, 
xov XuXov u XuXoe66u, xov ev7txeoov u %xeQoe66u, 

xbv %ivov cc S,eivu, xov %eQivbv fteQivu' 
Kovyl xuypg (jityeig; ov yccQ &ifiig ovde SUuiov 

bXXv6Q• , vfivo%oXovg vfivo%oXoig 6x6fiu6iv. 

2. 

""ff xo deQug yuXKeiov oXov (5ot xud e%iKeixuv 
enxo&ev, tj ipvpjv evdov o yuXnog eyei. 

3. 600 

Avxbg eQel xuyu xovxo Mvqcov' ovk e%Xu6u xuvxuv 
xuv SufiuXiv, xuvxug 6 elnov uve%Xu6ufit]v. 



Ei fii6eiv novog e6xi, cpiXeiv itovog' e% dvo XvyQcov 
uiQOVfiui %Qi]6xr)g elKog eyeiv odvvrjg. 

5. 

IluXXug ku\ KQOviSuo 6vvevvixig elnov idov6ui 
xr)v Kvtditjv' uSUcog xbv 0Qvyu fieficpofie&a. 

6. 

nQ06&e fiev 'iSuiotfiv ev ovQe6iv uvxbg b fiovxug 
SeQ^uxo xuv KuXXevg TtQax' cnteveyKUfievuv. 

JjQu^xeXtig KviSioig Se %uvco%iqe66uv e'&r]Kev, 
fiuQxvQu xrjg xeyyr\g iprjcpov eycov IIuQiSog. 



EUENUS. 277 

II. Euenus Ascalonita. 

7. 

Kr}v fie cpdyrjg int Qt£av, oficog ert xctQnocpoQi]6(o , 
oaaov int6net6at Col^ rgctye, &vofievto. 

8. 

Seivot, rr)v neQi§corov ifie nroXtv, "Ihov tQtjv, 

rr)v Ttctaog evnvQyotg rei%eat xXrj^ofievrjv, 
aicovog recpQrj xaredtjdoxev' dXX iv OfirjQco 

xeifiat, yaXxeicov eQxog e%ov6a nvXtov. 
ovxert fie axdipet TQcoocp&OQa dovQctr^ 'Ayatcov, 

ndvrcov <?' 'EXXrjvcov xeiaofiat iv arofiart. 

III. Euenus Atheniensis. 
9. 

"A nore nctQ&evtxaiatv tXuCxofievu nttXufirjciv 

KvitQida Gvv nevxutg xul ydfiov evt-afievtt, 
KOVQtSiovg rjdrj &ccXttficp Xvaccaa ^trcovag 

dvdQog dcpdQ fir\Qcov i^eXo%evau rvitovg. 
vvficpiog ix vvfKcpr\g 6e xtxXrjcxofiut, ix <?' 'AcpQodirrjg 

"AQea, xctl ficofiovg earecpov ' HQuxXeovg. 
0r)^at TetQeairjv eXeyov itore , vvv 6' ifie XaXxig 

rr)v itttQog iv fiirQutg rjanaCccr iv yXctftvSt. 

IV. Euenus Grammaticus. 601 

10. 

'Ei&iarr] 3Iovaatg ceXtdrjcpdye , Xco§r]reiQa, 

cpcoXdg, det aocpirjg xXififiara cpeQ§ofievrj, 
rinre xeXaiv6%Qcog [eQctig iprjcpotat Xo%d£rj, 

aiXcprj, rr)v cp9oveQr)v eixova nXarrofievrj; 
cpevy dnb Movadcov, 'i&t rrjXoGe, fttjd' oGov oipet 

(idaxavov iv iprjcpco do£,av inet6ayayr\. 

1. Anth. Pal. IX 122: corr. dde6norov, C eig %eXtd6va rerrtyct 
xctrantov6ttv : " rbv (iov6txbv fiifiiptg. Iteratur infra post IX 339 
corr. Evrjvov eig yeXtdova rerrtya xare6&iov6ccv. 

2. Anth. Pal. IX 717: Evivov. 

3. Anth. Pal. IX 718: rov avrov. 

4. Anth. Pal. XII 172: Evr\vov. Plan. ddrjXov. 



278 POETAE ELEGIACI. 

5. Anth. Plan. 165: Evr\vov. 

6. Anth. Plan. 166: xov avxov. 

7. Anth. Pal. IX 75: corr. Evr\vov ^ A6%aXcovixov sig (deinde 
C) afntsXov, -Jjv toayog naxscpaysv. Suid. v. aG%og Kxrja. Sueton. 
vit. Domit. c. 14. Schol. Arist. Plut. 1128. Denique picturae Pom- 
peianae subscriptum legitur, vid. Bulletino 1876 p. 32. (cf. Kai- 
bel Ep. Gr. 1106 Diltheyi comment. Turici 1876 memorans, quam 
non vidi.) Euenum imitatur Leonidas IX 99: "I&Xog svitcoycov 
aiyog 7to6ig sv 7to& aXcorj 01'vrjg xovg dnaXovg Ttdvxag sdaips %Xd- 
dovg' Tcp 8 enog e% yairjg xo6ov anve' xslqs %d%i6xe rva&fioig 
rjfisxsQov xXrjfia xo xaQTtocpoQov. r Pi£a yccQ s'fjL7tsdog oi)6a naXtv yXvav 
vevixaQ avr}6et, r 066ov sni6nst6ai 6ol XQays ■&vofisvco. quod Aecovi- 
Sov TaQavxivov in cod. Pal. inscribitur, sed perperam, nam iuni- 
oris esse testificantur epigrammata quae praecedunt et quae sub- 
sequuntur. Ovidius, qui in Fastis I 351 hanc chriam tractavit 
(cf. etiam Metamorph. XV 114 seq.), Babrii apologum ob oculos 
habuisse videtur, nam Eueni istius aetas incerta, qui fortasse 
Ovidio iam defuncto poeticam artem professus est. 

8. Anth. Pal. IX 62: corr. Evrjvov ElksXlcoxov, C eig XXiov xtjv 
TtoXiv axX. (cod. Par. svavvov sig xbv "IXlov). Euenus Siceliota 
non solum uno tantum hoc loco commemoratur, sed ipsa haec 
appellatio insolens est, nam si natione Siculus erat, EmsXog di- 
cendus, sin aliunde migraverat in Siciliam, ab antiqua patria nomen 
traxisse consentaneum est, itaque coniicio ^AenaXcovixov. 

9. Anth. Pal. IX 602: Evivov d&rjvai. 

10. Anth. Pal. IX 251 : corr. Evrjvov yQafifjLaxi^ sig xovg 6xc6- 
Xrjnag xovg xag fiifiXovg ^L§Qco6xov6ag (ita cod.) rjyovv 6r\xag. 



XXX. 602 

C R I T I A S. 

E A E r El A. 

(nOAlTEIAI.) 

1. [!.]•) 

Koxxafiog ix UtxeXrjg i6xt %&ovog, ix7tQS7tsg eoyov, 

ov 6xonbv ig Xaxdycov xo\a xa%t6xd\iefta' 
elxa 8' o%og UtxeXog, xdkket dandvr] xe xodxtGxog. 

* * * * * 
®e66afoxbg de &Qovog, yvtcov XQVcpeQaxdxr] edQa' 
5 evvatov 8e Ai%ovg e%o%a xdXlog e%et 

Mtlrjxog xe Xtog r', evalog Ttoltg Olvoittcovog' 

TvQ6tjvr) de xQaxet %Qv6oxvnog cptdkr], 
xal Ttdg %aXxog, oxtg xo6ytet dopov ev xtvt %Qeta' 

<&otvtxeg d' evQov yQa^ax' dXe^tkoya' 

Critias. 1. Athen. I 28 B: KQttiug Ss ovtcog (tu i% s-ndGtrjg 
TtoXscog iSicofiutu %utuXsysi)' Kottufiog -atX. — V. 1—2 ib. XV 666 B: 
(jlu&s nuo' lciov, oti ngcotov fisv r) tcov xottdficov natStd EinsXfitri 
scstiv svosdig, tuvtrjv TtQcotov svQOVtcov SixsXcov, cbg KQttCag cprjciv 6 
KaXlaioxQOV iv toig iXsysioig Sid tovtcov Kotta^og %tX. et v. 1 etiam 
Sch. Arist. Pac. 1244. — V. 1. Kottufiog, Meineke KOGGufiog, sed vide 
fr. 7, 10. — sgxi x&ovog, sH7tQS7tsg, Ath. pr. loco x® 0V °S i%7tQS7tsg sig. 

— V. 2. ov GKonov om. B pr. 1. — ig Xatdycov, pr. 1. B ig Xutdpcov, 
post. 1. BPV in Xataycov. — V. 3. ZixsXog, B Stv.sXivi.6g. — xdXXst Sa- 
Ttdvtj ts Casaub.. VL xuXXtSu7tdvrj ts. — %QutiGtog C, -nQuttats D, kqu- 
tiatr\ VL. Post h. v. fort. plures omissi sunt. — V. 4. yvicov, B yvco. 

— V. 5. svvuiov V, svyuiov L. — f|ojja om. BCD. — V. 6. Oivonico- 
vog, B oivoTtoicovog. — V. 7. TvQGrjvr) BCD, TvQGr]vr)v VL. — V. 8. 
ottg, B oottg. — V. 9. yQUfifiut' uXsl-iXoyu codd. et Eust. Od. p. 1771, 

*) Numeri adiecti sunt editionis Bachianae. 



280 POETAE ELEGIACI. 

10 ®r](3r] 6' ttQ^LttTOEVTtt dtCpQOV 6VVE7tr]^CCT0 TtQCQTY]' 

cpoQTrjyovg d' dxaTovg KttQsg, cclog xapiai' 
xbv ds tqo%ov yaCr]g te xcc[Ilvov x sxyovov evqev, 603 

xkSLVOXCCXOV XSQtt[lOV, %Qr]6l[lOV OLXOv6[lOV , 

r) xb xcckbv MccQccftcovL xaxcc6xr t 6tt6a XQOTtccLOv. 

2. [2.] 

Kal xod' s&og UTtdQxr] {isXsxr]iid ts xel[ievov e6xlv 

tilvelv Tr)v ccvxr)v otvocpoQov xvXlxcc, 
(irjd' ccitodcoQEL6&aL 7tQ07to6SLg 6vo[itt6TL Xsyovxcc, 

^6"' ETtl Ss^LTEQCCV %SLQtt XVxXcp &LCC60V 

5 dyysa * * * * * 

* * Avdr) ielq svq' *A6LaToysvr\g, 

Xttl 7tQ07t06ELg OQSyELV £7tLdE%La, Xttl TtQOKttXSL^&CCL 

s^ovo^LttxXr]dr]v, cp 7tQ07tLSLV s&sXr]' 
SLT ccTtb tolovtcov %o6scov yXco66ag ts Xvov6lv 
10 slg ai6%Q0vg [iv&ovg, 6co{id t dfiavQOTSQOv 



46, qui v. 9 et 11 affert; adde Gramm. Bekk. An. I 382, 19: dXe^CXoyu- 
ovxco xd yQuiinaxu ■nsyclrjne KQixCug 6 xvQavvog. Revocavi librorum 
lectionem, cuius in locum Schweighaeuser Xe&Xoya, Dobree Ss&Xoya, 
Meineke de'S,CXoyu substituit. Critias yQ. dXe^CXoyu dixit litteras ser- 
moni opitulantes, i. e. elementa, quae vocis humanae varios sonos tan- 
quam ad amussim reddant. — V. 11. B dv-dxag dXog om. KuQeg. — 
V. 12. xqo%ov Casaub., libri tqo%6v. — yaCr\g, BCD yaCag vix recte. — 
x' snyovov, B xk ydvov. — V. 14. MaQa&eovL, CD MaQU&oovog. 

2. Athen. X p. 432 D: JlQono6eig 8s xdg yivoLLsvug ev xoig avfi- 
itoaCoig Auxedai(iovCoig ova r]v s&og Tcoceiv ovSs cpLXoxr\6Cug 8id xovxcov 
7tQog dXXf]Xovg 7C0Lei6&uL' Sr\Xoi Se xuvxu KQixCug ev xoig 'EXe yeCoig' 
Kal xoS' %xX. — V. 4 usque ad 8 (e£,ovoLLuy.Xr\8r\v) om. C. — %v%Xco 
A, hvkXov BP, hvhXovv VL. — &iu6ov, Casaub. &Cuaov, Porson ©uoCov. 

— V. 5. dyyeu . . . Av8r\ %elQ evQ 1 'A6iuxoyevr\g scripsi, ut hexametri 
primum tantum verbum supersit, pentametri initium interceptum: he- 
xametrum integrum intercidisse ratus Dobree scripsit "Ayye' , u AvSr) 
%e\Q svq' 'A6iuxoy svr\g, cum iam antea Porson vidisset legendum Av8r\ 
%s\q 'A6Luxoysvr\g, A XvSr) %slqsvvuoCuto yevrjg, B Xv8r\%sivsvQU6iuToys- 
vr\g, P XvSr) %slqsvu6Cuxo yevr\g,nai, sed kul delet., VL XvSrj %eiQSvu6Cuxo 
(L %eiQevuoCuxo) yevr\g %uC, et deinde in PVL lacunae indicium, quo 
carent AB. Boeckh vero (Archaeol. Zeit. IV 371) pentametrum deside- 
rari censens scripsit %eiQu nvnXovv ®a6i'ov "Ayys', a Av8r\ %slq 'Aeiaxo- 
yevr\g (stoqsv6sv), Lydia enim pocula sive cod a Critia commemorata 
esse existimat. Possis etiam AvSl', u Sr) xa%v%siQ svq' 'A6iuxoyevr\g 
coniicere coll., Polluce II 148: sv%siq, xu%v%slq, KQLxCag. — V. 8. 
itQOTtLeiv BC, A TtQonoXeiv , P 7CQ07toxeiv, V nQOTCLTeiv , L TCQonCveiv. 

— e%eXr\ Hartung, legebatur s&sXsl. — V. 9. ts Xvovol PVL, xeXe- 
ovciv ABC. 



CWTIA8 281 

tev%ov6LV jcgbq 8' o(i(iat t d%Xvg d(i(iXambg icpC^ec 

Xr)6tLg d' ixtryxeL (ivr)(io6vvr)v TtQaitCdcoV 
vovg de Ttaoecfyctltcu' dficoeg d' dxoXa6tov e%ov6cv 

tjd-og' ineiGnCntei 8' otxotQifir)g 8andvr\' 
15 oi Aaxe8at(iovCcov 8h xoqol tcCvov6l tocfovtov, 

co6te cpQev' eig CXaQccv iXnC8a ndvtag dyecv, 
etg te cpLXocpQo6vvr\v ylco66av (litQcov te yeXcota' 

tOLavtrj 81 7to6tg 6c6(iatC t cocpefafiog 
yvc6(it] te xtrJ6ec te' xaXcog 8' eCg eQy' 'AcpQo8Ctr)g, 604 
20 itQog &' vnvov r}Q[io6taL, tbv xa(idta)v Xcfiiva, 
jtQog tr)v teQJtvotdtrjv te fteoov ftvrjtolg 'TyCeLav, 

xal tr)v Ev6e(ttr\g yeCtova Eoo(pQo6vvr\v. 



al yaQ vneQ tb (litQov xvXCxcov 7tQ07to6eLg 7taQa%Qrj(ia 
teQi}>a6at Xv7tov6' eig tbv aitavta %qovov 
25 r) Aaxe8ac(iovCcov 8e 8CaL&' b(iaXcog didxeitaL, 
e6&eLV xal TtCvetv 6v(i(ietQa itQog tb cpQOvelv 
xal to itovelv eivai dvvatovg' ovx e6t anotaxtog 
r)(ieQU oivco6aL 6co(i d(ietQ0L6L Ttototg. 



V. 11. tsv%ovaiv , Bach tQv%ovaiv. — oju.ju.ar' Hermann et Mei- 
neke, v. o>f' v — V. 12. Xr)axig C2L , ABPVCl Xr)atg. — V. 16. 
iXnCSa ndvxag dysiv scripsi, quod recepit Meineke, atque iXnCSa etiam 
Emperiu8 coniecit, Hartung iXnCSa ndvxag dvsiv , legebatur danCSa 
ndvx' dndystv. — V. 17. yXmaaav B, yXattav v. — V. 18. totavtrj, 
B xoiavxa. — V. 19. 8' ABC, om. PVL. — V. 21. vyCstav PVL, vysCav 
ABC. — V. 22. Evas§Crjg, B svas^sCrjg. — V. 23. Plura deesse appa- 
ret, dicit enim Athenaeus: s£,r)g %s naXiv cprjaCv Al ydo vtxX. Epit.' 
om. v. 23 — 27 (Svvaxoig). — V. 24. dnavxa, Schneidewin snstta. 
— V. 26. to&stv, AP ia&Cstv. — cpQovsiv Bach, v. qpavsv. — V. 27. 
ovv., fort. -aovk vel ovS'. — dnoxaKxog, C dnoxanxbg, PVL dnb- 
tayitov. — V. 28. r)(isga C, r)nsQai BP, VLtSQa VL. — noxoig C, 
noxoig PVL. — Quod. Io. Philop. ad Aristot. de an. C p. 8 dicit: 
(paal 8s rtal KqitCav ysyovsvat aocptaxr]v , ov %al td cpsoo^isva avy- 
yoajUfiara slvai, d>g 'AXs^avSoog Xsysf xbv ydg xmv XQtaytovta (irjSs 
ysygacpsvai aXXo xi, nXr)v noXtxsCag infisxQOvg' ovxog ovv xr)v 
rpv%r)v sXsysv alfia slvaf 

Alfia yao (cprjatv) dv&Qwnotg nsQfnuQStov iaxt vorjfta. 

cf. ib. A p. 4, videtur error subesse, nam hic Empedoclis est versus 
(v. 317), quamquam placitum ipsum Critiae nou abiudicandum. Cf. 
Galen. de Hippocr. et Plat. plac. II T. I p. 264: atp.d cprjatv slvat xr\v 
tyv%r\v , d>g 'EtMsSoxXrjg nal KQixCag vnsXaflov. adde Hermiam adv. 
Gentil. c. 1. 



282 POETAE ELEGIACI. 

EIS AAKIBIAAHN. 

3. [3.] 

Kal vvv KXslvlov vlbv 'A%r\vaiov 6rs<pavG)6co 

'AXxL^Ladrjv vbolOlv v{ivr]6ag TQonoLg' 
ov yaQ itcog r)v rovvo^i icpaQ^io^siv iksysico' 

vvv d' iv ia^sCco xsi6srat ovx d[iirQcog. 

4. [3.] 

rvcS^if] d' r) 6s xart]yay\ syoh ravrrjv iv a7ta6iv 

slitov xal yQaipag rovQyov sdQa6a rods' 605 

6<pQaylg d' i)^isrsQr]g ykco66r]g inl tol66s6l xslraL. 



5. [4.] 

Tlkovrov {isv UxoTtadcov , ^isyaXocpQ06vvr]v ds Ki[icovog, 
vixag d' 'AQXs6ila rov Aaxsdai^ioviov. 

6. [5.] 

'Ex {isXirrjg nXsiovg r) <pv6scog dyahJoi. 



3. Hephaest. p. 22: coansQ Kocxiug iv xfj sig 'AX% i.^idSrjv iXs- 
ysiu ovv. cosxo iy%eoQsiv xb (om. A) xov 'AXyufiiaSov bvouw cprjol yuQ 
sv sHsivr] ovxcog (haec tria vocabula om. A) - Kal vvv nxX. Eadem 
excusatione utitur auctor epigr. Bullettino* d. Instit. Arch. 1831 
p. 74: Kal 8r) nuXsvurjv Tu£iUQ%r]g iv ^Qoxoig. Ov yaQ iv s^ausxQoig 
7]Q(io6£ xovvou' iuov. — V. 1. 'A&rjvuiov BP, 'A&rjvaiov Turn. ES, 

' utrumque A. 

4. Plut. Alcib. c. 33: Tb usv ovv tprjcpiaua xf]g ku&oSov tiqoxsqov 
skshvqcoxo , Kqixiov xov KuXXaia%qov yQaipavxog, cbg avxbg iv xuig 
iXsys iuLg nsnoirjyisv vnoucuvrjancov xbv 'AXyii^iccSr]v xr]g %uoixog iv 
xovxoig' rvcofirj xxX. — V. 1. yvcourj, Valckenaer yvcourjv. — V. 2. 
sSquou codd., v. syQuipu. — V. 3. yXcooorjg Schaefer, v. yXcoxxrjg. — 
xoiaSsai, Fia xoig Ss 6oi, E xoig Ss 60i sed corr. 6i. — %sixui, fort. 
%s ia&co. 

5. Plut. Cimon. c. 10: "Exi xoivvv Toqyiug (isv 6 Asovxivog cpr]6i 
xbv Kiucova xcc %Qr]uuxu %xu6&ui usv, cog %qcoxo, %qtjo&ui Ss , o)<? xi- 
(icoxo. KQtxiug 8s xcov xqiuy.ovxu ysvousvog iv xuig iXsy siuig 
sv%sxul~ IJXovxov %xX. — V. 1. SnonuScov Coraes, v. E%ond8cov. — 
V. 2. 'AQ%s6iXu scripsi, cf. Paus. VI 2, 1, idemque Westermann coniecit, 
vulgo 'AysaiXdov, AFa 'Ayr]6iXa, Hartung vinug Tiauuivov (Tiauuevov), 
quod cum displiceat aliis nominibus, tum propter asyndeton hic ferri 
nequit. 

6. Stob. Floril. XXIX 10: Kqtxiov. — rj cpvascog, fort. rj '% cpvascog 
scribendum. 



CRITIAS. 283 

EIIH. 

7. [7.] 

Tbv de yvvacxeicov (teXecov 7tXe%avTcc tiot coddg 
r)dvv 'Jvccxqelovtcc Tecog eig 'EXXdd' dvrjyev, 
6v(i7to6icov eQed-L6(ia, yvvaLxav rj7teQ07tevna, 
avXcov dvTirtaXov, (pLXofiaofiLtov, r)dvv, dXvnov' 

5 ov Ttoxe 6ov cpiXoTrjg yr}Qa6eTaL ovde ^avelTat^ 
e6T av vScoq olvco 6v(i(iLyvv(ievov xvXixe66Lv 
nalg dLa7tofi7tevt], 7tQ07to6eLg £7tide%ia vco(icov, 
7tavvv%idag O 1 ' ieQag ftrjXeLg %oqoI d(icpie7tco6Lv , 606 

7tXa6TLy£, •&•' r) yaXxov d-vycxTrjQ eTt axQat6L xa&i%r] 
10 xoTTccjiov viprjXaig xoQvcpalg Bqo^ilov ipaxdde66LV. 

7. Athen. XIII 600 E: 6 ("Eqcotcc) b oocpbg vftvcov dsi noTS 'Ava- 
■kqscov nueiv sotl Sid OTOfiuTog' XsysL ovv nsQi uvtov nui 6 KQUTiGTog 
KQiTiag Tctds' Tbv %tX. — V. 1. rjnsQonsvfitt , P vnsQonsvficc. — 
V. 4. cpiXo$aQ$iTov , P cpiXofiaQflvTov , B cpiXo^aQSTOV. — r)Svv, fort. 
tjvv. — Deinde interstitium feci, quemadmodum etiam Meineke et Har- 
tung: nam ipse Athenaeus aliquot versus praetermisisse videtur, ita- 
que non opus est Hermanni correctione v. 5, qui tov voluit scribere, 
ubi libri omnes oov exhibent, vel quod postea Meineke commendavit 
v. 1 rov es pro tov 8s. — V. 7. 8iano(insvr\ ABC, 8Lanofinsvar\ PVL, 
Osann dianoinvvrj, Hartung SiccnoQ&fisvor}. — nQonoosig PVL, nQo- 
nootg A, nQonooig B, nQonooiv C. — jsnidsjiia vcolccov AC epit. Hoesch., 
sni Ss^idv cofiov B, sni 8s£ibv cofiov PVL. — V. 8. & om. P. — 
V. 9. nkaOTLyl CL, nlaOTi% APV. — %•' PVL, re A, 8' C. — a-HQaioi 
ABC, cctiqolol PVL. — Had-i£r\ B, xa&i£si AC, na&i£si libri Casaub., 
■xafti^oL PVL. — V. 10. ipundSseoLV AC, tpa-nddsoiv B, tpsY.d8soeiv 
PVL. — Iniuria Hertzberg hoc fr. in suspicionem vocavit, cf. quae dixi 
Comment. Crit. III p. 7 , ubi conieci particulam hanc fuisse maioris 
alicuius carminis, in qno vitas poetarum descripserit, ut huc referen- 
dum sit (fr. 33) Mall. Theodor. p. 537: „Metrum dactylicum hexa- 
metrum inventum primitus ab Orpheo Critias asscrit." Porro (fr. 34) 
Philostr. vit. Soph. Praef. Ol8a yaQ Sr) >tai KQiTiav rbv eocpioTr\v ovn 
sk naTSQCov, dXXd 'OfirjQOV Sr) fiovov ovv t<b naTQi inifivrio&svTcc, insiSr) 
ftaviia 8r\Xcoosiv ZiisXXs naTSQcc 'Ofir\Qcp noTaciQV slvai. (cf. Tzetz. Exeg. 
II. p. 8 w et 131) et fort. etiam (fr. 36) Schol. Eurip. Hipp. 263: to 8s 
firjSsv dyav oi fisv XiXcovi tco AccKsSaiLLOvicp uvutl&suolv, cbg KQLriag. 
— Ex carmtnibus fqrt. petita sunt, quae exhibet Poll. II 122: nccQa 
Ss KQLria. nai Xoysvg 6 qtjtcoq, et II 148: sv%slq, tcc%v%slq, cog Kqi- 
Tiag. — Critiae vindicare voluit Schleiermacher versum, quem Plato 
de Rep. II 367 E adhibuit: Kai ^iyco dxovaug dsi (isv 8r\ vr\v cpvoiv 
tov ts rXavTicovog xui tov 'AdsifidvTOV r)ydjir\v, utuq ovv yai tots ndvv 
ys r\o$r\v %ui slnov ov %uv.cog slg vfiug, co nuiSsg sv.sivov tov dvSQog, 
xr)v aQ%r)v tcov sXsysicov inoirjosv b rXuvxcovog i QUOTrjg, sv- 
SoKifirjoavTag nsQi Tr)v MsyuQOi (id%rjv slncov 

TLuiSsg 'AQiorcovog, kXsivov dsiov ysvog uvSQog. 



284 POETAE ELEGIACI. 

ut haec prirna fuerit Critiae elegia. Nihil iuvat Aristides II 98, qui 
dicit: tccvtcc IsysL IIXccTcav, 6 xov i7nyQcc(i(iccTog \lsts%cov , -kccl 6l' ov 
to 'AqiGTcovog ysvog ftsiov cog ccX^&cog. nam nihil nisi hunc ipsura Plato- 
nis locum novit, eodemque loco utitur schol. Aristid. III 420: snLyQccfifia 
ycco rjv tov nccTQog ccvtov tov 'AQiGTCovog Xsycov (scr. Xeyov) ovTcog' co ncci- 
deg AQLGTcovog yIslvov &slov ysvog. qui versum ex Platone petiit, ea 
quae deinceps addit, suo periculo nugatur; quod iitLyQcc[ificc 'AQiGTcovog 
dicit, non tam ipsi Aristoni tribuit, sed epigramma in Aristonem com- 
positum significat. Omnino haec Schleiermacheri coniectura incertis- 
sima, nam neque constat, quam pugnam Megarensem Plato dicat, ne- 
que Aristo eiusque filii qui sint*), sed hanc quaestionem expedire non 
est huius loci, cf. Susemihl Philos. Plat. II 76 seqq. et in Philologo 
Suppl. II 114 seq. 



*) Equidem Aristonem Platoiiis philosophi patrem dici existimo, 
scd poematii quis sit auctor plane incertum. 



XXXI. 607 

I P H N. 

Kqvjitg) tads tdgxp Zotpoxkri itQatela Xafiovta, 
trjs tQayixrjg te'%vrjg 6%rj[ia to Os^ivotatov. 



Iophon. Epigramma legitur in vita Sophocl. 131 ed. Weaterm.: 
cpacl S' entyeyQucpd'ui xco uvxov xcccpco xuSe' ■x.Qvnxa y.xX. sed PI Xa- 
ficov Se oprjGiv ineyQuipe xco xccqpcp uvxov (om. I) xuSe. Secundum Iah- 
nium ed. Soph. Electrae p. 11 codices omnes Xu§a>v exhibent; cprjai 
antiquiores, cpuot recentes, denique entyeyQU"nxut F, eniyQuiput GR, 
eneyQUipe CI , ceteri ut videtur intyeyQucp&ut tuentur. Ego olim con- 
ieci 8cribendum esse Aoficov Se cpr\atv entyeyQucp&ut, de Lobone Ar- 
givo cogitans, quem ne^l noirjrav scripsisse in Epimenidis vita testa- 
tur Diog. L. I 112, eodemque auctore utitur I 34 in Thaletis vita: xd 
8e yeyQafifievu vn uvxov oprfii, Aoficov b 'AQyeiog elq £'nri xeiveiv Siu- 
%6giw intyeyQucp&ui S' uvxov enl xr)s elv.6vog xuSe' TovSe ®ulr)v Mi- 
Xrjxog 'iug %-Qetpuo' uveSeii-ev 'AatQoXoyov nuvxcov nQeofivxaxov 6ocpir/, 
quae ex eodem libro de poetis petita esse apparet. Leguntur alia 
epigrammata passim in libro I, quae Diogenes^ dicit vel in statuis vel 
in monumentis philosophorum inscripta esse, quae probabiliter Schnei- 
dewin (Philol. I 21) suspicatur ex eodem Lobonis opere petita esse; 
nam omnes illi pariter musicae artis atque sapientiae laude inclarue- 
runt, itaque Lobon illos haud dubie in libro de poetis recensuerat: 
epigrammata autem ista, quae Diogenes libro I recenset (nam quod 
legitur II 15 in Anaxagoram philosophum ab hac societate segregan- 
dum censeo), non solum ab aetate virorum, in quorum honorem et 
memoriam composita sunt, aliena esse apparet, sed etiam singula tan- 
tam similitudinem prae se ferunt, ut omnia ab eodem auctore pro- 
fecta esse videantur. Lobon autem si haec omnia in libro suo de 
poetis exhibuit, etiam ipse ista epigrammata condidisse censendus est, 
quemadmodum etiam epistolas sapientum, quas Diogenes 1. I adscripsit, 
Argivus literator videtur condidisse: certe omnes ab eodem homine 
fraudulento fictae sunt. cf. quae de Lobonis fallaciis nuperrime Hiller 
in Mus. Rh. XXXIII 518 seq. probabiliter et docte commentatus est. 
— Igitur si recte olim Lobonis nomen in vita Sophoclis restitui, et 
comprobaverunt hanc meam coniecturam 0. Iahn et Benndorf, hoc 
quoque epigramma, quod sane illis non magnopere dispar est, in eun- 
dem numerum referendum, neque omnino inscriptum fuit in tragici 
monumento. Sed tamen dubitationem iniicit Valerii Maximi testimo- 
nium, qui epigramma ab Iophonte in patris memoriam sepulcro in- 
sculptum esse narrat VIII 7, 12: „Sophocles quoque gloriosum cum 
rerum natura certamen habuit, tam benigne illa mirifica opera sua 



286 IOPHON. 

exhibendo, quam illa operibus eius tempora liberaliter subministrando. 
Prope enim centesimum annum attigit, sub ipsum transitum ad mortem 
Oedipode Coloneo scripto; qua sola fabula omnium eiusdem studii 
poetarum praeripere gloriam potuit: idque ignotum esse posteris filius 
Sophoclis Iophon (ita Pighius, libri Sophon) noluit, sepulcro patris quae 
retuli insculpendo." Haec Valerium vel alium quem commentum esse, 
non est credibile: sane ea quae ille refert, non insunt in hoc disticho, 608 
sed videtur tantum primordium superesse, reliqua interciderunt. Igitur 
eiusmodi epigrammate si revera sepulcrum tragici ornatum erat, audax 
adraodum facinus fuit, aliud plane comminisci. Quare postea probavi, 
quod Westermann coniecit 'iocpcov ds, cpuaCv, snsyQaips, sive Leutsch 
(Philol. I 131) 'iocpcov Ss, cog cpr\aiv . . ., aTtsyoctips. Sed de hac am- 
bigua re apud alios sit iudicium. — V. 1. Zocpo%lri S ut videtur et 
fortasse alii ap. Iahn. , vulgo ZocpoxXrjv. — V. 2. la^ovxa, rrjg roayi- 
xfjg re%vrjg G%r~iLi,a scripsi, legebatur Xafiovra rfj roayLY.fi r&%vr\, a%r\Lia, 
nisi quod PI iv rf} , I ytai G%rjfia. Sane genetivus quo sit referendus 
ambigi potest: TtQcozsLa simpliciter dici poterat, non item 6%f t LLa. Sed 
si epigrammatis hoc est exordium, fortasse continuabatur a%fjLLa rb a. 
TtarQLdog cxQ%aLrjg. 



XXXII. 609 

S O C R A T E S. 
I. 

Ai6co7tog itox s"Xs%s Koqlv&lov a6xv vs'^lov6lv, 
{ii} xqlvslv ccQSxrjv XixodlxG) 60(pL7j. 

nPOOIMION. 

2. 
Ar'\kC "AjtoXlov %alQS xccl "Aqxsjjll , Ttalds y.XssLvor. 



3. 

0'C ds %OQolg aaXXL6xa ftsovg xl(jloj6lv, ccql6xol 

SV 7tols'{lC3. 

Socrates. 1. Diog. Laert. II 42: inoCrjGS 8s (ScoKQatrjs) nai uv- 
&ov Aloconstov ov ndvv initstsvy[isvcos, ov r\ ocQ%r)' Aioconos %tX. Cf. 
Plato Phaed. 60 D. Plut. de aud. poet. c. 2. Augustin. de cons. 
Evangel. I 7. 

2. Diversis nominibus appellatur hoc carmen, nec tamen de di- 
versis carminibus cogitandum, ut Wyttenbach vult. Prooemium dicit 
Plato Phaed. p. 60 D: jieqi yccQ toi tcov noirjudtcov , cov nsnoCrjHUs, 
ivtsivas tovs tov Aioconov Xoyovs, w.ai tb sls tbv 'AnoXXco nQooCyuov. 
et Themist. II p. 32: yiai sati ZcoycQatsi nQooCynov nsnoir\usvov iv 
tbvca s^afistQco sle tbv &sov. paeanem praeter Diogenem (vide infra) 
minus recte appellat Dio Chrys. or. 43 T. II 580: vcai naiava inoCrj- 
asv sls tbv 'AnoXXco v.ai tr)v "AQts^iiv. Cf. Epict. 11 6, 26. IV 4, 23. De- 
nique Suidas v. UcoHQatrjs (Eudoc. 390) vuvov st$ 'AnoXXcova -nai "Aq- 
tsuiv Kal (iv&ov Alaconsiov Si' incov. — Diog. Laert. II 42: 'AXXa xai 
naiava v.atd tivas inoCrjOsv (SconQcctrjs) » ov r) ccqx^' dr\Xi "An. v.tX. 
.diovvaoScoQOs 8s cprjGi, ufj slvai avtov tbv naiava. — "AnoXXov , Cod. 

Mon. anoXXcov. — ytXssivco, Cod. Cant. Ar. Mon. xXsivco, Vind. ytXsiva. 

3. Athen. XIV p. 628 F: o&sv nal £coY.Qoctr\s iv tois noir]uaai 
tovs 'AaXXiata %OQSvovtas aQCatovs cpTrjaiv slvai td noXiuia, Xsycov ov- 
Tcog- 01 Ss KtX. Fort. ex prooemio in Apollinem. 

Socrati etiam tribuendos censeo versus, quos ex Herodico Crateteo 
descripsit Athenaeus V 219 C: 



288 SOCRATES. 

„ZcoKQursg, ovn s'Xu&sg fis nb&co Srjx&sig cpQsvu rrjv 6rjv 610 
nuiSbg dsivofidxrjg *or), KXslvlov uXX' vndnoveov, 
si fiovXst 6ol sxstv sv nuLSwd, firjS' dnL&rjerjg 
dyysXco, dXXu ni&ov' v.ui 6ol noXv fisXnov sotcci." 
5 Kuyco bncog tjkovou x^Qdg vno ecoftu Xmuivco 
lSqcotl, pXscpuQcov Ss ybog nsesv ovv. d&sXrjrcog. 

„ErsXXov, nXrj6Ufisvog frvfibv Moverjg kutoxolo, 
rj rbvS' aiQrjosig coScov Ssivoloi no&OLGiv. 
dficpoiv yuQ cpiXirjg rjS' UQxr) ' rfjSs nu&s^sig 
10 uvrbv, 7tQOG§dXXcov duoutg bnrrjQiu ftvfiov." 

et deinde: 

„Tinrs SsSuxqvgui, cpiXs ZlcoHQaTsg; r) g' uvukivsl 
GTSQVOtg svvuicov enrjnrbg nb&og oliuugl &Quv6&sig - 
nuiSbg dviy.rjTOv; xbv syco tl&ugov gol vnserrjv 
TtoLrjGat. 11 

Aspasiae hos versus tribuit Athenaens: 'Aonuoiu fisvrot, r) 6ocprj rov 

ScOHQUTOVg SLSu6Y.uXog TCOV QrjTOQLY.COV XbyCOV , SV TOLg Cp SQOflSVOig 

cog avrfjg snsaiv, dnsQ ^HQoStKog 6 KQurrjTSLog nuQS&sro, cprjoiv 
ovTcog. Apparet Socratem et Aspasiam sermones serere de Alcibiadis 
amore conciliando: atqui Socrates refert, quid Aspasia sibi praeceperit, 
v. 5 — 6. Igitur non Aspasia, sed Socrates illud colloquium versibus 
heroicis exposuerat: videtur autem Athenaeus ambigua oratione, qua 
Herodicus usus erat, in errorem inductus esse, neque enim Athenaei 
verba corruptelam contraxisse puto. Ceterum illud carmen neque 
ab Aspasia neque a Socrate profectum, sed mala fraude aliquis sub- 
iecit: neque antiqua videtur fraus esse, id quod inprimis usus singularis 
verbi y.droxog, qui recens admodum est, arguere videtur: etiam ybog 
v. 6 satis insolenter lacrimae dicuntur: nisi forte vocabulum corruptum, 
Meineke Qoog coniecit, idem cum Dobraeo ovv. s&sXrjrcog scripsit. — V. 8 
nondum in integrum restitutus, nam coScov (Meineke mavult coSrjg) nul- 
lam videtur fidem habere, poeta videtur comparatione usus esse, rj 
rbvS' uLQrj6SLg coosi* Ssivr) nb&oiGLV, nam reliqua nequeo probabiliter 
emendare, tentavi coosi ts XivoioL nb&OLo, sed hoc displicet propter 
clausulae similitudinem (Movorjg kutoxolo). — V. 10 probabiliter Mei- 
neke dxoatg &sXyirrjQiu ftvfiov. Versu antepaenultimo Gxrjnrbg nb&og 
singulare est, nec tamen coniecturis tentandum, sed pro &Quvo&sig 
videtur poeta &qux&£ ig scripsisse. Meineke librorum scripturam tue- 
tur, sed deinde nuiSbg dnivrjrov proposuit. — Denique monendum 
est Socrati distichon tribuere Maxim. Conf. II 649, sed est Palladae, 
vid. Anthol. Pal. X 34. 



WXlll. 611 

ANTIM ACHUS. 

ATill. 
1. 
OsvyovTag yaCrjg sxrofti zlcoTLadog. 

2. 

rsvsa KafitxQvovg ftijxsv dyaxksag OQysicovag. 

3. 
Eins ds cpcov>']6ag' Ilolvfts, &QS7tTr']Qia tdods 
Xnnovg tol dco6co dv6[isvtcov sXaGag. 

*4. 

Tots dij %qv6sco sv dsTtaC 

'HsXlov no^LTisvsv dyaxlv\isvr\ 'EQv&SLa. 

*5. 612 

Ol (poi) tcov ycsydXcov SQXtOQsg si6l xaxcov. 

Antimachus. Fr. 1. Steph. Byz. v. dcoriov . . . yiccl Jconag cog 
IXidg xov 'iXisvg . . . v,al 'Avrifiaxog iv Ssvxsqco AvSrjg' cpsvyovxag v.xX. 

Fr. 2. Phot. 344, 7: 'OQyscovsg ... 6 yovv 'Avxiua^og iv xf\ Av8r\ 
ysvsai" Kafidovovg ftrixsv dyanXsag ooyccavag, ita cod. sed supra dfia- 
■xXsag. Eadem Suidas s. v. 'Ogysavsg' 6 yovv 'Avxiua^og iv xfj AvSr/ 
ysvsa Kafidgvovg &f~jY.sv d^anXsag (d$Xay.sag C) ooyscovag. Respicit 
Harpocr. p. 139, 3: of usvroi noirjrai srarrov rovvoua dnXcog inl rcov 
csqscov, cog 'Avriuaxdg rs nov Y.al AiaxvXog iv Mvooig. Valesius ysvvav 
KafiaQvov &f}v.sv scripsit (rectius dedisset ysvvav &f)KE KafiaQVOv), Gais- 
foi'd et Friedemann iv ry AvSr/ y • "Ev&a (Hermann iv 8s) KafiaQvovg. 
Videtur grammaticus non integrum locum adhibuisse, fort. ysvsdv Ka- 
fiaQvov, cprjoiv, &f)Y.sv nrX. — 'A^anXsag fuerunt qui defenderent, tam- 
quam Lydorum lingua sacerdotes dicti essent, vide praeter Iablonskium 
G. Hnpfeld Exerc. Herodot. III 9. 

Fr. 3. Scbol. Eurip. Phoen. 44: on Ss TloXvficp sScohe (OlSinovg) 
rovg 1'nnovg, v.al 'Avriuaxdg cprjocv (M Avrduay^og, C Avaiuaxog) iv AvSrj ' 
slns v.rX. — V. 1. rdoSs scripsi, vulgo xdSs, Barnesius ravra, Diibner 
rovoSs. 

Fr. 4. Athen. XI 469 D: oxt 8s v.al 6 "HXiog inl norrjQiov Sisnoui- 
£sxo inl xfjV Svoiv, ZrrjoixoQog usv ovrcog cprjoiv . . . ^al Avriuaxog 8' 
ovrcool Xsysf xdxs 8f) v.xX. — V. 1. xQ va ^ scripsi, vulgo svxqbco. — 
V. 2. ndunsvsv Schweighaeuser, nounsi A, ndunsi B, nsunsi P, nsu- 
nsa-nsv VL, niunrjGiv Stoll. 

Fr. 5. Etym. M. 375, 40: eqhxcoq, 6 nQaY.xv/.6g, 'Avxiuaxog' xo>v 
■nxX. V oi xcov, unde Valckenaer ooaot scripsit, ego oT aoi xcov. 

POETAE IiYR. II. 19 



290 POETAE ELEGIACI. 

*6. 

'Hvts xavrjZ, 

(svdiog) dvTtrrjg cckfivQOV slg nskayog. 

*7. 

Schol. Apoll. Rh. I 211: Zrjxrjg ilctl KaXaCg' xovxovg ix dia- 
cpoQcav xoncov 6v(inXsv6at xotg Aoyovavraig cpa6iv' 01 fisv yaQ ix 
@Qaxr]g, cog 'AnoMcoviog, Hood(ooog ds ix AavXidog, AovQig 6s i£ 
'TnsQ^oQScov' xaxaXsysi 6s xovxovg xal Avxifxaypg. 

8. 

Schol. Apoll. Rh. I 1289: 'Avxifiayog 6s iv xrj Avdy cpr]6lv 
ix($i,fia6dsvxa xbv HQaxXsa 6id xb xaxafiaQsfc&at xr)v 'AQycb vrtb 
xov rJQcoog. 

9. 

Schol. Apoll. Rh. III 409 : Kal 'Avxifiaypg iv xrj AvSy 'Hcpai- 
6xoxsvxxovg (cod. Par. yaXx6rto6ag) xovg xavQOvg anscpr\vaxo. Adde 
Schol. Pind. Pyth. IV 398: xovg nvQinvovg xavQovg 'Avxifiayog iv 
Av6rj r)cpa(,6xoxsvxxovg Xsysi. Fortasse huc pertinet quod ex Anti- 
macho profert Schol. Nic. Ther. 472: ixaXsiro 61 Sdog r) oXrj 
0Qaxixr) 2dfiog' Mo6vyXog 6s OQOg xrjg Arjfivov, cog Avxifiaypg' 
'Hcpai6xov (KPR r]cpai6xoio) nvQi sixsXov (om. KVR), rjv Q~a xixv6xsi 
dalficov (ita A, 6afiov VR, 6afi K) dxQoxdxyg oQSog (GKV uxqo- 
xdxov, KPVR oQOvg) xoQvcpy6t Mo6vyXov. Dixei*at igitur fortasse 
poeta, tauros illos exhalasse spiritum similem igni, cpiem Vul- 
canus in Mosychlo edit: 

(snvsov) ( Hcpai6xov rtVQi svxsXov, oQQa xixv6xsi 613 

6aificov dxQOxdxrjg iv xoQvcprjg Mo6vyXov. 

Fr. 6. Schol. Apoll. Rh. I 1008: Avnrovrsg xscpaXdg . . . Jv- 
nrsiv 8s sari rb Svveiv cog naQa KaXXifid%co ■ Avnrai 8 f§ aXog sq%6- 
fisvoi. nQorSQOg 8s 'Avri(ia%og' r]vrs ri,g xavrj^, Svvrj eg aXfiVQOV neXayog, 
sic cod. L, ut vulgo, sed Par. Vind. 81 orn. Tig et deinde exhibent 
Svnret elg (Vind. eg) aXfivQOv vScoq, unde Wolf hexametriun restituit 
Svnrcov eig aXfivQOv vScoq, cum iam antea Rutgersius Svnryoiv ig 
dXtivQov ol8fia coniecisset. Hermann transposuit Svnret xavrj^, contra 
Meineke v.avr\% Svnrrjg elg coniecit, ac sane Antimachus non verbo 
Svnretv, sed nomine Svnrr\g videtur usus esse; scholiastae verba hunc 
in modum sunt redintegranda : Svnretv 8e eart rb Svveiv, Svnrai 8h 
al&vtat, cbg na^d KaXXifid%(p. cf. Etym. M. 291, 19: Avnrr\g- Svnrav 
Xeyovrat at al&vtat, xai b 8vnrr\g. KaXXifta%og' Svnrat r e% dXbg 
eQ%6(ievoi evStoi xavrjxeg. itaque inde ev8tog petii ad Antimacheum 
locum restituendum r]vrs xavr\% (svSiog) 8vnrr\g aXfiVQOV eig neXayog. 
Ex Lyde autem petitus videtur versus, quoniam Apollonii scholiasta 
hoc solum carmen in manibus habuit. 



ANTIMACHUS. 291 

Hartung f Hq>ui6xov Eu(dco nvQt etxeXov, r\v qu xxX., quod nullo 
modo ferri potest, nam Mosychlus Lemni mons fuit. 

*10. 

Scbol. Apoll. Rh. IV 156: '£v xovxotg xat xotg iqpe^ijg q>i]6t 
t>)v Mr]8etuv intQQuivov6uv aQxev&co xb (hoc om. cod. L) qyuQftaxov 
xot(ii6ut xov Squxovxu inu8ov6uv xul ovxco xo xcoug uveXe6&ut, xut 
%coQt6'&i]vui u(iq>oxeQovg int xijv vuvv xot(ico(ievov xov &i]Qiov, 6v(i- 
qpcovcog xco ^Avxt^.ufco. 

