(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Children's Library | Biodiversity Heritage Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Syngramma periodikon"

Τΐιΐδ ΐδ α άΐ^ΐΐαΐ οοργ οί α ΐ3θθ]<: Ιΐιαΐ \ναδ ρΓ^δεΓνεά ίοΓ ^εηεΓαΙΐοηδ οη ΙΛιαΓγ δΐιείνεδ ΐ3£ίθΓ6 ΐΐ \ναδ οαΓείιιΠγ δοαηηεά \)γ Οοο^ΐε αδ ραΓί οί α ρΓθ]£θΙ 
ίο ιηα]<:6 Ιΐιε χνοΓίά'δ ΐ3θθ]<:δ άΐδθον6Γαΐ3ΐ6 οηΐΐηε. 

ΙΙ Ιιαδ δΐίΓνΐνβά 1οη§ εηοιι^ΐι ίοΓ Ιΐιε οοργή^ΙιΙ ίο εχρίΓ© αηά Ιΐιε ΐ3θθ]<: ίο εηΙεΓ Ιΐιε ριιΐ3ΐΐο άοιηαΐη. Α ριιΐ3ΐΐο άοπιαΐη ΐ3θθ]<: ΐδ οηο ΙΙιαΙ \ναδ ηενεΓ δΐιΐ3]60ΐ 
ίο οοργή^ΙιΙ ΟΓ \ν1ΐ0δ6 Ιε^αΐ οοργή^ΙιΙ Ιεηη Ιιαδ εχρίΓεά. λΥΙιεΙΙιεΓ α ΐ3θθ]<: ΐδ ΐη Ιΐιε ρπΐ3ΐΐο άοιηαΐη ηιαγ ναιγ οοπηίΓγ ίο οοιιηίΓγ. Ριιΐ3ΐΐο άοηιαΐη ΐ3θθ]<:δ 
αΓ6 οπΓ §αΐ6\ναγδ ίο Ιΐιε ραδί, τερΓεδεηΙΐη^ α λνεαίΐΐι οί ΙιΐδΙΟΓγ, οπΙΙιίΓε αηά ]<:ηο\νΐ6(1§6 Ιΐιαί'δ οίΐεη άΐίβοιιΐΐ ίο άΐδοονεΓ. 

ΜαΓίίδ, ηοΐαΐΐοηδ αηά οΙΙιεΓ ηιαΓ^ΐηαΙΐα ρΓβδεηΙ ΐη Ιΐιε οή^ΐηαΐ νοίπηιε \νΐ11 αρρεαΓ ΐη Ιΐιΐδ βίε - α τεηιΐηάεΓ οί Ιΐιΐδ ΐ3θθ]<:'δ 1οη§ ]οιΐΓη6γ ίΓοηι Ιΐιε 
ρπΐ3ΐΐδ1ΐ6Γ ίο α 1ΐΐ3ΓαΓγ αηά βηαΐΐγ ίο γοιι. 

υ83§6 ^αίάεϋηεδ 

Οοο^ΐβ ΐδ ρΓΟίιά Ιο ραΓίηεΓ \νΐ1β 1ΐΐ3ΓαΓΪ£δ Ιο άΐ^ΐΐΐζε ριιΐ3ΐΐο άοηιαΐη ηιαίεήαΐδ αηά ηια]<:6 Ιβεηι χνΐάεΐγ αοοεδδΐΐ)!©. ΡιιΙ)1ΐο άοηιαΐη ΐ3θθ]<:δ ΐ36ΐοη§ ίο Ιβ© 
ρπΙ^Ηο αηά \ν6 αΓ6 ηιειείγ ΙβεΐΓ οιΐδίοάΐαηδ. ΝενεΓίβεΙεδδ, Ιβΐδ \νοΓ]<: ΐδ εχρεηδΐνε, δο ΐη ΟΓάεΓ ίο Ι^εερ ρΓονΐάΐη§ Ιβΐδ ΓεδοιίΓοε, \ν6 βάνε Ιαΐ^εη δίερδ ίο 
ρΓενβηΙ αβπδε βγ οοηιηιεΓοΐαΙ ραΓίΐεδ, ΐηο1ιιάΐη§ ρ1αοΐη§ Ιβοβηΐοαΐ ΓεδΙήοΙΐοηδ οη αιιΐοηιαίβά ςπεΓγΐη^. 

λνε αίδο αδ]<: ΙβαΙ γοπ: 

+ ΜαΙίβ ποη-αοηιπιβΓοίαΙ Η5β ο/ίΗββΙβ^ λΥε άεδΐ^ηεά Οοο^ΐε Βοο]<: ΞεαΓοβ ίοΐ ιίδε βγ ΐηάΐνΐάιιαίδ, αηά \ν6 τεςπεδί ΙβαΙ γοιι ιίδε Ιββδε βίεδ ίον 
ρεΓδοηαΙ, ηοη-οοηιηΐ6Γθΐα1 ριίφΟδεδ. 

+ Κβ/Γαίη/Γοηι αηίοηιαίβά ρΗβΓγίη§ Όο ηοΐ δεηά αιιΐοηιαίβά ςιιεήεδ οί αηγ δΟΓΐ ίο Οοο^ΐε'δ δγδίεηι: Ιί γοπ αιε οοηάποΐΐη^ τεδεαΓοβ οη ηιαοβΐηε 
ΐΓαηδΙαΙΐοη, ορίΐοαΐ οβαΓαοΙεΓ Γεοο^ηΐΙΐοη ογ οΙββΓ αιεαδ \νβ6Γ6 αοοοδδ ίο α ΙαΓ^ε αηιοιιηΐ οί ΙεχΙ ΐδ βείρίιιΐ, ρΐεαδο οοηίαοί ιΐδ. λν© οηοοιίΓα^β Ιβε 
ιίδε οί ριιββο άοηιαΐη ηιαίεπαΐδ ίοΓ Ιβεδ© ριίφΟδβδ αηά ηιαγ β© αβί© ίο ββίρ. 

+ Μαίηίαίη αίίήΒηίίοη Τβ© Οοο^ΐε "\ναΐ6ΓηιαΓ]<:" γοιι δε© οη εαοβ βίε ΐδ εδδεηΐΐαΐ ίοΓ ΐηίθΓηιΐη§ ρεορίε αβοιιΐ Ιβΐδ ρΓθ]60ΐ αηά βείρΐη^ Ιβεηι βηά 
αάάΐΐΐοηαΐ ηιαΐ6ΓΪα1δ ΙβΓΟίι^β Οοο^ΐε Βοο]<: ΞεαΓοβ. ΡΙεαδε άο ηοΐ Γεηιονε ΐΐ. 

+ Κββρ ίί Ι6§α1 λΥβαΙεν^Γ γοιίΓ ιίδε, τεηιεηιββΓ ΙβαΙ γοιι αΓ© τεδροηδΐβίε ίοΓ εηδίιήη^ ΙβαΙ \νβαΙ γοιι αΓ6 άοΐη§ ΐδ Ιε^αΐ. Βο ηοΐ αδδΐιηιε ΙβαΙ ]ιΐδΙ 
βεοαιίδε \ν6 βεβενε α βοο]<: ΐδ ΐη Ιβε ρπββο άοηιαΐη ίοΓ ιΐδεΓδ ΐη Ιβε ΙΙηΐΙεά δίαΐεδ, ΙβαΙ Ιβε \νοΓ]<: ΐδ αΙδο ΐη Ιβε ριιββο άοηιαΐη ίοΓ ιΐδεΓδ ΐη οΙβεΓ 
οοιιηΐήεδ. λΥβεΙβεΓ α βοο]<: ΐδ δΙΐΠ ΐη οοργή^βΐ ναήεδ ίΓοηι οοιιηΐΓγ ίο οοιιηΐΓγ, αηά χνε οαη'Ι οίίεΓ ^ιιΐάαηοε οη χνββΙβεΓ αηγ δρεοΐβο πδο οί 
αηγ δροοΐβο βοο]<: ΐδ αΠοχνοά. ΡΙοαδο άο ηοΐ αδδΐιηΐβ ΙβαΙ α βοο]<:'δ αρρβαΓαηο© ΐη Οοο^Ι© Βοο]<: ΞοαΓοβ ηιοαηδ ΐΐ οαη β© ιΐδεά ΐη αηγ ηιαηηοΓ 
αηγ\νβ6Γ6 ΐη Ιβο \νοΓΐά. Οοργή^βΙ ΐηίήη^οηίβηΐ ΗαβΐβΙγ οαη βο ςιιΐΐο δονοΓο. 

ΑβοαΙ Οοο§ΐ6 Βοοίί δεαΓοΗ 

Οοο^ΐο'δ ηιΐδδΐοη ΐδ ίο ΟΓ^αηΐζο Ιβο \νοΓΐά'δ ΐηίοΓηιαΙΐοη αηά ίο ηια]<:ο ΐΐ ιιηΐνοΓδαΠγ αοοοδδΐβίο αηά πδοίιιΐ. Οοο^ΐο Βοο]<: δοαΓοβ βοΐρδ ΓοαάοΓδ 
άΐδοονοΓ Ιβο \νοΓΐά'δ βοο]<:δ χνβΐΐο βοΐρΐη^ αιιΙβοΓδ αηά ριιββδβοΓδ Γοαοβ ηοχν αιιάΐοηοοδ. Υοιι οαη δοαΓοβ ΙβΓΟίι^β Ιβο ίηΠ ΙοχΙ οί Ιβΐδ βοο]<: οη Ιβο χνοβ 



αί |]ιίίρ : //]οοο1^3 . α^οοα^ΐβ . οοιη/ 



4 



Ιί< 




■Τ-ϊ^ -' 



/ ^ί>(ΐ/^ολ.ί-^^•^^•'^^• 




Ι^ατ&ατίί (εοΙΙζ^ζ ίΛχαν^ 

ΡΒΟΜ ΤΗΕ 

€ΟΝδΤΑΝΤΐυ8 ΓυΝΟ. 



£•ΐΑΐ>1ί5ΐΐ€(1 ϋγ ΡΓοί(Β»8θΓ Ε. Α. 8ορηο€Ι.Ε5 οΓ ΗζτνΛτά 

νηΙν^ηίΧγ Γογ " (Ηο ργυχΗλΜ οΓ ΟγμΙε Ληά ΐΛϋη 

1>οο1ι• (ϋΐΰ αη€ίΰη1 εΐαββίεβ) ογ οί Απι5ίε 

1)οο]ε8, ογ οΓ 1)θο1(8 ϋΐαβίτ&ϋηβ^ ογ €χ. 

ρΐ&ίηίηβ^ βυεΗ Οτοέίί, ΖαΧίη, ογ 

ΑΓΑϋίε 1>οο1(8.*» (^111, 

(1&(€(1 ι88α) 




ΕΙΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕί 



ΜΗΚΟΣ ΦΜΟΠΚΟΣ ΜΟΓΟΣ 



ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ. 



ΤΟΜΟΣ ΙΗ Ι 



1883-84. 




ΕΝ ΚΠΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΔΕΙ. 
ΕΚ ΤΟΤ ΤΙΠΟΓΡΑΦΕΙΟΤ ΑΝΤΟΧΙΟΤ ΚΟΡΟΜΗΛΑ. 

1888. 



ΙΤ/^' 









ο 



ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ 

^&ΜΟΐ: ΦΙΑ0Α0ΠΕ011 ΣΤΑΑΟΓΟΕ 



•<-78^•^2^ 



ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ. 



ΤΟΜΟΣ ΙΗ'. 



1 883-84. 







:> 



ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ, 



ΕΙ ΤΟΤ ΤΤΠΟΓΡΑΦΕΙΟΤ λΙΤΟΙΙΟΤ ΚΟΡΟΙΗΑΑ. 

ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΟΘΩΜ.' ΤΡΑΠΕΖΗΣ ^ΡΙΘ. 11. 

1888. • 

•Βίρα τοΟ £^>λλόγου. £ Πράχτορβς βιά .τ6 Ιξωτιριχόν. 

Π4ρα^, Οόος Τοπτσαάρ, αριθ. 18, -^ • Πέρχν, Μεγάλη Όδ^ς, άρ^θ. 457. . 



ΎΓ^Χ^ι 










^/Ρ'^'Ά 



'Λ^α^9ΊΑ<^Α^ "το^υΰύ^ 





ΜΕΛΗ 



τοτ 

ΕΝ ΚΩΝΣΤΛΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ 

ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ. 



18β1, 

Ι ΑΙΑΣΤΟΛΙΑΗΣ Ι., ίχ^ρός. 

ί ΑΙΟΣΤΟΑΙΔΗΣ Τ. Δ., 6>πορος. 

ΐηΣΤΟΕΑΗΣ Ιωάννης, καθηγητής. 

ϋΣΙΑΔΒΣ Ήροχλης, ιχτρός, έν Κωνσταντίνου πόλει. 

11ΦΙΑΔΠΣ Απόστολος, ιατρός, έν Κωνσταντινουπόλει. 
ί ΒΛΑΣΤΟΣ Αντώνιος, τραπεζίτης. 
Ι ΓΑΑΑΤΒΣ Ι. Σ., ιατρός. 

ΓΕΜϋΟΥΑΙΑΣ Δημήτριος, Ι(χ.πορος, ίν Κωνσταντινουπόλβι. 

ΓΒίΙ?ΓΑ^Τ01Ι0¥Α0Σ Ιωάννης, διχήγόρος, έν Κωνσταντινρυπόλει. 

ηΐΟηίΟΥΣΓΚΕΡΑΑΝΗΣ Μ., ε>πορος, έν Φιλιππουπόλει. 
ΙΙΥβΥΦΡΜ Η., ιατρός. 
ί ΙΑ«ΟΣ Α. Π. 
^ Ι&ΓΡΑΦΟΣ θ&όδωρος, ιατρός 

ΙΔΓΡΑΦΟΣ Ξενοφών, ιατρός, έν Κωνσταντινουπόλει. 

ΙΑΙΡΟΣ ΠΑΣΣΑΣ Αλέξανδρος, ιατρρς, έν Κωνσταντινουπόλει. 
ί 1ΓΓΑΕΣΗΣ Α., ί|χ.πορος, έν Κωνσταντινουπόλει. 

ΙΔΑϋΙίΑΗΣ Έ{Α(Αανουηλ, καθηγητής, έν Ά{ΐ.οργ<|^. 

ΙΑΑΑΙΑΑΗΣ Κωνσταντίνος, πρώην συρ,βουλος της Επικρατείας. 

ΚΑΥΑβΕΟΑαη ΠΑΣΣΑΣ Αλέξανδρος, Ήγεμών της Σά{Λθυ. 
|. ΙΑΡΑΘΕΟΑϋΡΠ Κωνσταντίνος, ιατρός. 
1- ΙΑΡΑΘΕΟΐαη Στέφανος, ιατρός. 

ΜΣΦΥΑΙΣ Θεμιστοκλής, Ιμπορος, έν Κωνσταντινουπόλει. 



Ί* ΕϋΙβΣΤλΙΙΤΙΙΙΙΑΙΙΣ Χ "Γεώργιος; χτηματίας, έν Κωνστανηνουπόλει. 
•^ ΑΑΣΕΑΡΙΣ *Αλέξανδρος, (ΐτίτροπολίτης -Σισανίου. 

ΗΑΥΡΟΡΕΝΚΣ ΠΑΣΣΑΣ Στυρί^ν, αρχίατρος χ^Ι ίλαίτιρος ιατρός της Α. Α. Μεγαλείο- 
τητος του Σουλτάνου. 

ηίΕΟΕΟΣΜΟΣ Δη(λητριος, ψττορος, έν Κωνσταντινουπόλει. 
+ ΠΑΑΑΙΟΑΟΓΟΣ Α., γενικός πρρξενος της ΈλλάΧος ίν Κ/πόλει. 

ΠΑΣΠΑΛΑΚΣ Δη(ΐ.ήτριος, τραπεζίτης, έν Κωνσταντινουπόλει. 

ΠΥΑΑΑΠΣ Βασίλειος, λόγιος, έν Κωνσταντινουπόλει. 

ΡΑΖΗΣ Δη{ΐ.ητριος. 

ΣΑΒΒΑΣ ΙΜΣΣΑΣ Ιωάννης, πρώην γεν. διοικητής Κρήτης. 

ΣΟΦΟΕΑΚΣ. Γαβριήλ, καθηγητής, έν ΆΟηναις. * . 

+ »¥ΣΟΒΒΝΐΣ Γεώργιος, καΟηγηα^ϊς. ^ 




^(ίνι^ϊί^ίλ• ω3(^α. 



-^>-^*-<^3*-^ίΓ^-— 



Α. 

"Ετος εκλογής 

ΑβΚΙΟΓΒΙΙΠΣ Γεώργιος, τραπεζίτης, έν Αθήναις 1863 

, ΑβΙΧβηΐΙΙΕ Παύλος/ τραπεζίτης, έν^Σρρνγ). 1871 

ϋΚΙΜΔΡΙΑΗΣ Δη(Λητριος, υπάλληλος τών αυτοκρατορικών τηλεγράφων 1872 

ΑΙΙΒΑΙΙΑνίΔΒΣ Σπυρίδων^ γρα|Χ(χ.%τεύς του Ι{Λποριχ6υ επιμελητηρίου 1883 

.ϋΙΗΒΡΤΗΣ Ιωάννης, γραμ.(Λατεύς του κ. Κωνστ. Ζάππα, έν Βροσθ?νίφ . 1β72 

ΙΙΙδβΠΟνΑβΣ Ευάγγελος καθηγητής. έν Κ/πόλει 1880 

Α1ΑΣΤΑΣΙΑΔΗ2 ^Ιωάννης, μητροπολίτης Καισαρείας 187.0 

ΙΧΑΡΕΑΑΙΙΪ ΌΧυσσεύς, λόγιος έν Κωνσταντινουπόλει ψ . 1881 

ΑΙ1ΡΕ01Γ Χ" Δημήτριος, ίμπορος, έν Κωνσταντινουπόλει 1873, 

ΑΙ1?βϊΙΙΙΟΣ.Ιερομόνα3^ος ..;. ^ ...•... * 1879 

ΑΜΘΟΠΟΥΑΟΣ Κωνσταντίνος," γερουσιαστής καΐ γενικός είσαγγελεύς του Κράτους. 1864 

ΑΪΤΛίΙΙΑΙΗΪ Ιωάννης, Χιευθίΐντης του έν' Πέραν .τηλεγραφείου 1879 

ΑΜΤΛΜΑΑΗΣ Ιωάννης, ίμπορος, έν Κ/πόλει •. 1874 

ΑΧΤϋΝΙΑΑΗΣ Σωτήριος, ιατρός, έν Φιλιππουπόλει 1873 

ΑΙβΣΤΟΑΙΑΗΣ Γεώργιος, δικηγόρος, έν Κ/πόλει . . . 18^4 

ΑΙΟΣΤΟΑΙΑΒΣ Θεόδωρος, ελεγκτής της Τραπέζης Κωνσταντινουπόλεως .... 1878 

Α10ΣΤΟΑΙΑΗΣ Καλλιάρχης, έν Κων/πόλει. . . .• .. . . . \ . . . 1871 

ΑΡΓΥΡΙΑΑΚ Δημήτριος, έμπορος, έν Φιλιππούπολη . . '. , •. 1871 

ΑΡΙΣΤΑΡΧΗΣ Σταυράκης, μέγας λογοθε'της καΐ γερουσιαστής 1862 

ΑΪΙΣΤΟ&ΑΗΣ 'Ιω. Δ., μέλος του ανωτάτου* σ'^μβουλίου του υπουργείου της παιδείας 1861 

Α?ΤΙ1ΙΙΑΑΙΣ Ιάκωβος, πρώην σύμβουλος της νομαρχίας "Ιωαννίνων .... ί876 

Α•ΙΑΚ Γεώργιος, διδάσκαλος, έν Κ/πόλει.. . .... 1883 



Β. 

^/ΙΑΑΙΑΑΙΙΣ Κωνσταντίνος, μητροπολίτης Μυτιλήνης 1*874 

•ΑΑΆΙΑΙΙΟΣ Βςίσίλειος, έμπορος, έν Κων/πόλει . .1871 

ΒΑΑΣΑΗΑ1ΗΣ *Ηλ(ας, καθηγητής των μαθηματικών, έν Κων/πόλει• ....*. 1883 

ΒλΜΑΰΤ Α., δικηγόρος, έν Κ/πόλει : . 1878 

•ΑΜΤϊΚ Ιάκωβος, δικηγόρος, έν Κων/πόλει. .....•.•.... 1878 



"Ετος έχλογής 

ΒΑΣΙΑΛΗΣ Ήροχλης, ιατρός, έν Κωνσταντινουπόλει. . ,1861 

ΒΑΣΙΑΕΙΑΑΗΣ Γ., κτη{χατίας εν Χάλκγ) 1881 

ΒΑΣΜΑΤΖΙΔΗΣ Ι.,•&ιει/θυντης του |ν Πέραν /Ελληνικού έκτραιδευτνιρίου . . . ^ 1881 

ΒΑΦΕΙΑΑΗΣ Γεώργιος, δη[Λοσιογράφος, έν Βουκουρεστίφ . 1868 

ΒΑΦΙΑΔΗΣ Απόστολος, ιατρός, εν Κ/πόλει 1881 

ΒΚΑΙΣΣΑΡΙΟΣ Ιωάννης, ερ.πορος, έν Κ/τυόλει' 1873 

ΒΚΑΑΟΓΙΑΜΗΣ Μ., εύπορος, ένΚ/πόλει •1877 

ΒΕΒ66ΒΕΝ Φ. , ρωπογράφος, έν Κωνσταντινου3:όλει 1881 

ΒΙβΙΓίνΟΣ Ιωάννης, πρωτοδίκης έν τφ Πε'ραν . . . 1876 

ΒΙΚΕΑΑΣ Δ., λόγιος, έν Παρισίοις 1872 

ΒΛΑΣΤΑΡΗ^ Κωνσταντίνος, ερ,πορος, έν Κωνσταντινουπόλει ....:.. 1874 

ΒΟΝΚΟνδΚίαΐΐ., χη(Λΐκός, έν Κωνσταννινουπόλΐι. ....'...... 1*867 

ΒβΙΤΤΙΓΡΑΣ Σταύρος Ι., διευθυντής κ«ι αρχισυντάκτης της έφηαερίδος Νεολόγου. 1866 



Γ. 



ΓΕίνίΔΟνίνίΑΣ Δηΐλήτριος, ερ,πορος, έν Κωνσταντινουπόλει . 1861 

ΓΕΡΑΡΑΟΣ Ιίωνστα^τΙνος, βιβλιοδέτης, έν Κωνσταντινουπόλει. , 1873 

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣι πατριάρχης Αντιοχείας . 1879 

ΓΕΡΜΑ]λΌΣ> {Λητροπολίτης 'Ρόδου . 1876 

ΓΕΔΡΓΑΑΑΣ Κ., έν Κορίνθω. ,.....'....:..*.. 1876 

ΓΕ&ΡΓΑ]|[ΤΟΠθνΑ((Σ Ιωάννης, δικηγόρος, έν Κων^τταντινουπόλει . ... . . 1867 

ΓΕ2ΡΓΙΑΑ0Σ Θεόδωρος, ιατρός , . . . Ί878 

ΓΙΑΧίνΑΡΟΣ Θρασύβουλος, ειχπορος, έν Κωνσταντινουπόλει 1867 

ΓΚΙΟΥΜΟΙΤΣΓΚΕΡΑΑΜΣ Μ., εαπορος, έν Φιλιππουπόλει 1861 

ΓΚΙ&ΐν Ιωάννης, διευθυντής του πρακτορείου της ασφαλιστικής εταιρίας Φοίνικος, έν 

Κωνσταντινουπόλει ■ . . 1864 

ΓΑ ίΕΑΣ .Νικηφόρος, {χητροπολίτης ΜηΟύ(Λνης . . .* 1872 

βΟΟΕΙι I^£ιηηογ ΒαΓΟη νοη, έπιτετρα|Α[Λένος της Αυστροουγγαρίας έν Τε^εράντρ 1874 

ΟΟΝΖΑΙΕΖ άβΐ Οαιηρηίο ..•.'..*. 1881 

ΓΟΡΡΟΡΙΜΣ Γεώργιος, έν Τοστοβίω ,. ... 1879 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, [/.ητροπολίτης Ηράκλειας . • ^ 1874 



• Δ. 

ΒΑιΕ88I0^., τραπεζίτης * . 1874 

ΑΑΟΙΓΤΙΙΣ Ν., πάρεδρος δικαστής του ελληνικού προξενείου, έν Άλεξανδρεία . . Ιδ83 

ΔΑίνΐΗΑ Ιεροδιάκονος, έν'Βραίλί}:. ' ... 1874 

ΑΕΑΑΑΠΟΡΤΑΣ Βρασίδας, ε;^!.πορος, έν Ταϊγανίω . . . .* 1873 

ΑΕΠΑΣΤ ΑΣ Νικόλαος, -βιβλιοπώλης, έν Κ/πόλει . ... \ 1%Ί% 



. χ ζ'• χ 

"Ετος εκλογής 

ΒΚΚΚΝΤΗΑΙ Οΐΐβν. άθ, <Γύ[/.βουλθς της Γ£(ψ.ανικης πρΕσβείχς έν *Ρώ{Λγ). . . . 1872 

•ΚΐΑυΧ Εαΐϋθ, δι•υθυντής της Α. "Οίωααναης τραπέζης, έν Κων/:;όλει.. . . 1873 

ΑίηΤΡΙΑΑΗΣ Ξενοφών, 6(Λπορος, έν Κωνσταντινουπόλεν 1873 

ΑϋΓΓΕ,ΙΒΣ Γ., δι^^ηγόρος, έν Κ/ττόλει 1874 

1|ΓΕ5ίΙΙΣ II. πρόεδρος του ελληνικού δικαστηρίου, έν Σαύρντ). ,. 1878 

Α0ΡΑΟΥΦΗΣ Π. εμποροϋπάλληλος, έν Όδησσω . . , . * 1878 

•θΜβΧν ΑΙ. δοΓίίη, όδοντρϊατρός, έν Κ/πόλει 1882 

1•ίΡ0νΤΗ2 Μιχαήλ, γρα(Λ(/.ατευς της Ελληνικής πρεσβείας έν Κωνσταντινουπόλει. 1882 

ΙΡϋΟΣ Νικόλαος, έ{Λπορο{χεσίτης, έν Κωνσταντινουπόλει . . . . ; . 1Β73 



ϋΙΙΔΚε Γ., γρα(Α(χατεύς της ελληνικής πρεσβείας έν Κ/πόλει 1874 

ΙΜΙΙΜΟΙΈΑ Παναγιώτης, ερ,πορος •. . . . 1879 

Ι£ϋ01*ΣΤ0Σ Πέτρος, υπάλληλος του Μονοπωλ. των καπνών έν Κωνσταντινουπόλει. 1872 

Ι1ΓΓΟΙΑΗ2 Ευστάθιος, διευθυντής της οθ. εταιρίας Συναλλαγών καΐ Άξιων . . 1871 

ΙΥβΥΒΟΙΓΑΙΙΣ Δημήτριος; ιατρός, έν Κωνσταντινουπόλει . 1878 

ΙΥΗΟΡΦΟΠΟΥΑΟΣ 'Αλ., Ιερομόναχος, γραμματεύς της κοινότητ. του Αγίου Όρους 1875 



ΙΑ11ΑΕ0Σ Δημήτριος, ιατρός, έν Κωνσταντινουπόλει 1871 

ΧΙΜΙΙΑΗΣ Εμμανουήλ, έμπορος, έν Μυτιλήνγ) . . .^ 1868 

ΧΐνίΦΉΣ Λεωνίδας, τρ^ιπεζίτη^, έν Κωνσταντινουπόλει 1873 

ΧΑ?ΙΦΗΣ Πέτρος, τραπεζίτης, έν Κωνστο^ντινουπόλει . . : 1873 

Ι1ΦΕΙΡΟΠ0ΪΆ02 Νικόλαος, έν Τοστοβίω 1579 

ΙΙΦβΣ Ιωάννης, ιατρός, έν Κωνσταντινουπόλει 1867 

ΙΙΦβΣ Θεμιστοκλής, έν Τοστοβίφ . . 1879 

ϋΦΟΣ Μιλτιάδης, έν Τοστοβίφ 1879 

ΙΙΦβΣ Παύλος, έν• Τοστοβίφ 187^^ 

ΧΔΓΓΑΦΟΣ Ξενοφών, ιατρός, 4ν Κωνσταντινουπόλει 186-1 



Η. 

ΙΙΙλΑΗΣ Στέφανος, ε(Απορος ; •. .• 187^ 

■ΣΑΙΑΣ Μιχαήλ ....•.■........' 1884 

Θ. • » 

•ΜΑΑΝΑΗΣ Αθανάσιος, καθηγητής έν τοΐς.Ζαριφίίοις διδασχχλείοις Ιν Φιλιπ/π^λη 1875 



Έτος έχλογϊίί 
βίΟΦΙΑΙΑΗΣ Δ., Ι{Απορος, έν Κ/πόλίΐ". . .. . . .•. . . . .•. . 1364 

βηΜΙΑΗΣ Αθανάσιος, Ι(Απορος, Ιν ΦιλιππουΛοΧει . "..•... ^ .. . 1872 



Ι. 



• 



ΙΑΕΔΒΟΣ έπίσχοπος *Α(Αφνπόλ£ως 1875 

ΙΑΚΜΟν Μιλτιάδης, δικηγόρος, Ιν Κωνσταντινουττόλει . .' . 1872 

ΙΑΑΕΗΟΣ Όδυσσεύς• δη(χο<ιιογράφος. .. , : 1872 

ΙΓΛεΣΗΣ Παναγής, 6(Λπορος, Ιν ΚωνσταντινουπόλΛ 1872 

ΙΔΑΙίβΙΗ, (μητροπολίτης "Λήρου . . , . , 1374 

ΙΔΑΜΙΑΗ£ Ευστάθιος, ιατρός, Ιν Βόλο) . . . . * . 1879 

Ι&ΑΣΑΦ, Ιεροψάλτης, έν. Κωνσταντινούπολη. .1876 



Κ. 



ΙίΑΖΑΚΟΒΑΣ Γεώργιος, 6(Λπορος, έν Κωνσ-ζρίντινουπόλει 1871 

ΚΑΖΑΝΟΒΑΣ Παντελής .* '• - 1872 

εΑΙΥΕΚΤ ΙαπίθΒ, γρα(Α(Αατεύς της αγγλικής πρεσβείας Ιν Κωνσταντινουπόλει. . . 1383 

ΚΑΑΒΟΚΟΡΕΣΣΗΣ Δημήτριος, έμπορος, έν Κωνσταντινουπόλει . » . . . '. 1871 

ΕΑΑΒΟΚΟΡΕΣΣΠΣ Ν. Ζ., λογισ^^ις. .. \ \ :.•..•.... . 1879. 

ΙίΑΑΑΙΑΑΗΣ Κωνσταντίνος, πρώην μέλβς του συμβουλίου τη< επικρατείας 1861 

ΕΑΑΑΙΒΟΐΡΤΣΗΣ Πέτρος, ιατρός, έν Παρισίοις 1871 

1^ΑΑ*ΑΙΐνΐΚ0Σ, μητροπολίτης Δέρκων ! . 1875 

ΕΑΑΦΟΓΑΟΥΣ Κ., ιατρός, έν Κωνσταντινουπόλει . 1879 

ΕΑΡΑΒΑΣΙΑΒΣ Ιωάννης, δημοσιογράφος. . . . . .• ..1876 

ΚΑΡΑΒΕΑΑΑΣ Τίτος, λόγιος, έν Κωνσταντινουπόλει ..*.....'.. .1879 

4ΑΡΑΒ0ΚΥΡ0Σ Μιλτιάδης, δικηγόρος, έν Κωνσταντινουπόλει 1879 

ΕΑΡ ΑβΕΟΑΙΙΡΗ ΠΑΣΣΑΣ Αλέξανδρος, ηγεμών της Σάμου .' 1861 

ΕΑΡΑΘΕΟΑΔΡΗ Αλέξανδρος Κ., Α' γραμματείΤς της έν Βρυξέλλαις Όθ. πρεσβείας. 1874 

ΕΑΡΑΘΕΟΑΔΡΗ Κωνσταντίνος Στεφ, σύμβουλος της επικρατείας 1867 

ΕΑΡΑΘΕΟΑΔΡΗ Στέφανος, πρεσβευτής της Υ. Πύλης έν Βρυξέλλαις 1867 

•ΕΑΡΑΘΕΟΑ&ΡΠ Τηλέμαχο;, έν Κωνσταντινουπόλει. • • ' 1874 

ΕΑΡΑΠΑΝΟΣ Κωνστανιτϊνος*, -βουλευτής έξ "Αρτης, έν Αθήναις .1862 

ΕΑΡΑΤΖΑΣ Πρίγκηψ Ι. Κ., πρεσβευτής της Υ. Πύλης έν Στοκχόλμη και Χάγγ). . . 1879 

ΕΑΡΙΟΣ Νικόλαος, έν Κωνσταντινουπόλει . 1881 

• ΕΑΡΟΑΙΑΗΣ Ίορδάκρος, καθηγητής έν τη κατά Χάλκην θεολογική σχολή. . . . ΙβΤ^Ι 

ΕΑΣΤΕΑΑΗΣ Ιωάννης, έμπορος, έν Κωνσταντινουπόλει 1872 

ΕΕΗΕΤΖΗΣ Σταύρος, .έμπορος, έν Κωνσταντινουπόλει 1872 



Γ 



Χ β'• )( 



κ. 

*Έτος εκλογής 

ΙΚΣΙΣΦΓλΟΥΣ Α., Ιν Φοστοβίφ , . . 1879 

υίΑΠΑ Καλλιόπη, διευθύντρια του Ζατίπείου παρθεναγωγείου εν Κ/πόλει . . 1875 

ΚΑΙΑΜΘΙΣ Ζήνων, αρχιτέκτων έν Κωνσταντινουττόλει 1865 

ΜΪΤβΠΟΥΑΟΣ Κ., επόπτης των αρχαιοτήτων εν Αθήναις 1882 

ΚΑΦνΗΑΣΙΙΣ Δ., εριπορος έν Κωνσταντινουπόλει 1873 

ΜΜΙΜΙβΣ Γ., τραπεζίτης έν Παρισίοις. . . 1872 

ΜΣΟηΐΙΣ θε{λΐστοχλης, εαπορος 1861 

ΜΣΤβΜΥΡΗΣ Γεώργιος, ιατρός έν Αθήναις 1880 

ΜΤΣΑΗΒΑΣΗΣ Γεώργιος, καπνέ(χπορος έν *Α[Αΐοφ 1875 

ΜΥΤΙΟΥΜΤΖΙΑΝ ΜπεΧροζ έφένδης, διευθυντής τών δασών καΐ (μεταλλείων. . . 1872 

ΜΙΓΜΑΡΙΑΧΟΣ Δηαήτριος, διευθυντής της έφηαερίδος ΦιΛιπττονπό,Ιεως έν Φιλ/πόλει. 1877 

Ι•Υ1ΑΤβ2 Ανδρέας, 6>πορος έν Κ/πόλει 1872 

Μ^3ίΤ0VΡI&ΤΗΣ Δ. Α. γραρι.[Λ. της Β. Έλλ. πρεσβείας Ιν Κων/πόλει . . . 1884 

ΜΥαΑΣ Ιωάννης, ε|χπορος έν Κ/πόλει 1882 

ΙΡΙΙΖΗΣ Κωνσταντίνος, γραρι.;Λατεύς της Έλλ. πρεσβείας έν Βερολίνφ .... 1880 

ΙΡϋβΤϊβΣ Ιωάννης, μεσίτης έν Παρισίοις 1879 

ΙΡΙΜΤΣΟΣ Νικόλαος, έίΑπορομεσίτης έν Παρισίοις 1864 

ΙΡΠΜΣ Κ. έν Τοστοβίφ 1879 

ΙΥΙΜΙΤΗ2 Δη(£ητριος, δικηγόρος έν Κ/πόλει 1879 

Ι1ΓΡΙΑΚ0Η0ΥΑ0Σ Έτεο/Λης, διευθυντής της έφη|Λερίδος ΡΙΐΛΓΘ άα ΒοδρΙΐΟΓβ 1872 
ΟΙΚΤΙδ Κβν. 0. 6. πρεσβύτερος της *Αγγλικχνι*/.ης έχκλησίας ΜβΓηΟΓίαΙβ 

αΠαΓοΙι έν Κ/πόλει 1871 

ΙΔΙΣΤΑΚΤΑΡΑΣ Τρ. κοσιι.η(Λατοπώλης έν Κ/πόλει 1879 

Ι&^ΚΣΤΑΙΚΤΙΉΑΗΣ ΠΑΣΣΑΣ Αλέξανδρος, πρώην επόπτης τών (/.ή ρι.ουσουλ(Λανικών 

σχολών έν Κ/πόλει 1872 

Λ. 

ΙΜΙΜΙΗΣΓ. Π 1883 

ΑΙΟϋΤΙΑΣ Σαπφώ, διευθύντρια του παρθεναγωγείου Σαύρνης 1872 

λΙλ!ηΐΟΗ•ΥΑΟΣ Γεώργιος, καθηγητής τών (]ΐαθη[λατικών έν τη θεολογική καΐ 

έ{Λπορικη σχολή της Χάλκης 1875 

Α•1•ΣΙΣ Βασίλειος, ιατρός έν Κ/πόλει 1881 

■ΑΓ1ΑΒΣ Σακελλάριος, ζωγράφος έν Κ/πόλει 1881 

Μ. 

ίΑΘΙΟΥΑΑΕΗΣ Αλέξανδρος, διευθυντής της τραπέζης Ήπειροθεσσαλίας έν Βόλω . 1875 

ΙΑΙΡΗΣ Κωνσταντίνος, ιατρός έν Κ/πόλει 1880 

■ΑΐΡΙΑΗΣ Γ., δηρ,οσιογράφος 1883 

Β. 



χ «'• )( 

Έτος έχλογης 

ΜΑΑΙΑΙίΑΣ Άβραά(Α, καθηγητής Ιν Κ/πόλει 1877 

ΜΑΑΑΙΑΑΙΙΣ Δη(£ήτρνος, δικηγόρος έν Κ/ττόλεν 1865 

ΜΑΑΑΙΑΑΗΣ Μ 1878 

ΗΑΥΡΟΓΚΝΗΣ Αλέξανδρος Σπ., συ(Αβουλος της Ιν Μαδρ(τγ) ^ΌΘωίΑ. πρεσβείας. 1870 

ΜΑΙΓΡΟΓΚΝΗΣ Δημήτριος, πρόξενος της Τουρκίας Ιν Μελίτη 1870 

ΜΑΥΡΟΓΚηίΗΣ Σπυρίδων, αρχίατρος καΐ ιδιαίτερος ιατρός της Α. Μεγαλειότητος του 

Σουλτάνου 1861 

ΜΑΥΡΟΓΟΡΑΑΤΟΣ Ελευθέριος 1876 

ΜΑΥΡΟΓΟΡΑΑΤΟΣ Θεόδωρος Α. τραπεζίτης εν Κ/πόλει 1872 

ΜΑΊΓΡΟΓΟΡΑΑΤΟΣ Α. Φραγκούλης, ί(Λπορος έν Κ/πόλει 1874 

ΜΕΓΑΚΛΗΣ Αθανάσιος, (χητροπολίτης Σισανίου 1877 

ΜΕΘΟΑΙΟΣ) {μητροπολίτης πρόεδρος Διδυ|Αοτείχου 1876 

ΜΚΑΑΜΑΙΜΟΣ Έ(Α(;.ανουηλ 6(Λπορος έν Κ/πόλει 1877 

ΜΕΣΣΙΜΖΗΣ Αντώνιος, ιατρός έν Κων/πόλει 1884 

ΜΗΤΣΟΡΑΣ Κυριάκος, ε(Απορος έν Φιλιππουπόλει. 1871 

ΗΙΙΙΙΝΟΕΝ ΑΙθΧ. ν&η, καθηγητής έν τψ 'Ροβερτείω λυκείω 1882 

ΗΟΚΟΤΗΑΝΝ ϋ^* Α., ιατρός, (Αέλος του ύγιονοριικου συαβουλίου έν Κων/;τόλει 1871 

ΗΟΚΟΤΗΑΝΝ Ιβαη, διερι^ηνεύς της Γερ(Λανικηζ πρεσβείας έν Κων/πόλΕΐ. 1872 

ΜΟΣΧΟηΟΥΑΟΣ Χ. Θεόδωρος, γρα(Λ(Λατευς της *Ρου[Λουνι*<ης πρεσβείας ενταύθα . 1880 

ΜΟνΖΑΛΑΣ Π., ε(Απορος έν Κων/πόλει 1872 

ΜΗΛΕΣΣΑΣ Ν. Γ., γενικός ελεγκτής της γενικής εταιρίας του Όθω[Λ. κράτους. . 1871 



Ν. 

ΙΙΑΙΑΗΣ Νικόλαος, ψττορος Ιν Κων/πόλει 1880 

ΝλΟΙΊΙ Αλέξανδρος, διερμηνευς της Ελληνικής πρειτβίίας Ιν Κων/πόλει. ... 1 880 

ΝΕΓΡΟΠΟΝΤΗΣ Ιωάννης, τραπεζίτης έν Αθήναις 1871 

ΝΕΓΡΚε Νικόλαος, έν "Αθήναις. 1874 

ΝΕΜΤΣΟΓΑΟΤΣ ?ή«η)ς, εριπορος έν Φιλιππουπόλει 1871 

νεόφυτος, (Αητροπολίτης Άδριανουπόλεως 1871 

ΝΕ0Φ1ΓΤ0Σ, (μητροπολίτης Λαρίσσης 1874 

ΝΙΚΟΑΗΜΟΣ, μητροπολίτης Κυζίκου 1877 

ΝΙΕΟλΑΙΔΗΣ Δ., Χη{Αθ«ηογρά(ρος 1878 

ΝΙΕΟΑΑΙΑΗΣ Ιωάννης έν 'Ροστοβίφ 1879 

ΝΙΚΟΑΣΔΝ Δ. Α' γρα(ί,(Λατεύς^της ένταϋθα Αγγλικής πρεσβείας 1880 

ΝΟΜΙΕΟΣ Α., έν 'Ροβτοβίφ. ' 1879 

ΝΟηΐΜΤΗΣ Αΐριίλιος, καθηγητής έν Κ/πόλει 1873 



2ΥΑΙΑΣ Δ., έν 'Ροστοβίφ 187« 

ΕΥΑΙΑΣ θ., έν 'Ροστοβίφ 1879 



χ '«'. χ 



ο. 

"Ετος έχλογης 

ΜΚΙλΔΙΙΣ Ιωάννης, σύίλβουλος της Επικρατείας 1881 

ΜΜΟΗΙΔΗΣ Βασίλειος, τραπεζίτης -1883 

ΝΚΜΟΜΙΑΗΣ Γεώργιος, ίατρος έν Κ/πόλει 1880 

•ΐηΠΑΔΗΐ: Δ. έν 'Ροστοβίφ 1879 

#11ΙΝΣΓ., τραπεζίτης 1873 

ΙΡΦΑΧΟΥΑΑΕΗΣ Κωνσταντίνος, καλλιτέχνης 1879 



Π. 



ΙΙΙλΜΑΣ Γρηγόριος, άρχΐ(Αανδρίτης, σχολάρχης της (/.εγάλης του γένους σχολής . 1879 

ΙΑΜΤΖΕΙΡΚ Αλέξανδρος, Χιερ(Αηνεύς της Αύτοκρ. Όθω[Λ. τραπέζης. . . . 1882 

■ΑΜΤΙΕΙΡΕ Δημήτριος, ε(Απορος έν Κων/πόλει ,1871 

ΙΑΙΑΑΟΠΟΥΑΟΣ Γεώργιος, δη(Αοσιογράφος έν Κων/πόλει 1881 

ΙΑΗΑΔΟΠΟΙΓΛΟΣ Ευστράτιος, ψάλτης έν τη έκκλησίί}: τών ΕίσοΧίων 1882 

■ΙΗΑΑΟΙΙΟΙΓΑΟΣ ΙΒΡΑΜΒΥΣ Αθανάσιος, λόγιος έν Κων/πόλει 1881 

ΙΑΙΑΡΡΟΙΓΣΙΙΣ Πέτρος, καθηγητής έν Κων/;ΓΟλει 1875 

ΙΑΡΑΝΙΚΑΣ Ματθαίος, γυρασιάρχης έν Άδριανουπάλει 1882 

ΙΑΡΑΝΙΙΑΣ Νικόλαος, καθηγητής έν Κων/πόλει 1871 

1ΑΜΣ1Σ Γεώργιος, τραπεζίτης έν Αθήναις 1873 

1ΑΣ1ΑΑΑΗΣ Δη(£ήτριος, τραπεζίτης 1861 

1ΑΣΙΙΑΑΑ1Ι2 Νικόλαος, ει^πορος 1871 

ΙΑΣΙΑΤΗΣ Άλέξ. ίατρος έν Αθήναις 1862 

1Α1ΓΑ1ΑΗΣ Άργύριος, ε(Απορος έν Φιλιππουπόλει 1872 

ΚΑΚ8 Εά\νίη, δικηγόρος έν Κων/πόλει 1874 

Η?ΑΙ&ΙΑΗΣ Κυριάκος, ε[Απορος 18^1 

ΙΙΜΙΑΤΚΑ1Σ Ν. έν 'Ροστοβίφ 18^9 

ΙΙΣΑΧΕΣ Νικόλαος, ει^πορος έν Κων/πόλει 1880 

■ΙΣΣΑΣΧρ., ε(/.πορος έν Αθήναις 1878 

Ι0ΑΥ1ΑΡΗ0Σ, (μητροπολίτης Γάνου και Χώρας 1872 

■0?Τ01ΑΑΑΗΣ Περικλής, ε(/.πορος έν Κων/πόλει 1880 

ΙΦΤΦΥΡΙΟΣ, ήγούι^ενος του Σιναϊτικού (χετοχίου 1874 

ηαίΟΣ Νικόλαος, ψπορος έν Κων/πόλει 

■ΥΑΑΑ1Σ ΒασΛειος, 'λόγιος έν Κων/πόλει , . . 1874 



χ 'δ'. χ 



ρ. 

"Έτος έχλογης 

ΡλΖΠΣ Αλέξανδρος, πρώην Χΐδρ(χηνδύς της Ελληνικής πρεσβείας Ιν Κων/ττόλεν . . 1875 

ΡΑΖΠΣ Αριστείδης, [Ληχανικος Ιν Κων/πόλει 1873 

ΡΑΛΛΗΣ ^Αλέξανδρος Στεφάνου, τραπεζίτης - 1872 

ΡΑΛΛΗΣ Κωνσταντίνο:, έ(Λποροϋπάλληλος εν Κων/,τόλει 1879 

ΡΑΛΛΗΣ Στέφ. τραπεζίτης εν Παρισίοις 1863 

ΡΑΦΑΗΛ Ελευθέριος, υπάλληλος του Ελληνικού προξενείου εν Όδησσφ . . . . 1874 

ΡΕίνίΕΡΗΣ Α. Ιν 'Ροστοβίφ 1879 

ΡΟΔΔίνίΔΗΣ Σ. Σ. ε άπορος εν Κων/τόλει. 1881 

ΡΟΣΟΛΥΗΟΣ Αθανάσιος, ^ερπορος Ιν Κωνσταντίνου πόλει 1871 



ΣΑΒΒΑΣ ΗΑΣΣΑΣ, πρώην γενικός διοικητής της Κρήτης 1861 

ΣΑΓΡΑΜΤΗΣ Ιωάννης, ε>πορος Ιν Αθήναις 1878 

ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΑΗΣ Δ. Ιν 'Αλδξανδρεί:}: 1878 

ΣΑΛΤΕΛΗΣ θ. καθηγητής εν Κωνσταντινουπόλει 1875 

ΣΑΜΑΡΣΙΑΗΣ Χριστόφορος, γυμνασιάρχης εν Βιτωλίοις 1877 

ΣΑΡΑΚΙ&ΤΗΣ Βασίλειος, ιατρός εν Κωνσταντινουπόλει 1865 

ΣΑΡΔΙΝΣΚΗΣ Κωνσταντίνος, δικηγόρος εν Κωνσταντινουπόλει 1868 

ΣΑΡΣΕΝΤΗΣ Ηλίας, εν 'Ροστοβίφ 1879 

8ΑΚΤ0ΚΙ8 ΜαίΙΙαηά 1882 

ΣΑΤΡΑΖΑΗΗΣ Σταύρος, κυβερνητικός υπάλληλος 1872 

ΣΓΟ ΥΤ ΑΣ Δη(Αήτριος, τραπεζίτης Ιν Μασσαλία 1871 

ΣΕΒΑΣΤΟΗΟΓΛΟΣ Ζωρζης, ψπορος εν Κωνσταντινουπόλει 1871 

ΣΕΒΑΣΤΟηΟΥΛΟΣ Νικόλαος, ιατρός Ιν Κωνσταντινουπόλει 1880 

δΕ6ΑΙΙΕδ ^08βρ11 Ι. Ιεραπόστολος 1883 

ΣΕΙΤΑΝΙΑΗΣ Γεώργιος, βιβλιοπώλης Ιν Κωνσταντινουπόλει 1872 

ΣΙΑΕΡΟΠΟΥΛΟΣ Ξενοφών Α., ε[Λποροϋπάλληλος Ιν Κωνσταντινουπόλει. 1880 

ΣΙΣΗΑΙΙΙΟΓΛΟΥΣ Ιωάννης, τραπεζίτης Ιν Κωνσταντινουπόλει 1873 

δΰΑΙΡΒ Α., πράκτωρ εταιριών Ιν Κωνσταντινουπόλει. ... * 1884 

ΣΚΑΝΑΒΗΣ Νικόλαος, Ιν Τοστοβίφ 1879 

ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ Έ., Ιν Τοστοβίω 1879 

ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ Ιωάννης, Ιν 'Ροστοβίω ,1879 

σκλάβος Φώτιος, φαριχακοποιός Ιν Κωνσταντινουπόλει 1879 

ΣΚΟΡΔΟΣ Κωνσταντίνος, ε{Απορος Ιν Κωνσταντινουπόλει 1878 

ΣΚΟΥΛΟΥΑΗΣ Στίφανος, τραπεζίτης Ιν Αθήναις 1871 

δίΙΗΚΙΒΟΕΚ ΡειιΙ, ά. διερ(χηνενς της Γερριανικης πρεσβείας Ιν Κωνστ&ντινουπόλει , 1871 



^1 



τ 



χ 'τ'• χ 

Έτος εκλεγής 

5ΕΙ* \νΊ11ϊαηΐ. 1ν ΆΙΪηνανς 1872 

;^νΒΑΤ2ΟΓΑ0Υ2 Βασίλειος, ε(/.πορος Ιν Κωνσταντινουπόλει 1871 

ΙθνηοΥΡΚ Π., έν 'Ροστοβίψ 1879 

ΙΟν.ΙΙ^ηΧ Νιχόλαιος» δηρσιογράφος έν Κωνσταντινουπόλει 1871 

-ΟΪΤ30ΐί Αλέξανδρος, γααυιυίατεύς της Έλληνι/,ης πρεσβείας έν Σοφίκ. . . 1881 

ΣΙΙ<#ΑΡΗΣ 'Λνδρέ^ς, χαΟηγητης των [χχθη;Λατικών έν Κωνσταντινουπόλει. . 1874 

ϊ1.Ι\Λΰ\ηΣ Ι\, Ιυ^ποροϋ^άλληλος 1874 

ΙΙ1%^ΛΪΐνηΣ Νΐ3ΐ6λαίος 1881 

ΣΤλΙΙΑΤΙΛϋΙΣ Δτ,ίΛ'/ϊτρίΰς, ίατρος έν Κωνσταντινουπόλει. 1872 

ΧΓΑΗΛΤΙΛΛΙΙΣ Νι/,ίλαος, δίδαϊ^τωρ των νο[Λΐχών έν Σά(Λφ 1878 

ΠΑΙΟνΛΠΙ Αναστάσιος, %πορος έν Σηλυβρία 1879 

ΙΤΡΑΤΗΓΟΠύΙΜΟΣ Χ -^ διδάσ^ιαλος 1882 

ΙΤΙΦΑ^ΟΙΙΚ Παύλο;» τραπεζίτης έν Κωνσταντινουπόλει 1875 

ΓΓΓΡα2 * Ανδρέας, τραπεζίτης έν Αθήναις 1871 

1&ΦΡ0Ν101, μητροπολίτης Ιωαννίνων 1871 



Τ. 