11. 
Schol. Appll. Rh. IV 1153: Ttfiuiov Xeyovxog iv KeQxvQu xovg 
yujiovg aydrjvai Atovv6tog o MtXt]6tog iv SevxeQco xcov A.Qyovavxt- 
xcov iv Bv^uvxico q>i]6iv, 'Avxinu^og iv Av8rj iv K6X%otg nXr]6iov 
xov 7toxu(iov [xtyijvut (xrj Mrjdeiu xbv 'lu6ovu). 

12. 
Schol. Apoll. Rh. IV 259: c H6io8og 8e xut IlivSuQog iv IIv- 
&tovixutg xcd Avxi(tw/pg iv Av8y 6tu xov Qxeuvov q>u6tv iX&eiv 
uvxovg (xovg 'AQyoiwvxag) elg Ati3vr]v, xul i3u6xu6uvTug xi]v ^AQyco 
eig xb r](iexeQov neXuyog yeve69ut. 

13. 

Schol. Apoll. Rh. II 296: 2xQoq>u8ug q>r]6t xexXi]6&ut 8tu xb 
xovg BoQeudug uvxo&ev vno6XQerpat, 6xQuq>evxug eig Tovniaco, Xuficov 
nuQcc 'AvxtyLuypV (ovxco yuQ ixeivog iv xrj Av8r] neQt uvxcov (ie- 
(xvijxut) [haec oraissa in cod. L]. 01 8e ExQoq>udug q>u6tv uvxccg 
xexXi]6&ut, xu&b ini6xQuq>evxeg uvxo&t r]v£uvxo xco ACt xuxulufietv 
xug AQnviug. Kuxu Se H6io8ov xul ^Avxipuypv xul 'AnoXXcovtov 
ov xxeivovxut. Cf. ib. ad v. 297: At HXcoxut vrJ6ot (iexcovo(iu6&t]6uv 
2xQoq>u8eg' (ii(ivr]xut uvxcov xul ^Avxi^wjpg iv xi\ Av8r\. 

*14. 
Schol. Apoll. Rh. II 178: ^Ay\]voQi8r]g' 'AyrjvoQog yuQ nuig 
i6xt (Qtvevg), cog 'EXXuvtxog' cog Se f H6ioS6g q»]6tv, Ooivtxog xov 
^AyiqvoQog xul Ku66teneiug' o(ioicog Se xul ^AexXr^ntuSr^g xut 'Avxi- 
(iu%og xul &eQexv8t]g q>u6iv. 

*15. 

Etym. Flor. ap. Miller Melanges p. 265: Er\6u(iot xul 'Eqv- 
&ivot, %coQiu nuq>Xuyoviug' ovg EQv&ivovg q>r\6tv ^Avxifia^og Stu 
xr)v iQv&Qoxyxa xat xr)v xotuvxryv %qoiuv. Petita haec sunt ex com- 
mentario magis integro Apoll. Rhod. II 941, ubi nunc legitur: 
EQv&ivot 8e ovxco Xeyofievot X6q>ot neQt nuq>Xuyoviuv' ovxco Se Xe- 

19* 



292 POETAE ELEGIACI. 

yovxoci §ldc xr)v iQv&QoxrjXcc xov %qc6{iccto$' el6l yccQ tolovtol. Neque 
enim probabile ^Avxi^ayfiq pro 'AnoXXcovLog scriptum esse, et poetae 
nomen positum pro interpretum labore: nam Apollonius ipse ea 
de re nihil prodidit. 

(Scholia in Apollonium etiam aliis locis ope Et. Flor. supplere 
licet, cf. p. 107. 246. 248. 261, al., quemadmodum cod. Flor. 
etiam confirmat emendationes Apolloniani carminis, velut I 883 
iv§vnsg a Rutgersio restitutum, I 372 naxcc tcqojeiquv plane tes- 
tatur, quod ego divinando eram assecutus.) 

16. 

Scbol. Hom. II. £ 200: ^Avxificcyog §s iv xij Av§r\, oxi xovg 
ZoXvKiovg ccvelXe {BsXXEQOCpovTr^g) ftEolg ovxag 7tQ06cpLXsig , §lcc xovxo 
Hi6r)&rjvai avxov cpr\6iv vno xcov dscov. Adde Schol. Od. e 283: 
«t EoXviicov] xi)g KiXLY.iag eIgIv. o&ev %al ol SoXvllol covo[itt6&rj6av 
ciTto 2oXvfA,ov xov Aiog kccl KccXyr\§oviccg, cog Avxipccyog XsySL. * 

Ad Lyden praeterea retulit Stoll, quod Et. Gud. 353, 7 ex614 
Antimacbo profert: Kv&c6vv\iov Ol§inovv, sed his commodus in 
Thebaide locus fuit. — Elegiaca Antimachi carmina an praeter 
Lyden fueriut, non constat; sed fbrtasse liber AeXxol inscriptus, 
unde Athen. VII 300 D hunc versum affert: 
EX&cov EvXslog nr\yccg sni §Lvr\svxog. 
elegiaco numero adstrictus fuit. Maior etiam dubitatio de Kaxa- 
XV v ]h <l u0 nomine Antimachi carmen inscriptum fuisse olim con- 
ieci: sed illius certe loci Et. M. 4, 6: ^Avxi^ayog ^layivr\' xol d' 
«£>' oi ttfiohjxoQEg ccvSQEg e'cc6lv, ubi hoc nomen delitescere suspi- 
catus sum, emendatio satis incerta: Hartung hic quoque ea pro- 
posuit, quae omnino non sunt ferenda. Schmidt coniecit ^Ajtti\\ 
xol <J' ccqcc oi 7cl6xol a|3. cc. ecc6lv , ut 'A%aiy paenultima syllaba 
correpta pronuntietur. Ad hoc carmen olim conieci referendum 
esse versum ap. Herodian. Philet. p. 439 ed. Piers.: EvvsccfivnXog 
ovog TiccQtt ^AvxL\x,ttfcp., qui integer legitur ap. Tzetz. ad Lycophr. 
771 et in Et. M. 594, 21: 

"E6xlv fioi Mccyvi\g ivvEcc^ivzXog. ovog. 

sed apud utrumque Callimaclio tribuitur, ut hoc nomen in anti- 
quis commentariis Lycophronis lectum esse appareat: atque ita 
schol. vet. nuper a Kinkelio editus. Cf. etiam Schneider Callim. 
II p. 437. — Sunt etiam alia, quae cum probabilitatis aliqua 
specie ad Antimachi Elegias referas, velut quod Pausan. IX 35, 5 
dicit: 'Avxifiaftog §s ovxs ccql&(iov XccQixcov ovxs ovo^ccxa slitcov 
AiyXr\g eIvcxl dvyaxsQttg xccl r HXiov cpr\6lv avxccg. — Item apud 



AMIMACHUS. 293 

Herodian. 7r. pov. Xe"£. p. 36, 23: ctXXcc xal itcioct ^Avxipbdyco' del 
(pdoeog yaxevovaiv eycov, conieci: 

. . dei cpctoeog yi\v yaxeovGav eycov. 

Ex Elegiis (fort. ex Lyde, vid. fr. 16) petiti videntur versus 
duo de Pyde, Pisidiae fluvio, ap. Choerobosc. I 139, 17: 

Kctdde Ilv8t]v xe qeovxct. 

JJvdrjxog xovorj xr]XexXeixov noxctfioio. 

sic enim ex cod. Marciano (vid. Gaisford Praef. Et. M. VII) hi 
versus sunt corrigendi: in priore versu Koechly coniecit xeXaSeivct 
TIv8r]v (jelovxct. — Huc adde Hesychianum illud: Eisxoviavoi' oi 
'EcpeCioi, ag 'Avxifiayog. ubi Duebner coniecit eioxov ^labvioi. — 
Fortasse etiam huc pertinet, quod habet Probus ad Virg. Ecl. 
X 18: „Adonis, ut Hesiodus ait, Phoenicis et Alphesiboeae, Age- 

noris Thiantis, qui Histriam (Syriam?) Arabiamque tenuit 

imperio, ut Antimachus ait." (Cf. Lydae fr. 14). — Antimacho 
Diintzer vindicare voluit versum ap. Schol. II. tc 234: Acodcovrjg 
SvOyeifieQov' oi tceqI Zrjvodoxov noXvjtidaxog dict xb KaXXi[idyov' 
KQr\vecov x EvQca%r\ (0. Schneider coni. EXXonirj) fxi6yofi.evcov exaxbv. 
sed potuerunt Zenodotei ad magistri lectionem probandam uti 
Callimachi versu, ut ostenderent, hunc quoque Zenodoti lectionem 
secutum esse, nec EvQc6%rj tentaverim, nam fortasse lacus ad To- 
uniri montis radices (cf. Plin. Hist. Nat. IV 2) sic vocabatur. Vide 
quae de hoc Callimachi versu , qui videtur ex libro II Aixicov 
petitus esse, et de his fabulis disputavi in Iahnii Annal. LXXXI 
316 seqq. Adde Schneider Callim. II p. 641. — Sauppe (Philol. 
XIX 147) Antimachi nomen restituere voluit apud Schol. Thucyd. 
I 11, acute corrigens <bv r\yeixo 'Axdfiag xax ^Avxifiayov, ubi 
legitur xal ^Avxifxayog: suspicatur autem Antimachum in Lyde de 615 
Acamantis Chersonesiaca expeditione dixisse, itaque si haec respe- 
xerit Thucydides, etiam certum esse, quo tempore Antimachus 
Lydeu ediderit. At etiamsi largiar eo tempore, quo Thucydides 
prooemium scripsit, Antimachum iam edidisse Lyden atque illud 
carmen Thucydidi innotuisse (quamquam haec prorsus incerta), 
tamen historicum isto auctore ibi usum esse prorsus est incredi- 
bile: quod dicit aXXa %Qog yecoQyiav xrjg XeQ6ovr']6ov xQanofievoi 
xai Xr]0xeiav xrjg xQocprjg cntoQia, petitum est ex Homero, h. e. ex 
cyclico aliquo carmine, atque eodern referenda est scholiastae 
adnotatio, ubi fortasse scribendum iav r]yovvxo 'Axdfiag xal 'A(i- 
cpifiayog. Ad Cypria carmina refert Welcker Cycl. II 104, et 
ap. schol. Thuc. ^AvxiXoypg legeiidum esse suspicatur. — Quod 



294 POETAE ELEGIACI. 

Phot. Bibl. 171. 1 refert Agatharchidcn in epitomen redegisse 
Antimachi Lyden, nihil nos iuvat in amplificandis carminis reli- 
quiis, nescioque an paraphrasis potius quam epitome fuerit. 
Hecker vero imro(ir)v rr)g ^Avxt^dypv vXrjg legendum edixit, ut 
Antimachus historicus intelligendus sit, vel xrjg KaXXi(idiov vXrjg. 

— Antimachi nomen videtur oblitteratum apud Philodemum 
tceqI avoefi. p. 13 ed. Gomperz: 

OIC NAYTIN 
NCE AAACON 
<t>IAEIN MAKA 
MAXOC 
ac ni fallor elegiaci poetae versus praecedit: 

. . (o)v i£ dXXcov (cpa6t) cptXetv (laKa^Qag.) 
fortasse ipsius Antimachi, quem Philodemus potuit suae orationi 
inserere ita ut cpr\6t pro cpu6t substitueret. 

EniTPAMMA. 

17. 

Tiitxt (ao&cov axXaxog, ivvaXioio XeXoyyag, 

Kvtcqi; xig o tysv6xag 6xvyvu Ka&drpe (idxav 

evxea; 6oi yaQ eQcoxeg icpifieQOt, a xe Kax evvdv 
xeQtyig, Kal kqoxccXcov &r]Xv(iavetg oxoftot. 
5 dovQaxa 6 at^axoevxa naQeg TQtxcovidi Sia 
xavxa' 6v 6' ev%airav etg 'Tfxevatov t&t. 

Epigramma. Anthol. Pal. IX 321: A 'Avr<,yi,a%ov corr. sig 'AtpQoSC- 
rrjv 6nlocpoQov6av. Ruhnken, cui assensus est Stoll, Callimacho tribuit, 
quoniam Antimachi epigrammata nulla neque in Anthologia neque 
alibi extant, sed recte Meinekius observavit hoc poematium a Calli- 
machi ingenio prorsus abhorrere , nec tamen Antimachum huiuscemodi 
epigramma confecisse verisimile: est haud dubie iunioris alicuius poe- 
tae, Antipatro probabiliter tribuit Benndorf. — V. 1. arXarog 0. Schnei- 
der, legebatur arXrjrog. — svvaXioto cod. Pal. (vulgo 'Evvulioio), atque 
ita Meiueke, gladium interpretatus , sed est potius hasta, hinc v. 5 
SovQara al(iarosvra (cf. etiam tabulam pictam in Mus. Borbon. VIII 6) 
vel omnino Martia arma, i. e. scutum et hasta. Armata Venus ('AQsia) 
passim in fanis graecorum visitata, velut Spartae, Corinthi; hoc epi- 
gramma videtur referendum esse ad nobile aliquod artis opus, cuius 
auctor ignoratur, quemadmodum etiam Apollonius Arg. I 742 seq. aliam 
Veneris armatae speciem respexit. Adde Anthol. Plan. IV 171 — 177. 

— V. 2. ipsvarag, 0. Schneider ipsvaag scripsit, non recte. — (idrav 
Plan., (idrrjv cod. Pal. Deinde distinctionem (idrrjv; svrsa 6ol yaQ cor- 
rexit Iacobs. — V. 3. a rs (d rsna rsvvav) . . . rsQtpig cod. Pal., atrs 
. . . rsQipstg Plan. — V. 5. ituQsg Meineke, (jts&sg Plan. , nd&sg cod. 
Pal. , qui praeterea a pr. m. rQcoviSt Siat exhibet. — V. 6. ruvra, 
Meineke ixorvu. cod. Pal. ravra' d' scd S erasum. — sv%uiruv vulgo, 
cod. Pal. sv%srut uv. 



XXXIV. 616 

PL ATO. 

De epigraminatis, quae vulgo Platoni tribuuntur*), difficilis 
quaestio est: C. Fr. Hermannus quidem Histor. Philos. Plat. I 100 
praeeunte Sochero omnia in suspicionem vocat, atque in eandem 
sententiam disputat Steinhart Platos Leben p. 76 seq. et 295. 
Praeter unum omnia in Authologia servata sunt, ubi propter 
varias causas plurima turbata sunt, ac saepius in ipsa Anthologia 
fluctuat paradosis. Augetur difficultas, quod fuerunt alii eiusdem 
nominis viri. Philosophi epigrammata Meleager coronae suae in- 
seruit, ut ipse in prooemio testatur v. 47: Nal fir)v nal %qv6elov 
asl ftdoio TlXdxcovog KXcova, xbv i£ aQExrjg navxo&s Xafinofisvov. 
Ac passim etiam in lemmate Plato dicitur 6 cpiXo6ocpog, velut ep. 
7. 14. (15), vel fisyag velut 18, vel denique oblique significatur 
velut 1. (2. 3). Sed praeterea semel comparet Platonis comici 
nomen, vid. IX 359: TIo6Ei8i7titov, ot 81 JTXdxcovog xov xcofiixov, 
verum hoc epigramma, cuius auctor satis incertus (nam Planudes 
Cratctl tribuit) a comico poeta prorsus alienum, qui nulla omnino 
videtur epigrammata scripsisse: fortasse xcofiixov a librario ex 
coniectura est additum, ut saepe haec lemmata sunt amplificata. 
Sed fuit etiam Plato iunior (6 vsaxsQog), cuius epigrammata for- 
tasse Philippus in ordinem recepit: huic dilucide tribuitur IX 13 
A TlXdxcovog vscoxsqov, C slg xv avxb nai oxi 6 xvcpXog xbv %coXov 
S7tc6(icov s§a6ta^£v, IX 748 slg Aiovv6ov ysyXv\x\isvov sv d\xs%v6xco 
(etiam Iriarte p. 93 TlXdxcovog xov vscoxsqov, s. poet. n. Schol. 
Eurip. Or. 583), IX 751 slg ''AitoXXcova sv daxxvXtco (cf. Iriart. 
ib. Cram. An. Par. IV 370, ubi d tyrjcptg). Fuit illi, quantum 
quidem ex tribus his poematiis licet colligere, summa ingenii 
mediocritas: quod iudicium ne cui iniquius videatur, adscribo 
haec epigrammata. 

I. 
'Avsga xtg Xmoyviov vnsQ vcoxoio Xinavyiqg 
tjys, Ttodag iQr\6ag, ofifiaxa iQV]6dfisvog. 



*) Wernikii uomnicntatioue dc his upigraimnatis Thoruni 1834 edita 
non licuit uti. 



296 POETAE ELEGIACI. 

dficpco fxev 7ir\Qo\ nal aXiqfiovsg, aXX o fisv oipsig, 

og 6s fia6sig' dXXov <T aXXog vnr\QS6ir\. 
xvcpXog yao ycoXoio naxo3(xddiov fidoog ai'Qcov 

dxQanbv o&vsioig 0fifia6iv dxoofidTSi. 
7] fiia d' dficpoTSQOig r\QKSi cpv6ig' sv yaQ snaGTco 

xovXXmsg aXXr\Xoig slg oXov rjQaviOav. 

Tractavit autem hic chriain a multis decantatam, a quibus plu-617 
rima mutuatus est. 

II. 
A Xi&og s6t dfis%v6Tog, syco <?' 6 noxag Ai6vv6og' 
r\ vr\cpsiv tcsi6sl fi rj fia&sxco fxs&vstv. 

III. 

A 6cpQay\g vaKiv&og, ArtoXXcov 8 s6x\v sv avxr\ 
%a\ Adcpvrj' tcotsqov fidXXov b Arjxotdag; 

Eiusdem Platonis iunioris fortasse est ep. d8s6noxov IX 759. 

Elg Xi&og, aQ(i\ sXaxr^Q, Xnnoi, £vyov, r\via, fia6Ti^, 

quod Plan. et cod. Iri. p. 92 Platoni tribuunt. Huic versui simil- 
limus est qui sequitur adespotos (760) Elg dicpQog, aQfi\ sXaxr\Q, 
ncoXoi, £vy6g, r\via, vi%r\. Uter utrum descripserit ambiguum. 

Et antiqua certe ea epigrammata sunt, quae Diogenes affert 
auctore Aristippo usus (qui scripsit %sq\ naXaiag TQvcpr\g, recentioris 
Academiae assecla, ut mihi videtur, neque enim Luzacio assentior, 
qui hunc librum Cyrenaico mala fraude subiectum esse censet)*). 
Neque enim Aristippus haec elegidia suo periculo panxit, sed 
tradita ab aliis propagavit: Dioscorides certe, aetate Aristippo 
vel suppar vel maior, respicit epigr. 8, vid. quae ibi notavi. 
Apuleius, Gellius ad philosophum referunt 1. 2. 3. 7. 8. 10. 14. 
15. 17. 30. 31. Praeterea possis in eundem numerum referre 9, 
quod cum proximo ep. 10 arcta necessitudine coniunctum, et 18, 
cuius par est ratio (cf. ep. 17), nam eum, qui primus Platonicas 
nugas congregavit, non aspernatum esse lusus idem argumentum 
variantes ostendit ep. 3 adiunctum ep. 2. Atque haec quidem 
etiam Meleager videtur recepisse, si non omnia, at certe plera- 
que: incertum sane, Cephalas quid Meleagro, quid Diogeni Laer- 
tio acceptum referat: nam ep. 7 et 8 leguntur in Anthol. VII 
99 et 100, quo loco Cephalas ut res ipsa docet et codicis lem- 



*) Etiam Steinhardt Platos Leben p. 266 fraudulentum aliquem 
hominem Aristippi nomiue abusum esse censet. 



PLATO. 297 

mata testantur, descripsit Diogenis Pammetrum cui fortasse etiam 
Platonis carmina inserta fuerunt: at ep. 7 et 8 in Meleagri quo- 
que corona fuisse verisimile; ac Meleager fortasse alia quoque 
Platonis epigrammata recepit velut 11, 12, 13, quae leguntur 
loco, qui ex illo florilegio descriptus videtur. quamquam haec 
tria carmina a Platone plane alieua. 

Dixi antiqua esse haec epigrammata, quae suae coronae in- 
seruerit Meleager, sed nequaquam contendo ea esse priora Ale- 
xandrinorum saeculo, nedum Platonem omnia haec vel ludentem 
vel serio composuisse: nam illud tantum constat, facta esse ante 
annum fere C ante Chr. n. Velut 3, si fuit a Meleagro receptum, 
non potest PJiilodcmo attribui, neque tamen ad Platonis saeculum 
referendum, nam antiquum poetam bis idem argumentum tracta- 
visse, ut tamquam rhetor ostenderet, quemadmodum apte vai*iari 
posset, non est verisimile. Item dubia sunt ep. 9 et 10, quae 
Eretriensium memoriae dedicata sunt: neque enim cenotaphiis « 
haec inscripta fuerunt, sed ad demonstrativi generis similitudinem 
prope accedunt, atque idem argumentum variant. Libere tamen 
fatendum est, nos quae hoc saeculo graecae poesis indoles fuerit 
parum compertum habere, ac verisimile esse, eorum, quae Ale- 
xandrini postea studiose celebraverunt, primordia iam tum eni- 
tuisse; itaque non mirum si quis mortui memoriam honorifico 
elogio decoravit, quod non fuit sepulcro insculptum, quemadmodum 
iam dudum ludibrii causa eiusmodi titulos condiderunt. Plato si 
Susa et Ecbatana visitavisset (dicitur enim ad Magos proficisci 
voluisse sed propter bellum Asiaticum hoc consilium abiecisse), 
potuit memor calamitatis, quae populares suos in extremas partes 
orbis terrarum avexit, quorum posteri etiam tunc videntur suis 
institutis usi esse (vid. Herod. VI 119), haec. poematia condere. 618 
Haud cunctanter segrego tria epigrammata 11. 12. 13, quae 
iam plane demonstrativi generis speciem prae se ferunt: ep. 11 
et 13 in eodem plane argumento versantur, ac si praeterea nihil 
magnopere offendit, tenendum est brevissima esse: amplius autem 
poematium 12 iam a dicendi genere illius saeculi recedit, id 
quod inprimis ivdvGairo arguit, de quo monuit Cobet Var. Lect. 
II 789. Ex duobus epigrammatis 17 et 18 fortasse alterumutrum 
a Platone compositum esse existimes, mihi neutrum videtur; nam 
acumen inest oninino indignum philosopho. Restant 30 et 31, 
utriusque ei>igrammatis* incerta est paradosis in Anthologia, nec 
tamen huic rei multum tribuendum: sed ep. 30 quamvis Athe- 
naei auctoritas tueatur, haud dubie commenticium est, alterum 



298 POETAE ELEGIACI. 

autem vel dorica dialecto a reliquorum societate segregatur. 
Sex tantum supersunt poematia, 1. 2. 7. 8. 14. 15, quae in 
amatorio fere genere versantur, quae si quis ob id ipsum summo 
philosopho indigna censeat, equidem assensum sustineo. Sed sin- 
gillatim si quis ea examinaverit, pleraque aliquid offensionis habere 
sentiet; velut 1 et 8 propter Agathonis et Phaedri nomina So- 
crati potius quam Platoni conveniunt, itaque si haec germana 
sunt, concedendum, discipulum ludentem magistri sui personam 
induisse. Ep. 7 in Dionis memoriam scriptum multo magis offen- 
dit: Gellius et Apuleius Platonem adolescentulum talia lusisse 
dicunt, at epigramma hoc post Dionis mortem 01. 106, 3 Plato 
senex scripsisse fingitur, neque adolescens, sed aetate iam pro- 
vectus familiari Dione usus est: praeterea carmen est crasso filo, 
longeque abhorret a nativa simplicitate , qua Platonis poesin in- 
signem fuisse consentaneum est. Ep. 14 et 15 lepore facile 
superant reliqua; sane astronomiae Plato" una cum discipulis 
potissimum operam dedit gravis iam annis, cum Eudoxus Athe- 
nas domicilium contulisset: sed quod scriptores, qui hos versicu- 
los tradiderunt, de astronomiae studiis fabulantur, leviusculum 
est: potuit haec adolescentulus ludere, si sumas haec sola ele- 
gidia flammarum vim subterfugisse. Nam ep. 2 ceteris proter- 
vius nimis vulgare est et levidense. 

Quod olim existimabam, fortasse alia in eorum locum quae 
Platoni abroganda sunt, substitui posse, non iam tueor. Sane 
non invenusta sunt 24 et 32, neque quod hic quandam cum 
bucolicis carminibus deprehendimus similitudinem offendit, sed 24 
videtur Platoni tributum esse, quoniam describitur locus in Hy- 
metto, quem IlXaravog vany\v vocabant, (vid. ad ep. 25, ubi id 
iterum usu venit), item 32 Platonis nomen prae se fert, quod quae 
hic de apum examine et Amore narrantur, fabularem historiam 
de infante Platone in memoriam revocabant. Praeconium Aristo- 
phanis comici 29, quamvis testium auctoritas non admodum gra- 
vis, cum philosophi ingenio sit dignissimum, non ausim eripere. 
Sed Pindari elogium ep. 6 antequam natus fuit Plato factum, 
vide quae ibi adnotavi. 

Reliqua non dubitamus quin a Platone philosopho omnino 
aliena sint: huc referenda sunt omnia, quae in artis operibus et 
donariis describendis versantur, quae non solum propter id ipsuin 
institutum, sed etiam plerumque propter orationis proprietatem 
non solum a Platone, sed omnino ab hoc saeculo prorsus abhor- 
rent, velut 4. 5. 21. 22. 23. 26. 27. 28, adde praeterea 25. Ex 



1'LATO. 299 

his fortasse Platonis minoris sunt 21. 26. 28, Ammonii 23, reli- 
quorum auctores incerti. Denique novicia haud dubie poematia 
sunt 16, quod fortasse Antipatri est, 19, quod item Platoni iuniori 
possis tribuere, et 20. Platoni minori si recte tribui ep. 21, iam 
apparet vanam esse Benndorfii coniecturam, qui existimat esse 
Sardianum, philosophum Epicureum, qui Ciceronis fuit aequalis, 619 
si quidem Polemonis regis tempore vel etiam postea scripsit: 
Polemonem autem alterum poesi operam dedisse credo: atque 
etiam si epigrammata ad priorem retuleris, aegre id cum Benn- 
dorfii ratione conciliari potest*). 

EnirPAMMATA. 
1. 
Trjv -tyvyjiv , 'Ayd%cova cpLXcov, iitl %elXe6lv e6%ov 
r\kxrE yaQ r\ xhr\ii(ov cbg dia(5r)6o[i8vrj. 

2. 
Ta (irjha fidXXco 6e' 6v d' el [isv ixov6a cpilslg jtf, 

ds^afiivr} xijg 6rjg nao&EVLrig ^iEtddog' 
el d' ao', o [irj yiyvoLXO, vostg, tow' avxb kafiovtia 

6KEtyaL xr\v (oorjv cbg 6kLyo%o6vLog. 

3. 
Mijlov iyco' (5dlA.EL (jle (pLlcov 6s XLg' aAA' inivEv6ov , 
Eavd-L7t7iri' xdycb xal 6v [iaQaiv6[i£&a. 

Plato. 1. Anthol. Pal. V 78: A FlXuxcovog, C slg 'Aydfrtova xov 
fia&rjtrjv uvxov. Adde Gell. N. A. XIX 11. Macrob. Sat. II 2. Diog. 
Laert. III 32, qui v. 1 si%ov exhibet, et v. 2 cod. Cant. 8lu§X., Cram. 
An. Par. IV 384, ubi r}X\re. yuQ rjSvg sQcog d>g Siu^rjaofisvuv, leg. r) Sva- 
sQcog atque haec germana lectio videtur. M. Schmidt r\ (iiv dfisvoo- 
fiivrj scribendum censuit, idemque permire hoc epigramma Anacreonti 
tribuit, ut idem sit Agathon, qui memoratur Anacr. fr. 100. 

2. Ib. V 79: A xov uvxov , C sig sxuiquv xivu Svom&fi. et Diog. 
L. III 32 ubi v. 2 cod. Cant. sv^utisvrj, Vind. nuQ&sviag, v. 3 idem o 
fioi yivoixo. — V. 3. vosig, Pal. a m. s. uiasig, sed videtur voslg ante 
fuisse (sec. Finslerum ia restituit corrector in ras.), Hecker tx&sig, 
Geel ovoaui, M. Schmidt onvstg, Hartung dvuvsvsig, uvxb. 

3. Ib. V 80: A too uvrov. et Diog. L. III 32 ubi male iungitur 
cum priore ut in cod. Matrit. ap. Iriarte p. 104. Non est eiusdem poe- 
tae, qui prius poematium condidit, sed apparet hunc illius vestigia 
legisse: ap. Plan. Philodemo tribuitur. 

*) De Platonis epigrammatis disputavit Schneidewiu Progymn. in 
Anthol. Gracc. Gott. 1855 passim, usus duobus codicibus Parisino et 
Florentino, qui partcm liorum epigrammatum exhibcnt. Parisino libro 
postea usus est etiam Duebner in editione Parisina Anthologiae. 



300 POETAE ELEGIACI. 



4. 



*H 6o@uqov yeXu6u6u ku&' EXXudog, r\ tiqIv iouGvcov 

s6fibv inl Ttoo&vooig Auig e%ov6u vecov, 620 

xr\ Ilucpirj xo KuxonxQov' inet xoirj (xev oquG&ui 
ovk i&eXco' oi7\ 6 r)v nuQog ov dvvufiut. 

5. 

Tov Nvficpcov fteQunovxu, cpiXofi^Qtov, vyQov uotdov, 

xov Xt@u6iv Kovcputg xeQnofievov ^uxqu^ov 
laXnco (iOQCpco6ag xtg odotnoQog evy^og e&r\Kev, 

Kuvfiuxog iy&QOXuxrjv dityuv a%e66a{ievog. 
5 nXu£o{ievcp yuQ edeil-ev vScoq, ev%uiQov uei6ug 

KotXuSog iK 6Q06eQr)g uytcpifiicp 6xo(iuxt. 
cpcovrjv cV rjyrjxeiQuv odotnoQog ovk dnoXeincov 

[ei)Qe %o6iv yXvKeocov cov ino&ei vufiuxcov.] 



4. Ib. VI 1 : A IlXdxcovog, C inl naxonxQcp dvaxe&svxt naqa Aat- 
dog. legitur etiam in cod. Paris. TlXdxcovog. Vertit Auson. Ep. 55. Affert 
v. 3 et 4 Olympiod. in Alcib. I p. 31 ubi s&eXet et Svvccxat. — V. 1. 
7cqIv iQuaxdov scripsi, quod etiam Schneidewin suspicatus est, cum 
antea vsa pro vscov legendum esse coniecissein. xcov squoxcov Pal., xcov 
iQcoxcov vulgo, xbv iQcovxcov Stephan. , nox' sqccoxcov coniecit Cobet, 
comparans IX 102, 3. — V. 2. scytbv int scripsi, legebatur icytbv ivi, 
sed cf. IX 621, 5: r) Ss cpsQOvccc noQOvg dnb 6c6[iaxog sc/ibv iQcccxav 
s£et £7ii 7tQ0&vQ0tg. — Carmen hoc novicium, quod vel xr\ TIttcpCr\ v. 3 
arguit, neque tamen minoris Platonis esse credo. 

5. Ib. VI 43: A sig fidxQtt%ov %aXv,ovv dvaxs&svxa xatg Nvytcpatg 
naQa bSotnoQOV , IJXdxcovog. In Planud. dSscnoxov. — V. 2. Xtfidctv 
Pal., om. Pl. , oxaybctv ed. Asc. — Kovopcctg, Hecker ncocpa tg fort. 
6 Qoa s Qatg legendum. — V. 3. [toQcpcoaag, Pal. xvnooaccg xig, corr. yQ. 
fiOQcpcoaag xtg, Plan. ex manifesta correctione atrjXcoaag. Geel xoQvsvcag, 
Hecker» %ccXKoxvnr\ad[isvog. Possis %ccXyiovv %wvcoaag scribere, sed ger- 
manum haud dubie [lOQcpwcag sive coniectura assecutus est corrector, 
sive in antiquiore repperit exemplo. — sv%og e&rjnsv Pal. a m. pr. ut 
vid. in rasura. — V. 4. aKsaadfisvog Pal., d-nsacdfjtsvov Pl. — V. 7. 
dnoXstncov, Pal. dnb Xstncov. — V. 8. Hunc versum, qui deest in 
Plan., in Pal. est margini additus, librarii supplementum esse apparet. 
— yXvKSQwv , Pal. yQ(yXvy,SQ)r\v. — ino&st Brunck, Pal. inb&r\. — 
vttfidxcov, Brunck XtfidSwv , quod multum pi - aestat reliquorum con- 
iecturis, velut Iacobs wv ino&st vacfiwv svqs nbatv yXvv.sQr\v , Hecker 
svqs nbatv yXvusQcov cbv sno&rja' dficcQwv. Hoc quoque epigramma, 
quamvis non invenustum, quoniam in artis opere describendo versatur, 
recentioris est aetatis, sed auctor prorsus incertus. Platonis nomen 
fortasse huic quoque carmini ex errore aliquo inscriptum, neque 
tamen quidquam tribuendum Planudi, qui nomen ignorat: Planudis 
ea in re exigua est auctoritas, quamvis secus visum sit Finslcro gr. 
Anth. 128. 



PLATO. 301 

6. 

"AQytsvog tjv \\sivot6tv dvr\Q ode xal cpikog a6tolg, 
nivdccoog, svcpoSvojv TltSQidcov rtQonokog. 

7. 

AdxQva psv 'Exdftij ts xal 'Iktdds66t yvvati\iv 

MolQai irtsxka6av drj rtots ystvo[isvatg' 621 

6ol ds, Aicov , Qs\avtt xakcov intvixtov SQycov 
dai^iovsg svQsiag ikrtidag i\\sysav' 
5 xsl6at d' svqv%6qqo sv TtatQidt tiyttog a6totg, 
oo s[ibv ix^frjvag dv{ibv SQCott Aicov. 

6. Anth. VII 35: A slg xov ccvxbv AscovtSov (et sic Plan.), sed 
infra post VII 316, ubi repetitur in cod. , corr. praeinisit IlXdxcovog, 
C stg IJivSaQOV xbv (isXcov notr\xr\v. — V. 1. aofisvog, priore 1. cod. 
Pal. pr. m. vxtog, sed.m. s. correxit aQ(isvog, ut 1. altero legitur. 
Plan. ed. pr. r\ntog, sed ccQfisvtg satis tuetur Plut. de anim. procr. c. 33: 
6 Ss xco IJivdciQco notr\accg xo intv.r\8stov uQfisvog r\v . . . daxotg 
svccQfioaxiav Sr)X6g iaxt xr)v aQsxr\v rjyovfisvog. Epigramma, quod in 
Anth. pr. 1. insertum Pindari elogiis altero 1. inter Simonidea et 
Callimachea carmina legitur, nullo ingenii lumine insigne, neque Pla- 
tonis, neque Leonidae, sed incerti auctoris, ut Plut. quoque testatur. 
Mores mortui laudantur, ars, quam professus erat, sine ullo praeconio 
indicatur, haec tenuitas antiquum esse elogium arguit, cf. titulum 
Thisbae repertum et vetustis litteris inscriptum 'Aaxot(g x)al ^sivotat 
tpavsig cpiXo(g iv&dds ■h.sixcu) og nox' ttQtaxsvcov iv nQO(id%ot(at nsasv), 
ubi Keil Inscr. Boeot. p. 171 alia comparavit; atque ipse Pindarus 
Nem. VIII 38 suae mortis memor quodammodo significavit, hoc solenne 
praeconium sibi gratum acceptumque fore. Itaque verisimile distichon 
hoc inscriptum fuisse monumento poetae, quod Thebis vidit Pausan. 
IX 23, 2, in quo si Pindari simulacrum fuit sculptum, convenit iam 
dvrjQ oSs. Plutarchus cum int%r\Ssiov vocat non elegiam lugubrem, 
sed titulum sepulcri dicit. — Mordtmann Mitth. des Arch. Inst. z. Ath. 
V 83 edidit hoc epigr. (litt. formae saec. II a. Chr.): 

'HQCovSccg 'AlutdStt 'HQaKXscox(r\g 
ccQfisvog r\v i^sivotaiv dvr\Q bSs Htti cpiX(og daxotg 
nXsiaxr\v xs svcpQoavvrj S6^u(v dstQU(isvog. 

7. Ib. VII 99: A slg~ditova. xbv ZvQctxovatov corr. UXdxcovog cpt- 
Xoaocpov. ovxog 6 zJtcov sxatQog r\v TlXdxcovog xov (isydXov. Diog. L. 
III 30, qui addit xovxo %ui intysyQucp&ut cpccaiv iv EvQavtovaaig ini 
xco xdcpco. Extat etiam in cod. Matr. Iriarte p. 104 et in Vindob. n. 311. 
— V. 1. (isv, Iacobs (ir)v, Hartung (isv &' *Exd(lri ncci 'IX., malim Suhqv' 
dSr\v. — V. 2. Sr\ noxs Diog. , Sr) xoxs Pal. et Suid. v. ystva(tsvccig, 
sic enim ille et cod. Vind. pro ystvo(isvatg (sed A ystvofisvoig, ib. codd. 
instiXcoauvxo , unde aliquando insiiXcoaavx' sinoxs conieci. — V. 4. 
svQstag, Herwerden svQotag. — V. 5—6 Apulei. de Magia c. 10 una 
cum interpr. latina, sed cod. Flor. tantum v. 6 exhibet. Ap. Diog. cod. 
Mon. svQV%toQcp et daxog. 



302 POETAE ELEGIACI. 

8. 
Nvv ots [irjdev "Als^tg o6ov (jtovov slq>\ ott xakog, 

orTttat xal %dvtr\ 7ta6t TtEQt^XsTtstat. 
&v{is, tt firjvvstg xv6tv o6tsov; slt avtr\6st 

vGtEQOV ov% ovtto (&atdQov a7tG)Xs6a{iEv ; 

9. 
0'ids Ttot Alyaioto (5aQv(5QO[iov oidpa fojtovtsg 

'Exfiatdveov 7ts8ico l KsillE%' , svl [i£6dtco. 
%atQE %lvtr\ itots natQtg 'EQstQta, %atQEt 'A&rjvat, 

ysitovsg Ev(5oir\g, %atQS &dka66a q>ilr\. 

10. 
Ev(3oir\g ysvog s6^sv 'EQEtQtxov, dy%t ds 2Jov6cov 
Ksiiis&a' cpsv, yairjg o66ov dcp' r\iistSQr\g. 

8. Ib. VII 100: A sig "AXs!-lv %al ^aidqov. TlXdrcovog. C ovroi 
siolv ol (Ss@r)Xovvrsg rbv nXdrcavog §iov. Diog. L. III 31 et Apul. de 
Mag. c. 10 cum interpr. lat. , ubi variae corruptelae in libris et edd. 
leguntur. — V. 1. correxi interpunctionem , legebatur "AXs^ig, oaov u. 
slcp' oxl KaXog conrai, %al n. — oxs firjdsv, Brunck 6 xb firjdsv. — slcp' ', 
Pal. pr. hap'. Lennep et Iacobs step' i. e. sins, non recte; hoc dicit 
poeta: nunc, ubi nihil dixi, nisi pulcer est Alexis, nisi forte "AXs^iv 
est refingendum. — V. 2. clnxai, cod. Flor. Apul. coIJAI, Stephanus oo 
nat. — ndvxv, v. ndvrr\. — ndoL nsQL^Xsnsrai Antb. corr. (nam A nag) 
et cod. Flor. Apul. , ndg xig sniarQscpsraL Diog. et Apul. vulgo. — 
V. 3 manifesto imitatur Dioscorides Anth. P. V 56 v. 7 dXXa ri cirjvvco 
■xvolv oaxsa; (idoxvosg sioi htX. unde apparet hoc epigramma haud 
ignobile fuisse. — dvir]osi Stephan. et Brunck atque ita cod. Flor., 
v. dvL-rjGSig. 

9. Ib. VII 256: corr. IlXdxcovog sig xovg 'EgsxgLSLg xovg sv 'Ey.$a- 
xdvoig %SLfisvovg. deinde erasa sunt haec verba lemmatis (C) sig xovg 
SQSxQLSLg nal a% rovg sv sv.$arav rsXsvr . . . ., in horum locum substituit 

, a , 

corr. aSrjXov sig rovg a&r\vg nQOiia%ovg.*) Om. poetae nom. Philostr. 
vit. Apoll. I 24, qui tradit Apollonium Tyanensem repperisse ysyQafi- 
\isvov snl vavxcov rs nal vavyiXrjQcov o/jfiaxL eo ipso loco, ubi captivis 
Eretriensibus agri a Persis olim assignati, quae sophista utrum ex Da- 
midis pseudepigrapho libro an ex epistola Apollonii ad Scopelianum 
data (cf. Suid. v. ZuonsX.) petiverit, incertum. — V. 1. \3aQ-v§QOfiov, 
Phil. (ia&VQQOov. — V. 2. nsifisd'' svi Pbil. Plan., nsifis&a sv Pal., 
lacobs xsLfjLS&a fisooaxicp. 

10. Anth. Vll 259: corr. IJXdrcovog, C sig rovg Evfiosig xovg sv 

Eovaotg rsXsv. Plan. adrjXov. Diog. L. III 33: cpaal 8s ual ro sig rovg 
'EQSTQisag xovg oayrjvsv&svxag avxov slvaf Ev$oir\g nxX. Cram. An. 
Ox. IV 154, 10 et Suidas v. Inniag. — V. 1. Evfioirjg, Cram. Suidas 



*) Lemma erasum suum obtinet locum, perperam corrector substituit 
lemma proximi epigrammatis 257, quod in Anth. est dSrjXov. (Cf. Si- 
monid. ep. 101.) 



PLATO. :jo."i 

11. 

Navrjyov tdcpog stp '* 6 6' ivavtCov i6tl yscoQyov' 622 
cog aAl xai yat'/; §vi/6(,* vns6t 'AtSr\g. 

12. 
Navryyov fis dedoQxag' ov r) xtsCva6a &dka66a 

yv(ivco6ai nv^dtov <pdosog ijdsCato, 
av&Qconog nal.d\ir\6iv dtaQ^rjtoig (i' djtedvGev, 
to66ov dyog to66ov xsQdsog aQafisvog' 
5 xstvo xal ivdvGatto xal stg 'Atdao cpsQOito, 
xaC (iiv tdoi MCvcog tovpbv s%ovta Qaxog. 

13. 
niatrJQsg 6co^Oi6ds xal slv dll xal xatcc yalav 
l'6ts ds vavrjyov 6rj[ia naQSQ%6(isvoi. 

14. 
'A6tsQag si6ad-Qstg a6tr}Q i{iog' st&s ysvoCfj,r]v 
ovQavog, cog nokkotg b(i(ia6iv stg 6e (Ikenco. 

Evfioetov. — ioftev, Diog. r]iiev. — V. 2. yairjg, Cram. dtrjg vel atov. 

— occov , Diog. tbcaov, Cram. tbaov. 

11. Ib. VII 265: corr. IlXdtcovog- C etg ereoov vaviqybv. — V. 1. 
e ttt' • 6 8' ivavtiov Iacobs, legebatur etfii' o 8' dvziov. — V. 2. vneot' , 
Pal. corr. vn' iat'. 

12. Ib. VII 268: C Etg vavrjybv , ov evQcov tig i^eSvaev tcov tficc- 
titov. corr. IJXdzcovog. cod. Par. TlXdtcovog. — V. 1. r) v.teivaoa Plan. 
Par., oUteioaaa Pal. — ftdXaaca, ftdXatta Plan. — V. 8. dtaQ§r]totg, 
cod. Par. dtccQ^r]tatg. Deinde fi' fort. delendum. — V. 4. tbaaov, cod. 
Par. toacov, Scaliger toai%ov. — V. 5. v.eivo %al Schneidewin, neivb 
xev Pal. cod. Par. , v.eivo ftev codd. Plan. ap. Br. — elg, quod iam 
antea conieci, praebuit cod. Par., legebatur etv, Cobet coniecit kkI eiv 
'AtSao cpoQoirj. — V. 6. Mivtog, corr. v add. — Qaytog, Pal. corr. in m. 
yQ. cpaQog et sic Plan. et cod. Par. 

13. Ib. VII 269: corr. tov avtov TJXdtcovog' C etg eteQov vccvr\- 
ybv, cod. Par. initvfifiiov etg vccvrjybv. — V. 2. orjfia, cod. Par. oiolux, 

— naQeQXOfievoi, Pal. nao' iQ%bfievot. 

14. Ib. VII 669: TlXdtcovog cptXoabcpov , sed. cod. Pal. C etg 'ActeQu 
tbv [itt&rjtr)v, corr. in ras. TlXdtcovog cpiXoobcpov ' tov avtov HXdtcovog. 
Adde Apulei. de Mag. c. 10 (om. cod. Flor.) ubi iungitur cum ep. 15 
(et sic cod. Iriart. p. 103, ubi sine poetae nom. legitur, et Plan.) item 
cod. Vind. n. 311 et Diog. L. III 29: 'AQiazntitog 8' iv ta> tetaQta neQt 
TiaXcciag tQVcprjg cprjOiv avtbv 'AeteQog fietQccytiov ttvbg datQoXoyeiv avv- 
aaviovfievov iQaa&r)vai, dXXd ytcct dieovog tov nQoeiQYjfievov. tvtot v.al 
c&aiSQOv cpaat' SiqXovv 8e tbv tQcoza avtov tdde td iittyQdfificcza, a 
Kttl TtQog avtov yeveo&at eig ccvtovg' AozeQccg %tX. Apostol. IV 12 a. 

— V. 1. etca&Qeig, cod. Vind. n. 311, in quo hoc ep. legitur, iaa&Qeig, 

g 
Plan. et vett. edd. Apul. elcd&Qei, Pal. corr. etad&Qei. — V. 2. ^Xertco. 
Fort. QXenoiv, itaque Jfrauck. 



304 POETAE ELEGIACI. 

15. 023 

^Gttjq tiqIv (isv £ka[i7t£g ivl t,cool6iv 'Eaog, 
vvv ds fravcbv kd^Ttsig r 'E6rtsQog sv tp&i{isvotg. 

16. 

Elvo8ii]v xaQvrjv fie 7taQ£Q%ou,£voig icpvx£v6av 

Ttaiol fo&o($h]tov naiyviov £v6xo%ir]g' 
itdvxag cV anQeu,6vag x£ %al £v&aXiag oQoSdfivovg 
%£Kka6fiai^ itvKivaig %£Q{A,a6i (3alXou.ivi]' 
5 §£v8q£6iv evKaQTtoig ovdhv nliov' r) yaQ tycoys 
§v6§ai(icov lg ifxr/v v^qiv inaQrtocpoQOW. 

17. 

XqV60V ttVY]Q SVQCOV sllTtSV ^Q0%0V dVTCCQ 6 %QV60V 

ov kiitsv 0V% svqcjv r)tysv bv svqs (}q6%ov. 