Τ1Γ0Σ Αναστάσιος, κα^γητης έν Κωνσταντινουπόλει 1872 

ΤΑΓ9^ Φίλιππος, ΛαΟη^^πητης ίν Κωνσταντινουπόλει 1875 

Τ11ΒΑΕ0Σ Δ, Ν., I[^ιπΰρος έν Κωνσταντινουπόλει 1863 

ΤΣΙΪΑΕ^ΤΠΐ ΒΕλισσχριος, ε^Απορος έν Κ/πόλει 1873 

ΤΣΙΑΚΑΣ Γεώργιος, &η[λθσιογράρος έν Αθήναις 1881 

ΤΙΙΕΑΑΐαΤΕΣ Στέφανος, ε>πορος 1871 

ΤΪΙΤΪΙΟΠΟνΑΟΙ Κωνσταντίνος, κοσ(Λη(Λατοπώλης 1878 

ΤΗΟΜΑΙΝ Α*, διδασϊίαλος ιν τΐί Γεριχανοελβετικ-ζ σχολ•]^ 1875 

νΑΟΗΙΝΓιΤίϊΝ ΟβΟΓ^β^^ πρεσβύτερος της Άγγλαής πρεσβείας 1883 

1ΒΙ58ΒΑεΗ Αυ^αδΙιη, ιατρός 1873 



Φ. 

ΦΑΕΑΡΟΣ Μ. διερριηνευς του Έλλ. προξενείου 1874 

ΦΕΙΖΙΙ ΜΕΕΒΣ, πρόξενος της Τουρχίας έν Όδησσω 1874 

ΦΙΑΑΑΗβΠΪ Γ, διδάσχαλος του Γένους 1881 

ΦΙΑΙΟΧ Α. έφορος τών αρχαιοτήτων έν Ελλάδι 1872 

ΦϋΤΙΛΑΠ^ Α. Ν,, ε>πορος έν Κ/πόλ2ΐ 1876 

ΦατίΑΑΙίΙ Ν., £|Λπορος έν Κ/^όλει 1861 

ΦώΤΙΑΑΗί Φώτιος, ίατρος έν Κ/πόλει 1878 

Φ&ΤΙΟΙ επίσκοπος Είρηνουπόλεως, άρχιερ. προϊστά[Λενος ΣταυροΧροι^Λου. . . 1881 



χ 



χ 'δ'• Χ 



χ. 

Έτος εκλογής 

ΧΑΡΑΛΑΗΠΙΑΗΣ Ν. Χικαστης έν Κ/ττόλεν 1879 

ΧλΡΙΣΙΑΑΠΣ Ν., Χνκηγόρος έν Κ/τόλει 1883 

ΧΑΡΗΑΝΤΑΣ Χ. θ. ίχτρος εν Κ/τιτόλει 1882 

ΧΑΣΙ&ΤΗΣ Γεώργιος, λόγιος έν Παρισίοις 1860 

ΧΑΤΖΗΧΡΠΣΤΟν Χρήστος, ίδρυτης καΐ γυμνασιάρχης του έν ΣταυροΧρθ(Λίφ Ελληνι- 
κού Λυκείου 1872 

ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ Ιωάννης, τραπεζίτης έν Κωνσταντινουπόλει 1883 

ΧΚΑΗΗΣ Μιχαήλ, φαρ(χακοποιός 1873 

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΑΗΣ θε(Λΐστοκλής, πρόεδρος του κακουργοδικείου έν Κωνσταντινουπόλει 1875 

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΑΗΣ Συ(Λεών, ιατρός έν Κωνσταντινουπόλει 1876 

ΧΡΥΣΟΒΕΛΟΝΙΙΣ Λεωνίδας, 6(Λπορος έν Μαγχεστρί(^ 1866 

ΧΡνΣΟΒΒΑΟΜΠΣ Μιχαήλ, Ι(/.πορος έν Λιβερπούλγ) 1876 



Ψ. 

ΨΑΧΑΡΟΠΟνΑΟΣ Κωνσταντίνος, διευθυντής της Πανελληνίου ατμοπλοϊκής εταιρίας 

έν Πειραιεΐ 1875 

ψνΧΑΡΠΣ Νικόλαος, τραπεζίτης έν Κωνσταντινουπόλει 1880 

Ψ&ΗΙΑΑΗΣ Κωνσταντίνος, ε(;.πορος έν Κωνσταντινουπόλει 1881 






« 



"Ετος έχλογής 

ΑΓΑβΑΓΓΕΑΟΣ, (λητροπολίτης Εφέσου .1881 

ϋΙ Φ01ΓΑΤ ΜΠΕΗΣ, διευθυντής του τ|Αή(Αατος των έα}Α6σων φόρων 1882 

ΑΡΙΣΤΑΡΧΗΣ Γρηγόριος, πρώην πρεσβευτής της Υ. Πύλης Ιν Ούασιγκτώνι . 1879 

ΐηΣΤΑΡΧΗΣ Ιωάννης, πρώην πρεσβευτής της Υ. Πύλης Ιν Βερολίνφ .... 1873 

ΑΡΗΧΙΣ Βρζϊλας, πρεσβευτής της Ελλάδος Ιν Παρισίοις 1868 

1ΑΑΕΤΤΑ2 Ιωάννης, λόγιος Ιν ΛονΧίνφ 1874 

ΒλΚΤΗΕI^ΕΗΥ δ&ίηΙ-ΗΠαίΓβ, (λέλ. του πανακαδη[χίου της Γαλλ. κχΐ γερουσιαστής. 1871 

ΙϋΛΙΟΟΣ Ανδρέας, Ι(Απορος Ιν Μασσαλία 1877 

ΒΑΝ6Κ0ΡΤ ΟβΟΓ^βδ, πρώην πρεσβευτής τών Ηνωμένων Πολιτειών Ιν Βερολίνφ . 1872 

ΙΑΣΙ4ΕΙ01Γ Γεώργιος, υποδιοικητής της Ιθνιχης τραπέζης της Ελλάδος . . 1871 
ΙΙΡΗΑΡΔΑΕΗΣ Δη(ΐήτριος, πρώην καθηγητής του Ιν Αθήναις πανεπιστη[Λίου χαιτών 

βασιλοπαίδων, Ιν Μυτιλήνη 1874 

ΜΜΑΡΑΟΣ Χ., ιατρός Ιν Σρρνγ) * 1863 

1ΕΣΑΜΜΣ Πανταζης Ιν Τάντ(^ 1881 

ηΤΤΔΡΗΣ Ιωάννης Ιν Αλεξάνδρεια 1881 

ΒΙλεΚΙΕ ^. δΙααΓί, καθηγ. τών Έλλην. γρα(Λ[Λ. Ιν τφ Ιν Έδΐ(Αβούργφ πανεπιστ. 1864 
νθθΙΙΒ ΜβΙοΙίίΟΓ ΟοΐϊΐΙθ άβ, αέλος του πανακαδη(Αίου της Γαλλίας, πρώην πρε- 
σβευτής, Ιν Παρισίοις 1873 

ΒβϋΕΚ, πρώην πρεσβευτής τών Ήνω{Αένων Πολιτειών Ιν Κ/πόλει, Ιν Ούασιγκτώνι . 1862 

ΜΥΤΣΙΝΑΣ Αλέξανδρος, Ι(Λπορος Ιν Όδησσώ 1881 

ΜΥΤΣΙΧΑΣ Ιωάννης, γενικός πρόξενος της Ελλάδος Ιν Όδησσφ 1881 

ΗΥΕΧϋΠΟΣ Φιλόθεος, [μητροπολίτης Νικο{Ληδείας ,* 1884 

ΒΙΙΚΝΟυΡ Εΐηϋθ, πρώην διευθυντής της Ιν Αθήναις Γαλλικής σχολής, Ιν Παρισίοις 1867 

Γ. 

(ΕΗΗΑ Αάοΐίο, διευθυντής του περιοδικού ΚβνίδΙα . . . , 1871 

(ΕΥΑΕΚΤ Ρ. Α., διευθυντής του βασιλικού ωδείου Ιν Βρυξέλλαις 1881 

εΐΑΟδΤΟΝΒ \νϋϋ3ΐη, πρωθυπουργός της Αγγλίας 1862 

Δ. 

•ΕΒΒΥ ΙΟΓά, πρώην υπουργός της Αγγλίας 1876 

λΙΙΚΙΊί ΥΐΟΐΟΓ, αέλος του πανακαδη^αίου της Γαλλίας, πρώην υπουργός της δηρ- 

σίας Ικπαιδεύσεως, Ιν Παρισίοις 1882 

ΜΙΡΡΕΚ1Ν I^Ο^ά, πρεσβευτής της Αγγλίας Ιν Κωνσταντινουιιόλει 1881 



χ '^'. χ 

■Έτος^ εκλογής 
ΕΰΗδΤΚΕΙΖ, καθηγητής του παν επιστη (λείου Λειψίας καΐ γυ(Λνασιάρχης της σχολής . 

του αγίου Νικολάου 1879 

ΕΑΙΕΜ ΠΑΣΣϋΣ, υπουργός Ιπι τών εσωτερικών 1865 

ΕβΟΕΚ Επίΐίΐθ, (/.ε'λος του πανακαδη[Λίου της Γαλλίας και καθηγητής της σχολής 

τών γρα|Λ{Λάτων έν Παρισίοις ' 1863 

ΕΙΟΗΤΒΑΙι ΟϋΒίανβ, καΐ [χέλος της Ασιατικής εταιρίας έν Παρισίοις .... 1864 

ΕΙΙΙΟΤ 8ίΓ α. ΙΙθΠΠ, πρεσβευτής της Αγγλίας εν Βιέννι^) 1872 

ΚνΣΤΡΑΤΙΑΑΠΣ Π., πρώην έφορος τών αρχαιοτήτων έν Ελλάδι 1872 

ΖΑΗΒΑΙιΟΙ Ε., καθη-^'ητης της Ελληνικής και Λατινικής γρα(Λ|Λατικης έν Βενετί:»:. . 1872 

ΖΑΠΠΙΣ Κωνσταντίνος, κτηυ.ατίας έν Βροσθενίφ 1874 

ΖΑΦΕΙΡΟΠΟνΛΘΣ Στέφανος έν Μασσαλία 1880 

ΖΙϋΗΥ ΟοίΤΐΙβ, πρώην πρεσβευτής της Αυστροουγγαρίας έν Κωνσταντινουπόλει . . 1874 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ Χρηστάκη;, τραπεζίτης έν Παρισίοις 1863 

• 

ΙΟΝΑΤΙΕΡΡ ΟέηέΓίΐΙ, πρώην πρεσβευτής της 'Ρωσσίας έν Κωνσταντινουπόλει . . 1865 

ΙΣΤΡΙΑΣ Δώρα 1868 

ΙΔΑΚΕΙΜ Γ', πρώην Κωνσταντινουπόλεως 1878 

ΙΑΕΟΟΙΙΕΜΥΝδ Ο. Κοϋη, πρώην υπουργός τών εξωτερικών του Βελγίου. . . 1881 

ΙΕΒΒ, καθη-^-ητης έν Γλασ^ώβη 1878 

ΚΑΛΛΙΓΑΣ Π. υποδιοικητής της Έθν^ης τραπέζης της Ελλάδος 1871 

(ΙΑΙιΙΟΕ Καρώνος, πρεσβευτής της Αυστροουγγαρίας έν Κωνσταντινουπόλει . . . 1884 

ΚΑΡΑΘΕΟΑ&ΡΙΙ ΠΑΣΣΑΣ Αλέξανδρος, ηγε!;.ών της ΣάΐΛου 1881 

ΚΑΣΤΟΡΧΠΣ Εύθύι^Λος, καθηγητής του έν Αθήναις πανεπιστη(Λίου 1871 

ΚΑΦΤΑΐνΤΖΟΓΛΟΥΣ Λ., αρχιτέκτων έν Αθήναις 1871 

ΚΕΜΑΛ ΗΑΣΣΑΣτ γερουσιαστής, υπουργός του Αυτοκρατορικού οίκου 1871 

ΚΕΙΙΒΕΙΙ Υοη, πρεσβευτής της Γεραανίας έν Τώαγ) • 1872 

ΰΚΙδΤ λν., καθηγητής του έν Μονάχω πανεπνστη[Αίου 1870 

ΚΙΚϋΗΗΟΡΡ Α., καθηγητής του έν Βερολίνφ πανε77ΐστη(Αίου 1872 

ΚΟίνΤΟΣ Κ., καθηγητής του έν Αθήναις πανεπιστη(Αίου 1863 

ΚΟΥΜΤΟΥΡΙΛΤΠΣ Ανδρέας Γ., πρεσβευτής της Ελλάδος έν Κωνσταντινουπόλει . 1875 

€ΙΙΚΤΐυ8 ΕΓηβδΙ, καθηγητής του έν Βερολίνφ παν ε πίστη [/.ίου 1870 

ΟΗΑδδΑΝβ, γενικός επιθεωρητής της δη(7.οσίας εκπαιδεύσεως έν Παρισίοις . . . 1868 

Κ&ΣΤΠΣ Κ. Ν., καθηγητής του έθνικοΰ πανεπιστη|Αίου της Ελλάδος .... 1882 



■Ρ•^ 



Α. " , .• 

Έτος εκλογής 

1Α11ΜΣ Π., νοαι<Τ(Αατολόγος, έν Αθήναις . . . . Τ . . . . . . 1871 

υΚδδΕΡδ ΡβΓάίηαηά άβ, έν Παρισίοις . . 1865 

ΙΕνβφΙΈ 61ΐΒΓΐ6δ, [Λέλος τοΟ ΓΙαν3ςκαδτ,[Λίου της Γαλλίας, καήηγητνις έν τ<;^ ΟοΙΙέ^β 

άβ ΡΓΕηοβ, έν Παρισίοις 1866 

ϋΙΑΑΑΣ θδαγένης. λόγιος, έν Βιέννη •. . . 1874 

ΙΒΤΕΚ ^Οδβρίΐ, καθηγηττις της χειρουργίας, έν ΛονΧίνω .1881 

ΙΧΜΙ^ΡΡ ΟοηΐΙβ, πρώην πρεσβευτής της Αυστροουγγαρίας έν Κωνσταντινουπόλει . 1872 

ΙλΥ0Ν8 ίιΟΓά, πρεσβευτής της 'Αγγλίας έν ΙΙαρισίοις ^. . . 1862 

?^• 
■ΑνίβΓΟίΑΑΤΟΣ Ν. πρώην υπουργός της παιδείας έν Ελλάδι . .. 1864 
0ΤΣΦΚΟΥΑΟΣ Ηρακλής, καθηγητής του έν Αθήναις Πανεπιστη|χίου . 1873 
1ΠΧ£Κ εΐΏΐη3ηΐ16ΐ, με'λος του πανακαδηαίου της Γαλλίας, καθηγητής έν τνί σχο- 
λή τών νεωτέρων γλωσσών * 1863 

ΜΚΚΙ8 ^ογ, πρώην πρεσβευτής τών Ήνω;χ. Πολιτειών της Άαιρικης έν Κων^τόλιι 1865 

■ΟΥϋΙΦ ΠΑΣΣΑΣ, υπουργός έπΙ της* εκπαιδεύσεως έν Τουρκία 1865 

■ΑΥΡΟΓΕΝΗΣ Π., πρεσβευτής της 'Ρου;Αανίας έν Βιέννη . . . . . . 1882 

, . ^• 

Ν0ΑI1^I^Ε$ ΜΒΓ(]αίδ άβ, πρεσβευτής της Γαλλίας έν Κωνσταντινουπόλει 1883 

ΝΗϋΜΡΡ, πρεσβευτής της 'Ρωσσίας έν Κωνσταντινουπόλει 1883 

ίΚνΤΟΝ, διευθυντής του Βρεττανικου [Αουσείου έν Λονδίνφ . .• . . • 1871 

ο. . 

ΟΡΦΑϋΙΑΗΣ Θεόδωρος, καθηγητής του έν Αθήναις ΓΙ ανε πίστη (λίου 1867 

1Α1ΑΙΣ Α., καθηγητής του έν Άθήνχις πανεπιστηΐΛίου . . •. . 1872 

■ΑϋΤΑΖΙΑΗΣ Ιωάννης, καθηγητής του έν Αθήναις πανεπιστημίου 1874 

■ΑΗΑΡΗΓΟΠΟΥΑΟΣ Κ., καθηγητής του. έν Αθήναις πχνεπιστηαίου .... 1879 

ΙΑΡΑΣ\•Σ Άχιλλεύς : 1880 

ΡΑδΤΕυΚ ΙιΟυίδ, [χέλος της Γαλλικής άκαδηανας, καθηγ. της χηαηχς έν Σορβόννη. 1881 

ΡΕΚΚΟΤ ΟθΟΓ^βδ, (λέλος του πανακαδη;χίου της Γαλλίας έν ΙΙαρισίοις 1874 

ΗΠΤΟΣ Β', Αυτοκράτωρ της "Βρασιλίας 1873 

■ΡΙΤΕΜΤΒΡΗΣ Χ., καθηγητής του έν Αθήναις Πανεπιστημίου 1871 

ΡΑΓΕΑΒΗΣ Αλέξανδρος, πρεσβευτής της Ελλάδος έν Βερολίνφ 1863 

ΒΑΜ\1ΤΖ άβ, πρεσβευτής της Γερριανίας έν Κωνσταντινουπόλει 1883 

ΡΑΑΑΙΣ Γ., καθηγητής του έν ^^ Αθήναις πανεπιστημίου 1869 

ΚΕΝ6 Βπαη, βιβλιοφύλαξ της έν Παρισίοις ιατρικής άκαδη[;.ίας . . . * . * . . 1876 

ΡΙΧΙΙΡΗΣ Μ., διοικητής της εθνικής της Ελλάδος τραπέζης 1864 

Γ. 



χ 'η'. Χ 

"Ετος έκλογςης 

ΚΑδΰΟΝ ΟοΐϊΐΙβ άβ, πρώην πρεσβευτής της Ισπανίας έν Κωνσταντίνου πόλεν. . . 1881 

ΚίνίΕΚ ΑΙρΗοΟδ, χαθηγητίις του πανεπνστη|Λ{ου Βρυξελλών .• 1881 

ΚΟδδΙβΝΟΙι ^. Ρ. ριΛος του πανοϋςαδη;;.ίου της Γαλλίας 1864 

ΣΑΙΤ ΗΑΣΣΑΣ, πρώην πρωθυπουργός 1879 

ΣΑΡίηΟΑΟΣ Νικόλαος, πρώην καθηγητής του έν Άθηνχνς πανεπνστη{Λίου. . . 1861 

δΑΙΙΡΡΕ ΗβΓίη&ηη, καθηγητές του Ιν Γοτίγγη πανεπιστη(Αίου . . 1875 

δΟΗΜΙΟΤ ΒβΓη&Γά 1870 

80ΗΙΙΙ0Τ ΜοΓΪΙΖ, καθηγητής του Ιν Ίένη πανεπιστηαίου 1671 

' ^• . 

ΤΗΙΙΚΟΤ βΙΐ&Γΐβδ, [/.έλος του πανακαδη{Λίου της Γαλλίας έν Παρνσίοις . . 1873 

ΤΡΙ&ΟΥΠΗΣ Χαρίλαος, πρωθυπουργός της Ελλάδος 1878 

ΤΙ}6ΚΒΚΗΑΝ ΟΙίαΓίβδ, πρώην πρεσβευτής τών Ήν. Πολιτειών της Άαερικης έν 

Κ/πόλει ".........*.... 1873 

^. 

ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ Γρηγόριος, πρεσβευτής της ΈλλάΧος έν Βιέννγ) 1874 

νίΚΟΗΟν Καάοΐί, καθηγητής ίν τφ πάνε πίστη {ΐ,ίφ του Βερολίνου 1881 

νΑΟΒΙΝΟΤΟΝ ^. Ηβηπ, (χίλος του πανακαΧη[;.ίου της Γαλλίας, γερουσ. έν 

Παρισίοις .1878 

νΕΙΙι•Ηθηπ, καθηγητηι; της Ελληνικής φιλολογίας εν Παρισίοις 1867 

^ΕΚΤΗΕΚ βδΙΓΟη νοη, πρώην πρεσβευτής της ΓερίΛχνίας έν Κ/πόλει. . • . . 1β75 

^ΙΕδΕυϊΚ Ρπβάηοΐΐ, καθηγητής Ιν τφ πχνεπιστηαίφ Γοτίγγης 1873 

νίΤΤΕ ΒαΓΟη άβ, [χ,έλος του πανακαΧηίΐ,Ιου της Γαλλίας Ιν Παρισίοις .... 1876 

Φ. 

ΡΑΒΜ ..... .^ ...,....• . .• . 1878 

ΦΙΛΗΗΔΙΙΙ Τι;Λθλ6ων, έφορος της βιβλιοθήκης της Ελληνική; Βουλής 1879 

ΦΙΛΙΗΗΔΦ, στρατηγός, έν 'Ρωσσίί>ε • 1877 

ΡΟυΚΝΙΕΚ 01ΐ. πρώην πρεσβευτής της Γαλλίας έν* Κ/πόλει . ... . . . 1878 

ΦΡΚΑΡΙΪΗΣ Κωνσταντίνος, καθηγητής του έν Αθήναις πζνεπιστη{Λίου .... 1887 

ΗΑΤΖΡΕΙΟΤ V. Λρε«€ευτηί τη; Γερί*αν{ας έν Παρισίοις .:...... 1886 

ΗΑΥΕΤ ΕΓΠβδΙ ίπίτι,αος καθηγητής Ιν τψ χολλεγίφ τ»); Γαλλίας. 1867 

ΗΕΑΚ Η. Θγ. Γεν. Πρόξενο; τών Ήνωΐλένων Πολιτειών της Άμεριχης έν Κ/.τόλει . 1880 
ΗΕΝ60Ν ^. Γραμ,αατεύς του Ιηδίΐΐυΐο άβ ΟοτΤβΒροάβηΖΆ Αΐθ\\βΟ[θξ;ΐΟΆ 

έν 'Ρώ;Αη ■•••.. 1&72 

ΗΕΙΙΚΕν I^βοη, καθηγητής έν τ^ σχολ^•τών ωραίων τεχνών έν Παρισίοις . .. 1874 

ΗΟΙΤΖΕΝΟΟΚΡΡ Ρταηζ νοη, καθηγητής τοΟ δικαίου, έν Βερολίνφ 18'72 

ΗΟϋδδΑΥΕ Ηβηή, λόγιος, έν Παρισίοις. ..•.......... .1879 



(^^α?30ί2^3(ϊ\β^(^α^(λ Εϋ3(^α. 



*Έτος εχλογης 

ΜΤΙΑΙΙΙΠ; Τηλέριαχος, κτηματίας Ιν Χίφ . 1863 

ϋ•ΙΜ•Σ, μητροπολίτης Βελεγράδων ......•...*... 1868 

1?ΒΑΜΙΤΑΚΗΣ Λέανδρος, χαθηγητης της έν Χάλκη θεολογικής σχολνάς .... 1863 

ΙΡΠΓΡΟΠΟΓΑΟΣ Β., καθηγητής έν Άλίξανδρεία 1872 

1ΝΓΤΑΡ1ΙΣ Δημήτριος, έν Κ/πόλει 1875 

ΙΜΣΤΕΙΑΚ -Γ., σχολάρχης Ιν ΚυΧωνίαις 1876 

Β. 

1Α1ΑΒΑΜΗΣ Ίω., καθηγητής . .1886 

ΒΒΑ•)ΓΔΗΣ Ι., διευθυντής της έν Βενετί(^ Μαρκιανης βιβλιοθήκης 1871 

ΒΒΡΓΙΙΤΗΣ Παναγής, έν Κεφαλλην{(^ 1878 

ΒΕΒΤΗΕΒΑΝΟ, γενικός γραμ|χ.ατεύς της έν Άλγερίο;: κλιματολογικής εταιρίας. 1870 

ΒΑΑΒΙΑΝΟΣ Ν. Νικήτας 1864 

βίαιος ^Άγγελος, γίνικος γραμματεύς του έπΙ των εξωτερικών υπουργείου της 

Ελλάδος 1875 

ΒΠ αίτιος Αλέξανδρος, δημοσιογράφος έν Τεργέστη 1878 

ΒηΑΙΤΙΟΣ ^Αναστάσιος 1879 



Γ. 

βΚΒΗΑΚΟΤ λν. αρχαιολόγος, έν Γοτίγγγ) . . . . . . 1873 

πΐΙΡΓΙΑΑΗΣ Ν., ιατρός έν Βόλφ . 1863 

6Ι9ΕΙ €1ΐαΓΐ63, ρΓ0νί8βϋΓ του λυκείου Ιουίδ 1θ Οραπά, έν Παρισίοις . . . 1867 

ΙΥΗΓΟΡΑΣ Γερμανός, διευθυντής της έ>ς Χάλκη θεολογικής σχολής 1863 

ΓΡ1Γ0ΡΙΑΑΒΣ Α., κα^γητής 1864 

Δ. . 

ΑΑΜΜ Δ., ιατρός 1872 

1ΗΙΓΑΑΑΑΣ Γ., καθηγητής της Έλλ. γλώσσης έν τ(|^ πανεπιστ. Πετρουπόλεως. 1876 

ΑΒΦΧΙΡ Μιχαήλ, υφηγητής έν τφ έν Αθήναις πανεπιστημίφ 1875 

ΙίηΤΣΑΣ Κ., ιατρός, έν Άδριανουπόλει 1871 

ΝΚΟΝ ΑΐΙ^8ΐβ, πρόξενος της Γαλλίας έν θεσσαλονίκη. 1872 



• χ -χ 

Η. 

Α Έτος εκλογής 

ΗΑΙΑΑΠΣ Βοζάνος ΛδωνίΧας 1873 

θ. 

ΘΕΟΑΔΡΙΑΗΣ Κ., ίι^πορος, εν Ταιδεστή) 1870 

ΘΕΟΧΑΡΙΑΗΣ, δηρσιογράφος, έν Κύττρφ. . * . 1884 

ΘΕΡΕΙΑΝΟΣ Δνονύσνος, Χηαοσιογράφος, έ^ Τεργέστη 1863 

• Ι. 

ΙΔΑΧΧ1ΑΙΙΣ Έ^ΛίΑανουηλ, καθηγητής, Ιν 'Ά}Αθργ<;^. ......... 1861 

ΙΔΑΐνίνίΑΠΣ Σχββας, πρώην ίνδάσκαλος έν Τρχτεζουντι. . . . ... . . 1870 

Ι&Α^ΐνίΑΗΣ Σιραπίων, καθηγητής έν Καισαρεία ..•....... 1863 

• 

Κ. 

ΟΑΙΙΙΕΜΕΚ ΕχαρέΓβ, πρύτανις της νθ[Λΐκης σχολής Λουγδούνου 1870 

ΚΟΣΜΙΑΗΣ Κυρνακός, ε{Λπορο;, έν Πτολ£{Ααί5ι 1873 

ΚΟΥΠΙΤΔΡΠΣ Παναγιώτης . 1864 

ϋΟΙΙδδΕΜΑΚΕΚ ΑΠΗοαΓ, νο(Λΐκός, έν ΑΓτ) 1870 

ΚΡΙΧΟΣ Δ. φαρμακοποιός, έν Αθήναις 1865 

αΐΙΕΙΙΧ ΟΕ 8ΑΙΝΤ-ΗΙΙΑΙΚΕ Μ^ρςαίδάβ, λόγιος, έν Παρισίοις ...... 1867 

€ΒΙΙΑΚΙ ΟΗθναϋθΓ ΟθΓαΓά άβ 1872 

ευΐΙΕΝϋΓ 1880 

ΚνΡΙΑ&ΙΑΠΣ Κ., πρώην σχολάρχης της έν Τραπεζουντι Ελληνικής σχολής. . 1864 

Κ&ΑΙΑΤΣΟΣ Σωκράτης, πρώην διευθυντής της έν Αθήναις *Ριζαρείου σχολής . . 1878 

ΚΜΣΤλ^ΤΙΚΙΑΠΣ Γ., διευθυντής των Ζαριφδίων διδασκαλείων έν Φιλιππουπόλέΐ . 1876 

Λ. 

ΑΑΜΠΡΙΑΗΣ Ιωάννης, ιατρός, έν Ίωαννίνοις ......* 1874 

ΑΕΒΙΑΗΣ Δ. Ν., δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του συλλόγου Ι1χρνασ«ου, έν Αθήναις 1872 
I^Ε6ΚΑΝ^ Εΐϊΐϋθ, προγυαναστής έν ττί σχολή των νεωτέρων ανατολικών γλωσσών έν 

Παρισίοις. . • 1870 

ΙΕΟΝΑΚΒΙ Οίο ναηηί, φαρμακοποιός, έν Κέρκυρα, .....%.... 1871 

ΑΗΜίνίΟΣΝ., ιατρός, έν Άρτάκγ) 1872 

ΑΓΕΟΥΑΗΣ Εμμανουήλ, δικηγόρος, έν Αθήναις 1874 

Μ. 

ΜΑΜΟ ν& ΑΣ Ανδρέας, γραμματεύς τοΙ3 υπουργείου τών εκκλησιαστικών καΐ τής 

δημοσίας εκπαιδεύσεως τής Ελλάδος ..." 1878 

ΗΑΝλΡΗΣ Σπυρίδων, γυμνασιάρχης , , . • ν • 1863 



Χχα'.χ 

"Ετος εκλογής 

■ΙϋΡϋΣ Γρηγόρνος, ψπορος, έν Μυτνλήνη ' 1873 

■ΑΜΤΣΑ1Ϊ0Σ Γ,, λαθηγητης έν • '^ιωσψαία σχολή, έν Ίωαννίνοις ..'... 1872 

■βΜΑΜ ΡίβΓΓβ ;\ -.1866 

ΗΡΔΟΣ Σα{λουήλ, $η;Αοσνογοάφος, έν Κερχύρα 1864 

ΙΪΤΙΑΜβΕΥΣ 'Ιερώνυρς, έφηριέριος της έν Λονδίνφ Ελληνικής εκκλησίας. . 1872 

• 

Ν. 

ϋΙΙΚΟΙΓΑΙΣ Ίωσηφ, $η[λοσιογράφος, έν Κέρκυρα 1864 

ΙΙΡΟΥΤΣΟΣ Τάσος, ιατρός, διευθυντής του έν Αλεξάνδρεια υγνεννο(Λνκου (Λιριβουλίου. . 1875 



£11•0Η01ΓΑ0Σ Κωνσταντίνος, γυρασιάρχης έν Τραπεζουντι 1863 

Ο. 

•ΗΟΧΟΜβΥ Παναγιώτης, διευθυντής ιδιωτικής σχολής έν Κερκύρ^ε 1868 

Π. 

ΙϋΙΓΒΛΡΓΙΟν Γ., διδάσκαλος, έν •:Αρτγ) 1872 

ϋΙϋΟΗΟΥΑΟΣ Μ., ιατρός, έν θεσσαλονίκη '. 1863 

ΙΑΙΑΑΟΠΟΥΑΟΣ Χρήστος, δικαστής, έν Κύπρφ 1864 

■ϋΙΑΙΟΓΑΟΓΣ Κλεάνθης, λόγιος, έν Βραίλα 1871 

ΙΑΡΑϋίΙΚΑΣ Ματθαίος, γυρασϊάρχης, έν Άδριανουπόλει 1882 

ΒΤΡΙΑΗε Αθανάσιος, σχολάρχης έν Κά[Α7Γω Λακωνικής 1864 

■ΙΙΡΙ11Σ Δ. λόγιος, έν Κύττρφ • 1871 

ΙΙΜ1ΑΤΙΙΡ0Σ Γεράσψος 1878 

ΜΑΓΓΚΣ Ν. Γ., λόγιος, ,έν Αθήναις ^1872 

Ρ. 

?ΙΓ1ΑΒΗΣ Ρ. Αλέξιος, υπάλληλος του έπι των εξωτερικών ύτουργ. τής Έλλάδθ€. 1876 

?ΙΑΑΙΣ Ν., ιατρός, έν Περγάριφ . . •; 1872 

Μ11•Σ Ι. σχολάρχης "Αρτης 1864 

ΜΙ8^ δοοΙΙί βοπίΐβ 6. Β., έπίτιριος πρόεδρος του αρχαιολογικού μουσεία^^ Πε- 

ρουσίας, ένΤολώσση •...... 1882 

ΝΙΙΑΜΟΣ Ιωάννης, καθηγητής, έν Κέρκυρα 1874 

Σ. 

ΣΑβΑΣ Κωνσταντίνος, ριεσαιωνοδίφης, έν Βενετία 1868 

ΣϋΕΑΑΙΛΜ Ι., μ«<ϊ«^ονολόγος, έν Αθήναις 1881 

ΣΑΡΡΟΣ Στέφανος, ιατρός, ένΒουκουρεστίφ 1874 

ΣΙβΡΑΙΑΙΣ Βλάσ^ος/ καθηγητής, έν Αθήναις 1868 



Χχ€'-•)( 

"Ετος ίχλογής 

ΊΆΥΜΊΊΜ1 Ί^ϊΑ^ίίτ.ς, «ϊαο<ηονράφος, εν Αθήναις. . , 1863 

Ζ•ΜΚ1ΐ: Γζβ^ιτΓΧ, χαΟηγητης, έν Αθήναις. . -Γ^.. . . .* . . . 1881 

ΣΤυ ΐΙΤΙΑ ΑΜΣ Έχααεινών^ας, διευθυντής του ηγ6(Ασνΐκου γραφείου έν Σά(χφ. . 1881 

δ£ΗΛΙΙΑ\Χ Έρρ«ος, ίιδάχτωρ της φιλοσορίας, έν'Αθηναις 1871 

ΣΙβΙΙΠΦΣ Δωρόθεος, πρώην Λαρίσσης, έν Αθήναις 1884 

^•ΜΓΣΙΧΓΠΣΛ.,πρώην (^ολάρχης, έν "Αρττι 1871 

• Τ. 

ΤΜΑ3ΓΓ1Φ1Ρ1ΑΙΑΙ2 Κ. καθηγητής τών Ελληνικών γρα(Αρ.άτων, εν Βενετία. . . 1872 

ΤΝΙΧΤΑΦΠΙΙΑΗΣ Ν 1863 

ΤΣ1Ι1Ρ4Σ Π. γυΐΑνασιάρχης, έν Κερκύρ(?. 1876 

V. 

ΥΕΙΟΝΕΚ ΑηάΓέ. 1872 

φ. 

ΦΙΛλΑΚΑΦΕνΣ Χ. Ν., τυπογράφος, έν Αθήναις. . . : 1864* 

ΚΚΒδΗΡίβίΟ Εά\νίη, έν Λονδίνφ 1877 



Χ. 

χ ΑΒΙΑΡΑ2, λόγιος, Ιν Σύρ.7ΐ. * V 1884 

ΧΙΣΙΛΤΗΣ Δ. ιατρός, ύφη*ροτη? του έν Αθήναις πανεπιστη[χ{ου 1874 

ΗΙΚδΰΗΡΕΙΟ ΟαΒίανβ, καθηγητής της αρχαιολογίας, έν Καινιγσβεργτ). . . . 1873 

ΧΡΟΝΙΛΗΣ Κ. λόγιος, έν ΆΧριανουπόλει. . . . . » 1863 

ΗΕΙΟΕΝδΤΑΜΜΒΟδοαΓ άβ, έν Αλεξάνδρεια 1883 

ΗΙΙβΗΒδ, πρώην γρα{;.(Αατεύς της έν Κωνσταντινουπόλει Άγγλιχής πρεττβείας. , . 1874 



χ χγ'. Χ 



ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΤΕΡΓΕΤΑΙ. 

« 
ΙΡ. ΙϋΓΡΑΦΟΣ. 



ΕΥΕΡΓΕΤΑΙ. 
Ι Γεδργιοζ Ζαριφιιζ. 

ΙΚϋΒΑΑΟΖ ΝεΓΡΟΠΟΝΤΗΧ. 
ι ΐΓΑϋβΙΑ βεΟΦΙΑΙΑΟΥ. 



ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΩΡΗΤΑΙ. 

Ιαιιςταιιτινος Καραπανος. 

το βκ αββναισ ι9νικον πανεπιστημιον. 

Γεδρποζ κορδνιοζ. 

ΣΤΕΦΑΝΟΖ ΡαΑΑΗΣ. 
ι ΑίΓΓΔΝΙΟΖ ΒΑΑΣΤ4ΙΣ. 
1^ ΗΐΝΤΙΑΖ Σεκιαρης. 
Θεοαδροζ Μαυρογοραατος. 



ΔΩΡΗΤΑΙ. 

ΑΥΤΟΚΡΑΤ0Ρ1ΚΙΙ ΟβΔΗΑΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ. 

Γεχικη Εταιρία τον Οθδηανικου κρατοτζ 

ΤΟΒΝ ΑΟΗΝΑΙΣ ΥαΟΤΡΓΕΙΟΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ 

ΙΚΗΑΙΑΕΥΣΕΔΣ. 
• ΕΝ ΑβΗΝΑΙΣ ΠΡΟΧ ΑΙΑΑΟΣΙΝ ΤΔΝ ΕαΑΗ- 

νικδν τραηματδν συααογοσ. 
Ιαχνης Στεφανοβικ. 

Α5ΑΡΒΑΖ ΒαΑΑΙΑΝΟΣ. 
ΙΤΣΤΡΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠίΣΤΔΣΙΣ. 

Ι Ιδνζταντινος Δοςιος. 
βεοΑ. Α. Ματρογοραατοϊ. 
ι Ιδνςταντινοζ Ξενοκράτης. 
Ιαςιαβιος Σογβατζογαοτς. 

θ. ««ι Β. ΣΟΥΒΑΤΖΟΓΑΟΥΖ χαΐ Σ». 

Ιαεζαναρος Σεβαςτοπουαος. 

ΑϋΑΡΒΑΖ ΣηΤΡΟΣ. 

Στέφανος Σκουαοταης. 

ΑκΑΣτ. Ηφαιςτιαης. 

ι Αρχιμαναριτης Ανανιας Βατοπεαινος. 

Ιηχ&ν Καβανθης. 

ΙηηαΝΟΥΗΑ Ση ΙΘΑΚΗΣ. 

Ααεαφοι Ανγδνιαααι. 

ι Σ. ΑρχΙΓΒΝΒΣ, Ιατρός. 

Στέφανος Π. Σκταιτςης. 
Υιοί Σεβαςτοποταοτ. 
Γε&ργιοζ Ιαφβιροποταος. • 



Γρηγοριος Κουππας. 

ΚαΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΗαΙΑΣΚΟΣ. 
ΈΟΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΑΠΠΑΣ. 

ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΟΓ ΣΓΛΛΟΓΟΓ. 

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ . 1861—62 

ΠΕΤΡΟΣ ΖΑΝΟΣ 1862—63 

ΗΡ. ΒΑΣΙΑΔΗΣ 1863 

ΣΠ. ΜΛΥΡΟΓΕΝΗΣ 1863—64 

ΑΛ. Γ. πασπάτης .... 1864—65 

ΣΠ. ΜΑΥΡΟΓΕΝΗΣ 1865—66 

Κ. ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ 1866—67 

ΞΕΝ. ΖΩΓΡΑΦΟΣ 1867—68 

ΗΡ. ΒΑΣΙΑΔΗΣ 1868—69 

ΙΟΥΛΙΟΣ ΜΙΛΙΓΓΕΝ .... 1869—70 

ΣΤΑΥΡ. ΑΡΙΣΤΑΡΧΗΣ. . . * . 1870—71 

Κ. ΚΑΡΑΠΑΝΟΣ.' 1871—72 

Κ. ΚΑΡΑΠΑΝΟΣ 1872—73 

ΗΡ. ΒΑΣΙΑΔΗΣ ...*... 1873—74 

Κ. ΚΑΛΛΙΑΔΗΣ 1874—75 

ΑΛ. Γ. πασπάτης 1875— Τ6 

ΐΩ. Αριστοκλής 1876—77 

ΐΩ. Αριστοκλής 1877—78 

ΟΔ. ΙΑΛΕΜΟΣ 1878—79 

ΑΛ. πασπάτης 1879—80 

ΗΡ. ΒΑΣΙΑΔΗΣ 1880—81 

Σ. ΜΑΥΡΟΓΕΝΗΣ ' 1881—82 

Κ. ΚΑΛΛΙΑΔΗΣ 1882—83 

Κ. ΚΑΛΛΙΑΔΗΣ 1883—81 



κοσμήτορες 

Κατά το ετο^ 1883 — ί884 



Πρόε(^ρος 

* Αίττίττρόείροι 

Γε^', Γραμματεύς 
Είδ, Γραμματεύς 
Ταμίας 
Βι6Λιθ(ρύ2αζ 



Κ. ΚΑΛΛΙΑΔΗΣ. 
Ι ΧΡ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΙ*. 
) Ι. ΓΕΔΡΓΑΜΤΟΠΟΙΓΛΟΣ 

Τ. ΚΑΡΑΘΕΟΔΔΡΗ. 

ΟΔ. ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ. 

Θ. Α. Κ0Σ01ΓΔΗΣ. 

Α. Π. ΚΕΡΑΗΕΥΣ. 



χ χδ'• )( 

ΜΕΛΗ ΔΙΑΡΚΜίν Επιτροοαιν 

καΐ6. ζό ίτος 1888— 488^. 



Α'. φιλολογικής. 

ΒΑΙίΑΔΗΣ ΗΡ. 
ΚΟΝΤΟΠΟΥΛσΣ Κ. 
ΛΟΤΣΗΣ Β. 

νοννοτησ αιμ. 
ξλνθοπουλοσ κ. . 
παπαδοπουλοσ κεραμευσ α. 
πλϊ:παλλης δ. 

ΠΤΑΑΔγΗΣ β. 
ΣΛΑΤΕΑΗΣ θ. 
ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ ΧΡ. 

^ Β'. ΈκΠΑΙάΕΎΤΙΚΗΣ. 

ΒΑΣΙΑΔΗΣ ΗΡ. 
ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ Κ. 
ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ Α. 
ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ Κ. 
ΠΑΡΑΝΙΚΑΣ Ν. 
ΠΕΦΡΙΔΗΣ Α. 
ΤΑΓΗΣ Φ. 
ΤΣΙΛΚΑΣ Γ. 
ΧΑΤΖΗΧΡΉΣΤΟΥ ΧΡ. 

Γ\ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΣ. 

^ΑϊVΕΚτ^.• 
αυκτίδ α. ο. 

ΠΟΒΙβΝΥ Α. 8. 

ΜΙΙΙ[ΝαΕΝ Α. 

ΜΟΒΟΤΜΑΝΝ Α. 

ΜΟίΙΟΤΜΑΝιΝ^. 

Νΐα0180Ν Α. 

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΕΡΑΜΕΥΣ Α. 

ΡΕΑΙΙδ Ε. 

πκρδικιδησ κ. . 
φιλαλήθης ι. 



Δ\ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ, 

Αριστοκλής ι. δ. 
παρανικασ ν^. 

ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ Τ. γεν. γραίχαατεύς. . 
ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ ΟΔ. εΙδ. γρ(χμ{χ^τεύς. 
ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Κ. ^^τ.^^, τής Φιλ. 
ΠΕΡΔΙΚΙΔΗΣ Κ. ρ τής Άρχ. 



Ε'. ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ. 

Β0ΝΚ0\ν8ΚΙ ΟΗ. 
ΓΕΩΡΓΑίίΤΟΠΟΥΑΟΣ Ι. 
ΖΙΦΟΣ Ι. 
ΖΩΓΡΑΦΟΣ Ξ. 
ΚΑΡΑΒΟΚΥΡΟΣ Μ. 
ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ Τ. 
λούσης Β. 
ΜΑΚΡΗΣ Κ. 
ΝΑΟΥΜ Α. 
ΝΟΝΝΟΤΗΣ Α. 
ΣΤΑΜΑΤΙΑΔΗΣ Δ. 

ΣΤ\ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ. 

ΒΕΛΛΟΓΙΑΝΝΗΣ Μ. 
ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Ι. 
ΓΚΙΩΝ Ι. 
ΚΟΣΟΥΔΗΣ Θ. 
ΚΟΥΠΠΑΣ Ι. 
ΜΑΥΡΟΓΟΡΔΑΤΟΣ Φ, 
ΜΠΛΕΣΣΑΣ Ν. 
ΣΑΡΑΚΙΩΤΗΣ Β. 



Έπιτρ. 



ΕΠΙΜΕΛΗΤΑΙ. 



, 'Οργανοθήχης. 
Τ. ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ. 



* ΑρχαιοΛογιχώτ συ.ίίθ)*ώ^. 
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΕΡΑΜΕΥΣ. 



ο 



ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟηίΟΛΕΙ 



ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΦΙΑΟΑΟΓΙΚΟΣ ΣΤΑΑΟΓΟΣ. 



ΑΠΟ ΜΑΪΟΥ 1883 ΜΕΧΡΙ ΜΑΙΟΥ 1 884 -ΤΟΜΟΣ ΙΗ 



▲ ΑΗΑΪΑΝΤΙΑ ^>- ΜΑΑΟΣ. 



/^Ανεγνώσθη εν τΡ) ΊΊΕ' αννεΰριάσεν) . 



Ίαερος Ιχ 6ε<^3ριν Δαμιαίάντιδος είλεν ανακτά 

τβρψίνοος χραδίην ήϋ)ί(5{ΐ.οιο Νάλον, 
ή τε λίην έχέχαστο φίλης χαρίτεσσ ' εν εταιργις 

χάσΐ^σιν, Οαλεροίς ως Νάλος ήιθδοις, 
άγγελ^γΐ κύχνων έρατ^ν π.άρος είδος ιδέσΟαι* 

χε^νης δ' ί[χερ(5εις θέλξε Νάλος κραδιην. . 
Έχ β^μου δ * έφίληθεν εν έσθλοΤς εν τε χακοίσιν 

ουδέ σφ * Οϋλομένη σεΤσ* άρετήν πενίη. 
Πολλά δ'ΙπεΙ πάθον άλγε ' αν ' άγκεα κώρεα 

[ αακρα . 

δ^ινζκ^ν τ * &|Αφ(ι> πλάγχΟεν άεικέλιοΓ, 
χίτις ΙΐΛίτα Θε4ς σφιν έπήρατον ώπασεν ολβον 

ΊΜί αφιν άρίζηλον τΤσε διχαιοσύνην. 
Ώς αιρετή ν αερόπεσσι θεός λίπεν αιών άγήρως, 

<κολλάχι. δηΟύνων, ούποτ* ατερ γέ^αος. 

Το ετυλλιον, ούτως ειπείν, δπερ, ώσπερ ά- 
νήγγελται, {Αετενεγκόντες, καθ* ύλην τε καΐτ 
χχτ* εΐ^ος, εις το 7){χέτερον ί^ίω(Λα, (χέλλοΐΛεν 
^υν χνχγνώσεσθχιε(Χ7Γροσ0εν ύαών, εύ{Λενέστα- 
τοι χύρκΗ, άνηχει (ΐέν, ώς έρρέθη, εις το έπι- 
χο'» τη; ^ίοιή'ΐδως είδος, έστΙ δ' έττεισόΧιον του 
ραγχλου πχρ* ΊνΧοϊς ποιήΐΑατος του καλουριέ- 
▼ον Μχ;^χβχρχτου, δ έστι του ποΐΥ)[Λχτος, έν 
ψ γίνετχι μχχρχ χαΐ δια πολλών επεισοδίων 
χχίμ,ύθων XXI παραδόσεων καιφιλοσοφηαάτων 
ίινοχσ{Λέν73 διή-^τ^σις του (Λεγχλου του των Φχ- 
ρχταίων γένους αγώνος, περί ου τιν* έρουαεν 
χαεσως έ^ κεφχλχίω πριν η άρξώαεθα τής ά- 
ΐρχ-^-νώσεως τών η|Λετέρων στίχων. Μέλλθ[Λεν 
ίέ XXI θεωρου(Λεν άναγκαΐον ίνα περί τούτου 

(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ.. ΙΗ 



λαλησωμεν όλίγιστχ τίνα περί τε ποιη<ιεως κα- 
θόλου και του έπικου αύτης είδους ιδία. 

Ποίησις, ώς πάντες γινώσκουσιν, Ιστι πάρα 
το .ΎΟίίΐ^' τούτο δε δισσώς εκλα(χβχνεται. Πε- 
ρί Οίου'.ίΛεν, ώς.τερ έν ττί Γραφ-ξ, λεγόμενον, 
την ένέργειαν έκείνην δηλοΐ, δι' ης τι, [Ληπω 
πρότερον υπάρχον, καθ' ύλην τε καΐ κατ* είδος 
υπαρςιν ).α[;.βχνεΓ περί δε τών ανθρώπων η 
τίνος άλλου τών ζώων, οίον της (Λελίσσης, λε• 
γό|Λενον, δηλοϊ την σκόπιΐλον έκείνην ένέργειαν, 
δ^*η; Ρ'ί^ο τις η πλείονες ύλαι (υλην δε νοου- 
(Λεν ενταύθα παν ο, τι αίσΟητον) (χεταποιουν- 
ται, τ. ε. άλλάσσουσιν είδος, δπως χρ"ΐΟ<*ι- 
{Λεύωσι του (Λεν ανθρώπου του φυσικού και τών 
άλλων ζώων εί^ τας φυσικάς, του δε ανθρώ- 
που του πν&υματικου προς τας ύψηλοτέρας 
χρείας. *Εκ τούτου κατά το ετυ(χον ηδύνατο 
σηααίνειν η λέξις πασαν τοιαύτην έργασίαν, 
έπεκράτησεν δμως ηδη πάρα τοις άρχαιοτά- 
τοις η της λέξεως ποίησις χρησις έπίτηςπνευ- 
(/.ατικης εκείνης του ανθρώπου ενεργείας, καθ* 
ην ούτος δη[χιουργεΐ (χεν έν έαυτφ τ. ε. δια 
της φαντασίας και ταύτης ένεκα, ρυθ};.ιζο[/.έ- 
νης ύπο της διανοίας, κόσαον ήτοι τάξιν όν- 
των ύπάρτέραν κατχ πάντα της έρω^αένης, εκ- 
φράζει δε τ:ίύτΛν Ι|Λαελώ:• δια λόγου έρρύθαου 
και έ[;.υ.ε'τρου. Κατχ δε το γένος της δηρ-ΐουρ- 
γουαένης τάζεως τών όντων και το είδος του 
έρρύθαου, δι* ου εκφράζεται, λόγου, διαΓρεϊται 
αύτη εις ποίησιν Ιπικην, λυρικην καΐ δρα|χα- 



ο Είν ^[/|IΟΛΕI ΕλΛΠίνίΚΟΣ ΦΙΛ0Α0Γ1Κ0Σ ΣΥΛΛΟΓΟΣ 



τι/.τν. Έπειότ) δε το τίοιγ,μχτιον, ο ίΛελλομεν 
άναγνώσεσΟαι νυν, άνγ;κ.£ΐ, καΟάζερ εΐ'-οαεν, 
εις το πρώτον είδος, (^.έλλθ[;.Εν διχ βραχέων, 
ώς οΙόν τε, προτάςειν τινά 7:ερι της επικής 
ποιήσεως η του^επους* δέον δ(Αως ίνα καΐ τού- 
του προηγηΟγί βραχυτάτη πΕρί των ψυχικών 
έν?.ρνειών θεωρία. Αΐ της η;Λετίρας ψυχής ένέρ- 
γηαι έαφανίζονται καθ' δλου ν,χτά τ- την αρ- 
χήν χαΐ την πληρεστχτην άνάπτυςιν. Οεωρου- 
(λένας ύπο τω τρισσώ εϊδει της αίσΟήσεως, της 
διχθεσίως η συναισΟησίως και της βουλήσεως. 
Δια [Λ«ν της αίσΟήτεως ανοίγεται και άποκα- 
λύπτ-ται ή;χΐν, ώς είπίΐν, ό έ'ςω *κόσαος, η, 
ώτπΕρ είώΟασι φιλο^Γοφικώτερον λέγειν, το άν- 
τικείι/.ενον όια δε της καλου;/Γένης συναισΟη- 
σεως η του συναισΟητικου ό ίαώ κόσ»Λος,•ητοι 
της ψυχής αυτής αΐ καταστάσεις και διαθέσεις, 
δπως αύτη διατίθεται ύπο του αντικειμένου* 
καθόλου* δια δε τής βουλήσεως εις πράξιν (Λε- 
ταβαλ•λθ(Αένης, ή ψυχή αύτη εξ εαυτής έζιου- 
σα, αποκαλύπτεται τρόπον τίνα τφ άντικει- 
(χένφ. Κατά ταύτα, εάν τις άναγάγν•, τα τρία 
τής ποιήσεως εϊδη προς τας τρεις γενικωτά- 
τας τής ψυχής ενεργείας, ήτοι την αισΟησιν, 
την συναίσΟησιν καΐ την βούλησιν, το έ- 
πος ευρίσκεται κυρίως δν ή ποίησις τής αίςϊθή 
σεως, ήτοι του αντικειμένου. Έπειδη ^έ εν 
έκάστφ άνθρώπφ και τφ άνθρωπείω καθόλου 
αναπτύσσεται το πρώτον ή αίσθησις, Ικ τού- 
του και το έπος, άτε ποίησις δν τώ αντικεί- 
μενου, προηγήσατο πανταχού, ενθαη.-ϊ^ς ποιή- 
σεως γένεσις έγένετο κατ^ φύσιν, του λυρικού 
τής ποιήσεως είδους, τον έ'σω κυρίως έξαγγέλ- 
λοντος άνθρωπον ή κόσιτ.ον. Συνωία όέ τη τήί: 
άνθρωπ'ίας φύσεως αναπτύξει και γενέσει φέ- 
ρει και το έπος ώς ή πρώτη ποίησις τον χα- 
ρακτήρα παιδικής άθωότητος και αφέλειας. 
*Η φαντασία, ή εσωτερική καΐ' πνευματικω-^ 
τέρα αύτη του άνθρωπου αισθησις, ούσα ζωη- 
ρότερα έν τη πρώτη ηλικία του τε καθ' εκα- 
στον ανθρώπου και του δλου ανθρωπείου, πα- 
ρίστησιν εν τε τω άφηγουαένω και Ιν τω ά- 
κροωαένω τα έξαγγελλό;χενα ζωηρότερον οίον 
έν χώρφ και χρόνφ {/.όνον ουκ δψει δεικνύου- 
σα 'ταύτα. Και δύναται αεν ή επική ποίη- 
σις π£:ι\αβ;ίν το σύνολον των άνθοωπίνων 
εννοιών, ήτοι τον δλον τών παοαστάσεων κό- 
συ.ον, τών τε έκ του ανόργανου και του ορ- 
γανικού * και δη και του ηθικού κόσί^.ου, κα- 
Οάπερ αποδεικνύει τούτο σαφώς ή Ελλη- 
νική γραμριατολογία, περιορίζεται δ[Λως ιδία 
εις τας ανθρωπίνους πράξεις, δπως αύται 



πρό/,εινται έν τη αίσθήσει και τη παραδόσει. 
Ό ποιητή; ω; πρόσωπον αίσθανό[Λενον καΐ 
διατιθέαενον αφανίζεται, το δε αίσθη[/.α έ{Α- 
φαίνεται (ΛΟνον έν τ<{> τόνφ 'τού ποιή[Λατος. 
Ό ποιητής αύτδς ενταύθα καθίστανται άπλοΰν 
τής πο'.ήσεως όργανον και δοχεϊον, κατειλη{Λ- 
(Λένον υ το του έν τη φύσει και τη Ιστορία ά- 
ποκαλυπτο;Λένου θείου, δπερ άγει τη ιδία δυ- 
νάαει τον ποιητήν. Έκ τούτου δε και ή έν 
αύτώ τής ε;Λπνεύσεως αισΟησις, ήτις έστιν ού- 
δααώς απλούν τής φαντασίας γέννηαα, άλλ' 
άληθης τής ψυχής κατάστασις. *Η τοιαύτη 
τού έπους φύσις ολιγώτερον, ώς το εικός, ά- 
φίησι τη διασκέψει τον χώρον ή έν τη λυρική 
ποιήσει. Έκ δε τούτου και ή χαλαρωτέρα έν 
τη πρώτη ή έν τη δευτέρα ένότης, αναλόγου 
καθόλου ταύτης έν τοις διανοητικοϊς ή πνευ- 
[Αατικοΐς προϊούσι προς την σxε\!^Ί^ ή όια^όη" 
σι^ ούσης' κείται δ* αύτη (Λαλλον έν τω έπει 
έν τη γωρικη και χρονική τών έςαγγελλθ(Λέ- 
νων ή έν άφηγήσεως είδει περιγραφοίλένων συ- 
ναφείχ.. Το τούτων πλήθος συν επάγει και το 
ποικίλον έκ δε τούτου τα καλού{Αενα επει- 
σόδια έν έκάστφ έπει. Ένεκα δε του, ώςπερ 
είρηται, εξωτερικού και άντικεΐ{Λενικού^ αυτού 
χαρακτήρο:, το έ'πος κέκτηται καθόλου (Αείζονα 
και πλείονα σαφήνειαν ή ή ποίησις ή λυρική. 
Συντελεί δ* εις τούτο {λά.λιστα το πλήθος τών 
παραβολών και τών εικόνων, ύπερβαλλουσών 
συνήθως, ώς έστι συ^νάκις δραν παρ* ΌίΛη- 
ρφ, τού παραβαλλοαένου το μέτρον. Έκ τού- 
του δε καί το πλήθος τών συχνών επαναλή- 
ψεων και το έκ τούτου συχνάκις τού έπους, 
ιδία έν τοις ύστέροις, έν οίς επικρατεί ή σκέ- 
ψις, χρόνοις, (Λονότονονκαί πλήσαιον. Τη δε 
εσωτερική χού έπους φύσει συίΛφωνει καθόλου 
και το έξωτερικον είδος, ήτοι δ ρυθριός. "Οπως 
εν οίυτφ γεγονότα συνάπτονται προς έτερα 
'χωρις αισθητής άρθρώσεως, ούτω και στίχοι 
διαδέχονται στίχους (λόνην έχοντες ενότητα 
την τού αυτού επανάληψιν. Έκ τούτου το 
κατά στίχον τού έπους δλως έν τοις άρ- 
χαίοις. Ή δε νεωτέρα επική ποίησις λυρίζουσα 
μάλλον έχει και τήν ίδέαν δμοιοτέραν καθό- 
λου τη τού λυρικού τής ποιήσεως είδους. 
Τοσαύτα* μεν δια το τού χρόνου βραχύ αρκεί-» 
τωσαν λεχθέντα περί τού επικού τής ποιή- 
σεως εΐ'ό'ους. Έρχόαεθα δε νυν εις τήν ύλην 
ου μέλλομεν άναγνώσεσθαι ποιηματίου. 

Το ποιημάτιον τούτο, άαιιαϊαντία καΐ Νά- 
Αος εστί κατά τήν ύπόθεσιν ϊν τών επει- 
σοδίων καΐ δη το μέ•^Λστον και κάλλιστον του 



Γ 



ΔΑΗΑΙϋΝΤΙΑ ΙλΙ ΝΛΑΟΣ. 



ϊΐίγίττου XX ί αάλιστα τΐ(Λω[Λένρυ παρ' Ίνδοΐς 
χοιτϊαζτος Μχχαβαράτου, ήτοι τον άοηγου- 
«>ο•^ τον ^£γαν αγώνα του των Φαραταίων 
γ£>ονς. Το 7:οίηαα τούτο συγκ^ίν.Σνον εξ έ/,χ- 
τύ* χαί δέκχ χιλιάδων σλό^ων, ήτοι διακο- 
€{ων είχοσι χιλιάδων στίβων έν'όίκα και έν- 
«ζ βιβλίοις, αφηγείται [λέν κυρίως τον [χέγαν 
του των Φαρχταίων γένου; εο-φύλιον αγώνα, 
ιπ^ιλχίχβχνη δ* ύ~6 τ*/) άν.ΤΓίχόνγ) ταυτγ) το 
ίυνολο^, ώς^ΓΕρ εν τοις εαπροτθίν ει^Λ,ται, 
τών γ;θιχών τταραδόσεων, αυίων• καΐ φιλοση- 
οηχάτων. Ό άγων δΐίξ^γεται [Λεταξύ.τών 
ι1xν8•^ζδ:Iίν και των Δριταΰ7.•:?τριδών, ήτοι 
τών νίων του ΙΙάνδυος (Ραπάϋ), δντων ττέντε 
τένάίΐθίΛον, έ:7ΐεικών και ιχετο^οπαΟών και ά- 
νζθών, χχΐ τών του Δριταρχστοου π^ρΐ του; 
έχζτόν, οΟονερών οέ και [ΑοχΟηρών και άόί- 
ΧΜΨ, τζιρί διαδοχτίς τη; βασιλείας. Οί Παν- 
ί'^xδζ•., τ-ών βασιλείων αυτών ίαπρησθέντων 
ΰ:Γ0 τών χντιητχλων, Ικφεύγουσι ιχεν ^ι*ο^ετών 
υτογείων, διαδίδόντες δ*εζω*την φήυ.ην δτι 
χπώλοντο διέτριβον Ιν τοις άλσεσιν ως ερηαϊ- 
τζι, αέχρις ου, γενοίΛενου (/.νηστήρων αγώνος 



ύ-ερ τη; Ουγατρος του βασιλίω; Λρυ-άδου 
(Οηΐραάα), φα.ν-ρωΟεντες ένί/.ηταν τους τε 
άλλους υ.νηστηρας ζάντα; και τους ίδιους ε- 
ξάδελφους. Κατά συυ,βουλην τών ύττουργών 
αυτών εκείνοι διενέίυ.αντο τ:ρος αύτόυς την 
6ασιλ•ί«•ν. *Λλλά το (Λίσος και 6 φθόνος αυ- 
τών άνεζωώΟη,' δτ• ό εξάδελφος αυτών *Ιν- 
δίσΟιρος ο ΙΙανδυάδης ύττοτάξας τους τρερί 
αύτον ηγΞαόνας άνηγορεύθη [λέγας ηγείλών. 
Οί Αρ'.τχραστρί^αι προέτειναν εν ταΐς έορ- 
ταΐ;, Γ/ εκφρασθώυ.εν ούτω, της στε'ψεω:, 
-αίγνιον αστραγάλων, δι'ού 6 'Ινδίσθιρος |Λα• 
νιώδης ύ-χρχων ττχίκτης, άπαξ και δις ητ- 
τηθείς, ά-ώλεσεν άττλώ; δσα έκρ'κτητο πάντα 
καΐ κζτ;δ•.κάσθη υ,ιτχ τώ^χ αδελφών "εις έςο- 
ρίαν δώδε/.αετη. ΈνταυΟζ (Ί^}Ί'ΧΊΧτ^(57.ς αύτοϊς 
ό σοφός Βριχάδασβος 7ναρχ;^.υθεϊται τον *Ιν- 
δίσΟ'.οον άλλω; τε και όιηγούαενος αύτφ τα 
κατά τον Νάλον, δς ταύτα δια του αύτου 
παιγνίου π χθων άνεκτησατο τελευτών την 
προτε'ραν ούσίαν τε και βχσιλεία>. 'Ώρα δ* 
άρξασΟχι της του ποιη;Λατος αναγνώσεως. 



ΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟΝ. 

Ώ Μου<χα καλλικέλαδε, τάς ίερας λιπουσα 

της Πιερίας κορυφας και φαεινάς ιχοι δουσ« 

και ώκυθόους πτε'ρυγας εις. την (χακράν κοιλάδα 

του Γάγγου (/.εταρσίωσον άφεντα την Ελλάδα. 

Έκεϊ δε δεϊξον Ιναργώς τους τόπου:, ενΟ* ό Νάλος 

άνεπλανάτο το κλεινόν του Βιρασένα Οάλος, 

αφαιρεθείς ανάκτορα, τιαάς, ηγ£{^-ονίαν, 

πατρίδα, πλούτη, ^τυγγενεϊς-, άπλώ; εύόαιμονίαν,"^ 

γυ;/.νός, αλήτης, άστ(γος. ταλαίπωρων ένόιία, 

εσχάτγ) συνεχό[/.ενος επί πολύ πτώχεια, 

και [Λονην έχων έαυτώ δεινών* πάρα [;.υΟί αν 

ι^ν ύστερον άπέλιπε πιστήν Δα;7.αϊχντίαν. 

Είπε κχί τούτο, πώς αύτη καταλειφΟεισα [;.όνη. 

ώς ύπ' άνέΐΛου δονηΟείσ' εξαίφνης άνευ.ώνη, 

και ποτα(Λθύς και φχραγγχς και δάση φρικαλέα " 

και δολιχόσκιος βουνά περιελΟουσ* ή νέα, 

εις τέλος αύΟκ έτυχε του ποΟεινού <7υαβίου 

και [Λετ' εκείνου τών καλών άπήλαυσε ίου βίου. 

Ψάλλε δε πρώτον εφεξής την γενεαν του Νάλου 

και τας έξοχους άρετάς, ω Μούσα, του [Λεγάλου 

και πώς εις γά»λου συνειρ[Αον προς την ΔαίΛαϊαντίαν 

ό εύκλεής άφίκετο και ποίαν ά(Λαρτίαν 

ό ηρως Ιργασά|Λενος• αρχής και βασιλείας 

άπεγυμνώΟη και λοιπής άπάσης ευτυχίας. 



ΒΧ Ε/ΒΟΛΒΙ ΒΑΑΒΝΙΕΟΣ φιλολογικός ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 

Του Γάγγου πέρχν, ινθ'όρ^ζ '^ί^ ίγ^χ^^Ύΐ κοιλάδα, 
ύττηρχε πόλις Νίσαθα κχτά την πεδιάδα, 
έγγυς Βηθίου του βουνού, (Λεγάλη και πλούσια, 
καλή την δψιν, εύανδρος, (έν δλφ) θαυμάσια. 
Εκεί ποτ"ηρχεν ηγε(Λών έπικυδης ό Νάλος 
του Βιρασένα θαλ^όν του περιπύστου θάλος, 
κεκοσ[Λη[Λε'νος άρεταϊς έζόχοις, ρω[Λαλέος, 
εύδοκιμώτατος Ιππεύς, ύπερφυώς ωραίος. 
Έν τοις άνδράσιν ?λα[Λπεν ώς ήλιος, ώς ηρως 
έν τοίς πεδίοις τ(5ν [Λαχών διέπρεικν άγηρως. 
Προς τούτοις ην περικλεης της αληθείας φίλος, 
ταίς γυναιζίν έρασ(χιος, έκ περισσού δ* αίαύλος• 
διαφερόντως ευσεβής, των Ιερών βιβλίων 
εξηγητής, τών Ούηδών, Ιπόπτης [Λυστηρίων, 
. ύπερβαλλόντως.Ιγκρατης, επιφανής τοξότης, 
τών Νισαθίων εύ(Λενής καΐ δίκαιος δεσπότης. 
Έν τοίς Βιδάρφοις άλλοθεν ην ήγεαών ρ,υρίαις 
κεκοσ^ί,ηαένος άρεταίς ό Φίριος έξαισίαις, 
τέκνων έκθύμως εραστής, άλλ'. ατυχώς του θείου 
αύτον έστέρουν αΐ βουλαι της ηδονής ^παιδίου. 
Προς τούτον ήλθεν Ιερεύς Ιπιφανής παιδεί:»(, 
Δάαανος τουνο(χα, κλεινός έπί θεοσέβεια* 
έλθόντα δ* ύπεδε'ξατο (Λετα πολλής ελπίδος 
ό βασιλεύς τον ευσεβή (χετα τής βασιλίδος. 
Προς άαοιβήν ής έτυχε λαριπρας φιλοξενίας 
ο βράχ[Αανος εύλόγησεν αυτούς (χετ' εύ[Λενείας. 
Το θείον ήκουσεν ευθύς τον ίερον όδίτην 
και θυγατέρων έδωκε τφ Φψψ ααργαρίτην, 
Δαααϊαντίαν τήν κλεινήν, καΐ Δά(χανον ώραίον 
και Δάαον •άνδρειότατον καΐ Δάντον δειμαλέον. 
*Ως άστραττή δ* έξέλαμπεν ή Δα(Λαϊαντία 
κ* έξεθα(Αβείτο προς αυτήν ό βλέπων εναντία. 
Ουτ* έν άνθρώποις πω ποτέ τοσούτον εράσμια 
νεανις ουτ* έν ούρανοίς ώράθη ουδεμία, 
ήτις ανθρώπων και θεών ήμαύρου διανοίας, 
τους* οφθαλμούς έτάρασσεν, έπύρου τάς καρδίας! 
Άλλ* ούδ'6 Νάλος δμοιον έν τοίς άνδράσιν είχε, 
τών αιθέριων εμφανώς -τής χ^χριτος μετείχε ! 
Προς- τούτον μεν ένδελεχώς εκείνης προςιόντες 
τα κάλλη και τας χάριτας εξυμνούν οΐ ίδόντες, 
τας δε του Νάλου συνεχώς τη Δαμαϊαντία 
διεξιστόρουν άρετας αί φίλαι σύν εύνοία. 
Ούτω πριν ή προςίδωσι τοις όφθαλμοίς αλλήλους 
οί δυστυχείς εις έρωτας ένέπιπτον άδηλους. 
Έν ω μι^ τών ήμερων μονώτατος ό Νάλος, 
δν έβασάνιζε δεινώς δ της καρδίας σάλος, 
έλθών εις άλσος εύσκιον έκχθητο ρεμβάζων 
και προς τα Βίδαρφα τον νουν άεΐ μεταβιβάζων, 
εξαίφνης είδεν δμιλον χηνών χρυσοπτερύγων 
εκεί πλησίον αύθωρεί τήν δεξιαν άνοίγων 
έπι το πλήθος ώρμησεν άκονιτί, καΐ πτύξας 
τ7)ν δεξιαν συνέλαβε τον εν*, δ δ'ύπανοίξας 



ΔΑΜΑΙΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ιΑαΟΣ. 

το στό(Λα, α Νάλε, δ60(Λαν, ^υνάστα, ρ,η θέλησης 

— είπεν — « Ι (/.ε τον δυστυχή του βίου να στερήσγις' 
αν (χοι Χ(ϊ>ρή<?7» '^'^^ ζ<>>Τ)'^» ευθύς ύπηρεσίαν 
ύττόσχομαί σοι, δέσποτα, καλην καΐ θαυίΛασίαν 
θέλω λαλήσει περί σου προς την ηγεμονίδα 
Δα(*αϊαντίαν Ιμ,^ρώώς] την εύκλεα Φ*}χ{δα, 

ινα σε μόνον έφεξης ό(χοΰ της διανοίας 
άναγνωρίζγ) κύριον αύτη και της καρδίας. )> 
*Αφηκ* ό Νάλος το πτηνόν. Έκεϊνο κατ'εύθεϊαν 
(ΐετα τών άλλων εδραριε προς την Δαρ.αϊαντίαν. 
*Αφ*ού δε κατεκάθισαν .απέναντι της νέας, 
συνο(/.ιλούσης προς τινας ό|Λήλικας ωραίας, 
των χρυσοπτέρων ελαβεν αύτην έπιθυ|Λία 
καΐ να συλλαβή, ω ρ μη σε το εν ή «έρασαία^ 
*Ωσαύτως αΐ νεανίδες αί φίλαι μετά ζήλου 
του πτερωτού διέδραμον έξόπισθεν ομίλου. 
Άλλ* δτε πρώτον εμελλεν ή βασιλίς να βάλτ) 
τχν δεξιαν εις το πτηνόν, ευθύς αύτο μεγάλτ) 
φωνή προς. την έπέραστον : (ί έν τοις Νισάθοις Νάλος 
υπάρχει^ δέσποιν* — ϊλεγέ — του Βιρασένα θάλος 
του βασιλέως άγλαό ν. Έν τοις άνθρώποις άλλος 
ουδείς Ικείνφ δύναται να συγκριθη το κάλλος. 
*Άν ποτε^ φίλη βασιλίς, έ3ίείνου συ.νευνέτις 
έγίνεσο, πανόλβιον δικαίως εμελλέ τις 
να θεωρη την ενωσιν διότι σύ μεν δντως 
του γυναικείου κορωνίς φημίζεσαι πρεπόντως, 
εκείνου δ* είν' ή πρόσοψις έν τοις άνδράσι μία 
και πάσα πάλλει παρ* αύτω νεανίδος καρδία* • 
ή δε καλλίστης ενωσις προς κάλλιστον άξίαν 
αποτελεί κ'αΐ των θεών αυτών εύδαιμονίαν. » 
Κατανυγείσα προς αύτα την νεαράν καρδίαν 
ή βασιλίς έσίγησε το πρώτον είτα λίαν 
τεταραγμέντ) ττ) φωνίί : (( άπόπτηθι ταχέως 

— είπε στραφεϊσα τζ^ πτηνφ — κ*είς τα του βασιλέως 
έλθον του Νάλου μέγαρα ταύτα μετ' ακριβείας 

και προς Ικεϊνον άγγειλον« δια φωνής λιγείας. » 

α Αμέσως » — είπε το πτηνόν, και τάχιον εννοίας 

έλθον ανήγγειλε το τταν έκείνφ μετ' εύνοιας. 



ΑΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟΝ. 

Ή δυστυχής ήγεμονίς έκ της στιγμής εκείνης 
περί τον Νάλον έστρεφε τον νουν μετά πύρινης 
καρδίας, και βαρ'ύθϋμος αεί και πενθαλέα 
την έαυτ9)ς ώδύρετο κατάστασιν ή νέα. 
Ουθ'ύττνου πανδαμάτορος έγεύετο πολλάκις 
ούτε τροφής ή δύστηνος, άλλ'εστενε συχνάκις, 
φευ ! φευ ! άεΐ τεροφέρουσα,και σ'^νεχώς πενθούσα 
καΐ μόλις ύπο θλίψεως την δψιν άνορθουσα. 



ο ΕΝ Κ/ΠΟΑΕΙ ϋλΠίίΙΕΟΣ ΦΙΑΟΑΟΤΙΕΟΣ Σ1ΓΑΛ0Γ0Σ. 

Παρατηρησας ό χορός των φίλων το στ^ουδαϊον 

κχΐ λυπηρόν του πράγ|Λ7.τος, ευθύ; προ; τον γεννχΐον 

περιαλγώς άνήγγΕίλ- πατέρα της φιλτχτης • 

την .δυστυχή κατάστασιν. Εκείνος υπ ' εσχάτης 

φιλοστοργίας ταραχΟείς το αίτιον έζη*Γει 

καΐ το πρακτέον σοβαρώς τοις φίλοις συνεζητει. • 

Έν τούτοις την εύανθε^Λον νοήσας ηλικίαν 

της θ.υγατρος ό συνετός κατ* έκλογην ιδίαν 

εκείνης απεφάσισε τους γά(Λθυς να τέλεση 

κ* εις τούτο τους ηγήτορας της γης να προςκαλέσγ). 

Ευθέως έςετέλεσε το βούλευ[Λα, και πάντες 

(Αετα σπουδής οί βασιλ-ϊς τω Φίυ,φ παραστάντες 

(Λετ* ελεφάντων φοβερών και φαεινών άρ[Λάτων, 

υπηρετών άνθοστεφών και πλήθους στρατευριάτων, 

πανευ[/.ενους έτύγχανον υποδοχής, ^κοίτντες 

έν τοις (χεγάροις εύπρεπώς, την έκλογην ποθουντες. 

!Εν τούτω δύο τών σοφών, ό Νάραδος 6 δϊος 

καΐ συν έκείνφ Πάρβατος, ό ευσεβής και θειος, 

περιερχό(Λενοι το πάν εις το του βασιλέως 

του τών. θεών άφίκοντο βασίλειον. *Πδέως •. 

ύποδεξά{Λενος αυτούς ό "Ινδρας τήν ύγείαν 

την έρατήν ήρώτησε και τήν εύδαΐ[Λθνίαν. 

α Υγείας, ύψιστε θεών, άμ.φότεροι τελείας 

έλέει σζ^ γευόιχεθα (/.ετά εύδαιαονίας* 

οί δ*ήγε(ΑΟνες έπΙ γης οΐ ευσεβείς υγείας 

και πλήρους άπολαύουσιν έπ'ϊσης ευτυχίας. » 

Ειπεν ο Νάραδος ' προς ον ό τών επουρανίων 

καθηγε(;.ών {Αετα τρανών εύνοίας τεκ[Ληρίων , 

άπου δε (προςέθηχεν) είσΐν οί ήρωες οΐ θείοι, 

οΐ βασιλείς οΐ δίκαιοι, οΐ τών θεών οικείοι, 

οί της ζωής έν τοις καλοίς άγώσιν άφειόουντες 

και του θανάτου προφανώς αύτου καταφρονουντες ; 

Ούδένα βλέπω νυν α.ύτών, έκθύ[Λως αναμένων , 

παραγινόμενον έμοι τών προςφιλών μοι ξένων. ϊ) 

Αποκριθείς ό Νάραδος : αήγέτα βασιλέων 

— είπε — ^^το τούτου αίτιον ί^ού δια βραχέων: 

Ή έπί κάλλει, δέσποτα, παντός του γυναικείου 

κ* έπί σπανίαις χάρισιν εξέχουσα•, του ^είου 

τών Ούϊδάρφων άνακτος ή θαλερά του Φίμου 

θυγάτηρ ή περίπυστος, του λίαν μεγάθυμου, 

Δαμ.αϊαντία κατ'αύτάς να συζευχθη νυμφίψ 

κατ* έλευθέραν έκλογην προτίθετ' έπαξίω' 

τούτου δε χάριν άπαντες οί βασιλείς άσμ,ένως 

καΐ βασιλέων άμ'υίοι χωρουσιν εσπευσμένως 

εις τα του Φίμ.ου μέγαρα τον άγλαον ποθουντες 

τών γυναικών αδάμαντα καΐ νύμφη ν άξιούντες. » 

Πριν ή δ'ό θείος Νάραδος είςέτι τών ρημάτων 

διαπεράντρ τήν ύφήν, ιδού! τών αθανάτων 

οί αρχηγοί τή^ βασιλεί τφ τών έποΟρανίων 

προσήλθον άσπαζόμενοι δι* ασπασμών αγίων 

αύτου δε τήν χαρμόσυνον μαθόντες άγγελίαν 

περιχαρείς έγένοντο καί : «δεύτε κατ* ευθείαν 



ΑΐΗΑΙΑΚΤΙΑ ΚΑΙ ΚΑΑΟΣ. 

— είτίον αύτίχα — και η{/.εϊς Ικεϊσε πορευθώ[Λεν, 
ϊν'έν του γά(Λου τη λα(χ,πρί5^ ποριπη παρεΐϊρεθώ(Λεν. )> 
Ούτως είπόντες, ώρ(Λησαν είς την όδον εύθε'ως 
έ/.θύ[Λως έ7Γειγό(χ.ενοι να φθΓχοωσι ταχε'ως. 
Άφ'ού Χέ τον άπέραντον άστραττηΧόν αιθέρα 
περχιωθέντες έφθασαν είς τον ύγραν αέρα 
τον περί γην, ιδού ! λα(Λπρ6ς έφαίνετο [χακρόθεν 
ίπΐ της γης φ5ρό}ΛΕνος ό Νάλος ά\λαχόθεν. 
θέος έφχνη προς αυτούς έίοεϊνος σαρκοφόρος, 
ώς ήγεριών έρχόριενος έκ ρ.άχης νικηφόρος* 
περικαλλης ώς ήλιος έξέπληζεν ίδόντας 
τους ούρανέους κ* ένεούς άφηκε προςιδόντας. 
Αύτίκα στη σας το χρυσοΰν ο των επουρανίων 
δυνάστης άρ(Λα δι* έπων ό "Ι^δρας αΙ[Λυλ{ων 
είπεν αύτψ : α φιλάληθες υΐέ' του Βιρασένα, 
των επιγείων βασιλεΰ ! εύρίσκο(Αεν ούδενα 
ζητουντες άλλον άγγελον ύπούργη|χ.α, γενναίε ! 
ρ,ικρον ίκτέλεσον ή(χ,ίν ώς άγγελος, ώραϊε ! » 



■ ΑΣΜΑ ΤΡΙΤΟΝ. 

Ύπακοην είς των θεών το θέλη(Λα τελείαν 
υποσχεθείς ο βασιλείς άαέσως, και βαθεϊαν 
δεικνύων άφοσίωσιν, [χετα φωνής ηδείας 
και θχυ[Λ.αστης τους ισχυρούς ηρώτα παρρησίας :. 
(ΐ τίνες ύ[Λεΐς, παρακαλώ, και τίνος ουράνιας 
να γείνω [Λελλω κθ(Λΐστής εντεύθεν αγγελίας; 
προς τίνα δε [Αε πε'ριπετε των έπί γης, και ποίαν 
θέλω τελέσει ποθεινήν ύ(Λϊν ύπηρεσίαν ; » 
•(( Ή(Αεϊς Ισ(Λεν αθάνατοι, καΐ νυν Δαααϊαντίας 
-♦— ειπεν. ό "Ίνδρας — - ένεκεν έρχοαεΟα της δίας, 
Βχρουνος, *Άγνις, "ΙαΐΛος, Μαγάβας άαα πάντες 
εκ των υψίστων είς την γην ώς φέγγος κάταβάντες. 
Λοιπόν έλθών άνάγγειλον είς την Ούϊδαρφίαν 
την ακραιφνή και ζωηραν ήριών έπιθυ|Λίαν, 
δπως Ικλέξτρ σύζυγον έκ των τεσσάρων ενα 
χωρίς να τρέψτ) την ψυχήν είς ετ•ρον ούδένα. » 
.Συνεσταλμένος ό θνητός απήντησε προς ταύτα : 
« (χή [Αοι, δεσπόται, δέθ|Λαι, προςτάξητε τοιαύτα. 
Δαααϊχντίαν και αυτός, ποθών την έρασ[Λίαν 
είς την αύλήν πορεύθ[Λαι του Φί[Λθυ την εύρεϊαν 
και τις άνή ρ, "παρακαλώ, (Λετέχων διανοίας 
ν'άνακοινώσν) δύναται (χετ* αδιαφορίας 
υπέρ ετέρου γυναικί τοιαύτην άγγελίαν, 
εν ω τυγχάνει {λάλιστα φλεγίΛαίνων την καρδίαν ; 
[χή {ΛΟί, δυνάσται, δέοααι, τοιούτον άναθήτε 
προς τήν ΦιίΑίδα ποόσταγ|Λα υ.ηδ' ανοικτοί φ ανήτε. » 
«Ύπακοήν υποσχεθείς ήΐΛϊν [Λδτ*εύπειθείας, 
— άντεϊπον οΐ ουράνιοι — πώς νυν (χετ* άπειθεέας * 



^^^ 



\ 



ο Βϋ Ε/ΠΟΑΒΙ ΜΑΒΝΙΚΌΙ; ΦΙΑΟΑΟΓΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 

άχολουθών τφ ρεύ[Λατ; των έτΛθυριιών σου 

ν' απαλλαγής έπιθυρ!.είς των επαγγελιών σου ; 

(χ,ετα σπουοης (χετάβηθι, γενναίε ! καΐ προθύ[£ως 

την έντολην έχτέλεσον -ι^ν έχεις Ιπιση(Λως. » 

Μετά πολλής το δεύτερον ό Νάλος ευλάβειας : 

<( έν τούτοις — είπεν — ύψιστοι, τα της Δαμιαϊαντίας 

έπΐ(Αελώς ύπο φρουρών ανάκτορα φρουρούνται 

και δι* άγρυπνων Όφΐαλ(Λών αΐ προςοδοι τηρούνται* 

καΐ πώς εγώ, παρακαλώ, τη νε'α να προςέλθω 

ηγε(Λθνίδι δύνα(Λαι χωρίς να παρειςέλθω ; )> 

« θε'λεις είςέλθει — παρευθυς απήντησαν — ευκόλως, 

χωρίς (χηδέν έ(Λπόδισρ.α να συνάντησης δλως. » 

ΕύΟε'ως άπεχώρησεν ό βασιλεύς άκουσας, 

εις την ύψίστην έντολην ^σριένως ύπακούσας. 

Είςηλθε δ'•είς το (χέγαρον! και της Δαριαϊαντίας 

είδε την θείαν καλλονήν έν μέσφ της χορείας 

τών φίλων άπολάαπουσαν εξόχως νεανίδων 

ώς βασιλίδος |Λεταξύ πολλών ήγε[Λονίδων• 

πλήρη θελγήιίρων έβλεπε κάί χάριτος έκείνην, 

καθυπερβάλλουσαν αύτην τη λάαψει την σελήνην, 

της εύανθουξ νεότητος έ{Λφαίνουσαν το κάλλος 

οίον ουδείς εύτύχησ• να θεωρη ποτ* άλλος, 

άριπρεπώς εύόφθχλ[Λθν και ραδ^νήν το σώ(Λα, 

διαφερόντως εύ(Λελή, ρο^οβαφή το χρώ[Λα. 

Παρατηρών δε την σε(Λνήν .ό Νχλος μειδιώσαν 

(λεθ* ηδονής και χάριτος, ήσθάνετ^ σκιρτώσαν 

ρ,ετα παλ[Λών έν έαυτφ βιαίως την καρδίαν 

καΐ την φαιδράν άπε'βαλλε προτέραν θυ(Ληδίαν• 

αλλ* δ(Λως την ύπόσχεσιν τηρών [λετ* εύσεβείας 

την Ιεραν απέκρυπτε το κύ[λα της καρδίας. 

Αι δ* δύειδεϊς νεανίδες |Λετα χαράς τον νέον 

τών Νισαθίων άρχηγον ίδούσαι τον ώραΐον, 

εξαίφνης άνεπήδησαν έκ τών εδρών άθρόαι 

και τη ψυχή θαυ;Λάζουσαι το κάλλος αί άθώαι • 

(ΐ.ετα σιγής έκραύγαζον: αώ χάρις ! ώ λαρ,πρότηςί 

ω νεανίου θαυ(Λαστή γενναίου σταθερότης ! 

θεός; ή δαί[Λων;» ελεγον έν τούτοΐ{ ούδε(Λίαν 

έκείνφ ν* άποτείνωσιν έτόλ[;.ων ό|Λΐλίαν. 

Έκπεπληγ[λένη προς αύτον έν .τέλει (Λειδιώσα 

ή βασιλίς απηύθυνε φωνήν έρυθριώσα: 

αΤίς ων έφάνης, άαω(χε ! δυνάστα τών εντός (Αθυ| 

καΐ κατεθά(Λβησας ή[Λάς ώς κύριος του κόσριου! 

καΐ πώς απαρατήρητος τας φύλακας παρήλθες, 

και κρύβδην εις άβέβηλον άνάκτορον είςήλθες, 

έν ω καλώς αΐ πρόςοδοι διηνεκώς φρουρούνται, 

και του πατρός έπιαελώς αί προσταγαι τηρούνται;» 

Έρωτοπλήξ 6 βασιλεύς και' συγκεκινη|Λένος 

έλάλει τότε προς αυτήν έκτεθορυβη(Λένος: 

((*.Απεσταλ[Λένος έν σπουδή παρά θεών ένθάδε, ' 

ίνα σοι, φίλγ) δεσποινίς, ανακοινώσω τάδε, 

του Βιρασένα του κλεινού προςέρχο[Λαί σοι θάλος 

^ου βασιλέως εύλαβώς, το δ*δνο(Αά (Αου Νάλος.* 



ΑΑΗΑΙΑΙΙΤΙΑ ΙΑΙ ΝΑΙ•!. 9 

Έκ τών υψίστων τέσσαρες ύψδθεν καταβάντες, 
Βχρουνος, *Άγννς, *Ία(Λο;, Μαγάβας', ά{Λα πάντες 
π^ριπαθώς θ(χόλεχτρον έπιΟυ;ΛθΟσι λίαν 
διηνεχώς να σ'εχωσι την δντως Ιρασαίαν. 
Έχ τούτων ίνα, χεπεισμαι, προς έαυτην νυ[Λφίον, 
οπόταν ίΧης ύστερον αυτούς έχ του πλησίον, 
θέλεις, έχλέξει, βασιλίς, τον πόθον Ιχτΐ(Λώσα 
τών αθανάτων χαΐ θνητών Ιχείνους προτψώσα* 
αυτών ίμλ καΐ ση[ΐ.ερον η παντοΧυνα(Αία 
είσηγαγεν άχώλυτον ένθάδε, ρ,αχαρία ! 
Έγώ (Λεν έξετέλεσα, φιλτζτη, το χαθηχον, 
συ οέ ι^αθουσα σχέφθητι χαΐ ποίει το προσηχον.» 



ΑΣΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟΝ.• 



Εύχαριστίαν ή Φι|χ.1ς άπο ψυχής βαθείας • 
προσενεγκουσα τοις θεοϊς, (χετίε φωνής ηδείας 
καΐ (Αετα (χ.ειδιά[Αατος τψ Νάλψ : ασύζυγόν σου 
ποίησον, άναξ — Ιλεγεν — έΐΛε καΐ σύνευνόν σου. 
Τί τούτου καλλιώτερον έγω να σοι προτείνω 
τγ) άληθεί:^ δύνα(Ααι παρά πίστη να γείνω 
σοδ του κλεινού και θαλερού δυνάστου συνευνέτις ;* 
διο θερ(λώς παρακαλώ : νυ[Αφεύθητί [χε ! καί τις 
ύπο πτηνού ποτέ ρηθεις (χοΐ καίει την χαρδίαν 
άλλοτε λόγος περί σού και εις άμιηχανίαν 
{{/.βάλλει (ΐ,'άναζ! άκουσον τα ρήμ-ατάρ-ου τάδε.: 
. σου (ΐόνου χάριν αληθώς συνήγαγον ένθάδε 
τους βασιλαϊς' ει δε νοείς να (χε περιφρονήσιρς 
καΐ της του γά}Αθυ χάριτος να μη (χοι κοινώνησες , 
ύδωρ, αγχόνη, φάρ(Λακον η πυρ θανατηφόρον 
της εΙ{/.αρ[Αένης εσται (λοι το τελευταϊον δώρον. » 
Περιπαθώς ό βασιλεύς τους λόγους της ΦιίΑΐδος 
άχροασθείς και γλυκεράς άναπλησθείς ελπίδος, 
«αλλά, νεάνι! πώς, έν φ θεούς επουρανίους 
— ελεγεν — ^χεις έράστάς, αιτείς έπιχθονίους; 
τους ^εγαθύ(χους ανακτάς, του κόσ[Λθυ τους κυρίους 
αγάπα, φίλη βασιλίς, καΐ μη τους έττιγείους, 
οίον Ιμε τον άσημον, δ ν ούδ'άπλγ) κονίί>: 
τών αθανάτων δύναται ποδών έν άληθεί:»: 
να παραβάλγ) τις* ορθώς• ει δέ τις αβουλία 
τα το^ς θεοΤς εύάρεστα μη πράττει, τιμωρία 
τη του θανάτου πάραυτα κολάζεται, φιλτάτη 
Παρθένε ! — τούτο δ* άπ* έμου παράκλησις ύστατη — 
σώσον έμέ τον δύστηνον άπο δεινών μυρίων 
εκλέγουσα τον σύζυγον έκ τών επουρανίων. 
(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ'.) 



10 ο ΙΝ Κ/ΠΟΑΙΙ ΙΑΑΒΝΙΚΟΣ ΦΙΑΟΑθΠΚΟΣ ΣΥλΑΘΓΟΣ. 

Ούτω ποιούσα, βασιλίς,' και πλήθος φορε(ΐάτών 

θέλεις ένΧύδσθαι χρυσών καΐ φαεινών στε(Α(Λάτων, 

άπο ποικίλων καΐ λα[Λπρών ανθέων αμάραντων 

θέλει κοσ[Λεΐ το (λέτωπον το σον ως αδαμάντων 

επουρανίων όρμαθός. Τίς "Αγνιν, έρασμία! 

τον βασιλέα τούρανου δεν άγαπ^ καρδία, 

τον δι'ένος ροφήματος ύπερφυώς καΐ μόνου 

καταβροχθίζοντα την γην έν άκαρει του χρόνου ; 

η τίς τον μέγαν "Ιαμον, ου φόβω,τά θηρία 

το δίκαιον ασπάζονται, δεν άγαπ^ καρδία; 

ή τίς, νεάνι, σ* ερωτώ, τον μέγαν άρχηγέτην 

τών αθανάτων έαυτη δεν θέλει συνευνέτην, 

τον "Ινδραν, δς συνέτριψε Δανάβους καΐ Δαιτίους 

καΐ κραταιή διακοσμεί χειρι τους ουράνιους ; 

Δι* δ, καλλίστη! δέομαι, τοϊς ρήμασι του φίλου 

πεισθεΐσα γάμου κοινωνός γενου πανεπιζήλου, 

τών δυναστών εκλέγουσα τών αθανάτων ενα 

καΐ π^ος αύτον αρμόζουσα τον Ιερον Υμένα. » 

Μετά δακρύων θαλερών ή Δαμαϊαντία 

πρΛς τα του Νάλου ρήματα περίλυπος ή θεία 

άττηντα ; α πάντας, ενοοξε, τους τούρανου δέσποτας 

βαθέως προςκυνήσασα τους καταβεβηκότας 

χάριν έμου, νυμφίον σε καΙ συζυγον Ικλέγω 

καΐ τουτό σοι μετά χαράς έν άληθεία λέγω. » 

Συνεσταλμένη ν, εντρομον, ορών την έρασμίαν 

ό βασιλεύς μετά στοργής : α και πώς ύπηρεσίαν 

— έλεγε πάλιν εις αυτήν — έγώ τοις άθανάτοις 
έπαγγειλάμενος απλώς αγγέλου τοις ύπάτοις, 
δύναμαι χάριν έμαυτου νά πράζω τι, γενναία ; 

ώ ! φεϊσαι, φεϊσαι της ζωής του δυστυχούς, ωραία ! 

Καθΐίκον Ιχω νυν έγώ σπουδαϊον νά τελέσω 

«αϊ τουτ* οφείλω πρώτιστα πιστώς ν* αποτελέσω* 

κακός ο δούλος 6 πριν ή το ρήμα του κυρίου 

δ^ιενεργήσιρ του καλοϋ φροντίζων του ιδίου. 

Τεταραγμένη τήν φωνήν ύπο της αγωνίας, 

« φάρμακον εύρον — ελεγεν — Ιγώ της απορίας * 

— ήδεϊ τψ μειδιάματι και πάλιν ή παρθένος, 
* ης έσκεμμένως ήκουε καΐ σοβαρώς 6 ζένος* — 

φάρμακον εΰρηκα, δι* ου κατηγορίας πάσης 

άπαλλαγήστ), βασιλευ ! Όπόταν μεθ* άπάσης 

της τών θεών καΐ δυναστών επιφανούς χορείας 

συμπαραστης έν τη πομττίί της νυμφιαιρεσίας* 

θέλω σ* Ικλέζει τότ* εγώ νυμφίον, εύδοκούντων 

τών δυναστών καΐ τών θεών καΐ συνεπευφημούντων » . 

Άκουσας της νεανίδος τους τελευταίους λόγους 

έ βασιλεύς καΐ περισσώς εύρων αυτούς εύλογους, 

μετά σπουδής άνέδραμε προς το χωρίον, δθεν 

είχε δεχθή τήν έντολήν οΐ δε θερι μακρόθεν 

ήγαλλιάσαντο δεινώς έρχόμενον ίδόντές 

έκεϊνον δτε δ* εφθασεν, ήδέως είςιδόντες, 

« είδες — ήρώτων — άμωμε Ι τήν Δαμαϊαντίαν 

την εύειδή ; καΐ πώς αυτή σ' έδέξατο καΐ ποίαν 



ΔΑΗΑΙΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΝΑΑ0Σ Η 

άπέδωχ&ν άπόκρισιν δις την ίπτιθυμίαν, 

75ν ΐξεφράσα(Λεν αύτη ποθούση συζυγίαν ; )> 

«Αποσταλείς — άπήντησεν — εις τα της βασιλίδος 

άνάχτορα, φρουρού(Λενα μετά πολλής φροντίβος 

ύπο φυλάκων γηραιών, είςηλθον άκωλύτως, 

έπιτηρουντος ούΧενος ανθρώπων απολύτως, 

— Τ3Ρ παρ* ύ[Αών, ω ύψιστοι! προδήλως βοηθείί^ 

και κραταιή περί ίιά καΐ πανσθενεϊ προνοί^. — • 

Τπειςελθόντα ο , άνακτες, ή Δαριαϊαντία 

και νεανίδων (Λετ* αύτης περικαλλών χορεία 

ίδουσαί (λ* έζεπλαγησαν άφ* ου δε διηγήθην 

τα καθ* υ|Αα;, αθάνατοι, καΐ περιεποιήθην 

την βασιλίδα την σε[Λνήν, αύτη τεταραγ(Λένη, 

έμέ, δεσπόται, σύζυγον έξέλεζεν άσμένη. 

Είπε δ* απλώς : έλθέτωσαν οΐ κύριοι τών δντων 

οί επουράνιοι θεοί (χετα τών διεπόντων 

την οίκου}Αένην δυναστών εις την αύλήν του Φί(Αθυ 

του περιπύστου μοί πατρός, του λίαν εύρυτί(Αου. 

*Εκεϊ δ* έγώ, τών ηγετών καΐ τών θεών παρόντων 

και [Αετα πόθου την έριήν φωνήν άναμενόντων, 

θέλω σ' εκλέξει σύζυγον, ώ δέσποτ*, ούδεμίαν 

χωρίς να σοι προσχψωσιν αύτοΙ κατηγορίαν. 

Τοιαύτην, άνακτες, ύ[Λϊν ή Δα[Λαϊαντ{α 

άπέστειλεν άπάντησιν ή δντως έρασμιία. 

Έγώ δ* ύμιϊν ανήγγειλα τα πάντα, το δε πλέον 

νρ,ϊν απόκειται, θεοί, το του λοιπού πρακτέον ». 



ΑΣΜΑ ΠΕΜΠΤΟΝ. 

'Εν φ δε την χαρμόσυνον οΐ βασιλείς ή(Λέραν 
περιπαθώς άνέμενον, εν ή την έλευθέραν 
ή καλυκώπις έκλογήν ήγε(Λονις νυμφίου 
να συντέλεση θυμιαρους έπιφανώς ήζίου, 
ιδού! έδείκνυεν αύτην Ικ τών ύπερκοσ(Αίων 
δ της νυκτός ήδυφαής άστορ δια ση(ΐ.είων. 
Ίδών δε την χαρίεσσαν έξ ούρανοβ σελήνην, 
δ(χ,οζυγίαν αίσιον ό Φιμος και γαλήνη ν 
τη πολυφίλτρψ θυγατρι (χηνύουσαν ευθέως, 
εις την έπίχρυσον σκηνήν της εκλογής ήδέως 
έκάλεσε τους ανακτάς. Εκείνοι δε ταχέως 
συνε(ΐορφουντο τη βουλή του θείου βασιλέως. 
*Ως δ* εύρυχαΐται λέοντες ανέρχονται προς δρος, 
ως Ιπανέρχεται στρατός εκ μ.άχης νικηφόρος, 
ούτω σερώς οί βασιλείς, άβρώς κεκοσ[λη(χ.ένοι, 
εις την σκηνήν είσήρχοντο του Πόθου τετρω(ΐένοι 
τοις ά(ΐειλ{κτοις βέλεσι και της Δα(Λαϊαντίας 
ύπερφυώς τί|^ ϊρωτι φλεγό(Αενοί της δίας. 
Έκεϊ δ* Ιφαίνετο πληθύς ώραιων βραχιόνων 
τρυφερωτάτων καΐ λευκών εν (χ,έσφ τών κιόνων 



12 Ο ΙΝ Κ/ΠΟΑΙΙ ΜΑΒΝΙΕΟΣ ΦΙΑΘΑΘΓ1Ε0Σ ΣΥΑ&ΘΓΟΣ. 