18. 
Xqv6ov avrjQ 6 (isv svqsv, 6 d' c6ls6sV cbv 6 (ikv svqojv 
Qitysv. 6 d' ov% svQGJV Xvvqov s8r\6s $q6%ov. 

15. Ib. VII 670: corr. xov avxov eig xbv avxbv . C 'Aaxiou xbv 
corr. ua&rjx^v. Cf. Apulei. Diog. Apostol. supra ep. 14 (ap. Diog. Cod. 
Mon. v. 1 ev £. ecoog et sic etiam Pal. corr. et Cod. Vind. 311). Vertit 
Auson. ep. 144. Ad hoc exemplum compositum elogium CIGr. III 6249: 
rjxig evl ^cooiolv oncog avexeXXev 'Ecoog, vvv 8vvei 8 vnb yr\v 'Eoneoog 
ev cp&L(ievoig. 

16. Ib. IX 3: 'AvxntccxQov , ot Se TlXdxcovog (haec A, reliqua addi- 
dit C) elg -naQvrjv necpvxev(ievr\v ev bSco. Non dubito, quin Antijiatri 
maioris i. e. Sidonii sit poemation, quod alii perperam ad Platonem 
rettulerunt. In eodem argumento versatur Aesopius apologus 188 Halm 
(Bodl. 60), fortasse hanc chiiam etiam Babrius tractaverat, qui passim 
epigrammatographos aemulatur. — V. 3 et init. 4 affert Schol. Theocr. 
VII 138 s. poet. n. — ev&aXeag, Hecker ev&rjXeag requirit, recte ut 
videtur, nam ev&aXXeag non satis habet auctoritatis (vid. Anth. Pal. 
IX 247 et ad Pindari Pyth. IX 74), quamvis d&aXXi^g sit usitatum. — 
V. 4. xeQ{idot. Plan. et c. Athous, v. jfspfiact. — V. 5. r\ yaQ Plan., el 
yaQ P. — V. 6. eg ifiriv P, en' ifirjv vulgo. 

17. 18. Diog. Laert. III 33 ep. 17 Hatoni tribuit (Iriarte p. 104 
s. poet. n.), at in Anthol. IX 44 idem hoc epigramma legitur inscriptum 
ZxaxvXXCov ^Xdy.nov (ita etiam Planud.) et ib. 45 sequitur ep. 18: TlXd- 
xcovog xov fieydXov, quod Plan. Antipatro tribuit. Secundum Holderum 
et Finslerum pr. m. (A) adscripsit in marg. sinist. oxaxvXXiov xov (hoc 
deletum) cpXuhhov, tum sec. m. (C) addidit oxi b xbv %qvoov %xX., sed in 
marg. sup. m. sec. (corr.) scripsit nXdxcovog xov (teydXov, tum eadem 
manus repetit v. 1 ep. 17. In marg. inf. m. sec. (coit.) oxaxvXXiov 
cpXdnHov, tum m. pr. (C) xovxo etg dv&Qconov 8id nevCav (liXXovxa %xX. 
Item variant alia apographa, nam cod. Par. (Schneidew.) prius tantnm 
ep. (17) exhibet TlXdxcovog inscriptum, rursus alterum ep. 18 etiam in 
Stobaeo Schowii 280 legitur: JJXdxcovog (sed adhaeret ep. aliud, quod 



PLATO. 805 

1!>. 684 

Aicbv ndvxu cpsQSc' 6oXi%bg %Qovog oldsv d(ist(isiv 
ovvoftu nui (ioQcpr)v xai tpvGiv rjds xv%r\v. 

20. 

*Ewitt xdg MovGug cpuGiv xivsg' cog oXiycoQCog' 
r)vids xui £untpcb AsGj3o&sv r) dendxt]. 

21. 

Eixovu nevxe (3oibv (jllkqu M&og sl%sv iuGnig, 

<bg ijdrj nuGug s'(x,nvou @oG%o{JLSvug' 
xui xd%u nuv dnscpsvys xa §ol6lu' vvv 6s xquxslxul 

rj/ XQVGt) (idvdQy xb @Qu%v §ovy.oXlov. 



in Antb. Pal. XI 170 Nicarcho tribuitur) ubi defg 'AvxLndxQov. Scbneide- 
win contendit prius Platoni, alterum Statyllio tribuendum esse, cor- 
rectoris cod. Pal. fidem secutus: verum baec satis incerta, quoniam 
omnino ille locus Anthol. Pal. valde turbatus; nam in codice quatuor 
subsequuntur epigrammata adespota 46. 47. 48. 49, ex quibus primum 
idem ille corrector dvxindxQov tiUYsSovog inscripsit (Planud. KuXXiviov), 
cuius Antipatri nomen modo vidimus etiam eidem epigrammati, quod 
Statyllio vindicat Schneidewin , adhaerescere. Statyllii autem esse 
minime credo, quoniam videntur haec epigrammata iam in Meleagri 
coroua continuo se excepisse, quemadmodum etiam Ausonius utrumque 
distichon latinis versibus expressit ep. 21 et 22. — Ep. 17. 1. svqwv 
om. Pal., sed corrector svq', idem in.margine svqcov. — Ep. 18,2 Qiipsv, 
Pal. Qiipev. » 

19. Anthol. IX 51: corr. TJXuxtovog. repetit cod. Pal. infra, ubi 
v. 2 recte r)Se, hic r)8s. Par. TLXdxtovog sig xbv fiiov, ibi v. 2. xs%vr\v 
legitur. Epigramma- omni lepore destitutum quin Piatoni iuniori tri- 
buatur, non intercedam: ac firmatur haec suspicio, quod in cod. Pal. 
infra repetitur una cum epigrammate IX 748, quod TlXccxtovog vswxsqov 
inscribitur. 

20. Ib. IX 506: TLXdxcovog slg xag Movaag'. ita A. Plan. sig Zan- 
tpco. Cod. Vind. 311 v. 2 iviSs. Quicumque primus Sapphonem no- 
vem Musis adnnmeravit, ingenii laude non est fraudandus, sed postea 
multi tralaticium hoc acumen usurpaverunt. Hoc quidem novicium 
esse poematium arguunt verba xivsg et v.ui, quae satis otiosa sunt. 
Sed vel sic superat Platonis minoris mediocritatem , nisi forte is ali- 
unde descripsit. 

21. Ib. IX 747: IlXdxcovog inl s §ocov dXXcog. — V. 3. unscpsvys 
Plan., dnscpvys Pal. Huic epigrammati simillimum est quod praecedit 
746 lloXsiicovog (iuacXscog sig 8uy.xvXlov 

'Enxu fiotbv aq)Qttyi8a flQtt%vg Xi&og sl%sv laanig, 

cog (niuv, cog ndaag sitnvou 8sQYO(isvug' 
yul xd%a y.uv dns&QS^s xu fioiditx ■ vvv 8s ysyXsixul 

xfj %Qvaij (iccvSQtj xb @qu%v (IovxoXlov. 

ubi v. 3. dns&Qs^s scripsi, in codice est dnsQsips, v. 2 Herwerden cbg 

POKTAE LVR. II. 20 



30G POETAE -ELEGIACI. 

22. 

Tov Boofiiov Suxvqov xs%vrJ6uxo SuiSuXir] %£LQ, 

(tovvrj &s67ts6Lcog nvsv(ia §aXov6u Xi&co' 625 

el(u 6s xulg Nv(icpui6iv ofiityiog' uvxi Se xov ttoiv 

TCOQCpVQEOV (IS&VOg XaQOV vScOQ TtQO%icO. 

5 svxrjXov <f i'&vvs cpEQcov tcoSu, (ir) xuyu kovqov 
xivrj6rjg utcuXco acofiaxi &sXyo(isvov. 

23. 

El(ll (XEV SVXEQUOLO CplXog &EQUTCCOV AlOVV60V , 

Xslfico cV ccQyvQEcov vSuxu NaCuScov' 
QiXyco <f rjQSfisovxu viov tcsqI xcofiuxi tculSu. 



24. 

Uiydrco Xu6lov ^dQvddcov Xsnag ot r unb nsrQag 
xqovvoI xul fiA.v]%r) 7tov?iVLiLyr)g roxddcov, 

uvtbg insl 6vQLyyL (isXCt,sruL svxsldSco ITdv, 
vyQOV Lslg ^svxrcov %sikog vnsQ xuldticov 



ufia dr) ndoug s'(i7ivou cpSQ@o(iivug ad huius ep. similitudineni propo- 
suit. Uter utrum imitatus sit, mihi non videtur dubium esse. Gram- 
maticus ut potuit regiam infantiam^mundare instituit. Est autem Pla- 
tonis minoris, nam quod subsequens epigramma IJXdravog vseariQov 
(748), hoc autem simpliciter inscriptum est IlXdravog, multo rnagis 
lirmat quam evertit hanc suspicionem. 

22. Ib. IX 826: uXXo' slg Eutvqov v.Qr\vr] icpsarmra %ul "Eqcotu 
y.a&sv8ovru. ita etiam cod. Par. Platoni adespoton hoc epigramma 
tribuit Planudes: neque tamen iuniori Platoni tribuerim, cuius medio- 
critatem longe superat. — V. 1. rE%vr]aaro, Plan. rsfvdauro et deinde 
8ui8uXiu, Benndorf (is rs%vr]aaro. — V. 2. (lovvn, Brunck uwcpcp, Benn- 
dorf (iovvrj, quod certe post ^sansaCag erat collocandum, ex uno saxo 
utrumque, ut videtur, signum factum esse ratus, mihi poeta &sans- 
atcog [lovov ov scripsisse videtur. — V. 3. Nvp.cpaiaiv Plan., vvficpuig 
cod. P et Paris. — bfiiipcog cod. P et Paris., b(iiarLog Plan., Schneide- 
win Nvticpuig avvo(iiiptog. — V. 4 cod. Par. 7tQ0%iav et v. 6 Kuvfian. 

, , , , , CO T T 

23. Ib. IX 827: A(i(iavCov sig rovg avrovg. (atift sig av cod. P, 
i. e. rb avro, ut cod. Par.) Platoni tribuit Planudes. Carmen satis 
exile alius atque praecedens est poetae, ac fortasse Ammonii nomen 
germanum est. Post v. 3 intercidit unus versus vel etiam complures, 
ut fieri solet in libro novissimo. Haud dubie hic quoque cavebatur, 
ne quis puerum obsopitum somno excitaret. 

24. Ib. IX 823: IJXdravog slg rbv Tldva. similiter cod. Paris. — 

V. 2. pirjxv p cod - Par -> ftyxu Plan — v - 3 - snel Plan > W Pal - cod - 
Par. — (isXCgsrui cod. Par. , (isXCaSerai Pal. Plan. — V. 4. vyQov, 



PLATO 307 

6 tti 6t Itk.Qlt, ^ttkSQOlOl %OQOV TtOOlV tOTr]OttVTO 

'T^dQtccdig vvptpai, vvficpcci 'sJiiccdQvccdeg. 

26. 626 

*T\\tUopiov rtccoa rdvSe kcc&i&o cpcovi]tOOav 
cpQiOOovOav nvxvoig xtovov viib &<pvQ0ig, 

liuhukcu yvQov, Heiurich ytVQxbv. — V. 5. iaxijaavxo huic loco non 
convenit, exspectaveram aQxi^ovxai vel potius ev oxr)oaivxo. — 
V. (*>. 'AfiadQvddag ex autiquioribus poetis qui usurpaverit, novi nemi- 
nem. Legebatur olim in Myrus epigr. Anth. VI 189, sed ibi Unger 
verissime Nv(icpai 'AviyQidSsg noxaji,ov -noQac restituit. Pherenicus epi- 
cus poeta, qui adhibuit et explanavit hoc nomen (Athen. III 78), cuius 
saeculi fuerit, ignoro, nisi quod ex illo ipso loco colligo ante Trypho- 
nis grammatici aetatem vixisse, nam ex Tryphone haec descripsit 
Athenaeus. Poematium venustissimum in memoriam revocat fabularem 
historiam, quam de infante Platone refert Olympiodorus in vita Plat. 
382: n.a.1 ysvvrjfrivxa xbv HXdxcova Xa&bvxsg oi yovtig (JQicpog bvxa xs- 
&siy.aoiv iv xco 'Tfirjxxm, §ovX6(isvoi vneQ avxov xoig i%si &soig JTavl 
v.al Nvficpaig xal 'AnoXXcovv Nofjcico &voai, v.al v.siiasvov avxov (isXcxxai 
TtQooel&ovaai nenXrjQcoHttGiv avxov xb axocia ktjqicov (xeXixog. eadem 
vita arfon. p. 390. Aelian. breviter perstringit Var. Hist. X 21 et XII 46, 
adde Cic. de div. I 36 et Val. Max. I 6, 3. Ac veiisimile est Platonem 
Nymphaeum in monte Hymetto, quod etiam nunc integrum est serva- 
tum (vide Rossii Koenigsreisen II 74 seq.) loci ainoenitate delenitum 
frequenter visisse, quemadmodum in Phaedro Nympharum numen ac 
vim identidem collaudat. Ceterum miraculum, quod ipsi Platoni cou- 
tigisse infanti ferebatur, infra in ep. 32 de Amore narratur. 

25. Anth. Plan. 13 : TlXdxcovog. Legitur etiam Cramer An. Par. IV 
373 et in cod. Paris. (ap. Schneidew.) ubi inscriptum TlXdxcovog eig avxb 
(praecedit epigramma, quod est Plan. 12.), item in cod. Flor. et Iriarte 
103 (ubi v. 4 deest). Pan deus fingitur praetereuntem invitans ut sub 
pinu ad fontem considat; eiusdem argumenti est epigramroa praecedens 
Plan. 12 aSrjXov (sed cod. 1713 ap. Diibn. TLXdx<o) cog dnb Tlavbg (vel 
dnb Ilavbg eig bSocnoQovg, vel eig dyaX(ia llavbg inl nrjyr)g loxdixsvov). 
Item Plan. 11 in simili argumento versatur, sed cum haec duo in 
Panem poematia demonstrativi sint generis, potest hoc Mercurii signo 
commode subscribi: 

I£ev vnb omsQav nXdxavov , f^ive, xdvSe naQSQncov, 
ag dnuXm ZicpvQog nvsvfiaxc cpvXXa Sovsi, 

ev&a (is NixayoQag vlvxbv sioaxa MaidSog 'EQixdv 
dyQov xttQnoxbxov QvxoQa Y.al Kxsdvcov. 
Inscribitur apud Iacobsium 'EQ(iotiQsovxog , sed edd. vett. Ti(io%QSOvxog 
(quae Uiibner refert, inter se dissident). Credo hoc epigramma cum 
duobus quae subseqnuntur olim subiectum fuisse ep. Anth. P. IX 327 
Nvucpui scpvSQtdSsg, xaig 'Eq(iokqscov xdSs Scoqcc sToaxo nxX. ubi lemma 
'EQnoxQsovxog ex ipso epigrammate repetitum esse apparet, nam fuit 
dSsanoxov. deinde 'EQixoKQiovxog temere propagatum ad Plan. 11, quod 
propter argumenti similitudinem adiunctum, hoc quoque dSianoxov, 
sed poterat librarius Nicagorae tribuere. Schneidewin vindicat Pla- 
toni, quoniam in cod. Par. lemma praemissum dnb dydXfiaxog Ilavog 
(Diibner ex RS profert 'Equov, estque RS ut apparet ex nota VII 268 
Parisinus Schneidewini) soxcoxog iv vdnrj IlXdxcovog, sed irrita haec 
coniectura: vallis Platonis est haud dubie Nymphaeum in monte Hy 

20* 



308 POETAE ELEGTACI. 

Xttl GOl XttyXtt^OVGlV E(loZg TtttQtt VttfiaGt GvQty^ 

&eXyo(JLEi>(p GxdtjEt xafxa xaxcc pXscpaQcov. 

26. 

H Jlttcpvi] Kv&iosicc 6V oi'd[iaxog ig Kvidov rjX&EVj 

^ovXo^iivt] xaxidstv slxovcc xr)v idirjv' 
7tavx'ij 6 tt&Q^GttGa TtEQiGxinxco ivl %COQCO 
qp&iy^axo' tcov yv(ivr)v eldi (iE IlQa&xifajg', 
5 Uoa£,ixih]g ovx eISev a (ir) ftifjugj ccXX' o Gidijoog 
'e%eg , "Aot^g olttv 7]&eXe xr)v Hacpir]v. 



raetto, de quo dixi ad Platonis ep. 24, lemma autem referendum ad 
proximum epigr. Plan. 12, atque inde proclivi errore Platonis nomen 
additum in uno libro (cod. 1773) et propagatum ad proximum Plan. 12 
sive Platonis 25. Platonis igitur nomen hic auctoritate plane destitu- 
tum. — V. 2. %vz.voig, Brunck rtvyavoig, fort. (i cc 1 a x o i g. — kiovov Sca- 
liger, v. Hojfiov. — V. 3. i(ioig, videtur i(id scribendum. — V. 4. &eX- 
yofiivco, &eXyo(iivcov An. Par. et Brunck. — 6xd'gei scripsi, quod etiam 
Emperius coni., vulgo a£ei, An. Par. a&i, cod. Par. i'Z,ei vei et;ei, 
Flor. e^ei. 

26. Ib. 160: TlXdxcovog. Legitur etiam in primis paginis cod. Pal. 
{TlXdxcovog eig xb ccvxo), in cod. Vind. 311 et ap. Iri. 105. — V. 2. iSirjv, 
cod. Vind. iSiav. — V. 3. Ttdvxr\, v. ndvxr]. — V. 5. elSev, cod. Vind. 
iSev. — aidrjoog, cod. P. GiSaQog. — V. 6. e^eo', "AQrjg oi'av Stephanus, 
v. e^soev oi'av "AQtjg, Iacobs otd y' "AQr\g, Passow et Meineke oV av 
"AQiqg. Ultimum distichon Iacobs in Delectu tacitus seclusit, addita- 
mentum alienum ratus, ut videtur, et assensus est Benndorf. At haec 
ipse poeta adiecit, ut Deae miranti et indignanti responderet; inest 
sane frigidum acumen, atque ob id ipsum alius poeta, cuius est epi- 
gramma 27, elnendare studuit: sed id ipsum argumento est, germanum 
esse distichon. Agnoscit hoc distichon etiam latinus interpres Auso 
nius ep. 57: 

Vera Venus Cnidiam cum vidit Cyprida, dixit: 

Vidisti nudam me, puto, Praxitele. 
Non vidi, nec fas: sed ferro opus omne polimus, 

Ferrum Gradivi Martis in arbitrio. 
Qualem igitur domino scierant placuisse Cytheren, 
Talem fecerunt ferrea caela deam. 
Nec dissimile est epigramma adespoton Anth. Plan. 159: 
Tig Xi&ov sipv%co6e; xig iv %&ovl KvitQiv eoeiSev; 

i'(ieQov ev TtitQrj tig xooov^ eiQydeaxo; 
JlQa^ixeXovg %eiQcav oSe nov itovog, r) xd%' "OXv(inog 
%r]QSvsi, TLacpiiqg sg KviSov SQ%o(ievr]g. 

Ingeniosus aliquis iecit quod Plinius dicit XXXVI 19, Cnidiam Vene- 
rem a Praxitele dea favente ipsa factam esse, hinc plurimi poetae cer- 
tatim id variaverunt, ut docent epigrammata Anth. Plan. 159 seq. Ce- 
terum et ipsum argumentum et sermo satis arguunt tam hoc epigramma, 
quam sequens novicia esse : neque tamen eiusdem sunt poetae : poterat 
sane aliquis bis vel etiam saepius in hoc argumento versari, quem- 
admodnm Lucianus et Euenus fecerunt, sed hic manifestum est, alterum 



PLATO. 309 

27. 627 

'A KvrtQig xdv KvrtQiv evl Kvidco elnev IdovOct' 

cpev cpev, tcov yvfivtfV elSi (ie TlQa^ixikrjg; 
ovxe os IlQal-ixikrjg xeyvdoaxo , ov& o oidaQog' 

ak^ ovxcog eoxrjg, cog noxe %Qivo(iivr\. 

28. 

Tov ZaxvQov AiodcoQog ezoifiioev, ovk ixoQevoev' 
r]v vvl-r)g, lyeQetg" aQyvQog vnvov e%ei. 

alteri aemulatum esse. Fortasse prius epigramma Platonis iunioris est, 
cuius nomini deinde etiam alterum adhaesit. 

27. Anthol. Plan. 161: xov uvxov. (HXdxcovog) Ovxe 6e 7Tga|t- 
xsXrjs *xL et 162 "ASrjlov 'A Kvnqig %xl. Ordinem inverti et in 
unum coniunxi, quae arctissime cohaerent: est enim epigramma ad 
corrigendum ep. 26 compositum. Et firmat cod. Iri. p.^105, ubi primum 
sine titulo *A Kvngig . . . deinde xov avxov (IlXdxcovog) Ovxe 6e 
JTpal. — V. 2. yvfivrjv, fort. yvfivdv, similiterque v. 4 eexag et xgi- 
vofiiva. — V. 3 et 4 etiam in primis paginis cod. Pal. (xov avxov in- 
scriptum), Cram. An. IV 367 (ubi v. 4 t6xr)g, ag ndlai) et cod. Vind. 
311 (ubi xexvdeax' ovxe ct^pds). Haec scripsi in editione II: nihil 
igitur dicit Benndorf, cum scripsit, me fugissehoc epigramma nihil 
nisi prioris esse imitationem; idem dicit me omnia miscere, quippe qui 
haec duo disticha in unum coniunxerim, itaque rursus dirimenda cen- 
set. Potest sane prius distichon *A Kvnqig nxl. integrum poema videri; 
non plane dissimile est Eueni poematium Anth. Plan. 165, quamquam 
id ipsum adeo displicuit Benndorfio, ut cum proximo epigrammate 
(166) conglutinandum esse censuerit; at hic poeta si nihil aliud, quam 
duos hos versus proposuisset, impudentissime prioris opes sibi vindi- 
casse censendus foret: debebat aliquid de suo addere: itaque ut emen- 
daret alterius poema, subiecit v. 3 et 4. Hi autem versus ita sunt 
comparati, ut nuilo pacto pro integro epigrammate haberi possint: 
nam ne id quidem planum, de Venere esse sermonem, poterant hi 
versus etiam de Iunone vel Minerva dici, periitque omnis lepor, nisi 
v. 1 et 2 praecesserint, ut plane appareat hunc poetam prius epi- 
gramma imitatum esse, ut corrigeret. 

28. Anthol. Plan. 248: IlXaxcovog. Quemadmodum Diodorus arti- 
fex tantum Stratonici caelatoris opus aemidatus esse videtur, ita veri- 
simile est, huius epigrammatis auctorem imitatum esse carmen anti- 
quius, quo Stratonici Satyrus dormiens eximia laude ornabatur, vide 
Plin. XXXIII 156: „Post hos celebratus est Calamis, Antipater, quique 
Satyrum in phiala gravatum somno conlocavisse verius quam caelasse 
dictus est, Stratonicus, mox Cyzicenus Tauriscus". ita enim multo 
verius exhibent veteres editiones, quam nuper adornatae: nomen gen- 
tilicium praecedit, ut XXXIV 50. Stratonicus autem Pergami Attiilo 
vel Eumene I regnantibus vixit. Est igitur novicium epigramma, neq«e 
dubito iuniori Platoni tribuere. Benudoif Antipatro vindicat; quando- 
quidem Plinius in numerum nobilium caelatorum refert Antipatiuni, 
qui alibi non meinoratur, iste criticus suspicatur in indice huius epi- 
grammatis elg Zdxvqov 'Avxuidxqov reperisse ac temere poetae iioineii 
de artifice interpretatuni esse; in hunc errorem potuit is demum inci- 
dere, qui indicem solum, non epigramma legit, quod aperte Diodorum 



310 POETAE ELEGIACI. 

29. 
Al XaQttsg te[iev6g xi Xafieiv oneQ ovyl 7ce6elrcci 
t,r)Tov6at, i)jv%r)v evQOV 'AQtGTOtpavovg. 

30. 628 

^AQiedvaGo^av eycj tt\v ex KoXocpwvog eraiQr}v, 
r)g v.a\ eitl QVTidtov TttXQog eiteGTtv eQcog' 

a detXol veoTtjTog a7tavTr}6avTeg exetvrjg 
TtQOTOTtkoov , dt' o6r\g r/A-frfre TtvQxatrjg. 



operis auctorem perhibet: atque Plinius argute dictum de satyro Benn- 
dorfio videtur ex hoc ipso disticho delibavisse, itaque legit versiculos. 
Sobrii cavebunt, ne ab hoc critico potius, quam a Plinio errorum 
laqueis irretiantur. Hactenus tamen Benndorfio obsequitur Overbeck 
(Schriftquellen z. Gesch. der bild. K. p. 417), ut apud Plinium Diodori 
nomen in locum Antipatri restituendum censeat: atqui Diodorus toreuta 
pariter ignotus nobis est atque Antipater. Quae notavi ad bunc locum, 
quemadmodum alia, fugerunt Overbeckii diligentlam. — V. 2. Nauck 
tentavit r)v yQV^rjg, syegsig' dyQvnvov vnvov i%Si, Benndorf iysgeig 
ogyilov vnvov e%ei. Sed frigidum hunc poetam corrigere non decet, 
nisi quod aqyvQog scribendum videtur. 

29. Thomas Mag. vit. Aristophan. p. 160 West. Olympiod. vit. 
Platonis p. 384: v.a.1 eniyQafifia Se xoiovxov eig 'AQC6xocpdvr]v avxog ne- 
noirjKev, ubi libri v. 2 £r}Xovaai , et vit. Plat. II ib. 391 ubi legitur: 
bneQ -rj&eXov evQeiv , /Ji£6[ievai, ipv%r)v kxX. Cf. Iriarte 98. Dignum 
praeconium non minus eo qui laudatur quam qui edixit. 

30. Athen. XIII p. 589 C: 6 Se KaXog r)[icov IlXdxcov ovk 'AQ%ed- 
vaGaav xr^v KoXocpcoviav exaiQav r]ydna, cbg %ai dSetv eig avxr)v xdSs' 
'AQ%sdvaooav kxX. Adde Diog. Laert. III 31. At in Anthol. VII 217 
a m. sec. Asclepiadi tribuitur. Cf. Iriarte 104. Epigramma haudqua- 
quam amorem ac propensum animum prodit, neque inde fama est orta, 
Platonem Archeanassae consuetudine usum esse, sed fictum a maligno 
homine, fortasse peripatetico philosopho, ad commenticiam illam fa- 
mam stabiliendam; nam quod Athenaeus acerrimus Platonis adversa- 
rius huic philosopho tribuit, hanc suspicionem plane confirmat. — V. 1. 
'AQ%sdvaooav Anth., ceteri 'AQ%aidva66av . — xr)v, cod. Pal. xdv. — ixai- 

n . ■. . .■••■■ 

qr,v, Anth. P. sxaiqav , cod. Mon. Diog. Pal. pr. sxatqav. — V. 2. r)g, 
ag Anth. et Suid. codd. 4 v. qvxig. — kol enl QvxiScov, ap. Ath. AB 
xal dnoQQVxiSav , P v.aX ano qvxiScov, C Kanl qvxiScov. — niKqbg en- 
S6xiv SQcog Athen., quamquam SQipvg paulo aptius, Diog. e£exo Sqifivg 
eQcog, Anth. Suid. 6 yXvKvg s£sx' eqcog. — V. 3. d, ap. Diog. cod. Cant. 
Vind. ev. — Anth. cod. P. post v. 2 epigr. 218, v. 3. 4 inserit, tum 
longe aliter h. v. exhibet: dg viov r\$r\g av&og dnb Sqiipavxsg iqaOTat, 
nQcoxofioXov Si66ag (m. sec. Si ooiqg) r)X. nvQK., sed iuxta in marg. nqco- 
xonloov Sibor\g r\X. nvQK., ac praeterea m. sec. in superiore marg. v. 3 
et 4 repetit quemadmodum apud Diog. leguntur. Cf. Finsler de Anthol. 
p. -76. — V. 4. nQcoronXoov Diog. et cod Pal. m. sec. in m. Anthol., 
ubi vulgo nQcoxofioXov, Ath. nQaxonoQOv. Dilthey nvQOofibXov coniecit. 
— ijX&exe, ap. Ath. PVL r'\Kexs , om. B. 



PLATO. 311 

31. 
r A KvJtQig MovaaiGt,' xoQcc6ia, tav 'AcpQoduav 

tl[icct\ r\ tov "Eqcot v[i[tiv icponXCao^ai. 
%a'i Mov6at tiotI Kvkqlv "Aqsl tcc 6TcofivXa TavTa' 

rjfilv <?' OV TCBTSTai TOVTO TO TtaidciQiov. 

EIIII 

32. 

"AX6og d' cog Ix6[is6%-a fia&vcixiov , svqo^sv svdov 

TtOQcpvQsoig [trjAoiGLV ioLxoTa 7talSa Kv&rjQrjg' 

ovd' s%sv lodoxov cpaQSTQrjv, ov xa\x%vXa To%a' 629 

dkkcc TCC [ISV 6sv6qS66LV VTt SVItSTC&OLGL XQS[iaVTO' 

5 avTog d' iv xaXvxs66L Qodcov nsits8r](isvog vnvco 
svdsv ^slSlocov' ^ovd-al d' icpvnsQds [isA.L66aL * 
xr\QO%VTr\g s6[iog XaQolg irii %sCXs6l flaZvov. 

31. Diog. Laert. III 33 Platoni tribuit, At in Anth. IX 39 m. see. 
Mov6iklov, sed Plan. Movamiov 01 8s UXdtcovog. Iriart. 104 Movvixiov, 
oi 8s IJXdtcovog. Nomen Romanum quomodo emendandum sit, iucer- 
tum, fort. Movmov vel Movol8lov. Dubner dicit in cod. Athoo hoc 
epigramma adhaerere ep. IX 108 (aSrjXov), quod sane ad huius simi- 
litudinem prope accedit. Codex Athous passim in editione Parisina 
memoratur, sed din frustra eam pervestigavi, quis esset liber quaerens, 
tandem reperi ad IX 3 adnotatum esse excerpta Anthologiae Planudeae, 
quae Miller ex monte Atho attulerit. — V. 1. Movoai6i, Brunck MoC- 
6ui6i et similiter v. 3 Moi6ui. — V. 2. "Eqwz', cod. Pal. sqcov, Plan. 
sqov. — vuulv^ cod. Pal. vuulv, Plan. vuui., Cod. Vind. 311 vuiv icp' 
bnXrjOouui. — V. 3. %di, cod. Pal. %' a, Diog. ai. — Kvttqlv, cod. Pal. 
KvnQL. — V. 4. r)uiv 8', Diog. om. 8', Brunck uuiv. — nststui cod. 
Monac. (Diog.), vulgo nstutui. Videtur scribendum uuus 8' sri (vel 
uuu' sni 8 ) ov notdysL, nisi forte nststai tueri malis. Sitzler con- 
iecit r)uiv 8' ov usXstai. 

32. Anthol. Plan. 210: IJXdtcovog. In cod. Pal. in primis paginis 
s. poet. n. additur: svQS&r) 8s vnb vSdtcov, Brunck bSLtcov coniecit, 
quam coniecturam confirmarunt cod. Par. et Flor. , in quibus legitur: 
TlXdtcovoq stg "EQcotu svqs&sv (svQS&svtu Schneidewin) vnb bSctcov iv 
aXosi. In cod. Flor. iterum legitur, ubi IlXdtcovog vscotsQov inscribi- 
tur, cui lemmati Schneidewin fidem habet: at ab illius poetae ingenio 
haec elegantia plane abhorret, nisi forte illum aliunde haec descripsisse 
putes, id quod sane non est plane incredibile. Sed nolui huic codici, 
cuius auctoritas mihi parum explorata est, obtemperare. Ceterum 
apparet particulam amplioris carminis esse. — V. 3. toSoxov Pl. cod. 
Flor. primo L, tofioXov Pal. Par. Flor. 1. altero. — V. 7. nrjQO%vtr}g 
soubg XaQoig scripsi, legebatur %r\Qo%vtoig ivtbg XayuQoig, ut exhibrnl 
Pl. Pal. Flor. 1. pr., sed Par. Flor. 1. altero x.r)QO%vtoig 8' ivtbg XaQoig 
(iideni deinde fiaivov), itaque XaQoig, quod iam Salmasius assecutus 
erat, conflrniant. Sed haud scio an praestet XmuQoig, quod olim 
couieci, quaudoquidem hic poeta, numeroruni mollitudinem scctatus, 
continuatos spoudeos non videtur admisisse. Kr}QO%vtrjg alias non legi- 



312 POETAE ELEGIACI. 

tur, sed est recte novatum, neque vero idem significat, quod Y,r\Qo%v- 
xog, quemadmodum Eurip. Iph. Taur. 1115 HdXaptog -nrjQoSsxag dixit, 
qui alias nrjQoSsxog dicitur, sed agendi habet notionem ut TtQO%vxr\g. 
Ac video iam Iacobsium ex parte idem assecutum esse, qui olim pro- 
posuit sayubg v.r\QO%vxog, postea vero cum Orellio v.r]Qo%vtova' i. e. %r]QO- 
%vtovaai scripsit, qnae elisio non est ferenda; epigramma enim, quod 
Pindari vita exhibet: *H fidXa IlQcato[id%rj ts %al Evprjtig Xtyvcpcovoi 
.... 'AQyo&sv rjpog inovto, KO^i^ova' svSo&t ■x.Qcoaaov certa emendatione 
restituo v.oLii\,ovts scribens. Meineke %r\Qo%vtsvv svtbg, XaQoig 8' 
sitl %tX., quod ego prius proposui %rjQO%vtov axbnatog XmaQoig partim 
recepit Hartung, sed XaQoig x snl scripsit. Schneidewin speciosius 
quam verius %r}QO%vxov [isXtxog XaQoig s. %. fJ. (sQydxtdsg) correxit, 
nam supplementum hoc novum versum inchoat, ita ut plura praeterea 
intercidisse statuendum esset, cum versus dimidiatos non admiserint 
eclogarum conditores. Thudichum svxog %r\QO%vxov XaQoig, quod omnino 
improbandum. Cum his versibus componas Antipatri distichon (Plan. 
305) ov8s iiaxrjv dnaXoig ^ov&bg wsqI %silsaiv sapbg snXaas %r\Qo8sxov, 
TJivSaQS, asio [isXi. 



XXXV. 630 

SIMMIAS THEBANUS. 

1. 

Tov ge %OQolg (leXtyctvTu JSocponlsu, nuida SocpiXXov, 
xov Toaywrjg MovGrjg uGtsqu KenQOTtiov, 

Simmias Thebanus. 1. Anth. Pal. VII 21: A etg xov avxbv, 
corr. Eocpov.Xsa, A 2i(i(iiov, corr. Srifiaiov. C sig xbv avxbv £ocpov.Xia. 
Ap. Pl. est dSscnoxov. Simmiae Thebano hoc et proximum epigramma 
tribuitur in Anthologia Palatina, sed hunc philosophum poesi operam 
dedisse aliunde non constat, neque verisimile, si attigit poesin, eius- 
modi scripsisse epigrammata, quae demonstrativi generis naturam plane 
ostentant; prorsus autem incredibile est, eum bis in eodem argumento 
esse versatum, quod ab illius saeculi ingenio plane abhorret: itaque 
si utrumque epigramma eiusdem est poetae, scriptorum non ante Ale- 
xandrinorum saeculum vixisse consentaneum est, neque est, quod hoc in 
dubitationem vocemus, nam haec duo carmina ut venustate aequipa- 
rant, ita Omnino simillima sunt, neque tamen alter alterum aemulatus 
esse, sed ingeniosus poeta idem argumentum variasse videtur. Qua- 
propter utrumque epigramma potius Simmiae Mliodio vindicavi, id quod 
etiam Meineke et Hartung suaserunt: nam quod in Anth. Pal. poeta 
f)rjfiaiog vocatur, eiusmodi additamentis, quae plerumque a librariis 
profecta sunt, exigua fides est habenda, id quod nova codicis collatio 
quam Holder instituit planissime confirmat. Nec tamen omnis de 
auctore carminum dubitatio exempta, praesertim quum Simmiae Rhodii 
pauca admodum supersint epigrammata. Fortasse aliud nomen poetae 
velut 'Avxntdxoov ZIJRNIOT delitescit, nam poetarum indices in An- 
thologia gravissimis erroribus fuere obnoxia. Extat in Anth. Pal 
ibidem (VII 20) aliud epigramma in Sophoclem mortuum, quod Simo- 
nidi falso tribuitur, fortasse hoc quoque eiusdem Simmiae fuit, nisi 
Leonidae tribuere malis, vid. Simonid. fr. 180. Reliqua epigrammata 
quae in Anthologia Simmiae nomine vel simpliciter vel you(i[iaxi,xov 
vocabulo addito leguntur, item Rhodii poetae videntur esse, quamquam 
fateor aliquantum abhorrere a reliquiis epicorum et lyricorum carmi- 
num , quae Simmias composuit: nam haec epigrammata simplicitate 
commendantur, et a doctrinae ostentatione aliena sunt: at Alexandrini 
poetae in disparibus carminum genei - ibus versatile ingenium expromere 
solent. Unum tamen epigramma Rhodio poetae abroganduni censeo, 
quod lcgitur Anthol. Pal. VII 60 sig IlXdxcova , m. sec. xov cpiXoaotpov, 
6i[i(iiov. sed xbv cpiXoao in lasura, fuit a m. pr. xov avxov (praecedunt 
Iuliani epigrammata), quod etiam Diog. Laert. III 43 sine poetae no- 
mine affert, qui dicit Platonis sepulcro inscriptum fuisse: 



314 POETAE ELEGIACI. 

noXXdxtg ov &V(iiXrj6t %al ev 6xr)vrj6i re®r)Xc6g 631 

(3Xat6og 'AxaQvivrjg %t66og eoeipe %6(ir)v, 
5 rvptfiog e%et, %al yrjg bXiyov pioog' aXti b %eoi66og 
aicbv d&avdrotg diQ%erat iv 6eXi6iv. 

2. 

HQip vneQ rv(ifioto 2Jocpo%Xiog, r)Qi(ia, ruoae. 

eQTtvtoig yXoeQovg e%nQo%icov nXo%d(iovg, 
%al niraXov ndvrrj &aXXot qoSov, r\ re cptXoQQco^ 

dfxneXog, vyQa niQtS, nXrjfiara %eva(tivr), 



2(0(pQ06vvrj nQOtpsQav &vr)rcov iqfret re 8t%aico 

sv&dSe %eirat dvrjQ fteiog 'AQt6T0%Xer)g' 
si 8s rts e% ndvtcov Gocpirjg (liyav S6%ev snatvov , 

ovtoq s%et nXeierov (P novXvv), %at cp&ovov ov cpiQerat. 

apud Diog. L. v. 2 iv&dSe dr) %sirat Siog et v. 4 tovtov e%et nX. %at 
cp&ovog ov% snerat legitur (nam Cobet ad exemplum Anthologiae mu- 
tavisse videtur). Simmiae nomen ex errore correctoris ortum existimo, 
qui cum in Michaelis libro CM vel CHM adscriptum esset, h. e. arj- 
(tsicooat (hac enim nota epigramma in Platonem commode insignitum), 
putavit poetae nomen additum esse et ddrjXov, quod Cephalas prae- 
miserat poematio, delevit. Errorem hunc facile condouabimus, siqui- 
dem etiam Simonidis nomen in Cod. Pal. scriptum Ciji, vid. Iacobs T. 
III p. 5. Neque enim de Simmia philosopho cogitandum, quem con- 
sentaneum est vita iam dudum defunctum, quum Plato mortem obiit. 
Ipsum carmen post Platonis mortem a discipulo aliquo in memoriam 
magistri conditum videtur. Osann Symbol. Litt. I 307 seq. Speusippo 
vindicat, cuius epigramma in Platonem extat, vid. infra XLIV. — V. 1. 
ZocpiXXov P, EocpiXov Pl. — V. 2. affert Suid. v. Ks%QOtp. — V. 3 et 
4 affert s. poet. u. Suid. v. 'A%aQvsirr)g, BXaiGog, ®v(iiXr). — noXXdv.ig 
ov scripsi, quod etiam Hecker proposuit, legebatur noXld-xig sv. Olim 
duorum epigrammatum reliquias temere coaluisse existimabam, prioris 
novissimo disticho, subsequentis exordio intercepto, id quod firmare 
videbatur cod. P, in cuius m. in novae paginae exordio ad v. 5 a m. 
sec. additum elg rbv avrbv Zocpo%Xsa. — GnrjvrJGt, Pian. edd. aliquot 
6%avi)6i. — V. 4. $Xat6og 4 Kiister $Xa6rog. — 'A%aQvirr\g P et Suid. 
tertio 1., 'A%aQvetTr\g Pl. Suid. prioribus locis, illud Stephanus Byz. te- 
statur, hoc simillimum exemplum 'AraQvsirr]g commendat, ac nescio an 
sit revocandum, nam apud Stephanum quod 'A%aQvirr\g legitur, videtur 
librariorum error esse. — V. 5. dXX' b neQt66og aicbv d&avdrotg Ssq- 
%srat sv 6eXt6tv vix integrum est, sed vitium non sustulit Hecker, qui 
dXX' b 7tsQt66og atcov' d&. SsQ%sat iv 6sXietv , postea dXXa nsQta- 
ebv aicov' . . . 8sQ%eat scripsit, quod recepit Hartung, nisi quod 
8iQ%erat servavit. Dubner rsQnsrat coniecit, ego evSiSerat eeXietv. 
2. Anth. Pal. VII 22: A Tov avtou, C eig rbv avrbv Zocpo%Xsa, 
tov UocpiXXov, rbv 'A&rjvuiov, tov 6vv%Qovt6avra EvQtniSrj. Sed ap. 
Iriarte Cat. Matr. 95 et in cod. Vind. 301 hoc epigr. subiungitur Simo- 
nidis ep. Anth. VII 20: 'E6^s6&rjg yrjQUts ZocponXssg, dv&og doiScov, 
Oivconbv Bdn%ov $6tqvv SQsntbfisvog. — V. 1. rvfi§oto 2ocpo%Xiog Pl. 
Vind., rv(i§ov 6ocpo%Xiovg P. — V. 3. ndvtr), v. ndvrr\. — cpiXoQQcb^, 
non cptXoQQcoi- P. — V. 4. %Xrj(tara, P %Xi(iata. — %sva(iivrj P, lege- 



SIMMIAS THEBANUS. 315 



5 eivexev evfict&trjg mvvxocpQovog , r]v o (ieXi%Qog 
rjaxrjOev Movaiav afifiiyu xul Xuqlxcov. 



batur %evo[iivr]. — V. 5 et 6 affert Suid. s. poet. n. s. v. "Afifuya et 
IJivvxog. — eivenev, P eivenev. — evfia&trjg P pr. Pl. Vind. Suid., 
eveitirjg corr. cod. P, cf. Finsler gr. Antb. 74. — ftelixQog P corr., (ie- 
liXQovg P pr. Pl. Vind. Suid. (sed Bernhardy fieXixQog). — V. 6. Mov- 
acov, Iacobs Movaicov, Hecker Movacov afifiiya xo x a Q l ' t0OV ve ^ r\a%r\a' 
ix Movacov a/ifiiya xctx X. requirit, quem secuti Hartung et 0. Iahn 
rjaytrja' i* Movacov (Movaicov) afifiiya xal X. scripserunt: quod vix 
satis recte dictum: in eandem sententiam Crinagoras IX 513: oaaa 
MivavSqog iyQacpev rj Movaicov avv fiirj rj' XaQixcov , neque tamen ad 
eundem modum hunc locum correxerim. 



XXXVI. 632 

Z E U X I S. 

De hoc Zeuxidis epigrammate et de Parrhasii versibus, qui 
subsequuntur, dixit 0. Iahn in actis soc. Saxon. 1856 p. 284 seq., 
cuius sententiam postea suo more exornavit Benndorf de Anthol. Gr. 
epigr. p. 26 seq. Negat Iahn haec ab ipsis artificibus tabulis 
suis subscribi potuisse, sed censet haec Nicomachi esse, qui in 
elegia clarissimos pictores loquentes et de arte sua gloriantes in- 
duxerit; Nicomachum autem hunc poetam non diversum esse a 
Nicomacho pictore, qui fere usque ad 01. CV aetatem egerit. 
Speciosa est haec coniectura, sed mihi omnia huic suspicioni 
videntur adversari. 

Illius elegiae tenuis extat memoria apud Hephaest. p. 27 
(cf. Eustath. p. 984, 10) Nlko[icc%ov xov xr)v 7CeqI fayQacpcov iks- 
yeiccv TtETtotrjKoxog' 

Ovxog Sr] goi b nlEivog av' EXXada naaav ^AnoXXo- 
daQog' yiyvcoGnsig xovvo(icc xovxo xXvcov. 

Hephaestio non dilucide dicit ex hac ipsa elegia petitum esse 
distichon, ut etiam peculiare epigramma esse possit, sed tamen 
illud satis probabile; nam haud dubie hi versus ad Apollodorum 
pictorem clarissimum referendi sunt: verum nequaquam certum 
est ipsum Apollodorum loquentem induci, potius verisimile est, 
Nicomachum haec de Apollodoro praedicare: itaque vel hoc 
nomine distichon a Zeuxidis et Parhasii epigrammatis discre- 
pat. Equidem olim existimabam Nicomachum poetam, cuius aetas 
etiam nunc incerta mihi videtur (sed Alexandrinorum saeculo 
vixisse maxime verisimile est), imagines clarorum pictorum ex- 
hibuisse, et singulas elegiacis explanavisse versibus, ut carmen 
Varronis Imaginibus fuerit simillimum. Verum haec incerta fateor. 
lahn perpetui carminis reliquias sibi deprehendisse visus est; 
at adversatur auctoritas Plinii, Aristidis, Athenaei, qui soli haec 
commemorant; nam Aelianum, qui descripsit Athenaeum, mitto. 



ZEUXIS. 317 

Plinius (vid. ad Parrh. ep. 3) dilucide significat, ea, quae Par- 
rhasius de se gloriatus sit, non in uno eodemque poematio in- 
esse. Athenaeus Parrhasii tria carmina planissime distinguit, Ari- 
stides Parrhasii fr. 2 iniyQdfifia vocat et integrum carmen esse 
significat, idem postquam Zeuxidis poematium adscripsit, addit: 
xai xovxo xo iniyQUfifiu om ixeivog uncoxvr]6ev cog &ga6v ovxe 
xig ctvxco xcov haiqtov ttnuXeityui 6vve§ovXev6ev, ineidrj ye inoi-6SH 
i]6ev, ac deinde dicit euudem pictorem Helenae imagini versus 
Homericos Ov ve(ie6ig xxX. subscripsisse. Hunc consQnsum fortasse 
aliquis elevare conetur, contendens omnes eodem auctore usos 
esse; ac sane potuerunt illi haec petere ex libro, qui pingendi 
artis historiam illustrabat; at vero Athenaeus non solum eius- 
modi libro usus est, sed praeterea Clearchi opere neql \3icov, qui 
Clearchus tantum de Parrhasii vita delicata, neque vero de picto- 
ris superbia verba fecit: verum Clearchus quoque testatur, Par- 
rhasium de vita sua professum esse in versibus, quos tabulis suis 
subscribere sit solitus: id non solum prior locus Athenaei arguit, 
quem adscripsi ep. 1, sed etiam alter XV 687 B: naQQa6iog <T 
o ^coyQucpog xuineQ naoa fieXog vnha xr)v eavxov xeyyr\v xQvcpr]6ag, 
xai xb Xeyofievov ikev&eoiov ix {jafidicov xivcov noxr]Qicov eXxv6ag, 
Xoyco yovv avxelufiexo xrjg uQexrjg iniyQuipdfievog xolg iv Aivdco 
nu6iv avxov eQyoig' 'A^Qodiaixog . . . . eyQatye IIuQQa6iog. 
co xofiipog xig, cog ifioi doxei, vneQuXyr]6ttg Qvnaivovxi xb xrjg uQe- 
xrjg ufiQov xal xaXov, dxe cpOQxixcog fiexuxuXe6ufievco eig XQvcpijv xr)v 
do&ei6av vno xrjg xv/r\g %0Qr]yittv, naQeyoacpe xo Pafidodiaixog uvi']q' 
uXX ofiag 6iu xo xt]v uQexr\v cpr]6ui xifiuv uvexxeov' xuvxa fiev o 
KXeuQxog. Adde Aeliani V. H. IX 11: nuQQu6t,og b £coyQucpog oxi 
fiev noQcpvQidu icpoQei xui iqv6ovv 6xecpuvov neQiexeixo, (iuqxvqov6l 
xui uXXol xui xa iniyQUfifittxu 8e ini noXXcov elxovcov uvxov. 