της πολυδέγρνος σκηνής ίντεχνως Είργασ|ΐ.ένών 
άπο χρυσού καΐ χάριτι πολλή συνηρ(ΐοσ}Αένων, 
καΐ πρόσ(ι>πα χαρίεντα. δι* ευπρεπών ό(Χ[>ίάτων 
κεκοσμι,ηΐΛένα καΐ κο}Αών, οφρύων καΐ στοράτων, 
ως οΐ αστέρες ελα(Λπον έν τη σκηνή κυκλόθεν 
καΐ τών δρώντων εϊλκυον το βλέ(χ.(ΐ.α πανταχόθεν. 
Είςηλθε τέλος έ}Α|Λελώς ή Δα|ΐ.αϊαντ{α 
• ή εύειδης εις την σκηνην ώςεί τις αιθέρια 
τών δυναστών δεσ|ΐεύουσα τ<{^ κχλλει τάς καρδίας 
και τών θεών ταράττουσα δεινώς τάς διανοίας. 
Έν τούτοις έναρμόνιος αντηχεί μελφδία 
έν τη σκηνή καΐ τών σεπτών άνάκτων ύρφδία, . 
ή δε ΦψΙς υπ* έρωτος άσβεστου φλεγόμενη 
τοις όφθαλ|ΐοις τον φίλτατον έζήτει φεοο(Λένη 
καθώς ή {λήτηρ τον υΐον άτζο περιοδίας 
έπανελθόντα χαλεττης (ΐετα παλμών καρδίας. 
Έν φ δε περιέστρεφε περιπαθώς το βλέμμα, 
του Βιρασένα το κλεινόν αναζητούσα θρέμμα, 
συνειδε πέντε βασιλείς ύπερφυώς όμοιους 
έκπρεπεστάτους την μορφήν, άνθρώποις ανόμοιους. 
Έκ τούτων ω Ι προς δντινα διηύθυνε το βλέμμα, 
το ποθεινον ένόμιζε του Βιρασένα θρέμμα. 
Ή καλυκώπις είς μακράν εντεύθεν άπορίο^ν 
περιελθουσα και ψυχής δμου στενοχωρίαν, 
σημείφ τίνι τους θεούς και τίνι τον ώραιον 
τών Νισαθίων ανακτά, τον εαυτής μοιραΐον 
νά διακρίνγ) προσφιλή μνηστήρα, προστασίαν 
έκ τών θ?ών έζήτησε, καΐ τούτοις Ικεσίαν 
μετά θερμών άνέπεμπε δακρύων η έρώσα 
τεταραγμένη τη φωνή, βαρυπενθές δρώσα : 
((Καθώς έγώ την του πτηνού θεόθεν δμιλίαν 
άκούσασα παρέδωκα τ^ Νάλφ την καρδίαν^ 
την δ* έκλογην ουδέποτε την τότε γενομένην 
ηθέτησ*άλλ*έτηρησα πιστώς άποκειμένην 
Ιν τη ψυχή, και νυν υμεϊς τά ίδια σημεία 
άναλαβόντες, ύψιστοι, τ^ι εναργή καΐ θεια 
τον προσφιλή μοι δείξατε νυμφίον μετ' εύνοιας 
χαΐ τής παρούσης λύσατε δεινής αμηχανίας. 3> 
Τους δδυρμούς τής άγλαοίς οί πανσθενεϊς δρφντες 
καΐ την ένδόμυχον βουλήνέζ ίσου καθορώντες, 
τηνεξοχον αγνότητα, την φλόγα τής καρδίας, 
το προς τον Νάλον αίσθημα, το φώς τής διανοίας, 
μετ* εύμενείας ήκουσαν αυτής την Ικεσίαν 
καΐ την ιδίαν έδειξαν αμέσως παρουσίαν 
άνευ (δρώτος ίσταντο σκιάς άττηλλαγμένοι 
μηδέ πατουντες ΙπΙ γής, άλλ' άττηωρημένοι* 
στέμματ* άνθέω^ εύθαλών καΐ ζωηρών φορουντες 
τών οφθαλμών την εύθυνσιν άκίνητον τηρουντες. 
Παρά δ* αύτονί μετά σκιάς δ βασιλεύς δ νέος 
έφάνη κάτω νενευκώς |^μνδς καΐ δειμαλέος, 
• μετά στεμμάτων χαλαρών, ίδρώτι βεβρεγμένος, 

ίπΐ τής γής Ιστάμενος, κεκονιορτωμένος. 




ΔλΙΑΙΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΝΑλΟΣ 13 

'Η νέα τότε τους θεούς αύτίκα διαγνουσα 

^χλΙ συν αύτοΐς τον φίλτατον επίσης έπιγνουσα, 

προς τούτον Ιδρα[Α€ γοργής τφ βή(χ.ατι πλησίον 

καΐ' τούτον Ιζελέζατο περιφανώς νυρ,φίον, 

του Ιματίου (ΐετ' αίνους το κράσπεοον έλουσα 

τξ δεξι^ καΐ στέφανον περικαλλη βαλουσα 

έπΙ τών ώ[Λων ανθινον άριέσως εύφη^ιίαι 

ώ ! εύγε ! ! εύγε ! ! πάντοθεν ηκούοντο (χυρίαι 

{χ τών θεών καΐ τών σοφών τον άνακτ'άνυμνούντων, ^ 

{χακαριζόντων ταϊς φωναΐς και λόγοις έπαινούντων. 

Έλθών δε την καλλίζωνον ρ,ετα τα πεπραγ(χ.ένα 

περίχαρης ό θαλερός υΙος του Βιρασένα 

παρε[ΛυθεΤτο Χέσποιναν : .« άφ'ού τών αίθερίων 

— λέγων — έ}Αε προύτί{Λη€ας τον άνθρωπον κυρίων, 

πιστός, φιλτάτη, σύζυγος τ(;^ σφ, Δαμαϊαντία, 

εσθ(χαι λόγφ διαρκώς* ούΧέποτ* εναντία 

πνοή άνέ(Λθυ δυσαοΟς την πίστιν (Λου ταράζει, 

έφ'δσον αηαα ζωής το σώρ,ά [Λου διάζει. » 

'Αω'ού δε παρηγόρησε την Δα[Λαϊαντ{αν, 

λαέών αύτης την οεξιαν θερ[Λώς εις την ιδίαν, 

(Αετά χαράς αμφότεροι ψυχή καΐ διανοία 

τχ) τών μακάρων εαυτούς ανέθεσαν εύνοίί^ε. 

Εκείνοι τότε προςηνώς τί|^ Νάλφ παράσχοντες 

δώρα πολλά καΐ τέκνα δε δισσα προςεπιοόντες, 

εις ούρανούί άνέβησαν. Εκείνων* απελθόντων, 

της θυγατρδς ό βασιλεύς, τών συγγενών παρόντων, 

τους γάμους έζετέλεσε της κόρης καΐ του Νάλου 

μετά πομπής βασιλικής κάλαλητου μεγάλου. 

Άφ' ου δ* ίκεϊ διέμεινεν ο Νάλος Ιπί χρόνον 

ούχΙ σμικρόν ύπέστρεψεν εις τον πατρφον θρόνον 

περιλαμπης ως ήλιος μετά της εύνετείρας, 

τών ύττηκόων, ως εικός, το φίλτρον έξεγείρας, 

καΐ διεσκέδαζεν άεΐ μετά Δαμαϊαντίας 

της Ιρατης Ιν αλσεσι μεστός ευδαιμονίας* 

αύτη δ' υΐον Ίνδράσικον έγέννησεν αισίως. 

καΐ θυγατέρ* δμώνυμον ωραίους ίξαισίως. 

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΚΑΡΟΛΙΔΗΣ. 



ΠΕΡΙ ΤΩΝ 

ΟΜΗΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΒΟΛΩΝ 



:=4<= 



/^Ανεγ^ώσθη εν ττ\ ΤΚ^'. ΰννεόριάαει) . 



Έν τινι των η(Λετέρων άναγνωσ[Λάτ(ί>ν έ- 
λαλή<ϊα(Λεν έν ολίγοις περί ποιήσεως καθόλου 
καΐ του είδους αύτης, δπερ ι.ιος καλείται. 
ΝυνΙ δε προτιθέ(Λεθα δια βραχε'ων άνακοινώ- 
σασθαι τοις Υ)|Λετέροις άκροαταις τας σκε'ψεις 
ή(Λ(5ν περί ενός τών στοιχείων, δπερ εΐωθε 
πάρα πασιν, ώς ειπείν, τοις έποποιοϊς εις το 
της ποιή<ϊεως συ(χβάλλεσθαι κάλλος, ήτοι τας 
παραδοΛάς καλου(χένας. ΚαΙ τί μεν έστι πα- 
ραβολή, δηλον έξ αύτης της λέξεως, ήτοι 
λόγος, έν ω περιστάσεων δυοϊν ή γεγονότων 
αληθών ή πλαστών άλλήλοις παρατεθε'ντων, 
εμφανής καθίσταται ή ποια έν αύτοϊς όμοιό- 
της ή αναλογία. Τοιαΰται δ'είσίν, ώς πάντες 
γινώσκουσιν, αΐ έν τοις Εύαγγελίοις. Ιδία δε 
το πάρα ποιηταις ούτω καλούμενον σχήμα 
τήν μεταξύ δυοΐν οίωνδή περιστάσεων ή πραγ- 
μάτων παρίστησι κατά δη τίνα κατηγορίαν ο- 
μοιότητα. Συμβάλλονται δ'είς κάλλος αΐ πα- 
ραβολαΐ το μεν αύτφ τή^. της παραβολής έν- 
τέχνφ, το δε ποικίλλουσαι τας παραστάσεις, 
δ μέγα πανταχού και έν πασι συντελεί προς 
κάλλος, το δ'άνεσιν παρέχουσαι τζ^ άκροω- 
μένφ βραχεϊαν άπο της πολλής τών έκ τής 
άφηγήσεως παραστάσεων συρροής, το δε, δ 
καΐ κυριώτατον έν τφ επει, εναργεστέρας αύ- 
τας καΐ δη τίνα τρόπον εύπαραστατωτέρας 
τη φαντασία καθιστασαι τη του ομοίου και 
γνωστότερου παραθέσει* διότι άνοτγκαϊον ίνα 
το προς δ παραβάλλεταί τι γνωστότερον η και 
δηλότερον του παραβαλλομένου. Επειδή δε 
το Ιπος πράξεων καΐ καταστάσεων δλως ε- 
στίν άφήγησις, αύται δ* είσΐν έν κινήσει τινΙ 
καΐ μεταβολή, έκ τούτου καΐ προς α παρα- 
. βάλλονται κινήσεις τινές άναγκαίως είσΐν ή 
τών άψυχων τίνος ή πληόνων, ^^ τών έμψύ- 
γων και τούτων ή ζώων ή ανθρώπων. Έστι 
ο ή τών παραβαλλομενων όμοιότης ότέ μεν 
πλήρης και έν πασι τοις μορίοις, ότέ δ* εν 
τισιν, ότέ δ*έν ένί τινι τών μορίων, ώς εστίν 



ίδεϊν έν τοις εξής χωρίοις, οίον έν μέν Ίλ. 
Ι, τα του Αγαμέμνονος, ώς το εικός, ά- 
στακτει ρέοντα δάκρυα παραβάλλονται προς ο 
κρήνη μελάνυδρος υποτίθεται χέουσα δνοφερον 
κατά πέτρης αίγίλιπος ύδωρ. 

Άγα[χέμνων* 

(ίστατο δάκρυ χέων, ώςτε κρήνη μελάνυδρος 
ήτε κατ* αιγίλιττος πέτρης δνοφερον χέει ύδωρ. 

Έν δέ Ίλ. Φ. 493 ή τής θέας φυγή παρα- 
βάλλεται προς πελείας τττήσιν, Ιέρακος έπίθε- 
σιν άποφυγούσης• 

Θί3ι φύγεν ώς τε πέλεια 

ή ρα θ' ύπ'ϊρηκος κοίλην είςέπτατο πέτρην, 
χηοαμόν' ούδ άρα τγ| γε άλώαεναι αΤσιμον ήεν. 

Έν δέ Ίλ. Μ. 451 ή ευχέρεια μεθ'ής ποιμήν 

φέρει τη ίτέροχ χε,ιρί πόκον άρσενος οίος προς 
τήν μεθ'ής ό "Εκτωρ έφερε πελώριον πέτραν 

ώς δ'ή'τε ποιμήν ^εΐα φέρει πόκον άρσενος οίος 
/ειρΓλαβών έτεργ;, ολίγον τέμιν άχθος επείγει, 
ως 'Έκτωρ — φέρε λααν. — 

*Άτε δέ τέχνης έκαστης έν τφ δλφ τε και τοις 
μορίοις του κάλου στοχαζομένης, δέον, ίνα, 
καθάπερ ελέχθη, δπως συντελώσιν αΐ παραβο- 
λαΐ προς κάλλος, ώσιν αύται καλώς καΐ προς- 
ηκόντως πεποιημέναι' τούτου δέ τύχοιεν 5ν, 
ει το προς δ της παραβολής εκάστοτε σύμμε- 
τρον εΐη τή^ παραβαλλομένφ και έν τοις μο- 
ρίοις δμοιον καΐ μή ύπερβάλλοι τι μέτρον, 
ώςτε δυσπαράστατον γενέσθαι το δλον, μηδ' 
ευτελή τιν'.ή αισχρά ή γελοία παρισταίη, κα- 
θάπερ ένειδίζουσι τφ Όμήρφ τήν Αίαντος 
προς δνον παρομοίωσιν, αηδ* απίθανα το πα- 
ράπαν ή τερατώδη, μηδέ τοις ήθεσιν αντι- 
βαίνοντα, μη^έ τήν κατάληψιν υπερβαίνοντα 
τών πλείστων, οίον ει τις χημικά τιν' ή φυ- 
σικά μή γνωστά τοις πολλοίς παραβάλλων 
είςάγει φαινόμενα, μηδ' έν τοις κατά συμβε- 
βηκος έμφαίνοντα τήν ομοιότητα. ΚαΙ ταύτα 
μέν ταύτη. 



Πΐη Τ&Ν ΟΗΗΡΙΕ&Ν ΠΑΡΑΒΟΑ&Ν. 



15 



Ένεχα δε του χαροικτηρος αύτου το ίπος, 
^ «οίησις κατ' έξοχην αντικειμενική, παρί- 
Γπ;σι τα γεγονότα καΐ τας πράξίΐς, δπως εί- 
«V, ώς έν άλλοις είρήκαμεν, έζωτερικώς έν 
]^ύρν κα^ χρόνφ $εοθ(Λέναι. 'Έκ δε τούτου 
ϊίηι συνήθως αφανής 6 ποιητής Ιν τη διή- 
γημα, αλλ* έν ταις παραβολαϊς ώςττερ καΐ έν 
ζλλοις τισι του λόγου σ5^ή(ΐασιν, οίον έν ταϊς 
ίχ^στροφαϊς, εμφανίζεται πως ό ποιητής δ- 
τιίίεν της αυλαίας. *Όθεν αΐ παραβολαι προς 
τ^ χντικειμενικω, τφ της δλης, περιέχουσί τι 
1X1 ύ::οχειαενικόν; το του ποιητου. ΕίσΙ δε 
χιρ* Όμήρ€|> δέκα τινές, τον αριθμόν, έν αίς 
το χζθζρο^ς ύποκειμενικον εμφαίνεται μαλι- 
δτα έν τη της ευκτικής, της του καθαρώς 
οιτΓίστου παραστατικής, έγκλίσεως χρήσει^. 
Κιίτοι τούτων έν ταις πλείοσιν, ούχ ό ποιη- 
τές αυτός, άλλα το άφηγούμενον εκάστοτε 
χρό^ωπον υποτίθεται λέγον. 

Επειδή δ* ό ποιητής έν ταις παραβολαϊς 
ύ; τχ πολλά και συνηθέστατα χρήται των 
μί εγκλίσεων τη υποτακτική, τών δε χρόνων 



!. 'ΐλ. Β. 780. 
•ΐδ'5:ρ'Ισαν ώς βΤτε πυρί χθων πάσα νέμοιτο 

Λ. 389. 
^^x χλέγω, ώς εΤ με γυνή βάλοι ή παις άφρων 

Λ.^ 466. 
Ί^ί μι' 'Οδυσσήο'ς ταλασ^φρονος ΐκετ* αυτή 
:%!» ιχέλι^, ώς ει έ βιώατο [χουνον έ<ίντα 
ΤΛες — , ' , 

Χ. 440. 
τ» δέ ΐλάλιστ* άρ' εην έναλ^γχιον, ώς ει απασα 
Ίλιβ; οφρυόεσσα πυρΙ σμύχοιτο κατ* άκρης. 
•'Οδ. Ι. 313. 

. ". . . . Ουρεόν 

ϊψ ϊζί^χ^\ ώς εΤ τε φαοέτργ) πώμ' έπι θ ε ^η 
Ι. 382. 
. . {Αοχ^λΙν . . έλάινον, .... 
οϊίαλαω ένέρεισχν* εγώ §' έφύπερθεν έρεισθείς 
ο^ιον, ιος δτε τις τρυπώ δόρυ νήιον άνήρ 
τ;νχίνιρ, οί δέ τ' ενερθεν υποσσείουσιν ί{Αάντι 
&|χαενοι έχάτερΟε, τό 8έ τρέχει έμμενές αιε^. 
Κ. 415. 

δίίκησε δ'άρα σφ^σι θυμός 

ύς Ιμεν, ώς ει πατρίδ' ίχοίατο χαΐ π<5λιν^ αυτήν 
τ:τ\/6ίης Ιθάκης 

Κ. 419. • , , , 

ώς έχάρημεν, 

ύςίΐτ'^εις 'Ιθάκην άφικο^μεθα πατρίδα γαΐίαν. 

Ν. 86. 
ί^ 51 αχλ*άσφαλέώς θέεν εμπεδον* ουδέ κεν φηξ 
χιρχο; όααρτήσειεν, ελαφρότατος πετεηνών. 

Ρ. "365. 
?ί δ' ίμεν αίτήσων * . . . .* . . 
«ίντοΛ χε'ϊρ' όρέγων, ώς ει πτωχός πάλαι ειη. 



τφ της οριστικής ένεστώτι και τφ άορίστφ, 
σκοπητέον αν εΓη, πρΙν ή τής περί τών πα- 
ραβολών άρζώμεθα πραγματείας, οποία τις ή 
τών ρηθέντων τύπων έν τοις Όμηρικοΐς ποιή- 
μασι χρήσις. 

Ή μεν ούν υποτακτική, μη ύπο τών μο- 
ρίων ά^ ή χ€κ ακολουθούμενη, τοιόνδε τι δο- 
κεΐ καθόλου κατά την τών είςαγόντων εκά- 
στοτε μορίων σημασίαν έμφαίνειν, ήτοι: πε- 
ριστάσεων ή φαινομένων σύνολον όμοιοειδών, 
ουκ έζ ανάγκης ούδ* έν τάζει τινί καΐ άριθμ(|^, 
άλλ' ώς αν τύχτρ καΐ αορίστως έν χώρφ καΐ 
χρόνφ γινομένων*. Ό δε τής οριστικής ένε- 
στώς έμφαίνειν φαίνεται τούτο μεν το έν τη 
παρούστ) στιγμή συμβαίνον^, τούτο δε το έκ 
^οΰ παρελθόντος μέχρι του νυν γινόμενον^, 
άλλοτε δε πάλιν το φύσει είωθώς γίνεσθαι καΐ 
έκ τούτου το είδος χαρακτηρίζον*, έξ ου το 
τής έγκλίσεως ταύτης εις δήλωσιν καθόλου 
τών ειδικών ή γενικών εννοιών ίπιτηδειον, 
οίον έν τφ τής Ίλ. Ρ. 446. 

ού (χ^ν γάρ τί πού έστιν όιζυρώτερον ανδρός 
πάντων, δ'σσα τε γαΤαν επι πνείει τε χαΐ ίρπει. 

Έκ δη τούτων πάντων έζαγάγοίτις αν, ήν 
εχου σι καθόλου παρ* Όμήρφ διαφοραν αΐ τρεις 
εγκλίσεις αύται. ΚαΙ ή μεν ευκτική την ιδίαν 
εκφράζει του λάλου ντο ς δόζαν, αΐ δ* άλλαι δύο 
τουναντίον άντικειμενικήν έκ τών πραγμάτων 
εικόνα, μετά τής διαφοράς δτι ή μεν υποτα- 
κτική περίστασιν ιδίαν, ή δ* οριστική καθολι- 
κότητα γενικήν εκφράζει. 

*Έστι δε προς τούτοις καί τις άλλος τύπος 
γλωσσικός, ω χρήτάι ό ποιητής έν ταίς πάρα- 
βολαϊς. Έστι ο' ούτος ό γνωμικός καλούμενος 
αόριστος, δς το ύπο του τής οριστικής ένεστώ- 
τος καθολικώς σημαινόμενον ώς άπομεμονωμέ- 
νον εκφράζει τι γεγονός, ή, καθάπερ είπε τις, 
το εν τών ομοίων γεγονότων άντΙ πάντων τί- 
θησι τών άλλων, οίον *Ιλ. Ι. 320. 
κάτΟαν* δίχως 8 τ ' άεργος άνήρ ό' τε πολλά έοργώς. 

Έκ δε τούτων όποιον τι φαίνεται τελών ό 



1. Όδ. Σ. 134. 

άλλ * οτε δή καΐ λυγρα ΟεοΙ μάκαρες τελέσωσι. 

2. Όδ. Ε. 356. 

ώ (χοι εγώ, 

6'τε (χε σ/εδιης άποβήναι άνώγει. 

3. Ίλ. Ρ. 720. 
*. οι τό πάρος περ 

{χίμνο(χεν όξυν "Αρηα παρ * άλλήλοισι μένοντες. 

* 4. Όδ. Σ. 367. ' 

ώρη έν είαρινγι, βτε τ* ήματα μαχρλ πέλονται. 



16 



Ο ΕΗ ΐ/ΟΟΑΙΙ Ι&ΑΜΙΙΟΪ •ϋΟΑΟΓΙΙΟΖ ΖΥΙΙΑΟΓΟΣ 



της δριατιχίκ ίόριστος ίν χαϊς πχραβολαϊς τ9ί 
όποτακτιχη, (Λετα της διαφοράς δτι εκείνος {Λεν 
ίτοίριην είχόνα γεγονότος πχρέχει τη του ά• 
κούοντος φαντασίο}:, αύτη δ'ύλην εις άπεργα- 
σίαν εικόνος. 

ΕίσΙν ουν έν δλφ δύο τίνα παρ* Ό{Λήρ<ι> πα- 
ραβολών* είδη, ών το μεν παρίστησί τι φαι- 
νό|χ.ενον, ίδί^ καΐ κατ* έξοχην διαπρέπον, καί, 
ώς ειπείν, επικρατούν τών περί αύτδ στόιχείω^ι, 
δια τών ό{Λθΐω[Λατικών : ώς (άνεστρα[Λ(χΙνου 
πολλάκις), άτάΜι^ζος^ είχεΛος^ εοιχώς, έ^α^ 
Μγχίος καΐ τών τοιούτων είςαγόρ-ενον, οίον 
Ίλ. Ε. 4. 

$αΤέ ο{ έχ χόρυθόςτε χαΐ άσπ^Βος άχάματον πΟρ, . 
άστέρ' όπωριννρ έν'αλ(γκιον, . δς τε [χάλιστα 
λαμπρίν πα^ιφα^νγισι λελου[ΐένος ΏκεανοΙο' * 

το δ ' έτερον δια τών (Λορίων ώς δζε καΐ τών 
τοιούτων, άρχό{^ενον έκ πολλών ό|χο(ως έ(Λφχι- 
νο(χ.ένων στοιχείων, γεγενη(ΐΙνην τίνα ιταρίστησι 
τφ άκούοντιπερίστασιν, δι'ηςή εκείνου προςο- 
χη εις πλείονα διασπάται (λόρια, Ιν φ αΐ του 
πρώτου είδους εικόνες έπι εν τι, το κυριώτα- 
τον, αύτην έπισπώσι. 

Έστιν ουν απλούστατη τών παραβολών ή 
έν •?) διακόπτεται ή άφήγησις, είςαγομένης ι- 
δίας τίνος απλώς περιστάσεως. Έκφερομένη 
δ' αύτη δια της ύποτ., δι'ης ώς ϊδιόν τι κα- 
τά τα πρόσθεν είρημένα παρίσταται, (χετατί- 
θησιν ευθύς τον άκούοντα εις το προς δ της 
παραβολής, Ιξ ου ρ:>:δίως εξάγει το της πα- 
ραβολής στοιχεΐον, οίον έν Ίλ. Λ. ?92 : 

ώς δ * δτε πού τις ^Ύ\ρ•ί[τ•}^ρ κύνας άργιόδοντας 
σεύ7^ έπ* άγροτέρω συί καπρ^ω ήέ λέοντι, 
ώς έτΓ* Ά.χαιοΤσιν σεΟε Τρδας μεγάθυμους [*Έ- 

χτωρ]. 

Ταύτδ δε τοΰτο γίνεται έν άλλοις δια του 
της οριστικής αορίστου, ταύτό που, καθάπερ 
ελέχθη, τελούντος, οίον έν Ίλ. Π. 582 : 

Τθυσεν δΐ δια προμά/α>ν Τρηχι έοιχώς 
ώχέν, δς τ* Ιφόβησε κολοιούς τε ψήράς τε* 

χαί, Ε. 770• . * 

δσσον δ* ήεροειδίς άνήρ Τδεν δφθχλμοΙΕσιν, 
"^μενος εν σκοπιγί, λεύσσων έπΙ οΤνοπα πόντον, 
τόσσον ϊπι θρώσκου^ι θεών ύψοτυ/ενες ίπποι* 

ένθα το ήεροειδες=^ΐΊ τοιαύτη αποστάσει, ώς 
τε φαίνεσθαί τι ώς νΑρος — σημαίνον έκλη- 
πτέον, 

ΚαΙ τοιαΰται μϊν αΐ δια της ύποτ. καΐ του 
αορίστου της οριστικής έκφερόμεναι τών πα- 
ραβολών έν δε ταίς δια τοΟ της δριστ. ένε- 
στώτος έζαγγελλομέναις θεωρητέαι πρώτον αΐ 
το ποσόν η το μέτρον έν άριθμ()^ καΐ χώρφ 



καΐ χρόνφ κάκ τούτου το συνήθως ούτω γινό- 
μενον έκφράζουσαι, οία ή έν Ίλ. Μ. 451: 

ώς δ 'δτε πο'ιμήν ^εΊία φ έ ρ ε ι πόχον ίρσενος οΙός 
/ειρί λαβών ετέρη, ολίγον τέ μιν άχθος επείγβι, 
ως "Εχτωρ — ' φέρε λααν• — 

Άλλα κάντοιυθα πολλάκις ή έξατομιστικη 
του έπους τάσις αναφαίνεται, προςτιθεμένης 
ιδίας καθ* ύποτακτικην εικόνος, οίον έν Ίλ• 
Ψ. 517. . 

δσσον δΐ τροχοίί ϊππος αφίσταται, βς ρα τ* 

[ανοϋίτα 
?λχγ)σιν πβδίοιο τιταινόμενος συν δχεσφιν* χτλ. 

Άλλαχοΰ δε πάλιν εμφαίνεται το μέτρον 
έν είδει περιστάσεως ατομικής, έκ δε τούτου 
περιβάλλεται τον αόριστον, οίον έν Όδ. Μ. 
439: 

δψ'•ήμος δ'έπΐ δόρπον άνήρ άγορίίθεν ανέστη 
κρίνων νείκεα πολλίι δικαζομένων αίζηών 
τήμος δή τά γε δοΟρα — έξεφαάνθη — 

καΐ 

Ίλ. Λ. 86. 

ήμοςδέΒρυτόμοςπερ ανήρ ώπλίσσατο δείπνον 
ούρεος έν ρήσσν^σιν έπεί τ' έκορέσσατο χεΤρας 
χτλ. 

Προς δε τούτοις εκφέρονται δια του της 
δριστ. ένεστώτος αΐ έξης παραβολαί, περιέχου- 
σαι παραστάσεις έκ της τών δντων φύσεως, 
τας μεν όμαλώς επαναλαμβανόμενων φυσικών 
φαινομένων, τάς δε γνωρισμάτων σταθερών ει- 
δών τίνων, οίον έν τοίς : 

Ίλ. Β. 209. . 
ήχγΐι ώς δτε χυμχ πολυφλοίσβοιο θαλάσσης 
αιγιαλώ μεγάλω β ρ έ μ ε τ α ι, σμαραγεί δέ τε 

[ πόντος 

•Ιλ.*Ζ. 146. 
οϊη περ φύλλων γενεή, τοιήδε χαΐ ανδρών* 
φύλλα, τλ μεν τ ' άνεμος )^αμάδις χέει, 4λλα 

[ $έ θ* ΰλη 
τηλεθόωσα φύει, Ιαρος δ ' έπιγίγνεται ώρη' 
ώς ανδρών γενεή ή μέν φύει, ή δ ' απολήγει. 

Ίλ. Χ. 317. 
οίος δ* αστήρ εΐσι μετ' άστράσι νυκτός α|Αθλγφ 
έσπερος, 8ς κάλλιστος ε ν ούρανψ ϊσταται αστήρ, 
ώς αιχμής άπέλαμπ* εύήκεος χτλ. 
Τοιαΰται δε καΐ αΐ τας ενεργείας καΐ τας πρά- 
ξεις το^ν θεών παριστώσαι, οίον Όδ- Ζ. 102: 
οϊη δ "Άρτεμις ε (σι κατ'ουρεος Ιοχέαιρα, 
ή χατα Τηόγετον περιμήχετον ή Έρύμανθον, 
τερπομέντη χάπροισι χαΐ ώχείης έλάφοισίν" 
τγ^ δέ θ* αμα νύμφαι, κουραι Δώς αίγι^χοιο, 
αγρονόμοι παίζο^^σι, γέγηθε δέ τε φρένα 

[ Λητώ• 

πασάων δ * υπίρ ή γε χάρη ϊ χ ε ι ήδΐ μέτωπα, 
^εΤά τ' άριγνώτη πέλεται, χοΐλαΐ δέ τε πασαι* 
ώς ή γ * άμφιπ^λοισι μετέπρεπε παρθένος άδμής. 



■ΙΠ ΤΙΣ ηηΐΜ ΤΥΧΗΣ. 



17 



Μι%ρου ίε πχρίλίιςο{Αδν άνήκουσχν ίνθάδε 
τ^ν «χΰχβολην, έν ή ό ποιητη'ς περιγράφει 
το* χχρχχτίίρα κχΐ τχς κινήσεις του γεννχίου, 
έχ; φχτντι άκοστγ)<7χντος ίττττου, κχΐ ίΐν άγχ- 
|ΐΣνος το5 κχλλους ό άο{δΐ(ΐος Κοραής ούδ'άν 
^^τίν φησί τ:ου τον Άπόλλωνχ κχλλιον δυνη- 
θί>χι τοιγ^σαι : 

μ; 3 οτε τις στατός ϊίτπος άκοστήσας έπΙ φάτνη 
^ΰ^όν χπορρήςας θε^η πείιΌιο χροαίνων, 
κ{*»9«[»ς λού&σθαι ένρρείος ποταμοΤο, 
χυξι^ων, ύψου δέ χάρη έχει* ά^χφ! δέ νοίϊται 
ώαοΕς άίσσονται* δ δ* αγλαίηφι πεποιθώς 
Καφζ ε γουνχ φέρει μετά τ' ηθεα καΐ νομ^ν 

[ίππων. 



ΈκφέρετχΓδε το τών γνωρισμάτων στα- 
ερον και άποφχτικώς έν τοις 

•ΐλ. Χ. 262. 
ώς ουκ εστί λέουσι καΐ ανδράσιν δρκια πιστά, 
ουδέ λύκοι τε καΐ άνδρες δμ^φρονχ θυμόν ε- 

[χ ο υ σ ι ν, 
άλλα κακά φρονεουσι διαμπερές άλλήλοισιν, 
ώς ουκ Ιστ'έμΙ κα^σε φιλήμεναι κτλ. 



ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΚΑΡΟΛΙΔΗΣ. 



ΠΕΡΙ ΤΗΣ• 

ΡΩΜΑΙΩΝ ΤΥΧΗΣ. 

(* Ανεγνωσθη εν τχι ΨίΖ'. αυνεδρι,άαει) . 



Την ΙτΛγρχφήν της πραγμχτειχς έδχνείσθη- 
(ΐεν :ϊχρχ του σοφού κχΐ άοιδίμου Πλουτάρ- 
χου, δς έν τη όμωνύμφ πραγματεία πολυειδώς 
2το^;ίκν\>φς την τεραστίαν της των ά» δρών 
Ιΐέίνων δννχμεως κχι δόξης αυξησιν, έργον 
ουσχν ου [χάλλον αυτών της άρετης ή της ευ- 
τυχίας, κχθχπερ τουναντίον ό αύτος έν έτέρφ, 
τφ περί '^'ρετης ^ τύχης 'Α,ίεξά^ίρον λόγφ, 
τχ του -ηρωος εργχ μάλλον αύτου της αρετής 
η της πζρα της τύχης εύνοιας υπάρχοντα 
ίιιζνύνοιι πειράται. Έ;ίεϊνος ριεν ούν είς το 
•της Τύχ-ης μάλλον εύμενίς άναφέρειν φαίνεται 
^Λόμενος την της * Ρώμη ς είς δύναμιν και 
ϊόξχν αυξτησινήτην των πολιτών άρετήν, ούδ* 
όη*ςτιουν αύτην άπαρνούμενος. Έτεροι δε, 
χχίχπερ Πολύβιος κχΐ Διονύσιος, ό μεν είς 
την του χολιτεύμχτος άρετην κχΐ την εκείνων 
ώβουλίχν , έν οις φησιν : α όμολογουμε'νως γχρ 
"ήττηθεντες τότε (κχτα Ίτην μάχην την έν Κάν- 
νχι;) 3ςαΙ πχραχωρησαντες της έν τοις δπλοις 
άρετης τη του πολιτεύματος ίδιότητι καΐ τφ 
?ουλεύεσθχι χχλώς ου μόνον άνεκτησαντο την 
ττ.ς Ίτχλίας δυναστείαν, νικήσαντες μετά ταυ 
τχ Καρχηδονίους, άλλα καΐ της οικουμένης 
(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΑΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ, ΤΟΜ. ΙΗ 



άπάσης εγκρατείς έγένοντο μετ* ολίγους χρό- 
νους »*, δ δε Διονύσιος, χαριστηρίους άμοι- 
βχς, ώς το εί)ΐός, εκείνη τη πόλει, καΟ'όμολο- 
γιχν ίδίχν^, άποδιδούς, πχρ' ης πχιδείας τε 
και άλλων πολλών άττήλαυσεν αγαθών, άπο- 
δεϊξαι πειράται πάρα πασαν αύτου την πραγ- 
μχτείχν, ώς ή τότε περιφχνεστχτη τών πό- 
λεων ούχΙ α δι' αύτοματισμόν τίνα », καθάπερ 
ελεγον οϊ τάναντία παρ* Έλλησι φρονουντες, 
« και Τύχην άδικον, εική τα μέγιστα τών 
αγαθών τοις άνεπιτηδειοτάτοις δωρουμένην, 
άλλα δι* εύσέβειαν καΐ δικαιοσύνην καΐ την 
άλλην άρετην έπΙ την απάντων ήγεμονίχν συν 
χρόνφ παρήλθεν ». 

*Έστιν ούν ομολογουμένως τής μεγίστης ά• 
ζία σπουδής ή ύπόθεσις τών, ώς ειπείν, άνα 
σύμπασχν Ινεκα την οίκουμένην ετι καΐ νυν 
εμφανών τής πόλεως" εκείνης κα'ι της δυνάμεως 
λειψάνων κχΐ μνημδίων. "Ενθεν αυτής ή γλώσ- 
σα, πολλχςτινας, ώς το εικός, και πολυει^εΐς 
ύπο ποικίλων αιτίων ύποστασα μεταβολας κχΐ 



1. *Ιστορ. 3, 118. 

2. Άρχ. 1. 



.) 



18 



Ο |]« Ε/ΠΟΑΙΙ Ί^ΑΗΜΗίφ]^ ΦΙΑΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΓΑΑΟΡΟΣ. 



αλλοιώσεις ές τόδε λχλεϊται κάΙ λχληθησίται 
καΟ'ύλην ρ,εν άαα και κατ* είΧος υπο πλειό- 
νων η (/.υριάχις (Λυρίων άνθρώ;;ων εν Ευρώπη 
και κατά την Νέαν*Ήπειρον, καΟ'ύλην δε [χό- 
νον ύρ'έτε'ρων ού/Ι πολλω των είρη(Λε'νων ε- 
λασσόνων εν 'Λαερικ-ξ και Βρεττανία, τα δύο 
που πέ(Λπτα των του τών *Άγγλων και των 
έζ έκόίνων διαφόρων λαών ίδιώαατος λέζεων 
άπαρτίζουσα. "Ιχνη δ' αύτη ς ουκ όλίγιστα 
πάλιν εύροι τις αν εν άλλοις ουκ ολίγοις ί- 
διώαασιν, οίον έν τοις τών Γερι^ανών καΐ λοι- 
πών Ευρωπαίων. Έτέρωθε δε τα κατ'έ- 
κείνην νό(Λΐ[Αα καΐ δίκαια, τας αναγκαίας, ως 
εικός, ύπο του χρόνου και τών ηθών ύποστάν- 
τα (Λεταβολάς, πολλας ές τόδε διέπουσιν Ευ- 
ρωπαίων ίΟνών* κοινωνίας. Και *Ρω[Λαΐοι [/.εν 
αύτόχρηαα πλείστον ηδη χρόνον έπαύσαντο 
βιουντες έπΙ γης, έξ ου αυτών ή έν Εύρώπτρ 
καΐ έν *Ιταλίκ δύνααις ύπο τών βαρβάρων κα- 
τ£λύΟ/), διετίλουν δαω; εις τέλος ούτω καλού• 
[χενοι και δη και τφ ονόαατι σε(Λνυνό(Λενοι της 
εκείνων άρχης οΐ τας έν Ασία και τ^^ 'Ιλλυ- 
ρίδ^ Χερσονησω οίκουντες χώρας, αί την βυ- 
ζαντιακην καλουαε'νην έν τοις α<τα ταύτα συν• 
απετέλουν αύτοκρατορίαν. ΚαΙ [^ΐ-έ/ρι δε τηςδε 
της ώρας οΐ άνα την Τουρκίαν ορθόδοξοι δια- 
τελουίΛεν αυτοί τ' έν ττ) συνηΟεία τφ ονόαατι 
χρώ;Λενοι και πάρα τών συνοίκων εθνών τοιαύ- 
της ως τα . πολλά προσηγορίας τ'^γχάνοντες. 
Έθνος δε τι τών νεωτέρων, (Λίκτοΰ (χέν, ως 
ίοικε, γένους, την δε φωνην λατινίζον, ϊόιον 
έκ δη του γένους έποιήσατο ριετα ζήλου πολ- 
λού το δνο[Λα• αντέχονται δέ που παραδόξως 
?τι καΐ νυν [Λετ' έπΐ(Λθνης τών της άρχης ε- 
κείνης, της όλως επιγείου, συαβόλων άρ[ΛοσταΙ 
και επίτροποι του επουρανίου άνακτος, του 
διαρρήδην είπόντος ουκ εντεύθεν αύτφ την βα- 
σιλείαν είναι*. 

Της (χέν ούν 'Ρώαης ή τών 'Ρωααίων Ι- 
στορίαν ούδ' όπωστιουν πρρτιθέαεθα γραφειν, 
έκ δε τών πολλών έν αύτνί και κατ* αυτούς 
άνα χρόνον γενο(/.ένων άποδεϊξαι συνφοα τφ 
Πλουτάρχφ πειρασό[χεθα το κατά δύνααιν, ως 
ή πόλις εκείνη [χεγίστη (χέν ηύζήθη καΐ κρα- 
ταιοτάτη, παρήλθε δ* άνα χρόνον έπΙ την α- 
πάντων ήγ2(Λθνίαν ου δι* εύσέβειαν [χαλλον ου- 
δέ δια δικαιοσύνην; ήν ήκιστα πολλάκις έφά- 
νησαν άσπαζόαενοι, και την άλλην άρετήν, 
ως άπεφήνατο δι* εύγνωαοσύνης ιδίας ύπερβο- 
λήν ό Διονύσιος, άλλα συν τη του πολιτεύ[Λα- 



1. Ίωάν. 19, 36. 



τος ίδιότητι, καθ* ά φησιν ό Πολύβιος, καΐ ττ) 
άναν.φισβητήτω κατά τους κινδύνους άρετ'^ 
δια την προς αυτήν έξαίρετον άεΐ της Τύχης 
εύνοιαν. 

Έκ |χέν ούν τών λέζεων κρίνουσιν ου ίτάνυ 
σαφώς ούτω φαίνεται λέγων δ Πλούταρχος, 
άλλα την Γσην ά(Λφοτέραις, Άρετη και Τύχτ), 
βουλό[Λενος άπονέ(Λειν [χοϊραν έν τη της τηλι- 
καύτης εκείνης γε^^έσει δυνάμεως* λέγει γούν 
φδε τοις ρήαασιν α οτι [λέν, ει καΐ πάνυ τφος 
άλλήλας άεΐ πολε(Λθυσι καΐ διαφέρονται Τύ- 
χη καΐ * Αρετή, προς γε τηλικαύτην σύ(Λπηξιν 
αρχής και δυνά[Λεως εικός έστιν αύτάς σπει- 
σα[;.ένας συνελθείν καΐ συνελθούσας έπιτελειώ- 
σαι τών ανθρωπίνων έργων το κάλλιστον ορ- 
θώς ύπονοεϊν οΙθ{Λαι » . Τη διανοία (λέντοι τά- 
ναντία φαίνεται φρονών, έζ ων έν τω λόγφ 
προϊόντι λέγει τεκ{Λαιροαένοις, δ δήλον, οίό- 
(Λεθα, γίνεται και τή^ περί (ΐεν αρετής ολίγα 
πάνυ διαλέγεσθαι τον συγγραφέα, το δε λο\- 
πον της πραγ{Αατείας δλον εις τήν της Τύ- 
χης άνηλωκέναι προς τήν *Ρώ{Λην εύνοιαν καΐ 
φιλίαν . 

ΚαΙ άγνοΕϊ μεν ουδείς, οίόμεθα, τών πα-• 
ρόντων δ λέγεται τύχη, καλόν δέ καΐ πρε'- 
πον ηγούμεθα σαφεστέραν αύχης ενταύθα κα- 
ταστήσαι τήν εννοιαν, ως οΙόν τ^, δια β(Λΐ- 
χέων, έϊτι περί ταύτης εΓρηταί ποτέ, τοις φι- 
λοσοφούσε, παραθεμένους. 

Έκ τών αρχαίων ό * Αριστοτέλης, ως ήμΐν 
δοκεΐ, δι* ακριβείας έζηγήσατο πρώτος αύτος 
και διώρισε περί της τύχης, δτί πότ' έστιν έν 
ταΐς Φυσικαις αχροάσεσο'^' εστί δή κατ* αυ- 
τόν ή τύι^η καΐ το συγγενές αντόΐίατοκ α αί- 
τια χατά σνμβεβηχος έν τοις ένδεχομένοις γί- 
γνεσθαι μή απλώς μηδ'ώς'έπΐ το πολύ, καΐ 
τούτων δσ' αν ενεκά του γένοιτο τ>' διαφέρειν 
δέ φησι ταύτα τω το δεύτερον έπι πλείον εΐ- 
ναν," το μέν γαρ άπδ τύχης άπο ταύτομάτου, 
τούτο δ* ου πάν άπο τύχης είναι* είναι δέ 
ταύτην αίτίαν κατά συμβεβηκος έν τοις κατά 
προαίρεσιν τών ενεκά του* διο περί το αύτο 
διάνοιαν είναι καΐ τύχην ου γαρ άνευ δια- 
νοίας ή προαίρεσις. 'ΕπεΙ δέ το καθ'αύτο 
καΐ έζ ανάγκης αίτιον ώρισμένον^ είκος αόρι- 
στον είναι το κατά συμβεβηκός, απείρων αν 
τώ ένΐ συμβάντων δθεν αόριστος ή τύχη καΐ 
άδηλος άνθρώπω* καΐ παράλογον ετι* τών 
γαρ άεΐ γινομένων ή τών ως έπι το πολύ δ 
λόγος* ή δέ τύχη παρά ταύτα. ΈπεΙ δέ περί 



1. 2, 4—6. 



Γ 



ΠΕΡΙ ΤΟΣ ΡΟΜΑΙΔΝ ΤΥΧΒΣ. 



19 



•»«ρχχτχ χαι τα κατχ προαίρεσιν ή τύχη, 
χροιιρουνται δε φύσει πάντες άνθρωποι τά- 
γίΛόν, άγαθη {Λεν ή τύχη λέγεται και γαύΛη 
τώνχντίον, δταν αγαθόν τι καΐ φαύλο ν άπο- 
6τ(, ίΰκνχία δε και όυσζνχια πάλιν, δταν (χέ- 
γι9^ «χοντα ταύτα* διοκαί άβέβαιον ή εύτυ- 
χίΐ' το γαρ άπο τύχης άβέβαιον ούτε γαρ 
άη ουθ'ώς έχΐ το πολύ οΙόν τ' είναι τί^ν άπο 
τύχης ουδέν. Ούσαι δ'έν τοις κατά προαίρε- 
5» ητε τύχη και ή εύτν^χία καΐ τάναντία, 
δ•^ϊενΙ των άψυχων, ως το εικός, ύπάρχουσιν 
ν^ϋ των θηρίων ουδέ των παιδιών ουδέν γαρ 
αϊτών άπο τύχης ποιεί, ρ,η προαίρεσιν έχον, 
«ρ, τις τούτο καθ* ό(Λθΐότητα φήσειεν, ώς- 
%ί( ί Πρώταρχος, δν ο φιλόσοφος ευτυχείς 
^τί«ιν είναι φάναι τους λίθους, έξ ων οΐ βω- 
αοί, τΐ{Μι)•Λένους αυτούς, των ό(Λθζύγων κατα- 
τχτν>(ΐένων άνάλογον δέ καΐ το του Εύαγγε- 
Ιίδο: αακαρία η κοιλία και οΐ (Ααστοί*. Το 
ί'αύτόριατον εστί και τοις άλλοις ζώοις και 
χολλοΐς των άψυχων, οίον ό ίππος έσώθη (χέν 
«λίών, ου του σωθηναι δ' ένεκεν ήλθεν, άλλ' 
ιντόαατος. Άνακεφαλαιουσιν ούν εστί κατ* 
Αριστοτέλη τύχη κατά συμβεβηκος αιτία ζοίς 
άϊ-ί^άποις έτ τοις προαιρετοϊς και ττερί τα 
Άταχτα άγαθη μεν η γανΛη κατά το άποβάν, 
ί^νχια δ* η όυστυχία κατά το τούτου (/.έγε- 
ίο; λεγο{χένη, και από η5ρ/ζ δσα γίγνεται 
τών ζροαιρετών άπο ταύτοΐλάτου τοις εχουσι 
προαίρεσιν. 

Ό ρ ν ου ν Αριστοτέλης ουδέν είκη και 
ιιίττιν άλλως εν τη φύσει γίγνεσθαι καθθ}Λθ- 
Ιογών?, άλλα τέλος τι πασαν φοράν και κί- 
ιτ,Λν εχειν ώρισ(χένον, οίον έξαίρεσιν άπο- 
}$χό(&ενος φαίνεται των έν τη φύσει ταύτό- 
|ατον η την τύχην είδος, ύπάρχουσαν έκεί- 
νο'^^. "Αλλοι (λέντοι των αρχαίων ως ε- 
χεϊνος λέγει, καΐ πολλοί δέ των νεωτέρων, ού- 
«V απλώς άπο τύχης αποδέχονται συμβαϊ- 
10^, άλλα πάν το γίγνόριενον εχειν άξιουσι 
την αίτίαν*. Έλλόγως πάνυ και δικαίως* 
είγχρ (Ληδεοιία τάξις τοιαύ^/ϊ (χηδέ νό[Λος έν 
τοΐ; γιγνοριένοις ύττ/ίρχεν, ούδϋ[Λίαν αν είχε 
ά ιτιθρώπειον δλως έπιστηρ,ην ουδέ κοινω- 
η«ν η πολιτείαν έ(Χ{Λελώς κατηρτισ[Λένην ουδέ 



1. Λουκ. 11, 28. 

ί. Ό θεός καΐ ή φύιις ουδέν ποιοΟσι (/.άτην ». 
ΠίρΐΟύρ. 1, 4. 

3. Ίδ. τάνωτέρω περί ταύτοαάτου καΐ τύχης 

4. «ΆνιγκαΤον εΐναι δοχεί τα γιγν^ιχενα πάντα 
δί'χίτίιν γίγνεσΟβι^ τίνα ». Πλ. Φιληβ. 26, Ε. 



τι των τοιούτων δλω^, άλλα τις αν ην άναρ- 
.χία παντελής έν τω σύαπαντι, (Ληδενος των 
δντων, ως φησιν ό ποιητής, ίδίαν κεκτη[Αένου 
[Λορφήν^ ή ούσίαν φαίνεται δέ και τηδε 
θεωρουσι το λεγό(Λενον εχειν ορθώς, δτι πολλά 
το πάλαι παράδοξα και θαυ[Ααστά δοκουντα 
τοις άνθρώποις, έπανενεχθέντα [χετα ταύτα 
ταις έπιστή(Ααις έπι το οίκεϊον εκαστον αίτιον, 
έπαύσαντο φαινό(Λενα τοιαύτα, οίον ηλίου καΐ 
σελήνης εκλείψεις, -οί κο[Ληται, τα (χετέωρα 
και ύ τι τών τοιούτων άλλο* διό φασιν άγνοιας 
εκείνοι την τύχην ή ταύτό(Λατον είναι δηλωτι- 
κόν, έπΙ ταύτα τών ανθρώπων ά (Ληγινώσκου- 
σιν έπαναφέρειν είωθότων ά γαρ ύφ' ή(Λών α- 
γνοείται, γνώριίΑα πάντως είναι ταύτα τώ 
(Λδίζω κ:κτη[;.ένω διάνοιαν, ή τφ θείφ. 

Της ουν διανοίας ουδέν δυνααένης άνευ 
αιτίου γιγνό[;-ενον άποοέξασθαι, πολλών δέ 
πάλιν ουδέν ήσσον εν τε τη φύσει και τψ βίίρ 
παρά το είκο; και προσδοκώρ.ενον άποβαινόν- 
των, άναγκαϊον Άρι^ίτοτέλει πειθοαένους πα- 
ρά τας φύσει και απλώς αιτίας άλλας άπο- 
δέξασθαι, τάς *κατά συρ,βεβηκός, τί) συ(Α- 
βολγ) και συνεργεία το έκ της απλώς άποβη- 
σόαενον αιτίας άλλοιούσας* αίτιον δέ το [λή 
μίαν, άλλα μυρίας υπάρχειν αιτίων έν τφ παν- 
τΐ και γιγνομένων, ως ειπείν, συστοιχίας, ώςτε 
ταύτας άλλήλν.ις συγκλίνουσας και συνειρομέ- 
νας ή συνωθουμένας το τών γιγνοαένων έξ α- 
νάγκης ή ως έπι το πολύ μεταβάλλειν, ώςπερ 
άν τις ίδοι και άλλαχοΰ [Λςν ουκ ολίγα γεγε- 
νημένα και μονονού καθ' έκάστην γιγνόμενα, 
(/.άλιστα δέ και τα μέγιστα πάντων έν τη τών 
ανθρώπων Ιστορία, έν ή πολλάκις εύρίσ-κομεν 
άνδρδς ένδς ή γυναικός μιας ή ρήματος ένδς 
ή πράξεως μιας ή τών μετεώρων τινδς την έ- 
πιφάνειαν ή ένέργειαν την τών υπαρχόντων 
άρδην μεταβαλουσαν δψιν ή πορείαν. *ΙΙ γουν 
άνδοών ένίων, οίου: άν τις είποι γενέσθαι Σω- 
κράτη, Πλάτωνα, Μωσέα, Παυλον, Άλέξαν- 
δρον, Άννίβαν, Αριστοτέλη, Σκηπίωνα, Καί- 
σαρα, Ναπολέοντα, Κολόμβον, ην εσχον εις 
τα πράγματα και τους ανθρώπους, μεγίστη 
ροπή και δύνζμις ούδενί που τυγχάνει διαμφι- 
σβητητέα. Μάλιστα δ' άν τις ίδοι τοιαύτην 
ανθρώπων τε και πραγμάτων ροπην έν τη τών 
'Ρωμαίων ιστορία, προς ην ευθύς έπανερχό- 
μεθα. 

Συνεβάλοντο μέν ούν αληθώς εις την έκεί- 



1. ΝαΙΗ δΐια ίοππα ιηαηβ1)αΙ » Όουιδ. Μετ. 
1, 17. 