Deinde Iahnii coniectura evertitur ipsis illis versibus : nani 
quod legitur Parrh. 1: ra<$' eyQaijjev, sive semel, sive singulis 
deinceps tabulis subscripsit pictor, apparet unam aliquam tabu- 
lam spectare, nullo autem modo Nicomachus, si Parrhasium de 
sua arte gloriantem induxit, ita potuit scribere. Porro Parrhasius 
ep. 1 Euenoris filium germanum se appellat, sed idem alias 
ludibundus ut videtur Apollinis se radice ortum iactaverat, quem- 
admodum Plinius dicit: haec quae adversa fronte inter se pugnant, 
non poterant in perpetuo carmine dici, in diversis poematis non 
offendunt. 

Omnino haec Zeuxidis et Parrhasii si quae alia genuina sunt: 
inest insignis sui fiducia, quam in magnis viris facile ferimus, 



318 POETAE ELEGIACI. 

quemadmodum etiam Graeci poetae non minus magnifice de suis 
operibus praedicaverunt : at ineptum prorsus et importunum foret, 
si quis praeter veritatem summos pictores de arte sua impense 
gloriantes induxisset: quod si exagitare et irridere hanc super- 
biam voluisset, oportebat aperte ac plane id fieri. Nicomachus 
si eo modo, quo Iahnius vult, artis antistites descripsisset, certe 
illos non honore ornavisse, sed summa affecisse iniuria censen- 
dus foret. 

Neque vero illi haec et talia publicis operibus subscripserunt, 
sed tabulis, quae in ipsorum officinis prostabant, vel commissio- 
nis causa publice propositae fueruut: nam his oertaminibus arti- 
ficum aemulationem inprimis excitatam et auctam esse consen- 
taneum est. Pictorum certamen et victoris honorificum carmen 
plaue testificatur Plinius XXXV 58 (vid. not. ad Zeux ep.). Neque 
enim assentiendum est Iahnio, qui huic et aliis omnibus eiusdem 
modi testimoniis fidem abrogat: sunt sane etiam hic nonnulla 
ficta aut fabulis ut fieri solet exornata, at non potuissent talia 
fingi, nisi reapse Graeci artificum commissiones instituissent. — 
Testificatur hoc, quod olim contendi planissime titulus Victoriae 
nuper Olympiae repertae, ubi Paeonius Mendaeus ipse de se prae- 
dicat: %al ra%Q(orr']Qia Ttoiobv inl xbv vabv ivi%a. Cf. Urlichs uber 
d. 01. Tempel p. 14 seq. Igitur in certamine Paeonius primum, 
Alcamenes secundum obtinuit locum: tulerunt autem iudices suf- 
fragia de exemplis signorum, quae postea fastigia templi Olym- 
pici ornaverunt. Vicit autem Paeonius ut opinor argumento, 
Alcamenes artis gratia. 

'HqccxIslcc TtatQig, Zsv^cg <3' ovoyi '" n ds xig ccv3qoov 634 

r)[iete f Qr]s te%vr\s neiQcctci cprjtiiv e%eLv* 

dsi%ccg vLxccta 

3oxco d' r)[iccs ov%\ tcc devteQ' e%eLv. 

Zeuxis. Aristid. II 521: dv.ovs Sr) Hea erigov ^coyQacpov, ag (isv 
ov cpairjg dv, dXagovsvofiivov, ag Ss of ravra SslvoI Xiyovoiv, ov (isi- 
gov r) TiQoafjyiov cpQOvrjoavrog' Xiysi Ss ri; 'HQatiXsia . . . viKarco' doxco 
Si, cprjoiv, rjtiug %rX. Zeuxis his versibus aperte carpit Pavrhasii ep. 2. 
De Zeuxidis superbia conf. Plin. H. N. XXXV 9, 62: .,Fecit et . . . 
athletam, adeoque in illo sibi complacuit, ut versuoi subscriberet ce- 
lebrem ex eo, invisurum aliquem facilius, quam imitaturum." ((icofirj- 
osrai ng (idXXov rj (iifi^osrai , alii Apollodoro tribuunt, yid. Plut. de 
glor. Ath. c. 2. Hesychius v. GttiayQacpiav, quamquam Zeuxis sive Apol- 
lodorus hunc versum non ipse fecisse, sed aliunde ascivisse yidetur, 
fuit autem fortasse germana species Qovlrjosrai ti§ (idXXov -r] (iifir]- 
Gsrai, vid. var. lect. Diogeniani VI 74). Quod Plinius ib. dicit: „In 
eum Apollodorus supra scriptus versus fecit, Artem ipsis (id est Ne- 



ZKUXIS. 319 

seae et Demophilo, nisi praestat ipsi h. e. Apollodoro) ablatam Zenxin 
ferre sccum", fortasse item ex epigrammate pctitum, in cpio etiam illa 
imagine potnit uti, quam Plinius adhibet: „Ab hoc (Apollodoro) artis 
foris apertas Zeuxis Heracleotes intravit", quemadmodum Plinins sae- 
pius epigrammatis eiusmodi usus est. Graecum epigramma Itomae in 
Cereris aede idem Plinius memorat XXXV 12, 154: „Plastae laudatis- 
simi fuere Damophilus et Gorgasus, iidem pictores, qui Cereris aedem 
Koiuae ad Circum maximum utroque genere artis suae excolueraut, 
versibus inscriptis Graece, quibus significarent , ab dextra Damophili 
es8e, ad laeva Gorgasi". Kpigramma tale videtur fuisse: 

JauocpiXog elaibvxi xrjv uhv Se^iccv 
sygaipe, rogyccaog Sh ri]v ccqiotsqccv. 

ab ipsis artificibus haud dubie profectum. Timagorae carmen dilucide 
memoratur ib. XXXV 9, 58: „Quin immo certamen etiam picturae flo- 
rente eo (Panaeno) institutum est Corinthi ac Delphis, primusqne omni- 
um certavit cum Timagora Chalcidense, superatus ab eo Pythiis, quod 
ipsius Timagorae carmine vetusto adparet, chronicorum errore non 
dubio". Item ad Bupali et Athenidis epigramma referendum est, quod 
legitur XXXVI 5, 11: „complura enim in finitimis insulis simulacra 
postea fecere, sicut in Delo, quibus subiecerunt carmen, non vitibus 
tantum censeri Chion, sed et operibus Archenni fdiorum. u quamquam 
largior hos artifices etiam aliena opera uti potuisse. ltem de Onata 
seulptore Aegineta haesito, qui duobus operibus, Hieronis monumento 
Olympiae et Thasiorum donario ibidem subscripsit hos versiculos: 

Tibq liiv (ie MlY.avoq 'Ovccrag e^eteleaaev 
vccaco ev AlyCva Scofiara vaiercccov. 

.vid. Paus. VIII '42 et V 25, sed in Achaeorum monumento Olympiae 
legebantur hi versus: 

TloXXa. Litv aXXa cocpov nonqfiara %al xoS' 'Ovdxa 
soyov, ov AlyCva yeCvaxo nalSa MCxcov. 

Paus. V 25. 



XXXVII. 635 

PARRH ASIUS. 
1. 

'dfiQodiaixog ccvtjq, ccQEvijv ds dsfScov tdd* syQatysv 
IJaQQddiog, %Xsivr]g TtatQidog e'| 'Ecpsdov. 

ovds natQog Xa&o^irjv EvrjvoQog, og qcc ft' scpvds 
yvr]6iov, 'EXkrjvcov TtQcota cpsQOvta tsyvr]g. 



Parrhasiue. Ep. 1. Athen. XII 543 C ex Clearcho: ovxog (TIocq- 
Qaatog) yaQ TtaQcc fisXog vtcsq xf\v yQaoptyir)v TQVcpr}oag Xoyco vfjg ccQSvrjg 
dvTsXafi§dvsTO KCil snsyQaops Toig vn ccvtov snnsXovfisvoig irQyoig- 
d^QoSiaiTog ctvrJQ aQSTr\v ts osfiwv xoS' syQCCips' %ai Tig vnsQaXyfjeag 
snl tovtco 7tctQsyQccips , 'PafiSoSiaiTog ctvr}Q. snsyQctips 8s snl noXXcbv 
sQycov ccvtov kccI tccSs ' 'A@qoS. %tX. 0. Iahn cum his quatuor versibus 
coutinuo consociandum esse censet proximum epigramma 2, longius 
progressus Benndorf his subiungit etiam ep. 3, nisi quod aliquot ver- 
sus intercidisse largitur. Has coniecturas a vero aberrare vel Plinius 
indicat, cuius locum ad ep. 3 adscripsi, qui cum dicat aliis rersibns 
(iu graeco libro, quo usus est Plinius, haud dubie scriptum fuit xccl 
sv dXXoig), ostendit haec diversa esse epigrammata. — V. 1. om. PV. 
— Ss scripsi, legebatur ts. Videntur Parrhasio exprobravisse , quod 
delicatam ageret vitam et quod spurius esset, itaque his regerit, se 
delicate quidem vivere , sed virtutem colere , item Euenoris germanum 
filium esse. — tccS' syQccipsv (vel ips) AB, et sic infra XV p. 687 B, 
ubi *A(}q. . . . TJaQQccatog affert, tccSs yQciips L, sed antea toS' syQctips 
omnes. 0. Iahn syQccipa requirit, poteratque hoc a librariis facile 
mutari, quandoquidem apud Athenaeum snsyQaops et snsyQaips ante- 
cedit, itaque ipse quoque hoc suspicatus sum, sed silentio praeter- 
mittere satius duxi: solent enim Graeci haec variare, velut est apud 
Thucyd. 1128: Uavaaviag 6 fjysfiwv UnaQTrjg xovaSs ti aoi ^api^gff-ihu 
fiovXofisvog dnonsfinst SoqI sXmv v.a.1 yvcbfir\v notovfiat. cui plane ge- 
minum exemplum extat apud Xenoph. Hellen. V 1, 31: 'AQTa^so^rig 
fiaaiXsvg vofii^st SiKatov . . . TovTOig sycb TtoXsfifjaco. Non satis caute 
de his iudicat Cobet Lect. Nov. 197 seq. 221, ubi vel Aristophanium 
versum Acharn. 406: ditiaionoXig -naXsi cs XoXXsiSrjg sym, qui inte- 
gerrimus est, tentavit. — V. 3. Xa&ofirjv, 0. Iahn Xin6fir\v. — og qoc 
fi' scpvos Meineke, og dvsopv6s AB, bg y' dvscpvas PVL, Iacobs og viv 
scpvasv. Consulto v ephelc. non adieci. — V. 4. TtQcoTa, B TtQog ra. 



PARRHASIUS. 321 



2. 686 



Ei xccl aTtiGTa xlvovdL, leyco Tade' <pr)[d yaQ rjdrj 
te%vr]g svQijefrai xeQ^ara Trjdde Gacprj 

%eLQog vcp' r)nereQrig' dvvjieQj3lr]Tog 6e nenr]yev 
ovQog' d^co^irjvov d' ovdev eyevTo ($QOTOtg. 



Oiog d' evvv%Lov cpavTa^eto noXXaxi cpoiTcov 

■ IIaQQa6LCp $i' VTtVQV, Tolog od' e6TLV OQCXV. 



. Ep. 2. Athen. ib. : rjv%r]os S' dv£(iE6r'jTcog iv rovtoig' sl yccl %xX. ita 
Sehweigh., iv tovtolgl yul ABPV, inl tovtolgl yuI Bas. L. — Aristid. 
II 520: 'AXX i(is nQwrjv ccvrjQ ETULQog . . . £coyQucpov tl in iy qccuuk 
i^sSiSuGYS tolovtov si yccl htX. sic Reiske, tolovtovl yccl T Iunt., 
tolovtovl sl y.ccl &. — V. 1. yXvovgl, ap. Arist. r Iunt. nXvog sl, & 
yilvocg cc. — Xiyco, ap. Ath. Basil. Xsycov. — tuSe om. Ath. — V. 2. 
Ts%vr]g, ap. Ar. codd. praeter f) Tr)g TS%vr\g. — V. 3. rifisTiQrjg, ap. Ath. 
A rjfiSTiQccg. — V. 4. sysvTO, ap. Ath. B sysvsTo, P iyivsTO, ap. Ar. 
praeter iyivsTO. 

Ep. 3. Athen. XII 543 F: rsQccTSVofisvog Ss tlsysv (6 IlccQQCiGiog), 
ots tov iv AivSco HQCcvlicc syQcctpsv, cbg ovccq ccvtco inLcpaiv6(isvog 6 
&sog G%rj{iccTLgoL avxov itQog Tr)v Tr)g yQcccprjg inLTr]8Ei6xr]Ttt. 6&sv yccl 
iniyQuipsv tco nivccYL' Oiog «d. Apparet exordium epigrammatis ab 
Athenaeo praetermissum esse. — V. 1. ivvv%iov , Cobet ivvv%iog, quod 
non magis tentandum, quam (iegovvytiov , (is6auiQiov, SslXlvov apud 
Theocritum. — noXXuYi, B noXXuYLg. — V. 2. Toiog, B S' olog. Respicit 
hoc et priora epigrammata Plinius H. N. XXXV 71: „Namque et cogno- 
mina usurpavit, Habrodiaetum se appellando, aliisque versibus prin- 
cipem artis, et eam ab se consummatam: super omnia Apollinis se 
radice ortum [hoc ex perdito aliquo epigrammate petitum videtur] et 
Herculem, qui est Lindi, talem a se pictum, qualem saepe in quiete 
vidisset". — Etiam tabulae, in qua Mercurium pinxit, videtur epi- 
gramma subiecisse, vid. Themist. or. II p. 34: epccel tov IIuQQdeiov, oxl 
yQccepsLv tov EQ(ir)v sy%SLQr)aag vr)v eocvtov (iOQCpr)v tco nivaYL iyYttT- 
i&STO, y.al s^unuTu Tovg uv&Qconovg to iniyQtt(i(icc Tr)g siYovog' oiovtcci 

yUQ OTl IIuQQCCGLOg SttVTOV iTifirjGS YCcl iYvSrjVE TCO dvtt&rjflUTL, nOQQCO 

SvTsg Tr)g tov gcoyQccepov aoepiag, og i'vu epvyrj dnsLQOYuXiav te yccl epiXccv- 
ticcv, dXXotQicp ovoficcTi sig Tr)v yQcccpriv YttTE%Qr]6UT0. — Parrhasio for- 
tasse aliquis tribuat epigr. ap. Athen. XI 782 B: 

FQU(i(itt IlrjQttGioLO, te%vcx Mvog' i(i(il Ss EQyov 
TXiov alnsLVccg, uv sXov AiuYiSccL. 

ubi Iacobs yQU(i(iccTa TlaQQttGioLo coni. , quod firmare videtur Pausan. 
1 28, 2: Tcp Ss Mvl TttVTtt te yccl tu Xomu tcov SQycov IJttQQdoiov Yaxa- 
yQdipai tov EvrivoQog, sed recte Meineke tuetur Athenaei scripturam, 
ut £fntiquior aliquis artifex Perasius vel Pirasius intelligendus sit. 
Perasius et Mys Phidiae suppares aetate fuerunt, eorumque opera usua 
est summus artifex in Minervae IlQO(id%ov clypeo ornando, caelavit 

1'OBTAE IiYK. II. ,21 



322 POETAE ELEGIACl. 

Mys, catagraphara fecit Pevasius, quemadmodum Panaenus, quem Pli- 
nius XXXV 54 dicit Elide Minervae clypeum intus pinxisse: graecum 
vocabulum yQccqpsiv non satis recte interpretatus , nisi forte Panaenus 
usus est ea artis specie, quam Email vocant. Pausanias, cum legisset 
Perasio socio laboris fere usum esse Mvv, nominis similitudine de- 
ceptus Parrhasium substituit, quemadmodum alias quoque passim 
erravit, quibus erratis confidere solent, qui chronica graecorum artifi- 
cum concinnant. Itaque illud epigramma omnino alienum a Parrhasio, 
neque is unquam doricam dialectnm adhibuisse videtur; scribendum 
autem cum Meinekio rQaupcc (vel potius yQccuuccl) IlrjQccGioio . . . 
£(i[ii de sinav, sed quod idem nunc scripsit ex Heckeri coniectura 
ilsv Aiccmdag vel AloXCSccc; i. e. Ulixes, non videntur hae correctiones 
necessariae esse. 



XXXVIII. 637 

PBAXITELES. 

IjQa^ixeXrjg 6v £7tcc6%e dirjXQificoGev eoootk, 

i£ idlijg eXxcov aQ%exvnov XQadirjg^ 
&Qvvy ixi6&6v ifieto diSovg ifie' cpiXxQa Se (idXXco 

ovxix' 6'Cgtsvcov, aXV uTSvit,6fisvog. 



Praxiteles. Athen. XIII 591 A: Kai TlQa^ixeXrig 8e 6 dyttXfiaxo- 
nocog sqcov avxf/g xr)v KviSCav 'jcpQoSCxrjv an' avxf)g {$Qvvrjg) inXdoaxo, 
yial iv tfj xov "EQcoxog fidoei xfj vnb xr)v G%rjvr)v xov &edxQOV iniyQaipe. 
riQtt^teXrig xtX. Legitur etiam Anth. Plan. 204, ubi male Ziicco- 
vCSov inscribitur. Epigramma hoc haud dubie statuae subscriptum 
erat, sed erravit Athenaeus sive is, quem ille sequitur, ipsius Praxi- 
telis hos versus esse ratua, quos ab alio postero tempore additos esse 
apparet. Imitati sunt hoc epigramma Leonidas , Tullius Geminus, 
lulianus (vid. Anthol. Plan. ib.). — V. 1. SiringC^cooev, P diriQifiov xiv. 
— V. 3. ecieco, PVL ifioto. — fidXXco, Plan. xCv.xco. — V. 4. 6'Coxevcov, 
Plan. xo%evcov. 



21* 



XXXIX. 638 

DIONYSIUS MINOR. 
1. 

^dcaoiSos sx iivjTQog Ooifiov xoivoj{icc6l (1Acc6tcov. 

2. 

XdCLQS, XCU rjdo^iaVOV fiLOTOV dlCC6C3%£ TVQCCVVOV. 

Dionysius minor. Ep. 1. Plut. de Alex. virt. II 5: JLOvvocog 
8s [6 vscoTEQOg] 'AnoXXcavog vlov ccvtov covoficcosv E7tLyQttipug dcoQcSog 
■axX. Resp. Epist. Socr. auctor 35: cnzonEpipov 8s uoi uCccv . . .'. MoC- 
QiSog v,ui 'E%EY.QCCT.ovg 7iv&6[isvog xccg 71eql diovvoCov ovvovoCccg' nccvv 
yccQ cc^irjnoovg avTag oioficu sivcci ccvdQog cpofiov (<&ol§ov) y.olvco(iccol 
fiXuGTOVtog et ib. 36: dvdQog KsYQOTtog yolvcouccgl $Xugt.6vtoq. et me- 
mini alibi me integrum epigramma legere. 

Ep. 2. Plato Epist. III ad Dionysium: ov u-sv yccQ 8rj xcci tqv 
&sov, cog riyystXav ol tots ftscoQOvvTsg, 7iQoosi7tsg sv dsXcpOLg ccvtco 
tovtco &a7tsvoag tco Qr](iari (%cclqe) Ycci ysyQcccpccg, cog cpccoC' %aLQ£ y.tX. 
— 0lotov, n (lCov. Versus est fort. ex eodem epigrammate (sive elegia) 
ex quo fr. 1. — Dionysii Paeanem, in Aesculapium commemorat Athen. 
VI 250 C: XrfeccvTog 8h xr]g OQyrjg tov diovvoCov TtccXiv 6 drnionXrig 

Etprj, %ttQLOaiO 8' ttV jXOt TL, dlOVVGLE , KSXsVOUg TLvi TCOV £7UGTttU.EVCOV 

8l8cc£,ccl [ie tov 7tE7toirj(iEvov sig tov 'AoY.Xr)TtLbv Ttaiava' uxovco yccQ os 
7tS7tQayiiccTEVG&cci TtSQi tovtov. — Nugae sunt, quae leguntur in com- 
mento Aristot. Rhet. apud Cramer. Anecd. Par. I 303, qui interpres Dio- 
nysium tov %a7.Y.ovv et tyrannum Syracusarum temere -confundit. 



XL. 
MAMERCUS. 

Tcc6d' 66TQeioyQa<p£lg xccl iQvGsksopavTriXsxTQOvg 
cc67ti'dcc$ a.67iidCotg sXkoiisv svtsXsOiv. 

Mamercus. Plut. Tiruol. 31: Kal yccQ 6 MdfiSQnog in\ xop notr]- 
(iccroi yQatpsiv ■nul TQccycoSiag (isycc cpQOVcov iy,6(ina£s viv,r]6ag rovg (it- 
afrocpOQOvg, ttal rag deniSccg dva&slg Toig &soig ilsysiov v($Qiotfn6v 
snsyQaips' rdeS' %tX. Mamercum Italica stirpe oriundum fuisse nomen 
arguit; etiam Syracusanus poeta, quem memorat Aristoteles Probl. 
XXX 1: MttQav.bg (unus liber (lalwaog) Ss 6 SvQttv.ov6Log kccI cl(isivcov 
r\v jtoirjtrjg, 6V ixoTttir). non Graecus, sed Siculus natione opinor fuit : 
nomen fortasse non aliud quam cognomen (itti.ay.6g, quod Aristodemo 
Cumanorum tyranno iuditum, non graecum opinor vocabulum, sed 
Oscum, ac legitur in Osco titulo malalcs, sed significatus incompertus; 
olim iu Aristotele mihi MdaQxog scribendum videbatur. — V. 1. tcc6S' 
o6TQStoyQcccpsig C et Stephanus, Tag ts oeTQiayQcccpsig P, tdg ts oarpto- 
yQccqpsig Fa, tdeds Tag oetQSioyQcccpsig BM, TaeSs Tccg o6TQioyQacpsig 
ADia. — %QV6slscpavTr\XsY.TQovg C et Xylander, %QV6slscpavTsnr)\sY.TQOvg 
Bia, XQV6slscpavTS mXh.TQOvg ADBM, XQ v0S ^ £( P ttVt£7i: tXsK rovg Fa. ■ — V. 2. 
deniSccg om. P. — dontSioig om. Fa. 



XLI. 639 

ASTYDAMAS. 

Ei& syco ev KeCvoLg yevoprjv rj xslvol ayb r)[iLv, 
o'l ylco66r\g rsQTtvrjg TtQcora 6oxov6l cpSQStv, 

cog s% clkrjdsLag sJCQL^rjv acps&slg TtaQdfXL^Xog' 
vvv de xqovcj 7iQoe%ov6\ olg cp&ovog ov% eiteraL. 

Astydamas. Photius 502, 21: Zuvxr\v inuivsig, wgtcsq 'A6xv8d- 
ficcg noxi' 'AexvSdfiu xcp MoQoCfiov svr\(iSQr\6uvxL inl XQuycoSCag 8i8u- 
6%uXCu TIuQ&svonuCov So&ijvui vn 'A%"r\vuCcov swovoq dvu&SGiv iv 
&suxQco. xbv 8s slg uvxbv snCyQUfifiu notr\6ui ulu£oviy.bv xovxo' El&' 
iycb v.x%. Add. Suidas s. v. Zuvxr]v inuivslg, Apostol. XV 36. De 
proverbio cf. etiam Zenob. V 100. Arsen. 427. Parthenopaeum una 
cum Lycaone docuit Astydamas 01. 109, 4 victorque est renuntiatus, 
ut testificatur didascalia nuper Athenis reperta, quam edidit Koehler 
Mittheil. des Archaeol. Instit. III, neque vero propter hanc victoriam, 
ut paroemiographi tradunt, Athenienses videntur statuae honorem de- 
crevisse, sed ut insignem poetae industriam decorarent, qui per sexa- 
ginta fere annos tragicae arti operam navavit; nam primam fabulam 
docuit 01. 95, 2, itaque Diodori verba XIV, 43 s£r\6s sxr\ sh,r\-novxu 
manifesto vitio laborant, corrigas ivsvrjnovxa. Quem grandaevum 
obiisse diem supremum etiam permagnus fabularum numerus (240) ar- 
gumento est: neque enim audiendus Koehler, didascaliam istam ad 
Astydamantem minorem referens, ut paroemiographi temere Partheno- 
paeum maiori attribuerint. Honor Astydamanti impertitus videtur 
Lycurgum permovisse ut legem ferret de Aeschyli, Sophoclis, Euripidis 
statuis fingendis: principes enim artis tragicae etiam tunc honoris 
huius immunes erant, vid. Diog. L. II 43: nai yuQ 'OfirjQov, (ov) Hu&d 
rprj6Lv 'HQUxlsCSr\g nsvxr\v.ovxu 8QU%fiuCg cbg fiawbfisvov igr\fiCco6uv , %ul 
TvqxuCov, (ov) nuQunontSLV slsyov, kui AexvSdfiuvxa nQOXSQOV xav 
nsQi AIg%vIov ixCfirjGuv slkovl %al%r\. Ita enim redintegrandus locus. 
Homerus, Tyrtaeus, Astydamas olim contumelia affecti, post statuae 
honore decorati sunt ab Atheniensibus: Astydamas enim diu neglectus 
01. 101, 4 primum victoriam reportavit, id quod vel Diogenis vel 
librarii socordia praetermissum est. — V. 1. ysv6fir\v, Phot. et ap. 
Suid. V ysvoCfirjv. — V. 2. ylco66r\g xsQnvrjg non caret offensione, ex- 
spectaveram 6Sfivr\g vel XQayiv.r)g xs%vr\g. — V. 3. in u\r\%sCug 
Phot. et ap. Suid. A, ceteri in d%r\%sCr\g. — i%QC\rr\v, Phot. ixQC&r\. 
— V. 4. nQos%ovo', olg, nuQs%ovc' olg Suid., nQ06s%ov6uig, olg Phot., 
nQ06s%ov6' olg Apost., sed R nQos%ov6' . Bentley scripsit nQos%ov6' 
o), quem antea secutus sum. 



XLII. 640 

PHILISCUS. 

(Nvv) ci KaXhojtrjg %-vyuxeQ, TtokvTqyoQe <&qovxi, 

deifceig, el xi q>Qovelg xui xi 71sql66ov £%eig' 
xbv yccQ eg uXXo 6yx\\)bU yLe%UQ\io6$£vxu xul ukloug 

Philiscus. Plutarch. vii. dec. oratt. vit. Lysiae 3: snoirjas 8s 
Y.ct\ sg avtbv (Avaiav) iniyQa{i(ia (PiXiaKog, 6 'iaoxaaxovg [isv yvcoQifiog, 
ttaiQog 8s Avaiov, 8i' ov cpavsQOV, cbg nQOsXafis toig stsaiv, ag nal lx 
tav V7i6 nXaravog sIqtjjlsvojv anodswvvxai. $%si 8s ovtcog' ol KaXXin- 
nr\g %tX. — V. 1. Nvv co Iacobs, KaXXionr\g Wyttenbach, vulgo m KaX- 
Xinm\g (P -naXXinnrj) . — $Qovti Wyttenbach, vulgo cpQovtiSi. — V. 3. 
tov . . . [is&aQ{ioa&svta libri, Salmasius rco . . . (is&aQ^oa&svti, quae 
coniectura, quamvis plerique probaverint, ferri nequit. Omnino incre- 
dibile est Philiscum, qui Isocratem summum dicendi artificem secutus 
est, adeo inertem fuisse, ut in una eademque verborum comprehensione 
ter eadem repeteret: nam Lysias v. 3. 6. 8 mortem obiisse dicitur. 
Itaque post v. 4 plura intercepta esse arbitror: hoc ipso loco videtur 
Philiscus defuncti amici aetatem provectam significavisse, unde biogra- 
phus Lysiam aetate maiorem Isocrate fuisse confecit. Sed mihi iste vel 
potius auctor, quem sequitur, omnino falsa specie deceptus esse vide- 
tur, ad Lysiam oratorem hoc poematium referens. Etenim Philiscum, 
qui Lycurgi oratoris vitam scripsit 01. 113, 4 defuncti (vid. Olympiod. 
ad Platonis Gorgiam 515 D), non est verisimile quinqnaginta plus annis 
ante praeconio ornavisse Lysiam oratorem recens vita defunctum: eo 
tempore praesertim si Suidas vere tradidit Philiscum antea tibicinem 
fuisse, nondum ad artis rhetoricae studium animum adpulerat. De- 
nique apparet studiorum communione amicitiam inter poetam et de- 
functum esse contractam; et Philiscus quidem etiam in Lycurgi vita 
non dissimulavit, quanti Platonis fecerit institutionem : sed Lysias ora- 
tor ab his studiis abhorrebat. Itaque existimo hoc poematium ad alium 
quem Lysiam Platonicum sive Pythagoricum esse referendum: viii 
grandis natu memoriam pietatis atque amicitiae ergo recoluit Philiscus. 
Proclivi errore rettulit biographus ad oratorem, Wyttenbach coniecit 
AvaiSi, biographum traditam scripturam perperam interpretatum esse 
ratus, cuiusmodi errores saepius commissi sunt, sed quod Pythagoreum 
celebrem Epaminondae magistrum esse credidit, quominus probetur 
temporum rationes obstant, nisi cenSeas illum centesimum annum vitae 
aliquantum supergressum esse. Cuui verborum structura {is&aQfio- 
a&svta ig aXXo a%r)iia conferas Eratosthenis epigr. ap. Eutocium ad 
Archimed. p. 146 ed. Torelli: atSQsr\v naaav sg aXXo cpvaiv sv fista- 
fioQcpmaai, alias accusativus solus adhibetur, ut est apud Eurip. Alc. 



328 PHILISCUS. 

iv xo6(jlol6l fiiov 6co^a Aa/^ov^' stsqov, 
******** 
****** 
5 df£ c' ao£t^g wqQVKU tbkslv tlvcc AvGlcc vpvov, 
dovTcc xecTacp&Liisvav xccl 6ocpco ccd-ccvccTov, 

0£ TO T S^lijg 1p~V%tjg dSL%EL CpL?iSTaLQOV CC7tCC6LV, 641 

XCCL T7JV TOt5 (p&L[lEVOV 71CC6L ^QOTOLg (XQSTljv. 



1190: Nvv yuQ (is&rjQfioofisa&a fisXrCa) fttov tov tiqoc&sv. Aeschyl. 
Prom. 309: Kui fis&uQfiooaL zQonovg vsovg. Componas cum his Eurip. 
Med. 1038 ifistg 8s fir\rsQ' ovv.sr ofifiuaLv cpCXoig oipsoft', sg uXXo 
o%r)fi' uitoazuvzsg pYou. et Ion. 1066 nu&soL nuftsu d' s^uvvzovo' sig 
uXXug fiiozov fioQcpag huzslolv. Hecker coniecit to5 yaQ sg uXXo xi 
ccofia fis&aQfioa&svzi . . . §Cov a%r)fiu Xu%6vfr'. — V. 4. ■aooiioioi, P 
KOOfirjGL. — Xu^6v&', malim quod etiam Hecker coniecit Xu%6v&'. — 
V. 5. AvoCu vfivov Salmasius, legebatur XvoiSuifivov. — V. 6. Sovza, 
Iacobs (et ut videtur A) dvvza, Markland dvvzi, Wyttenbach gwvri. — 
■naracp&ifLsvcov HP, v.uzu cp&ifisvcov A, ut Markland coniecit, Hecker 
()io[ia v.aza cp&Lfisvcov %ui ^ocpov u&uvuzm, vulgo nurucp&Cfisvog. — 
aocpm, Wyttenbach ozscpog, Sintenis £ocpco vel \6cpov. Nulla harum 
coniecturarum vitium tollitur: Svvul -huzu yi)g graece dicitur, Svvul 
■kuzu cp&Lfisvcov vix recte: neque Philiscus, qui mortui amici memoriam 
pio animo recolit, poterat dicere illum ad Orcum tenebricosum perve- 
nisse, nam v. 3 et 4 satis docent Philiscum pervagatas opiniones de 
vita post mortem futura contemsisse: secutus haud dubie est Plato- 
nicorum vel Pythagoricorum placita. Locum difficilem nequeo expe- 
dire, fortasse poeta dixerat hunc poesis honorem etiam viro sapienti 
defuncto haud ingratum esse munus. — V. 7. to r Wyttenbach, vulgo 
toV. — Ssl^sl Brunck, vulgo SsCj-ui. — Ceterum apparet non epi- 
gramma esse, quod Plutarchus dicit, sed amplioris carminis exordium. — 
Philiscus videtur etiam tragoedias scripsisse, nam hunc esse credo tra- 
goediarum scriptorem, quem meditantem pinxit Protogenes (Plin. XXXV, 
105), non Alexandrinum, quem docti homines intelligunt, qui cum Pto- 
lemaeo II regnante floruerit, non potuit Protogenes eius imaginem 
facere. Quem senem Protogenes, eundem adolescentem videtur Parrhasius 
'pinxisse, Plin. XXXV 70, ubi de comoediarum poeta cogitant, qui ab 
Isocratis discipulo dirimendus videtur, nam eundem et tragoediis et 
comoediis operam dedisse non est verisimile; sed fabula Themistocles, 
quam comico attribuit Suidas, videtur Isocratei tragoedia esse. 



XLIII. 
A P H A R E U S. 

'laoxQatovg 'AcpaQevg natQog etxova trjvd' dvefrrjxev 
Zrjvi, #£0V£ te 6efi(ov xal yoveav aQetr\v. 

Aphareus. Plutarch. vit. dec. oratt. vit. Isocr.: enstra nXa&d- 
vr\v xr\v *[nniov xov Qr]xoQog yvvatv.a r]ydysxo, xQStg natdag e'xovaav, 
cov xbv 'AcpaQsa cbg nQoeiQrjxat enoirjaaxo ('laoKQaxrjg), og -Aal etnova 
ctvxov xaXKr)v dvs&rjne nQog xco 'OXvfinteico enl niovog, x«l eneyQa-ipev 
'[aoHQttxovg %xX. Cf. Phot. Biol. 260. 



XLIV. 642 

SPEUSIPPUS. 

Uejfia fiev ev xoknoig xateyei too*« yala nhdtavos, 
Tpv%r) d' teo&eos td\iv eyei ^axaQav. 

Speusippus. Anthol. Plan. 31. Enevainnov. — V. 1. noXnoig, 
cod. Par. *.6Xnco. — %axs%st, praestat quod alii testificantur , KQvnxst. 
— V. 2. tao&eog scripsi, legebatur tao&ecov, cod. Par iao&sov, ut con- 
iecit Iacobs. Huc referenda Hesychii glossa: tao&sog' ipvxr) d&dvaxog 
(potius tao&eog ipv%^' d&.) quae meam emendationem satis firmat: at- 
que iam constat ipvxr) §' d&dvaxog quod Lennep recte restituit ap. 
Diog. L. sive Anth. Pal. germani vocabuli interpretamentum esse. For- 
tasse alii structura variata legebant rpv%rjv d' lao&sov (d&dvaxov) xd!-ig 
e'xet fiaKaQcov. Videtur non diversum ab eo epigramniate, quod duo- 
bus versibus auctum servavit et praeter duo alia Platonis nionumento 
inscriptum fuisse dicit Diog. L. III 44: 

raiu fiev iv noXncp %Qvnxei xoSe acoj.ta TlXdxcovog, 

ipvxr) S' d&avdxcov xd£iv e'xst (laytdQcov, 
vtov 'AQtaxcovog, xov xtg xal xrjXo&i vatcov 

xtfia dvrjQ dya&og, 9eiov iSovxa fiiov. 

ubi V. 2 lacobs d&dvaxov, Lennep d&dvaxog. Idcm lcgitur etiam in 
Authol. Pal. Vll 61 tanquam adcspotou (ubi P v. 1 a m. sec. xoXnotg. 



330 POEfAE ELEGIACI. 

v. 2. cc&civcctov in rasura), una cum reliquis duobus, quorum prius 
Simmiae tribuitur (VII 60), vide supra XXXV 1 et conferas praeterea 
Osann Symbol. Litterar. I p. 307. Idem hoc epigramma videtur extare 
in cod. Scorial. ap. Miller Catal. Bibl. Scor. p. 491, qui ex quatuor 
versibus primum tantum attulit. Speusippi esse lioc poematium sane 
est verisimile, sed duo versus, qui subsequuntur, manifesto ab alio 
adiecti, id quod etiam Osann censuit. Inpritnis verba novissima ISslv 
&slov @i'ov recentioris aetatis indolem produnt, nisi forte scribendum 
sit &siov iScov fiiorov. Cum Speusippi epigrammate componas titulum 
Atticum nuper repertum (Ephem. Attica nova p. 298) Zco[jlcc [isv sv- 
ftccds gov, /Jlovvgis, yccicc y.ccXv%tsl, ipv%riv S' oc&ccvutov noivbq s%si 
tccfiiccg. quod fortasse aliquis adhibeat ad Lennepii coniecturam sta- 
biliendam, sed potius in hoc titulo cc&ccvcctcov refingendum, quamquam 
ipvxr) ccfrccvccTog in sepulcralibus titulis identidem legitur, cf. inprimis 
Corcyraeam inscriptionem CIGr. II 19076 b. Speusippum etiam alia 
carmina composuisse docet Philostr. V. Apoll. I 35: Sitsvantnov tov 
'd&rjvcciov ovtco tl SQCcGixQVficcTOv ysvsG&cct, cpccGLv, cog STtl tov Kccgccv- 
8qov ycciiov sg Mcc-nsdoviccv y.co(iccgccl noLrjficcTa ipvxQcc gvv&svtcc hccl 
SrjLioGicc tccv&' vtlsq XQV( X, ^ XC0V «*»«*• — Denique moneo alius epigram- 
matis in PJatonem reliquias servatas esse in lapide prope Lyceum re- 
perto, de quo vid. Ephemeris Arch. n. 264, ubi extant duorum epi- 
grammatum reliquiae: . . . xsto ll' SQvog . . . {Ks)Y.QOTtLr\g . . . 'A&rjvscov 
. . . i nsi&ofisvog . . . ig svQvoncc Zsvg . . . v vllvotioXco , deinde vero 
[lcc nXccTcovog . . . iLsvog . . . cpoQsXsvcoXg . . . iog tsllsvsl. quas reliquias 
neglexit Kaibel , qui nuper epigrammata monumentis incisa sedulo 
collegit. 



XLV. 643 

DEMOSTHENES. 

EineQ X<Sr\v yvcoftrj (jcofirjv, Ar]fio6&eveg, etyeg, 
ov Tcor' «v 'EXXrjvcov rjq^ev Aorjg Manedcov. 



Demosthenes. Pseudoplut. vit. X or. (Demosth.): ahfjaag re 
yQafifiarsiov syQtttyev, ag ftsv drjfirjrQtog b Mdyvrjg cprjai, xb snl tf)g 
sixovog avrov sXsysiov intysyQafifisvov vnb rcov 'A&rjvaicov varsQOV 
sinsQ nrX. et Plut. vit. Dem. c. 30, qui quidem addit: ot yaQ avrbv 
rbv drjfioa&svrjv rovro notfjaat Xsyovrsg sv KaXavQia fisXXovra rb cpttQ- 
fia-nov TtQoacpSQsa&ai. nofitSfj cpXvccQOvot. Adde Zosim. et Anon. vit. 
Dem. Phot. Bibl. 265 p. 494 B. Schol. Demosth. 57. et Suidas v. drj- 
fioaft., denique Aristid. II 517: Sonsi Ss (iot nai rb sniyQafifia ovk 
s%co rfjg drjfioo&svovg yvcofirjg s%stv rfjv sntyQcccprjv, o vvv (1. nal vvv) 
civaytyvebaHOfisv sv KsQccfistKcp. qui non Demosthenis esse epigramma 
dicit, sed fiduciam ac spiritum, quem versus prae se ferant, viro summo 
haud indignum. Sane ipsum Demosthenem hoc elogium sibi fecisse 
tralaticia, nec tamen verax fuit fama: subscriptum fuit epigramma sta- 
tuae, qua Athenienses 01. 125, 1 auctore Demochare Demosthenis me- 
moriam ornaverunt: rogaverat enim ille sinova %aXnr)v ev ayoQa {atr\- 
aat), ut arguit populiscitum , cuius epitome legitur ap. Plut. vit. X 
orat. , de qua statua, quae fuit prope Martis templum, vid. Pausan. 
I 8, 3. Illo igitur tempore videtur etiam epigramma conditum, cuius 
auctor, si coniecturam periclitari licet, fortasse Demochares fuit. — 
V. 1. yvcofirj Qafirjv Schol. Dem., Phot. (sed A Qcofirjv yvcofjtrj) Zos. An., 
Qcofirjv yvcofirj Plut. Suid. — el%eg, sa%sg Pseudoplut. Zos. An. Schol. 
Dem. — V. 2. "AQr\g, ap. Pl. BC ap. Zos. V. ap. An. V dvfjQ (An. GX 
utrumque). — MocxsScov, ap. Pl. M MansSovcov, sed corr. in m. Cete- 
rum cf. etiam Phot. Bibl. c. 266: dXXd nai rb sntyQafifia , o rtvsg sy- 
yQttcpovai rfj rov drjfioaftsvovg arfjXrj, sig snsivov (Hyperiden) fisracps- 
Qovatv, rb ovofta fiovov dfisiipdfisvof yQacpovat yap" sinsQ iarjv yvcofirj 
QWfjtrjv 'TnsQStSrjg sl%sv, v.rX. 

Goettling (Gesammelte Abb. I) Demostheni vindicare studuit epi- 
gramma in honorem Atheniensium qui in Chaeronensi proelio occu- 
buerunt ap. Demosth. de Coron. § 289: 

OiSs ndrQag svsy.cc acpereQccg slg SfjQtv s&svro 
onXa, nai dvrtndXcov vpQtv dnsoxsSaoav 

fiaQvdfisvot S' aQsrfjg nai Sstfjtarog ovx sadcoaav 
tpv%dg, aXX' 'AlSrjv xotvbv s&svro /JpajSJj, 

ovvsksv 'EXXfjvcov, cbg (ir) ^vybv av%svi ftsvrsg 
SovXoavvrjg arvyeQav dficplg s%coatv v@qiv. 



332 POETAE ELEGIACI. 

yccia Ss natQtg 1'%sl noXnotg tcov nXsieta ■x.ccfiovtcov 

6c6ficct , snsl &vrjtoig £h Aiog r\8s %QL6ig '- 
(irjSsv ttfittQzsiv iatL frstov ■x.al ndvtcc natOQ&ovv, 

iv fiiotrj fioiQCtv 8' ovtv cpvysiv snoQSv. 

Huic Goettlingii coniecturae patrocinatur Aristidis locus II 517, queui 
supra adscripsi, huic enim rhetori videtur carmen ovk sl-ca tr)g drjfio- 
6&svovg yvc6fir\g s%siv tr)v snL6tQocpr\v (ita enim corrigendum) h. e. exi- 
tum, novissimum distichon, in quo cardo totius poematii versatur. For- 
tasse Demosthenes consilio iuvit poetam, vel cum orator in oratione 
funebri eandem sententiam illustrasset, eius vestigia legit epigrammatis 
scriptor. Nam quo minus Demostheni tribuatur epigramma, ipsius 
oratoris verba quae sequuntur prohibent: ov tco 6vn§ovla» ti)v tov 
y.tttOQ&ovv tovg ttycovi^ofisvovg ccvs&rjxs Svvccfiiv, cclla toig &soig' rt'644 
ovv, co v.atttQcct , sfiol itSQi tovtcov XoiSoQrj %al Xsystg a eol Y.ccl totg 
6oig oi &sol tQsrpstccv slg y.sq>cck,r\v ; In hoc epigrammate, quod Karsten 
(vid. Philol. XIV 413) iniuria maxima ex parte subditicium censuit, 
sane multa obscura et de vitio suspecta sunt, quibus difficultatibus 
expediendis cum iam priores operam dedissent, tum nuper disputa- 
verunt de hoc poematio certatim homines docti, Funckhaenel in Philol. 
VI 565 seq. Froehlich in Act. Soc. Monac. 1845 p. 78 seqq. Osann 
in Comment. Semin. Philol. Giss. VI 10 seq. Duntzer Epitheta der 
Gotter p. 48. Bernays in Mus. Rhen. XIV 321. Ribbeck in Helvetiorum 
Mus. Philol. 1862, denique Voemel in adnotationibus ad Demosthenis 
orationem et in excursu peculiari ed. novissimae. Expedita omnia 
existimat Thudichum Mus. Rhen. XII 297. Sed neque aliis neque Kai- 
belio persuasit, qui (vid. comment. de monumentorum aliquot carmi- 
nibus Bonnae 1871) Kai-stenii vestigia secutus non solum epigramma 
mala fraude fictum censet, sed etiam germanum monumenti illius ti- 
tulum sibi visus est recuperavisse. In Anth. Pal. VII 245 post Gae- 
tulici epigramma legitur: tov ccvtov' 

"£l %q6vs, itavtoicov %vr\tolg navsTti6v.oiis Saifiov, 

ccyyslog r)(istsQ(ov na6i ysvov na&scov 
ag lsqocv 6co£siv nsiQcofLSvot 'EXXdSa %coQr\v 

Botcotcov nXsLVoig %vr]6HOLLSv sv SansSoig. 

ubi corrigendum navsnt6Y.on' ds&Xcov, nam SaifjLov plane otiosum. 
lure Gaetulico abiudicat Kaibel hoc epigramma, negatque demonstra- 
tivi generis esse poematium , adhibito fragmento tituli, quem Pittakis 
prope Olympieum indagavit et in Ephem. Arch. 545 edidit 

ETTANTOIQNONITC 
OIHMETEPQNTTAI 

quem titulum inter 01. CVII et CXX scriptum esse Kaibel testatur. 
Hos igitur quattuor versus in monumento eorum, qui Chaeroneae 
mortem pro patria fortiter pugnantes obierunt, inscriptos fuisse con- 
iecit. Assensi sunt Kaibelio cum alii tum Kirchhoff (Herm. VI 487); 
adversantur Spengel (Berichte der bayer. Ac. 1875 p. 287 seq.) et 
H. Weil (Revue de Philologie 1877 p. 25 seq.) iure meritoque. Nam 
Olympieum, ubi ille lapis repertus, longo intervallo diremtum a 
Ceramico, in quo more patrio hoc monumentum erectum, vid. Pau- 
san. I 29, 13 et Themist. or. 22 p. 335 (sv tcp tdcpco tcp Srjfio- 
6tco)*) Kaibel huc animum omnino non advertit, neque vidit lugu- 



*) Themistium verisimile est etiam Athenas adiisse ibique me- 
morem Demosthenicae orationis etiam mouumentum illud in Ceraniico 
visitavisse titulumque oculis usurpavisse. 



hKMOSTHENES. 333 

lncin i.stam lamentationem*) Demostheni adversariorum calumnias re- 
fellenti nulli plane usui fuisse, itaque cum conutur, suum inventum 
cum Demosthenis verbis conciliare, interpretis officio fungens id unum 
agit ut difficultate8 argutando et cavillando eludat; nam Demosthenes, 
postquain scriba epigrannna recitavit, continuo in adversarium inve- 
hitur: uitoveig, Ala%Cvr\, %u\ iv uvtco tovtco tb Mr\8ev uuuQte Cv 
iati frscov xai ndvtu ytatog& ovv ov tco ovu^ovXco tr)v tov xar- 
oq&ovv tovg dycovi£o(iivovg dve^rjyie Svvuuiv, dlXd toig &eoCg. Pla- 
nissime apparet versum, quem adhibet orator, repetitum esse ex epi- 
grammate, quod modo in concione recitatum.**) Nihilominus Kaibel 
eo temeritatis progressus est, ut confidenter affirmaret, scribam reci- 
tavisse & %Qove, navtoCcov xri., insimulans virum honestissimum simul 
malae fraudis et stultitiae: nam Demosthenes si usus epigrammate isto 
alienum versum , qui non incisus erat in lapide, clanculum substituit, 
poenas huius calumniae statim daturus fuisset, namque fraus neminem 
poterat latere. Laboranti Kaibelio visus est Kirchhoff subvenire, do- 
cuit enim scholio inedito Gregorii Naz. usus versum (irjSev duaoteiv 
iatl &ecov (&eov) xul ndvtu KutOQ&ovv ex Simonidis elegia elg zf^v 
MaQa&covi (idxrjv repetitum esse, itaque existimavit Demosthenem per- 
vagato hoc versu, cuius auctor non ignotuj erat, ad suam causam 
agendam usum esse. At apertum est, oratorem non Simonidem vel 
alium vetcrem poetam testem adhibere, sed epigrammatis scriptorem. 
Itaque Kirchhoff, ut suam obtineret causam, clavo clavum tundens ver- 
sum hunc ab aliena manu Demosthenis verbis insertum esse arbitratur 
(vid. Kaibel Epigr. n. 27), subditicium scilicet epigramma, quo carent 
£ aliique libri, interpolationi ansam dedisse, quae ad omnes libros De- 
mosthenicos pariter sit propagata. Sed hoc quoque vanum commen- 
tum : nam etiam si auctore Kirchhoffio Demosthenis verba in hunc 
modum circumcideris : dxoveig Ala%ivr}, ov tco avufiovXco tr)v zov nuz- 
OQ&ovv tovg dycovigouivovg dvi&rjKS Svvufiiv , uXXd toCg fteoig, per- 
spicunm est, oratorem clausulam poematii, quod Demosthenis libri ex- 
hibent, non illud elogium, quod Kaibel substituit, respexisse. ***) Igitur 
si cui epigramma in libris Demosthenicis propagatum subditicium vi- 
detur, eum oportet concedere, unum hunc versum esse liberum a frau- 



*) Carmen permolle et querulum (ludentis est nuvzoicov . . . nav- 
enConone, item nuai . . . nu&ecov) non publico sed privato monumento 
videtur subscriptum fuisse, fortasse statuis virorum fortium, qui Lami- 
aco bello apud Plataeas occiderunt: necessariorum pietas hoc monu- 
mentum erexit, quemadmodum Aphareus Isocratis patris statuam ad 
Olympieum dedicavit. 