20 



Ο ΕΙ Ε/ΟΟΑΒ( ΚΑλίηΐΙΦΣ «ϋΟΛ•ηΐ•£ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



νων αυ^ηιιν ούχ ολίγον χν^ρες ο*^'Λ ολίγοι, διχ- 
πρέψχντ£ς έτν'άρΕττί •λχΙ τχύτη |ΑΟνγ} πολλχ. 
διχτυρχξχαδνοι, *λχΙ ούδ-Ις άονήκιΟχι ^ύνχται 
την έχιίνων χνδρχγχΟίχν, οίοι προ; άλλοις πολ- 
λοίς έγένοντο Κχαιλλος, ΚΐΛίγχτος, Φχβρί- 
κιος, Φχβνος ό Μχξι;Λθς, Κλχύδιος Μχρκελ- 
λος, Σχγιπίων ό την ^{Λλησιν Άφριχχνός, ό 
πρεσβύτερος. ΟΙ μέντοι λχαπρ^ τη τύ/η χρη- 
σά]Λ£νοι πολλής τχίς άληΟ-ίχις είσίν εχείνων 
πλείον•ς, οίους χν τις εΓτςοι γ•νε'σΟχι Νθ(Λχν 
κχΐ Τχρχύνιον τους βχΊΐλεϊς,• έπήλυδχς δντχς, 
τ^ν (Λεν έχ Σχβίνων, τον δ' έχ Τυρρηνίχς* έ- 
τι δε υστίρφ /ρόνφ Πχυλον Αίαίλιον, άτρω- 
τον δν είχε στρχτον έχ Μχχεδονίχς έπχνχγχ- 
γόντχ. Πολλών δ'έτέρων πχραλειπο(χένων Κορ- 
νήλιος πχρίστχτχι Σύλλχς χντικρυς έχυτόν. 
είσποιών τνί τύχη [Λίτχ των πρχξεων χχΐ κχτχ 
Σοφοχλέχ β<>ών : 

, « Έγώ δ' έ;Λχυτ6ν πχϊδχ της τύχης νέ[Λω3)* 

διο χχί Φήλιχχ (Ρβϋοβίη) έχ της εύτυχίχς 
ίχυτον έπωνό(Λχζεν. Έτι δε Γχϊος Κχϊσχρ έ- 
[λχοτύρησεν αύτος την ίδίχν εύτυχίχν, ειπών 
ποτέ προς τον κυβερνήτην ύπο του κλύδωνος 
αετχβχλλό(/.ενον : α Μι, τόλ;ΛΧ, γεννχϊε, και 
αεδιθι (Ληδίν, άλλ* έπιδίδου τη τύχη τχ Ι- 
στίχ κχΐ δέχου το πνευ(ΛΧ πιστεύων δτι Καί- 
σαρα φέρεις κχι την Κχίσχρος τβχηνΐ). αΟύ-• 
τως έπεπειιτο», φησίν ό Πλούτχρχος, «την 
τύχην χύτφσυ|Λπλεΐν, ί^^νxποδη(Λ•ϊν, συστρχ- 
τδύεσθχι, συστρχτηγεΐν ή έργον ην γχλήνην 
(Λεν έπιτχζαι θχλχσση, θέρος δε ^εΐ|/.ώνι, τά- 
χος δε τοις βρχδυτχτοις, άλχή^ οέ της άθυ- 
μοτχτοις• το δε πάντων, χπιστότερον, ^υγήν 
Πθ(Λπη{<|> κχΐ Πτολε(Λχίφ ξενοχτονίχν, ίνα κχι 
Πο;Λπήιος πέίΐη κχι Κχϊσχρ {χή [ΛίχνΟη )). Ε- 
κείνου δ',ούχήσσον ευτυχής έγένετο κχΐ ό διχ- 
δεζά[Λενος τό τε δνο(ΛΧ κχι τήν αρχήν Όκτά- 
ουϊος ό Σεβοςστος έπιχληθείς, δς κχΐ χύτος 
έχυτφ τήν τύχην έίΛχρτύρησε δουνχι τοις θεοις 
εύξχαενος τφ θυγχτριδφ έπΙ στρχτείχν ίόντι 
Σχηπίωνος [Λεν τήν χνδρείχν, Πθ[Λπηίου δε 
τήν εύν^ιχν, εχυτου δε τήν τύχην », ή; κχι 
Κλεοπχτρχν ό Πλούτχρχος τίθησι, τήν Αι- 
γύπτου βχσιλίδχ, «περί ην», φησιν, « ώς 
ερ(ΑΧ, κχτέδυ κχΐ συνετρίβη τηλικουτος χύτο- 
κράτωρ, δ Αντώνιος, ϊνχ μόνος ό Κχϊσχρ ή». 
ΚχΙ χύτχι [Λεν χΐ πχρ' χυτών εκείνων είσι 
(Λχρτυρίχι. 

"Ηδη δε ληπτέον ή»ϊν τχς έξ χυτών, ως το 
ιίκός, τών γεγονότων χνχ[Λφισβητητους. *Ότι 
(Λεν ουν τΓολλή τις ην χυτών έν τοϊς βργοις κ^οΐ 



τοϊς πολέ[Λθΐς άνδρείχ κχι τόλμχ, τις άν ίξχρ* 
νος γένοιτο τήν χλήήειχν σεβόμενος ; ή (Λεν 
τοι τχχύτης, μεΟ'ής ή πόλις ηύξήΟη κρχτχιχ 
κχΐ μεγάλη, κχΐ « πάσης μεν ήρζε γης, δστ) 
μή άνέμβχτός έίττιν, άλλ' ύπ' ανθρώπων οικεϊ- 
τχι », κχθ'ά φησι Διονύσιοί έπΙ το κολχκι- 
κώτερον σεμνολογών, πάσης δε θχλχσσης, δ- 
ση πλεϊσθχι μή χδύνχτός έστι, πρώτη τών Ι κ 
του πχντος χίώνος μνημονευομένων άνχτολχς 
κχι δύσεις δρους ποιησχμένη της δυνχστόίχς»*, 
« αύ χερσίν ανθρώπων », κχτχ Πλούτχρχον, 
« ουδέ γνώμχις προχωρουσχν ήγεμονίχν, θείχ 
δε π^μπη κχΐ πνεύμχτι τύχης έπιτχχυνομένην 
έπιδίίχνυτχι τοϊς ορθώς λογιζόμενοι^: ύ . « Τρό 
πχιχ τροπχίοις έπχνίστχτχι » , λέγει πάλιν ό 
χυτός, •« κχι θρίχμβοι θριάμβοις άπχντώσι 
κχι το πρώτον χίμχ τών δπλων ϊτ\ θερμον ά- ' 
ποχλύζετχι τ<;^ δευτέρφ κχτχλχμβχνόμενον. 
Τχς δε νίχχς άριθμουσιν ου νεκρών πλήθει κχΐ 
λχφύρων, χλλχ βχσιλείχις χίχμχλώτοις κχι 
δεδουλωμενοις εθνεσι κχΐ νήσοις κχι ήπείροις 
προςοριζομένχις τή^ μεγέθει της ήγεμονίχς. 
Μι3& μεν μάχη Φίλιππος άπέβχλε Μχχεδονίχν, 
μι^ δε πληγή πχρεχώρησεν Άντίοχος Άσίχς, 
χπχξΚχρχηδόνιοισφχλέντεςχπώλεσχνΛ'.βύην, 
εις άνήρ μιχς όρμη στρχτιχς Άρμενίχν προςε- 
κτησχτο, Πόντον Εύξεινον, Συρίχν, 'Αρχ- 
βίχν, "Ίβηρχ^, Άλβχνούς, τχ μέχρι Κχυκά- 
σου. ΚχΙ τχυτχ μεν πχντχ κχτώρθωσε η} τηο 
τΐόΜως Γί5^^ γρησά^ίε^ος^ ύστερον δ* υπό του 
ιδίου δχίμονος χνετράττη »* ό δέ δχίμων δ της 
πόλεως ούκ εφήμερος επνευσε (φησΙν δ Πλού- 
τχρχος), ώςπερ ό τών Μχκεδ^νων,• χλλ* έκ 
πρώτων γενέσεων τη πόλει φ^νηβή^xς κχι συ- 
νχυξηθείς κχι συμπολιτευσάμδνος κχι πχρχ*- 
μείνχς βέβχιος έν γη κχι θχλάττη και προς 
βχρβάρους. Διχ τούτον *Αννίβχς Ικεϊνος, ό 
μέγιστος κχ^ φοβερώτχτος χυτής τών πολε- 
μίων, « φ βχσιλεύς βυδείς πχρχβλητδς εις τόλ- 
μχν κχι δύνχμιν », ουδένδς έτηρρέοντος οίκο- 
θεν ύπδ φθόνου, χειμάρρου δίχην έχχυθείς κχ- 
τχνχλώθη περί τήν Ίτχλίχν. Διχ τούτον Άν- 
τίο/ος μεν δ βχσιλευς ήσχολεϊτο, πολεμουμένου 
Φιλίππου, Φίλιππος δε προηττημένος επίίΐτδ,. 
κινδυνεύοντος ύστερον *Αντιόχου.• Διχ τούτον 
οΐ Κίμβρ^ι κχι οΐ Τεύτονες τόπων κχΐ χρόνων 
διχστήμχσι μ^γχλοις έχωρίσθησχν κχι διεσπά- 
σθησχν, ϊν*χρκέση μχχόμενος άνχ μέρος έκχ- 



\ . ΟβηΙί1)ΐΐ8 6δ( αΐϋδ (βΐΐαδ άαΐα ΗπιίΙβ 06γΓο: 
ΗοαιαηοΒ 8ρα(ίαπι 68( αΓϋίδ β( οΛ\$ ίίΐβιη. 
Όουίδ. Ρ88ΐ 2, 683—4, 



ΙΙΕΝ ΤΗΣ ΗΕΙΑΙΙΜΙ ΤΥΧΗΣ. 



21 



τίΜζ ο Μζ^ιος χαΐ (λυ) τριάκοντα μυριά^Σς 
ζνίρ«&ν αήττητων και ά(ΐάχων δττλων δ[Λθυ 
5υα^3Ε<ιου<ιαι κατζκλύσωσι τίϊν 'Ιταλίαν. Δια 
το^>Γον εν Ασία Μιθριδάτην (χεν οΐ Σαρ[Λατι- 
«οί κατΕϊ^τον πόλειχοι, του Μαρσικου την *Ρώ- 
αοΐν έ:ηφλδγοντος, Τιγράνην δε του πενθερου, 
λααττρου το πρώτον δντος, υπόνοια καΐ φθό- 
«ς έχώριζε, ριέχρι χωρίς ήττηθέντες έκάτεροι 
«υνχ^τώλοντο. 

Του δ* αύτου χρος τούτοις δαίιχονος και η 
ζ«ρι τχς ριεγίστας *^^αφορας της πόλεως δρθω• 
λ;, ος Γαλατών (λέν την.άκρόπολιν πολιορ- 
κούντων, α νοΰσον άνα στρατον ώρσε κακήν, 
ολεκοντο δε λαοί», του δε Καπιτωλίου δια 
τ^κτερινης Ικείνων εφόδου κινδυνεύοντος άλώ- 
ιζι, των πολε|Λίων λαθόντων,τούς τε φύλακας 
κχί τους εκείνων συνεργούς καΐ προκοίτου^ κύ- 
νας ύπνω δεδ{Αηαένους, ουκ ηπόρησε φωνής 
κακόν τοσούτον |χηνυσαι καΐ φράσαι δυνααέ- 
χης τών Ιίοών του ναού 'ς^ς "Ήρας φτηνών 
κλαγγνί τραχεί:}: καΐ διατόρω του; *Ρω[;,αίους 
έςεγειρχντων, οι συ{χ.φρονησαντες το γενό[Λενον 
έώσχντο και κατεκρήανισαν τους πολείλίους. 
Και αύτην δε την άωροντοΰ Μακεδόνδς ηοωος 
τ5λΓ^την, ανδρός εύτυχή{Λασι μεγάλοις και 
κχτορθώ;χασι .λαμπροίς ύπό θάρσους α[Αά/ου 
καΐ φρονηίχατος, ώςπερ άίίτρου, φεροΐλένου 
κζ4 διάττοντος έξ άνα-Τολών Ιπι δυσ[Λας καΐ 
βάλλοντος ηδη τάς των όπλων αύγάς εις την 
Ίτχλίχν, ΤΎΐ της *Ρώ(χης τύχη τώ Πλούταρ- 
χε σ-^νχποδοτέον, άαφίβολον δν ει την ύπ' ε- 
κείνου ίούλωσιν ε{Λελλεν άποφεύξεσθαι, ρ.η 
δχνόντος. 

Συλλήβδην ούν έκ τών είρημε'νων (/.εγίστην 
εύρίσκοαεν ουσαν την της τύχης ει; την της 
πόλεως εκείνης αυζησιν συνεργασίαν, αεί [Λε'ν, 
ίίίίρ δ* έν τοις έξης, αύττ) δεξιάς γίνοαε'νης. 

ΚχΙ πρώτον ή Ίτάλικη χερσόνησος εις πολ- 
λχς και ποικίλας ύπό τε τών όρε'ων και τών 
ποταρ,ών και του [λή/^ους εις (λεσηίΑβρίαν. άπό 
^ούχ κατχτετ{χ.η{Αένη χώρας, •εκ όέ τούτου 
κχι τους οίκοΰντας εις έθνη πολλά κεραατίσα- 
σχ, δυνχτ^ν τοις 'Ρωααίοις κατέστησεν Ιφε- 
ξή^ς κχταστρε'ψασθαι πάντα. 

Είτχ φιλοκινδύνους άνδρας οίκιστάς, ως 
ίοικεν, ύπ' άρχηγω τφ Τωαύλφ το εξ άρχη; 
ή χόλις λαβουσα και τους «πιγενθ(Λε'νους εν- 
τεύθεν όαοίους- έχουσα, προς αυξησιν άεΐ και 
χλουτισ!ΛΟν άπο τών γειτόνων όρ[Λώντας καΐ 
έκ τών εντεύθεν ερίδων καΐ πολέαων άει [/.άλ- 
λον άσκου^αένους τα πολεριικα καΐ βελτίους 
χνά χρόνον εαυτών γιγνοριένους, η^η κατά 



Ι τους Σαμνιτικούς πολέ{Αθυς ύπό τριακοντάκις 
μυρίων ανδρών οικουμένη, κατα Πλούταρχον 
άνδρώδεις απαντάς καΐ πολεμικούς έκέκτητο 
τους ενοίκους 

α , , . επισταμένους μ^ν, άφ* ίππων 
άνδράσι μάρνασθαι και οθι χρη πεζόν Ιόντα». 

Και αύται μεν, ας γεννώμενη τρόπον τίνα 
ΤΥ) πόλει παρέσχεν άφορμας ή τύχη προς αύ- 
ξοσιν. Έκ δε τών άλλων, έν οίς αύτην όρώμεν 
ευμενή τοις *Ρωμαίοις άποδειχθεϊσαν, εστι κυ- 
ριώτατα προς τη τών Γαλατών άποχωρη'τει 
καΐ τφ Άλ-ξάνδοου θανάτφ, κωλύσαντι τού- 
τον άπό της έπΙ δυσμάς έπιστρατείας 

ά) αΐ τών εκείνου διαδόχων έριδες καΐ πό- 
λεμοι, τών δε της Αιγύπτου βασιλέων εύνοια 
το έξ άρχης τη *Ρώμη και φιλία* 

β') ή της Καρχηδόνος κακώς εις πό^εμον 
έχούσης αδυναμία καΐ μάλιστα δια τό τα 
στρατεύματα ταύτης άπό μισθοφόρων εκά- 
στοτε ξένων άθροίζεσθαί τε και διαλύεσθαι ^ο}:- 
δίως• 

γ') ή της Ελλάδος εις πολλας αδυνάτους 
πολιτείας έν τφ τότε διαίρόσις* 

δ') ή Αννίβα μετά τό έν Κάνναις ανδρα- 
γάθημα προς *Ρώμην άποδειλίασις και τό της 
νίκης εντεύθεν άκαρπον, είτα δ* η παντελής 
άπό Καρχηδόνος ύπό φθόνου πολιτικού καΐ 
ζήλου τών εναντίων άπόλειψις* 

ε') δ και θαυμαστόν αν είναι δόξειεν, ό δει- 
νός, φ Σύφαξ ό Νομάς ήγεμών έάλω, της 
Σοφονίο'βης έρως, "Ασδρούβου μεν θυγατρός 
του Καρχηδονίων στρατηγού, Μασσανάσση δε 
Νομλδων ήγεμόνι κάκείνω τό πρώτον ήγγυη- 
μένης. Έπεί δ' αύτην ή σύγκλητος, ίνα τον 
άνδρα προςαγάγηται, του πατρός απόντος, 
έςέί^ω^ε τω Σύφακι, μένεα πνέων, ώς τό ει- 
κός, ό Μασσανάσσης τό μεν πρώτον ούκ ό- 
λίγην έν Λιβύη σ'^νεβάλετο τώ Σκηπίωνι μοΤ- 
ραν εις νίκην, ύστέρφ δε χρόνφ μάλιστα της 
Καρχηδόνος αναστάσεως βίΓτιο; έγένετο πρό 
τών 'Ρωμαίων αυτός την εκείνης δύναμιν εις 
γόνυ βχλών και καταδαμάσας. Επειδή δε τη 
Σοφονίσβη συλλήξειν εμελλεν ήμϊν δ λόγ;)ς, κα- 
λόν ήγησάμεθα περάναι τήν πραγματείαν φ 
πεποιήκαμεν εις αυτήν έπιγράμματι : 

Δειλαιη Σοφονισβα, φΑης άέκουσ* δλέτειρα 
πατρίδος ίμερτω χάλλεϊ μέλλες εμεν 
'ή πρΙν Μασσινισεω μνηστή περ άνακτος έοΟσα, 
πάτρης βουλομένης, ύστερον εξεδόθης 
ούλομένω Σύ^ακι Νομάδων άγω ίππιοχαρμών 
Λύσονίους δια σους έχπρολιπόντι γάμους* 



22 



Ο ΕΝ ε/ποακι κααηηιιος φιαοαογιεος•ςιτααογος. 



τκ^μενος δ ' ΰβριν Καρ/ηδ<5νι κείνος ολεΟρον 
ήνεγκεν πύματσν, Μασσινίσαο μένος. 



ΑΓΟ* δφελες μή φΟναΐ' έπεί μέγα πατρώοι πημα 
σοά χάριτες καΐ σή μέλλ ' εμεν άγλαίη. 

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΚΑΡΟΛΙΔΠΣ • 



ΠΕΡΙ 



ΕΝΥΠΝΙΩΝ. 



/"Άτεγνώσθη έν τ^ ΨΚΒ' . Ουνεδ^ιάΰει) , 



Περί ενυπνίων μέλλοντες πρχγματεύεσθαι, 
δέον Ινα το πρώτον διασαφήσωμεν την της 
λέξως άρ/ην και χρησιν. Αύτη (ένύτ^νιον) ε- 
στίν, ώ; εστίν έκ της μορφής ευχερώς είκά- 
σαι, το ούδέτερον του επιθέτου ένύπνιος (έκ 
της ^τ προθέσεως καΐ του ΰπτος) καΐ σημαίνει, 
ώς το εικός, το καθ' ύττνους η Ιν ύπνω φαι- 
νόμενον. Άπαντδ^ η λέξις έκ τών αρχαιοτά- 
των ηδη παρ* Όμήρφ μετά χρήσεως έπιρρη- 
ματικης, έν οίς φησιν ό ποιητής έν 'Ιλ. Β, 
56 και Όδυσ. Ξ, 495* α θεϊός μοι ένύπνιον 
ηλθεν δνειρος ». Άλλαχου δε πάλιν Ιστιν ή 
λέζις έν χρήσει ως ούσιαστΓκόν, οίον παρ'*Η- 
ροδέτφ: δ^ΐζ ενυπνίου^ ώςπερανεί ελεγεν : δ- 
ψις ονείρατος. Διαφέρει Χέ τών δύο τούτων 
λέξεων ή χρησις παρ* Όμήρω γουν ούτως, 
ώςτε το μεν έ^νπκΐοκ σημαίνειν φαίνεται την 
του ένυπνιάζοντος )οατάστασιν, ό 5ε δ^Βίρος 
την έν τη καταστάσει ταύτη θείαν έπιφάνειαν. 
Και ταύτα μεν περί της λέξεως. Επειδή δε 
το εννπηογ ως συνώνυμον της λέξεως δηιρυς 
ή ό)^€(ροκ ή ό^είρατί} σημαίνη καθόλου το καθ' 
ύττνους φαινόμενον ή το έν ύπνω φάντασμα 
κατ* Αριστοτέλη, άρκτέον ήμϊν, ώς το εικός, 
απο ττ^ς οιασαφησεως του φαινομένου τούτου, 
δπερ ύττνον καλουμεν. Εστί μένουν απλώς ό- 
ριζομένοις 6 ύπνος, ώς πάντες γινώσκουσιν, ή 
κατάστασις του ανθρώπου •και καθόλου τών 
ζώων, καθ* -ί^ν αυτά, παυομένης, ώς ειπείν, 
της τών αίσθητηοίων λειτουργίας, άπαλλάτ- 
τονται πάσης (ή -σχεδόν τι πάσης) προς τα έ- 
ξω κοινωνίας* είθισμένοι δε πάντοτε να πραγ- 
(Αατευώ(Λεθα το πρώτον Ιστορΐ5<ώς τα ζητή- 



ματα, καλόν ήγτ^σάμεθα και ενταύθα ν* άνα- 
κοινώσωμ,εν, αρχόμενοι της πραγματείας, δσα 
περί ύπνου τε καΐ περί ενυπνίων έφιλοσόφησεν 
ό πρώτος περί τούτων επιστημονικώς πραγ- 
ματευθείς Αριστοτέλης. Ούτος μετά την ηερί 
Μ^ήΐ(ης χαΐ Άκα/ι^ήσεως θεωρίαν μεταβαί- 
νων εις την ττερί '^ϊ'π^ον και Έγρηγόρσεως, 
άρχεται σκεπτόμενος « τίνα ταύτα τυγχάνει 
οντά καΐ πότερον ίδια'της ψυχής ή του σώ- 
ματος ή κοινά . . . και δια τίν* αίτίαν υπάρ- 
χει, και . . . (ει) άπαντα κεκοινώνηκεν αυτών 
αμφοτέρων )). Είτα α τί έστι το ε^ύπηον καΙ 
δια τίν* αίτίαν οΐ καθεύδοντες ότε μεν ονει- 
ρώττουσιν, ότε δ' ου* ή συμβαίνει μ.έν άεί τοις 
καθεύδουσιν ένυτυνιάζειν, αλλ* ου μνημονεύου- 
σι, και ει τούτο — , δια τί . . . καΐ (ει) εν- 
δέχεται τα μέλλοντα προοραν η ου και πώς, 
ει ένδέχετο&{, καΐ τα υπ* ανθρώπων πραχθή- 
σεσθαι μέλλοντα μόνον ή και ων το δαιμόνιον 
αιτιον' και γίνεται φύσει ή άπο ταρτομάτου». 
Ταύτα πάντα τα ζητήματα θέμενος καθ' ι?,ν 
ενταύθα διώρισται τάξιν ό Αριστοτέλης, πει- 
ράται καθεξής της λύσεως τούτων εκάστου 
κατά τον ϊδιον τρόπον. Ευρίσκει δε καθόλου 
τον ύττνον δντα πγ στέρησιν της έγρηγόρσεως, 
άντικείμενον αύτη, καθάπερ ύγιεία μεν νόσος, 
κάλλει δ' αίσχος, ίσχύι δ* ασθένεια, όψει δε 
τυφλότης, άκοη δε κωφότης. Επειδή δ' ό έ- 
γρηγορώς έγρήγορε τφ αίσθάνεσθαι καΐ τον 
αισθαν/ψενον εγρηγορεναι κο/ίίζομεκ, ή δ'αι- 
σ.θησις κίνησίς τίς έστι της ψυχής δια του σώ- 
ματος, φανερον ότι κοινον άμφοϊν, ψυχής καΐ 
σώματος, το πάθος. Τών ούν φυτών αισθή^ 



ΠΕΡΙ ΕΝΙΤΟΝΙΑΝ. 



23 



0Μ»ς ρν ά[ΐ.οιρούντων, αυξήσεως δε χαΐ (ρθί- 
«εως μόνον μετεχόντων, ούχ υπάρχει τούτοις 
ύχ»ος ούδ' Ιγρήγορσις* τα δ' αίσθησιν έχοντα, 
τοντ* εστί τα ζώα, δέον ίνα μετέχωσιν άρ,φο- 
7ερ«Αν, άλλ' ουδετέρου τούτων άει και συνε- 
χώς, ως άνάγχης ούσης άδι^νατεΐν το όργανον, 
ςύ € εστί τι χατα φύσιν έργον, όταν ύπερβάλ- 
λτ, τον χρόνον, ω δύναται τι ποιεϊν, οίον τα 
ςααατχ όρώντα καΐ παύεσθαι τούτο ποιουντα, 
ςμοά^ δε χα ι χείρα και άλλο παν » το τοι- 
ούτον. Έστιν άρα τοις ζώοις το καθεύδειν ά- 
ναγχαΐον, ώς α εναντίον τφ έγρηγορέναι », 
διότι « άδυνατησει » (το της αίσθήσεως όργα- 
νον) δταν ύπερβάλλγ) τον χρόνον δσον ην α δυ- 
ναμενον αίσθάνεσθαι συνεχώς και ούκετι τούτο 
«οιησει ». Έστιν ουν ό ύτ^ος (ίάΰν^αΐίία δι* 
υχερβολτ4ν του έγρηγορέναι » , ώς αδύνατον δν 
χει ένεργειν, ενεργείας τίνος ύπάρχονσος, ώς 
εικός, του έγρηγορέναι. Άποδείκνυσι δ*ό φι- 
λόσοφος δι' επιχειρημάτων ομοίων και το μη- 
δέν χεΙ χαθεύδειν ένδέχεσθαΓ διότι (λέγει) ό 
μεν ύπ>ος οίον δεσμός τίς έστι καΐ ακινησία 
τίς αίσθησεως, ανάγκη δε πάν το καθευδον 
ίχειν αισθησιν, αένεργεΐν δε τη αίσΟήσει» κυ- 
ρίΐικ »αι απλώς αδύνατον άμα καθευδον όθεν 
έξ ανάγκης έστΙ πάς ύπνος έγερτός. Έκ τού- 
των ϊχΕται, κατ* Αριστοτέλη, δτι τα ζώα 
πάντα, «πλωτά τε και πτηνά καΐ πεζά» και 
όλως « δσα περ έχει οφθαλμούς », κοινωνου- 
«V ύπνου, τα δε φυτοΡάμοιρουσιν αμφοτέρων, 
ύπνου τε χαί έγρηγόρσεως, άτε στερούμενα 
ρι^ν αίσΟησεως, ης ειδομεν οίον άκινησίαν τίνα 
υπάρχοντα τον ύπνον, εις δε την θρέψιν μό- 
νην έχοντα την ζωην περιώρισμένην, ήτις 
μάλλον έν τ<|^ καθεύδειν η έν τφ έγρηγορέναι 
φαίνεται τελούμενη, διότι α τρέφεται και αυ- 
ξάνεται » τότε μάλλον, ώς ούοεν προςδεόμενα 
προς ταύτα της αίσθησεως, ώςτε καίπερ ύ- 
πνου μη μετέχοντα τα φυτά της έν ύπνω κα- 
ταστάσεως άνάλογόν τζγ την ζωην κεκτήσθαι. 
Έ<Γη μεν ουν ό ύπνος, κατά τον φιλόσο- 
φον, αδυναμία της κοινής αίσθησεως, η, ταϊς 
εκείνου λέξεσι )^ρωμένοις, της κοινής ταϊς αί- 
σ&ήσεσι πάσαις ακολουθούσης δυνάμεως, « η 
καΐ δτι όρ2 καΐ ακούει και αισθάνεται » την 
αίσθη^ν έχει. Έστι δε τούτο ο καλού μεν 
σνταδίχ: η συτείδησιγ, ώς γίνεται δηλον εξ 
ών αμέσως επιφέρει : <( ου γαρ δη τη γε δψει 
όρα δ τι όρ? »* κοινον δε καΐ κύριον των 
αισθήσεων πασών δοχεΐον φαίνεται ούσα αύ- 
τφ ή.άφη η το άπτικόν, δ «χωρίζεται μεν 
(αύτο) τών άλλων αισθητηρίων, τα δ* άλλα 



τούτου αχώριστα». Τούτου τοίνυν εστί, κατ' 
Αριστοτέλη, πάθος ή έγρήγορσις καΐ ό ύπνος• 
διο καΐ κοινός έστι τοις ζώοις, ώς μόνης της 
άφης πάσιν απλώς κοινής ύπαρχονσης* άλλως 
ηθελεν είναί πως άτοπον, έν φ οεν ειν* άναγ- 
καΐον ουδέ δυνατόν ίνα ένεργώσιν αΐ αισθήσεις 
άμα πάσαι, ν' άργώσι καΐ ν* άκινητίζωσιν ά- 
μα, α Του δε κυρίου τών πάντων αισθητη- 
ρίου . . . πεπονθότος τι, συμπάσχειν άναγ- . 
καΐον και τα λοιπά πάντα». Έστι δε (λέγει) 
και πολλαχόθεν άλλοθεν δηλον, δτι δεν συνί- 
σταται ό ύπνος εις την τών αισθήσεων πασών 
άργίαν και άχρηστίαν ουδέ την περί το αί- 
σθάνεσθαι άδυναμίαν, ώς τούτων καΐ έν άλ- 
λοις πάθεσιν, οίον έν ταΐς λιποψυχίαις, συμ- 
βαινόντων, άλλ' εις την χρήσεως άδυναμίαν, 
δταν αύτη γίνηται έν τφ πρώτφ φ αισθάνε- 
ται πάντων αίσθητηρίφ* διότι τούτου μέν ή 
αδυναμία ώς κυρίου επιφέρει καΐ την τών άλ- 
λων, ή δ* εκείνων ούχι άναγκαίως την τούτου. 
Αίτίαν δέ του ύπνου τελεολογικώς εξετάζων, 
άτε της μέν φύσεως ομολογουμένως « ενεκά 
του » πάντα ποιούσης, τούτου δ' υπάρχοντος 
αγαθού τίνος, ευρίσκει την άνάπαυσιν, ώς ου- 
σαν άναγκαίαν άμα και ώφέλιμον τιΓαντι τζ^ 
πεφυκότι μέν κινεϊσθαι, μη δυναμένφ δ* άεΐ 
και συνεχώς τούτο ποιείν ήδ'ϊμένως• διο ώς 
αναπαύσει δντι προςάπτουσι (λέγει) την τοιαύ- 
την μεταφοράν τω ύπνφ*• σώζονται δέ τα ζώα 
αναπαύσεως γευόμενα, ώςτε σωτηρίας ένεκα 
τών ζώων δ ύπνος. Προς τί δέ πάλιν ή σω- 
τηρία; της εγρηγόρ^τεως ένεκα* διότι αύτη το 
τέλος• διότι του βελτίστου ένεκα πάντα τάλ- 
λα• βέλτιστα δ* έν τοις ζώοις το φρονεΐν καΐ 
το αίσθάνεσθαι, ταύτα δ* έν τη έγρηγόρσει. 
Επισκεπτόμενος δ' έπειτα α ποίας κινήσεως 
και πράξεως έν τοις σώμασι » θεωρητέον συ- 
νέπειαν το έ'^'^ηγορέναι καΐ το καθεύδειν, ευ- 
ρίσκει τοιαύτην την έν τω πρώτφ αίσθητηρίω, 
έν φ ή αρχή της τε κινήσεως, ώςπερ άλλα- 
χού διώρισε, και της αίσθήσεως• τούτο δέ, 
φησι, τοις έναίμοις το περί την καρδίαν μέ- 
ρος. Έν τούτφ λοιπόν τω μορίφ πρώτφ γί- 
νεται κατ' Αριστοτέλη ή έγρήγορσις καΐ ό ύ- 
πνος* τούτου δέ σημεϊον δτι καθεύδοντες ενιοι 
κινούνται καΐ ποιούσι πολλά έγρηγορικά, ου 
μέντοι (προστίθησιν) άνευ τινδς φαντάσματος 
και αίσθήσεως. Γίνεται δέ κατ' αύτδν έκ της 
περί την τροφήν άναθυμ,ιάσεως της εις τάς 
φλέβας, ωθείται δ* άναγκαίως μέχρι σημείου 
τινδς το άναθυμιώμενον, είτα δ' αντιστρέφει 
καΐ μεταβάλλει καθάπερ Εύριπον. Όν δέ θερ- 



24 



Ο Ιλ Ε/ηΟΑΙΙ ΙΑΑΒίηΟΧ ΦϋΟΑΟΠΕΟΣ ΣΥΑ10Γ0Σ. 



(Λον το άναθυ(Λ.ώ[Λ£νον πέφυκε φίρεσθαι προς 
τα άνω, έχδϊ δ'? γενοαενον άθρόον πάλιν άντι- 
<ιτρέφει καΐ καταφε'ρεται* διο ι^λέγει) (Λχλιστα 
παρέχει ύπνον ή τροφή• διότι" έχ ταύτης ά- 
θρόον πολύ τό τε ύγρον άναφίρεταν και το 
σωαατώδες* άφ* ου δ* άνινεχθγ), βαρύνει (χεν 
καΐ ποιεϊ νυστάζειν Ιστά(Λενον, δταν δε ρέψτ) 
κάτω και άπώστ) το θερ[ΛΟν αντίστρεψαν, επ- 
έρχεται δ ύπ-^οζ χαί το ζώον καθεύΧει* τεκ{;,γ;- 
ρια δε τούτου φέρει τα υπνωτικά, ώς καρτ,- 
βαρίαν έΐΛποιουντα πάντα, τά τε βρωτά και 
τα ποτά, (Ληκωνα, (χανδραγόραν, οίνον* καΐ 
οΐ καταφερό(χενοι και νυστάζοντες άδυνάτοΰσιν 
αΓρειν αυτών •την κεφαλήν και τά βλέφαρα* 
και τοιούτος (φησιν) ό ύπνος μάλιστα μετά 
την τροφην η τα σϊτα δια την έζ αυτών άνα* 
θυμίασιν, καΐ δ Ιν τη πρώτη ηλικία, πολύς ων 
δια το την τροφην άνω φέρεσθαι πδίσαν τού- 
του δε σημεϊον ηγείται το υπερβάλλει-; το μέ- 
γεθος των 'άνω προς τά κάτω κατά την πρώ- 
την ήλικίαν, άτε της αυξήσεως έπι ταύτα γι- 
νομένης. Έκ δε τούτου και επιληπτικά γί- 
νονται τά παιδία, διά το τον ύπνον είναί πως 
έττίληψιν,, ου σημεΐον δτι πολλοίς ή αρχή του 
πάθους Τούτου συμβαίνει καθεύδουσι, και καθ- 
εύδοντες μεν άλίσκονται, έγρηγορότες δ'^ού' 
διδ συμβουλεύδΑ τοις παιδίοις δ φιλόσοφος μή 
πολύν διδόναι τον οίνον, άλλ' ύ6αρή και ολί- 
γον, δντα πνευματώδη, καΐ τούτου μάλλον 
τον μέλανα. Έκ ^«ίτου δ' εξηγείται καΐ το 
τών άδηλοφλέβων και νανωδών και μεγαλοκε- 
φάλων φίλυπνον διότι οΐ μεν άδηλόφλεβοι, 
λέγει, στενάς εχόυ^ι τάς φλέβας, ώςτ' ου ρά- 
διον διαρρεΐν κατιόν το ύγρόν, οί δ* άλλοι 
πολλήν τιν' εχουσι τήν άνω όρμήν καΐ άναθυ- 
μία^ν τουναντίον δέ, φησι, γίνεται τοις φλε- 
βώδεσι καΐ τοις μελαγχολικοϊς, τοις μ^ν δι' 
εύροιαν τών φλεβών, τοις δέ δΛ το μή γίνε- 
σθαι πλήθος άναθυμιάσεως ένεκα της εσω ψυ• 
χρότητο;. Έκ δέ τούτων καΐ τών τοιούτων 
εξάγει το συμπέρασμα κατά τήν ιδίαν θεω- 
ρίαν^ δτι α δ ύπνος έστι σύνοδος τις του είσω 
θερμού καΐ άντιπερίστασις φυτική » δι* ήν ύ- 
ρηκεν ανωτέρω αίτίαν έκ τούτου δέ, φησι, 
πολλή ή κίνησις έν τφ ύπνου ν τι* εν οίς δέ τό* 
ποις, ώς έν τοις άνω κΑί τοις εξω, έκλείπε•, 



καταψύχεται, διο καΐ καταπίπτει τά βλέφα- 
ρα, τά δ' εσω καΐ τά κάτω διατελουσιν ετ; 
θ^ρμά. Επειδή δέ δτι μέν δ ύπνος ίσχυρότα- 
τατος, κατά τά ρηθίντα, μετά τά σιτία, και 
εστίν υπνωτικά δ τε οίνος και ταλλα τά τοι- 
αυτά,• έχοντα θερμότητας, ουόεις, φησιν, α- 
πορήσειεν άν, εστί δ* ουκ εύλογον τον μέν ύ- 
πνον είναι κατάψυξιν, τά δέ του καθεύδενν 
αίτια θερμά, συνεχόμενος άπορίαις δ φιλόσο- 
φος πειράται, καθ* ας αύτφ παρείχε φυσιολο- 
γικάς ή σύγχρονος επιστήμη γνώσεις, διά μα- 
κρών έξηγήσασθαι και συμβιβάσαι τά φαινό- 
μενα ταύτα. Έχέτω δ' ούν δπη βούλεται τά 
κατά τήν θεωρίαν ταύτην ήδ' έξέγερίτις γί- 
νεταί, φησιν, δταν πεφθη και κράτηση έν δ- 
λίγφ πολλή έκ του περιεστώτος ή συνεωσμένη 
θερμότης και διακριθη τό τε σωματωδέστερον 
αίμα το έν τοις κάτω μέρεσι καΐ το λεπτότα- 
τον καΐ καθαρώτατον το Ι ν τη κεφαλή. Γίνε- 
ται τοίνυν δ ύπνος άδιακρντωτέρου γινομένου 
του αίματος μετά τήν της τροφής προσφοράν, 
εως ου γενομένης της διακρίσεως του αίματος 
του μέν καθαρωτέρου εις τά άνω, του δέ θο- 
λερωτέρου εις τά κάτω, γένηται ή εγερσις. 
Άνακεφαλαιών δ* δ φιλόσοφος τά μέχρι του 
δε ^ηθέντα περί της του ύπνου γενέσεως έν ο- 
λίγοις επιφέρει τάδε : δτι το μέν του καθεύ- 
δειν αίτιον έστιν «ή ύπδ του σωματώδους, του 
αναφερομένου ύ'πο του σύμφυτου θερμού, άντι- 
περίστασις αθρόως έπι*το πρώτον αίσθητή- 
ριον », δ δέ ύπνος ^στι (( κατάληψις του πρώ- 
του αισθητηρίου προς το μή δύνασθαι ένερ- 
γεΐν, έξ ανάγκης μέν γινόμενος διά το τοιαύ- 
την είναι τήν του ζώου φύσιν, ένεκα δέ σωτη- 
ρίας• σώζει γάρ ή άνάπ^υσις ».. Τοσαύτα μέν 
περί ύπνου δ Αριστοτέλης. Εντεύθεν δέ με- 
ταβάς εις τήν περί ενυπνίου ζήτησαν, άποδεί- 
κνυσι διά αακοών δτι του φανταστικού το 
τοιούτον ταθο;, ήτοι το εν•)πν.αςειν, ατε του 
ενυπνίου φαντάσματος δντος έν ύπνω φαινο- 
μένου : « το γάρ έν ύπνω φάντασμα ένύπνιον 
λέγομεν ». 

Θίωρεϊ τοίνυν δ φιλόσοφος το ένύπνιον οίον 
άνέγερσιν ή άνατταρχστασιν τών εντυπώσεων 
τών .έναπολειπομένων εκάστοτε έν τοις αισθη- 
τή οίοις ΐΑετά τήν τών αισθητών άπέλευσιν. 

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΚΑΡΟΛΙΔΗΣ. 



ΠΕΡΙ ΤΩΝ 



ΕΡΕΙΠΙΩΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΥΖΙΚΟΥ. 



/^Άνεγ^'ώσθη έν τι) ΨΛΖ' αννεδριάοει) , 



Προς άνατ^λχς της νυν πρωτευούτη; της 
έπαρχίΛί Κυζίκου Άρτά///^ εν άγγλικον [λί- 
>ΐ9ν ά:τί)τουΦα ταύτης, κεϊτχι' η αρχαία και 
ινίοξος Κνζίχοί:, Ή ό^ος φέρει Χι' ά|^πελώ- 
τρ«ν, ελαιώνων καΐ <7ΰχθ|χορεών. Λύχη χαι /.α- 
τηγ£ΐχ χάταλα|χβίνει τον περιηγητην Ιττχιτ,ε- 
νον ίν τψ (ΐ4σφ των έρειττίων της πόλεως έ- 
χεινης, ΤιΤίς, ένεκα του έριπορίου, του πλούτου 
και των μεγαλοπρεπών αύτης οίκοδθ(χών, η- 
ρλλχτο, λε'γει δ Στράβων, προς τας πρώτας 
τόλ-ις ττίς' Ασίας κατά την μεγαλοποέπειαν ^ 
και ωραιότητα, ό δέ Αριστείδης έν τώ προς 
τςί»; Κυζικηνούς λόγφ νοαίζει, οτι το κάλλος 
των δηαοσίων οίκοοοαηα.άτων και την δλην 
2ιχχοσ{λ.η<;ιν και το (ΐεγαλεΐον της πόλεως δεν 
δύναται ουτβίό άγύ{χ.ναστος αρκούντως να έ- 
χαινέστρ, ούτε ό περί το λε'γειν δ-ινος ευκόλως 
να Ιστόρηση, διότι έφαίνετο ως Ιερα πό^ις ά- 
«άντων των θεών καΐ ως δια κλήρου τοις πάσι 
λανιαηθεΐσα, ώςει οΐ θ^οι ηρλλώντο προς αλ- 
λήλους τίς αν λάβοι αύτην ύπο τ-ον εαυτού 
προστασίαν. Ή ηρωική άντίστασις, -^ν η πό- 
κις κατά τον τρίτον Μιθριδατικόν πόλεαον το 
78 α. Χ. άντέταξεν, είναι άζιοανηιχόνευτος. 
Ό Στράβων αναφέρει περί αύτης, δτιό Μιθρι- 
δάτης, άφ' ου τάχιστα τον Κόττυν πάρα Χαλ- 
κηδόνα κατετρόπωσε, καΐ αύτη ή πόλις (/.ηδε- 
{ΐίχν άντίστασιν παράσχουσα έκυριεύΟη, (Αε- 
τέβη είς Κύζικον, ης ή κατοχή έξησφχλιζεν 
αττω την κατάληψιν του Ελλησπόντου. Ή 
Κύζικος, άπολέαασα ηδη εκατόν ναυς και τρις# 
7ΐλίθ'>ς ότδλίτας, ους επικούρους τοις Χάλκη- 
οονίοις επεξίψε καΐ οιτινες έκεϊ διεφθχρησαν, 
έφαίνετο δτ^ ευκόλως ήδύνατο να κυριευθη. Ό 
Μιθριδάτης απήντησε τότε έπί τχΐς άντικει- 
ρνχις της χερσονήσου άκταϊς τον υπχτον 
Λούκιον τον ΛούκοΛλον, άγοντα έκτος (χιχς 
άχο 'Ρώ[Λης έλθούσης λεγεώνος και άλλας τέτ>- 
σχρας, ώστε ό Άππιανος άριΟαεϊ' την δύνα- 
μιν αύτου είς τρισ[Λυρίους πεζούς καΐ χίλιους 
έζαχοσίθ!>ς Ιππείς. 

(ΕΛΛ. ΦίΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΙΓ 



Του τόπου ύπέρκειτχι δρος της *ί 
στείας, δπ-ρ και θεσιν άπρόσβλητον έχει, καΐ 
την άπο γης συγκομιδήν ώς δυνατόν έλευθέ- 
ρχν τηρ|ϊ, τους δε πολ<[Λίους άποκωλύει. Χο 
χωρίον τούτο ώχύρωσε (/.έν σφόδρα ό Μιθρι- 
δάτης παρακινούντων του Ταςίλου και τών 
άλλων στρατηγών αύτου, αλλ* ό Λούκουλλος 
κατώρΟωσε δι* έπιτηδείο'^ διαγγελέως ίνα πεί- 
ση τον βασιλέα, δτι οΐ λεγεώνες του Φαριβρια- 
νου (Λελλουσι να άποστώσι προς αύτον καΐ 
τους 'Ρωααίους άΐΛαχητεΙ κατατροπώσει. Ού- 
τως απατηθείς ό Μιθριδάτης κάτέλιπε το δ- 
ρος, δπως [Αη άνωφελώς άρζηται του αγώνος, 
ου αην εκβχσιν καΐ άλλως ασφαλή έθεώρει* 
οί δε *Ρω[Λχϊοι άνευ ούδεαιας αντιστάσεως 
κχτέλαβον το δρος και ώχυρώθησαν έπ* αύ- * 
του. Ό βασιλεύς ϊστατο νυν έν τω ρ.έσφ της 
πο^ΐΛίας πόλίως και του υπάτου. *Π υπέρ- 
μετρος αύτου στρατιά, '^ν ό Άππιανος είς 
τριακοσίας χιλιάδας άνδρας ορίζει, είχε τρο- 
φχς δια τρεις η τέσσχρχς ήαέρας, δ δε Λού- 
κουλλος απέκλεισε την άπδ της ηπείρου (Λετα- 
κόΐΛίσιν, ήτις προσέτι άπδ θαλάσσης ην ανε- 
παρκής, και ένεκα του ένιστα[Λένου χεΐ|χώνος 
ε(Λελλε παντάπασι να έκλείψγ). "Οθεν ταχεία 
άπόφασις ην αναγκαία τφ Μιθριδάττ)* έπρεπε 
δηλονότι η τους *Ρω}Λαίους να άποδιώζγ) της 
οχυράς αυτών θέσεως, ήτις ένίπισφαλεϊ άπο- 
τελέσ[Αατι και (χεγάλαις ζη(Λίαις προςωρινην 
(ΛΟνον βοήθειαν. αύτώ ^ίϊδύνατο να παράσχγ), 
ή να κυριεύστ) την πόλιν, έν η ού (ΛΟνον τα 
αναγκαία (/.έσα προς άνάπχυσιν του στρχτου, 
άλλα καΐ ασφαλές έρεισμα είς γινομένας καΐ 
ετι επικείμενα ς αλώσεις ήδύνατο νά'εύργ). "Ο- 
θεν έζελέξχτο το τελευταϊον, και καταλιπών 
τον Λούκουλλον κατά νώτχ, μετέβη είς τήν 
χερσόνησον, περιεκύ κλώσε τήν πόλιν άπδ ζη- 
ρας και θαλάσσ*ο: και προσήνεγκε καταπέλ- 
τες και παντοειδείς και παμμεγέθε^ς μηχανάς. 
ΙΙρδ της ενάρξεως της προςβολης έκομίσθησαν 
κατά διαταγή ν αύτου τρισχίλιοι αιχμάλωτοι ■ 

•) 4 



26 



6 Ιλ Ι/004ΒΙ ΙΜΗΝΙΙΟΣ ΦΙΑΟλΟΠΙΟΣ- Σ1Τ4Α0Γ0Σ. 



Κυζικτ,νοΙ πολϊται έπΙ των πλοίων ΙίΑπρο'τθΕν 
του λψένος, οϊτινες αΓροντες τας χείρας προς 
το τενχος Ι^ιέτευον τους πολιορ•Λθυ{Λένους 'ίνα 
[ΛνησΟώτι του κινδύνου αυτών. Οΐ πολ•,ορ/.ού- 
}Λενοι, αν κχΐ ήσαν έχπεπληγ(Αένοι έχ τίς α- 
προσδόκητου προσπελάσεως του βασιλέως, ο- 
(Λως δεν άπεθαρρύνθησαν, άλλα Πεισίστρατος 
Ό αρχηγός αυτών μεταϊςαλεσάαενος διέταζεν 
ίνα ειπωσιν εις τους αίχ|Λαλώτους άπο του 
τείχους, επειδή άπαξ ήχααλωτίσθησαν, ας 
ύποφέρϋ»σι τήν τύχην αυτών ευσταθώς. *Ότι 
ο Λού'Λουλλος ήρχετο προς βοήθειαν της πό- 
λεως έγνώριζον οΐ Κυζικηνοί, άλλ' έζέλαβον 
τήν θέσιν αύτου, τήν ό?&οίαν εβλεπον άπο του 
βουνού, ως τήν τών Μήδων καΐ Αρμενίων, 
ους ό Τιγράνης τφ Μιθριδάτη επικούρους είχε 
πέ[^.ψει, εως ου, τέλος, κολυ{Αβητης, δια τών 
έχθριχών πλοίων αφανής διελθών, έκό[Λΐσεν 
είδησιν τοις πολιορκουμένοις περί της θέσεως 
του υπάτου, ήτις μετ* ολίγον υπ* αιχμαλώ- 
των εβεβαιώθη. 

Κατ'άρχας προσέβαλεν ό Μιθριδάτης τους 
λιμένας, και προς τον σκοπό ν τούτον έπΙ δύο 
άλλήλαις συνεχόμενων πεντηρων κατεσκεύασε 
πύργον, έζ ου αύτος προς το τείχος του λι- 
μένος έπλησίαζε γέφυραν, ίνα ΙπΙ τών τ•ιχών 
, αυτήν Ιπιθέσγ). Ει και ο Μιθριδάτης έκαυχα- 
το έπι τφ νέφ καΐ καταπληκτική^ τρόπφ της 
προσβολής, οΐ πολϊται ΰμως δεν ένέδωκκν, 
άλλα κατεκρήμνισαν ήδη τεσσάρας στρατιώ- 
τας, άναβάντας ήδη το τείχος, και πυρ και 
πίσσαν ρίπτοντας έπι τών πλοίων, ήνάγκασαν 
τους πολεμίους να άνασύρωσι τας μηχανάς. 
Ύπελείπετο δε τφ βασιλει τρίτη ά:?όπειρα ή 
έζής. Τήν αυτήν ήμέραν προσέβαλε τήν πό- 
λιν άπο γης δι' δλων τών πολιορκητικών μη- 
χανών, ές ων μία ήτο' και ή έλέπολις, ύψους 
εκατόν ττίιχεων, έπΙ της οποίας • ύψουτο πύρ- 
γος και λίθους και παντοειδή βέλη καταπέμ- 
πων.*Προς πάντα δε ταύτα άντέταζαν οΐ πο- 
λιορκούμενοι θάρρος καςφρόνησιν, καΐ αν και 
τα μεν τείχη ειχον περίβολον μέγαν, ή δε 
φρουρά ητο αναλόγως μικρά, παρευρίσκετο ό- 
μως απανταχού, και ούτω διετή ρήθη σαν καθ* 
δλην τήν τόμέραν έπΙ τών τειχών, μέχρις ου 
περί τήν έσπέραν καταφλεχθέντα κατέπεσαν 
εΙς τι μέρος τα τείχη. Ευτυχώς όμως οΐ πο- 
λέμιοι δεν ετόλμησαν να είςβάλωσιν αμέσως 
εις τήν πόλιν δια του κατακαέντος παραρρήγ- 
ματος* οΐ δε πολιορκούμενοί δια νυκτός άνε- 
πλήρωσαν το κενόν, και πρΙν ή έπαναληφθη 
ή προσβολή, καταιγίς (ήν οΐ ΚυζικηνοΙ απέ- 



δωσαν εις τήν θείαν άντίληψιν) ανέτρεψε τήν 
έλέπολιν καΐ τα άλλα πολιορκητικά έργα του 
βασιλέως. Άλλ' ούτε ή άπο^^χία τών ύπερ- 
φυών τούτων προσπαθειών, ούτε ή ήδη έν τφ 
στρατφ είςχωρήσασα απορία ήδυνήθησαν να 
μεταβάλωσι τήν βουλήν του βασιλέως. Τους 
ίππους, οίτινες άλλως τε ανωφελείς ήσαν αύ- 
τφ, ίπεμψεν εις Βιθυνίαν, άλλα διαβάντες τον 
'Ρύνδακον ποταμον έπεσαν εις χείρας του 
Λουκούλλου, δςτις έζακιςχιλίους μεν έζ αυ- 
τών ελαφυραγώγησε, μυρίο•-^ δε και πεντα- 
κιςχιλίους άνδρας, προς άσφάλειαν μετά τών 
ίππων πεμφθέντα^. αιχμαλώτους Ιλαβεν. 

Ό Μιθριδάτης οια τοΟ στρατού νέαν έπί- 
θεσιν παρασκευάζων, άπέχωσεν άπο του ύπερ 
τήν πόλιν κειμένου Δινδύμου χαράκωμα κατά 
της πόλεως και υπονόμους εγκαταττκευάζων 
διώρυζε το τείχος. Άλλ' όμως ό Λούκουλλος 
κατώρθωσε διά τίνος μεγάλου πλοίου, 2περ έχ 
της Δασκυλίτιδος λίμνης εις τήν θάλασσαν 
κατεβίβασεν, έν σκοτεινή νυκτΐ επικούρους εις 
^τήν πόλιν να έμβάλτρ. *Ήδη έπηλθεν ό χει- 
μών ή είςαγωγή έκ της θαλάσσης έπαυσε, 
μέγας λιμός έπεπόλασεν έν άπάση τη στρα- 
τι3&, εις δν, ένθεν μεν δια τήν παρά φύσιν 
τροφήν, ένθεν δε διά τάς αναθυμιάσεις τών ά- 
ταφων νεκρών, προςετέθη και ^ιμός. Άεί- 
ποτε ό Μιθριδάτης ήλπιζε νά κυρίευση τήν 
πόλιν, και μετά τών ταλαιπωριών ηύξανε και 
ή δραστηριότης αύτοΰ. Άλλ'άφου οΐ πολιορ- 
κούμενοί τά προχώματα αύτου ύπώρυζαν, τάς 
μηχανάς κατέκαυσαν, οιά συχνών και Ιπιτρ- 
)τών εξόδων τήν άπο του λιμού καΐ της νόσου 
έςασθενήσασαν στρατιάν άείποτε κατέτριβον, 
καΐ μετά τοσαύτης επιτυχίας - άντειργάζοντο 
τους υπονόμους αύτοδ, ώστε και αυτός παρ.* 
ολίγον εις αίχμαλωσίαν νά περιπέση έκινδύ- 
νευσεν, απεφάσισε, τέλος, νά άρη τήν πολιορ- 
κίαν, καΐ διέταξεν ίνα ή άναχώρησις γείνη δια 
νυκτός* καΐαύτδς μεν ηθέλησε διά θαλάσσης 
νά ύπάγη εις Πάριον, ό δε πεζός στρατός η- 
γουμένου του Ερμαίου καΐ Μορίου νά μετα- 
βη εις Λάμψακον. Αμφότερα έζετελέσθησαν 
μετά ταλαιπωριών, διότι ή έπιβίβασις έγένετο 
μετά σπουδής καΐ μεγάλης συγχύσεως, ήν οΐ 
πολιορκούμενοί αμέσως δεν κατενόησαν δτε 
δε αυτήν ήσθάνθησαν, εξοδον ποιήσαντες, μέ- 
γα μέρος τών ούπω έπιβιβ^σθέντων Ιφόνευσαν 
και πολλά λάφυρα Ιλαβον ή δε στρατιά μό- 
λις άφίκετο εις τόν ΑΓσωπον ποταμόν, τόν 
τότε παρά το σύνηθες έκκεχειλισμένον, καΐ 
άπαντ^ τόν Λούκουλλον, 'δςτις, ίφ' δσον χή^ 



ΠΒΜ ΤΜ ΙΡΙίαΐαϋ ΤΗΧ ΑΡΚΑΙΑΣ ΙίΥΖΙΕΟΙΤ: 



27 



ίιντου Οέ^ν ά(ΐ.ετάβλητον κατεϊχεν, Ιπετίθετο 
Χ2τχ των ':Γο>.ε{ΐ.{ων κατά νώτα εν τη όιαβά- 
σΗΐ ά-ροσδοχ72τως και έποίησε (Αεγαν "ει; αυ- 
τούς φόνον, χαΐ τους (/η έν τφ ποτααφ πνί- 
γέντας χατεδίωξε [χε'χρι του Γρανικου. Ό 
Πλούτχρχ^ος ορίζει τον άριθ^λόν των φονευθέν- 
των εις ίισ{χυρίους. 

ΜετΛ ταΰτα είςελάσαντα τον Λούκουλλον 
ίίς την πόλιν ύπεδέχθησαν οΐ πολ^ται μετά 
χαρχς χαί εξαίρετου τΐ(Χη;, και προς άνχ|Λνη- 
«ΐΜ τίς άττελευθερώσεως της πόλεως ε^ι επι 
*Αίριανου, Ισως δε καί {ΐετε'πειτα, Λουκουλ- 
Χίους αγώνας έζετε'λουν. α Οΐ δε *Ρω;Λχϊοι, 
λέγει ό Στράβων, ετί[χη'7αν την πόλιν [ένεκα 
τζς ηρωιχης αύτης αντιστάσεως] καί έστιν έ- 
λευΟε'ρχ [χέχρι νυν και γώραν έχει πολλήν, 
ΤΓ,ν {Λεν έχ παλαιού, την οε των *Ρω[Λα{ων 
ζρο^ε'ντων* χαί γαρ της Τρωάδος εχο'ϋβι τα 
• χεραν του Αισώπου, τα πε(λί την Ζέλειαν και 
το της Αδράστειας πεδίον καί της Δασκυλί- 
τιδος λίρ,νης τα (Αεν εχουσιν οί Κυζικηνοί, τα 
δε Βυζάντιο!• προς δε τη Δολιονίδι και τη 
Μυγδονίδι νέ(Αθνται πολλην ρι.2χρι της Μιλη- 
τοπολιτιδος λί{Λνης καΐ της Άπολλωνιάτιδος 
αύτης, δι* ων χωρίων καΐ 6 'Ρύνδακος ρεϊ 
ποταρ-ός». 

Σή|Α£Ρον άλγος βαρύ γεννάται έν τη καρ- 
δία τοΰ παρατηρητου, άναλογιζθ(χένου οτι δαί- 
αωντις υπόγειος σεισιχ,ος συξχβας τφ 1063 (λ. 
Χ., φθονησας την ωραιότητα καΐ μεγαλοπρε'• 
χειχν χύτης, κατε'χωσε ταύτη ν ες άεί, συν- 
τρίψας έν άκαρει δια βαρβάρου χειρός παν δ 
τι ώ^χιον, εζοχον καΐ ευγενές δια σειράς αιώ- 
νων παρηγαγεν ή των Κυζικηνών διάνοια και 
τέχνη ^ .Που νυν οΐ ωραίοι καΐ ασφαλείς \ψί- 
νες; που τχ ισχυρά τείχη; ποϋ τα προχώμα- 
τα χχΐ αΐ γέφυραι; Που το βουλευτήριον, το 
θεχτρον, το πρυτανεΐον, ό ναός του Άτταλου, 
ό χεριφη^Λος ναός της Ασίας, αί άγοραί, αί 
άποθηχαι χαΐ πλήθος πολλών τοιούτων, ών έ- 
τιλείψει (ΐ.ε ο χρόνος διηγού(Λενον; και επι τέ- 
\ν^ς που η κίνησις καΐ ή ζωη ; Πάντα ταΰτα 
έρείπιχ χχΐ τάφος. *Α•τι των λα[Λπρών εκεί- 
νων οικοδομών , λίθους, κερά(/.ους, χώΐΛατα 
κχΐ κλάδους παραττ^ρεϊ τις* άντι 'ίών αγορών, 
τών πλατειών, τών οικιών, ά[χπελώνας, ε- 
λαιώνας χχΐ συκο;Λορέας νυν βλέπει* άντι τών 
έξοχων αυτί ς ρητόρων, κρώζει νυν ό κόραξ 
χαΐ η γλχυξ• άντΙ δε της σ[Λίλη; τών δι' ε- 
ξόχου καλαισθησίας πεπροικισ[Λένων αρχαίων 
άγζλ^αατοποιών αύτης, ακούει τις την οίκελ- 
λχν χγρότου τίνος ένθεν κάκειθεν και τον πέ- 



λεκυν του ξυλοσχίστου έκκόπτοντα τας κα- 
ρυας καί τας συκο;Λορέας. Οία ά,ντιπαράθεσις ! 
Τα πάντα σιγώσιν έν νεκρική σιγζ, τα πάντα 
τον νήδυ{Λθν καθ-ύδουσι. ΤβΙϊΐρΟΓα ΠίαΙαΠ- 

ΙαΓ βΐ ηο8 πιαΙαπιαΓ ΐη ϋΐίβ. 

Και έν τούτοις ύπηρξεν ενταύθα πόλις με- 
γάλη καί θαυμαστή, ης τα ερείπια έξίγείρου- 
σιν ετι καΐ σήμερον τί»ν ήμέτερον θαυμασμόν, 
βραχεϊαν δε π-ριγραφην αυτών μ,ετχδιδωμι 
ύμίν την έσπέραν ταύτην. 

Ει καί άγευστος δλω; αρχαιολογικών γνώ- 
σεων, άνέλαβον όπως σκιαγραφήσω τα κχτα 
την πόλιν, τούτο μεν δ πως ένασχόλησίν τίνα 
σωματικήν καί πνευματικην παράσχω έμαυτφ 
κατά την έν *Αρτχ*/.η διατριβή ν μου, τούτο 
δε όπως τοις περί τα τοιαύτα άσχολουμένοις 
δώσω άφορμήν ^ίς την έπιστημονικήν ερευναν* 
τών καθ* έκαστα προ; άνακάλυψιν πολλών . 
μνημείων αρχαίας Ελληνικής τέχνης καί ευ- 
φυίας, άτινα κρύπτονται νυν ύπβ την έριβώ- 
λακα της Κυζίκου γ/ίν. Ή έρευνα καί μελέτη 
τών διαφόρων της Κυζίκου ερειπίων δύσκολος 
•τυγχάνει, διότι του μεν θέρους άπαντα καλύ- 
πτονται ύπο φύλλων καί ή είσοδος εις τους -α- 
γρούς, της έπΐίίαρπίας- ένεκα, δεν επιτρέπεται, 
του χειμώνος δε δυσκί^λωτέρα .δια το ύπερβο- 
λικον του ψύχους, την ύγρότητα του εδάφους, 
τας χιόνας, τάς βροχας καί την ύπβρ την 
μίαν καί ήυ.ίσειαν ώραν άπόστασιν του μέρους 
τούτου άπο της Αρτάκης. 

ΙΙερΙ τών τειχών. 

Ούδεμίαν περιγραφήν παρ* άρχαίοις καί 
νεωτέροις εύρίσκομεν περί τών τειχών της Κυ- 
ζίκου. Τηδε κάκεΐσε διεσπαρμέναι σημειώσεις 
ευρίσκονται έν τη φιλολογί;}^, -δτι τα τείχη ή- 
σαν ισχυρά καί δτι άντέστησαν εναντίον της 
αξιομνημόνευτου πολιορκίας του βασιλέως του 
Πόντου Μιθριδάτου. Έν τη παρούση κατα- 
στάσει τών τειχών ακριβής τις περιγραφή εί- 
ναι δύσκολος εστίν δτε καί αδύνατος, το μεν 
διότι μέρη τούτων υπ* ανθρωπινής χειρός κατ- 
εκρημνίσθησαν, το δε διότι ύπο του πανδαμά- 
τορος χρόνου κατεχώσθησαν, καί τα υπολει- 
πόμενα, ύπο δαφνών καί κισσών περιβαλλό- 
μενα, απρόσιτα είσι* ενια μόνον τούτων ποοςι• 
τα καί ακέραια καί μέχρι της σήμερον δια- 
τηρούνται. 

Τα τείχη τα μεν έπί της κλιτύος του Δυν- 
δίμου δρους, τα δε έπί της πί.διάδος κατα- 
σκευασμένα, είχον το σχήμα τετράγωνον, ου 



28 



Ο ΚΝ κ/ΗΟΑΒΙ ΒΑΑΗΝΙΕΟΣ ΦΙΑΟΑΟΓΙ&ΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ 



αΐ τέσσαρες πλευραΐ αντίκεινται ει; τα τε'σσα- 
ρα σ7)[Λεΐα του ορίζοντος* καΐ τα [Λεν ανατο- 
λικά έπι του δρους είσί, τα δε |/.εση[Λβρινα 
καθ* δλον το (χηκος του ίσθ*{Αου εκτείνονται* 
τα δυτικά παράλληλα προς τον κόλπον της 
Κυζίκου είσί, τοΓ δε βόρεια άπο της θαλάσσης 
(Λεχρι των ανατολικών τειχών διηκουσι. Ταύ- 
τα σχεδόν απανταχού εχουσι τρί(χ.ετρον το 
πάχος, καΐ ρι•εχρι [^ιεν Ι/,ανου ύψους άπο της 
βάσεως συνίστανται εκ κανονικών τετραγώνων 
φαιών ως το πολύ και υπερύθρων γρανιτών, 
περαιτέρω δε έζ ακανόνιστων (Λίκροτέρων λί- 
θων δι' άσβεστου έπικεχρισ(Λένων, δ πι ρ έπί- 
γρισ[Λα και {λέχρι σή[χερον ένιαχου άκε'ραιον 
διατηρείται. Καθ* άπασαν την περιφε'ρειαν 
της πόλεως τα τείχη διπλά είσι, το [λέν έξω- 
' τερικόν, το δε έσωτερικόν, ένού[Λενα προς άλ- 
ληλα δια διαφραγ(Λάτων, δι* ών αποτελούν- 
ται ευρείς τετράγωνοι χώροι, προς αλλήλους 
καΐ προς την πόλιν δια θυρών σ'^νεχό[/.ενοι. 
Παρά το έξωτερικον τείχος έξωθεν υπήρχε 
βαθεϊα τάφρος, ην και σηαερον παρατηρεί τις 
εζωθεν τών τειχών του λΐ(Λε'νος ρ,εταξύ τών• 
δύο αυτόθι υπαρχόντων λόφων και τών αντι- 
κειμένων τειχών. 

Τα μεσημβρινά τείχη. 

Τα τείχη του ισθμού, ή τα μεσημβρινά τεί- 
χη, είσι τά ισχυρότερα άμα δε και τά περιερ- 
γότερα τών τειχών, διότι άπετέλουν το κύριον 
έρεισμα της πόλεως κατά τών έξ Ασίας ε- 
πιδρομών. Ταύτα δε αρχόμενα άπο της θα- 
λάσσης του κόλπου της Πανόρμου καΐ κατα- 
λήγοντα εις τον Κυζικηνον κόλπόν, έπιστέ- 
φουσι ούο λόφους ατά την πορείαν αυτών, 
τον μεν άνατολικον παρά την Πανόρμιον, τον 
δε δυτικόν παρά την Κυζικηνήν θάλασσαν, 
οϊτινες δι* ανθρωπινής χειρΧ)ς έξωθεν ;:αΙ παρά 
τά τείχη βαθέως τμηθέντες, άποτελούσι μετά 
τούτων βαθεϊαν τάφρον, ι^ν τοσούτοι αιώνες 
δεν ήδυνήθησαν νά καταχώσωσιν. Ός έκ της 
θέσεως αυτών διαιρούνται τά μεσημβρινά τεί- 
χη εις τρία μέρη ; το μεν προς τον Πανόρ- 
μιον, το δε προς τον Κυζικηνον κόλπον, άτι- 
να άπο της θαλάσσης αρχόμενα μέχρις εκά- 
στου ιών λόφων χωρούσι, το δε τρίτον μετα- 
ξύ τών τειχών και τών λόφων το μέσον άνα- 
πληροϊ. ΚαΙ το μεν πρώτον μέρος, εις την 
Πανόρμιον θάλασσαν είςχωρούν, σχηματίζει 
"το δια την μη κατάφραξιν της τάφρου άναγ- 
καϊον προτείχισμα, είτα δε προς τον ίσθμον 



προβαινον, Ιχει αυτόθι δύο τετραγώνους επάλ- 
ξεις ου μακράν αλλήλων κειμένας, μεταξύ τών 
οποίων* υπάρχει πύλη, σήμερον Δεμιρ-κζπού 
επονομαζόμενη. Έσωθεν του εξωτερικού τεί- 
χους, μεταξύ τούτου καΐ του εσωτερικού πα- 
ρά την πύλην καΐ την επαλξιν, υπάρχει βα- 
θύς τις τετράγωνος χώρος υπ* ανθρωπινής χει- 
ρός ποιηθείς, καΐ δνπερ Ιγώ, ει μη παράτολ- 
μόν εστίν, ως τον ναύσταθμον ύπολαμβάνω. 
Παρά την δευτέραν επαλξιν αντίκειται ό ανα- 
τολικός λόφος προς άσφάλειαν της πόλεως ύπο 
τών Κυζικηνών εις βχθεϊαν τάφρον τμηθεις, 
το δε τείχος περαιτέρω εις τον λιμένα χωρούν 
αυτόθι καταλήγει. 

Το μεταξύ τών δύο λόφων κείμενον μέρος 
του τείχους σχηματίζει δύο ήμιτετραγώνους 
χώρους, τον μεν έσωτερικόν παρά τον πρώτον 
λόφο^ μικρότερον, τον δε εξω^ερικόν παρά τον 
δεύτερον μεγαλήτερον. Παρά τούτοις ερείπια < 
μεγαλοπρεπή οικοδομών δημοσίων και ιδιωτι- 
κών ύπάρχουσιν, άνασκαπτόμενα ήρεμα καΐ 
κατ* ολίγον ύπο εργατών Αρμενίων, οϊτινες 
εκάστοτε εύρίσκοντες μνημεία τέχνης εις τμή- 
ματα ή και έν συνόλφ, πωλούσι τχΰτζχ. άντΙ 
ευτελούς ποσού εις τους αύτόσε εκάστοτε προις- 
ερχομένους αρχαιοκάπηλους, καί ούτω ές άεΐ 
ταύτα εξαφανίζονται. Παρά την γωνίαν την 
ύπο του πρώτου και δευτέρου ή^ν^ετρα- 
γώνου σχηματιζομένην, Ιν τω μέσφ περί- 
που τών μεσημβρινών τειχών, ύπάρχουσιν 
άψιδες, υπόγειοι θόλοι, δύο τείχη παράλληλ'α 
εις το έσωτερικόν της πόλεως χωρουντα, τε- 
τράγωνοι λίθοι εκ γρανίτου και λευκού μαρ- 
μάρου, κίονες έκ γρανίτου, κιονόκρανα έκ λευ- 
κότατου μαρμάρου, ήμίγλυφα ανθέων καΐ 
καρπών, πάντα ταύτα μαρτυρούντα, δτι ύ- 
πήρχεν αυτόθι μεγαλοπρετηός τις οικοδομή, 
τηθανώς το πρυτανειον, δπερ συνετρίβη ύπο 
τού σεισμού" και κατεχώσθη ύπο του χρόνου 
Περί τού οικοδομήματος τούτου αναφέρει ό 
Πλίνιος, δτι ό δήμος έπέτρεψεν εις τους πρυ- 
τάνεις την άνέγερσιν άνδριάντος, δν οΐ Παρια*^ 
νοι ήθελον νά στήσως^ προς τιμήν Απολλο- 
δώρου τού Κυζικηνού εν τινι τόπφ πα^ά τάς 
τράπεζας έμπροσθεν της δωρικής στοάς. Προς 
κόσμησιν τών τραπεζών* τούτων έδωρήσατο 
Περσεύς 6 Μακεδών χρυσούν άγγεϊον, έν δε 
τη οικοδομή έφαίνετο ή λιθίνη άγκυρα τών 
Αργοναυτών. 

Το άπο του δευτέρου λόφου μέχρι της Κυ- 
ζικηνής θαλάσσης μέρος τού τείχους ούδεν έ- 
τερον άξιον προςοχής παριστ^, ειμή τους τε- 



ΗΒ?Ι Τ&Η ΒΝΙΠΙ&Ν ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΥΗΚΟΥ 



29 



τρχγώνους έχείνους χώρους, περί ων ανωτέρω 
Ιαλάβοζίεν. 

Ήερι των δυτικών τειχών. 

Ύχ ίντικα τείχη άρχό(Λενα άπο του <π)|Λείου 
!*$« χαταλτόγουσι τα (χε<π)(Λβρινά, . χωρουσιν 
£ν Χιπλτ, οειρ3& άπαντώντατα βόρεια και περί* 
1χριβάνου<ιιν•έν έαυτοϊς τον άσφαλέστατον πο- 
λ££ΐιχ9ν λΐ5Λενα, (Λεταβληθέντα ση(Αερον εις ά- 
ξτΛτ, λίανην. Μεταξύ των τειχών τούτων δεν 
απαντώνται οΐ τετράγωνοι έχεϊνοι. κανονιχοί 
χ«^θ( οί έν τοις {Λεση|χβρινοϊς τείχεσι περιγρα- 
^έντες. Τλ τείχη ταΐ^τα εχουσί τι το άνώ{Αα- 
ρΕλον και ιδιάζον. Έν τφ (χέσφ περίπου αύ• 
τ»ν ύπάρχουσι δύο ί<ιχυρότατοι εξάγωνοι πύρ- 
γ^, χαρ' αλλήλους χείριενοι εις το βάθος του 
«ολεαιχου λΐ{;ιένος. Άπο τούτων τρεις σειραι 
τκχών, δύο {ΐ.έν προς τα (Αεση|Λβρινακαι βόρεια 
τειχη^ χνα {ΐ.ία δε προς τον λΐ(Α£να εξέρχονται. 
Και η ριεν πρώτη, η εξωτερική, έκ (Λΐάς τών 
ιζΐιΤΓεριχών γωνιών, του εξαγώνου άρχθ[Λένη, 
ΐίροχωρει 4ν η(ΐικυκλίω εξ εκάστου (Λερούς και 
καταλήγει εις δύο προχώριατα άνα την θάλασ- 
σαν βαθέως χωροΰντα, καΐ ων τα ϊχνη, ιδία τα 
τ!>υ δ•-»τιχου, τρία (/.έτρ<3ς το εύρος έχοντα καΐ 
έκ τετραγώνων φαιών γρανιτών συνιστάριενα* 
σώζονται καΐ (^έχρι σήριερον. Μεταξύ τών I- 
ρΞνσαάτων τούτων υττηρχεν άλλοτε άλυσσος ά- 
. ποοράττουσα καθ* ολοκληρίαν την εις τον πο• 
λείλΐκόν λιριένα εισοδον, ην σή[Λερον άντικατέ- 
στησεν ή φύσις δια της ά{Λ(Λθυ. 

Παρχ τα ερείσματα ταύτα ήρχετο ή εξω- 
τερική σειρά τών δυτικών τειχών, ένθεν και εν- 
9ε¥ εις τα βόρεια και {Λε(Γη|Λβρινα κατευθυνο- 
{ΐένη- ή έ<Λ«>τεριχη σειρά έκ ρ,έν του (Λεση[Λ€ρι- 
νςυ πύργου ευθύ εις τα (Αεση[Αβρινά τείχη χω* 
ρει, έκ όέ του βορείου πύργου το τείχος παρ* 
αύτον ά{χβλεΐάν τίνα γωνίαν σχη(Λατίζον, εις 
τχ βόρεια τείχη διευθύνεται. 

Οι εξάγωνοι πύργοι, δύο τον άριθριον, δ (Λεν 
βόρειος, ό δε (Λεση(Λβρινός, παρ'άλλήλοις κεί{Λε- 
νοι, είσι.το ίσχυρότατον ερεισ[Λα τών (Λεσηα- 
βρινών τειχών, διότι έκ τούτων οΐ πολϊται ή- 
(ΐιινοντο έπιτυχέστερον κατά τών έκ θαλάσσης 
οσβολών. Ή διά(Λετρος του εξωτερικού κύ- 
.ου, Ιφ* ού ά{Λφότεροι έκτίσθησαν, είναι δέκα 
11 έπτα (Α,έτρων, του δε εσωτερικού δέκα και 
ίσσάρων, το δε πάχος και ή κατασκευή τού- 
• *ν προσοριοία τοΙς λοιποΤς τείχ^σίν έστι. Ή 
^τερική πλευρά του εξαγώνου τούτου, συνε- 
τή {Αετχ τών εσωτερικών τειχών, και ?χει 



τήν τρία (χέτρα εύρος (Λετροΰσαν εΓσοδον. Έ- 
καστη τών λοιπών πλευρών έξωτερικώς (χεν (χε- 
τρου(Λένη έχει 1 2 (Λέτρων (χήκος και εσωτερικώς 
(/.όνον 9, φέρει δε άνα δύο πολε(χίστρας, ων το 
έξωτερικον πλάτος 120 καΐτο έσωτερικσν 140 
ύφεκαταστθ[Λέτρων εστί, καΐ ύφ'έκάστην τού- 
των εσωτερικώς υπάρχει ή;Λΐκυκλικός τις χώ- 
ρος, ού ή διάαετρος δύο [Λέτρα καΐ έξήκοντα 
ύφίκατοστό[Λετρα έχει. Τα ήαικύκλια ταύτα 
άπέχουσιν• αλλήλων καί τών γωνιών τών ε- 
σωτερικών . πλευρών άνα 88 ύφ εκατό στό(Λε- 
τρα- Σή(Λδρον λ (λέν (Λεση(Λβρινος πύργος εί- 
ναι πεφυτευ(χ.ένος δια κροα(ΐύων, του δε βο-, 
ρείου τα τείχη έκ κισσο)ν περικαλύπτονται καΐ 
έν τφ έσωτερικφ χώρφ ή δάφνη άφθόνως φύε- 
ται. Μεταξύ τών δύο τ^ύργων υπάρχει υπό- 
γειος τις πηγή, ης το ύδωρ έκ τών τειχών ε- 
ξέρχεται, προ ταύτης δε φύονται δύο πλάτα- 
τανοι, ήδη έν έσχάτφ γήρατι εύρισκό(Λενοι. 
Εσωτερικώς πάρα τοις πύργοις τούτοις πα- 
χύτατα τείχη (Λετα πολε(Λΐστρών ευρίσκονται, 
έ^(/.πέρικλείοντα δύο τετραγώνους χώρους, τον 
(λεν (Λίκρότερον, τον δε (Λεγαλήτερον, Γσω.ς την 
αυτόθι άγοράν, καΐ άπο τών τειχών τούτων 
άρχεται ή εσωτερική σειρά τών βορείων τειχών. 

Περί τών ανατολικών τειχών. 

Ταϋτα άρχό(Λενα άπο τών τειχών του.ίσ- 
θ(Αου πάρα τήν θάλασσαν του Πανορ(Λίου κόλ- 
που ανέρχονται . έν διπλ•^ σειρ^ (^^χρι του ή- 
(/.ίσεος της υπώρειας του δρους "Αρκτωνος, 
είτα δε στρεφό(Λενα προς δυσ(Λας άπαντώσι 
πάρα το άαφιθέατρον τα βόρεια τείχη. Ή 
αεταξύ τών δύο τειχών άπόστασις αυτόθι εί- 
ναι ίσως τριπλασία της αποστάσεως τών τει- 
χών του ίσθ(Λθύ• εσωθεν και έξωθεν του εξω- 
τερικού τείχους άπαντ^ τις τα έκ γρανίτου 
λατο(Αεΐ:α, εξ ων οΐ δια τας οίκοδθ(Αας της 
πόλεως γρανίται άπεκόπτοντο. 

Τα βόρεια τείχ^η. 

"Αρχονται εκείθεν ένθα τα ανατολικά κα- 
ταλήγουσιν, Ύ\ρψχ δε κΐΐ κατ' ολίγον κατερ- 
χόμενα τον *Άρκτωνα καΐ έκτεινό[Λενα εις τήν 
πεδιάδα, έπιτρέπουσι τήν εις τήν πόλιν εϊςο- 
δον του ποτα(Λίσκου της Κλείτης πάρα το 
σήμερον Τσιγγενέ Μπουνάρ. Αύτόθεν τα (Λεν 
ίχνη του εξωτερικού τείχους έκλεί πούσι καθ 
ολοκληρίαν, αναφαίνονται δε δυτικώτερον είς 
άδιάσπαστον σειράν άπο τών παρακεΐ}Λένων ύ- 
.πωρειών (^έχρι θαλάσσης* το έσωτερικον οε 



30 



Ο ΙΝ Ι&Ν/ΠΟΑ» ΙΑλΗΚΙΕΟΈ ΦΙλΟ^ΟΠΕΟΣ ΪΥλΟΓΟΣ. 



τείχος σχεδόν άδιχσπαστον (^εχρ^ των (Λνηαο- 
νευθέντων πύργων χωρεϊ. 

Περί τοΟ ναοΟ τοΟ 'ΑδριανοΟ/ 

Βορειοδυτΐ)ίώς τών δύο πύργων κείνται τα 
ερείπια (χεγάλου καταστραφέντος οικοδοα,η- 
μ,ατος, πιθανώτατα του ναού του Αδριανού, 
δν οΐ ΚνζικηνοΙ έπΙ πολλούς αιώνας ίκτιζον, 
καΐ δστις ούχάν συνετελε'σθη, λέγεΓ ό σχολια- 
στής του Λουκιανού Ίκαρό{Λ, ει (χη Αδριανός 
ό Αυτοκράτωρ 'Ρωμαίων συναντελάβετο του 
^ίργου. Δίων δ ΚΙσσιος ονο(χάζει τούτον τον. 
(χέγιστον καΐ κάλλιστον ναδν απάντων, φ τε- 
τραόργυιον (Λ.έν πάχος οΐ κίονες ήσαν, ύψος δε 
πεντήκοντα τυηχεων,, έκαστος πέτρας (χιας καΐ 
ταλλα τα έν αύτφ εκαστον θαυ{Λασαι πλέον 
η έπαινέσαι. Ό Μαλαλας συγκαταλέγει τού- 
τον εις τα θαύριατα λέγων•α*'Εκτισε δε ό αυ- 
τός Αδριανός έν τη αύττί Κυζίκφ ναόν πάνυ 
(χέγαν, ένατων θαυμάτων, στησας έαυτώ στη- 
λην ρ.αρ(λαρίν7)ν ρ,εγάλην πάνυ έκεΐ εις την 
όροφην του ναού, έν ή επιγράφει θείου Α- 
δριανού, δπερ ίστι έπΙ της νυν.» Άκριβεστέραν 

• περιγραφην του ναοϋ τούτου δίδει Αριστείδης 
έν τ(}^ λογφ, δν έξεφώνησεν έπΙ τοις έγκαινίοις 
αύτοδ τω 167 (λ. Χ. 

« Προς αύτόγε ηκω τό κλυδώνιον, πώς αν 
εΓποΐ|Λΐ δσον βούλορ-αι; άλλα τοσούτον αν 
ειποιαι, δσον είπων συγγνοίην•έ[Λαυτφ• πάντας 
γαρ (χικροΟ δέω λέγειν δσου τοις δ(Λθίοι; ένε- 
χείρησαν ώςπερεί πατδας άπεφήνατε, τοσούτον 
ίργον έγείραντες, δσον ένθυ[Ληθηναι (χεν αν 
^ (χανίας έργον είναι εδοξεν, έκτελέσαι δε κρεΐτ- 
τον η κατ* άνθρωπον, άπορησαί τις αν πό- 
τερον Ινταυθη (χετενηνεκται της νήσου τό 
πλείστον η κατά χώραν μένει* οίμαι δ* αν ά- 
παντες σ^^{^ιφησαι μήτε πόλεως αν άλλης είναι 
/τό ανάθημα, μήτε λιθοτομίας ετέρας ή της 
υμετέρας• ου γαρ άρκέσαι την φύσιν* πρότερον 
μεν γαρ τών νήσων ταϊς κορυφαϊς έτεκμαί- 
ροντο οΐ πλέοντες, Κύζικος ήδε^ Προικόννησος 

• αύτη τών άλλων '^ν ΐδοι τις* νυν δ'όνεώ; άντΙ 
τών ορών άρκεϊ, καΐ (Χόνοις ύμϊν ούδεν δει λαμ- 
πτήρων, ούδε πυρσών, ουδέ πύργων προς τους 
κοεταίροντας, άλλ' ό νεώς πληρών άπαν τό 
δρώμενον τήν τε πόλιν καΐ την μεγαλοψυχίαν 
τών εχόντων αύτην όμου δηλοΐ, και τοσούτος 

• ών καλλίων ΙστΙν ή μείζων ει δ'ετυχον παρι- 
όντες Όμηρος καΐ Ησίοδος, ραδίως άν μοι 
δοκουσιν ειπείν, το περί του τείχους του Τρωι- 
κού μυΟολόγημα μεταθέντες, ως άρα Ποσειδών 



και Απόλλων, κοινή φιλοτεχχήσαντες, άπειρ- 
γάσαντο τί έργον τη πάλει, ό μεν την πέτραν 
παράσχων έκ του βυθού της θαλάσσης και ά- 
μα ποιήσας δυνατην είναι κομισθηναι, δ δ' 
ώσπερ εικός οικιστή ν βουληθείς την έαυτου 
πόλιν κοσμησαι προσθήκη τηλικαύτη• φαίης αν 
τών μεν λίθων εκαστον άντι νεώ του παντός 
είναι, τόν δε νεών άντΙ του παντός περιβόλου, 
τόν δ'αυ περίβολον του νεώ πόλεως άποχρών- 
τα γίγνεσθαι• ει δε βούλη τα τάς ρ3:στώνης 
καΐ τρυφης• αντί γαρ τών οικιών τών τρίωρο 
φων και τών τριηρών πάρεστιν όράν νεών τόν 
μέγιστον, τών μεν άλλων πολλαπλασίονα, αυ- 
τόν δε τριπλούν τη φύσίΐ' τα μέναύτοϋ κα- 
^άγειός έστι θέα, τα δ'ύπερίϊ^ος, μέση δε τ, 
νενομισμένη' δρόμον δε υπό γην τε καΐ κρε- 
μαστόν δι'αύτου διήκοντες κύκλφ• ώσπερ ούκ 
έν προσθήκη μέρει, άλλ'έζεπίτηδες είναι δρό- 
μον πεποιημένοι. » 

Ό ναός ούτος, κατά την διήγησιν του Ζωναρά 
και Ιωάννου του Σκυλίτση, κατεστράφη ύπο 
σεισμού έν τω εκτ<ρ ετει -της βασιλείας Κων 
σταντίνου του Δούκα τώ 1063 μ. Χ. έφ* ου 
ναός τις ένΚυζίκφ, ούτινος^ περιγραφή συμ- 
φωνεί μετά του Δίωνος του Κασσίου, τελείως 
κατέπεσε.* 

Σήμερον δ μεγαλοπρεπής Ικεϊνος ναός, δια. 
τήν κατασκευή) ν του δποίου τοσούτοι αιώνες 
είργάσθησαν και έν ω τοσαύτη καλλιτεχνία ύ- 
πηρχεν, είναι σωρός ερειπίων, συνιστάμενος Ιχ 
συντριμμάτων μαρμαρολίθων μικρών και με- 
γάλων, έν οίς και τεμάχια άπειργασμένα ευ- 
ρίσκονται. Μακρόθεν παρουσιάζεται λοφίσκος 
τις, δν περικαλύπτει παχύφυλλος καΐ ευκαρπος 
δάφνη, ως εί αύτη ^γίνωσκε τό ενδοξον πα- 
ρελθόν του ναού, έφύη δ' αυτομάτως αυτόθι 
8πως σκιάζη και δια του αρώματος αυτής κχ- 
θαγιάζη τό λεί|ίανον του μεγαλοπρεπούς ε- 
κείνου οικοδομήματος• κάτωθεν μετρούμενος 
δ λόφος Όύτος έχει πλάτος μεν 180, καΐ μή- 
κος 250 βήματα ΈπΙ του ανωτάτου σημείου 
τούτου, ένθα ύπήρχεν άλλοτε ή στήλη μετά 
του στηθαρίου του Αδριανού και της επιγρα- 
φής, υπάρχει τόέκ κλάδων δένδρου παράπηγμα 
του δραγάτου, δστις ώς από σκοπιάς φυλάσ- 
σει τους παρακειμένους αγρούς. ΈπΙ του λο- 
φίσκου παρατηρούνται άνωφέρειαι καΐ κατω- 
φέρεια*, χάσματα, λείψανον καταπεσόντων θό- 
λων, ών τρεις μόνον έν μέρει διασώζονται, τών 
λοιπών δέκα ή και πλειόνων τόν αριθμόν κα- 
ταχωσθέντων και κατακρημνισθέντων ύπό τά 
ερείπια. Εισερχόμενος τις -έκ του δυτικού μέ- 



ηη ΤΔΜ ΙΜΙΠΙΔΙΙ ΤΒΣ ΑΚΑΙΑΣ ΚΥΖΙΕΟΥ. 



31 



«υ; (Χ χχραθυρι^ος, άπαντ^ ύπόγειόν τι- 
ιη βζοτεινόν θόλον, ου -Λ εύρος τριών μέτρων 
1^ χχϊ το μ7)χος έξηχοντα βηριάτων. ΟΙ 
«Ιχγιοι τοΐχ^οι αύτ(^ϋ, έξ ά)οανον{στών λίθων 
»•Λεττχχ5τ£ς, παρουσιάζουσιν εις την βάσιν 
ηυ ΘΛο\> ο-χΛ^ άντιχειριένας καΐ έν ϊίυ) απο- 
στάσει 0,82 ύφδχατοστο(Λ.έτρων, πιθανώτατα 
άνχνχαίας δια την κατασκευήν του θόλου, υ- 
^0 ταύτας δε ά(Αφοτέρωθξν τετραγώνους κανο- 
ηχους λίθους έκ γρανίτου το ύψος 0,22 ύφε- 
κατοστο{Χ€τρων, το δέαηκος άπο 0,80 (μέχρις 
ένος μέτρου • τον θόλον βλέπει τις κεχρισμένον 
ίι' έρυθρχς τίνος άσβεστος. "Ανωθεν έπΙ του 
βόλου, χλησίον της εισόδου και έζόδου του υ- 
πογείου τούτου δρόμου, παρατηρεί τις οπτ»^ τε- 
τράγωνον 0,47 ύφεκατοστομέτρων, δι' ης το 
«»ς είσηρχετο* περί τα μέσα τούτου δύο πλα- 
γίας θολωτας θύρας, σχεδόν άντικειμένας, την 
μεν ανωτέρω κειμένην και εχουσαν πλάτος 
0,78 ύφεκατοστομέτρων όοηγουσαν εις πλάγιόν 
τινχ διχδρομον προς τα άνω, τί)ν δε πλήρη 
ύδατος φέρουσαν εις διάδρομόν τίνα πρρς τα 
κζτω. Ιίαρα την άνατολικήν εξοδον ό θόλος 
ώτος συνέχεται δια στενού τίνος διαδρόμου 
βολωτου, πλάτους 123 καΐ μήκους 3,50, προ^ 
ανατολάς μεν μεθ' έτεροι* θόλου, έχοντος τα 
αϋτχ μέτρα καΐ την αύτην συστατικότητα 
και διεύθυνσιν, καΐ δστις έν μέρει κατακρημνι- 
σμένος, ίν μέρει καταχωσμένος υπάρχει, έκ δε 
τών δύο πλαγίων αύτου με(!&ν αυτόθι συνέ- 
χεται δι' έτερων θολωτών διαδρόμων το πλά- 
τος 80 ύφεκατοστομέτρων και το μήκος τριών 
μέτρων, μεθ* έτερων δύο υπογείων παραλλήλων 
βώτου θολωτών δρόμων, εχόντων έκαστου το 
χλχτος 1,94 καΐ το αύτο μήκος καΐ ΰψος! 
Άξιοπαρατήρητόν εστίν, δτι εις τους πλάγιους 
αυτούς θόλους ουδεμία οπή άνωθεν ούτε πλα- 
γίας παρατηρείται δια την είσαγωγήν του 
^τός, προ^ δε δτι ό εΙς μόνον τών τοίχων 
τούτων είναι κατεσκευασμένος έκ τετραγώνων 
λελατομημένων λίθων, οίτινες σχεδόν άπαντες 
ιίς τας τεσσάρας γωνίας κατεστραμμένοι είσί, 
ζρος τον σκοπον της εξαγωγής, ενώ ό αντι- 
κείμενος τοίχος έζ άκίΐνονίστων λίθων συνέ- 
ίτηκεν. Οΐ πλάγιοι ούτοι θόλοι συνέχονται, 
αετα ττ5ς προεκβολής αυτών κατεχωσμένης 
χχΐ κατεστραμμένης, είσί δε δλως σκοτεινοί* το 
έδιφος τούτων είν• πλήρες κοπράνων νυκτε- 
ρίδων, τών μόνων κατοίκων τών υπογείων τού- 
των θόλων, και μόνον κρότον ακούει τις τον 
ϊτύπον τών άπο καιρού εις καιρόν καταπι- 
^τουσών σταγόνων. 



Περί τοΟ κεντρικοΟ υδραγωγείου. 

Περί τα μέσα τών τειχών του ίσθμοΟ καΐ 
πλησίον αυτών κείνται τα ερείπια δημοσίων 
καΐ ιδιωτικών οικοδομών, ων το σχήμα ως το 
πολύ άνώμαλον τυγχάνει. Μεταξύ τούτων ευ- 
ρίσκει τις ύπόγειόν τίνα θολωτον δρόμον (πλή- 
ρη ύδατος ποσίμου τον χειμώνα, το δε θέρος 
ξηρον) το• πλάτος τριών περίπου μετρ., έχον-. 
τα τήν διεύθυνσιν απ* ανατολών προς δυσμάς, 
και το μήκος άγνωστον ώς κεχωσμένόν έν τφ 
βορείω τείχφ αυτού φαίνεται θυρις και δια 
ταύτης τετράγωνος δρόμος, έξ ου το ΰδωρ.Έν 
τοις τοίχοις ύπάρχουσι θυρίδες άντικείμεναι άλ- 
λήλαις, ων ή. σημασία άγνωστος μοι τυγχάνει. 

Περί τόΟ ίπποδρομείου καΐ ναυμαχείου. 

Μέγα καΐ ευρύ οικοδόμημα, κείμενον εις τους 
πρόπο6ας του "Αρκτωνος έπί δύο αντικειμένων 
λόφων, άνασκαφέντων έν ήμικυκλίφ καΐ άπο-' 
τελεσάντων κύκλον προς Ιπποδρόμιον καταλ- 
ληλότατον, δι* ου ρεϊ ό έκ τών δακρύων τής 
Κλείτης μητρός του Κυζίκου σχηματισθείς ο- 
μώνυμος ποταμός, δστις έν τγ) μυθολογία: μεν 
είχε τήν Οαυμασίαν ένέργειαν τής έκ τών πλη- 
γών του έρωτος θεραπείας, έν τη οίκοδομνί δε 
έπιτηδείως δια τεχνητών θυρών άνακοτρτόμε- 
νος, έσχημάτιζε λίμνην δια τας χεχνικάς ναυ- 
μαχίας, ας έν αύτώ οΐ ΚυζικηνοΙ έξετέλουν. 
Το οικοδόμημα δια τών υψηλών, ευρέων καΐ 
παχέων τειχών έκ μεγάλων τετραγωνικών γρα- 
νιτών λίθων συ σκευασθέν, δια τών διασωθέντων 
θόλων διεγείρει καΐ σήμερον ετι τον θαυμα- 
σμον του περιηγητού. Τφ είσιόντι δεξιδί μεν 
υπάρχει τείχος, το ΰψιστον έκτων διασωθέν- 
των, έχον πλάτος μεν 4^2» μήί^ος 16^2» ^Ψ^^ 
δε ύπερ τα ?0 μέτρα, φέρον έν τω μέσ(ι) καΐ 
έπι του ανωτάτου σημείου τα ίχνη ένθεν καΐ- 
ένθεν καταρρευσάντων θόλων, και δπερ ριεθ* έ- 
τερου αντικειμένου καταπεσόντος και μή υπάρ- 
χοντος έσχημάί-ιζε τήν κυρίαν μεσημβρινήν ει- 
σοοον τής οικοδομής. 

Πάρα τήν κυρίαν ταύτην είσοδον ύπήρχον 
δύο ετι πύλαι μικρότεραι, άκέραιαι καΐ μέχρι 
σήμερον διασωζόμεναι, άνχ 3 μέτρ,α το πλά^Ός 
εχουσαι. * Απαράλλακτος δ' ην και ή βόρειος 
εΓςοδος, δι'ής ό ποταμός είςέρχεται καΐ ές -ής 
μόνον ή αριστερά θύρα πάρα τόν.ποταμον δια- 
σώζεται, τών λοιπών καταρρευσασών. Αΐ δύο 
αύται είσοδοι μετά τών υπερκειμένων θόλων 
και πυλών φ^νέδεον τους δύο λόφους κοώ τέ« 



32 



Ο ΐη Ι/ΗΟΑΙΙ ΙΛΑΜΙΕΟΣ ΦΙΑΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



λειον τον κύχλον άπειργάζοντο. ΈπΙ των λό- 
φων Χεζι^ καΐ αριστερά τιαρατηρουνται 1}τνη 
θόλων, 4 μέτρα το πλάτος εχόντων, και 
τείχη υψηλά σχη(χατίζοντα έρείσρ,ατα καταρ- 
ρευσάντων θόλων, τέσσαρα μεν έπΙ του ανα- 
τολικού λόφου, άγνωστσν &έ πόσα έπΙ του αν- 
τικειμένου, Χια το πλήθος τών αύιι'όθι ύπς^ρ- 
χόντων δενδρυλίων, μη επιτρεπόντων την πα- 
ρατηρησιν. Δύο τών έπΙ του ανατολικού λό- 
φου υπαρχόντων θόλων, εχόντων άνα τέσσαρα 
μέτρα το πλάτος, χρησιμεύουσιν ως μάνδρα 
αιγών και προβάτων, έπΙ Χέ του ανωτάτου 
σημείου, εις το μέσον του λόφου, οΐ υπάρχοντες 
θόλοι ώς αποθήκη γςωργικών εργαλείων άγρό- 
του τινός, θόλων οέ ύττηρχον τρεις σειραί : η 
ανωτάτη, ή μέση καΐ ή κατωτάτη, κατά πα- 
σαν πιθανότητα άνα Χέκα έπΙ εκάστης σειράς 
έκαστου λόφου, Ιάν τις την Ικτασιν καΐ την 
σχετικην θέσιν τών τειχών προς τούτους και 
προς το ημικύκλιον λάβτ) τις ύπ' όψει. ΈπΙ 
τοΟ Χυτικοΰ λόφου, έν δυσίν άντικειμένοις ση- 
μείοις, πάρα την εΙσοΧον.καΙ την εξοδον, πα- 
ρατηρούνται δύο ύψηλα τείχη, ών τών μεν 
μεσημβρινών 6 μεταξύ υπάρχων θόλος κατέρ- 
ρευσε, τών 3ε βορείων ο μέσος θόλος ακέραιος 
υπάρχει καΐ μέχρι τοίϋ νυν. 

Περί τοΟ θεάτρου. 

• 

Αντικρύ του πρυτανείου καΐ παρά τον λι- 
μένα, ΙπΙ της κατωφερείας του δρους "Αρκτω- 
νος καΐ έν αύτφ Ισκαμμένον απαντά τις μέ- 
γαν, εύρύν καΐ ύψηλον ημικυκλικον χώρον, το 
θέατρον, όπερ, ώς έκ της θέσεως αύτου, δε- 
σπόζει της πόλεως μετά τών λιμένων καΐ τών 
παρακειμένων θαλασσών. Ή διάμετρος του 
ημικυκλίου τούτου μετρ^ 120 βήματα, το δε 
ύψος αύτου 60. ΈπΙ της ανωτάτης περιφε- 
ρείας τοβ κτιρίου παρατηρεί τις τα κυκλικά 
τείχη, άφ* ών κατά διαστήματα κατέρχονται 
μικρότερα τείχη προς διαίρεσιν του εσωτερικού 
χώρου. Εις την οίκοδομήν εισερχόμενος άπο 
του άνατολικομεσημβρινου μέρους, ευρίσκει τις 
συντρίμμαγα λευκότατου μαρμάρου έν τ(|^ 
προσκηνίφ, τινά τών οποίων τεχνηέντως είσι 
γεγ^μμένα* ο δε ημικυκλικός χώρος είναι κα- 
τάπλεως . αειθαλών δέδρών, δαφνών, κουμα- 
ρεών καΐ πριναρεών^ *Η ακριβής έζέτασις του 
χώρου τούτου είναι αδύνατος και ένεκα μεν τών 
προμνημονευθέντων δενδρυλίων, ιδία δε τών 
οφεων, ίξ ών ενα μέν, περίπου ενός και ημί- 
σεως μέτρου το μήκος, άττηντησα παρά το 



προσκήνιον, δςτις ήρεμα και κατ* ολίγον απε- 
σύρθη άμα ίδών με, τον έτερον δέ, ύψηλότε- 
ρον έπΙ του λόφου χωρήσας μεταξύ τών δεν- 
ορυλίων, μείζονα καί έξηι^ριωμένον, και δςτις 
παρ* ολίγον έπετίθετο κατ* Ιμου, ει μή διά 
7Γυροβολισμοί3 Ιπρολάμβάνον αίιτον καΐ ήνάγ- 
καζον νά άποσυρθη έν σπουδή εις τά υψηλό -^ 
τερα του άλσους. Τήν περαιτέρω Ιξέτασιν τών 
ύπο δφεων φυλαττόμένων τούτων λειψάνων 
κρίνας έπίφοβον, κατελθών εις το προσκήνιον 
άνεχώρησα κομίζων τεμάχιον γεγλυμμένου 
μαρμάρου ώς δείγμα της αυτόθι άλλοτε ύπαρ- 
ξάσης πολυτελείας και φιλοκαλίας. 

Περί θεάτρου έν Κυζίκω^ αναφέρει επιγραφή 
τις, έν η τνί συγκλήτφ της Κυζίκου δοκεί τους 
πρυτάνεις στεφανώσαι Άπολλόδωρον άνθεστη- 
ρίοις έν τφ θεάτρω. Σήμερον ονομάζεται το 
μέρος τοΰτο τουρκιστί Κοτζά-χ,Ιησιά, Παρά 
τήν οίκοδομήν άπαντώσι λείψανα δημοσίων 
καΐ ιδιωτικών οικοδομών πολλά καί διάφορα, 
οίον φρέατα, τετράγωνοι μικροί καί μεγάλοι 
χώροι, κίονες μαρμάρινοι ίκ γρανίτου καί άλ- 
ση αδιάβατα. 