**) Neque infirmatur gravissimum hoc argumentum , si quis cum 
Reiskio et Spengelio verba xal iv uvzco tovtco tanquam otiosa expun- 
xerit. Orator ipse proxima paragrapho 288 manifesto praemunit hauc 
adversarii refutationem : co yuQ ineCvovg oco&fjvut, xat kuzoq& cooui (id- 
Xiatu SiicpeQev, ovtog xal nu&ovtcov u ur) not cocpeXov tf)g vneQ undv- 
tcov Xvnrjg nXeCatov ueteC%ev. quibus verbis epigrammatis clausulam 
respici apparet. Huc adde Themist. td%u Sr) tb inCyQuuiiu dXrj&iote- 
qov, 6 'Aftr\vr\aiv iniyiyQuntui iv tco zdcpco zco SrjuoaCcp' xal yuQ totg 
fteoCg (tovoig tb ndvtu xuzoq&ovv dnovi(isi. qui locus certe ostentat, 
quemadmodum olim docti homines interpretati sint Demosthenem. 

***) Ex his angustiis si quis Kirchhoffium expedire conetur, ne- 
cesse est statuat, aut universum hunc locum orationis Demosthenicae 
(§ 289. 290) ab interpolatore esse insertum, aut epigramma istud, quod 
in Anth. Pal. legitur, clausula esse orbatam, quam Demosthenes et 
scriptor subditicii epigrammatis servaverint. 



334 POETAE ELEGIACI. 

dis suspicione, quippe queui interpolator, ut par erat, ex Demosthene 
depromserit, id quod Karsten censet. Ego vero censeo illam suspi- 
cionem omnino vanam esse: namque Byzantini grammatici liebes inge- 
nium non poterat eiusmodi epitaphium fingere: sin prioribus saeculis 
adscripseris, fraus continuo esset deprehensa, nam Athenis, ubi ora- 
tores attici studiosissime legebantur, etiam tunc superstes fuit monu- 
mentum, ut Pausanias et Themistius testantur. Kaibelio epigramma 
propterea adulterinum videtur, quod in optimis oratoris codicibus non 
legitur. Hoc argumentum quam infirmum sit, norunt qui gnari sunt 
artis ci - iticae in oratoribus Atticis factitandae. Non subditicius est 
titulus, sed interpolatus, non fraudis, sed iuscitiae deprehenduntur in- 
dicia. Inseruit epigramma grammaticus vel- rhetor Athenis artem 
exercens, qui non ex libro aliquo petiit versiculos, sed ad monumen- 
tum accessit atque titulum descripsit, quem cum temporis iniuria multa 
iam evanida essent pro virium suarum modulo redintegrare studuit. 
Itaque cum nequeamus germana ab adulteratis, antiqua a noviciis plane 
et evidenter secernere, satius est coniecturis posthac fere abstinere; 
quod si lapis quamvis male mulcatus etiam nunc superstes esset, car- 
minis restituendi periculum non irritum foret. 

V. 1. Weilii emendatio oi'8s ndxQag \isv sx-dg acpstSQag omnes 
habet veritatis numeros, atque ita simul stabilitur tradita scriptura 
v. 3 fiaQvdasvot, quae mihi aliisque vitium contraxisse visa est. Con- 
sentaneum est poetam dixisse: pugnantes fortissime mortem obierunt; 
sed verba non expedio, neque Weilii inventum aosoog nal Ssiuaxog 
ovv, sadcoaav satisfacit. — Idem v. 5, ubi Voemel &siaccv, Spengel 
ftsvxcov suaserat, plura molitus ^vyco av%sva Sovxsg Sovloavvrjg parum 
probabiliter scripsit, mibi £vyov av%svi Svvxsg Sovkoavvrjg refingen- 
dum videtur, quemadmodum est apud Aeschylum snsl 8' dvdynag sSv 
IsnaSvov. — V. 8. acouccta ineptum est supplementum , nam corpora 
mortuorum Cbaeroneae erant condita, ossa Philippus rex concessit Athe- 
niensibus, vid. Polyb. V 10 ■nrjSsvoag xovg xsxsXsvxr]Y.6xag, sxl Ss avv- 
&slg r<a AvzntdxQcp xa xovxcov oaxa. Itaque confidenter Istipavu re- 
stituo. — Superest clausula carminis v. 11. 12, ubi ambigitur, verba 
sv ^Loxrj utrum cum praegressis verbis an cum sequentibus sint copu- 
landa.*) Weilio prior ratio placuit, sed praeterea novavit at%(irjxr)v 
pro sv §ioxfj, quod non erat tentandum, nam idem est ac si dixeris 
av&QCQitov ovxa.**) Versum integrum firjSsv dfiaQtsiv saxi &stov y.al 
■ndvxa y.axoQ&ovv auctor elogii ascivit ex elegia Simonidis, quem ver- 
sum Lysias (ap. Butil. Lup. II 8) interpretatur : „sed nos aequum est 
voluntatem dispicere: consilio valuit, fortuna lapsus est, homo fuit, fa- 
tetur; concedendum non omnia posse (hominem), hoc enim deorum 
est proprium." Fortasse Simonides ad eundem modum hominum in- 
firmitatem cum divina potentia composuit. Epigrammatographus ad- 
ditamento (tt? ^ioxfj) inflexit hoc decretum rebus humanis accomodaus, 
itaque Demosthenes explanans hanc elogii clausulam dicit deos morta- 
libus prosperi successus auctores esse.***) Quod omnia succedere ho- 



*) Hoc si praetuleris, collocatio voculae Ss haudquaquam offensioni 
est, nam vel antiqui poetae passim tertium vel quartum locum par- 
ticulae attribuunt, velut Hesiodus Op. 46 et 112, Pindarus 01. VI 105 
sfiav vpvtav Ss, quemadmodum restitui, Aeschylus Pers. 718. 729. 748. 

**) Cf. Aristid. T. II p. 331 Dind. %ag d\i(oast ovlXr]§8r\v ndvxa 
v.azoQ&ovv vial ■Jtdvxtov -nQaxsLV ovxa av&QcoTtov ; ubi rhetori hoc ipsum 
elogium obversatum esse apparet. 

***) Adversari videtur Themistius or. 22, 335 sitsl Ss xo finSsv 
uiittQxdvsLv s%co xrjg cpvascog KSixai xf]g dv&QcoitLvrjg' (quae sequuntur, 



DEMOSTHENES. 335 

miiiibus dicnntnr, qnibna dii sint propitii, potcrat sane confidentina 
quani vcrius dictum vidcri, sed non desunt, qui elegio huic Btlffragen 
lur.*) - Cum Simonidia &sov scripsisset (vid. quae ad fr. 82 adno- 
l;ivii, epigrammatis auctor commode substituit ftscbv,**) quandoquidem 
Jibg Koioig praecessit. — Novissiroa verba fioioav S' ovxi cpvysiv sno- 
qsv , quae vitii sunt immuniu, nisi quod inoQov scribendum, iniuria 
aollicitavit Weil cpvycov tnoQev corrigendo, quod interpretatur: „en ne 
fuyant point, il a contribui sa part." At fiotQuv idem esse quod (ioq- 
aifiov rjfidQ manifestum, apteque instituta seutentia absolvitur his ver- 
bis: diem fatalem ne dii quidem avertere valent. Demosthenem autem 
consentaneum est in concione funebri ad eundem modum peroravisse: 
fortium virorum officio strenue functos esse; consiliis optimis prosperum 
defuisse eventum, quandoquidem diis sit aliter visum, cf. quae legun- 
tur in or. de corona § 208. 



adversus Stoicos disputata simt) dXXd xd%u Sr) xb eniyQUfifiu dXrj&e- 
6xsqov . . . y.cxl yocQ xoig freoig ixovoig xb ndvxu kuxoq&ovv dnoveftei. 
qni quidem non curavit additum iv (tioxij. 

*) Prorsus ad eundem modum Bion in Bucolicis ap. Orion. 5, 11 
ndvxu &sov y' e&eXovxog dvvoifiu (corrigo diitvoiua i. e. pervia) 
ndvxu (Iqoxoigiv e% ficcKccQcov yccQ Qccaxcc v.ul ovh dxsXsoxu (scr. sni- 
sXnxu) ysvoixo (vel yevovxo) quam sententiam alii modestius effati 
suut velut Aeschylus Sept. 625 &sov Ss Scoqov sariv evrv%eiv ^Qorovg. 
Aristides, qui or. 31 (T. 1 592) prudenter ea de re disputat, elogium 
haud dubie respexit quamvis non nominaverit. Adde incertum aucto- 
rem apud Suid. v. ovyyvcofiova (ubi xoXovsi corrigendum, v. ycoXvei) 
ro fiev firjSev dfiaQreiv &eov sari yal ndvxu kuxoq&ovv uv%Qconog Se 
ovv. av einoi en ovSevi, oxi ftry neioexui xoSs xi. fivQiui yuQ v.i]Qsg 
r)fiiv ecpeoxuoiv ov fiovov ftuvdxov, aXXd yul yuycov aXXcov. cui quidem 
Simonideum carmen potius, quam illud elogium videfcur obversatum esse. 

**) &ed>v in epigrammate libri omnes, qui quidem elogium ex- 
hibent, infra 290 complures (velut K 5 Aug. 1 Vind. 1, qui omittunt 
elogium) &eov, sed Z 1 &eov, corr. ftecov, item Liban. ep. 1554 &eov, 
quae videtur correctio propter enoQev facta esse, sed rectius enoQov 
alii Jibrarii emendaverunt: duriusculum enim singularem numerum 
tueri alienis exemplis. 



XLVI. 645 

A R I S T T E L E S. 

EIIH. 

1. 
f Ayv\ dscov 7iQ£<5fii6& ixcctrjftoAs. 

EAETEIA. 

2. 
KaXhtsxvov (itjtQos frvyatsQ. 

3. 
nPOS ETAHMON. 
'EA&gjv d' ig nlsivov KsxQOJthyg dditsdov 



Aristoteles. Fr. 1. Diog. Laert. V 27 (eadem Hesychii index edi- 
tus a Menagio): snrj, cav aQ%i]' o\yvs %xl. — ■JiQiG^io^' Stephanus, edd. 

7tQ£6^V6d , \ 7tQS6^SV&', 7tQE6§ag &', COd. M 7tQE6@Lg &', Ar. 7tQE6§ig, C 

7tQE6@v&eg, Rosii libri 7tQE6^tg fr' (vel 8') eYccTtBoXe (eYazafioXe, Ixara- 
§6Xe, eY0CTcc§6Xe). — Quae Eustratius ad Eth. Nic. I 3 adscripsit: cpccel 
tov 'AQi6toTsXr\v S7trj Tivu. sx&se&ttt S7tiTr\§sg ycctcc tlvcc ccQi&fiov evii- 

7tO60V(lEV0C iv ETSQtt YCCL STEQtt &E6EL YOCL Ttt^SL, COV EKtt6Trj CCTtO TOV 
ttVTOV T£ 7]Q%ETO Yttl ELg TO CCVTO YttTEXiqyS' 8l6 Yttl eyYVYXlOC TttVTtt 

(6v6(icc6EV oig r)nsig (jlev ovv, evetv%o(isv sfcl 8' di 7isql tovtcov l6t6- 
Qr\6ccv, iis nulla fides habenda: videntur enim haec detorta ex iis, quae 
Philoponus in Anal. Post I 12 (Schol. p. 217 A) commentatus est: 
yvyXov 8e cpr]6L tcc ent] rytoi tcc E7tiyQtt(i(iccTa toc ovtco YaXov(isva, ov% 
cog Tr/ ycctoc to TsXog tov TtQtoTov 6tl%ov Xs^si aYoXov9ov6r]g Tr)g ttQ%r)g 

TOV 8sVTEQOV, YCCL TOVTCp TOV TQLTOV Ydl ECpS^rjg, ttXX Ojg 8vVCC6&ttl TOV 
CCVTOV 6TL%0V YttL ttQ%r]V YCCL TsXog 7tOLSL6&CCL, ol6v S6TL YCCL TOVTO * %ttX~ 

Yr) 7tocQ&Evog elul, MCSov 8' ETtl 6r)(ittTL YSL(iai, de quo epigrammate 
dixi hist. litt, Gr. I 779. 

Fr. 2. Diog. Laert. V 27 (eadem Hesychius): sXsysLcc, wv ccQ%r'j' 
KaXXiTEYvov xtL — yccXXltsyvov ed Frob. cod. M et Rosii libri, vulgo 

YttXXlTE%VOV. 

Fr. 3. Olympiodorus in Plat. Gorg. ed. ab Alb. Iahnio ex cod. 



ARISTOTELES. 337 

£v6e(is(og 6E[ivrjg (pilir\g idQv6axo (i(0[i6v 

dvdoog, bv ovd' aivElv xol6l xaxol6i ftsfiLg; 646 

og {lovog r) TCQmxog ftvrjxciv xaredsi&v fvaoycog 
5 olxeCgj t£ /3tw xai iiE&odoitiL koyoav, 
cbg ayaftog t£ xal EvdaC^icov apa yCvEtaL avr\Q' 

ov vvv d' e6xl XafiElv ovSevI xavxa noxk. 

Basileensi in Klotzii Archiv XIV 395 (cf. MeDag. ad Diog. Laert. V 
27 et Letronn. Journal des Savaas 1832 p. 745): ov fibvov 8"s iyKcofiiov 
7ro«j<;as (Aristoteles) avtov (TlXdtcovog) inaivsi avtov, aXXd xal iv 
toig iXeysioig zoig nqbg EvSrjfiov avzbv inaivcav TlXdzcova iy%cofiid£si, 
yadcpav ovzcog' iX&cbv 8' ig v.zX. Hinc detorta sunt, qnae extant ap. 
Amm. vit. Arist. 399: ozt, noXXrjv svvoiav sg%s itgog zbv TLXdzcova 6 
'AoiGtotsXr\g SrjXov i% zov nal ficofibv dvLSQcocui zco UXdzcovi, iv co in- 
syoaipev ovzco' Bcofibv 'AoiGzoziXrjg sviSovaazo zovSe TlXdzcovog, dvSoog 
ov ovt' alveiv toiat y.a*OLGi &s{iig. cod. Flor. apud Rose Arist. Pseud. 368 : 
dvSobg ov ov frefiig iv toioi %aXenoiGiv d-noveiv. Adde Philopon. in Schol. 
Aristot. IV 11: cog SrjXoi elg tbv zdcpov TlXdzcovog 'AqiGzozeXovg ini- 
yqa[i\ia m ZrjHOv 'Aoi,GzozeXr}g iSovGazo . . . &e(iig. Similia ibid. 20 ubi 
ficofiov. Vita Arist. adespotos p. 6 ed. Robbe: el ydg zig aXXog cpciivezai 
b 'AQiGzozsXrjg iiazansnXrjyfisvog (sec. Rosium cod. Marc. dnonX . . . vg)" 
imyQacpsi yctQ elg avtov pcofibv 'Aq. ISq. z. TlXdzcovi, nai dXXa%ov 
nsql avtov cprjGiv dvSqbg . . . &e[iig. — Buhle omnes hos versus Ari- 
stoteli abiudicat, cui assensus est praeter Steinhartum vit. Plat. p. 326 
Robbe , qui solum v. 3 summi philosophi ingenio non indignum esse 
censet; sobrio iudicio usus Zeller Hist. Phil. II 2, 9 tuetur hoc carmen, 
quod nec Rose in suspicionem vocavit. — V. 1. ig, cod. Bas. el. — 
V. 2. iSQVGazo, coniicio iSQvcao, ut Aristoteles ipsum Eudemum allo- 
quatur, siquidem elegia nqbg EvSrjfiov scripta perhibetur, quamquam 
non adversabor, si quis traditam scripturam tuetur: nam Aristoteles 
defuncto amico (mortuus est Eudemus 01. 106, 3 in Sicilia) videtur 
carmen composuisse, idque inseruit, ut opinor, dialogo, quem EvSrjfiov 
inscripsit. Commode autem non solum familiarem suum, sed etiam 
senem magistrum egregio ornavit praeconio. Ne quis erret, addo cpi- 
Xirjg ficofibv translate dictum, nam nihil aliud in his versibus inest, 
quam arctissima amicitia Eudemum cum Platone coniunctum fuisse. 
— V. 3. ovS', Ammon. Philop. ovz'. — alveiv, cod. Bas. atfisiv. — 
V. 4. ivaQycog, Menage iveQycZg. Hecker totum versum sic conforma- 
vit: fiovvog %al nqcozog ftvrjzcov bS' sSei^ev ivaQycog. — V. 5. fiefr- 
oSolgl, cod. Bas. fis&oSoig. — V. 7 jion temere Zellero vitium con- 
traxisse videtur, scribendum arbitror zcov vvv S' £gzl, ut Aristoteles 
dixerit, ex aequalibus nullum consummatam hanc virtutem et felici- 
tatem consecutum esse vel consequi posse, eximio hoc praeconio ma- 
gistrum ornans. Sed fortasse etiam novissima verba vitii non sunt 
immunia, certe noze admodum iners additamentum, itaque tentavi zcov 
vvv 8' sgzl Xafisiv ovSevi zavzb no&co, nobis ne votis quidem ex- 
petere licet idem, i. e. hanc consummatam felicitatem et virtutem; cf. 
Soph. Oed. Col. 1679 cog fidXiGt' av sl noQ-co Xdfioig, ubi Canter iv 
no&co scripsit. Bernaysio fiovvd^ 8' soti Xafieiv corrigere placuit, 
(vid. Mus. Rh. XXXIII 231 seq.); idem negat haec Platonem spectare, 
et ad Socratem refert, quae quamvis argute dispntaverit, mihi certe 
non persuasit. Gomperz ( Wiener Stud. ]I p. l)assensus Bernaysio aliquanto 
probabilius ov Si%a S' £'ati Xapsiv proposuit, sed nego ac pernego Ari- 
stotelem haec de Socrate verba fecisse. 

POETAK LYR. II. 22 



338 POETAE ELEGIACI. 

EnirPAMMATA. 

4. 

Tovds Tior ov% o6Ccog TCUQufidg {iccxccQCdv d-s^iiv dyvrjv 

sxtslvsv TIsqOcov To^ocpoQcov (iacjLlsvg, 
ov cpavsQoog koypj cpovCoig sv dyco6c XQUTrj6ag, 
dlk' uvOQog itiGTSi xQrjad^isvog dolCov. 

5. 

(EK TOY API2T0TEAIK0Y nEnAOY EL2 T0Y2 

HPOA2 EniTA^IA.)*) 

Aristotelis nomine ferebatur opus, cui nomen iHnXog, quod 
fabularem Graecorum memoriam complectebatur, itaque commen- 
dat iis, qui deorum amores cognoscere velint, Socrates Hist. Eccles. 
III 23: d(jxiaei 6e xolg xuvxu yvcovui i&iXov6Lv b ^AQi6xoxiXovg 
ninXog xul o AiovvgLqv 6xicpuvog %u\ 'Prjyivov 6 TtoXvfivrjcicov xul 
xcov noirjxav xb nXrj&og. conf. Nicephorus Callistus Hist. Eccles. 
X 36. Et memoratur hoc opus in indice librorum Aristoteliorum, 
quem Menagius edidit, bis: 7tsol fiovcwrjg u, TlinXov, unoQt]- 
fxuxcov OfiriQiKcov %. et deinde: 6vfifii%xcov £r]xr)fA,dxcov o§\ cog cpr}6iv 

Fr. 4. Diog. Laert. V 5: 6 S' ovv 'AQcoxoxeXrig vne^X&ev etg XaX- 
xiSu, Evovfiidovxog uvxbv xov leQOcpdvxov SCktjv daefleiag yQurpufiivov 
rj drjfiocpiXov, cog cprjOt, C&uflcoQivog iv nuvtoSunfj ioxoqicc, ineiSrineQ xbv 
vfivov inolr\csev eCg xbv nQoeiQr\fievov 'EQfieiav, ccXXd nui inCyQafifia inl 
xov iv deXcpoig dvSQidvxog xoiovxov xbvSe ntX. — Quod vita Ari- 
stotel. p. 2 ed. Robbe exhibet: nul xu yeyQUfifievcc uvtco SixaLcofiuta 
xcov 'EXXrjvCScov noXecov, i£ cov C&tXinnog tdg cpcXoveinCug tcov 'EXXrjvcov 
SieXvoev, cog fieyccXoQQTjfiovcov note xul eCneiv. coqigu tr)v TleXonog. 
(Rose 542 yr\v TleXonog fort. ex codice Marciano.) ex epigrammate pe- 
titum videtur, sed ambiguum, utrum ad Aristotelem an ad Philippum 
sit referendum; ego hoc probabilius puto. Epigramma videtur sub- 
scriptum fuisse statuae Philippi, cui postquam Peloponnesi statum or- 
dinavit 01. CX 3 in plerisque civitatibus Peloponnesi insignes honores 
habiti sunt, vid. Schaefer Dem&sth. III 44. Aristoteles , interrogatus 
ut videtur a Philippo quo pacto Graecarum civitatium discordiae optime 
conciliari possent, misit hunc librum ad regem, qui his consiliis usus 
commune concilium Corinthum convocavit, quod lites inveteratas ar- 
bitrio suo componeret (vid. Polyb. IX 33. Schaefer Dem. III 42). Sed 
antiquo rernm statu revocato Spartanorumque potentia imminuta haud 
quaquam discidia cessaverunt. Aristoteles ut se a criminibua et oppro- 
briis defenderet, videtur librum foras dedisse, fort. 01. CXII 3 Sparta- 
norum rebellione oppressa et Alexandro Molosso (cuius mentio fit in 
reliquiis libri Aristotelii) occiso. Nam quae Heitz (de libr. Aristot. 
p. 253) de hoc libro disputavit, non sunt probanda. Rose non recte 
librum subditicium censet. 



") Numeri cancellis additi sunt editionis Canterianae. 



ARISTOTELES. 339 

EvnaiQog o dxovoxr^g avxov, ninXov, neQii%ei 6s toxoQtav 
avfifiiKxov. Scholiasta Hom. II. A 688 (cf. Etym. M. p. 426, 31)647 
utitur hoc lihro simpliciter dicens: cog cprjocv 'AQioxoxiXrjg iv xco 
ninXco*). In hoc opere epigrammata breviuscula in heroum hono- 
rem composita inerant, quae Porphyrius quantum quidem ad belli 
Troiani tempora illustranda pertinebant, in suum receperat opus, 
vid. Eustath. II. 285, 24: 'IoxoQet IIoQcpvQiog xai oxi 'AQioxoxiXng 
ovyyQttfificc nQayfiaxevodfievog, ZneQ ixXrj&rj ninXog, yeveccXoytag r\ye- 
fiovcov i^i&exo xal vecov exdoxcov ccQi&fiov xccl iniyQUfifiaxa eig 
uvxovg, cc xai avayQttcpextti o IIoQcpvQiog iv xoig elg xbv "OfinQOv, 
anXcc ovxci xal ovSiv xi nafy xai cpXeyfiaiov eypvxct. Ex Porphyrio 
hausit quaecunque affert Eustathius; fortasse etiam Tzetzes: quam- 
quam non incredibile iam antea epigrammata ea, quae ad Home- 
ricos heroes pertinebant, ex Peplo excerpta et seorsim propagata 
fuisse, ita ut scriptoris nomen fere prorsus oblitteraretur, cf. 
Ausonius p. 189. „Ad rem pertinere existimavi, ut . . . epitaphia 
subnecterem, scilicet titulos sepulcrales heroum, qui bello Troico 
interfuerunt: quae antiqua cum apud philologum quendam rep- 
perissem, latino sermone converti", quo quidem in negotio ita 
versatus est Ausonius, ut liberius graeca epigrammata ampli- 
ficaret. Has ipsas Porphyrii eclogas ut videtur exhibet sylloge, 
quam ex Cod. Florent. edidit H Stephanus in Anthol. p. 497 seq. 
(Genevae 1566) hoc titulo: Hov exaoxog xcov 'EXXrjvcov r\Qcocov 
xi&anxai xcd xi iniyiyQccnxai xco xdcpco;**), nisi quod non integra 
in cod. est servata. Hinc repetiit Guil. Canterus bis (Basil. 1566 
et Antverp. 1571), qui Eustathii usus testimonio primus haec 
ad Aristotelis Peplum retulit, atque 'AQioxoxiXovg eig xovg nccQ^ 
Ofir]Qco riQcoccg imxacpia inscripsit; quem postea Stephanus quo- 
que, cum haec iterum libello de Homeri et Hesiodi Certamine 
adiungeret, secutus est. Auxit aliquot epigrammatis ex Cod. 
Tzetzae Harleiano erutis Th. Burgess, qui 1797 edidit has Ari- 
stotelei pepli reliquias (conf. Diar. Class. Britt. Vol. XIV n. 27 
p. 172 seqq.). Alia nonnulla ex Tzetzae duobus codicibus Matri- 
tensibus edidit Iriarte in Catal. Bibl. Matr. p. 86 seq. et 256 seq. 



*) 'Eneiol oi 'HXecoi dnb 'Eneiov ^aaiXiwg ovxwg' noaecSwvog xai 
EvQvnvXrjg xr)g 'EvSvfiiwvog naig 'HXeCog b xxiaag "HXcSa, 'HXeiov Se 
"AXetj,ig xal 'Eneiog, drp' ov 'Eneioi, wg cprjOiv 'AgiavoxeXrig iv xw ninXcp. 
Fortasse haec quoque ad perditum aliquod epitaphium referenda sunt. 

.**) Codex est Laur. 56, 1 (bomb. saec. 13), quem inspexit Ros^, 
sed denuo conferre praetermisit. Aristotelis nomen non est additum, 
sed cum subsequantur nonnulla excerpta de vita Aristotelis, leve in- 
dicium superest. 

22* 



340 POETAE ELEGIACI. 

Nuper Schneidewin edidit in Philologo T. I p. 1 seq. accurate de 
his carminibus commentatus. 

Sed quod Schneidewin contendit TLinXov hunc non diversum 
fuisse ab opere 'Axanxcov, quod XII libris constare Diogenes Laert. 
et auctor catalogi operum Aristotel. ap. Menag. perhibent, omnino 
fallitur*); nam Aristotelis axaxxa haud dubie erant commentarii, 
quos rudes et imperfectos reliquerat, qui varias observationes 648 
continebant, et post mortem denique philosophi cum aliis simi- 
libus publici sunt iuris facta, quibus nomen hoc inditum est, ut 
ab alio opere: 'E^rjyr}[iiya xaxa yivog, quod XIV libris constabat, 
discernerentur. TLiitXog contra , quod vel nomen indicat, argumen- 
tum et certis finibus circumscriptum et ordine dispositum exhibe- 
bat: nec in suum usum haec composuerat, quicunque haec scri- 
psit et fabulari historiae epigrammata addidit. Post Schneidewinum 
epigrammata haec denuo edidit Bose in Aristotele Pseudepigrapho 
p. 563 seq. ac postea secundis curis recensuit in edit. Aristot. 
Op. Berolinensi Vol. V p. 1574 seq. M. Schmidt, de Peplo Aristotelio 
commentatus in Philol. XXIII p. 47 seq., pristinum ordinem epi- 
grammatum instaurare conatur ascito Hygino, quem Peplo usum 
esse existimat, subtiiiter et acute disputans, sed haec examinare 
nec vacat nec lubet: nam parum emolumenti ex hac quaestione 
solvenda redundaturum esse mihi persuasi. Hullemani commen- 
tationem (Bedenkingen tegen de echtheid van den zoogenaamden 
UiitXog van Aristoteles. Amstelod. 1858), quam commemorat Rose, 
non magis vidi, quam Bathgeberi librum, qui inscribitur Andro- 
klos (Lips. 1862), in quo disputavisse dicitur de his heroum 
epitaphiis. 

Sed quaeritur, quo iure TLinXog ad philosophum auctorem 
referatur. Quod Tzetzes ad Lycophr. v. 488 dicit: 6 'Ayxalog 
vlbg cov TJoGEiScovog xal 'AdxvitaXaiag xr}g (Doivixog scpvxsvGsv a(i- 
nsXov %axa 'AoiQxoxiXnv xbv xovg niitXovg avvxd^avxa, 
intempestive sane ac temere, ut aliis plus sapere videretur, philo- 
sophorum principi abiudicat Eupicov noXvtsiuv, in quo libro fabu- 
laris ista memoria enarrata fuit; suo enim periculo Byzantinus 
magistellus hunc librum peplographo attribuit, sed quod-peplo- 
graphum a philosopho diversum esse censuit, non ipse Tzetzes 
commentus est. Deinde rursus Tzetzes ad Hesiod. p. 15 ed. Gaisf. 



*) Schneidewino tatoen assensus est C. Miiller Fragm. Hist. II 189. 
Qui nuperrime de Aristotelis perditorum librorum reliquiis commehtati 
sunt, Rose et Heitz, quid de uxdnxcov opere statuant, nescio: nam Rose 
legentinm usui minime consuluit. 



ARISTOTELES. 341 

(et ibid. p. 7: nam haec, quae vulgo Procli nomen prae se ferunt, 
ao sunt, vide quae dixi ;ul l'ind. p. 479, idque etiam Rose 
animadvertit) 'AqtGxoxiXrjg yaq o cptXoGocpog, ixaXXov 6s olfiat o xovg 
TlinXovg Gvvxdl-ag, iv xij 'Oqypytsvtcov noXtxsia nxX. Repperit in 
Procli commentario ad Hesiodi Op. 635 <bg xal ^AqtGxoxiXr\g cprjGi 
yqdcpcov tr)v 'Oqypfisvicov noXtxstav, et ut critici munere fungi vide- 
retur, homo ventosus audacter ^Oqyofievtcov noXtxstav, cuius fides 
non magis dubitationi obnoxia, quam Safiicov noXtxsia, philosopho 
abiudicavit*), quae iudicii levitas cum graviter sit castiganda, 
tamen quod inter philosophum et peplographum nihil necessi- 
tudinis intercedere testatur, non temere, sed alium auctorem se- 
cutus edixit. Atque id ipsum confirmatur testimonio Scholiastae 
Aristidis T. III p. 323: xavxrjv xr)v xd'S,tv sig ninXovg Gvv&stg 6 
AqiGxoxiXr\g i£i&sxo xcov ctqyatcov %a\ naXaicov aycovcov. quod mirum 
est genus dicendi: correxi olim 6 xovg ninXovg Gvv&eig Aqi- 
GxoxiXijg. atque plane ita scriptum in cod. Marc, quem Rose 
postea inspexit (Arist. Pseudep. 566). Quod si quis existimet, 
nobis, qui praeter haec exilia epigrammata nullas fere Pepli reli- 
quias usurpamus, vix licere hanc quaestionem solvere, sane lar- 
gior potuisse philosophum miscella argumenta ex fabulari histo- 
ria ad modum ninXov selecta pertractare, sed epitaphiorum lusus 
sophistae ingenio quam philosophi magis convenit: ipsa autem 
epigrammata ex Peplo repetita, quae etiam nunc extant, Aristo- 
tele plane indigna sunt **). Quod si idoneorum testium auctori- 649 
tate constaret, philosophum Peplum scripsisse, censendum foret, 
alium quem postea haec epitaphia a se condita alieno operi inter- 
texuisse; nunc cum constet iam veteres criticos Aristotelis Peplum 
in pseudepigraphorum numerum rettulisse, istam suspicionem ab- 
iiciemus et universum opus Aristoteli philosopho abiudicabimus, 
id quod etiam C. Miiller (Fr. Hist. II 188 seq.) et Heits (die 
verlorenen Schriften des Aristot. p. 296 seq.) censent. Operis 



*) Fortasse- Tzetzes cum epigramina illud, quod Pindaro tribui 
solet (vid. supra vol. I p. 479), XatQS dlg rfiriaaq v.%1. in libro de Orchomenio- 
rum republica adscriptum fuisse legisset idemque poematium in epi- 
giammatum sylloge ex Peplo petita legi animadvertisset, inde con- 
iecturam fecit eum, qui Peplum conscripserit, etiam de Orchomeniorum 
republica commentatum esse , itaque hunc quoque librum philo- 
sopho abiudicavit. Atque etiam C. Muller (Fragm. Hist. II 144) idem 
statuit. 

**) Non recte ep. 64 usus 0. Iahn in descriptione vascul. Monac. 
p. CXXIV exi8tiraat vasculi pictorem hos versiculos ex Peplo repeti- 
visse ac iam tunc Aristotelium quod dicitur opus usu tritum fuisse 
suspicatur. 



342 POETAE ELEGIACI. 

huius auctor utrum philosophi nomen mala fraude mutuatus an 
revera Aristoteles vocitatus sit, in medio relinquam*). 

Postquam Damastes Sigeensis sive Polus Agrigentinus**) et 
genus et obitum enarravit heroum, qui Troiano bello interfuerunt, 
Alexandrini poetae epitaphia illorum heroum condere instituerunt , 
Posidippus, Asclepiades, et fortasse alii, quorum vestigia postea 
legit, qui tenui stilo instauravit Homericorum heroum memoriam, 
cuius operis reliquiae Aristotelis nomen prae se ferunt. Et Posi- 
dippi quidem insigne fragmentum, quod huc referendum, legitur 
apud Steph. Byz. v. ZeXeta' 

Ovde Avv.aovir\ del-axo 6e Z,eXir\, 
ccXXcc TCaocc 7tQo%or\ Et(itoevxi8t xovxo 601 Ekxcoq 
6r\(ia %at uyyetiaiot &evxo AvnaoviSat. 

ita enim corrigendum pro vulg. dXXcc 7tQoypr\6t Etttoevxog' dta 
xovxo 601 xtA.***) Idem Posidippus epigramma in Berisum com- 
posuerat, deceptus falsa interpretatione II. A 101, conf. Apollon. 
Dysc. Synt. I p. 66; postea a Zenodoto ut videtur reprehensus 
delevit: vid. Schol. ad illum 1.: (ir) e{icpeoe6Q-ai 6e cpr\6tv b ^Aqi- 
6xao%og vvv iv xotg Tlo6etSi7t7tov i7ttyQU(i(iu6i xov Br\Qt6ov, uXX' 
iv to5 Xeyo(ievop 6ojqo2 evqetv. evXoyov Se cpr\6tv iXeyyp'(ievov 
avxov anaXeityai. ZoaQog videtur nomen fuisse collectionis, quae 
variorum in heroes epigrammata comprehendebat, in qua etiam 
Posidippeum illud forte fortuna servatum fuit. Item Asclepiades 
Posidippi aequalis in heroes epitaphia composuerat, quorsum re- 
ferri potest, quod exhibet Et. M. 157, 32: 

^TtXrjSovu x r\yufter\v. 

Si Asclepiades, quod non est improbabile, diversis numerorum 
generibus usus est, possis huc referre illum versum, quem Tzetz. 
Lycophr. v. 315 et Schol. Eurip. Hec. ad v. 1255 servavit: 

xui nvvog xuXov6t Sv6(ioqov 6r\(jtu. 



*) Diog. Laert. V 35 recenset philosopho cognomiuem, quem de 
Iliade dicit scripsisse: Aristoteles Aeschini Socratici faoiiliaris, cui Mv- 
&og cognomen fuit (Diog. L. II 63. V 35), certe ab hoc peplographo 
diversus. 

**) Ambigitur de libri scriptore. Suidas IlcoXog: . . . sygaipe ye- 
veaXoyiav xoov en "iliov axQuxevadvxcov 'EXXr]vo3v aat (taQfidQcov, %ai 
Ttoiq enaazog dnrjXXa^e ' xtveg d' uvxo dattdaxov entyQacpovat. Eundem 
librum Damasti tribuit: du(idaxr\g . . . yeygatpe . . . 7csqI yovecov v.ui 
7iQoyovcov xcov eig v IXtov axQurevaufievcov fitfiXta §'. cuius testimonium 
firmat Dionys. Halic. Antiqu. I 72. cf. etiam Boeckh Epigr. chronol. 
Stud. 141. 

***) Hecker II 77 v. 1 Avnaovidrj, v. 3 doXtovidat legi vult. 



ARISTOTELES. 343 

Bt liinc iani intellegitur, qui sit factum, ut Asclepiadis ali- 
quod epigramraa inter Aristotelia reciperetur, vid. Ep. 7. Et hoc 
quidem a ceteris, quae Aristoteli tribuuntur, tantum dissidet, ut 
etiamsi non aliunde do auctore huius epigrammatis constaret, Ari- 
stoteli abindicandum esset. 

Ad hoc exemplum postea Pepli auctor condidit epigrammata 
in heroes, qui Iliaco bello inclaruerunt, tam Graecos quam Tro- 
ianos*), idem vero etiam aliorum heroum memoriam passim ver- 
sibus illustrasse videtur, inde Iliacis epitaphiis nonnulla aliena addita 
sunt, velut 41 — 44. 48, heroibus dicata, quorum memoi-ia non 
pertiuet ad bellum 'Troianum, quae quidem Porphyi*ius in fine 
utriusque catalogi subiecit.**) Quod Rose contendit, auctorem pepli 
haec poemata variorum poetarum opera ficta undique collegisse et 
operi suo inseruisse, non est probandum: sane peplographus passim 
non solum antiquiora carmina imitatus est, velut 13. 19. 61, sed 
fortasse etiam integra recepit in ordinem, velut 7 et 15, quam- 
quam de his ambigi potest***); sed in reliquis elogiis eam fere 
ubique aequabilitatem deprehendimus, nt peplographus suo peri- 
culo finxisse censendus sit, summam enim ingenii mediocritatem 
et sermonis tenuitatem ostentant. Neque quod aliquoties duo epi- 
taphia in eundem heroem composita hic leguntur, velut 1. 2 in 
Agamemnonem, 4. 5 in Achillem, 9. 10 in^Nestorem, 12. 13 
in Ulixem, 18 A. B. 37 in Tlepolemum, inde tuto conficias di- 
versorum poemata essef) 



*) Sylloge Florentina non est integra servata; magna pars catalogi 
Troiani intercidit, hinc pleraque disticha, quae Eustathius et Tzetzes 
servaverunt, Troianis sunt destinata. 

**) Haec quoque epigraminata ex peplo repetita esse arguit orationis 
filum: nam ad ceterorum similitudinem plerumque proxime accedunt. 

***) Diodorus sepulcralem titulum 15 in Creta insula apud Cnos- 
sios extare tradidit, sed eius rei fides admodum incerta, fortasse ipsa 
peplographi verba descripsit, certe hoc epitaphium plane congruit cum 
reliquomm specie. Contra 7 Asclepiadis poematium adeo abhorret, 
ut non peplographus, sed Porphyrius sive librarius aliquis, qui Aiacis 
elogium desiderabat, videatur addidisse: nam Aiacis epitaphium in 
peplo fuisse certissimum est. 

t) Cum fama variaret de morte et sepulcris heroum, consentaneum 
est fabularis historiae conditorem, cum hanc memoriae diversitatem 
traderet, etiam pluribus elogiis passim heroes decoravisse: neque assen- 
tiendum est M. Schmidtio, qui singulis singula epitaphia destinata esse 
censet, ac propterea, quando duo in eiusdem herois houorem poemata 
extant, alterutrum in fraudis suspicionem vocat, itaque ep. 1. 5. 9. 
13 expungenda existimat. Neque audiendus Schmidt, cum Arabum 
.indicem antestatus (cf. Rose p. 564) tantam copiam epigrammatum fuisse 
existimat, ut sex libris comprehensa fuerint; nam uon epigrammatum, 
sed pepli fuerunt sex libri, si isti indici fides habenda. 



344 POETAE ELEGIACI. 

Peplographus, si coniecturae aleam subire licet, vixisse vide- 
tur saeculo II vel I a. Chr. n., potuit igitur Diodorus eius libro 
uti, id quod supra probabile esse dixi. In indice librorum Ari- 
stoteliorum ap. Diog. L. non comparet libri titulus, sed in altero 
indice, quem Menagius edidit, bis memoratur. Huius indicis, qui 
ex Onomatologo Hesychii est servatus, duae sunt partes diver- 
sae: priorem librorum Aristoteliorum indicem una cum vita phi- 
losophi Hesychius ex Hermippo descripsit, qui quidem indicem ex 
Callimachio 7tivd%cov opere repetit: huius indicis aliud exemplum 
auctius et magis integrum legitur apud Diogefiem Laertium. 
Huic indici, qui bibliothecae Alexandrinae copias saeculo III a. 
Chr. paratas recensuit, Hesychius subiecit supplementa, quae se- 
legit ex alio indice recentiore, quippe qui post Andronicum Rho- 
dium sit confectus, ac praeterea Hesychius ut solet suo periculo 
nonnulla inseruit. Iam itinloq in utroque indice apud Hesychium 
recensetur, sed in priorem haud dubie ex interpolatione illatus 
est, neque enim comparet in exemplo altero apud Diogenem: nam 
Callimachi saeculo hic liber aut nondum erat scriptus aut certe 
non Aristotelis philosophi nomen prae se ferebat. Sed in indicem 
recentiorem commode poterat inferri, ac fortasse ab ipso Hesy- 
chio insertus est, qui certe 7teQii%ei 6e laxoQiav avfA(.uHxov adscripsit. 

1. [10.] 'Enl 'Ayccfiipvovog, MSi[isvov sv Mvnrjvuig. 
Aevaaeig 'AxQei6eco ^Aya^ii^vovog, co %ive, tvfiftov, 650 

og &dv vit Aiyia&ov %ovXo(iivr\g aXo%ov. 

2. [11.] "Exsqov. 

Mvr}[ia tod' 'AxQsldeco 'Ayaiiifivovog, ov Q~a xaxixxa 
6ia KXvtai^vrfiXQri TvvdaQtg ov% baicog. 

3. [12.] 'Enl MsvsXdov. 

"OXfiiog cb MeviXae, av t' d&dvaxog xal uyy]Q(og 
ev fiaxaQcov vrjaoig, ya(i@Qe Aiog (xeyuXov. 

Codicis Florentini collationem comiter suppeditavit Andreas Spengel 
anno 1869. 

Ep. 1. Hermann subditicium esse censet. 

Ep. 2. Quod addiderunt edd. ante sxsqov, sn\ xov uvxov om. 
Flor. — V. 2. qu, Flor. qu. 

Ep. 3. V. 1. av x', Schneidewin av y', Hermann av d\ sed gra- 
viore haec vitio laborant, fortasse versificator scripserat oXfiiog m Ms - 
vsXaog, og d&. k. dy. . . . yu(ipQs diog, didyeig. non minus aptum 
6X(Mt;(0 MsvsXue a', og, sed illud Ausonii interpretatio felix o Me- 
nelae tuetur. 



ARISTOTELES. 345 

4. [28.] 'Enl 'AxtXXicog netfiivov iv TQoirj, ttficofiivov Ss rtul iv Asv%r\ 

zij vr]acp. 

OeaauXbg ovxog dvr\Q' 'A%devg iv xcpde xi&aitxat 
xvfificp, i&Qrjvrjaav <$' ivvia IIieQldeg. 

5. [29.] "Eteqov. 

JJalda &eug SitiSog, nr\Xr\iddr\v 'A%tXr\u, 
%\cf leQa vrjaog rtovttug dficpig e%et. 

6. [30.] 'Enl IJatoonXov , Hstfiivov fistd 'AxtXXicog. 

IlatQoxXov xdcpog ovxog, hfiov <$' 'A%iXr\i xiftunxui, 
ov axdvev convg "AQrjg "EnxoQog ev itaXdfxutg. 

7. [6.] 'Eni Ai'avtog tov TsXuficoviov. 

"AcV iya> d tXdfxcov 'Aqexu itUQu xcpds %dd-r\fiut 

Aiavxog vvfificp xstQUfiivu nXoKafiovg, 651 

&V(ibv u%Ei ytsydXcp §E§oXr\fiiva , etitSQ ^A%utotg 
u doXocpQcov ^Aitdtu xQiaaov ifiev xinQtxui. 