Ό Ισθ[Αος τ?)ς Κυζίκου. 

• 

Μεταξύ τών μεσημβρινών τειχών της πό-^ 
λεως καί της .αντικείμενης παραλίας της Α- 
σίας κείται ό ίσθαός, ένώνων σήμερον τήν Κύ- 
ζικον μετά της στερεάς^ιά δύο στενών καί μα- 
κρών λωρίδων γης, της μεν παρά τον Πανόρ- 
μιον, της δέ παρά τον Κυζικηνον κόλπον. Οΐ 
.αρχαίοι όνομάζουσι τήν Κύζικον άλλοτε μέν 
νήσον, ώς Απολλώνιος 6 'Ρόδιος Ιν τοις ^Αρ-^ 
γοκαντίχοΐς αύτου (στχ. 1936) ομιλών περί 
Κυζίκου λέγει" «Έστι δέ τις αίπεία Προπον- 
τίδος ενδοθι κησοςίο' επίγραμμα δέ τι έκ της 
ανθολογίας του Έρυκίου λέγει* α Νυν δέ θα- 
νούσης όστέα νησαίη Κύζικος ήμφίρισεν »• άλ- 
λοτε δέ χερσόνησον, ώ; ό Στράβων καί ό 'Ο- 
βίδιος α ήνωμίνην Κύζικον μετά προποντίών 
στομίων» ώνόμασαν. *Έκαστος τών συγγρα- 
φέων τούτων έχει δίκαιον, διότι αρχικώς ή Κύ- 
ζικος ήν νήσος, είτα δ& διά προχωμάτων καί 
γεφυρών Ιγένετο καί διατελεί ήδη χερσόνησος. 
*Εξετάζων τις τήν Πανορμιον λωρίδα, παρά 
μέν τήν θάλασσαν ευρίσκει στιβάδας άμμου 
αποτελούσας φυσικόν τι πρόχωμα βαθύτερον, 
ένθεν μέν άπο \τις πόλεως τον άνατολικον λό- 
φον, όστις προς τήν απέναντι άκτήν χωρών 
κατέρχεται μέχρι ^τών μέσ(ύν έξαφανιζόμενος, 
κάκείθεν λοφίσκους δι'άνθρωπίνης χειρός έξομα• 



ΠΙΡΙ Τ&Μ ΙΡΕΙΠΙΜ ΤΗΙ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΥΖΙΚΟΥ 



33 



λ^Ιέττ*^, έφ*ίαι>τών δ'έρείπια τειχών φέρον- 
τχς, ΧΛΐ Ιν τω (χ,έσφ άΐΛ[Λθν κατά τον χεψώ- 
τ* σχείον ύφ* υδάτων κατακλυζθ(Λε'νΥΐν. Και 
π [ΐεν τγί άρχ^αιότητι το (Λε'ρος τούτο ην ό πορ- 
Ιαοί ό /αφρίζων την Κύζικον άπο της στέρεας, 
είτχ ί* αυτόθι, 7:ροχω[Λάτων κατασκευασθέν- 
τ«ν, ετέθη η (Αία ιών γ&φυρών η ένουσχ την 
Κύζιχον ριετα της στέρεας καΐ επιτρέπουσα δι' 
ιδιαιτέρου μηχανισρ,ου την έκ του λΐ(Λένος εΓ- 
«^ν χαΐ Ιξο^ν των πολε(Λΐκών πλοίων εις 
τόν Πχνόρ|Μον κόλπον. Ή πάρα τον Κυζικη- 
νον χόλπον λωρίς, ένοΰσα το δυτικον άκρον τών 
^ση{ΐβρινών τειχών [Λετα της απέναντι στέ- 
ρεας, είναι δλως χειροποίητος καΐ φέρει έφ'έαυ- 
της σειράν τετραγώνων έρεισρΕ.ατων σχέσιν προς 
άλληλα προς την θάλασσαν και προς τον λι- 
ρένα $ιχ πλαγίων θυρών εχόντων. Μεταξύ τών 
χροχω{χάτων τούτων, έν τψ (/.έσφ κατά πασαν 
πιθανότητα, ένθα ση(Λερον ρεϊ ό έκτου τέλαα- 
τος σχηματιζόξΑενος ρ,ικρος ποτα(Λίσκος, ύττ/ίρ- 
χιν ή δευτέρα γέφυρα, ήτις κατά τας άνάγκας 
προς ζΐ'ίοδον και Ιςοδον τών πλοίων ηνοιγε 
χαί έχλειεν. Πάρα την γωνίαν την σχη(Αατι- 
ζοαένην εκ τών προχω(Λάτων και του δυτικού 
άκρου τών ριεσηαβρινών τειχών προς την θά- 
λασσαν ύπάρχουσι λείψανα αρχαίου νεκροτα- 
φείου. Έν τφ μέσω του λΐ[Αένας, άπο της πα- 
ραλίας της [Λίκρας Ασίας προς τα τείχη της 
Κυζίχου, χωρεί άψιδωτον τείχος, φέρον έφ'έαυ- 
του αύλακα και χρησιιχεΰόν εις ύδραγωγεΐον, 
δι* ου διωχετεύετο εις την πόλιν υπέρ την θά- 
λασσαν του λΐ{Λένος και τον δεύτερον λόφον το 
σί;αερον πάρα τω Δεβρέντι άναβλύζον γλυκύ 
ύδωρ. 

Τα προχώαατα ταύτα καΐ τάς γέφυρας α- 
ποδίδει ό αέν Πλίνιος εις τον Μέγαν Άλέξαν- 
δρον, άλλ' ό ΜαηηθΓΐ έναντιού[Λ2νος προς 
την γνώαην του Πλινίου λέγει, δ τι εις τον 
Άλέζανδρον απεδόθησαν ττολλαι επιχειρήσεις, 
εις τας οποίας ούτος ουδέν [χέρος ελαβεν. Έκ 



φύσεως, λέγει ούτος, ή Κύζικος ήτο χερσόνη- 
σος, της οποίας τον ίσθ;Λθν διώρυζαν οΐ Κυ- 
ζικηνοί προς άσφάλειαν της πόλεως* άλλ' ή 
ακριβής παρατήρησις, κατ' εριήν γνώ(Αην, πεί- 
θει δλως περί του Ιναντίου. 

Μεταζύ τών δύο τούτων λωρίδων τών προ- 
χω[Λάτων και γεφυρών καΐ τών δύο ακτών της 
Μυσίας και της Κυζικηνής ύτυηρχεν δ εύρύ- 
τχτος και ασφαλέστατος έρ,πορικδς λΐ[Λήν, σή• 
[χερον εις ευρύ και άβαθες καλα(Λώνος τέλ(Αα 
αεταβληθείς, του μεν θέρους καθ' ολοκληρίαν 
άποζηραινόμενον, έκτος ρ,ικρών εξαιρέσεων, του 
δε χειμώνος, ένεκα τών άπδ τών παρακειμένων 
λόφων καταρρεόντων υδάτων, εις άβαθη λί- 
μνην μεταβαλλόμενον. Το μέρος τούτο σήμερον 
ύπδ της κυβερνήσεως αντί ευτελούς ποσού πω- 
λούμενον, δύναται και κατά τον χειμώνα εύ- 
κολώτατα να άποξηρανθη, δια διοχετεύσεως 
τών αυτόθι είςρεόντων υδάτων εις την θά- 
λασσαν, και να μεταβληθη, ένεκα τών αυτόθι 
άπ' αιώνων συσσωρευθέντων φυτικών και ζωι- 
κών υλών, εις εύφορώτάτην πεδιάδα, ήτις, ως 
έκ της θέσεως αύτης μεταξύ δύο κόλπων και 
δύο ξηρών, ευρύ τδ μέλλον υπόσχεται. 

Επίλογος. 

Τοσαυτα λοιπόν περί τών ερειπίων της αρ- 
χαίας Κυζίκου και τοσαυτα περί της σημα- 
σίας αυτών. Έμεις τδ κατά δύναμιν περί τού- 
των γράψαντες, εύχόμεθα δπως αΐ ήμέτεραι 
μελέται άποβώσιν αφετηρία πολλών και με- 
γάλων σπουδών, έκτων συντριμμάτων δε πα- 
οελΟόντος Ελληνικού μεγαλείου και έκ της 
κόνεως τών ημετέρων προπατόρων άναθρώσγ) 
αυτόθι κχί πάλιν πόλις μεγάλη χ,χΐ θχυμαστή, 
ης ή δόξα, τδ κλέος και δ πλούτος άφθιτος 
άείποτε εϊη. 

Κ. Σ. ΜΛΚΡΗΣ, Ιατρ(ίς. 



(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΙΓ.) 



ΠΡΑΚΤΙΚΑ. 



ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΙΓ'. 

Της 16 Μα!οϋ 1883. 
Προεόρίύοκνος χου χ. Ε. ΚλΑλΐΑΑ•Υ• 

Άναγνωοθέντων και έπικυρωθέντων των 
ττρακτΓΛών της προτέρας συνεδριάσεως, 

Ό %, τιρόεύρος ποίδϊται την έζης προς- 
λχλιάν. 

Κύριοι σννάόεΛγοι^ 

» Ψήφ<ρ ύ{Αών εύρ,ενει την προεΧρικην ταύ- 
» την το τρίτον καταλα[χβχνων εδραν, ά(Α0ΐ- 
» ρω λέξεων προς δέουσαν άπεικόνισιν της 
» συγκινήσεως, •ί!ν προύξένησεν ίν τη Ι(Λη καρ• 
» δ{€>: ή λίχν τΐ|Λητική δι* 1\»Χ όρ,όφωνος Ζνδει- 
» ζις της ύ(Λετέρας έ(Λπιστοσύνης. Έάν φλο- 
» γέρα προς τον Σύλλογον στοργή καΐ έγκάρ- 
» οίος εις τα συ(Λ.φέροντα αύτου άφοσίωσις 
» δέον ίνα, κατά την γνώ(Λην υμών^ άτ^αρτι- 
» ζωσι τον ύ[Λέτερον πρόεδρον, άδιστάκτως 
» καΐ (χετα παρρησίας δηλώ κατά την έπίση- 
» [Λον ταύτην ώραν της των νέων κοσ{Λητόρων 
» εγκαθιδρύσεως, δτι δεν έπλανήθη ή ψήφος 
» ύ(ΐ<5ν• αλλ* έάν , ως ε{χοι γε δοκεϊ, ίσως δε 
» και ύ|Αϊν, πλείστα συν τούτοις έτερα άφεί- 
» λτ) κεκτη[Λένος τυγχάνειν προσόντα, μετά 
» της αύτης παρρησίας καΐ ούδενός δίχα δι- 
» σταγ{Αου δαολογώ, δτι ουκ έπιτυχ^ώς έζελε- 
» ζατο δ Σύλλογος τον κατά το άρχό{Λενον 
» είκοστδν τρίτον συλλογικδν έτος ίθύντορα 
ι> οώτου. 

1) *Αποδέχθ(Λαι ούχ ήττον προθύρ,ως την 
» άνατεθεϊσάν [λοι διακονίαν, το ρ.έν τη ύρ,ε- 
» τέρα ύπείκειν έφείλων κυριάρχφ κελεύσει, 
το δε τη δραστηρίω έπαναπαυόριενος συρ,πρά- 
» ξει των περί ίγλ έριτί(Λων καΐ πεφωτι- 
"» σριένων συναδέλφων ριου, ών οΐ (χεν ύ[Αΐν τε 
» καΐ έρ,οί τρανώς έπεδείξαντο καθ* άπαν το 
» λήξαν συλλογικδν έτος τας περικοσ[Λθύσας 
» αυτούς πολυτί(Αθυς άρετάς, οΐ δέ, ύφ*ύ|Λών 
» καΐ άλλοτε έκτιρ,ηθέντες, ετι [Λείζονος έκ- 
» τΐ|Λήσεως αντάξιοι άνα[Λφιβόλως άναδειχθή- 
» σονται κατά τάς χαλεπάς τη; σή|Λ8ρον πε- 



» ριστάσεις. *Εξ δνόριατος ουν πάντων, εύ- 
» χαριστώ, ευχαριστώ ύ(χΐν, κύριοι «υνάδελ- 
» φοι, ΙπΙ τη ύρ,ετέρα Ι(Λπιστοσύνη, διαβε- 
» βαιών ύμας περί της διηνεκούς και δσον ενε- 
I) στι τελεσφόρου ύπδ του νέου προεδρείου πε- 
» ριφρουρήσεως τών του Συλλόγου ηθικών τε 
» καΐ υλικών συρ,φερόντων, ίδί^ δε περί τών 
» καταβληθησοίΛένων προσπαθειών , δπως ευα- 
» ρέστως έπιλυθώσι τα δύο ριαλλον επείγον- 
» τα, καθ*ήρ.ας, ζητή(λατα, ήτοι το τών ή- 
» (Λετέρων δηρ,οσιεύσεων καΐ το τών οίκονο- 
» [χικών ή|Λών. Εύχηθώμεν δ* άπαντες ένι στο- 
ί> {χατι και [λι5^ καρδία, δπως, ύπδ την αίγίδχ 
» της Σεβαστής Κυβερνήσεως, δ Έλλ. Φιλ. 
» Σύλλογος χωρη ασφαλώς καΐ ταχέως προς 
» (χείζονα δση(Λέραι τΐ}ΐήν και ευκλειαν του 
» έθνους ή|Λών » . (Χειροκροτήσεις) 
*Ακολούθως άνακοινοΰται ή 

άλληλογροεφίοε, 

εξ ης παρατιθέαεθα τας έξης έπιστολάς. 

Επιστολή Μ. Φωτίου, έκ Μιτυλήνης, άπδ 
7 τρέχοντος, διαβιβάζοντος άντίγραφον ψηφί- 
σρ,ατος *Ρω(Λχ*ίχής εποχής « περί του μη κα- 
θίστασθαι πράκτορας », ευρεθέντος έν "Ασσφ. 

Τής έντχυθα Φιλόμουσου Εταιρίας /7α.ί- 
Λάύος άπδ 16 παρόντος, έξχιτουμένης την 
μεγάλην αϊθουσαν του Συλλόγου δια τας εξε- 
τάσεις του παρθεναγωγείου αυτής, γενησομέ- 
νας τη 19 Ιουνίου έπιόντος. 

Ανωνύμου, άπδ 16 ίνεστώτος, έξαιτουμέ- 
νου, διότι ενδιαφέρεται, άντίγραφον τής εκ- 
παιδευτικής Ιπιτροτρής δια τδν Καραπάνειον 
αγώνα, ήτις άνεγνώσθη έν τη έπετείφ έορτη 
του Συλλόγου ύπδ του κ. Κ. Ξανθοπούλου. 

Ανωνύμου, ύπδ την αυτήν ήμερομηνίαν, 
Ιπίσης εξαιρουμένου άντίγραφον μέρους τής 
αυτής εκθέσεως δια τδν αύτδν λόγον. 

Περί μεν τής έτηγραφής του κ. Μ. Φωτίου 
αποφασίζεται, ίνα άποσταλ•?5 τη αρχαιολογική 
έπιτροτυη• περί δέ τής αιτήσεως τής ενταύθα 
Φιλόμουσου Εταιρίας ΠοΜΙάίος, τη προτά- 
σει του κ. Μιχαήλ Βελλογιάννη, δπως παρα- 
χωρηθώ αύτ^ κατά την δριζομένην ήμέραν ή 




Π? λΚ ΤΙ Ι Α. 



35 



Λτρίλτ, του Συλλόγου αίθουσα δια τας ^ζετά- 
«ίΐς τ€^ν {χαθητριών αύτης* και περί της αϊ- 
ττ,€ΐως τών Χύο άνωνύαων, δπως Χηλωθ-ζ αυ- 
τοί; , 6τι ό Σύλλογος παρέχει αύτοΤς την εκ- 
9«Λτ, ΎΐτΦ ίξ-ρτησαντο, προς άντινραφήν, άλλ' 
εττύς του γραφείου αύτου, εις δ όέον ίνα πέ(Λ• 
ψΜΦίν αντιγράφεις. 

Μετά ταύτα άγγελλονται αΐ προςφοραΐ τών 
βιβλίων. 

Τοϊς δωρηταΐς τούτων εκφράζονται εύχα- 
ρ^ττίαι. 

Ό κ. Λ/. ΒεΜΙογιά^νης εισηγείται την έκ- 
λογίϊν λογιστοΰ του Συλλόγου. 

Μετχ (Λίχραν όέ συζήτησιν γίνεται Χεκτόν, 
ΕτίιΚ μελετηθτί το πράγμα εν συνεδριάσει του 
ζροείρείου, καΐ ακολούθως συζητηθ^ έν συνε- 
δριάσει του Συλλόγου. 

Είτα ό κ. Άθ, Παπ:ΐαΛύ:τονΛος Κεραικυς 
ζναγινώσχει α τοττογραφικον και Ιστορικόν ύ- 
τό[ΐντ.α.α ττερί του έν ΛυΧίίϊζ ΝνιιγαΙου ». Έν 
τ^ χραγαατεία ταύτη ό κ. Α. Ιίαππαδόπου- 
λος Κερα{ΐ.ευς περιγράψας τα ορη Σίττυλον καΐ 
Όλυαπον {τανυν Νιφ-Δάγ), την ρ.εταζύ αυ- 
τών χαΐ μέρους τίυ Τρ,ώλου σχη[χατιζθ[Λένην 
κυφαν κοιλάΧα μ-ετα τών ποτα[Λών καΐ χω- 
ρίων αύττίς, ίκτίθησιν είτα τα κατά τα αρ- 
χαιότατα ανάγλυφα του Σεσώστριος, άτινα 
αναφέρει και ό Ηρόδοτος έν βιβλ. Β'. Ταΰτα, 
Ιέγει ό κ. Α. ΠαππαΧόπουλος Κεραρ.εύς, εί- 
σί, χατχ τας νεωτάτας ίρεύνας, Ιργα λάου 
άσχΛιχου, άκ{Λάσαντος προ της λυόικης (χο- 
ναρχίας, του Χεττικου καλουριένου, δςτις έπΙ 
πολλας εκατονταετηρίδας ην κύριος άπάσης 
της Μικρας Ασίας, καΐ ου ή (χοναρχία, ως 
άποίεικνυασιν αΐ άσσυριακαΐ έπιγραφαί, η- 
δρευεν έν Καρχησίφ της Συρίας. Του λάου 
τούτου έργα άνευρέθησαν πά(Λπολλα έν πολ- 
λοίς τότΓΟίς της Φρυγίας, Λυδίας, Πτερίας 
χλπ. Συν τούτοις ό κ. Α. Παππαδόπουλος 
Κεραμεύς περιέγραψε δύο νέα |Λνη(Λεΐα τηι; αύ- 
τικ έποχ^ης, άγνωστα μέχρι σήμερον, ων το 
ιιεν χαριστών λέοντα διατηρείται νυν έν τφ 
Μουσείφ Σαύρνης, το δε έστι βράχος κατά 
τας υπώρειας του Τμώλου, κείμενος είςάπό- 
τασιν μ,ιοίς ώρας της κλεισωρείας Κάρα Μπελ 
χΐ ύπερθεν της έλληνίδος κώμης Κρητζαλιά, 
ρ' ου ύπάρχουσι διάφορα λαξεύματα, άξια 
,χουδης και μελέτης. Μετά ταύτα μεταβαί- 
•η ό κ. Α. Παππαδόπουλος Κεραμεύς εις την 
ηριγρχφην τών ερειπίων και τών πέριξ της 
Ιεσποζσυσης άπάσης της μνησθείσ/)ς κοιλάδος 
ιωμοπόλεως Νυμφαίου, ήτις κατά μεν τα 



γραπτά μνημεία γινώσκεται άπο του ΙΒ ' αιώ- 
νος, κατά δε τα έν αύτ/ί ερείπια έχει άρχην 
παλαιοτάτην, διότι σώζονται έκεΐ τμήματα 
του αρχαίου τείχους ελληνικής τέχνης, νομί- 
σματα τών μακεδόνικων χρόνων καΐ άλλα. 
Άπαριθμήσας δε ύστερον και τα γνωστά Ι- 
στορικά γεγονότα του τόπου τούτου, καθ* ά 
αποδεικνύεται, οτι το Νύμφαιον διετέλεσεν έπΙ 
πολ>ά ετη κατά τον ΙΒ' αιώνα ώς δευτέρα 
πρωτεύουσα τών έν Νικαία αυτοκρατόρων, οΐ- 
τινες καΐ έκαλλώπισαν καΐ έμεγέθυναν καΐ έ- 
λάμπρυναν αύτο διά τε οικοδομών και άλλων 
πραγμάτων, καταστρέφει τον περί Νυμφαίου 
λόγον διά της απαριθμήσεως καΐ αναγνώσεως 
πολλών βυζαντινών μνημείων καΐ επιγραφών. 
Μετά ταύτα άποφασισθέντος τ?ί προτάσει 
του κ. Ν. Παρανίκα, δπως δημοσιευθη διά 
τών εφημερίδων ή λογοδοσία του προέδρου 
κατά την έπέτειον του Συλλόγου έορτην καΐ 
ει δυνατόν και αί εκθέσεις του Ζωγραφείου 
διαγωνίσματος και του Καραπανείου αγώνος, 
λύεται ή συνεδρίασις. 



ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΙΔ'. 

(Τ««ιτ»«ή). 

Της 23 Μαίου 1883. 

Προέΰρευυ^Ύος του χ, Ε. ΕΑΛλίΑΔΟΙ*. 

*Αναγνωσθε'ντ<ι^ν καΐ έπικυρωθέντων τών 
πρακτικών της προτέρας συνεδριάσεως, άνα- 
κοινουται ή 

άλληλογρ«φ<α, 

έξ ης παρατίθεμεν περίληψιν τώνδε τών επι- 
στολών 

Του αίδ. κ. 0. Ο• ΟαΓίίδ, άπο 21 Ιστα- 
ριένου άναγγέλλοντος, δτι γενομένης της πρώ- 
της συνεδριάσεως της αρχαιολογικής έπιτρο- 
ττης, αύτος μεν εξελέγη ^πρόεδρος, ό δέ κ. 
Κυριάκος Περδικίδης γραμματεύς αυτής διά 
το άρξάμενον νέον Συλλ. έτος. 

Της Α. Έξ. του κ. Δ. Άριστάρχου Βέη, 
άπο 19 Ισταμένου, υποβάλλοντος την παραί- 
τησιν αύτου άπο μέλους της τε αρχαιολογι- 
κής και επιστημονικής έπιτροτρής. 

Του κ. Κ. Κανελλάκη έκ τών Νενήτων 
τής Χίου, άπο 18 Ισταμένου, εύχαριστούντος 
τφ Συλλόγφ έπΙ τη άποστολ•^ τών περιοδι- 
κών αυτού διά το άναγνωστήριον Νενήτων, 



36 



Ο ΒΝ ΐ/ηΟΑΙΙ ΒΑΑ0ΙΙ1Ε0Σ ΦΙΑΟΑΟΓΙΚΟΣ ΣΥΑΑΟΓΟΣ. 



άποστέλλοντος άντίγραφον επιγραφής, καΐ 
διαβιβχζοντος έγκλείστως ευχάριστη ριον γράρ.- 
(IX του σω{Λατείου Κα.Ιοϋ ^Οδηγον έν Νε- 
νήτοις. 

Ακολούθως άγγέλλονται αΐ τ^ροσφοραι βι- 
βλίων . 

Τοις Χωρηταϊς έ/.φράζονται εύχαριστίαι. 

Ό κ. Χρ. Χατζηχρήστου αναγγέλλει, δτι 
ό κ. Άρίσταρχος Βαλαάνος, ε/. Βαγδάτης εν- 
ταύθα έλΟών κατ' αύτας και (χεΟ* Ιαυτοϋ κο- 
(Λίσας Ικανα άρχαιολογηαατα εν ταϊς χώ- 
ραις έκείναις ύτ* αύτου ευρεθέντα, έδήλωσεν 
αύτω, οτι προσφέρει ταύτα τω ηαετέρω Φιλο- 
λογικω Συλλόγω. Τα άρχαιολογή[^-χτα ταύ- 
τα, προστίθησιν ό κ. Χατζηχρήστου, εκ λυ- 
χνίας και ετέρων αγγείων, είσιν αρκούντως 
περίεργα. Δι* ελπίδος δ'εχει δτι εκ της (χελέ- 
της αυτών ίκανα έξαχθήσονται. 

Ό κ. πρόεδρος ευχαριστεί τω κ. Χρ. Χα- 
τζηχρήστου, καί δηλοί δτι τα άρχαιολογή[Λα- 
τα παραπε(Λφθήσονται τ-ζ άρχαιολογικγ) επι- 
τροπή. 

Είτα ό κ. Κ. Ξανθόπουλος άναγινώσκει 
συνέχειαν της «των Ηθικών Νίκο [λαχείων του 
Αριστοτέλους» πραγ[;.ατείας αύτοΰ^ 

Λύεται ή συνεδρίασις. • 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΙΕ'. 

(Τακτική). 
Της 30 Μαίου Γ883. / 

Προεδρεύοντος τον κ. Ε. ΚΑΑΑΙΑΔΟΥ. 

Άναγνωσθέντων και ίπικυρωΟέντων τών 
πρακτικών της προτέρας τακτικής συνεδριά- 
σεως, άνακοινοΰται ή 

άλληλογρ%φ£%9 

έζ ης παρατίθεται περίληψις τώνδε τών επι- 
στολών 

Επιστολή της Εκπαιδευτικής του ημε- 
τέρου Συλλόγου επιτροπής, άπδ 30 φθίνοντος, 
άγγελλούσης δτι κατά την πρώτην αύτης 
συνεδρίασιν εξελέγη γραριματεύ ς αύτης ό κ. Α. 
Πετρίδης. 

Του κ. Χρ. Χατζηχρήστου, γυρασιάρχου 
του ενταύθα λυκείου, άπδ 30 λήγοντος, εξαι- 

1) *Η πραγίΑΐτεία αΰτη πάσα έδηίλοσιεύθη έν 
τφ ΙΖ' τ(ί(Λψ, σελ. 1. 



τουί/.ένου την (χεγάλην αΓθουσαν του Συλλό- 
γου κατά την 1 2 και 26 Ιουνίου δια τας ε- 
ξετάσεις του υπ* αύτου διευθυνθ[Λένου γυ- 
μνασίου. 

Της Α. θ. Π. του Οικουμενικού Πατρι- 
άρχου, άγγέλλοντος δτι συμφώνως τω Γ' άρ• 
θρφ του Κανονισμού της Κεντρικής Έκπαιδ. 
Έπιτροπ•)5ς εξελέγησαν μέλη αύτης οΐ εκ τών 
μελών του Συλλόγου κκ. θ. Σαλτελης και 
Τ. Καραθεοδωρη, και άξιουντος δπως διαβι- 
•δασθώσι τα επί τούτω πατριαρχικά πιττάκια 
τοις είρημένοις κυρίοις. 

Μετά ταύτα ό κ. πρόεδρος λέγει, δτι το 
προεδρεϊον σκ^ψάμενον εγνω,; δπως καθυπο- 
βάλγ) τω Συλλόγφ προς κανονικωτέραν λει- 
του^3γίαν του γραφείου τας έξης προτάσεις* 

"Αρθρ. Α'. Ό γενικός γραμματεύς έχει την 
διεύθυνσιν του γραφείου του Συλλόγου. 

"Αρθρ. Β'. Οι κοσμήτορες, οΐ πρόεδροι καΐ 
οΐ γραμματείς τών επιτροπών δφείλουσι δια 
πασαν αιτησιν εγγράφου τινδς ή δι* άλλην 
τληροφορίαν ή Ιργασίαν σχετιζομένην προς 
το γραφεϊον του Συλλόγου να συνεννοώνται 
απ* ευθείας μετά του γενικού γραμματέως εί- 
τε προφορικώς είτε δι* έγγραφου σημειώσεως. 
Αρθρ. Γ'. Αι προς δημοσίευσιν εις τας ε- 
φημερίδας κοινοποιήσεις του Συλλόγου συν- 
τάσσονται και στέλλονται ύπδ του γεν. γραμ- 
ματέως, επίσης δε υπ* αύτου στέλλονται προς 
δημοσίευσιν και δσα αν ό Σύλλογος έγκρίνγ) 
να δημοσίευση δια τών εφημερίδων. • 

Αι προτάσεις αύται παμψηφεί γίγνονται 
δ έκτα ί. 

Εκλέγεται δε μέλος της Συντακτικής έ- 
τροπης ό κ. Νικ. Παρανίκας άντΙ του κ. Κ. 
Κοντοπούλου εκλεγέντος γραμματέως της Φι- 
λολογικής επιτροπής. 

Γίγνεται δεκτή ή ανωτέρω αίτησις του κ. 
Χρ. Χατζηχρήστου. 

Ό κ. .ΎρΟ€δρ9ς άγγέλλει την διακοπην τών 
τακτικών συνεδριάσεων του Συλλόγου μέχρι 
Σεπτεμβρίου. 

Είτα ο κ. *Ιορδάνης Καρολίδης άναγινώ- 
σκει μετάφρασιν του ποιήματος « Δαμαϊαν- 
τία και Νάλος » έπιγραφομένου, άφ'ού πρό- 
τερον έποιήσατο είσαγωγήν εις το έπος καθό- 
λου και την ύπόθεσιν του ποιήματος^. 

*Ακολούθως ό κ. *ΑΘ. Παπαδ. Κεραμεύς 
εκφράζει τάς ευχαριστίας αύτου τω κ. Καρο- 
λίδτ) πραγματευσαμένω περί ποιήματος σαν- 



1) Ίδε σελ. 4. 



η ρ λ Ε τ Ι κ Α. 



37 



»^τιχοϊα• ίιότι η σανσκριτική γλώσσα, καθ*ά 
χ^6 τίνων ετών άπιδείχθη, ΐΛίγάλως σχετίζε- 
ται «ρο^ την Έλληνικην. Εκφράζει 8* ό κ. 
Κερχαεύς την λύπην αύτου, διότι ή σανσκρι- 
τική ούχ^ ύτϊάρχει έν τοις έλλην. γυ{Λνασ{οις. 
Ειτχ τταρχκαλεί τον κ. Καρολίδην δ-ως εϊτηρ 
αντω, -χοία εστίν η του 7:οιη(Λατος εποχή, και 
τοντο, Χνότι πολλά τούτων έθεωρήθησαν αρ- 
χαιότατης εποχής υπό τίνων 6 Μ. ΜαΙΙθΓ 
5;ιως, λέγει ό κ. Κεραρ,εύς, εν τινι διαλέξει 
α•!ιτου πρό τίνων (Ληνών γενο[/.ένΥ), άπέδειξεν, 
ΟΤΙ τα πονήαατα ταύτα ουκ είσΐ τοσούτον αρ- 
χαία, ώς ένοαίζετο, και δτι χρονολογούνται ά- 
ιη 1 — 2 αιώνων. *Γπάρχει δε προς τούτοις 
3έα, δτι τα σανσκριτικά ποιήΐΛατα πηγάζουσι 
ααλλον άτϊο την έλληνικήν η ταύτα άπο την 
ίΐνσχριτικήν. Τέλος ό κ. ΚεραΐΛεύς αιτείται 
τίτ* Ικδοσιν, ην είχε προ οφθαλ(λών ό κ. Κα- 
ρολίίης του ποιήματος του «Νάλου». 

Ό κ. Καρολίδης απαντών λέγει, δτι προ 
ςοθχλαών είχε την Ικδοσιν του ΚαΚβΓί. 

Ό κ. -πρόεδρος εύχαριστήσας τφ κ. Καρο- 
λίίτι οιχ το ανάγνωσμα αύτου, άνακοινοί, δτι 
χατχ την κηδείαν της μητρός της Α. Έξ. 
του Χρτ,στάκη Έφένδη Ζωγράφου, μεγάλου 
του Συλλόγου ευεργέτου, την γενομένην χθες, 
5 Σύλλογος άντεπροσωπςύθη υπό του προε- 
δρείου αύτου και πολλών μελών, και δτι μετά 
το τέλος αύτης άτητ,ύθυνε τω εν Παρισίοις 
διχτρίβοντι Χρηστακττ) Έφένδττ) Ζωγράφω το 
ττ;λεγρχφημχ τόδε* 

α Τω *Εζοχωτάτω 

Χρτιστάκτί ^ΕφΜϊΐ Ζωγράφω, 

Εις Παρισιους. 

» Ό Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος, 
ϊχντιπροσωπευθεύς υπό του προεδρείου αύτου 
» έν τ^ λυττηρά τελετή, κοινωνεί όλοτελώς 
» της ύαετέρας θλίψεως. 

( *Τπογ . ) ΚαΛΛιάδης . » 

Ό Σύλλογος ομοθύμως αποδέχεται το τη- 
λεγράφημα και εκφράζει την βαθεϊαν αυτού 
βλίψιν έπι τ^ πληξάστι συμφορδέ τόν μέγαν 
αύτου ευεργέτη ν. 

Λύεται -ίι σ^^νεδρίασις. 



•ΣΤΝΕΔΡΙΛΣΙΣ Ψΐς"'. 

(*Έχταιχτος). 

Της 14 Λο^ΊκοΜ 1883. 

Προεδρεύοντος τον χ. Κ. ΚΑΑΑΙΑΔΟΥ. 

'Λναγινώσκονται και έπικυρούνται τα πρα- 
κτικά της προτέρας εκτάκτου συνεδριάσεως 
και τα της επετείου εορτής του Συλλόγου. 

Άγγέλλονται δε τό πρώτον τακτικά μέλη 
του Συλλόγου οΐ κκ. Ι. Χατζόπουλος, τραπε- 
ζίτης, Ν. Χαρισιάδης, δικηγόρος, και Ηλίας 
Βαλσαμάκης, καθηγητής τών φυσικομαθημα- 
τικών, προτεινόμενοι υπό τών κκ. Χρ. Χατζη- 
χρήστου, Ν. Παρανίκα και Όδ. Άνδρεάδου. 

Ό κ. πρόεδρος δηλοί, δτι αιτία της εκτά- 
κτου ταύτης συνεδριάσεως έστι τά του τα- 
ρ.είου του Συλλόγου πράγματα, α γνωστά 
τυγχάνουσιν από της αυτοκτονίας του πρώην 
ταμίου Ν. Βαμβάκη. Ό Ν. Βαμβάκης 
είχεν εις χείρ^ίς αυτού άπασαν την περι- 
ούσίαν του Συλλόγου οπότε ηύτοκτόνησε. Τό 
προεδρείον άμα καταρτισθέν έφρόντισεν, δπως 
γένηται ή του ταμείου παράδοσις υπό του 
πρώην ταμίυο τω νυν τοιούτφ κ. θ. Κοσού- 
δγ). Ό πρώην ταμίας άνέβαλλεν από ημέρας 
εις ήμέραν την παράδοσιν, λέγων δτι τακτο- 
ποιεί τό ταμείον προς τούτο. Τγί*4 ένεστώτος 
συνήλθε τό προεδρείον έν τω γραφείφ του έκ 
τών αντιπροέδρων κ. Γεωργαντοπούλου, δπως 
γένηται ή παράδοσις, πλην ό πρώην ταμίας 
έξητήσατο, δπως ή παράδοσις άναβληθη μέχρι 
της 7 προς έτοιμασίαν τινών εισέτι άνετοί- 
μων. Τό προεδρείον ήκουσε τήν δήλωσιν ταύ- 
την ού*/ί μετ' εύχαριστήσεως, ήναγκάσθη δ- 
μως ν' άποδεχθή τήν άναβολήν, άφ' ου ουκ 
ην άλλως γενέσθαι. *ΙΙ ορισθείσα λοιπόν ήμε- 
ρα ην τρίτη, και κατά ταύτην προύκειτο, δ- 
πως ό νυν ταμίας κ. Κοσούδης μεταβη παρά 
τω Ν. Βαμβάκτ) καΐ παραλαβή τό ταμείον. 
Κατά τήν τελευταίαν δμως ώραν ό Ν. Βαμ- 
βάκης άγγέλλει δια του υπαλλήλου του, δτι 
κατακεκοπιακώ; τυγχάνων, ήδυνάτει τήν του 
ταμείου παράδοσιν ποιήσαι, και δτι παρεκά- 
λει αυτόν, δπως άναβληθ*/ί δια τήν έπιούσαν. 
Τήν έπιούσαν δμως ό Βαμβάκης ουκ ην έν τφ 
κόσμφ τούτω, αύτοκτονήσας τήν προτεραίαν. 
Καθ' ήν λοιπόν ήμέραν προύκειτο τε'λος πάν- 
των ϊνα γένηται ή παράδοσις, ήτοι τήν έπι- 
ούσαν τη; αυτοκτονίας, τό προεδρείον συνήλ- 
θεν εκτάκτως έν τφ γραφείφ του κ. Ι. Γεωρ- 



38 



Ο ΙΜ Ε/ΠΟΑΙΙ ΙλΑΙΚηΟΣ ΦΙλΟΑΟΠΕΟΣ ΣΥΑλΟΓΟΣ. 



γαντοπούλου και συνεσκέψατο ττερί της ώς Ικ 
της αυτοκτονίας του πρώην τα(Λ{ου^ δη(;Λθυρ- 
γηθείσης καταστάσεως. Απεφασίσθη Χ* δπως 
ό πρόεδρος [χετά του αντιπροέδρου κ. Γεωρ- 
γαντοπούλου, του γεν. γρα{Α(χατέως κ. Τ. 
ΚαραθεοΧωρη καΐ του κ. Ν. Μπλέσσα, *Ιτα- 
λου υττηκόου, (λεταβώσι πάρα τώ γεν. προ- 
ζένφ της Ιταλίας και δηλώσωσιν αύτ(|^, δτι 
έν τη περιουσία του αύτοκτονησαντος Ν. 
Βαμβάκη υπάρχει καΐ παρακαταθήκη του 
Συλλόγου. Την έντολην ταύτην οΐ άνω ρη- 
θε'ντες έζεπληρωσαν κατ* αΐτησιν δε τοΙ3 Ι- 
ταλού προξένου συν$τάχθη και επιστολή αύτω 
και έγγραφος δηλωσις του Συλλόγου. Εις την 
εγγραφον ταύτην δηλωσιν δ γεν. πρόξενος τη; 
Ιταλίας απήντησε δηλών την παραλαβή ν αυ- 
τής. (Ό κ. πρόεδρος άναγινώσκει άμφοτέρας 
τας δηλώσεις). Σήμερον δε οΐ ορισθέντες ύπο 
του προεδρείου αντιπρόσωποι του Συλλόγου 
έν τη υποθέσει ταύτη κκ. Ι. Γεωργαντόπου- 
λος καΐ Τ. Καραθεοδωρη προσεκλήθησαν ίνα 
παραστώσι τη έπιούση δευτέρα εις την γενη- 
σομένην άποσφράγισιν του καταστήματος Ν. 
Βαμβάκη καΐ άπογραφην της περιουσίας αυ- 
τού. Έάν δε ώς έκ της άποσφραγίσεως του 
καταστήματος καυτής απογραφής θεωρηθη έ- 
πάναγκες, συγκληθήσεται εκτάκτως καΐ αύθις 
6 Σύλλογος. Τέλος δε ό κ. πρόεδρος έρωτ^ 
τον Σύλλογον, ει αποδέχεται τον ύττο του 
προεδρείου γενόμενον διορισμον των κκ. Ι. 
Γεωργαντοπούλου και Τ. Καοαθεοδωρή ώ; 
αντιπροσώπων του Συλλόγου οιά πάσας τάς 
διατυπώσεις. 

Ό κ. *Ηρ, Βασιάύηζ προτείνει, δπως, ε- 
πειδή δ κ. Γεωργαντόπουλος πρόκειται, καθ* 
ά εμαθεν, έπί τίνα χρόνον ν' αποδήμηση, δι- 
ορισθη καΐ έτερος νομομαθής έν«ργήσων κατά 
τήν άπουσίαν του κ. Γεωργαντοπούλου. 

Μετά μικράν συζήτησιν γίνεται δεκτή ή 
πρότχσις του κ. *Ηρ. Βασιάδου ώς και δ υπδ 
του προεδρείου γενόμενος διορισμός των κκ. 
Ι. Γεωργαντοπούλου καΐ Τ. Καραθεοδωρη. 
Κατά πρότασιν δε του κ. θ. Σαλτέλη, ύπο- 
στηριχθεΐσαν ύπδ του κ. Φ. Τάγη, άφίετχι 
τφ προεδρείφ ή εκλογή του καταλλήλου νο- 
μομαθούς. 

Ό κ. /. ΓεωργακΐόπουΛος ^ ισχυριζόμενος 
δτι ή εργασία της απογραφής της ουσίας του 
Βαμβάκη απαιτήσει Ικανδν χρόνον, διότι γε- 
νήσεται περιγραφή ακριβής εκάστου των έν τή^ 
καταστήματι υπαρχόντων, προτείνει, δπως δι- 
ορισθώσιν ετι δύο αντιπρόσωποι του Συλλό- 



γου, οίτινες άλληλοδιαδόχως να παρευρίσκων- 
ται έν τη απογραφή. 

Ό κ. θ, Σα^Ιτ^Λης αντικρούει τήν πρότχ- 
σιν του κ. Γεωργαντοπούλου, θεωρών αρκε- 
τούς τους δύο ήδη αντιπροσώπους. 

Ό Σύλλογος δμως αποδέχεται τήν πρότα- 
σιν του κ. Γεωργαντοπούλου δια ψηφηφορίας 
και άφίησι τήν έκλογήν τούτων τφ προεδρείφ. 

Ακολούθως δ κ. Λ'. Μ,^Λέσσας έρωτδί, έαν 
ύπάρχη σημείωσις των αριθμών των χρεωγρά- 
φων του Συλλόγου, α ήσαν εις χεϊρα; του 
αύτοκτονήσαντος πρώην ταμίου. 

Ό κ. πρόεδρος απαντών λέγει, δτι ουδε- 
μία σημείωσις τών αριθμών τών χρεωγράφων 
της Πιστωτικής Τραπέζης της Ελλάδος υ- 
πάρχει. *Ακολούθως λέγει, δτι το προεδρειον 
έξελέξατο έπιτροπήν έξ αύτου και τών κκ. Τ. 
Καραθ:οδωρή και θ. Κοσούδη προς σύντχξιν 
ιδιαιτέρων διατάξεων περί ταμέίου,καί παρακα- 
λεί τον γεν. γραμματέα ν' ανάγνωση αύτάς. 

Μετά ταΟτα μεθ' Ικανήν συζήτησιν έπιψη- 
φίζονται α Ι έξης περί του ταμείου του Συλλό- 
γου διατάξεις, άναγνωσθείσαι πρότερον έν δ- 
λφ και κατ* άρθρον. 

«"Αρθρ. Α'. Ό γεν. γραμματεύς κρατεί 
βιβλίον μέγα, καθολικόν, έν φ γίνεται ή κα- 
ταστίχωσις τών διαφόρων μερίδων^ αϊτινεςθ' 
άντιπροσωπεύωσι τήν δλην περιουσίαν καΐ δια- 
χείρισιν του Συλλόγου* το βιβλίον τούτο φέ- 
ρει έν κεφαλίδι τήν ύπογραφήν του προέδρου 
και τήν σφραγίδα του Συλλόγου. 

^'Άρθρ. Β'. Ό γεν. γραμματεύς κρατεί και 
έκδίδωσι τάς αποδείξεις τών τακτικών μ,ελών^ 
ας έτοιμάσας αποστέλλει τώ ταμία προς ύπο- 
γραφήν καΐ εισπραξιν. Ό δε ταμίας δίδωσιν 
άπόοειξιν παραλαβής αυτών. 

»*Άρθρ. Γ'. Ή Οικονομική έπιτροττί) εξε- 
λέγχει τήν διαχείρισιν του σΆλογικοΰ έτους, 
ετοιμάζει τήν εκθεσιν, έν ή δέον δπως λετττο- 
μερώς άναφέρηται ή δλη περιουσία του Συλ- 
λόγου κατ* είδη, ήτοι χρήματα, χρεώγραφα, 
ομόλογα κτλ. υπογράφεται δ'αύτη υπό τε του 
ταμίου καΐ τών λοιπών μελών τη; οικονομικής 
επιτροπής, Ή οικονομική επιτροπή οφείλει νχ 
υπογραφή προσέτι καΐ τον έτήσιον ίσολογισμον 
έν τφ βιβλίφ. 

^'Άρθρ. Δ'. Ό τχμίχς δεν δικαιούται νχ 
κράτη ανά χείρας πλείους τών πεντήκοντα ο- 
θωμανικών λιρών. Τά υπερβαίνοντα το άνω 
ποσόν κατατίθεται εν τινι τραπέζη οριζόμενη 
ύπδ του Συλλόγου. *Όταν δε το ποσδν φθά- 
ση τάς διακοσίας λίρας, τότε το προεδρειον 



ΙίΑΚΤΙΙΙ. 



39 



«οαϊ τούτο χρεωγραφχ άσφαλη, άτινα κατατί- 
Ιτσί'» έν τραΐίέζτ) ώ; παροικαταθηκην, ώς χαΐ 
»ήίτχ τα χρεώγραφχ χαιτας αξίας του Συλ- 

ρ'Αρθρ. Ε'. Ή χατάθςσις πάστ,ς άζίας εϊ- 
^ ^^ ΧΡ^Η•*^^* ""^ε ει; χρεώγραφα γενήσεται 
έζ'ονόαχτι του Συλλόγου ύπο του τα[Λ{ου έν 
γνώαη του προέ^ου και του γεν. γρααμα- 
'^*Κ' Προς τούτο άγγελλει ό ταρ,ίας δι* έπι 
βτολτ,ς του προς τον πρόεδρον την κατζθεσιν 
^«' Χρτθ{Λ.χτ«ύν, 'τερο'ϊχγων και την περί της 
κχτζθ<σε(ι>ς άττόδηζιν της τραπέζης. 

Β*Αρθρ. ζ"'. Τχ έντχλ{ΐ.ατα (τσέχια), δι'ών 
λχίλβάνονται χρη{Αχτχ παρχ της τραπέζης, φε'- 
ρο•>βι την ύπογραφην του τα{Λίου καΐ προσυ- 
πογράφονται ύπο του προέδρου χαι του γεν. 
γρχρ.μχτέως]>. 

ΆχολουΟως τίθεται εις ψηφοφορίαν το σύ- 
ΐΗ>λον τών διατάξεων, δπερ γίγνεται δεχτον 
χχΐ αποφασίζεται, δπως αΐ οιατάξεις αύται 
τΛοΗΓίν έν ίσχύι άπό της ση(αρον. Επίσης 
βε Γ'Λψίνεται δπ<ι>ς αΐ διατάζεις δηριοσιευθώσι 
XXI οιχ τών έφη[Λερί$ων. 

Μετχ τχΰτχ ό χ. πρόεδρος λέγει, δτι το 
τροε^ΐον βασιζό{Λενον έπΙ των συ(Λπαθειών 
τών όαογενί^ν προς τον Σύλλογον, προτείνει, 
οχ^ιΐς ετητροπη ίχ του προέδρου και των κχ. 
Ν. Ζαρίφη, Ν. Μπλέσσχ χχΐ θ. Κοσούδη 
εςχιτηστϊτχι την συνδρθ|Αην τών ομογενών 
ύπερ του Συλλόγου. 

Ή πρότχσις όεχτη. 

Κχτόπιν άναγινώσχεται επιστολή των χχ. 
Ήρ• Βχσιχδου, Μ. Βελλογιάννη, Άβρ.Μα- 
λιχχχ, Όδ. Άνδρεχδου, Δ. Πασπαλλη, Θ. 
Μχυρογορδχτου, Ν. Παρανίχα, Α. Π. Κερα- 
ία»;, Δ. Κυ(Λπρίτη και Ι. Ζίφου, δι'ής προ- 
τείνεται ή άνχθεώρησις άρθρων τινών του Κα- 
νονισρ,ου, άτε της ισχύος αύτου προ πολλού 
ληξχσης. Ή πρότχσις βχσίζεται έπΙ του 86 
χρθρου του Κανονισ(ΐιθυ. 

Μετχ τινχ συζήτησιν ή έπί της προτάσεως 
χπέφχσις αναβάλλεται, κατά πρότασιν του κ. 
θ. ΣχλτΛη, προβαλόντος σττουδαιοτάτους 
προς τούτο λόγους. 

Λύεται η συνεδρίασις. 



-^>ί28?3^- 



ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΙΖ'. 

(Ταχτςχή). 

Τής 26 Σεπτεμβρίου 1883. 

Προεΰρενοκζος του χ. Ε. ΚΑΑΑΙϋΟΥ. 

Άναγνωσθέντων ^αΐ Ιπικυρωθέντων τών 
πρακτικών της προτέρας τακτικής συνεδριά- 
σεως, άνοικοινοΰται ή 

άλληλογραφ£οιι, 

εξ ης παρατίθερ,εν περίληψιν τών έξης ίτπ- 
στολών : 

Της Α. Έξ. του Χρηστάκη Ιφένδη Ζω- 
γράφου, έκ Παρισίων, άπο 12 Ιουνίου, εκ- 
φράζοντος τάς ευχαριστίας αύτου έπί τοις 
συλλυττητηρίοις του Συλλόγου δια τον θάνα- 
τον της (χητρος αύτου. 

Της έν Αθήναις λέσχης τών Μιχρασιανών 
σπουδαστών, άπό 3 'Ιοννίου, άγγελλούσης 
την ϊδρυσιν και τον σκοπον αύτης, καΐ επικα- 
λούμενης την ηθιχην άρωγην του Συλλόγου. 

Της Α. Έζ. του κ. Γρηγ. Άριστάρχη, 
πρώην πρεσβευτου της Ύψ. Πύλης πάρα τφ 
Προέδρφ τών Ένωμ. Πολιτειών της Αμερι- 
κής, έκ Παρισίων, άπό 5 Ιουνίου, άγγέλλον- 
τος την άποστολην βιβλίων, προσφερορ.ένων 
τψ Συλλόγφ υπ* αύτου. 

Του Διοικητικού Συμβουλίου του ενταύθα 
Ζαππείου παρθεναγωγείου, άπο 29 Μαίου, 
έξαιτουμένου την μ.εγάλην αιθουσαν του Συλ- 
λόγου δια την έπίδοσιν τών πτυχίων. 

Τών εφόρων τών εκπαιδευτικών καταστη- 
(λάτων Σηλυβρίας, άπο 1 1 Ιουνίου, έξαιτου- 
μ.ένων δπως ό Σύλλογος διαβιβάστ) αύτοϊς ο- 
δηγίας προς καταρτισμον αστικής σχολής. 

Του διευθυντού του αυτοκρατορικού λυκείου 
Γαλατά Σεραίου, άπο 13 Ιουνίου, προςκλη- 
τηριος εις την τελετην τής επιδόσεως τών 
βραβείων. 

Του κ. Άθ. Παππαδοπούλου Κεραριέως, 
έξαιτουμένου συστατικάς έπιστολάς έπι τη πε 
ριοδείχ αυτού δια την Μαυρογορδάτειον βι- 
βλιοθήκην. 

Του κ. *Ρενιέρη, διευθυντού της Εθνικής τής 
Ελλάδος Τραπέζης, άπο 24 ίουνίου, άπο- 
στέλλοντος την Ικ δρ. 1585,00 δ[ΐ.ολογίαν 
τής άδελφότητος τών Κιανών. 