Ep. 4. Lemma cod. Plor. et apud Steph. : 'Eni 'A^. netfiivov iv 
TQoirj, tifioifiivov Ss nou iv A. t. v. ad utrumque epitaphium pertinet, 
ac praecedere oportet titulum Troiani monumenti OsaaaXog %tX., sub- 
sequi alterum naiSa rttX., hunc ordinem, quem etiam Tzetzae cod. 
Harl. tuetur, restitui, in Flor. inverso ordine IJatSa v.tX. 0saaaXog 
xtX. epigrammata leguntur. Canter turbatum esse ordinem non anim- 
advertens in lemmate verba ttfi. Ss %ui sv A. x. v. abiecit perperam, 
nam spectant haec ep. naiSa %tX. — V. 1 post dvr\Q stigmen posui, 
contra Schneidewino ovtog suspectum, qui coxvg coniecit. 

Ep. 5 inscr. "EtSQOv Flor. , legebatur inl tov avtov. — V. 2 cod. 
Harl. emendatam scripturam suppeditavit, Flor. r)S' isQa nQonovtlg 
(pr. r\g) dficplg s'xst nsSicp. Schneidewin isQr) scripsit. 

Ep. 6. Legitur ap. Tzetz. Homer p. 73 ed. Schirach. (Iriarte 110). 
— V. 2 iv naXdfiatg, cod. Harl. ix naXdfiatg, unde Rose in naXdfir\g, 
fort. 'ExtOQiatg naXdfiaig. 

Ep. 7. inl, Flor. in . — Hoc epigramma, quod etiam Tzetzes 
Posthom. 489 Iac. affert, a reliquis prorsus differt, atque etiam Eustath. 
II. p. 285, 19 animadvertit, solum hoc duobus distichis constare; extat 
praeterea in Anthol. Pal. VII 143 sig Ai'avta tov TeXufuovog 'AaxXr\- 
nidSov (ita A), cui quod subiungitur Antipatri Sidonii epigramma, 
ad huius exemplum compositum esse apparet: Zlrjfia nu^' Aldvtstov 
in\ *Pottr\Catv dyttaig ®vfio§aQr\g 'AQEtd fivQOfiat sfcofiiva, 'AnXoxuuog, 
ntvosaaa, Sid xQiatv ottt IJsXuaycov Ovx aQStd vtxav sXXaxsv , dXXd 
SoXog. Tsvxsa S' dv Xs^stsv 'AxtXXiog' "AQGSvog dxficcg, Ov axoXtcov 
uvQ-ojv dfifisg icptifis&a. Dissimile in ipsa similitudine est Mnasalcae 
epigramma ap. Athen. IV p. 163 A: "Ao iyto d tXdficov 'AQStd na^d 
trjSs xd&r\fiat 'HSovij, uiaviatcog xstQUfiiva nXoxdfiovg , Ovfiov d^st fie- 
ydXop ()E§oXr][iiva, slnsQ dnaatv *A xuxocpQcov TiQiptg XQStaaov ifiov xi- 
xQttut, nam apud Mnasalcam nulla Aiacis iniuria affecti fit mentio, sed 
virtus cum voluptate compohitur: mihi quidem Mnasalcas Praxiteljs 



346 POETAE ELEGIACI. 

8. [7.] 'Enl Tev%QOV, netfiivov iv 2u\ufiivi rrjg KvnQOV. 
'Id&v cbxvfioQcov xafiirjv TeXaficovtov rjde 

Tsvkqov uirocp&ifievov yrj HaXafilg nuxeiei. 

9. [13.] 'Enl NiaxoQog, Ketfiivov iv TTvXco. 

Tbv fia&vvovv, tyvyr\v xe vorjfid re &etov eyovxu 
avdq > dyadbv xaxe%c0) Ne6xoQa xbv TIvXiov. 

10. [14.] "Etsqov. 

NeGroQa xbv TlvXicov r\yr\xoQa rjde Ouvovxa 
yrj naxe%et fiovXrj cpeQxaxov rjfii&icov. 

11. [15.] 'Enl 'Avxi\6%ov, Keifiivov iv Tgoitj. 652 

Mvrjfi aQexrjg vtov xov Ne6xoQog, ^AvxiXoxoto, 
og &dvev iv TQoir\ Qv6uftevog itaxeQa. 

12. [20.] 'Eni 'OSvaaicog , Keifiivov iv TvoQr\viu. 

'AveQu xbv noXvfir^xiv enl %&ovl xfjde ^uvovxa^ 
kXsivoxuxov &vr]xcov, xvfiftog eneGY,ia6ev. 

duo signa videtur respexisse, quae Plinius XXXIV 70 dicit diversos 
affectus exprimere flentis matronae et meretricis gauclentis, et qui docti 
videri volebant, hoc signo Phrynae imaginem expressain esse existi- 
mabant, sed rectam interpretandi viam haud dubie Sicyonius poeta 
monstrat. Iam Mnasalcas cum fere aetate suppar Asclepiadi iuisse 
videatur , ambigas, utrum Asclepiades Mnasalcam , an Sicyonius 
poeta Samiutn sit aemulatus; nam alterum alterius vestigia quam dili- 
gentissime legisse apparet. Equidem non dubito inventi laudem Ascle- 
piadi vindicare, quem Mnasalcas secutus est, qui aliorum vestigia sole- 
bat legere. Et Eustathius quoque, qui iam utrumque epigramma eom- 
posuit, ex hoc Aristotelis (Asclepiadis) epigrammate Mnasalcae poe- 
matium expressum esse censet, Rose contra contendit Aristotelem sive 
hunc epigrammatographum Sicyonii poetae carmen in suum usum con- 
vertisse, atque ob id ipsum Asclepiadis nomen omni fide carere dicit: 
secus ille quidem iudicans; nam poematium cur Asclepiadi abiudicemus 
nulla omnino est causa: poterat hoc Peplographus ut alia aliorum suo 
operi inserere, sed veri est similius ab aliena manu esse additum. — 
V. 2. KeiQUfiiva , Pal. KeiQOfiivu, atque ita Flor. — V. 3. fit§o\ri(iiva, 
Tzetz. pefiaQrjfiivu (fiefiuQVfiivov), cod. Harl. ^e^UQrjfiivov. — einsQ 
scripsi, vulgo cog tcuq' et sic Flor. cum Tzetze, ei tiuq' Pal., ox' uq' 
Harl. (in m. cog ttuq'), ovve% Planud. Eusth. , Hecker el nuQu nuaiv 
. . . [iei£ov ifiov dvvuxui. — V. 4. 'Aituxu , Flor. a m. pr. unuvtu. — 
KQiaaov, Eust. KQiaacov. — ifiev Pal. et cod. Planud. ap. Brunck, vulgo 
ifiov. — Y.inQuui, Pal. et cod. Plan. Brunckii dvvuxui. 

Ep. 9. Resp. Eust. II. 296, 22: iniyQafifiu, oneQ \iyei avxbv $u- 
ftvvovv huI ipv%rjv iv acofiuxi &eiuv s%ovtu Kui uyu&ov, ut is videatur 
v. 1 vitiosam lectionem ipv%r]v t' iv ocofiuTt, fteiuv s%ovtu reperisse. 

Ep. 10. inl tov avTov, quod vulgo praemittitur, om. Flor. — V. 1. 
tov, Canter xcov. — V. 2. rifii&icov, Eust. 296, 22 riusQicov. 

Ep. 12. Hermann subditicium putat. — V. 1. uvsqu tov, Slothower 
AaeQxiudrjv coniecit. — inl, malim evi. 



ARISTOTELES. 347 

13. [21. | "ExtQov. 

Ovxog 'OSvaaijog xeivov xdcpog, ov Sid nokkd 
"Kkh\veg nokifnp Tptoi'xe5 evxv%eaav. 

14. [8.] 'Enl dio(ir\8ovg, *tt(iivov iv xij b(icovv(im vr\atp. 

Alvr\xbv ndvxtaaiv imy&ovtoig Aiofirjdrjv 
rjd' itoct xaxiyei vrjaog b(icovv(itrj. 

15. [23.] 'Eni 'idofitvioag xai Mrjoiovov, xtifiivtov iv Kvtoaam. 

Kvcoaaiov 'iSofievrjog OQag xacpov' avxctQ iyoi xoi 
nkr\a(ov i'dQV[iai Mr\Qi6vr\g o Mokov. 

16. [3.] 'Eni Ai'avxog xov 'OiXicog, ntifiivov iv Mvxovtp xrj vr\ato. 

'Kvddde xbv Aoxqcov r)yr\xoQtt yala xaxiayev , 
AXavx Olkiddrjv iv nekdyei cpd-ifitvov. 

17. [26.] 'Eni Nigitog, Mtipivov iv TqoCu. 
'Kv&dde xbv xdkhoxov ini%&ovicov i'%t yaia, 
NiQia, xbv XaQonov nalda xai 'Aykatrjg. 

18 A. [24.] 'Enl TXrjnoXifiov , xtifiivov iv 'Podto. 653 

■&<?' 'HQaxktiSrjv Qr\£,r]voQa &v(iokiovxa 
Tkr\nokt(iov xaxi%ei xvfiaxoeaaa 'Podog. 

Ep. 13 inscr. txtQOv Flor., vulgo praemissum inl xov avxov. Epi- 
taphium est ad exemplum Siraonidis ep. 101 compositum. — V. 2. 
tvxv%taav suspectum, Hermann tvxv%itg, ego olim tv xiXtaav vel 
tKxiXtaav conieci, nunc malim ov 8id ndx^av . . . tvnXitaav vel 
r\yXdiaav, quo praeconio uti solent elegiographi. 

Ep. 14. In lemmate b(itovv(ico Canter, ceteri b(Ltovv(iCr\. — V. 1. 
Tzetz. p. 56 ed. Schirach, codd. Iriar. Harl. et Vindob. n. 311 xbv ndv- 
xtaai v.Qdxiaxov ini%Q-ovCoig (vel inl %QovCoig). — diopr\8r\v , Canter 
diO[irjdr\. — V. 2. CtQa, Schneidewin CtQr\. — bptovv(iCr\, codd. Iriart. 
et Vind. b(itovv(iivr\. 

Ep. 15. Legitur etiam Anthol. Pal. VII 322: corr. 'Jdianoxov, C 
tig 'iSofitvia nai MtQt6vr\v. et apud Diodor. Sic. V 79 : xai xbv xdtpov 
txvxtov iv xr\ Kvtooto Sttxvvovaiv intyQucprjv £%ovxa xoidvSt ' Kv toaCov 
%xX. — • V. 1. KvcoaaCov servavi, conf. similia ap. Lobeck Pathol. p. 418, 
KvcoaCov Pal., ap. Diod. KvtoaCov AB, TvtoaCov N Poggius, KvtoaaCov 
ceteri. — oQag, Pal. OQat, Diod. opa. — xoi Pal. Diod. , xov Fl. et 
vulgo. — V. 2. 6 MoXov, Pal. et Cant. bfioXov. 

Ep. 16. Afiert Tzetz. Antehom. 300 Iac. (p. 25 Schirach). — V. 1. 
xbv, Canter xav. — xaxia%tv, malim xaxCa%tt. — V. 2. OlXid8r\v, 
Schneidewin 'iXtdSrjv. 

Ep. 17. Affert Tzetz. p. 21 ed. Schir. cf. Iriarte 111. — V. 1. 
i%t yaia, Burgess et Hecker i'%ti ala. Scribendum videtur iv&dSt yr) 
■ndXXiaxov im%&ovCcov i%ti dvSQtov. 

Ep. 18 A. Affert Tzetz. p. 64 ed. Schirach. cf. Iriarte 110 et 261. 
— V. 1. cod' scripsi, legebatur r)S', Schneidewin tyS'. 



348 POETAE ELEGIACI. 

18 B. (Eni TXrjnoXsfiov, %sifisvov sv Tqoiji.) 
(Tovd HQaxXeidrjv Evrjvooct xr]Xo&t ndxQt]g 
TXrjTtoXefiov xqvtztsi %(OQog o<T dv&efioetg?) 

19. [2.] Eni 'A6%aXdcpov %ai 'iaXfisvov. 
A6%aXdcpov TQoir] cp&tfievov xal 'IaXfievov r]de 
o6xea nXiq^imtcov yrj Mtvvcav %are%et. 

20. [34.] 'En\ %evoracpiov UoSaXstQiov %ui Ma%dovog sv Tqi%%rj. 
Oi'S Aa%Xr]7iiadai TIodaXeiQiog r]6e Mayacov, 
7tQ06&ev fiev &vr]roi, vvv 6e &ecov (xero%ot. 

21. [1.] Eni nrjvsXsco %st(isvov sv Botcoxia. 
Tovd ent Kr]cpi66cp norafim &e6av co>ci) Qeovrt 
naideg Botcorcov GcocpQova JJr]veXecov. 

22. [35.] 'Enl EvQvnvXov, %stfisvov sv 'OQfisviot. 
TlarQr] ev OQfievicp Evaifiovog ayXabv vidv 
EvQVTtvXov XQvrcrei da%Qvoe66a novig. 

23. [22.] 'Eni ®6avxog. 

Tiov vneQ&vfiov AvdQaifiovog Vjde &vyarQog 
roQyrjg rrjg Oivecog rjde %6vtg %axe%et. 

24. [32.] 'Eni $tXo%xr)xov. 
ToS,cov HQanXeovg xaf.tir]v, Hoidvxiov viov, 

rjde 0iXonrr]rr]v yrj Mtvvdg %are%et. 

% 

Ep. 18 B non extat in cod. Flor., sed apud Tzetz. 34. Iriart. 110 
legitur, itaque cancellis saepsi, sed hic inserui, cum antea Troum ca- 
talogo post ep. 56 esset additum. — V. 1. xovS', Schneidewin xjjS' 
coniecit, qua vocula non utitur hic versificator. 

Ep. 19. V. 1. cp&tfisvov, fort. cp&tfisvcov — V. 2. Mtvvwv, Flor. 
Mivvdg. Imitatur Hesiodi epitaphium, quod Chersiae Orchomenio tri- 
buit Pausan. IX 38, 3, in Anthol. Pal. VII 54 per errorem Mnasalcae 
nomine extat: "Acs%Qr\ fiiv nax^ig noXvXr]'tog, dXXu &uvovxog 'Oaxsa nXrj^- 
inncov yfj Mtvvcov %axs%st %xX. 

Ep. 20. %svoxacpiov in lemm. Flor. , v. %svoxdcpov. ep. 28 est sni 
%svoxacpico. — sv TQt%%r/ praemisit Flor. — V. 2. nQoa&sv, Flor. nQoofts. 

Ep. 21. V. 1. Kr]cpi06cp, Iacobs Krjcptem. 

Ep. 22. In lemm. et v. 1 'OQfisvim scripsit Slothower, v. 'Oq- 
%o[tsvco. 

Ep. 23. Affert Tzetz. 45 Schir. cf. Iriart. 111. Aristoteli abiudicat 
Hermann. — V. 1. 'AvdQuifiovog Tzetzes, 'AvSQtcifisvog Canter, svaifiovog 
Flor. — V. 2. Oivscog, Tzetz. Givovg. — %6vig %uxs%si, Schneidewin 
xrjds &6av %uxs%co coni. 



ARISTOTELES. 349 

25. [19.] 'Enl MiyrjTog, dnoXofiivov iv d-aXdccr], £%ovTog St rdrpov 

iv JovXi%Cco. 

Mvrjfia Miyrjn •froaJ fieya&vfiov OvXiog viw 
AovXifiot, Ttv\av' OcHfia de novTog i'%et. 

26. [31.] 'En\ IlQcoTECiXdov dSeXcpcp IJoSuqxei, -nEifiivco iv Zmvcovi. 

Frj fiev 'Ayaug e"&qevje Tlo8dqY,r\v , "AnTogog viov' 654 

o6Tia d' av Smvcav yrj xuTi%ei y&ifiivov. 

27. [36.] 'En\ rioXvitoizov v.u\ Aeovziag. 

"AoypvTeg AaTii&cov TIokv7toiTr]g r)8e AeovTevg 
iv yaiy Avdcov t£Ojh' dcpinovTO (3iov. 

28. [38.] 'En\ IJqo&oov y.EV0TucpCcp. 

2<o fia fiev ev tvovtco TIqo&oov, Tev&orjdovog viov, 
nehai' dvoivxiGTOV <?' ovvofia Tvix§og e%ei. 

29. [33.] 'En\ EvfirjXov. 

Tiog oS' 'AdfiriToio, fJfojjTtao^g Evfir]Xog, 
ve0^^ , vn ifioi neiTai, fioioav eycav ftavaTov. 

Ep. 25. Affert Tzetz. 50 ed. Schirach. — dnoXofiivov , Fl. dnoX- 
Xvfiivov. — V. 1. $vXiog, Canter ^vXirag. 

Ep. 26 inscr. hoc uno loco inl dandi casuni ascivit, habetque va- 
rietas structurae rationem propter additum fratris nomen, sed hoc ipsum 
additamentum plane singulare est. Videntnr duo lemmata contami- 
nata, scriptum olim fuit: 'Enl TlQcoTeciXdov (tum sequebatur huius he- 
rois epitaphium) 'Enl IIoSdQHOvg -nEifiivov iv Smvcovi. Atque ita re- 
finxit Canter, om. Protesilai mentione. Protesilai encomium a librario 
hic praetermi8sum servavit Tzetzes, vid. infra ep. 49. — V. 1. 'Av.TOQog 
vibv, sec. Homerum Iphiclus Protesilai et Podarcis fuit pater, peplo- 
graphus igitur alium sequitur auctorem. Slothower o£ov "AQrjog substi- 
tuit. Repetitum yfj pariter atque av valde displicet. 

Ep. 27 inscr. Flor. noXvnvTOV. sed infra 67. — V. 2. AvScov scripsi, 
legebatur satis inepte Mr]8cov, Colophonem enim commigravisse ferun- 
tur hi heroes. — dcpinovTO, Schneidewin icpCnovTO, malim t sq fiad-' 
i'% OVTO. 

Ep. 28. Huc respicere videtur Eust. II. 17, 63, ubi de origine 
vocis rjQag disserit: oi Se dnb tov di^og, chg SrjXovrai nal i'v tivi tcov 
nuQU IJoQCpvQicp iniyQUfiadrcov , iv co keltui xo' ZJijfiu fiev iv nbvrco 
■heltul, nvevfiu d' drjQ 68' i'%Ei. eadem Eudoc. 219, nisi quod recte 
ccofia. Unde possis coniicere y.eItui uvoCktigtov , nvsvfiu S' drjQ oS' 
e%ei. Sed oSe pror8us praeposterum Eustathiua ut numerum redintegraret 
opinor adiecit, ncque hoc respexit epitaphium, sed aliud, quod periit; 
cf. infra ep. 32 et 61. Schneidewin uECfivrfGzov S' ovvofiu, et prae- 
terea nvevfiu S' dr\Q, KEVEog 8' ovvofiu Tvfiflog e%ei coniecit, Burgess 
Y.ELTUI uvoCktigtov tovvo(iu ktX. Sitzler dvoCwrfTog , malim dvoi 
xtCgtov. 

Ep. 29- V. 2. Hermann, si Aristotelis haec sint, viQ&E v ifiov requirit. 



350 POETAE ELEGIACI. 

30. [16.] 'Enl 'AyunrjvoQog. 

AQ%bg od' ix Tsysr\g 'AycmrjvooQ, 'Ayxuiov vlog, 
XSI& 1 vri iftoi, Tlacpicov TtsXxocpoQcov §cc6iXsvg. 

31. [17.] 'Enl 'Aficpt(iu%ov %ul zJiwqov. 

Ao%og x Aficpificc%og, Kxsccxov ituig, r)ds AtcoQr\g 
iv&ud ivi Tgolrj (ioiquv s%ov6t fiiov. 

32. [37.] 'Enl rovvicog. 
2Jfjfia xo (ihv Tovvrjog OQag' ipv%r) ds ftuvovxog 
ccSQ , ig vyQov sfirj, GcZfia ds itovxog s%st. 

33. [4.] 'Eni 'EXecpfjvoQog, HEifievov ev TqoCcc. 

Nr)6ov ccri Evfioirjg EXscpr\voQcc , aQ%bv 'Aficcvxcov, 
iv&ad ivl TQoirj (ioTqcc xccxs6%s §iov. 

34. [5.] 'Eitl Msvsa&Ecog, xsifisvov ev 'A&r\vuig. 665 

Tu%iXo%og Xcccov, vibg Tlsxscoo Msvs6&svg, 
tv&ud ivi xXstvij naxQidt fioTQav s%st. 

35. [9.] 'Eni S&eveXov xui EvqvuXov, -netfievcov ev"AQyet. 

'AQysTog Z&svsXog KuTtuvrjiog coSs xs&unxut 
xv(i,{3cp, xui xovxov nXr\6iov EvQvccXog. 

36. [18.] 'Eni ©uXnCov xui FLoXv^evov, xetftevcov sv "HXtSt. 

Oi'8s TloXv^stvog xcci &uXntog "HXt8t 8ir\ 
8fir\&svxsg xqvsqov 8co(i Atdcco sfiuv. 



Ep. 30. Hermann Aristoteli abiudicat. — V. 1. Friedemann coni. 
'AynaCov nutg, 'Ayunr\vcoQ. — V. 2. TlacpCcov Vindingius, v. TucpCcov. 

Ep. 31. V. 1. ccQxog z' Fl., uq%cov Tzetz. 44 Schir. et Iriarte 111, 
Schneidewin uq%ovx'. 

Ep. 32. V. 1. xb om. Fl. — OQug, Fl. oqu. 

Ep. 33. Affert Tzetz. 43. Inscr. TqoCu, Fl. TqoCtj. 

Ep. 34. V. 1. Msvso&svg, Flor. ftsvsva&Evg. 

Ep. 35. Affert Tzetz. 56. — V. 1. Kunuvf\Cog coSs, Flor. clSs, 
sicut ep. 37, 2. Hermann Kunuvijog zcoSe. — Aptius foret xs nQvnzut, sed 
nihil novandum. — V. 2. Schneidewin coni. xui zvfificp zovzov vel 
zvpficp §' av xovxov. 

Ep. 36. V. 2. 'AtSuo e(3uv, Schneidewin coni. efiuv 'AtSeco, possis 
Scoa' AtSeco xuze§av, Hermann Scou' sfiuv elg "AXSog. 



ARISTOTELES. 351 

37. [39.] 'En\ TaX&vfiiov, xeipivov iv Mvv.r\vaig. 

TaX&v(iiov &eodTtovra, decov xif^vxa xal avdgcov, 
coSe Mvnrjvatcov drjfiog e&atyev anag. 

38. [40.] 'En\ AvrofiiSovrog iv Tooicc. 
AvTOfie8ovr\ ^A^iXrfi ivv xal niarbv eratgov, 

rjSe nareaniaae Toojag aoovoa raqxa. 

39. [27.] 'En\ <$£i8innov na\ 'Avricpov. 
Oeidmnov TQoirjv neQaavr i]6*' "Avucpov ^qco » 

yaia natQig Kcpcov rjfd' EcpvQa %ati%ei. 

40. [25.] 'En\ drfinvXov. 

ArfinvXov noQaqg eveidiog ^OQfievioto 

fivrjfia xod' evnXeivov' yeivaxo TXrfnoXefiog. 

41. [45.] 'En\ Zr\%ov iv ®r)$aig. 

'EnxanvXcov ®r}($aiv §uaiXevg oSe %elxai vn oypca 
Zrj&og, ov 'AvxLonrj yeivaxo naid' aya&ov. 

42. [47.] 'En\ IlvXddov, iv <Pconi8t. 656 

Tibg oSe ExQOcpiov JUvXaSrjg iv <L>ca%iSi yaiy 
xeixai, inel navxbg fioiQav enXrjae §iov. 

43. [44.] 'En\ Alr\rov , ueifiivov iv KoX%i8i. 

Air\xr\v KoX%oiat noXv%Qvaotatv uva%xa 
iv&uSe navSafidxcoQ fiotQu &ecov %xeQiaev. 



Ep. 37. Hermann Tzetze dignum esse censet. Sane iners addi- 
tamentum v. 2 dnug, sed huic versificatori condonandum. 

Ep. 38. V. 1. 'A%iXrfC, Schneidewin 'A%iXr\og. • 

Ep. 39. V. 2. Kcocov , Fl. kcocov, id quod Schneidewin divinavit, 
cf. Buttmann Mythol. II 258 seq., nam legebatur nc6(ir\, quae Stephani 
coniectura; ego, ut hiatum ingratum removerem, conieci -*6Xnoig, Ahrens 
"Av ucpov ei'oyei yaia nuroig Kcprj, yr\ 8' 'Ecpvorj v.are%ei, Kaibel xotvjy rijS'. 

Ep. 40. Omnia hic incerta, etiam JrfCnvXov nomen; Schneide- 
win coniectavit: JrjCnvXov Kogcrjg evevSiog 'Oofieviov re Mvrjfiu roSe 
nXeivbv Seifiaro TXrjnoXtfiog. 

Ep. 41. V. 1. vn b%&co Hermann, vulgo vno%&cov , Stephanus 
vno%&cov, Fl. vnb %&cov. 

Ep. 42. V. 2. navrbg, conieci ndvrcog, cf. Sophoclis fr. 583 noiv 
avrm nuvreXcog r\8r\ fiiog (corr. 7rorftog) Siexneouv&ij ita\ reXevrr\<sr\ pYov. 
Schneidewin ndouv vel nXuyxrog. 



352 POETAE ELEGIACI. 

44. [48.] 'Enl 'AxuXdvxr\g, iv 'AQKudiu. 
KovQrjg 'Iaaloio itoXv%Xsixr\g 'AxccXdvxrjg 
Gr)(itt TiiXag Gxsiycav dxQ£y,ig egxi xods. 



EtcI xcov Tqoocov. 
46. [43.] 'En\ Aaofiidovxog. 
Ev&aSs IlEQya(i,iSr\v xev&ei %&o\v Aaofiidovxa, 

LTtTtCOV COKVTtoSoiV SLVEK ttTtOCp&i(IL£VOV. 

46. [41.] 'Enl "EnxoQog, v,SL(»,ivov iv ®r\§uig. 
Exxoql xovSs (liyccv Bolcoxloi dvSQSg £XEv£av 
xvfifiov VTtEQ yair\g, Grj(i ETtiyiyvopivoig. 

47. [42.] 'En\ JJvQuix(iov , iv Tqoicc. 
EX&cov f£ A(ivSoovog an ^At^iov ooSs UvQtti%(ir\g 
convfiOQOg Ttavxcov voGcpi cpiXcov s&avsv. 

48. [46.] 'En\ 'Oqcpicog, w£i[iivov iv Kwovia. 

@Qrjina %QvGoXvQr\v OldyQov nuiStt &av6vxa 
OQcpia iv %ooqoo xcod' s&sGav KUovsg. 



49. (En\ TLqcox£6lXuov, iv X£QQ0vr\6co dvuiQE&ivxog). 

TovS o%&ov (ivr\(ir\v uQSxrjg %aQiv s^sx^XsGGttv 
EXXrjvoov jtatSsg TlQcoxsGiXa cp&L(iivoo. 

Ep. 44 inscr. 'AQKuSiu, Flor. 'AqkuSl. — .V. 2. iaxi, Schneidewin 
i'e&L. Mihi scribendum videbatur niXccg xsi%icov naxQiSog vel niXug 
Tsyscov uxq. Sitzler nuQU Zxolvovvx' uxq. £6xi coll. Pausan. VIII 
35, 10 speciose. 

Ep. 46. V. 1. IJEQyuLtLdrjv, Stephanus TlEQyuLLiSuv. 

Ep. 46., Flor. iuxoQog et e-hxoql. — V. 2. iniyLyvofiivoig, cod. 
Harlei. inLyiyvopivcov, Iriart. 110 et cod. Vindob. 311 erJLLa insLyofiivotg. 

Ep. 47. Tqolu Flor., legebatur Tqoltj. 

Ep. 48. V. 1. %Q06oXvQr]v , Flor. XQ VG0 ^Q cev - — V. 2. 'OQcpiu, 
Ahrens et Hermann OQtprf , mihi traiectio verborum probabilior videtnr 
'OQcpiu xqv6oXvqtjv et @Qr\iY.' iv ^copco , quamquam in epigr. Anth. 
VII 617 est &qt^ly.u %QV6oXvQriv xrjo 'OQcpia kxX. Antea conieceram 
Aico iv evqvxoqco xovSe, nomine UQtpiu plane sublato. — V. 2. xo)S' 
£&£6uv scripsi, legebatur xmSs &ieuv. — Hic cod. Florent. expl. 

Ep. 49 et quae sequuntur usque ad Ep. 63 in sylloge Florentina 
desiderantur, addita sunt ex Tzetze, ex Eustathio et ex variis codd. 

Ep. 49. Affert Tzetz. p. 17. Iriar. 108. — V. 1. (ivr\LLr\v , Ir. llvt\- 
(ir\g. Mvrjfirj et LLvr\LLu passim promiscue usnrpantur, sed fortasse 
LLvrjLiELtt h. 1. restituendum. — i£,£xiXs66uv, libri i^£xiX£6uv. > — V. 2. 
IlQC0T£6LXa, libri TlQcoxE6iXucp. 



ARISTOTELES. 353 

60. (Eni TIuvSuqov.) 657 

TrjXefloXov QvrrJQa, Avxdovog dyXabv viov, 
ix ZeXiag, v.axi%et TJdvSaQov r)Se xovig. 

51. (Eni JoXcovog.) 

TTaxQtg (ihv KQvnxet fie AoXcav ', EvfirjSeog vtov' 
rcaGiv diZttyyiXXta xoig TtaoiovGi fiw&eiv. 

52. (Eni 'Pr^cov.) 

i^tvco xal xufidxco SeSfiqfiivov iv&uSe Pr)6ov 
Todieg Sr) ddtpav TevxQtSog ulytaXw. 

53. (Eni SuQnrjSovog.) 

KaQeg v.a\ Avxtot (5a6tXrj EuQitr]S6va Siov 
Bdv&ov iiti TtQoypaig devaov e&eaav. 

54. (Enl riavHov.) 

EvaSrjg xv7taQi66og ofiov xui Xuivog oy&og 
iv&dSe xbv Avxtov TXavxov eyei gp&ifievov. 

9 

55. (Enl Mifivovog.) 

Mifivoav Tt&mvov xe xai 'Hovg evftdSe xeifiat 
iv 2vQtr), Br\Xov nuQ Ttoxufiov itQoioaig. 

Ep. 50. Affert Tzetz p. 51. Triar. 111 et 261. — V. 1. rrjXsfioXov 
Ir. altero loco, vulgo rr)Xsf}6Xov, Hermann roj-ov rrjXsBoXov QvrrJQa, 
Awxdovog viov. — V. 2. ZsXsug, ZsXsiag Ir., ZsXsccg Tzetz. Iacobsii, 
Zsls . . Schirach ZsXsrjg Schneidewin. 

Ep. 51. Affert Tzetz. 65. — V. 2. nuatv, Iacobs nuat S', Hermann 
aiatfia 6' dyysXXco. — nuQtovct, Schirach nsQtovat. — fia&stv, Iacobs 
coni. rdcpov. Schneidewino totus versus suspectus. Cf. ad ep. 52. 

Ep. 52. Affert Tzetz. 65 et Iriar. 112. — V. 2. Srj frdipav duo 
codd. AC (qui praeterea iv ulyt.), 8e Q-dtyav Tzetz. Schirach, &di}>avro 
Iriar., TQcouSssg ftdipuv coni. Schneidewin. Non poenitet coniecturae 
olim propositae pentametros ep. 51 et 52 traiiciendos et in hunc mo- 
dnm refingendos esse: 

TIuTQtg fisv ytQvnrst fis JoXcov' , EvfjtrjSsog viov, 
TQciosg S' SKTSQtcuv TsvitQiSog ulytuXco. 

'Tnvco uui xufidrco SsSfirjfisvov iv&dSs 'Prjcov 
nuctv dnuyysXXco rotg nuQtovat &uvstv. 

Ep. 53. Affert Tzetz. 72. Iriart. 111. — V. 1. BaatXr) Schneidewin, 
legebatur BuatXstg, Ir. oi BuctXstg. — V. 2. dsvdov, Ahrens dsvdot . Si 
quid mutandum, dsvdoto ftsaav correxerim. 

Ep. 54. Affert Tzetz. 73. Iriart. 112 (ap. Ir. est ftvcoSrjg et Xdiog, 
idem om. rov Avv.tov). 

Ep. 55. Affert Tzetz. Posthom. 345 ed. Iac, v. 1. Ir. 262, v. 2 
ib. 111. — V. 2. nuQ noruitov nQO%outg cod. Harl. nisi quod nuQu, 

rOETAK TiYR. II. 23 



354 POETAE ELEGIACI. 

56. ('EjtI IIsiQtoog ncci 'AndfiavTog.) 658 

UsXrotpoQOV 0Qr)Kf)g A%d(iag %a\ lTsiQOog rjQtag 
sdoav vaiovrsg rr\vS > sXayov tp&ifisvoi. 

57. (Ent TTvXatftsvovg, usifisvov sv Tqoitj.) 

EQfisia, atSQSag 7tsxQr]g rsxog, svvsits 7ta6tv 
TlacpXayovog fiotQav xovds TlvXaifisvsog. 

58. (EtcI Aivsiov.) 

Alvsiav KvrtQidog rs %al ^AyyiQov cpikov vtov 
sv&ads fioiQa ftscov tfyaysv sig Atdrjv. 

59. (Ecp' r 'E%roQog, nstfisvov sv 'OcpQvvico Xocptp rfjg TQoiag.) 

"Ekzoqi rovSs rdtpov IlQia(iog (isyav s^sriXs66sv 
ox&ov vrtSQ yair\g (ivrjfi STttytyvofiivoig. 

60. (Enl Ilsv&saiXsiag.) 

Zrr\6co 6s 67tsv8ovra Soqv66oov nsv&s6iXsiag 
ainvv s6a&Qr]6tti TVfifiov 'Afia£ovidog. 

sed nttQ in margine, Tzetz. Iacobsii tcsqI noraftov nQo%oatotv (Ir. tcqo- 
%oaig). Verba secundum legem elegiacae poesis rectius collocaveris 
7taQ 7iQO%oaig norafiov. 

Ep. 56. Affert Tzetz. 45. Iriart. 112. In lemmate TIstQcoog cum 
Schirachio scripsi, nisi malis IIsiQcog, Iacobs IIsiQoog, Ir. slg UsiQtova, 
Schneidewin IIsiqsco. — V. 1. TIsiQOog, Ir. TIsiQtog. — V. 2. sSqccv, 
Schneidewin * sSqtjv vel sdQUva. Conieci nsXxocpoQot @Qr]%r)g . . . 
tdQava vaiovrsg. 

Ep. 57. Affert Tzetzes 52. Iriart. 111, cf. 261. — V. 1. 'EQfisia 
scripsi, vulgo 'EQ[tr) nat (Ir. 261 %at), Schneidewin coni. 'Eq[isco nai, 
ut Echo, Mercurii et Petrae filia, invocetur, quod ferri nequit, sed 
herma fuit monumenti loco positus. — crsQsag, Schneidewin orsQsr]g. 
— 7isTQr)g Ir., v. nsrQag. — V. 2. TlatpXayovog, cod. Harl. ITatpXayovcov. 

Ep. 68. Iriart. 111 et cod. Vindob. n. 311. — V. 1. ts, quod om. 
libri, addidit Schneidewin. KvnQt'8og Aivsiav rs %at 'Ay%. coni. Burgess. 

Ep 59. Iriart. 109, cf. 261 (utroque 1. 'OcpQvva vel 'OtpQvvov le- 
gitur, quod correxit Iriarte) et cod. Vind. n. 311. Epigramma in 
Troadis vico repertum, quod est in Corp. Inscr. Gr. II 3626: TUts 
TS%va t6v aQtGTOV dfivvTOQa 7taTQi8og airjg, Oiov Zsvg coqcsv, olov 
r '0(tr]Qog ttpv (stpr)), Hectoris statuae fuit additum. — V. 1. rdtpov cor- 
rexi, legebatur rdtpov. — (isyccv Schneidewin, legebatur [tsyccg. — V. 2. 
(ivij(t' sntytyvofisvotg, cod. Harl. [tvr)ft sntyiyvoftsvcov , Vind. fivrjfta 
instyoftsvotg, Ir. (tvr]ftr) snstyoftivotg. 

t Ep. 60. Affert Tzetz. Posthom. 207. Iac^ Ir. 111, 292. — V. 1. 
orrjOco Ir., OTuato Tzetz. — ans vdov ra , Ii\ ons vSovaav , sed Lasc. corr. 



ARISTOTELES. 355 

61. (Enl Kvhvov.) 659 

®v(ibt> di) Kvxvov xal vneQcpidXovg inivolag 
at&tjQ XafiitQog %%ei, ciofxa 8e tvfx^og o8e. 

62. (Enl 'Aaiov.) 
"Innoov cb%vn68cov iXaxr\Q &QaCvxuQ8iog . . 



63. (Enl 'inno&bov hu\ TlvXutov.) 
Nobxop (xev (xuXupiv zs xal dccpoSeXov noXvQ&ov, 
■KoXna <?' (inno&oov z r)8e IlvXaiov) e%u>. 



— SoQvaabov vel Soqvgoov emendavi pravam quae traditur scripturam: 
SoQvaooe, IJev&satXeiug cod. Harl. (Schneidew. IJev&eatXetrjg), Tzetz. et 
Ir. SoQvaaoe IJev&eoiXetu. — V. 2. iGu&Qr}out Ir., iau&Qeig Tzetz. , nul 
iau&Qr]aco Harl., sed in m. u&Qr]aovzu. — 'A(iu£oviSog Harl. in m. , ce- 
teri 'A(iu£ovi8cov. 

Ep. 61. Tzetz. Antehom. 257. Ir. 111. — V. 1. vneQcpiuXovg, Ir. 
vnsQcpiuXug. Simillimum epigramma legitur in attico titulo Diar. Ar- 
chaeol. 1856. 139*': Evqv(iu%ov ipv%r t v xai vneQcpiuXog Stuvotug Al&rjQ 
vyQog i'%et, acofiu Se zv(i(log oSe. 

Ep. 62. Eusth. II. 366, 30: Ov p,utr t v Se ovSe tcov Tnncov uvzov 
i(ivr]a&rj, uXX' ott uvzoig nenot&cog b 'Aotog iv totg eh,r)g cog nuXoig 
ucpQovevaetut y.u\ neaeituf "inncov cok. iX. &q. ytutu tb etg uvtbv 
intyQafifiu. Redintegrant epigramma: 

"inncov coHvnoScov iXutrjQ &QuavnuQStog rjQcog 
"Aotog 'TQtuwtSrjg fr]v8' i'Xu%E cp&tfcevog. 

Ep. 63. Eustath. Od. 1698, 25: drg SvXoi nui « tcov nuQu tcp 
TIoQcpVQicp intyQUfifiutcov , Xiyov cbg unb ttvog tucpov , ozt vcbtcp pev 
(iuld%rjv ytut uacpbSeXov noXvQt£ov, ■nbXnco 8e tbv Seivu £%co. 
Antea huc rettuli epigramma, quod legitur in cippo, qui visitur in 
vasculo picto in Graecia magna reperto (Millingen Ant. uned. monum. 
t. 36. Mus. Borb. IX 28) Ncbtco (pev) (ioXb%r)v ts %ul uacpbSoXov no- 
Xvqi£ov, KbXnco 8' OlStnbSuv Autov vibv t%co, ratus Eustathium hoc 
ipsum Oedipi epitaphium in Porphyrii sylloge repperisse. Sed veris- 
sime E. Curtius CIGr. IV 8429 animadvertit in Peplo scriptum fuisse 
v. 2 'Inno&oov (addas t') r]Se JJvXutov collato Ausonii ep. XXI, quod 
inscribitur Hippothoo et Pylaeo in horto sepultis: 

Hippothoum Pyleumque tenet gremio infima tellus, 
caulibus et malvis terga superna virent. 

et quae seq. ; namque Ausonius usus est sylloge epitaphiorum vel Por- 
phyriana vel ad eundem modum adornata. Transtulit igitur Pepli 
scriptor antiquum epigramma nominibus mutatis ad belli Troiani par- 
ticipes heroes: epitaphium illud fueritne a principio Oedipodi desti- 
natum necne in medio relinquo: nam potuit vasculi pictor Oedipodis 
nomen in locum alius herois substituere. Quod Curtius suspicatur, for- 
tasse Eustathium duo diversa epitaphia, quorum similia fuerint exor- 
dia, temere confudisse, vana est suspicio: nam Eustathiua nomen om- 
nino reticuit, de asphodeli tantnm satione in sepulcris verba faciens. 

23* 



356 * POETAE ELEGIACI. 

Alia huiusmodi epigrammata a Tzetze conficta sunt, etiam 
illud ut yidetur, quod extat ap. Iriarte 262: 

TqcoXXov iv&aSe TQCoiadrj yfj AaQdavog i6%io. 

(ubi scr. TQCoiadr) yrj JaQdavlg), de quibus cf. Schneidewin in 
Philol. I 5 seqq. In Anthologia passim disticha ade07iora legun- 
tur, quae ex Peplo petita esse possis suspicari, quandoquidem 
titulorum sepulcralium speciem prae se ferunt, nec sermonis filum 
discrepat. Sed hanc coniecturam, quam antea commendaveram, 
iam abieci: nam qui Anth. Palatinam concinnavit, Peplo non est 
usus: quamvis enim hic epitapbiis commode posset suas copias 
amplificare, tamen ibi duo tantum extant 7, quod recte Asclepiadi 
adscribitur, et 15 d8i6noxov, quod vel Peplographo antiquius est 
vel a Constantino Cephala ex Diodoro descriptum. Et duo qui- 
dem alia, quae iam Iacobs ad Peplum rettulit, adespotum utrum- 
que, Anth. Pal. VII 143: 

"AvSqs Svco cpiXoxrrn xal iv xev%e66iv aQi6xco 
%aiQ£Tov, Ala%idr\, %al 6v, Mevoixiddrj. 
et VII 144: 

Hdvercrjg Ni6xcoQ HvXiog NrjXrjiog r]Qcog 
iv UvXco rjya&irj xvfifiov e%ei XQiyiQcov. 

a Peplo omnino aliena: nam prius videtur ex tetrasticho in arctum 
redactum: ista autem specie non usus est Peplographus, nam 7 
alienum: alterum autem, cum duo extent Nestoris epitaphia in 
Peplo 9 et 16, nec novitate sit commendabile, aliunde repetitum 
esse apparet. Neque tria epigrammata, quae olim huc revocavi, 
Peplo vindicanda sunt, quamquam ex opusculo consimilis insti- 
tuti deprompta esse videntur, Anth. Pal. VII 615 (affert etiam 
Diog. Laert. Prooem. 3 et cod. Vindob. n. 311): 660 

EvfioXnov cplXov vlbv e%ei xb QaXr\Qi%bv ovSag 
MovOaiov cp&ifievov 6co^i vnb xcoSe xdcpco.*) 

et ib. VII 616 (adde cod. Vindob. n. 311 etDiog. Laert. Prooem. 4): 

'£lde Alvov 0rj§aiov edi^axo yala &avovxa 
Mov6r\g OvQavlrig vibv iv6xecpdvov. 



*) Cod. a pr. m. y,ov6aicov cp&c^iivcov, Iacobs scripsit Movaaiov 
cp&i(iivov, ego malim Movoaiov cp&i^ievov oa>[ia, cf. epigr. Corcyraeum 
in CIGr. 1907 bb: Ksctai [itv yaiy cp&ifievov dipag et ocofia d' ipov 
yata cpiqec cp&i^ievov. 



\!;i>r<ni:i,i:s *5r>7 

denique ib. VII 617 (adde Diog. Laert. Prooem. 5 et cod. Vin- 
dob. n. 311, idem n. 153 cum lemmate iv Jico xr\g MuxsSoviag): 

@Qr}ixu xQvGoXvQqv xTfcV 'Ooqpfa MovGui s&uxpuv, 
ov xxdvsv vipifiidcov Zsvg ipokosvxi fiiXu. 

Epitaphium 1 et 2 etiam Schneidewin ad Peplographum revo- 
cavit, Benndorf Loooni Argivo maluit adscribere; tertium videtur 
ex ampliore et antiquiore carmine contractum, quod adscripsit 
Alcidamas in Ulixe p. 672 ed. Bekk.: yQUfifiuxu fisv dr) itQcoxog 
'OQcpsvg ij-tfvEyxs, nuQu MovGcov (xu&cov, cog xui xa i%i xco fivrj- 
fiaxi avxov drjkoi imyQUfifiuxu' 

Movodcov TtQonolov xrjd' 'OQcpiu @Qrjxsg s&rjxuv, 
ov Kxdvsv vipifiidcov Zsvg ipolosvxi fieksi, 

OldyQOV cpikov viov, og 'HQunkrj i^s8i8uh,sv, 
evqcov dv&QcoTtoig yQUfifiuxu xui Oocpirjv. 

— Schneidewin praeterea huc refert quae leguntur ap. Schol. 
Hom. II. 6 570: 

KQVJtxco xbv dsbv uvSqu Aivov , MovQcov ^SQunovxu, 



Tov itokv&Qrjvrjxov Aivov al Aivov r]ds naxQcoa 
Qoifisioig §e\egiv yr) %uxi%st cp&ifxsvov. 

ubi apparet duo diversa epigrammata temere coaluisse. — Quodsi 
in Peplo non tantum epitaphia, sed alia etiam epigrammata in- 
serta fuerunt, possis huc referre distichon illud, quod ipsi Orpheo 
adscripsit auctor orationis Corinthiacae (Dio Chrysost. XXXVII) 15: 

AQyovg xb oxucpog sifii, &scp 5' uvi&rjxsv 'idocov 
"lo&fuu xui Nsfiioig 6X£ipd(isvov 7t(xv6iv.**) 

Certe ea, quae rhetor ille de certaminibus ex fabulari historia 
profert, ex tali aliquo opere, qualis Peplus fuit, videtur petiisse. 
Verum haec quoque coniectura admodum incerta. 

Apud Ausonium praeterea leguntur alia epigrammata, quo- 
rum graeca exempla non extant, haec: 



*) Haud cunctanter corrigo axstpdfis vog, nam navale certatnen 
in Isthmo, non item Nemeae institui poterat. Iason igitur Nemeao in 
alio quo certamine vicuse censendus est. Illud inprimis animadversione 
dignum, quod, Bi fides est huic epigraminati, antiquitus victores in 
Nemeaeis ludis quemadmodiun ia Isthmiis pinu coronabautur, cuius 
lnoris aliud testimonium extarc non memini. 



358 POETAE ELEGIACI. 

IX. Pyrrho. 

Orbe tegor medio, maior virtute paterna, 
quod puer et regis Pyrrhus opima tuli, 

impius ante aras quem fraude peremit Orestes, 661 
— quid mirum — caesa iam genetrice furens. 

XIII. Deiphobo. 

Proditus ad poenam sceleratae fraude Lacaenae 

et deformato corpore Deiphobus 
non habeo tumulum, nisi quem mihi voce vocantis 

et pius Aeneas et Maro composuit. 

XV. Astyanacti. 

Plos Asiae tantaque unus de gente superstes 
parvulus, Argivis sed iam de patre timendus, 
hic iaceo Astyanax, Scaeis deiectus ab altis. 
pro dolor, Iliaci Neptunia moenia muri 
viderunt aliquid crudelius Hectore tracto. 

XVII. Nasti et Amphimacho. 

Nastes Amphimachusque , Nomionis inclita proles, 
ductores quondam, pulvis et umbra sumus. 

XVIII. Troilo. 

Hectore prostrato nec dis nec viribus aequis 

congressus saevo Troilus Aeacidae 
raptatus bigis fratris coniungor honori, 

cuius ob exemplum nec mihi poena gravis. 



XIX. Polydoro. 



.A.J..A.. roiyuuio. 

Cede procul myrtumque istum fuge nescius hospes: 
telorum seges est sanguine adulta meo. 

confixus iaculis et ab ipsa caede sepultus 
condor in hoc tumulo bis Polydorus ego. 

scit pius Aeneas et tu, rex impie, quod me 
Thracia poena premit, TroUa cura tegit. 

XX. Euphemo. 

Euphemum, Ciconum ductorem, Troia tellus 
condidit hastati Martis ad effigiem. 



AUISTOTELES. 359 

nec satis est titulum saxo incidisse sepulcri, 
insuper et frontem mole onerant statuae. 

ocius ista ruunt, quae sic cumulata locantur: 
maior ubi est cultus, magna ruina subest. 

XXII. Eunomo et Chromio. 662 

Eunomus hic Chromiusque iacent, quis Mysia regnum, 

quis pater Alcinus Oceanusque atavus. 
nobilitas quid tanta iuvat? quo clarius istis 
est genus, hoc mortis conditio gravior. 
• 

XXIII. Priamo. 

Hic Priami non est tumulus, nec condor in ista 

sede: caput Danai diripuere meum. 
ast ego, cum lacerum sine nomine funus haberem, 

confugi ad cineres Hectoreos genitor. 
illic et natos Troiamque Asiamque sepultam 

inveui et nostrum quidquid ubique iacet. 

XXIV. Item Priamo. 

Qui titulum Priami quaerit, legat Hectoris ante; 

ille meus, nato quem prius ipse dedi. 
Hectoris et patris simul est commune sepulcrum, 

amborum quouiam iuncta ruina fuit. 

XXV. Hecubae. 

Quae regina fui, quae claro nata Dymante, 
quae Priami coniunx, Hectora quae genui, 

hic Hecuba iniectis perii superobruta saxis, 
sed rabie linguae me tamen ulta prius. 

fidite ne regnis et prole et stirpe parentum, 
quicunque hoc nostrum Grjfia nvvbg legitis. 

XXVI. Polyxenae. 

Troas Achilleo coniuncta Polyxena busto 

malueram nullo caespite functa tegi. 
non bene discordes tumulos miscetis Achivi: 

hoc violare magis quam sepelire fuit. 



360 POETAE ELEGIACI. 

MEAH. 663 

6. 

_'_'._._'_'__'-'__'__ 

_-_-'____'_ 

__'_'__'_'__ 
______'_'__'_'__ 

5__'___-'_'__ , _'__ 
J. \j yj — <u \j — _ 
__'_'__'_'____'__ 

__'_'_-'_'____'__ 

-__'_'__'_'___'____'__ 

10_w___w__ , 

-'_' _> _ _ _ _< <_• _ 

_uu_uw___ww_^^___ 
___'_'__'_'____'___-_'__'_'____i__ 

__'_'__'^____'_'__ , _'___- , __ 
15 _L_'_'__'_'_-'.__'_'__'_'____'_i__'_'__'__ 

__(>£Ta, jroAv^io^f y_V_. /3oot£icj, 664 

-"ijpafia kuXXl6tov /_-£_, 

Fr. 6. Athen. XV 695 A: __Ha fi^v xc.. xb vnb rov noXvcia&eoxd- 
rov yQcccpev 'AgLOroriXovg etg 'Eofieiav rbv 'ArccQvia. ov naidv ioriv, cbg 
6 rx\v rr)g doefieiug y.ara rov cptXooocpov yoacpr\v dneveyndfievog dr^b- 
cpilog eig aiSco xe (tria haec verba corrupta. fbrt. e^iSco-ne, Boeckh ng 
8ii8coK£, Emperius- alridrai) naQttG*evao&eig vn EvQVfiiSovxog, cbg 
doefiovvxog xrct aSovxog iv xoig ovooLzioLg oorjfiiQaL et[g rbv *EQ(ieiav 
naiava' oxl Se xaidvog ovSefiiav eficpuoLV nuQi^et rb dofia, dXXd xcov 
okoXlcov ev xl v.al ccvrb elSbg eazLv, _£ avxfjg xr)g Xii^ecog cpaveQOv vfiiv 
noL-qoco' 'Agexd %rX. . . . pe§aiug. Ibidem v. 13 iteratur. Idem legi- 
tur ap. Diog. Laert. V 7 in vita Aristotelis (quam mrper Bywater 
Oxonii seorsim edidit, unde scripturae varietatem petii), unde receptum 
in Stobaei Flor. I 12, sed non extat ibi in codd. Quod Athenaeus et 
Diogenes vel in manifestis mendis velut v. 8 et 9 consentiunt, indicio 
est, utrumque hoc carmen ex eodem auctore descripsisse. V. Rosio 
(Aristot. Pseudepigr. 599) carmen hoc frigidum ac ieiunum et me- 
diocris ingenii specimen videtur, quod recentior aliquis poeta ante Her- 
mippi aetatem Aristoteli subiecerit: huius suspicionis temeritatem re- 
fellere non est opus. Scripsit Aristoteles haec defuncti amici desiderio 
recenti motus vel 01. 108, 4 quo anno Aeolide relicta Mitylenam con- 
fugit, vel non ita multo post 01. 109 Athenis ubi dicendi artem pro- 
fessus cum Isocrate contendit. Nam Boeckhius non recte Hermiae 
mortem ad 01. 109, 4 rettulit: subditiciae orationis quae Demosthenis 
nomine fertur fides omnino posthabenda est Strabonis auctoritati, qui 
dicit XIII 610 Ari.totelem propter Persarum dominationem instauratam 
Mitylenam se contulisse, quod iter Apollodorus Olympiadis 108 anno 
4 adscripsit. Eodem igitur anno etiam Hermias imperio orbatus et sup- 
plicio affectus est. — V. 1. pQozeico, L Diog. §qoxolo. — V. 2. @ico, Diog. 
libri partim (tico ((.«_), Athen. AB fiicooccg re. Sylburg et Bentley „(>_.„ 
noX v (io%&e , yivei ^qoxeico &rjQafia v.dXXiaxov (Hw i. e. fiiov scribi vo- 



AUISTOTKU 361 

adg neQL, itttQ&eve, {ioQ<pag 
xccl d-aveiv ^aXcoxog iv 'Ekkddi noxpog 
5 xal novovg xXrjvaL ^iaXeQovg dxdfiavxag' 
xolov inel tpQiva fidXXeig 
aQTCvv ig d&dvaxov %Qvaov te XQeCaaco 
xttl yavecov ^ttXaxavyrjxoio #' vnvov 
Gev <J' eve% ovx Aiog 'HQccxXerjg Arjdccg xe xovqol 
10 jroAA' dvexXccv adv i% eQyoLg 
dvayoQevovxeg Svvcc^llv. 

aoig de Tto&oig 'A%iXevg Alag x' 'AtSao dopovg rjX&ov 
adg o' evexev cpiXCov poQcpag 'AxaQveog evxQocpog deXCov 

%r\QCoaev avyccg' 

luerunt. — V. 3. niqi pariter ac nsql libri Ath. et Diog. — V. 4. %aXcoxog 
Buhle, legebatur grjXcoxog. — iv ora. APVL. — V. 5. diidfiavxag VL Diog., 
dytaiidrovg ABCP, -auI dxdfiavrag Stob. — V. 6. roiov insl cpqiva BdXXsig 
uqnvv ig d&dvarov correxi paradosin roiov (roiovrov L ap. D) inl cpq. 
8. yiaqnov stg (ita Diog., ytuqnov x' Ath.) d&dvaxov. Aeolicum voca- 
bulum uqnvg (Hes. dqnvv tqcorcc. AtoXsig, quo utitur Parthenius d[i- 
cporiqoig imBdg dqnvg iXrjiaaro) Aristoteles in Aeolide commoratus 
cognovit et ascivit. Nam nuqnov manifesto vitio laborat quod non 
sustulit Bywater d&. %q. rs nqsiacov scribens, nec supplendo corrup- 
telae subveniendum, velut Brunck roiov inl cpqiv' sqcoru BdXXsig xuq- 
nbv cpiqs ig x' d&. scripsit, Boeckh (Act. Acad. Berol. 1853 p. 146) 
BdXXsig ftqdaog ytuqnov iv «•9'. — V. 7. Ath. epit. om. x' d&dvaxov 
. . . vnvco. — ytqsicaco AB, nqiaaco PVL, xqsiocov Diog. libri, quod pro- 
bavit Hartung ytdqncofi' a-9 1 . scribens. — V. 8. yavicov scripsi, lege- 
batur yovicov, quod omnino ineptum, Haupt (Herm. IV 338) nocscov. 
Kqsicccov hoc loco non praestantiam , sed potentiam notat, neque ea, 
quae homines vulgo votis expetunt, sed virtutis impedimenta enume- 
rantur. — (iaXuytuvyr}roio (vel (luXwnuvyrjxoio) Ath. et Diog. libri 
quamvis vitii non immunes testificantur, conieci (isXuvavyrjxoio, 
Brunck (iaXaytav%riroio , Coraes (laXaxsvv tjxoio , quod probavit Haupt, 
perperam Schneidewin (luXuytov &' r)8iov' (xs Xcoov'), item Hartung fia- 
Xtt-*ov yXvniov. — vnvov, vnvovg B Athenaei et B Diogenis. Meineke 
oivov suasit. — V. 9. asv Ath., cov Diog. — r iv£%' ovyt diog Brunck, 
svsy.sv Jiog PVL, ivs%' 6 Jiog C, svsyt' iyt Jiog Diog. (nisi quod le- 
viora variant libri). — 'HquytXir\g Diog. , 'HqaytXrig Athen. — V. 10. 
noXX' C, noXXd PVL. — dvixXav, adv in sqyoig dvayoqsvovxsg scripsi, 
i. e. auv inuvuyoqsvovrsg tqyoig Svvuitiv, legebatur dvixXuauv tqyoig 
dvayoqsvovxsg (Diog.) vel adv dyqsvovxsg (Athen.) unde Sylburg edv 
dyoqsvovrsg commendavit, poteramque salva numeri lege sed minus 
commode dvixXuv adv dv' tqyoig dyoqsvovrsg scribere. — V. 12. 8s 
Ath., rs Diog. — 'A%iXsvg scripsi, v. 'A%iXXsvg. — r)X&ov, Boeckh rjXvd-ov. 
— V. 13. svs%sv Diog. et Ath. A (?wxf PVL, svsxa BC), sed infia 
695 D ubi h. v. iterat aug yuq cpiXiov. — 'Aruqviog eive 'Araqvsvg (ap. 
Diog. AV draqv icog) malis, legebatur ytal 'Axaqviog, sed particulam ttal, 
quae versus numero adversatur, omisit Diog. et Athen. infra, quam si 
quis tueri velit, Bcribendum xai 'Ataqviog (ic&Xog). — ivxqocpog, AQV 
ap. Diog. tvxqocpov. — dsXiov Diog., r)sXiov Athen. — avydg AQV ap. 
Diog., B2L avydg cum Athenaeo (nisi quod Bl %r)qcog ivavyug), %r'iqcoaev 



362 POETAE ELEGIACI. 

toiyccQ aoidi^og eoyoig, dd-dvatov te \iiv av%y\6ov6i Mov6ai 
16 MvafioGvvag ftvyatoeg, Aiog \eviov 6efiag d6xov6ai cpiXiagQ6b 

te yeoag fiefiaiov. 

medii verbi %rjQcoauTo vice fungitur, Mattaire proposuit %r)Qsvosv cxvyag. 

— V. 14. rotyccQ CP (Ath.) B (Diog.), toI yuQ VL (Ath.), nol yccQ AL2 
(Ll to yaQ) QV (Diog.). — doiSifiog, P doiSifiov. — SQyoig, Hartung 
SQ%STai. — a&avccTOv, Diog. dddvuTOi. — uv^rjoovai, Brunck uv^ovoi. 

— Moveui, Ilgen delendum censet. — V. 15 om. C. — Mvufioovvug, 
Ath. iivrnioavvrjg. — ftvyuTQsg Diog., &vyuTSQsg APVL. — da%ovaai 
scripsi, legebatur av&,ovaai (Ll Diog. uq^ovoui), olim dgopsvac conieci 
vel diog £sviov ts osfiug 'A£6[isv ov, Ilgen av'E,ovaai delendum censet. 

— ysQug Diog. L., yiJQUg PV, yd^ag AB. — fisfiuiov, Ath. Psfiuiug. 

Quod in prioribus editionibus huic carmini subiunxi fragmentum 
Ivymni in Fortunam, nunc cum Aristotelis nomen apud Stob. Ecl. Phys. 
I 6, 13 nimis incerta auctoritate nitatur, inter fragmenta adespota retuli. 

Secundum Himerium Or. VI 6 Aristoteles Hermiam etiam nuptiali 
carmine decoravit: v.u\ sXsysico tov ftdXufiov (Rose ftoXov, quod Turpov 
esse vult, perperam) [iovco tcov yvcoQicicov sKoaprjOs. quod carmen, si 
quidem olim ferebatur, manifesto subditicium. Nec magis fide dignum, 
quod deinde sophista addit: sns\ 8s noQsvoLisvog kutu tqv 'Atuqvsu 
sysvsTO, idcbv noXtv 'EXXrjviKrjg aQSTr)g %al oocpiag dcipcooav unaoav, ov 
TtuQrjX&s oiyrj, $qu%sl 8s ficfiXico Tr\v ts noXiv nul %ov 'EQ\isiuv r]and- 
£sto. quae miro errore Rose ad Paeanem (fr. 6) revocanda censet. 
Praeterea malevoli obtrectatores, ut Aristoteli invidiam facerent, etiam 
aliorum nominibus abusi pseudepigrapha poemata composuerunt, vid. 
Euseb. Praep. Ev. XV 791 D : EvfiovXiSrig Ss nQoSrjXcog sv tco xar' 
uvtov PifiXicp tpsvdsTUi, rtQcoTov [isv norjfiuTU tpv%Qu 7iQOcpsQ6[isvog, cbg 
ysyQUcpoTcov uXXcov nsQi tov ydfiov v.u\ Tr)g nQog 'EQfisiuv ocKSLOTrjTog 
avTco ysyovviag. Ex eiusmodi poemate versum 

Evvovxog cov xul dovXog vqx^v 'EQfiiug 

queni Et. M. 376, 21 Aristoteli, Suidas v. *EQ(iiug Hipponacti attribuit,*) 
petitum esse in ed. 2 suspicatus sum, nam ab Hipponacte quidem plane 
alienus, neque dignus Aristotele.**) Idque in ed. 3 tenui, sed simul pro- 
fessus sum , versum fortasse HelJadio grammatico adscribendum et in 
hunc modum redintegrandum : Trjg 8' ATUQVscog svvov%og cov collato Hel- 
ladio ap. Photium Bibl. 279 p. 530, de Helladii christomathia versibus 
trimetris scripta cf. Meineke Philol. XIV 21. Et Helladio R. Foerster, nuper 
in Herme (XIV 469) de hac quaestione commentatus, versiculum istum 
vindicavit. Foerster tov requirit, recte sane, sed potuit Helladius ab- 
errare. • 



*) Uterque grammaticus Harpocrationem v. 'EQfiiug descripsit, quae 
quidem adnotatio ad Demosthenis or. Phil. IV 32 videtur referenda 
esse: recte autem observavit Harpocratio Atarnitae nomen 8cd tov i 
scribi, id quod titulus Erythraeus a Boeckhio editus et Theocriti Chii 
versus confirmant, quamquam vulgo 'EQfisiug scribi solet. Harpocra- 
tionis adnotationem et Suidas et Et. M. conditor amplificaverunt ver- 
siculo isto adiecto, hic quidem Choerobosci Orthographiam antestatus, 
sed ille (vid. Cram. An. Ox. II 210, 15) neque versum adhibet, et 'Eq- 
fisiug potius, quam 'EQfiiug commendat. 

**) Etiam ten Brinck Philol. VI 217 hunc iambnm Aristoteli ab- 
iudicat. Vanas coniecturas proposuerunt Hartung Theocrito Chio, 
Aeschrioni Wilamowitz tribuens hunc trimetrum. 



XLVII. 666 

CLEON (SICULUS). 

Tovto [tev ovv Qs^avtsg aoXXeeg rjyeQe&ovto 
(3avQi6&ev ($QiaQol roQyocpovov veitodeg. 



Cleon. Et. M. 389, 24: Ev(Ivqiov xb evoiv.ov . . . eiQrjrat oti 
xata xrvv QavQiav , r) v.ata Meaaaniovg arjfiaivsL xr)v olriCav , <ag cpr\ai 
KXecov o eXeyeioitoiog' rovzo ktX. — V. 1. Qe^avveg, cod. Flor. Xe£av- 
Tfg. — V. 2. roQyocpovov Meineke (i. e. Persei nepotes sive Persae), 
legebatur yoQyocpovoi. 



XLVIII. 667 

C R A T E S. 

IIAirNIA. 

EAETEIA. 

1. 

Mvr\p,o6vvr\g xal Zrjvog 'OXvfirttov dyXad texva, 

Mov6at IltsQtdsg, xXvts {iot sv%o(isva' 
%oQtov i(ifj 6vvs%cog dots ya6tSQt, r)ts (iot alei 

%(OQlg 6ovXo6vvrjg Xttbv e&r\xe fiiov. 

* 
5 cocpeXt^iov de cptXoig, (ir) yXvxeQov it&ete. 
%Qr][iata d' ovx i&eXco 6vvdyetv xXvtd, xav&aQov oXfiov 

[ivQ[ir]x6g t dcpevog %Qrj(iata [iat6{ievog r 
dXXd dtxato6vvr\g (iets%stv xal nXovtov dytvelv 
evcpoQov evxtrjtov, ttjitov elg aQstrjv. 
10 toov de tv%obv *EQ[irjv xal Mov6ag l"Xa6o(L ayvdg 
ov dartdvaig tQvcpsQatg, dXX' aQetalg o6tatg. 



Crates. IluCyvia inscripsi has reliquias, quo nomine satis com- 
mode veteres omnia Cratetis poematia comprehendisse videntur, cf. fr. 
1 et 7. — Fr. 1. Iulian. Or. VI 199 C: 1'va 8e (ir]zig vnoXufirj [ie 
zuvxu uXXcog Xeyeiv, e% xcov rtuiyv Ccov Kouxr}x og oXiya aol naou- 
yodtpco' Mvrj(io6vvr]g -nul Zrjvog kzX. Eadem leguntur ibid. VII 
213 B. — V. 1. Cf. Solon. Eleg. 13 v. 1 seqq. — V. 3. sfiij, priore 
loco uei. — evve%cog, altero loco 6vve%fj. — rjze uoi uiel %coolg dovXo- 
6vvr\g, altero loco: ■xai dozi ^eopts dovXoevviqg, r) 8q, unde Hartung 
%al 8oze %coolg 8ovXo6vvr t g aiel Xtzov i%eiv §Coxov. — V. 6. oXfiov, 
priore 1. olzov. —> V. 8. uyivelv, altero l. U6tvr\. 



i i;ates. 3Go 

2. 

TMNOS EI2 ETTEAEIAN. 

XaiQe, &ed 6e6itoLva, 6ocpcov dvOQcov dyd7tr}(ia, 

EvteXir], oilsivijs eyyove EcocpQ06vvr\s , 668 

6ijv <xQsrr\v ti^aCiv, 0601 td 8Cy,ai a6xov6LV. 



3. 
Tcov de HQatSL i>v%r)s rj&SL dyakXo^svr] , 

OV&' VTtO %QV6SLC0V dovXoV\lSVY] , OV& VTt SQCOtCOV 

trj&Tto&cov. 

• E IIH. 

4. 

• 

Kal {ir)v xal Htihtcov s6l6ov %aXsit dkys syovta 
iv MsyaQOLs, o&l cpa6l Tvcpcoeos sppevai evvds' 
ev&a t eQCt,e6%ev, Ttollol 8' dficp' avtbv etalQOL' 
tr)v d' aQetrjv TtaQa yQan^a diooxovtes natetQLfiov. 

Fr. 2. Iulian. Or. VIT99A: ncci 6 KQuxr\g (isvxol rtenoi-rjKS vfivov 
slg xr)v Evx sXslccv Xcclqs . . . 2cocpQoavvrjg. Una cum v. 3 le- 
gitur in Anth. Pal. X 104 (cf. Iriarte p. 104): KQuxrjxog cprtococpov eig 
EvxsXsiav: eadem cod. Paris. — V. 1. Anth. dvSQav dya&cov dydnrjLLu. 

— V. 2. Respicit huc Clemens Al. Paedag. III p. 234 nai xr)v svxs- 
Xslccv s^vllvcov, xrjg ococpQocvvrjg xr)v %yyovov. EvxsXirj Anth. , svxsXsia 
Iul. — syyovs, 1'v.yovs Plan. et Apostol. VIII 13 a, qui ex hoc loco 
v.Xscvr)g s. E. affert. Quae vulgo de discrimine et significationis et 
originis harum vocum praecipiunt, falsa sunt: forma tantum inter se 
differunt, cum eyyovog per assimilationem ex snyovog sit ortum, cf. 
Meyer ad Lycurg. p. LX et Nauck ib. CLXI. — V. 3. xL(icoaiv Plan., 
xifiocoacv Pal. Par. 

Fr. 3. Clem. Alex. Strom. II 492: v.ai 'AvxLO&evrig 8s (iavr)vuL (idX- 
Xov r) r)o&r)vuL aiQSixai, xs ©rjfiuiog KQaxrjg, xcov Ss, tprjoi, itQaxsi 
y.xX. — V. 1. Hartung scripsit xcov Ss hquxsl ipv%r), yr)ftsi dyccXXofisvrj. 

— V. 2. %Qvasicov scripsi, vulgo %Qvoicov, Klotz %qvocov. %Qvasia sunt auri 
metalla, auri montes. nisi forte KQOiasicov i. e. axaxr\Qcov est scriben- 
dum, cf. Pollux III 87. IX 84. — V. 3. xr}£nt6&cov vocabulum ut mihi 
videtur perperam fictum, quo Cratetem usum esse non credo: conieci 
xr\%iv6cov, quemadmodum &sX£,ivooi ^Qcoxsg dicuntur. Dindorf his 
subiecit ovx' si' xi ovveiinoQOv iaxi tpiXvpQi, quemadmodum fr. 8 cor- 
rexit, sed non vidit elegiacum numerum ita everti, cf. ad fr. 8. 9: 

Fr. 4. Diog. L. II 118: nui xbv (KQttxrjxa) cci8eo&evxa nccQcp8r]cttL 
slg ccvxbv (2xiXnoivcc) ovxco' Kal (ir)v -nxX. Hesych. Mil. p. 52 ubi v. 1 
v.ai (ir)v ExiXncov' eiaeiSov (hoc etiam cod. Mon.), — V. 2. Tvcpcoeog, 
Hes. Tvtpcoecog, cod. Mon. Tvtptovecog. Wachsmuth de Timone p. 38 
requirit sv (isyttQoig et xvcpcosog. — V. 4. nuQa yQauua, ed. Men. na- 
QuyQuiiiia, sed cf. Aristot. Rhet. III 11: xd Ss nuQu yQduucc tcoisl, ov% 
6 Xeyei Xsysiv, dXX' o usxuaxQscpsi ovollcc. nam eiusmodi lusu in Cra- 



366 POETAE ELEGIACI. 

5. 
<DXiu6iov x ' A6xXr\7tLdor\v xal xavQov 'Eqsxqxj. 

6. 669 

Kal [irjv Mixvlov sl6sl8ov 

xcov sqlcqv ^aivovxa yvvatxd xs 6vy%aivov6av , 
xov 1l\l6v cpsvyovxag iv atvrj drjCoxrjxL. 

7. 
IlrjQr} xig Ttoktg s6xl iit.6co svl olvoTti xvcpcp 
xalr) xal TtisLQa, TtsQiQQvxog, ovdsv s%ov6a, 
slg r]v ovxs XLg sl67tXsl dvrjQ [icoQog 7taqa6ixog, 
ovxs ki%vog TtOQVog STtayaXl6{isvog 7tvyr]6LV 
5 «AAa &v^lov xal 6xoQ6a cpsQSL xal 6vxa xal LxQXOvg' 

«| €0V OV 7toXs(lOV6L TtQOg dXXrjXovg TtSQL xovxcov, 

ov% OTtla xsxxrjvxai tisqI xsQfiaxog, ov tlsqI do^rjg. 

tetem usus erat Stilpo: Sl KQccxrjg, donstg jaoi %qsCuv k'%stv tfjLuxCov 
hccivov id est %ul vov. — 8icov.ovxsg, cod. Ar. et Hes. Siconovxog, ap. 
Hes. praeterea kuxsxql^sv. 

Fr. 5. Diog. L. II 126: $uCvsxui 8fj 6 Msvsdrjpog aspvog txccvag 
ysvso&ut, 6&sv ctvxov KQuxrjg naQcoScov cprjof ^Xtuaiov %xX. Cf. He- 
sych. Miles. p. 36. — xuvqov, Flor. Christian. coni. yavQOv. — 'EQSXQr) 
scripsi, v. 'Eqsxqitjv. — Meineke Crateti tribuit versum, quem affert 
Athen. XV 666 A: 

"Oqo' 'Aa%Xr\nLu8r\, muXssl hqsCcov as XuQcovsvg. 

— Item ego aliquando Crateti tribui versum adespoton (Etym. M. 
722, 18): 

"OcpQ sv ytvcoa%r\g r\ci\v aocpov r]8s aocpiaxr\v. 

nam aocpov legendum cum Meinekio, non &sov: sed malo nunc ad 
Timonis Sillos referre. 

Fr. 6. Plut de vit. aere al. 7: Ov% OQug, cbg noXXu ftsv yrj ticcq- 
s%sl, noXXcc Ss ftuXuxxu; Kal [irjv M. sCa. cprjalv 6 KQccxr\g, xcov sqCcov 
%xX. — V. 1. MChvXov , Diibner MC%%vXov. De accentu cf. Lobeck Prol. 
Path. 122. MC%%uXog musicus ut videtur memoratur ap. Aristot. Anal. 
Pr. I, 33. Deinde Xylander versum supplet %quxsq' uXys' i'%ovxa. 

Fr. 7. Diog. L. VI 85: Tovxov (KQuxr\xog) nuCyvtu cpsQSxat xuSs' 
nr\Qt\ %xX. Initium affert etiam Demetr. de eloc. 259 et Apulei. de 
Mag. . c. 22 : quam (peram Crates) postea comperta utilitate etiam 
carmine laudavit, flexis ad hoc Homericis versibus, quibus ille Cretam 
insulam nobilitat. Principium dicam, ne me haec ad defensionem putes 
confinxisse: TIr\Qr\ . . . tiCsiqu. — V. 1. noXig, Dem. yui'. Moser 
noXir\ "axi coniecit. — xvcpco, cod. Vind. novxco. Apud Apul. cod. Flor. 
TT&SITSINTSI (i. e. novxco), idem in initio KQr\xr\ xig exhibet. — V. 2. 
nsQt r QQvnog Stephanus, nsQCQQVxog v. — V. 4. noQvog scripsi, legebatur 
noQvrjg, sed malim ovxs XC%vog xig noQvog uyuXXoitsvog. Meineke 



CRATES. 367 

8. 9. 
Ovd' iti (poC ye) GvveintoQOL el6i, cpCXvfiQL, 



'Hdovy civdQccrtodcadEL ddovXatOL xccl dxa(i7troL 670 

d&dvatov $a6i\uav ikevfreQCav dya7tco6LV. 

10. 

Mi) JtQo cpaxrjg Aojrad' av%cav 

ig 6ta6iv ccyLiie fidAyg. 

coniecit noQvr\ inuyccXXofisvrj nvyfjoLv , sed noQvog firmat Clem. Paed. 
II 10: ov yuQ sig K.QUxr\xog nr\QUv fiovr\v (Meineke fiovov), dXX' ovSs 
sig xr\v rjfisxsQUv noXiv sianXsi ov ficoQog nuQUOLxog , ovSs Xi%vog noQ- 
vog nvyfj dyaXXofisvog , ov SoXsqcc noQvrj, dXX' ovSs dXXo xi xolovxov 
r\8ovr\g (r\xxov sive SovXov addit Meineke) &r}Qiov. — V. 6. interpun- 
gunt 7tQog dXXrjXovg' tisql xovxcov ov% bnXu nsKxr\vxtti, nsQi %. — ov% 
onXa, malim ovS' onXcc. 

Fr. 8. 9. Clem. Alex. Strom. II 492 postquam attulit fr. 3, statim 
pergit: ovS' sxl ovvifinoQoi slai cpiXv$Qi (Klotz cpiXvfiQi, Sylburg 
q>iXv$QSi), y.al xb bXov sniXsysf r)Sovrj dv8QunoSco8's i v.xX. Apparet 
duo fragmenta ex eodem carmine petita afferri, et prius redintegravi 
6o i ys inserendo; post cpiXv§Qi olim addidi 'HSovrj, ac sane voluptas 
compellatur, sed 'H8ovr\g nomen potuit supra commemoratum esse, 
velut 'HSovr), ovS' sxl aoiys avvsfinoQOi slai, cpiXv$Qi, nam plura inter- 
cepta esse apparet. Nisi forte coaluit hoc fragmentum cum fr. 3 v. 2. 
3, ut sit scribendum: 

Ov&' vnb XQvasicov SovXovfisvoL , ov&' vn sqcoxcov 
trjliinofrcov, ovS' si' xt avv sfinoQOV saxt cpiXvfjQi, 
r)Sovfj chSQanoScoSsi v.xX. 

nam fr. 8 potuit commode hos duos versus continuo excipere. Tunc 
igitur elegiacum fragmentum decurtatum sit necesse est, nam unum 
illum Cratetis pentametrum xcov Ss HQaxsi ipv%r\g r\&si dyaXXofisvrj Cle- 
mentem adhibuisse non est verisimile. Hartung scripsit ovS' sxl xoiys 
avvsfinoQoi sioi cpiXv^Qsig. — V. 3 et 4 affert etiam Theodoret. XII 
172, 50: xovxov (Jioysvovg) KQUxr\g 6 &rj^ttiog xbv $ipv igrjXcoos -nai 
noXXccig (isv svcprjfiiaig xr)v aQSxr\v iaxscpdvcoas' avxov yuQ 8r\ oSs b 
Xoyog' ttSovfj drSQ. %xX. — V. 3. u%u.finxoL Theod. , ap. Cl. vulgo 
uy.vunxoi. — V. 4. sXsv&SQiuv scripsi, legebatur iXsv&SQiuv x'. Hanc 
correctionem iam in ed. 2 propositam ignoravit Cobet. 

Fr. 10. Athen. IV 158 B: %ai KQaxrjg S' b @r\$aiog sXsys' (ir) 
nQO v.xX. Eadem Plut. de sanit. tuend. c. 7: 6 fisv ovv KQUxr\g Slu 
xQvcpr)v kccI noXvxsXsiav oibfisvog ov% r\%ioxu xug axdasig %u\ xvQuvviSug 
Sficpvso&ai xuig nbXsaiv , fisxd nuiSiug nuQrjvsL' fir) nQo nxX. — V. 2. 
ig, v. slg, Plnt. dsl ig. Possunt haec etiam ex elegiis petita esse. 
Quod vero Demetrius de eloc. 170 cpcc%r)g iyxcbpiov adhibuit, ubi 
de usu ridiculi dicit: %ul iv imnXr%sGL Ss nQog xovg XQVcpsQcoxsQOvg, 
cog b Tr\Xavyovg %"vXa%og %cci r\ KQUxr\xog noLr\xL%.r\ ' xtti cpanr)g iyaco- 
fiiov dv dvuyvco (vel dvayvcpr\) xig iv xoig dacoxoLg' roiovxog 8s cog xb 
nXsov x«i 6 ■x.vvtY.bg rQonog. si notum aliquem libellum, quod verisi- 
mile est, intellexit, certe non ad Cratetem referendum est. Possis con- 



368 POETAE ErEGIACI. 

11. 
Koy%ov xai %va\iov 6vvays. 

12. 

Tavt £%», o6o' syia&ov xai s(pQ0vti6a, %ai [isra Movtiav 
6dfiv f sddrjv xa ds itoXXa %ai oXfiia rv<poi$ sfiaotysv. 



iicere tale carraen Hegemonem Thasium scripsisse, cui parodo cognomen 
<f>u%r) fuit, sed fortasse Zenonis Stoici carmen aliquod intelligitur, ex 
quo Athen. IV 158 B servavit hunc versum: Elg Ss cpu%r)v s'(t(laXXs 
SvcoSskutov %qq[,ccvvov. Eodemque spectat Timonis anapaestus ibid.: 

Kal Zr]vcovog ys (pccnijv sipsiv og (ir) cpQovLLicog (iSLLu&riKSv. 

ita enim corrigo (aliter constituit. haec Meineke animadv. ad Athen. 
p. 74). Ex versibus, quos Athen. ibid. ex Cbrysippi libro nsQL xov 
■nuXov affert, fortasse unus vel alter sive Cratetis sive Zenonis est: 

Mrjds ■jiox' sXuiuv so&l', aw.aXr)cpr}v s%cov. 
Xsi[icovog coqu @oX@ocpuyi-r)v fiufiul fiafiai. 
BoXfiocpaytr) d' oiov dfifiQOOLr] ipv%ovg XQVOSVTog. 

(de quibus versibus etiam Meineke dixit eodem loco). 

Fr. 11. Teles ap. Stob. V 67: 'AnoQiu y.ul Sdvsia nsQLsaxrj-nsv, 
y.6y%ov v.al kvuliov avvdyays, cpr\6iv 6 KQaxrjg, v.ul xu xovxoig nQOGcpoQU. 
A avvrjyuys, scripsi avvuys. 

Fr. 12. Diog. L. VI 86: sgtlv aviov -aul toSs' Tovt s%co htX. 
(ubi cod. Ambr. xu Ss n. x. 6. t. s. om.) Anth. Pal. VII 336: a m. 
sec. KQuxrjtog Orjfiuiov, a m. pr. nuQOfioLov acocpQoovvrjg uvullsgxov. ubi 
cod. Pal. v. 2 xucpog. Cf. Iriarte p. 100 (ubi stg Kqutttitu inscribitur) 
et p. 450 (ubi Zco%QUTr]g). Cramer An. Ox. IV 219. Plut. de se ipso 
laud. 17: TJuvv Ss %aQisvTcog %al 6 KQUxrjg JiQog xb Twvt' s%a, boa' 
scpayov xul scpv@Qiou xul llst' SQCOTog TsQnv' snu&ov , uvTsyQutys t6 
Tuvx' . . . sSdr\v. Compositi sunt versus ad irapugnandum Choerilum 
Samimn, sive quis alius (nam de auctore lis est, Strabo quidem Choe- 
rilo teste utitur, sed istos versus adespotos esse significat XIV 672) 
Sardanapalli sepulcro inscriptum titulum satis ille quidem pro arbitrio 
versibus exposuit, consensuque suo Assyriorum regis sententiam probavit : 

„Ev slSeog, 6xi &vrjTog s"cprjg, abv frvLibv ds^s, 
TSQTioLLSvog d , uXLrjOi' ftavovTL tol ovxLg ovrjOLg. 
Y.UL yu.Q syeo onoSog sI(jll, Nlvov fisyuXrjg fiaoiXsvoug. 
y.slv' s%co, baa' scpuyov y.ul scpv^QLaa %ul avv sqcoxl 
xsQnv' snu&ov xd Ss noXXd hul oX^lu ndvTU XsXvvxui. u 

'HSs cocpr) Qlotolo nuQaCvsoig, ovSs nox' avTr)g 
Xr\aoiiLui' sHxrjo&co S' b ftsXcov xbv dnsCQOvu nkovTov. 

(extremo versu Hecker Anth. II 35 Xr]auLLS&' requirit, sed in addendis 
ipse dubitat) quos versus ex Chrysippo affert Ath. VII 336 A. (Inprimis 
nobiles v. 4 et 5, qui saepius non sine lectionis varietate afferuntur, 
cf. Miller Catal. Bibl. Scorial. 174, Nicet. Choniat. p. 417 ed. Bonn., 
adde ioh. Malal. p. 19, ubi etiam v. 3 exstat, sed post v. 5.) Choe- 
rilo hos versus vindicat Naeke Choeril. p. 196, quamquam de postremis 
duobus non recte iudicans. Ipse Chrysippus ap. Ath. VII 337 A eosdem 
versus parodia lusit simili, ita ut Choerili vestigia diligentissime legeret: 



CRATES. 3G9 

13. 671 
"EXxs nodbg rerayav dicc (irjkov fteGitEtiCoLO. 

14. 672 

Hru%Ei§ 0*7] (pCXs XVQTCOV 
(iaCveig t' slg atdao dofiovg nvcpog dia yijoag. 



Ev eCScog, <m &vrjtog scpvg, gov &vfiov usl-s, 
tSQnofisvog fiv&oicf cpayovti roi ovttg ovrjGtg' 
v.ui yuQ syco ■x.uxog stfit- cpaycov cog nXstcta ■nai rjG&stg' 
tuvt s%co ogg Sfiu&ov nai scpQovttaa y.ui ftstu tovtcov 
tSQicv' snu&ov tct Ss Xomu v.ui rjSsu ndvtu XsXstntut. 

apparetque Chrysippum simul Cratetis carmine usum esse, quamquam 
negat hoc Hartung, qui Chrysippi versus a Cratetis versibus non di- 
versos esse censet. Etiam Biicheler Mus. Rhen. XXX 53 seq. hanc 
parodiam Crateti abiudicat, cuius auctor Chrysippus sit habendus; su- 
spicatur enim interpretem tituli Sardanapallei in suum usum conver- 
tisse hemistichium Theocriteum XVI 42 ta. noXXu v.ai oXfitu tr\vu Xi- 
novteg, adespoton igitur illud poemation, quod philosophi deriserint, 
Theocrito esse recentius; at iam Aristoteles usurpavit, cf. Bernays de 
Aristot. Dial. p. 84 et 160, et Phoenix Colophonius iambographus aeniu- 
latus est. Crates autem haud dubie integrum carmen, quod Sardana- 
palli monumento inscriptum esse ferebatur, inverterat, ac fortasse Cra- 
tetis est versus, qui extat ap. Chrysippum n. dvticputt%cov c. 3: sl dXr\- 
&cog ttg tcov notr\tcov ovtcog dnscpuCvsto (nam Cratetem a Chrysippo 
poetam nuncupari non incredibile est): 

Ov fiot UuQSuvdnuXXog uqsgksi tr)v Stdvotav. 

Crates fortasse etiam iila, quae Choerilus ipse addidit, imitatus est, 
potuitque dicere: 

"HSs GOCpr) filOTOLO TtUQttCvSGig UV%QCOnOlGlV 

KSKtrjG&co S &sXcov Gocpirjg tov dneiQOVu nXovtov. 

unde possis varietates, quae apud Strabonem XIV 672 et Schol. Arist. 
Av. 1021 reperiuntur, explicare. 

Fr. 13. Diog. L. VI 90: sv ®r]$uig vno tov yvfivuGtuQ%ov ftuoti- 
yto&eCg, ot Ss iv KoqCv&co vno Ev&vy,Qutovg, %ui sXuofisvog rot» itoSog 
snsXsysv dcpQovttatcov • "EXyie %tX. — Cod. Vind. eXnu et dno §. 

Fr. 14. Diog. L. VI 92: EvvutG&uvofievog, ott dno&vr'\GHet, inijSs 
nQog savtov Xsycov ' 2tsC%stg ntX. r\v yuQ v,vcp6g vno %qovov. — kvq- 
tcov Hubner, v. nvQtcov, Schneider nvQtcov. — V. 2. t vett edd. omit- 
tunt. — nvcpog Casaubonus, legebatur nvcpog coQr\v, Hartung coniecit 
nvcptov. Sed vix recte haec in hexametros redigunt, coniicio: 

2tsC%stg Sr) cpCXe nvQtcov, 
(luCvsig t' slg dtSao 
nvcpav%r\v Siu yrJQug. 

Idem metrum postea agnovit Meineke (Phil. XII 368), qui scripsit 
SteC%e Sr) cpCXe -nvQtcov \ BuCveig elg 'AtSuo \ Kvcpog oquv Siu yr\- 
Qug. at tertius versus a legitimo numero recedit. 

POETAL I.YR. II. 24 



370 POETAE ELEGIACI. 

IAMBOI. 
15. 
Tt&ei, yLayuQco ^vdg dex', laxQco dQa%[irjv, 
xoXaxL xdkavxa %£vxs, 6v{i(5ovX<p xanvov, 
TtOQVi] xdXavxov, cpLlodocpcp xqlco^oXov. 

16. 
Ovx oto"#a, nxiQa dvva^iLv r\kixr\v £%£L 
%-£q^cov x£ %olvl£, xal xb {irjdwog (i£X£lv. 

17. 
"EQcoxa 7tav£L Atfiog, d dl (ir) %Qovog' 
iav dh [ir)d£ xavxa xr)v cploya G^£6r], 673 

d , £Qart£viid 6ol xo XoiG&ov rjQxrjG&co ftQO%og. 

18. 
'O ya.Q %Qovog ft' £xa^£, xixxcov [ilv 6ocp6g, 
dnavxa d' £Qyat,6ci£vog a6&£vicx£Qa. 



Fr. 15. Diog. L. VI 86: soxi ■H.al scpr][iSQlg r) Q , QvXXovtisvri ovxcog 
s%ovaa' TC&si %xX. — V. 2. nsvxs codd., v. Ssko. — V. 3. noQvrj, 
cod. Steph. noQvco. 

Fr. 16. Teles Stob. XCVII 31: Ovv. dr}Scog yaQ KQuxrjg, ov% olofru, 
cpr\oC, xxX. v. 2 etiam Diog. L. VI 86: xorl oxi eh cpiXooocpCug uvxco ns- 
Qiysvoixo Oeqijlcov ■kzX. 

Fr. 17. Anthol. Pal. IX 497: KQUzrjzog sCg SQcoxa (ita A), itein 
cod. Vind. 311. Paroem. II p. 754. Diog. L. VI 86: cpsQSxui S' uvxov 
xaxEiva- "EQCoxa v.xX. ubi v. 2 et 3 in unum contracti: sav Ss zovzoig 
[ir) Svvrj %Qr)o&uL, $QO%og. Suidas v. KQuxrjg affert V. 1 et deinde sl 
Ss (iij §Qo%og. Cf. Iulian. Or. VI 198 D, ubi Diogeni et Crateti tri- 
buitur: sqwxu Xvsi Xt[i6g, uv Ss xovxco XQrjO&ai (iij Svvaoai, @Q0%og. 
Respicit Clem. Al. Str. II p. 493: ovxog sv aXXoig sv&VQrjLiovwg yQucpsi, 
zrjg sCg zd dcpQoSCoia dy.azao%sxov OQfirjg ■naxanXaofia eIvul Xi[iov, st 
Se [irj @q6%ov. et Theodoret. XII p. 172 ubi recte nuxdnuv[iu scriptum. 

— V. 2. idv Ss [irjSs, cod. Vind. sC Ss fir). Pal. [ir), sed. corr. [irjSs. 

— V. 3. &EQunsv[id ooi zb Xoio&ov scripsi, legebatur &EQunsCu (Pal. 
&SQa7tEia) ool zb Xontov , neque debebam ftsQunEiu scribere , siquidem 
correptio ista insolens: nunc facili negotio vitium inveteratum sustuli. 
Cobet iafia praeoptat, nihil offensus vocabulo zb Xotnov. — rJQxrio&w, 
Pal. rjQTECo&eo. 

Fr. 18. Stob. CXVI 31: KQUxr]xog- 'O yuQ Y.xX. — V. 1. [isv Voss, 
Gesn. marg., [is Vind., v. ov. Meineke Crateti poetae antiquae comoe- 
diae tribuit, sed huius fabulis non usus est Stobaeus, et conveniunt hi 
versus inprimis Cynico. 



CRATES. 371 

19. 
'QveidLGccs [ioi yrjQag, cbg xccxov fiiya, 
ov [ir) tvjovtl ftdvaTog i6^• , r) £,rj{iicc, 
ov TtccvTsg ijci&vtiovnev dv d Elftrj noTt, 

CCViailB^' OVTCig i0(l£V CC%CCQL6T0L CpVQ*£L. 

20. 

KQOCTtjg KqCCTH]TCC XQrj^LCCTCOV CC7C06T£QSL. 

21. 

Diog. L. VIII 93: 7iQog 'AXi^avdQov (Perizon. Ka66av8Qov) 
Ttv&Ofievov , el PovketaL avxov Tr\v TtaTQiSa dvoQ&co&rjvai, scpr\' %al 
zi 8el; rcdlLV yaQ i'6cog AXiS,av8Qog aXXog avxrjv xaxa- 
6xdipEi,' £%elv Sh naxQiSa %al (om. Cod. Vind.) itEvtav av-674 
aXcoza xrj xv%r\, %al Jioyivovg slvat TtoXixrjg, dvETtifiov- 
Xevtov cp&ovcp. Ianibici numeri aperta vestigia, sed versus 
restitui nequeunt. Hartung scripsit: . . . %al %l Sel [xoi; r\vxLv 
av | "AXXog %axa6%dty£i£v ^AXi^avSQog 7taXiv; \ "E%co 81 7tdxQav xr)v 
avaXcoxov xvyr\ \ TLsviav, 7toXiTr\g dv£7tL(5ovXsvTOV cp&ovco \ v $lv 
Jioyivovg. 

22. 

Ov% sig TtaTQug [iol TivQyog, ov {ilcc GTiyrj, 

Fr. 19. Stob. CXV 9: KQttzr\zog i£ 'Avzicpdvovg (Vind. t| dvcpci). 
Apost. XVIII 59 e s. p. n. Scribendum videtur Kqccztjzoq rj 'AvzLcpd- 
vovg, ut Meineke suspicatus est, qui cum ante Crateti comico tribuisset, 
post Antiphani vindicavit, fortasse recte. — V. 1. yr\Qug, Voss. zb 
yr\Qug. — V. 2. ov Gesner coni. , v. co. — ftdvazog, A hdvazog 8' — 
Post v. 4 sequitur zov £r)v yaQ ovdsig cog 6 yr\QU6Y.(ov squ, quem Gro- 
tius separavit, quippe qui sit Sophoclis. 

Pr. 20. Simplic. Comm. in Epict. Ench. p. 65: %ui nsviu 8s, sinoi 
uv o EnC%zr\zog, ovSsv 8slv6v " snsi %cci KQuzr\zi dv s'8o^s zco &r\§ccCq» 
dsLvov, og zcbv suvzov zij nolsL TzaQtt%coQr'\6ug %cci slncbv KQttzr\g %zX. 
zozs s'do!-£V slsv&SQOve&ai, %ai ezscpuvov cbg sni sXsv&sqCu nsQis^dl- 
Xszo, 6zl zr)v nsviav dvzi xr\g svnoQCag r)lXd£,azo. Aliter Suidas v. 
KQUzr\g . . . ovzog %uxuXcncbv xr)v ovoCuv LLr\Xo$oxov , aQ&sig ini zov 
§co[iov slnsv 

'EXsvfrsQOi KQuzrjxu &r\@ULOV KQazrjg. 

quem versum Gregor. quoque Naz. de virtut. T. II p. 213 ed. Colon. 
exhibet, atque etiam Isidor. Pelus. ep. II 146: Kq. Kq. &r\(iaiov sXsv- 
ftsQoi. Respicit huc Origen. in Matthaeum XV 15 et adv. Cels. II p. 84 
ed. Spenc. Adde Apulei. Flor. II 14. Cf. etiam Leutsch Paroem. II 486. 
Fr. 22. Diog. L. VI 98: ysyQcccps (ad Cratetem enim, non ad Hip- 
parchiam haec referenda) y.ui zQuycodCug vipr\\6zuzov s%ov6ug cptlooo- 
cpCag %UQU%zr\QU, olov s6zi %u%slvw Ov% %zX. Hartung haec ex Ephe- 
meride (cf. fr. 15) petita esse existimat. — V. 1. llCu, cod. Ar. llCcc llol. 

24* 



372 POETAE ELEGIACI. 

7ia6r\g di %£q6ov xal %6ki6^,a aal dopog 
£Toi[iog rj^ilv ivdLaiTati&ai, Ttdoa. 



Suspicor Cratetis esse etiam alia nonnulla, quae apud Sto- 
baeuno Charetis nomine leguntur, primum XVII 3, cf. Apostol. 
V 26 c et Gregor. Naz. de virt. T. II 213 ed. CoL, qui v. 1 et 
2 descripsit: 

TaaxQog Ss nsiQco ndaav r\viav %quxelv' 
[iovr\ yaQ bv nsnov&sv ov% s%ei %uqlv, 
asl 6s xov Ssovxog evSslxul nXsov. 
oGxig Ss yaCxQog fii\ %quxeiv snicxaxai, 
ovxog xa nXsico xcov xuxcov s%el xuxu. 

porro XXXIII 4 (Maxim. Conf. II 597. Apostol. V 53a): 

rXcoGGr\g kluXlGxu nuvxuyov nsLQco xquxelv' 
o xul ysQovxi xal vsco XL\ir\v cpSQEL. 
r\ yXcoaau aiyr\v xulq^uv xsxtr\LL£vr\. 

denique XXXVIII 3: 

Mr\ cp&ovsL xoTg svxvypvCLV , fir) Soxrjg slvai %axog. 

Illud vero epigramma in Anth. Pal. IX 359, cui respondet Metro- 
dori epigramma in Anth. Pal. IX 360 (cf. Cram. An. Par. IV 366) 
Planudes quidem tribuit Crateti, sed cod. Pal. IIoasLSinnov, oi 
Ss mdxcovog xov xcolllxov. legitur etiam apud Stob. Flor. XCVIII 
57, ubi item olim Crateti tribuebatur, sed A Trinc. IloaiSinnov. 
— Fortasse aliquis existimet Cratetis esse versus, qui leguntur 
apud Stob. Flor. XCVI 13 KQavxmvog (Maxim. Conf. II 571 
KQaxcovog) ' 

Ovx saxi nsviag ovSsv u&XicotSQOV 

sv tco fiico CvfinxcoLia' xul yaQ uv cpvCSL 

anovSuTog yg^ nsvr\g Ss, xutuysXcog sGr\. 

sed videtur legendum KQixcovog, qui novae comoediae fuit poeta. 

Non omnia haec Crates litteris mandavisse videtur, sed in-675 
sunt dicteria subito fusa, nec tamen satis certo ubique haec duo 
genera discernere licet. Reperiuntur alia apophthegmata Cratetis 
(collecta ab Orellio Op. Sent. I 132 seqq.), ex quibus quod est 
ap. Stob. XIV 16: KQuxr\g xovg %oXu%dg cpr\ai avy%axavsvai- 
cpdyovg fort. ad elegias pertinet. Cratetis dicterium extat prae- 
terea ap. Diog. VI 93: xal ftvyuxsQa it-sdco%s %sivoig ((iu&i\xuTg 



CRAi 373 

avxov) wg uvxbg iqprj, inl ntlact Sovg xqiu%ov& rjfiioag, si uvxbg 
germana est lectio; sin 6 uvxbg praeferas, Menandri erit, qfri 
dizerit: xul frvyuxiQ' i£ida>xt dt) xtlvog inl ntiQu Sovg TQiay.ov& 
•>ag. — Quod 1'lutarch. de Pyth. orac. 14 adhibet: ixtt flXi- 
tyov «vw, xal x>)v %Qvoi\v iv xolg axQuxijyoig xul (iuaiXtvai biuaui 
MvtjaaQixtjv* ffv Knuxrjg tlnt xijg xa>v 'EXXrjvav uxQuaiug uvuxtl- 
a&ai xQonaiov, inter dicteria referendum, ut ipse Plutarchus sigui- 
ficat: ntQi <I>Qvvt)g xovxo r]v UQrjfiivov tc5 KQaxrjxi. — Denhjue Mar- 
QUfl Anton. VI 13: Jtivbg yuQ b xvqjog nuQuXoyiOxtjg , xul oxt 
doxtig (xaXiOxa neol xa anovdaia xuxuyivto&ui , xoxe fxaXiOxa xaxa-. 
yorjxtvti' oqu yovv b KQuxrjg xi ntQi avxov xov EtvoxQuxovg Xiytt' 
sed quid dixerit, prorsus latet. 



XLIX. 676 

THEOCRITUS CHIUS. 

Eqiiiov evvov%ov %e xal EvfiovXov rods dovXov 
[ivij{ia xevbv xevocpQcav rev^ev ^ AQL6T0TeXr\g' 

og dia tt\v dxQaTrj yaCTQog cpvtfLv slXsto vaieiv 
dvT ^xadrj^iSLag Boq($6qov iv 7tQO%oa£g. 

Theocritus. Euseb. Praep. Ev. XV 793: OeoxQitog yovv 6 Xiog 
ijioirjGev eitiyQafifia totovtov 'Eoju,. vitX. eadem Apostol. VI 38 a, v. 1 
et 2 etiam Diog. L. V 11, ubi legitur: 'Eofisiov svvovxov r)8' Evflov- 
Xov afxa SovXov or)[ia %. %. tsv^sv 'Aq. — V. 1. 'Eq^Cov Meineke, v. 
'EQLieiov, sed CDFG 'Eq(iov. atque 'EQfiiag, non 'EQfisiag vocatur Atar- 
nites in titulo, quem Boeckh edidit in Act. Ac. Berol. 1853. — te %ai, 
CDFG de v.ai, Diog. r)d', quod praefert Boeckh, idem deinde ex Diog. 
afia, non toSe, sed hoc potuit Theocritus scribere, quamvis finxerit 
epitaphium. — V. 2. tev^ev Diog., &i]%ev Eus. Ap. — V. 3 inde ab 
eileto et v. 4 affert Plut. de exil. c. 10 addens eati yccQ notafj.bg ne^i 
TleXXr\v , ov MayieSoveg B6q(Ioqov naXovat.. — V. 4. dvr' , I et E supra 
dvtiov. — 'Av.aSr\fieiag, DFG A%aSr\\x,iag ut Plut. — Aristotelern monu- 
mentum Hermiae condidisse arguit etiam oratio, quae, quamvis Ari- 
stotelis nomen ementita sit, tamen hac de re fide haud indigna videtur, 
vid. Athen. XV 697 A: dXXa \ir\v nai avtbg b 'AQiototeXr\g ev ti\ dno- 
Xoyia tr)g daefieiag, ei fir\ xatsipevorat. b Xoyog, cprjaiv ov yccQ dv note 
'EQfieia ftveiv cbg d&avdtco nQOaiQOVfievog cbg &vr\tco fi,vr)fia y.ateo%eva£ov, 
nai d&avati^eiv xr)v cpvotv §ovX6(ievog emtacpiotg dv ttfiaig eY.6ofir\Ga. 



L. 
M E N A N D E R. 

1. 



XaiQe, NsoxXeida didvfiov yevog, chv 6 ^iev vficov 
TiatQida dovlotivvag Q~v6a& , 6 d' clcpQodvvag. 

2. 

Ke fruere ut natus inortalis: dilige sed rem, 
Tanquam immortalis: sors est in utroque verenda. 



Hippiac sophistae epigramma vel epigrammata (iXeyela) Mes- 677 
saniorum donario, quod Olympiae dedicaverunt, subscripta, me- 
morat Pausan. V 25, 4, sed nihil ultra addidit. — Poteram alios 
praeterea in numerum FAcgwgraphorum referre, sed iudicium ple- 
rumque anceps. Sic fortasse fuit Elegiographus Theodorus, quem 
Cephisodorus memorat ap. Athen. III 122 B: KecpioodcoQog yopv 
6 'IooxQarovg rov QrjroQog (ia&rjrr]g iv rco tqltco rcov TtQog ^Aqigto- 
reXr\v Xeyei, orc evQOt ng av vtco rcov aXXcov Ttotrjrcov v xal Oocpt- 
6tcov ev r) dvo yovv %ovr]Qcog etQrjfieva, oia naQa uev AQytXoyco 



Menander. Fr. 1. Anth. Pal. VII 72: A eig iitUovQov xal &e- 
pioronXea (ifvccvSqov, corr. in rasura xcoutxov. — V. 1. vutov, malim 
r)ucbv. — V. 2. Qvaa&', b d' Plan., Qvaar 08' Pal. 

Fr. 2. Extat apud Ausonium Epigr. CXLV: ex Menandro, rc 
fruere etc. Simillimum Luciani epigr. in Anth. Pal. X 26: cbg n&vrj- 
i;6uevog rcov acbv ccya&cov ccjtoXave, cbg 8e §tcoa6(ievog cpstSeo rcov y.tscc- 
vcov sart 8' ccvtjq oocpbg ovrog, bg aficpco ravra vor]aag cpst8ot v.al 8a- 
■nccvr} ustqov icprjQuoaaro. — Sed quod ibid. ap. Auson. legitur CXLI: 
De ingratis ex Menandro, trimetris quinque constans, non recepi, cum 
ex comoedia aliqua petitum videatur, quamquam fortasse etiam hoc 
epigramma ex comoediae versiculis expressum. 



376 POETAE ELEGIACI. 

. . . &eodooQcp de rb %eXevetv (iev nXiov £%eiv , inatvEtv 8h rb t6ov. 
ut dixerit: 

BovXeo de nXstov fiev e%etv, atvet de rb icfov.*) 

Theodori hoc praeceptum Isocr. ad Demonic. 38 ascivit: naQa- 
6%eva£e 6avrov nXeov£%retv fiev §vva6&at, dve%ov 6e rb t6ov e%cov, 
l'va dexijg 0Q£y£6&at rrjg 8t%ato6vvr\g fir) dt a6&£V£tav, aXXa dt 
emeiiiEtav. Nam Isocrates ut 51 tcov notrjrcov %al tcov dXXcov 6o- 
cptorcov lectionem commendat, ita ipse in paraeneticis eorum copiis 
usus est. Aristoteles videtur ut alia, ita etiam istud Isocrateum 
praeceptum tanquam inhonestum (in §r\roQt%cp r) TQvXXcp opinor) 
castigavisse : Cephisodorus, ut magistrnm pro viribus defenderet, 
idem iam antea Theodorum suasisse docuit. Hinc satis superque 
intelligitur, quam temere et veteres et nostri critici Isocrati ab- 
iudicaverint praecepta ad Demonicum, quae Isocratis discipulus 
et Aristoteles agnoverunt. Theodorus iste utrum sophista non 
ignobilis fuerit, de quo vid. Plato Phaedr. 351 A, an alius, 
in tanta praesertim nominis frequentia, in medio relinquo. 
— Alius Theodorus epigrammata scripsisse dicitur a Diog. 
Laert. II 104, diversus haud dubie a Colophonio poeta, de quo 
vid. Ath. XIV 618 E: r)v de %ai ini ratg eooQatg rtg in 'HQtyovy, 
r]v %al dXrjrtv XeyovOtv opdrjv' ^AQtOroreXrig yovv ev rrj KoXocpcovicov 
noXtreta cprysiv' 'Ane&ave 6e %ai avrbg b ©eodcoQog v6reQov fitaicp 
ftavdrco. Xeyerat 8e yeve6&at rQvcpcov rtg, cog i% rrjg notrj6£Ojg 
8r)Xov £6rt' k'n yaQ %ai vvv at yvvat%£g d8ov6tv avrov (leXrj TteQt 
rdg ecoQag. 

Epigrammata scoptica fortasse composuit Euclides, iambo- 
graphus ut videtur, quem inter antiquos refert Aristot. Poet. 
c. 22: co6re ov% oQ&cog tyeyov6tv oi intrifioovrEg rop rotovrco rQonop 
rr)g StaXinrov %ai 8ta%(Ofiop8ovvrEg rbv notr\rr]v, oiov Ev%Xsi8r\g o 
ciQ%atog, cog Qcidtov notsiv, et rtg 8co6ei i%retveiv icp 07to6ov §ov- 
Xerat, iafxftonotr\6ag iv avrrj rrj Xil-ei' 

r)ri%aQtv el8ov MaQa&covdde fiadi&vra. 

(Bc rjr ' . ' %ccqiv, Ac r)ret %aQtv, Na £t rt %aQtv, deinde i'6ov 
AcBc) %ai- 



*) Autea 'AXX' s&eXs scripsi, sed oportebat dXXd &sXs scribi, nam 
fere praeoptant breviorem formam &sXs, etiam qui alias trisyllabo 
verbo i&sXetv utuntur. Apud Homerum II. A 277 non recte Aristarchus 
dXXd av rirjXeidri&eXe scripsit numeri lege adversante, nam incisio le- 
gitima ita obscuratur. II. E 441 ia' e&eXe malim scribere taa &eXs. 
cf. etiam Bekker Hom. Bl. I 152 seq. 



POETAE ELEGIACI. 377 

ov% dv yeodfievog xbv ixeivov iXXe(5oQov. 

(dv y EQafievog NaBc, xcov Bc, iXefioQov Na).*) Antiquus ille 
Euclides et a scurra, quem Athen. VI 242 commemorat, diver- 
sus et ab eo Euclide, quem Pollux III 82: 'TneQiSrjg Se xcci 
EvxXeiSqg bfioSovXov XeyovGiv et VT 161: nal r)fiixaxov Se 
EvxXeiSrjg Xeyei xal ZocpoxXrjg adhibet, qui quidem haud dubie 
Socraticum intellexit. 

Porro extant epigrammata, quae sane autiquorum nomina 
prae se ferunt, sed saepe valde dubium, quae fides inscriptioni 
sit habenda. Quare non recepi Agidis epigr. in Anth. P. VI 152: 

Kal GxdXixag xal itxr\vd XaycofioXa Gol xdSe MeiScov, 
Qolfte, Gvv ih,evxaig ixQefiaGev xaXdfioig, 

eQycov i'E, bXiycov oXiyrjv SoGiv' r]v Se xi fiei%ov 678 

ScoQiqGrj, xioei xcovSe TtoXvrtXaGia. 

nam auctorera huius epigrammatis esse Agin Argivum, Alexandri 
magni aequalem, quem Curtius pessimum carminum post Choeri- 
km conditorem vocat, nimis incertum. Nec Democriti epigr. Anth. 
Plan. 180 recipiendum fuit, cum sit a philosopho prorsus alienum, 
et haud dubie referendum ad epigrammatographum, quem Diog. 
L. IX 49 memorat. 'Hyifiovog quod inscribitur epigramma Anth. 
VII 436, 'Hytffiovog parodi esse demonstrari nequit. Xenocratis 
quod extat epigramma Anth. Plan. 186, cuius sit prorsus in- 
certum. 

AiGfivov QrjxoQog epigramma extat Anth. VI 330 (etiam cod. 
Par. AiGfivov QrjroQog eig AGxXr\mov %aQiGxrJQiov): 

Gvrjxav fiev xifyaig dnoQov fievog, eig Se xb fteiov 
iXniSa naGav eyjcov, nQoXmcov evnaiSag 'A&tfvag, 
'ia&nv iX&cov, ^AGxXr\me, TtQog xb Gov aXGog, 
eXxog eycov xecpaXrjg iviavGtov, iv xqigI fir\Giv. 



*) V. 1. 'HdvxttQtv potius quam 'Hdvxdorjv scribendum, ut hic quo- 
que numeri lex neglecta sit. — V. 2 possis suspicari: 

Ovv. av y' iocifievog xmv ixel ilXefioQcov. 
sed fortasse ille lusit: 

Ovx dv detQdfievog tmv exeivov eXe@6qcov. 
Aliorum tentamina qui cognoscuro velit, adeat Susemihlum. 



378 POETAE ELEGIACI. 

ab oratore omnino alienum, quamquam is carmina amatoria com- 
posuit (vid. or. in Timarcb. 136), sed fortasse profectum est ab 
Aescbine rhetore Milesio, Pompeii aequali (vid. Strabo XIV 636), 
vel Mitylenaeo (vid. Diog. L. II 64). — Aeschini oratori vindi- 
care studuit Goettling epigr. Anth. IX 288. TEMINOT (ita cod. 
cod. Pal. a m. sec, quem TAIMINOT exbibere non recte dicit 
Goettling, unde At6yivov coniecit): 

Ovrog o Ke%Q07ti6r]6t fiaovg Xi&og "Aqzi xeifiut, 

^Eive, 0^Xi7t7teh]g 6v[i(ioXov r}voQ£r]g, 
v(}qi£cov Muqu&covu xai dyytuXov UaXafitvog 

eQya, Mu%r]8ovit]g ey%e6t xe%Xt(ievu. 
bfivve vvv vexvug, Arj(io6d~ev£g' uvtuq eycoye 

xut £cooig E6o(iut xut tp&i(i£voi6t ftuQvg. 

Sed novicium esse epigramma manifestum. 

Dorieus, cuius versus servavit Atben. X 412 F, cuius sae- 
culi fuerit, incompertum, sed epigramma haud dubie demonstra- 
tivum itaque segregandum: 

Totog er]v MiXcov, oV unb y&ovbg rjQuro ($Qt&og, 

reTQuerrj 8u(idXr]v ev Atbg elXaitivuig, 
co(iotg 8e xrrjvog rb TtsXcoQtov cog veov uqvu 

r\vey%ev St oXrjg xovcpa 7tuvt]yvQ£cog' 
xul &d(i(3og (iev, utccq rov6e TtXeov rjvvae &uv(iu 

TtQo6&ev IIi6aiov, £eive, &vr]7toXiov' 
ov yuQ e7t6(A7tEV6ev §ovv u^vyov, eig xQeu rov8e 

xotpug, Ttuvru xur cov (icovog e8ui6uro viv. 

Philiadi Megarensi adscribitur epigramma cuius particulam 
servavit Steph. B. v. &e67teiu (Eustath. 266, 13): 

"Av8Qeg & oi Ttor evuiov v%b XQordcpotg EXtxtovog, 079 
Xr](iuri rcov uvyEt @s67ttdg EVQvyoQog. 

(cf. Thudichum Mus. Rh. XII 301.) Antiquum sane carmen, de 
quo dicam in prolegomenis ad Simonidis epigrammata, sed quo iure 
Philiadi tribuatur, incertum. — Sostratus, quem memorat Eustath. 
Od. 1665, 48: Zco6rQurog 6e iv TstQ£6iu, 7toii](iu 8e e6tiv eXe- 
ystunov^ cpr]6i rbv TeiQe6iuv Q-iqXstuv rr)v uQyr]v ysvvrj&rjvca xat 
EKtQacprjvat VTtb XaQtxXovg, novicius poeta videtur. — Agamcstor 
Pharsalius, cuius E7ttftaXd(itov tcov @srt8og ydficov Tzetz. Exeg. 11. 
106 et ad Lycophr. 178 adhibet, hos versus proferens: 



POBTAE BLBOIACI. 379 

Ihatirto d' ovvofta -OiJxE TIvQiaooov, dkk' 'dxikrjct 

Tltjkevg xixh]Oxev ieikeog elvexd' fttv 
xeiftevov eivl xovei, anodiij evi nvo dndfieQOe 

%eikeog tti&ofievov (sed. ad. 1. ctifrofiivov) dnQocpdxcog 
erioov. 

ubi Hecker scripsit onodiy t ivi et ai&ofiivov, cotttra Hermann 
vrjkeeg eTvexd fuv xeifievov ioxaxiij anodirj ivl . . . anQOcpaxcog 
exeqov %eikeog cd&ofcevov) haud dubie recens admoduni poeta 
fuit. — Apollodorum arithmeticum, cuius epigramma in Pytha- 
goram adscripsit Athen. X 418, Alexandri magni saeculo inferio- 
rem esse certum est. 

Illud denique monendum est, epigrammatum non semper euni 
auctorem, qui dici videtur; quemadmodum quod est apud 
Aelianum H. Anim. XI 40: xexQdxeQcov de ekacpov NlxoxqIcov o 
Kvnqiog eo^ev, xa\ dve&rjxe nv&oi xal vneyQatye' 

£r)g evexev Ar]xovg xoi,akxexa xovq enivoiag 
xtjvS' eke NixoxQecov xexQaxeQCOv ekucpov. 

neque enim inde sequitur Nicocreontem epigrammatis auctorem 
esse. At fieri potest, ut epigrammata in monumentis inscripta 
ab ipsis, qui illa monumenta dedicaverant vel in quorum hono- 
rem posita erant, sint confecta, velut ipsius ThrasymcuM fortasse 
est epigramma, quod Athen. X 454 F: 

Tovvofia {HjTOf, {5w, dkcpa, adv, v, fiv, dkcpa, yi, ot>, odv ' 
TtaxQig XttkxrjScov ' r\ de xifyr] oocpit]. 

tumulo illius inscriptum fuisse testatur. — Item ipse Charmus, 
Hippiae amator, poterit auctor epigrammatis haberi, quod Athen. 680 
XIII 609 D affert: 

Tloixikofi^fttv "-Eoco?, aol roVd' IdQVOaxo fScofiov 
XttQfiog ini OxieQoig xeQfiaGt yvfxvaoiov. 

sed si Hecker ibi recte restituit ooi xov6' idQvoaxo itQtoxog col- 
lato Pausan. I 30, 1, epigramma postero tempore fuit in ara in- 
scriptum. *) — Fortasse etiam Pmstratus minor, Hippiae filius, 
non alienus a poesi fuit, ut huic tribuere possis epigramma ap. 
Thucyd. VI 54: 



*) Equideui existimo apud Athenaeum germanam epigramraatis 
speciem servatam esse: postero tempore, cum ara renovaretur, repeti- 
tum est carmen, sed ngcoxog in locum vocis §cofiov substitutum. 



780 POETAE ELEGIACI. 

Mvrjfia xod^ rjg ciQ^fjg TIu<sl6XQuxog-, htniov viog, 
ftrjxev 'Anolkcovog Tlv&iov tv xefievei.*^ 

Sed consulto haec ut omnia omnino epigrammata adespota prae- 
termisi. 



*) Epigranima hoc Apollinis arae iv Ilvfriov inscriptum nuper 
fere integrum e tenebris in lucem prolatum, vid. 'A&rivaiov VI 149. 
Thucydides cum Pisistrati titulum in ara duodecim deorum inscriptum 
non iam exstare dixisset, auctor est hoc epigramma quamvis litteris 
prope evanidis (dfivdgoCg yQafifiaaL) Pisistrati memoriam testari: at 
litterae tituli nuper reperti incolumes sunt et labis immunes, nisi quod 
media pars (TPATOSHIFFIO) periit, eaque est elementorum elegantia, 
quae a Pisistrati huius saeculi omnino abhorrere videatur. Igitur non 
ipsum illud monumentum , quod Thucydides oculis usurpavit, recupe- 
ravimus, sed Athenienses verisimile est non ita multo postquam Thu- 
cydides obiit aram titulumque denuo instauravisse , ita nt quantum 
licitum vetustam scripturam servarent, velut litterae + et © antiquam 
speciem retinent. 



IAMBOGRAPHI. 



I. 683 

AROHILOCHUS. 

EAETEIA. 

1. [52.]*) 
E£[il d' iyco fteQaitcoy fxev 'EvyaXCoio avaxtog, 
xal Mov6icov eQatov Scoqov i%t6td[ievog. 

2. [56.] 684 
'Ev dool iiiv (iot [ia£,a tietiaytiivr}, iv dool d' oivog 

'ItiliaQixog, TtLva 8* iv SoqI xexXi(\iivog. 

3. [50.] 

Ov tot jrdA/T inl tot),a tavv66etat ovde &ayteiat 
6cpevdovat, evt av 8r) iicokov "AQr}g 6vvdyr\ 

Archilochus. Fr. 1. Athen. XIV 627 C: 'AQ%iXo%og yovv dyu- 
&6g cov %oir\T7]s nQcoTov i%av%r\oaTO to Svvug&ul (lsts%slv Ttov noXiTi- 
%cov dycovcov , Ssvtsqov S i(ivr]o&rj tcov nsq\ tt\v noLrjTi%r)v vnuQ%6vTcov 
uvtco, Xsycov Elfii S' iyco &SQuncov %zX. iinde Eust. 1320, 2. Suae 
orationi haec accommodavit Plut. vit. Phoc. c. 7, quem sequitur Themist. 
Or. XV p. 185: d (icpoTS qov, &sq. — V. 1. llsv om. Them. — uvu%Tog 
Ath., &eoio Plut. (C svvaUoie ftsoig) Them. — V. 2. Movascov, Them. 
Athen. epit. Eust. Movadcov. — ^qutov, Plut. ^qutuv (C ^qstuv, FaV 
SQaTcov). — inLOTUfisvog , ap. Ath. B inLOTuiLsvov. Imitatur Romanus 
homo Anth. P. IX 389: sIlll llsv sv&coQrj-nog 'EvvuXiov noXsLLLGTr\g, si[ii 
Ss %ui ftsQuncov 'EXL%coviov 'AnoXXcovog, uvToig (hoc vitium contraxisse vi- 
detur) iv nQcoTOLOi XsXsy(isvog doniSicotuLg. Parodia lusit Theod. Prodr. 
in Excerpt. Bibl. Paris. VI 628: ullwotsqov &SQuncov fisv nQuy(LUTi%oio 
&SOLO %ui Movadcov iQUTov Scoqov iniOTULLSvog. 

Fr. 2. Athen. I 30 F: 'AQ%iXo%og tov Ndj-iov olvov tco vs- 
%tuql naQa(3dXXsi (Eust. Od. 1633, 48) - 05 %ui nov wr\oiv 'Ev %tX. 
Adde Synes. Epist. CXXIX: iyco Ss vno [LsoonvQyico TSTuy[isvog vnvo- 
(iu%m, iv Soql . . . nsnXiLLSvog, ov% oiSa si [idXXov 'Aq%lXo%co slnslv 
tuvtu nQoor)%ovTU rjv, unde Suidas v. vnvo[LU%d> et ex parte v. 'Iglluql- 
%6g otvog. — V. 1. [iu£a Syn., LLaga Ath. — (is[iay(isvrj, B (isLLiyfisvr}. 
— S' om. Syn. — V. 2. 'la(iuQi%6g, B 'iofiUQLvog. 

Fr. 3. Plut. vit. Thes. c. 5: Ol Ss "Afiuvtsg i%siQuvTO nQcoToi tov 

*) Numeri adiecti sunt editionis Liebelianae. 



384 IAMBOGRAPHI. 

iv nsdCcp' \\tcpscov 8s 7tolv6rovov s66srai SQyov 
ravrr\g yaQ xslvot daCpovsg si6t [id%rjg 
5 8s67torat EvfioCrjg 8ovqlxXvtoC. 

4. [49.] 

y^AA' dys, 6vv xoo&covt dorjg 8ta 6sk^ara vr\6g 
cpoCra xal xoCkcov Ttoo^tar acpskxs xd8cov, 

uyQSi 8' oivov sqv&qov aTtb rQvyog' ov8s yccQ r\pslg 
vr]cpstv sv cpvXaxfj rfjds 8vvr\66^s^a. 

5. [144.] 
/lisi, 6coXrjvog sg ayyog. 

6. [51.] 
'A67tCdt \Csv Hatcov ng dydXXsrai, r]v TtaQcc &d[iv<p 

svrog d^tco^irjrov xdXXtTtov ovx s&skoov' 685 

avrbg 8' s\scpvyov ftavdrov rskog' a67tlg sxsCvrj 

SQQsrco' i^avrtg xrrj6ouat ov xaxCoo. 

XQonov rovrov, ov% vn' 'AQaficov SiSa%frsvrsg , cbg svlol vofii^ovaiv, ovSe 
Mvaovg QqXcoaavreg , dXX' bvreg nolsfiixol ytai ay%e(iu%oi M( " LcuXiora 
Sr) ndvxcov etg %siQug co&sia&ui roig svuvriotg LLSLiu&rjxbrsg, cbg (iaQrv- 
qsi nai 'AQ%iXo%og sv rovroig' Ov roi kxX. — V. 1. sni, Schneidewin 
sxi. — xuvvaasxuL, ia ravCasrai. — &ullslul, vulgo &u(isiui, quemad- 
modum Aristarcho et Ascalonitae placuit, sed iure Pamphilus tenorem 
ftafisiai praeoptavit, vid. sch. II. A 52. — V. 3. saasrai, ia sasxui. — 
V. 4. xsivoL, C skslvoi. — Suifiovsg Babx, vulgo Sarjfiovsg. — V. 5. 
Evfioirjg Schneidewin, vulgo Evfioiug. 

Fr. 4. Athen. XI 483 D: Mvr](iovsvSL uvxov (xov xco&covog) nui 
'AQ%iXo%og sv sXsysioig cog noxrjQiov ovxcog- 'AXX' dys %xX. — V. 1. 
'All' dys VL, dXXd rs ABP. — V. 4. sv VL, (isv ABP. — tpvXuHJ/ rrjSs 
PVL, cpvXuytrjg xrjSs B. 

Pr. 5. £t. M. 324, 14: r) sl; nQo&saig, oxuv avrfj avctcpcovov sni- 
cpsQr\rai, rQsnsL rb £ sig m. Asi Ss nQoa&sivui , %coQig si (ir) svQS&rj 
(isra. nuQsXytovrog' oiov cog nu^' 'Aq%lXo%co' Sls^ (cod. Flor. Sisx) aco- 
Xrjvog. Redintegravit Schneidewin ope Schol. Hom. 11. 17: (isrd 
yovv rfjg Sid ovaa r) s| ov xQsnsi xb i-' 8ls£ acoXrjvog slg ayyog. 
Scripsi sg dyyog. 

Fr. 6. Plut. Lacon. inst. 34: 'Aq%CXo%ov rbv noLr]tr)v sv AaxeSai- 
fiovt ysvbfisvov avrrjg coQag sSCco^av, Sloxl snsyvcoaav avrbv nsnoir\- 
noxa, cbg XQsixxov saxiv dnofiaXsiv xd onXa, r) dno&avsiv 'AanCSi . . . 
s&sXcov danig sy.sCvrj . . . v.av.Cco. Et v. 1. 2 affert Strabo X p. 457 
ubi danCSi . . . dvsiXsxo (vel dvsCXaro, dcpsCXaro, dysCXsro) rr)v naQa 
&d(ivco (tres codd. &d(ivov) et XII 549, ubi danCSa . . . dvsCXsro (sic 
Epit., om. codd.) rr)v nsQi &d(ivov. Auctor vit. Arati p. 521 Westerm. 
et Aristoph. Pac. v. 1298 ubi dicit schol. : 'Aq%iXo%ov saxi rb Siari%ov. 
. . . Ovzog b 'AQ%iXo%og si-r)X&sv sig noXsciov sv rij nQog Eatovg Lid%r] 
(tOTt Ss s&vog ®Qayir}g), ytai cpo^rj&sig ecpvys, (jirpag savrov rd bnXa' 
avrbv ovv SiafidXXcov Xsysi. — V. 1. M. Schmidt coniecit daniSa (isv 
Uatcov rig dyrjXarco. — V. 2. svrog Brunck, vulgo svrog. — V. 3. avzbg 



ARCHILOCHUS. 385 

7. [58.] 

Ssivicc 6v6(lsvs6iv XvyQcc %ttQit,6(Lsvoi. 

8. 

Ai6i(Lidrj^ dstXov (lsv S7ciQQr\6cv (isXsdccivcov , 
ovdslg av (iccXcc noXX' [(lsqosvxcc xccftoi,. 

IIP02 IIEPIKAEA. 

9. [48.] 

Kr]8scc (isv 6xovosvxcc, IIsQixXssg, ovds xig cc6xSv 

(LS(L<p6(LSVog &ccXir\g xsQipsxcu ovds TtoXig' 680 

xoiovg yccQ xccxcc kv(lcc 7toXvcpXoi6floio &ttXcc66r\g 
sxXv6sv, oidccXsovg d' cc(L(p' 6dvvr\g s%o(lsv 



8' i£scpvyov %-avdxov xsXog, quod omisit Plut., suppeditavit Sextus Emp. 
Hypot. III p. 182 (172 Bekk.): 'AQ%CXo%og Ss, coansQ asfivvvoftsvog rjfttv 
sni tw xrjv dcnCSu gitpag cpvystv, iv xotg notfjLtuat 7isoi suvxov cprjoCv 
'AanCSi . . . i&sXcov «vtos S' i^scpvyov ftuvdxov xsXog. Sed 
videtur iam antiquitus alia le^ctio fuisse, quod significat Aristophanes : 
'AanCSt . . . i&sXcov. TP. Eini uoi , co noa&cov, sCg xbv oavxov uuxsq' 
uSstg; TIAI. Wv%r)v S' i^sodcoau. TP. Y.axt'jO%vvdg ys xoxfjcov. neque 
hoc memoriae errori tribuendum esse docet Olympiod. in Platon. Gorg. 
(Iahn Archiv XIV 284): cpQovxCocoicsv ovv xov oco&f t vut xfjv ipv%r)v, stSo- 
xsg cog xu %Qr)ftuxu xui xo acofiu ovSsv ovfifidXXovxui. notrjocofisv ovv 
o slnsv s-asivog- Avxbv ftsv fisodcooa xC fioi fisXst donig i-nsCinj 
sQQixco. et Schol. Aristot. T. IV 8 B (Cramer An. Par.IV 412, 31): 
ovxco XQcv&sCg xig iv noXsfico vnsQ cpCXov tcprj' avxbv \i it-sadcoaa' 
xC uui uiXst aanlg iyisCvrj' sqqsxco' avxbv ftsv xfjv ISCav i\>v%r\v slncov, 
danCSa Ss xb l'8iov acottu %aXsaag. Legerunt igitur alii ipv%r)v S' (vel 
uvxbv 8') i ^sadcoau. xC ftot fiiXst danlg snsCvr); sive sic distin- 
guere malis: xC ftot ftiXst; donig snsCvrj sqqsxco. — Respiciunt Philostr. 
vit. Apoll. II 7. Aelian. V. H.X 13. Eustath. ad. Dionys. v. 533. — 
V. 4. i^uvxig Schaefer, vulgo si-uv&ig. 

Fr. 7. Schol. Soph. El. 95: Blivtu yuQ "AQScog xquviiuxu v.ai (om. L) 
tpovof Kui 'AQ%CXo%og' Bsvlu xxX. Eadem Suidas v. £ivtu et sl-i- 
viasv. — SsCvtu Svcfisvssaiv Suidas posteriore loco (BE 8vcftsvisoaiv), 
vulgo £ivtu Svofisvsoaiv. — %UQt£6fisvoi, Suid. %UQi£6[tsvog. Minus 
placet haec sic constituere .... ^sCvtu Svcfisvisooiv AvyQu %uqi- 
£6[isvoi . . . 

Fr. 8. Orio 55, 22: 'EnCQQrjotg 6 ipoyog nai ij %u*rjyoQCu , tv&sv 
Xoinbv %ui snCQQrjxog. 'AQ%CXo%og iv HsysCotg' AlaifiLdrj (cod. 
AiaififjSrj) SrjXovfisv snCQQrjai usX. v.xX. In Et. M. 363, 44 snCQQrjaig 
cod. Flor. addit 'AQ%CXo%og sisysCoig. — V. 1. SstXov fiiv scripsi ut 
etiam Schneidewin, SrjXfjftov' Ruhnken, Sfjftov fisv Elmsley. 

Fr. 9. Stob. Flor. CXXIV 30 (A om. locum): 'Aq%iXo%ov. — V. 1. 
ovSs Meineke et Hartung, vulgo ovxs. — daxcov, Grotius avxcov. 
— V. 2. fisficpofisvog, fort. vcoadfisvog, Meiueke d%vvttsvog. — ovSt 

PutTAK i.YK. II. 25 



386 IAMBOGRAPHI. 

5 Ttvevytovag' dXXa &eol ydo dvr\y,e6toi6i xaxol6tv, 
ca <ptX% inl xgateg^v tXr\\io6vvr\v e&e6av 
cpdo[iaKOv' dXXote d' dXXog e%et tdde' vvv ytev eg r\{ieag 

itQd7te^• , , at^tatoev d' eXxog dva6tevo{iev, 
e^avtig d' eteoovg iTtapefyetat' dXXa tdit6ta 
10 tXrjte yvvatxetov Ttevfrog a7tco6d{ievoi. 

10. [85.] 

Kov7tta)tiev #' dvirjoa IJo6etdaGivog avaxtog 
dcooa. 

11. [55.] 

IloXXd d' ev7tXoxd[iov TtoXtrjg dXbg iv 7teXdye66tv 

fte66dytevot yXvxeobv vo6tov 687 



noXtg, Scaliger ovxs noxoig. - — V. 4. skXv6sv, olSuXsovg B, vulgo ekXu- 
6sv vdcdeovg, Vind. Voss. Ars. Gesn. rnargo s%Xuv6sv oiSuXsovg. — 8' 
dficp' oSvvjjg £%o(iev Gaisford, B 8' l6%o(iev dcicp' oSvvrj, Arsen. Voss. 
Vind. 8' d(icp' oSvvrj l'6%o(iev, Trinc. o d. 68vvr\6C6%o(L£v. — V. 6. sn\ 
Y.oatsqr]v, Ars. aficpi Y.QUX£r\v. — V. 7. 8', Trinc. Vind. x'. — tdSs 
cum Liebelio scripsi, legebatur xoSs . — V. 9. sxsQovg B, vulgo sxuQOvg, 
Vind. Ars. sratQovg. Respicit Philostr. fit. Apoll. VII 26: dXX' .... 
sv&VLirj&svxag xbv 'Aq%lXo%ov xov ITuqCov Xoyov, og xr)v snl xoig Xvnr\- 
Qoig kuqteqCuv xXrjfioevvrjv kuXcov, &scov avxr\v cpr\6LV svQr\(tu ovaav xxX. 

— Inerat in hoc carmine haud dubie ipsius naufragii, quo sororis 
maritus periit, descriptio, vid. Longin. de Sublim. c. 10, qui postquam 
descriptionem tempestatis et naufragii'apud Homerum comparavit cum 
Arati imitatione multumque Homericum illud xvx&bv ydq vns% &avd- 
xoio epSQOvxai Arateo oXCyov Ss Sid £vXov "AiS' sqvhsl praestare docuit, 
pergit: ovv. aXXcog b 'AQ%CXo%og snl xov vuvuyCov , kul snl xrj nqoe- 
ayysXCa b dr}(io6&svr\g' E6nsQU (isv yuQ r]v , cpr]6Cv uXXu xdg s'%o%dg, 
cog sinoi xig, uQL6xCvSr\v E%%u% , r\QUVTsg sni6vv s&r\nuv , ovSsv cpXoicoSsg 
r\ desfivov r) 6%oXi%ov sy%axaxdxxovxsg Sid fiseov. 

Fr. 10. Schol. Aesch. Prom. v. 616: ScoQsd snl 6V(icpoQag y.ul'Aq%C- 
Xo%og~ KQvnxo(isv (R v,Qvnxco[i£v) dvir\QU TLo6El8covu (R TIoeEtScovog) 
u. S., Mon. A KQvnxoofiEv uvuSqu TLo6£i8covog, Mon. B %Qvnxo(iui dvirjQu 
IIo6£i8cov uvunxa, Bav. ■nQvnxco(i£v uvlSqu, Vit. XQvnxoLiEV uvluqu TLo- 
6Ei8covog. Emendaverunt Liebel et Schneidewin, contra Hermann coni. 
%Qvnxo(nsvoig dvLr\QU UoestSdcovog u. S. 

Fr. 11. Schol. Ap. Rh. I 824: ®s66U(isvoi, st, ulx^6scog dvuXu- 
fiovxsg, ulxr\6uvxEg' ftsa&ui (&s66U6&ul) yuQ xb uixf\6UL hul ly.etev6ul. 
Kui 'AQ%CXo%og (P et cod. Vind. n. 81 AvrCXo%og) IJoXXd 8' -nxX. — 
V. 1. svnXoY.d(JLOv , Tbiersch sv7iXot'(jLOig, ego olim conieci noXXu 8' 
svnXoyidfiov (vel potius noXXd naq' svnX6%ov) EvnXoCrjg. De Euploea 
vid. Welcker Monum. Ant. III 248, ubi memoriae errore meam emen- 
dationem Schneidewino tribuit. Sed praestat fort. TlaXXdS' svnXo- 
y.u(jLov, quod etiam Hecker coniecit, qui praeterea &s66U(isvog requi- 
rit, haec de Ulixe interpretatus, sed in add. Anth. II hoc retractavit. 

— V. 2. yXvHSQOV , Vind. yXvx,sQuv. 



ARCHILOCHUS. 387 

12. [54] 

El xsivov xscpaXr)v xal yaquvxa -isXta 
"Hcpat6tog xa&aQ0t6tv iv sHfia^tv d^tcpsitovrj&rj. 

13. [53.] 

Ovts ti yaQ xkaicov irJ6o-iat ovts xdxiov 
ftr]6co tsQTtcoXdg xal ftaXiag tkpsjtcov. 



* 14. 
rXavx\ snCxovQog dvrjQ to66ov cpilog, s6xs pa%ritai. 

15. [81.] 
Ildvta novog tsv%st d-vrjtotg {isXitrj ts fiQotsir}. 

»16; 

Ildvta tv%r\ xal [loioa, TlsQixXssg, dvdQt didco6tv. 



Fr. 12. Plut. de aud. poet. c. 6: otuv Sh (Aq%lXo%os) xov ccvSqu 
xr)s d8sXcpr)s r)cpuvca(isvov sv &uXuxxrj v.ul (ir) xv%6vxu vofii- 
(tov xucprjs Xsyrj (&QrjVcov) (isxqicoxs qov dv xr)v av (icpoQUV iv- 
syxeiv El Ksivov %xX., to nvQ ovtcos, ov tov &sov nQoarjyoQSvasv. 
— V. 1. uiXtu, Diibner (liXrj. 

Fr. 13. Plut. de aud. poet. c. 12: TluXtv 6 'Aq%iXo%os ovy, snui- 
vsitui Xvnovfisvos (iiv sni tco dvSQl Tr)s dSsXcprjs Siscp&aQftsvcp xaro; 
9dXuaauv , oivco Ss v.ai naiSccc tiqos Tr)v Xvnrjv (id^sa&ui Siavoovfisvos' 
ulxiuv (lsvtoi Xoyov i'%ovauv sl'QrjY.sv Ovxs %xX. Eadem Tzetz. ap. 
Matrangam An. 216, qui om. v. 1 yuQ, deinde exhibet ovxs xi ■ndv.cov 
et v. 2 &dXsiuv. 

Fr. 14. Aristot. Eth. Eudem. VII 2: diu yuQ xo %Qr)ai(ioi slvui 
cpiXovaiv dXXr)Xovs xui (ii%Qi xovxov, coansQ r) nuQOi(tiu' rXuvv.' , sni- 
■xovQog nxX. Proverbium dicit philosophus, sed ex Archilochi elegiis 
petitum esse versum fidem facit Glauci nomen, vid. fr. 56 et 59. Ipse 
autem Archilochus in se expertus, quae mercennarii militis esset for- 
tuna, vid. fr. 24. — xoaaov scripsi, legebatur xbv abv. 

Fr. 16. Maxim. Planud. Walz. Rhett. V441: kuI b sv MiXr)xcp &sos 
(vid. Pseudophocyl. 162). . . . xai nuXiv IJdvxa yixX. (&vr\xois unus cod., 
reliqui Bqoxols, unde Emperius Bqotsos commendavit, ed. Ald. Ss Bqo- 
Toi~s, et deinde Ss BQOTsirj) ut hunc quoque versum aliquis coniiciat 
olimin Pseudophocylideis lectum esse. Archilocho tribuit Io. Sicel. ib. 
VI 96: IJdvTU yccQ novos tsv%sl &vtjtols xar' 'AQ%iXo%ov (tsXsTrj t apt- 
axrj. Fort. scrib. : (isXsxrj Si t uqlotov. Apparet Archilochi nomen 
parum locuplete testimonio niti. 

Fr. 16. Stob. Ecl. Phys. T. I p. 194 sine poetae nomine, sed Ar- 
chilocho recte vindicavit Liebel. — (iolqu, A ' qolqu. 

25* 



388 IAMBOGRAPHI. 

EniTPAMMATA. 688 

17. 
TtfrjXovg Meydti\iov ^AQiGtocpocovta te Ndijov 
xCovag, co {leydXrj yal\ v7teveQ&ev e%eig. 

18. [12.] 

AXxcfiCr] JtXoxdficov [eor)v dve&rjxe xaXvntQrjv 
HQfl, xovqlSCcov evt exvQr\6e yd^icov. 

19. [57.] 

ZJvxrj TcetQatr] TtoXXag (lodxovGa xoQcovag 
evrj&rjg t-eCvcov dextQta IlaOicpCXr}. 

I AM B O I. 

TPIMETPA. 

20. [86.] 

KXaCco td OaoCcov, ov td Mayvrjtcov xaxd. 

Epigrammatum Archilochi (17. 18. 19) admodum dubia auctoritas. 

Fr. 17. Anthol. Pal. VII 441: corr. 'Aq%lXo%ov , C Eig Msyd- 
xluov %al 'AQLGxocpocovxa xovg Naf-iovg. — V. 1. Msydxiuov, P usyccxi- 
uiov. — V. 2. co, P col. — ycct' Iacobs, yu P. 

Fr. 18. Anthol. Pal. VI 133: dvd&r]ua xrj tfoa nao' dX%L§irjg 'Aq- 
%lXo%ov. 

Fr. 19. Athen. XIII 594 C: iep' olg "icovsg dyuG&ivxsg, tog cprjai 
MsvircoQ iv xco tcsql dvu&rjudxcov, UuGLcpiXuv (sic ABCP, sed VLP in 
m. TlaucpiXav) i%dXovv xr)v TlXayyova. Muqxvqsl Ss %ul AQ%iXo%og tisq\ 
avxrjg iv xovzoig- 2v%r) (Schneidewin Gv%irf) %xX. Eust. Od. 1713, 47: 
TlaGicpiXa, sxai^a tcuXulu svsLSrjg, uvxo Ss LGcog i% xov TlaGicpdr\ %uq- 
siX-nvGxai. Conieci aliquando 'AvxiXo%og legendum esse, qui poeta 
fuit Lysandri aequalis, vid. Plut. Lys. c. 18. Meineke ambigit, utrum 
hoc epigramma abiudicandum sit Pario poetae , an Athenaeus perperam 
Archilochi Pasiphilen interpretatus sit Plangonem Milesiam vel Samiam 
meretricem, quae mediae comoediae temporibus famosa fuit. 

Fr. 20. Strabo XIV 647: KaXXtvog usv ovv cog svxv%ovvxcov sxi 
xcov Mayvr\xcov uiuvryzccL %ai naxoQ&ovvxcov iv xco 7tQog 'Ecpsciovg no- 
Xiuco, 'AQ%iXo%og Ss rjSrj cpaivsxai yvcoQi%cov xr)v ysvouivrjv avzaig 
GvucpoQav, KXaisiv Q-uggcov (F Qdccov , quod ea