Του κ. Άθ. Παππαδοπούλου Κερα^ιέως, 
άπο 7 Ιουλίου, άγγέλλοντος την παραλαβήν 
τών εγκυκλίων του Συλλόγου καΐ παρακαλούν- 



40 



Ο ΕΝ Κ/ΠΟΑΕΙ ΒλλΜΙΚΟί; ΦΙλΟλΟΓΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



τος δπως κατχ την άττουσίαν αύτου ό κ. Γεν. 
γρα|Λ[Λατεύς έπιβλέτηρ την βιβλιοΟήκην του 
Συλλόγου . 

Ανωνύμου, άπο 7 Ιουνίου, άγγέλλοντος την 
άποστολην πραγρ-ατείας αυτού έπιγραφοίλε'- 
νης α *Η Μονσα, ήτοι πρακτική διοασκαλία 
της μουσικής » , και έξαιτουμένου την γνώμην 
του Συλλόγου έπ! της πραγματείας αύτου 
ταύτης. 

Της Α. Θ. Π. του Οικουμενικού Πατριάρ- 
χου, άπο 21 *Ιουλίου, διαβιβάζοντος τάς αιτη- 
θείσας συστατικάς εγκυκλίους έπιστολας δια 
τους αρχιερείς και ηγουμένους τών διαφόρων 
μονών δια την Μαυρογορδχτειον βιβλιοθηκην. 

Του κ.ΆΘ. Παππαδοπούλου Κεραμε'ως, έκ 
Μιτυληνης, άπο 27 Ιουλίου, Ικτιθεμε'νην την 
με'χρι τοΰδε έργασίαν αύτου. 

Τών δημογερόντων της Σ.τάρτης (Πισσι- 
δείας), άπο 28 Ιουλίου, εύχαριστούντων τψ 
Συλλόγφ δια την υπ* αύτου γενομε'νην αύτοΐς 
προςφοραν βιβλίων. 

Της Ιν Κίφ άδελφότητος τών Κιανών, άπο 
16 Ιουλίου, άγγελλούσης την παραλαβή ν της 
ομολογίας της Έθν. Τραπέζης της Ελλάδος 
καΐ εύχαριστούσης έπΙ τούτω τω Συλλόγω. 

Του κ. Κ. Γεωργαλά, άπο 7 παρόντος, άγ- 
γέλλοντος οτι αποστέλλει τρία σώματα τών υπ* 
αύτου τε καΐτώνκκ. Γ. Κούζου, Δ. Μοστρά- 
του, Ι. Ίλλίδου και Ι. Πολυβίου εκδοθέντων 
* Αναγνωστικών δια τα δημ. και άστικα σχο 
λεία, και έξαιτουμένου την επι τούτων γνώμην 
της αρμοδίας επιτροπής του Συλλόγου. 

Της έφοροεπιτροττης της κοινότητος Μικρού 
Σαμακοβίου Θράκης, άπο 28 Αυγούστου, έ- 
ξαιτουμένης την συνδρομην του Συλλόγου υ- 
πέρ τών Σχολών αύτη ς. 

Τών συγγενών του Δ. ΟοΠΓδκΙ ΒοΓδίβη, 
καθηγητού του Ιν Μονάχφ πανεπιστημίου και 
έτητίμου του Συλλόγου ημών μέλους, άπο 21 
Σεπτεμβρίου (ε. ν.), άγγελλόντων τον θάνατον 
του ΒυΓδίαη. 

Της κοινότητος Λιαρζικόβης, άπο 3 Σε- 
πτεμβρίου, έζαιτουμένης την ύλικην συνδρομην 
του Συλλόγου. 

Του ηγουμένου της μονής του Λειμώνος 
καΐ του προέδρου της επαρχίας Μηθύμνης Ζ. 



*Γπανδρευμένου, άγγελλόντων την σύστασιν 
σχολής Λεφωνίάόος έν Μηθύμνη. 

Της ενταύθα Εκπαιδευτικής και Φιλαν- 
θρωπικής *Αδελφότητος, άπο 22 ένεστώτος, 
έξαιτουμένης οδηγίας περί αστικής σχολής. 

Έκ τών άνω έν περιλήψει επιστολών άνα- 
γινώσκονται ιδία ή της Α. Ε. του Χρηστάκη 
Έφένδη Ζωγράφου και η του έν *Αθήναις 
άρτι ίδρυθέντος συλλόγου τών Μικρασιανών 
σπουδαστών, προς δν αποφασίζεται δπως 
σταλνί το περιοδικον του Συλλόγου σύγγραμ- 
μα και ίΐ τι άλλο προς τον σκοπό ν αύτου κα- 
τάλληλον. Επίσης άναγινώσκεται πάσα η ε- 
πιστολή του κ. 'ΑΘ. Π. Κεραμέως, ήτις έκ- 
τίθησι τάς εργασίας αύτου Ιν τ^^ μονή του 
Λειμώνος έν Μιτυλήνη, καΐ καθ* -ί^ν Ικανχ 
νειρόγραφα σπουδαία εύρε και αντιγράφει. Ή 
οέ επιστολή της κοινότητος Σηλυβρίας περί 
οδηγιών δι* άστικην σχολή ν παραπέμπεται τγ) 
Έκπαιδευτικνί του Συλλόγου επιτροπή, δπως 
αύτη παράσχγ; τας αίτουμένας οδηγίας. Περί 
δε του ύπο του ανωνύμου σταλέντος πονήμα- 
τος (( *Η Μούσα, ήτοι πρακτική διδασκαλία 
της μουσικής », ό κ. πρόεδρος υποβάλλει 
ποότασιν του προεδρείου, καθ* ην προτείνον- 
ται ως μέλη επιτροπής ιδιαιτέρας, κρινούσης 
το πόνημα τούτο, οΐ κύριοι Δ. Πασπαλλης, 
Εύστρ. Παππαδόπουλος καΐ Ίωάσαφ ιερο- 
ψάλτης. Τήν πρότασιν ταύτην αποδέχεται ό 
Σύλλογος. 

Είτα άγγέλλονται αΐ τών βιβλίων προς- 
φοραί. 

Τοις δωρηταϊς τών βιβλίων εκφράζονται 
εύχαριστίαι. 

Ακολούθως άγγέλλονται το δεύτερον, καΐ 
δια ψηφηφορίας γίνονται δεκτοί ως τακτικά 
μέλη οΐ κκ. *Ιωάννης Κ. Χατζόπουλος, τρα- 
πεζίτ•/)ς, Ν. Χαρισιάδης, δικηγόρος, καΐ 'Ηλ. 
Βαλσαμάκης, καθηγ•/)τής τών φυσικομαθημα- 
τικών, προταθέντες ύπο τών κκ. Χρ. Χατζη- 
χρήστου, Ν. Παρανίκα και *0δ. 'Ανδρεάδου. 

Ό κ. γεν, γραΐίΐ^ατενς άναγινώσκει τον 
προύπολογισμόν, πρώτον μεν το όλον αύτου, 
είτα δε και κατ* άρθρα. Ό Σύλλογος παμ- 
ψηφεί αποδέχεται αύτον έχοντα ούτω: 



ΠΡΑΚΤΙΚΑ 



41 



ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΓ ΕΤΟΪΣ 1883—84. 



"Έβοδαΐ 



"Έξο^ΐ 



Άχ^ τιχτιχας συνδρομας ιχελών ΛΤ. 
» χα^στερούσας » 

Β νέχ μέλ-η διχα^ωμα διπλωιι.ά- 

μάτων κα\ συνδρομών » 

» συνΒρομας των κχ. Σχυλίτση 

Π ασπχτη » 

» συνδρο|χήν Άδελφίίτητ^ς » 

* -κώλ-ησιν Περιοδικού » 

» έττιχ^ορήγησιν Χρ. Ζωγράφου 

δια τ^ διαγώνισμα Σ. Ζ. Μ. » 
» Θ. Μαυρογορδάτον δια την δ- 

μώνυμον αύτω βιβλιοΟήκην » 

"Ελλειμμα 



200 
100 

80 

14 

100 

20 

100 

150 



76/* 
219 



τ?) δλον 



ΛΤ. 981 



Ι Εις μισθοί»; ύχαλλήλων* ΛΤ. 

|1 » έξοδα γραφείου » 

1» πυρασφάλιστρα λ 

» φωτισμών και θέρμανσιν » 

|1 » περιοδικόν » 

ί|\ » άρ/αιολογικόν δελτίον » 

■:|ϊ » νάρτην χερσαίων τειχών » 

^!Ι » ε^οδα αρχ. επιτροπής » 

ίΐ] » συνδρομ4ς περιοδικών άναγν. » 
ιΐ » άναγνωστήριον » 

% » βιβλιοθήκην » 

'' » επιδΐ($ρ. επίπλων καΐ άγορίιν νέων» 
Υ[| ]| » άμοιβας διαγωνισ. ζώντων μνη- 
00 'ΰ ^ μειων ^1882—83 » 

■^ « έκτακτα έξοδα » 

• άμοιβας διαγωνισ. ζώντων μνη- 
μει'ων 1883—84 » 

'^θ. ΙΙαπ. Κεραμέα δια Μαυ- 
ρογορδάτειον Βιβλιοθ. » 

ι εκδοσιν τεύχους Μαυρογορδατ. 

Βιβλιοθήκης » 



τ^ ^λον 



ΛΤ 



232 
30 
24 
11 

120 
30 
42 
30 
20 
15 
20 
50 

80 
30 

100 

120 

30 



984 



'Αχολοΰθως ό χ. *Ιορόάκης ΚαροΜδης ά- 
>ίχγινώσχ£ΐ πραγ[Λατείαν αύτοϋ έττιγραφομένην 
β ^ιρί ^της *Ρω(Λα(ων τύχης* δτι το της 
'Ρώριης μεγαλειον τ^ροηλΟεν ουκ ελαττον εκ 
τυχτ;; η έχ της αρετής τών πολιτών^». 

Μετά το πέρας του άναγ^νώ^[Λατος ό κ. 
:;ρ6εδρος εύχαριστησχς τφ χ. Καρολίδη, άγ- 



γέλλει μετά λύττης τον θάνατον του έχ τών 
επίτιμων μελών του Συλλόγου καΐ καθηγητού 
εν τω έν Μονάχω 7Γανεπιστη{Αί<ρ κ. ΟοΥΐναά 
Βηνβίαη, χαΐ προτείνει, δπως αταλγί τη οίχο- 
γενείχ αύτου συλλυττητήριος επιστολή του 
Συλλόγου. Τούτου δεκτού γενθ}/.ένου 
λύεται ή συνεδρίασις. 



1) Οί μισθοί των υπαλλήλων υπολογίζονται ώς έξης : 
Γ. Παππζ του γραφείου 

προς λίρας 4 κατά μήνα άπ^ 1 Μαίου μέχρι 30 7βρίου 
Β » 3 » άπ^ 1 8βρίου » 30 'Λπριλίου 

Κ. Κρητικίδου βοηθού του βιβλιοφύλακος, προς λίρας 3 κατά μήνα 
βεοοώρου θυρωρού 

προς λίρας 3 κατά μήνα άπ^ 1 Μαίου μέχρι 30 7βρίου 
χ> » 2*/! » από 1 8βρίου » 30 Απριλίου 

Κκτσαίτου 

προς λίρας 3*/» κατά μήνα από 1 Μαίου μέχρι 30 7βρίου 
» » 2*/! » από 1 8βρίου » 30 Απριλίου 

Νικολάου 

προς λίρας 2'/ι κατά μήνα άπ?) 1 Μαίου με/ οι 30 7βρίου 
45 \ έπΙ ΛΤ. 200.— 
25 Χ » 180.— 



2) Ίδε σελ. 17. 



ΛΤ. 

» 



ΛΤ. 

» 



ΛΤ. 



ΛΤ. 

» 



20.— 
21.— 



15.— 
17.50 



17.50 
17.50 



30.— 
45.— 



ΛΤ. 

1) 



41.— 
36.- 

32.50 

35.— 

12.50 
75.— 



ΛΤ. 232.— 



(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΙΓ.) 



42 



Ο ιη κ/αολΒΐ ελληνικός φιλολογικός σύλλογος. 



ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΙΗ'. 

(Ταχτκχή). 

Της 24 Όχτωβρ^ου 1883. 

Προεδρεύοντος τον χ, Κ. ΚΑΛΛΙΛΑΟΥ* 

Άναγνωσθέντων καΐ έπικυρωθέντων των 
πρακτικών της προτέρας άνακοινουται η 

άλληλογρ%φ£%9 

έξ ης τραρατίθείΛεν περίληψιν τών έξης επι- 
στολών : 

Της Εκπαιδευτικής Ιπϊτροττης του Συλλό- 
γου άπο 30 7βρ£ου κοινοποιούσης τας σκέ- 
ψεις αύτης έπΙ τών αίτηθεισών παρ* αύτης 
περί αστικής σχολής πληροφοριών. 

Του κ. Μ. Παρανίκα, γυρ,νασιάρχου της 
Ευαγγελικής σχολής Σ(Λύρνης, άπο 25 Σε- 
πτε[Λυρ{ου, περί της αποστολής Χύο ύπο τον 
τίτλον α Νεοελληνικά ΐ) διατριβών αύτου προς 
άνακοίνωσιν τώ Συλλόγφ. 

Του κ. Δ. Μαγδάνη, άπο 11 παρόντος 
έξαιτουριένου την έπιστροφην της κατά το 
1878 ύπ' αύτου τη κρίσει του Συλλόγου υ- 
ποβληθείσης πραγ(χατείας αύτου : α θεωρητι- 
κή καΐ πρακτική κλείς του νέου δεκαδικού (Λε- 
τρικου συστηριατος ». 

Του κ. προέδρου τών Άρριενικών ηνωαένων 
εταιριών άπο 23 [4 έπιόντος Ιξαιτουμένου 
την αΐθουσαν του Συλλόγου δια δηριόσιον |Λά- 
Οη(χα γενησό(Αενον το προσεχές σάββατον, 29 
ένεστώτος. 

Είτα άνακοινουνται αΐ βιβλίων προςφο- 
ραί. 

Τοις δωρηταϊς εκφράζονται εύχαριστίαι. 

Μετά (λακραν συζήτησιν έκ της αιτήσεως 
του κ. Μαγδάνη προελθουσαν ό Σύλλογος α- 
ποφασίζει τη προτάσει του κ. Τ. Καραθεο- 
δωρη την (χή έπιστροφην του χειρογράφου, 
καΐ τη προτάσει του κ. Όδ. Άνδρεάδου, ό- 
πως τα χειρόγραφα καΐ τών προς άπλην κρί- 
σιν περ.πθ{Αένων πονηρ,άτων μ,ή έπιστρέφων- 
ται, άλλα ΐΛονον άντίγραφον αυτών λαμβά- 
νηται πάρα τών συγγραφέων, ήτοι δτι καΐ τα 
χειρόγραφα ταύτα υπάγονται εις τάς διακε- 
λεύσεις του 67 άρθρου του κανονισρ,ου του ά- 
φορώντος τα διαγωνίσ{Λατα. Προς αποφυγήν 
δε παντός παραπόνου αποφασίζεται ή δη(Λ0- 
σίευσις της αποφάσεως ταύτης δια τών εφη- 
μερίδων. 



Είτα γίνεται δέκτη ή αίτησις του κ. προ- 
έδρου τών ήνω[/.ένων 'Αρ^χ,ενικών εταιριών. 
Ό κ. Κ, ΞατθόπονΛος άναγινώσκει την 

συνέχειαν της πραγ(Λατείας αύτου « περί τών 
Ηθικών Νικο(Λαχείων του Αριστοτέλους »*. 
Λύεται ή συνεδρίασις. 



-■ > • > Ι» «Ι€ « 



ΣΤΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΙΘ'. 

(Ταχτιχή). 
Της 31 Όκτωβρ^ου 1883. 

Προεύρεύοϊτος του χ, Κ. ΚΑΛΛΙΑΑΟΥ. 

Άναγνωσθέντων καΐ έπικυρωθέντων τών 
πρακτικών της προτέρας συνεδριάσεως άνακοι- 
νουται ή 

όλληλογροίΐφ£θίΐ9 

έξ ης παρατίθεμεν περίληψιν τών δε : 

Της έν Αθήναις Ιστορικής και εθνολογικής 
εταιρίας άπο 21 φθίνοντος άγγελλούσης την 
άποστολήν αντιτύπου του κανονισ(Λθύ αυτής 
καΐ του Α'. τεύχους του υπ* αυτής έκδιδθ(χέ- 
νον δελτίου. 

Του Κ. Δ. Χαβιαρα έκ Σύ(Λης έξαιτου- 
μένου τα τελευταία τεύχη του περιοδικού του 
Συλλόγου συγγρά(Λ[/.ατος, διότι άναγκαιουσιν 
αύτ(5 έν τη εργασία τής συλλογής ζώντων (χνη- 
(Λείων έν τη γλώσση του λάου δια το Ζωγρά- 
φε ιον διαγώνισ(Αα. 

Μετά την άνακοίνωσιν τής αλληλογραφίας 
ό Κ. Χρ. Χατζηχρήστου λαβών τον λόγον υ- 
ποστηρίζει την παραχώρησιν τω Κ. Χαβιάρι 
τών αίτουριένων τευχών, διότι ούτος εργάζε- 
ται υπέρ του Ζωγραφείου διαγωνίσματος τής 
συλλογής ζώντων [χνημείων τής αρχαίας ελ- 
ληνικής γλώσσης, ώς δήλον έγένετο έκ τώ/ύ- 
ποβληθεισών και βραβευθίΐσών έν τψ διαγω- 
νίσριατι τούτφ συλλογών αύτου. Τα τεύχη 
ταύτα, έτηπροςτίθησιν ό Κ. Χ. Χατζηχρήστου, 
αναγκαία είσι τφ Κ. Χαβιαρ5ί, διότι έν αύ- 
τοΐς έδη(χοσιεύθη Ικανή γλωσσική ύλη καΐ γνώ- 
(Λαι τής Φιλολογικής έπιτροτρής περί του τρό- 
που τής συλλογής και κατατάξεως τής ύλης. 
Ό Κ. Τ. Καρα^εοόωρή λέγει, δτι τεύχη 
του ΙΓ'. τόιχου ούχύπάρχουσιν. 



1. Ή πραγ{χατε^α αΰτη έδημοσιεύθη έν τώ 
ΙΖ' τό{χω. 



π ρ λ Ε τ Ι κ Α. 



43 



Ό Κ. *Οδ. Άκόρ€άόης προτείνει να πεμ- 
^6ω^ τφ χ. Χαβιάρι οΐ αίτούριενοι τόαοι πλην 
του ΙΓ', έξηντλη(Λένου. 

Ό χ. Τ. Καρα6€θδωρή αποδέχεται ρ,εν 
τ^ άνω πρότασιν του χ. Άνδρεάδου, άλλα 
αετα τίς επιφυλάξεως, δπως το νυν γιγνό(/.ενον 
ρ: χρησιαεύστι ώς προηγούρ,ενον δι*ό[λθίας αί- 
ττ.σεις. 

Ή πρότασις του χ. ΌΧ. ΆνΧρεάΧου γί- 
γνετχι ίεχτη. 

Είτα ό χ. ζ1. Σταμαηάύης άναγινώσ)ίει την 
ίπίρί της έχτΐ{χήσεως των ελληνικών γρα{Λ[Λά- 
τ»ν χαί τών χατορθω(Λάτων της Έλλ. Φιλο- 
λογίας εν 'Α5ΐ.εριχηί) πραγρ,ατείαν αύτου. Ό κ. 
Στα{ΐΛτιχΧης παρατηρεί, δτι τα πάντα εν 
Άίίεριχτ^, τα ηθη χαΐ ίθΐ(Λα, ό πολιτισ|Αος 
κα• αύτη η χαλλιτεχνία, είχον την έπιρροην 
των Ελληνικών γραμμάτων, ά ηρζαντο καλ- 
1ΐΕργού|Λ^να άπότου 1^28. Διάφοροι δέκαθη- 
θηγτιται τών σπουδαίων πανεπιστημίων της 
'Αμεριχης άπο του 1830 καΐ ακολούθως 
χνωμολόγησαν την έκπολιτιστικην Χύναμιν 
τών Ελληνικών γραμμάτων, ων άνευ ή Α- 
μερική εύρίσκετο αν ούχΙ εις οϊαν τανϋν θέ- 
δίν* προς τούτοις, δτι ή *Αμερικη τα πάντα 
τοϊ; Έλληνιχοϊς οφείλει γράμμασιν. Ό κ. Στα- 
[ΐατιάΧης έποιήσατο γνωστόν τοις άκροαταις 
αύτου, δτι εν τη σπουδή τών κλασικών της 
Ελλάδος σ•^γγραφε'ων οΐ εν Ά αερική φιλόλογοι 
δλω; διάφορον έτράπησαν έοόν τών έν Γερ- 
μανία, συναδέλφων αυτών έζετάσαντες την 
γλώσσαν Ιστορικώς. Επίσης δε γνωστόν έ- 
«ο*,η<ϊ*το, δτι χατα το 1856 εξεδόθη και Ά- 
μεριχο- Έλληνικον λεζικδν πάνυ ακριβές. 

Λύεται η συνεδρίασις. 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΚ'. 

(Ταχτική). 
Της 21 Νοεμβρίου 4883. 

Προ^δρεύογτος του χ, Ε. ΚΑΑΑΙΑΔΟΥ• 

Άναγνωσθέντων και έπικυρωθέντων τών 
ρακτιχών της προτέρας συνεδριάσεως άνακοι- 
υνται η 

άλληλογρ%φ£θίΐ9 

ς ης παρατίθεμεν περίληψιν τών έξης έπι- 
τολών . 
Επιστολή της Εφορίας της σχολής Τεκ- 



φούρ Σεραγίου άπο 4 Νοεμβρίου έξαιτουμένης 
την ύλικην του Συλλόγου συνδρομην ύπιρ της 
σχολής αύτη ς. ' 

Της Συντακτικής έπιτροττης *του Συλλόγου 
άπο 13 ένεστώτος άγγελλούσης, δτι αύτη I- 
στιν έτοίμη προς εναρξιν της εκτυπώσεως και 
του ΙΕ'. τόμου. 

Του κ. Ι. Βαρότζη άπο 16 Νοεμβρίου 
άγγέλλοντος, δτιόκ. γενικός πρόξενος της Ι- 
ταλίας συγκατετέθη, δπως άνεξόδως ό Σύλ- 
λογος προβη εις τας ενεργείας αύτου καΐ πα- 
ρακαλοΰντος, δπως σταλη ευχαριστήριος επι- 
στολή αύτφ ίτΑ τούτφ.' 

Του κ. Άθ. Παππαδοπούλου Κεραμέως 
έκ Μιτυλήνης άπο 28 ένεστώτος ποιούμενου 
γνωστάς τφ Συλλόγω τάς εργασίας αύτου 
και διαβιδάζοντος συγχαρητηριον έπιστολην 
τ(|^ Συλλόγφ έπί τη Μαυρογορδατείψ βιβλιο- 
θήκη του ηγουμένου της μονής τοΰΛειμώνος. 

Ακολούθως άγγέλλεται καΐ η αποστολή χει- 
ρογράφου «ασμάτων Καππαδοκικών»διά το Ζω- 
γράφειον διαγώνισμα της Συλλογής τών ζών- 
των μνημείων της αρχαίας ελληνικής γλώσσης. 

Μετά τας ανακοινώσεις ταύτας δ κ. Γεν. 
γραμματεύς άναγινώσκει το κ•ίμενον τών επι- 
στολών της Συντακτικής επιτροπής και του 
κ. *ΑΘ. Π. Κεραμέως. Ό κ. πρόεδρος λέγει, 
δτι περιτής αιτήσεως τής εφορίας της έν Τεκφούρ 
Σεραγίω σχολής, καθώς και διάτας όμοίας αύ- 
τη τής κοινότητος Λαριγκόβης έν Μακεδονία 
και τών έφοροεπιτροπών Μικρού Σαμακοβίου 
έν Θράκη, αίτινες άνεκοινώθησαν έν πρότερα 
συνεδριάσει, ό Σύλλογος μετά μεγάλης λύττης 
ούδεν δύναται πράξαι ύπβρ αυτών, τών πόρων 
αύτου μη επιτρεπόντων τούτο. 

Είτα άγγέλλονται το πρώτον τακτικά μέ- 
λη οΐ κκ. ^08θρ11 ^. δβ^αΐΐ, Ιεραπόστολος 
ενταύθα, και ^α^ηθ8 08.1 νβΓΐ, γραμματείς 
τής ένταΰΟα Αγγλικής πρεσβείας, προτεινόμε- 
νοι ύπο τών κκ. Ο. ό. ΟπΓΐίδ, Κ. Περδικί- 
δου καΐ Τ. Καραθεοδωρή. 

Ό κ. πρόεδρος καταδεικνύων την δυςχερή 
του ταμείου θέσιν και την ανάγκην της προς- 
πορίσεως χρημάτων λέγει, δτι το προεδρεϊον 
σκεψάμενον εγνω, δπως ό Σύλλογος αίτησηται 
την του δημοσίου συνδρομην οιά θεατρικής 
παραστάσεως. Την δε γνώμην ταύτην του 
προεδρείου υποβάλλων παρακαλεί, δπως ό 
Σύλλογος καταλίπη αύτψ την φροντίδα τής 
του προγράμματος συντάξεως. 

Ή πρότασις του προεδρείου γίνεται δέκτη 
παμψηφεί. 



44 ο ΕΝ Ε/η04ΕΙ ΕΑΑ11ΙΙΕΦΣ •ΙΑΟΑΜ*ΙΕΟΣ ΣΥΑΑΟΓΟΣ 

ΓΙροκεψένου δε περί του άναγνώαριατος του 



κ. Κ. Ξχνθοπούλου, κατ* αίτησιν αύτου ά- 
διαθετουντος αναβάλλεται εις την έπιουσαν 
συνδδρίασιν. 

Λύεται η συνεδρίασις. 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΚΑ'. 
(Τακτ(κή). 

Της 28 Νοε[χβρίου 4883. 

Προε^ρεύοϊτος του χ. 1. ΚΑΑΑΙΑ1Θ1Γ. 

Άναγινώσκονται καΐ Ιπικυροϋνται τα πρα- 
κτικά της προτέρας συνεΧριάτεως. 
Άνακοινουται ή 

αλληλογραφία• 

Άγγέλλονται αΐ τών βιβλίων προςφοραί. 

Εκφράζονται εύχαριστίαι τοις δωρηταϊς. 

Ακολούθως άγγέλλονται το δεύτερον και 
ψηφισθέντες γίνονται δεκτοί ως τακτικά του 
Συλλόγου (χέλη οΐ κκ. ^086ρI1 ^. δβ§α11, 
Ιεραπόστολος, καΐ ^α^η6δ ΟαΙνβΓΐ, γρα(Α(Αα• 
τεύς της αγγλικής πρεσβείας. 

Ό κ. πρόεδρος υποβάλλει πρότασιν του 
προεδρείου, δπως οΐ (χέλη του Συλλόγου έκλε- 
χθέντες κατά την συνεδρίασιν ταύτην κκ. ^0- 
δβρίΐ ^. δβ^αΐΐ καΐ ^αη1β8 ΟαΙνβΓΐ κατα- 
λεχθώσι καΐ έν τοις ρ,έλεσι της αρχαιολογικής 
επιτροπής. 

Ή πρότασις γίγνεται δέκτη. 

Ό κ. ^Αθ. ΠαππαδόπουΛος Κέραμευς 
άρτι έπανελθών έκ της περιοδείας, τ^ν έποιή- 
σατο τ9) του Συλλόγου έντολη δια την Μαυ- 
ρογορδάτειον βιβλιοθήκην, λέγει, δτι κατά την 
πρώτην αυτού ταύτην περιοδείαν έπεσκέφθη 
την βιβλιοθηκην της έν Μιτυλήνγ) [Λονης του 
Λεΐ{Λώνος, έν ή Ικανα εύρων αντέγραψε, πε- 
ριέγραψε καΐ άπετύπωσε χειρόγραφα, ών τίνα 
σπουδαία και ανέκδοτα. Μετά την (χονην ταύ- 
την έπεσκέφθη την του *Γψηλού, επίσης έν 
Μιτυλήνγ), και ακολούθως ένεκα της υγείας 
αύτου παβούσης ηλθεν εις Σ(Λύρνην, δπου 
(χ,ικρον διατρίψας έξήτασε την της Ευαγγελι- 
κής σχολής βιβλιοθηκην και άλλας. Έπανελ- 
θών δε εις Μιτυλήνην ηρεύνησε διαφόρους κοι- 
νοτικας βιβλιοθηκας. Το δλον, επάγεται, τών 
άντιγραφέντων η περιγραφέντων χειρογράφων, 
ών τίνα καΐ έφωτογραφήθησαν , υπερβαίνει τα 



300. Έν τέλει δ'ύπισχνεϊται, δπως έν έπιού- 
ση συνεδριάσει ύποβάλη εκθεσιν λετττορ,ερη 
της πρώτης αύτου περιοδείας. 

Είτα δ κ. θ. Κοσούδης, τα(Λίας, δηλοϊ, 
δτι δ κ. Ι. Γεωργαντόπουλος, έκ τών έντολτΐ 
του Συλλόγου υπέρ αύτου έν τη του άποβιώ- 
σοντος Βα(Λβάκη υποθέσει ενεργούντων, παρέ- 
δωκεν αύτώ τα πάρα τφ Βα[ΛβάκΎΐ ευρεθέντα 
βιβλία και αρχεία του Συλλόγου. Ό κ. Γε- 
ωργαντόπουλος, λέγει δ κ. Κοσούδης, έπειδη 
εδωκεν άπόδειζιν παραλαβής εις το Ίταλικον 
προξενεϊον, ήτήσατο και παρ* αύτου τοιαύ- 
την. Ό κ. Κοσούδης ύπογράψχς παρέδωκε 
τφ κ. Γεωργαντοπούλφ τηνδε την άπόδει- 
ζιν, ι^ν άναγινώσκει και έν άντιγράφφ κατα- 
τίθησιν εις το γραφεϊον, [χετα της παρακλη- 
σεως, δπως άν*ηγραφ•?ί έν τοις πρακτικοϊς. Ή 
άπόόειξις έχει ούτω : 

« Ό ύποφαινό(Λενος.δηλοποιώ δια του πα- 
ρόντος, δτι παρέλαβον πάρα του κ. Ι. Γεωρ- 
γαντοπούλου διάφορα βιβλία καΐ έγγραφα του 
έν Κωνσταντινουπόλει Έλλ. Φιλολ. Συλλό- 
γου ώς έζής : ά) Κατάλογον άλφαβητικον τών 
τακτικών (χελών. β') Βιβλίον τακτικών (χελών 
καΐ τακτικών ετησίων συνδρθ[Αών. γ') Βιβλίον 
(/.ερίδων, δ') Πρόχειρον τα|χεΐον. έ) *Εζ βι- 
βλία ετησίων τακτικών συνδρομών, έξ ών τέσ- 
σαρα ολόκληρα και δύο (Λεταχειρισ(χένα. στ') 
Στελέχη υπ* αριθ. 3192 [^έχρι και του αριθ. 
3653. ζ') Δύο βιβλία άποοείξεων εθνικών 
συνειςφορών (Λεταχειρισ(χένα. η) Διακοσίας εί- 
κοσι πέντε αποδείξεις καθυστερούντων μελών, 
θ') Τεσσάρας αποδείξεις της δοοίέΐέ Οέηέ- 
ΓαΙβ δια την Ζωγράφειον κατάθεσιν. ί) Όμο- 
λογίαν της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος 
αριθ. 3, φρ. 10400. ιά) Καλδν Μ. Καμάρα 
δια ΛΤ. 18, αριθ. 7. ιβ') Καλδν Α. Άξε- 
λού δια ΛΤ. 26.25<>/ο. ιγ') Καλδν Χρυσοβε- 
λόνη δια ΛΤ. 87, αριθ. 4. ιδ ') Διάφορα έγ- 
γραφα άπδ του αριθ. 1 μ.έχρι αριθ. 11* ό- 
μοια άπδ του αριθ. 1 μέχρι αριθ. 22* δμοια 
. αριθ. 285. ιέ) Διάφορα έγγραφα άνευ αρι- 
θμών, ιστ') Βραβεϊον Α'. τάξεως Εύαγγέλη 
Ζάππα, έτος 1875* και εις ενδειξιν. 

Έν Κ|πόλει, τνί 10]22 Νοεμβρίου 1883. 

(Τπογ.)θ. ΚΟΣΟΓΔΗΣ ». 

Μετά την άνάγνωσιν του έγγραφου τούτου 
δ κ. Κοσού^ης δηλοϊ, δτι ταύτα παρέδωκεν εις 
το γραφεϊον του Συλλόγου. 

Ό κ. Τ. Καραθεοδωρη, γεν. γραμματεύς 



η ρ ΐ Ι τ Ι κ λ. 



45 



ίϊίλοϊ, δτι πάντα τα έν τώ έγγράφφ άναφερό- 
«>« παρέλαβε. 

Είτα ό κ. Κ. Ξανθόπουλος άνακοινοϊ την 
Γ^νε^^€ναν χαι το τέλος της « των Ηθικών 
Χιχορ^Λ^είων του Αριστοτέλους )> αναλύσεως 



ίΕίΤου* 



Λύεται η συνεδρίασις. 



-40^• 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΚΒ'. 

(Τακτική). 

Της 5 Δεχεμβρ^υ 1883. 

Προε^ρενοϊ'ζος του χ. Ε. ΚϋϋϋΟΥ. 

Άναγινωσκονται και έπικυρουνται τα ττρα- 
ηιχα της προτέρας συνεοριάσεως. 

Άνοικοινουται ή αποστολή πάρα του κ. 
Άϊνατζόγλου τεύχους γλωσσικής ύλης του έν 
τ^ΤυανίτιΧιχώρα Έλληνοκαππαδοκικου λάου 
ϊια το Ζωγράφειον διαγώνισ(Λα. 

Άγγίλλονται αΐ βιβλίων προσφοραί. 

Εκφράζονται εύχαριστίαι τοις δωρηταϊς. 

*0 κ. ΊορΧ. Καρολίδης άναγινώσκει [χέρος 
τζς χραγ{Αατείας αύτου α Περί Ενυπνίων ))^. 

Λύεται η συνεδρίασις. 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΚΓ'. 
(Τακτική) 

Τής 12 Δεκεμβρίου 1883. 

Προε^ρ€ύο^xος του κ, 1. ΙϋΜϋΟΥ. 

ΆναγιτωσΟέντων και έπικυρωθέντων των 
πρακτικών της προτέρας συνεδριάσεως άνακοι- 
νοΟται η 

αλληλογρ(χφ£α, 

έξ ης παρατίΟε}Αεν περιληψιν τώνδε των επι- 
στολών. 

Της Κ. Καγαηά Άσλανιάν, προέδρου 

της Διοικητικής επιτροπής της υπέρ του Όρ- 

φανοτροφείου Χάσκιοϊ έργαζοριένης, άπο ^'^Ι^^ 

^νεστώτος, έξαιτουριένης την αίθουσαν του 

υλλίίγου δι* έπιστη(χονικας διαλέξεις γενη- 

|ΐένας τη 25 Δεκεαβρίου προς όφελος του 



!) Κ*1 τό μέρος τοΟτο έδημοσιεύθη έν τω 
:οτέρϋ> τ6αω. 
2) "Ιδε «λ. 22. 



Όρφανοτροφόίου του Χάσκιοϊ ύπο των κκ. 

ϋ''.Ό3β1α1 και Μίηαδ ΤβΙέΓαδ. 

Της Διοικητικής επιτροπής του αρχαιολο- 
γικού συνεδρίου έν Όδησσω προσκαλούσης 
τον Σύλλογον εις το Φ^νέδριον τούτο ^γε- 
νησόμενον τη 15/27 Αύγουστου 1884. Συ- 
ναποστέλλει δε και δύο φυλλάδια των κανο- 
νισμών του Συνεδρίου. 

Είτα άγγέλλεται το πρώτον τακτικον του 
Συλλόγου [ζέλος ό Αίδ. κ. ΟθΟΓ^β \ναδ1ΐϊη- 
§Ιθη, πρεσβύτερος της ενταύθα Αγγλικής 
εκκλησίας, προτεινόμενος υττο τών κκ. αίδ. Ο. 
Ο. ΟαίΙίδ, Κ. Περδικίδου και Άθ. Παππα- 
δοπούλου Κεραμέως. 

Ή πρόσκλησις της έπιτροττης του άρχαιολ. 
συνεδρίου της Όδησσοΰ τη προτάσει του κ. 
Τ. Καραθεοδωρη παραπέμπεται τη αρχαιολο- 
γική έπιτροττη προς γνωμοδότησιν. 

Ή δ* αίτησις περί παραχωρήσεως της αι- 
θούσης τη διοικητική έπιτροττη τη υπέρ του 
ορφανοτροφείου Χάσκιοϊ εργαζομένη γίγνεται 
δέκτη . 

Ό κ. ΑΙ. ^0^1^η ϋοη^ηγ άναγινώσκει 
γαλλιστί πραγματείαν αύτου « περί τών άρ- 
χων της αρχαϊκής τέχνης ». 

Λύεται ή συνεδρίασις. 



-^-^^^<«<- 



ΣΥΝΕΔΡΙΛΣΙΣ ΨΚΔ'. 
(Τακτική). 

Της 19 Δεκεμβρίου 1883. 

ΙΤροεί^ρενοηος του χ. Ε. ΚΑϋϋΙΟΥ. 

ΆναγνωσΟέντων και έπικυρωθέντων τών 
πρακτικών της προτέρας συνεδριάσεως άνα- 
κοινουται ως επομένως ή 

άλληλογραφ£α. 

ΈτΓίστολη του κ. ΆΟ. Παππαδοπούλου Κε- 
ραμέως άπο 10 Δεκεμβρίου άγγέλλοντος, δτι, 
ή εφορία της Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρ- 
νης, καθα έδήλωσεν αύτφ, ητρίμασεν ηοη 
έκ της βιβλιοθήκης της ρηθείσης σχολής προ- 
σφοραν δια τον ήμέτερον Σύλλογον άξιας πε- 
ρίπου 110 λιρών και έρωτ^ τον Σύλλογον πε- 
ρί του μέσου της αποστολής αυτών. 

Άνακοινουνται αΐ βιβλίων πρσσφοραί. 

Εκφράζονται εύχαριστίαι τοις δωρηταΐς. 

Άγγέλλεται το δεύτερον καΐ ψηφοφορηθέν 
γίνεται δεκτό; μέλος τακτικον ό αίδ. ΟβΟΓ^β 

λναδίιίη^ΐοη. 



46 



Ο ΕΜ Κ/ηΟΛΒΙ ΒϋΠΝΙΙΟΣ •ΙΑΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



Άγγέλλονται δε το πρώτον έπίτΐ[Λον [Λεν (Λε- 
λος η Α. Έξ. ό βαρώνος Κάλιτζ, πρεσβευ- 
τής της Αυστροουγγαρίας ενταύθα, προτεινό- 
(/.ενος ύπο του προεδρείου, τακτικά δε ό κ. 
Α. Η. δοδίίίβ, πράκτωρ Ινταυθα του ασφα- 
λιστικού καταστη[Λατος (( Ν. *Γόρκη » προ- 
προτεινό[Λενος ύπο των κκ. Χρ. Χατζηχρή- 
στου, Θ. Κοσούδη και Όδ. *Ανδρεάδου, και 
Δ. Κουντουριώτης, προτεινό[Λενος ύπο τώνκκ. 
Τ. Καραθεοδωρη, Ν. Δαούτη και Χρ. Χα- 
τζηχρήστου. 

Ακολούθως ό κ. *Α0. Παππαδόπουλος Κε- 
ρα(Αεύς ποιείται Ικθεσιν του πρώτης αύτου έκ- 
δρο[Λης είς Λέσβον δια την Μαυρογορδάτειον 
βιβλιοθήκην^ . 

Μετά ταύτα αποφασίζεται ττ^ προτάσει του 
κ. 'Ηρ. Βασιάδου ή δια των εφημερίδων δη- 
[Λοσίευσις των εκθέσεων του κ. Κερααέως. 

Αύεται ή Φ^ν2δρίασις. 



ΣΥΝΕΛΡΙΑΣΙΣ. ΨΚΕ'. 

(Ταιχτ(χή). 

Της 2 Ιανουαρίου 1884. 

Προεόρευοηος τον χ. Κ. ΚΛΛΛΙΛΑΟΓ. 

Άναγινώσκονται και έπικυρουνται τα πρα- 
κτικά της προτέρας συνεδριάσεως. 
Άνακοινουται η 

άλλΥ2λογραφ£α, 

έζ ης παρατίθε(Λεν περίληψιν τώνδε των επι- 
στολών. 

Του κ. Γ. Δ. Ζηκίδου άπο 12 παρελθόν- 
τος [Ληνός άγγελλοντος την άποστολην νεοελ- 
ληνικών αναλέκτων δια το Ζωγράφειον δια- 
γώνισ(Αα. 

Της κυρίας Καγαηά Αδίαπίαπ άπο 28 
Δεκε(Λ.βρίου εύχαριστούσης τω Συλλόγω έπΙ 
τη παραχωρήσει της αιθούσης αυτού υπέρ τών 
ορφανών Χάσκιοϊ. 

Του κ. Άντ. Πουλάκη άπο 26 Δεκε[Λ- 
βρίου άγγέλλοντος, δτι αποστέλλει, ^ια τον 
Ζωγράφειον αγώνα πραγ[Αατείαν αυτού έπι- 
γραφο[Αένην « Λέξεις περισυλλεγεϊσαι κατά το 
πλείστον έκ Κρήνης ». 



\) *ΙΙ εκΟεσις αυτή έδηιχοσιεύθη εν τω Λ' 
τεύ/ει της Μαυρογορδατειου Βιβλιοθήκης, Πα- 
ραρτήαατι του ΙΔ' τόμου. 



'Ανωνύ{Λου, άπο 31 Δεκεαβρίου, άγγέλ— 
λοντος ωσαύτως, δτι αποστέλλει πόνη{χα διίε 
το Καραπάνειον διαγώνισ(Αα φέρον το ρητόν : 
α ώς έ(Αεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε, κτλ. » 

Του κ. Άντ. Πουλάκη τηλέγραααα, δι'ού 
δηλοϊ, οτι αποστέλλει πόνηαα δια τον Ζωγρά- 
φειον αγώνα. 

Ακολούθως άγγέλλονται αΐ βιβλίων προς- 

Εκφράζονται εύχαριστίαι τοις δωρηταϊς. 

Ό κ. Τ*. Καραθεοδωρη άναγινώσκει το 
πρόγρα(Α[Λα τών κατά το ένεστώς έτος γ?νγ)- 
σομένων δηαοσίων διαλέξεων έν τω Συλλόγψ. 
Το πρόγρα{Λρια εγκρίνεται. 

Άγγέλλονται το δεύτερον και γίνονται δε- 
κτοί [/.έλος έπίτιαον [;.εν η Α. Ε. ό βαρώνος 
Κάλιτς, πρεσβευτής της Αυστροουγγαρίας π»- 
ρα τη Υ. Πύλτ), τακτικά δε οΐ κκ. Α. Η. 
δοαίίβ και Δ. Κουντουριώτης. 

Μετά ταύτα ό κ. *Ιορδ. ΚαροΜό•ης άνα- 
κοινουται πραγ(χατείαν αυτού € περί τών πα- 
ραβολών του Ό(Ληρου»^. 

Της ανακοινώσεως ταύτης ληξάσης, 

ό κ. *Ηρ. Βασιάδης επιφέρει, δτι αΐ πχρα- 
βολαί του Ό[Ληρου πάρα πολλών και υπό 
πολλας επόψεις έξητάσθησαν, θεωρηθεϊσαι 
σπουδαιότατον (Λέρος της Ό[Ληρικης ποιήσεως. 

Λυπού(Λαι, λέγει ό κ. Βασιάδης, δτι ό κ. 
Καρολίδης περιωρίσθη να έξετάστ) αύτας ύπο 
γρα(Λ}Λατικην ρ,αλλον η ποιητικην εποψιν. Ε- 
πειδή δε ό κ. Καρολίδης προύταξεν ώς είςα- 
γωγην θεωρίαν τίνα ποιητικην περί της ανα- 
πτύξεως τών διαφόρων ειδών της 'ποιησεως 
φρονών, δ <ν πρώτον προηλθεν είς το αέσον η 
έπικη ποίησις, είτα ή λυρική καΐ τελευταία η 
δρα[Λατική, ποιώ την παρατήρησιν, δτι προ 
του έπους έγεννήθη ή θρησκευτική λυρική 
ποίησις, διότι προ του Όριήρου περιάδονται, 
δτι ύττηρξαν ό Όρφεύς, ό Εύριολπος, ό Μου- 
σαίος, όΦιλά(Λ[χων και άλλοι. Τούτο δε παρα- 
τηρείται καΐ είς τήν Ίνδικήν ποίησιν, διότι 
οΐ «Βέδαι», οί θρησκευτικοί ύ(Λνοι, είσι πολλώ 
αρχαιότεροι της (( *Ρα[χαϊάδας » και α Βαχα- 
βαράτας » 

Μετά ταύτα ό κ. Βασιάδης (Αεταβαίνει είς 
τήν εξέτασιν τών παραβολών του Ό(/.ήρου 
Ικφράζων τήν έπιθυ(Λίαν, ινα ό κ. Καρολίοης 
έξήταζε πρώτον τας πηγάς, άφ' ων ήρύσατο 
αύτας ό "ΟίΛηρος, καΐ δεύτερον τίνες οΐ χα- 



I) Ίδε σελ. \\, 



η ρ ϋ τ Ι κ 4. 



47 



ρίχτηκες τών Ό(Ληρικών παραβολών, α ΑΙ 
ιηγχί, λίγει ό κ. Η. Βασιάδης, είσΐν αύτη η 
Ϋ^ΰΐζ, τα φυσικχ στοιχεία, αψυχά τε και ερ.- 
γ'^χα, χαΐ αΐ ένέργειαι αυτών, ήτοι η θχλασ- 
βι, τα χύ{ΐ.οιτα, οΐ άνερ,οι, οΐ ποταριοί καΐ οΐ 
ρψχ^ρι^ το πυρ, τα φυτά, τα ζώα, και 
αάΐι^τα ο λέων, ό ϊππος καΐ αύτος ό όνος, 
ϊρ4; ον παραβάλλει ό ποιητής τον καοτερό- 
νυχον Αϊαντα. Πολλάκις Χέ καΐ τα έργα τών 
χγθρωπων χ^ρη(ΐΐ{Αεύουσιν αύτώ προς παραβο- 
λών, οίον ττ,ν Τσην δύναμιν δύο ηρώων (Λα- 
;οιανων προς την ίσην πλάστιγγα γυναικός 
ίιχνεαούστς τον (χισθον προς τους έργάτας ». 
Τελευτίϋν Χέ ο κ. Βασιάδης τάς περί τών 
χηγών τών παραβολών του Ό(Αηρου παρατη- 
ρήσεις αύτοΰ λέγει, δτι άλλοτε, προ της πυρ- 
χχϊχς, άσχ^ολού(Λενος εις την συλλογην τών 
τιρζβολών του Ό(Λήρου, εϊχε συλλέξει εκ 
της Ίλιάδος περί τας διακοσίας. 

Περί δε τών χαρακτήρων τών Ό(Ληρικών 
χαοαβολών λέγει, δτι ως έπΙ το πλείστον ούο 
τιΐίχ χαράκτη ρ ίζουσιν αύτάς* ά) δτι το λα(Λ- 
δινό^ενον προς παραβολην π?ριγράφεται μετά 
τοσβώτης αφθονίας, ώστε έν {Αερει ριόνον λαμ- 
βάνεται ώς παραβολή προς το πραγ(Λα η το 
χρέσωπον, δ θέλει να έξάργ) δια της παραβο- 
λής• οίον, την πτώσιν φονευθ|Λένου ηρωος πα- 
ραβάλλει προς πτώσιν αιγείρου, ί<ν κόπτει τέ- 
ικων και άποκλαδίζει, δπως δια τών κλάδων 
Γ>Γης κατασκευάσγ) άμαξαν β') δε χαρακτη- 
ριστικών έστιν η έπισώρευσις πολλών παραβο- 
λών χαα προς εξαρσιν του αύτου πράγ[χατος, 
οίον, έν τνί περιγραφή της πρώτης κινήσεως 
τών ελληνικών καΐ τρωικών στρατευμάτων 
τ^ς συ[Λπλοκήν, {Λεταχειρίζεται αλλεπάλλη- 
λες τεσσάρας παραβολάς. Ταύτας [χεταχει- 
ρίζεται καΐ ό {ΐ.ΐ(Λητής αύτου Βιργίλιος, αλλ* 
ον/Ι έν τφ αύτφ (ΐέρει, άλλα διεσπαρριένας 
χαι χωρίς έκάστην. 

Ό χ. Ιορδάνης Καρολίδης, απαντών τω 
ζ. Η. Βασιχδτ), λέγει δτι τινά τών ύπ' αύτου 
λεχθέντων άνέφερεν άλλα συνετττυγίΑε'νως έν 
τξ ανακοινώσει αύτου, & καΐ αναπτύξει έν τη 
συνεχεία Ιν έπιούσγ) συνεδριάσει. Επίσης δε 
έχιφυλάσσεται ποιήσασθαι λόγον και περί τών 
ίλλων, περί ων έλάλησεν ό κ. Βασιάδης, έν 
τξ συνεχεία της ανακοινώσεως. 
Λύεται ή συνεδρίασις. 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΚζ". 

(Ταχτική)• 

Της 9 Ιανουαρίου 1884. 

Προεδρεύοντος τον χ. Κ. ΚΑΑΑΙϋΟΥ. 

Άναγινώσχονται καΐ έπικυρουνται τα πρα- 
κτικά της προτέρας συνεδριάσεως. 
Άνακοινουται η 

έξ ης παρατίθεριεν περίληψιν τώνδε τών ε- 
πιστολών . 

Του κ. Σάββα Ίωαννίδου, έπΐ(Αελητου τών 
Ζαριψείωγ άιδασχαΛείωτ έν Φιλιππουπόλει, 
άπο 1 ^Ιανουαρίου, έκτιθε(Λένου τα της ελλ. εκ- 
παιδεύσεως έν Φιλιππουππόλει. 

Του κ. Ν. Παρανίκα, άπο 9 ένεστώτος, 
υποβάλλοντος την παραίτησιν αύτου άπο της 
Συντακτικής επιτροπής του Συλλόγου. 

Του κ. Κ. Ψωμιαδου άπο 9 ένεστώτος 
άγγέλλοντος, δτι προσφέρει τω Συλλόγφ πλίν- 
θον τινά ένεπίγραφον ευρεθέντα έν Κοτυόροις. 

Ακολούθως άγγέλλονται αΐ βιβλίων προσ- 
φοραί. 

Επίσης δ' άγγέλλεται και η προσφορά του 
κ. Κ. Ψω(/.ιάδου, πλίνθου ένετηγράφου, δστις 
παραπέ[Λπεται τγ) αρχαιολογική έπιτροττίί προς 
(χελέτην. Ει; απαντάς τους δωρητάς εκφρά- 
ζονται εύχαριστίαι. 

Ό κ. ^Ηρ. Βασιάδης, λαβών άφορ[Λην έκ 
της ανωτέρω επιστολής της συντάξεως της έ- 
φη}Αερίδος Νέας ^Ηι^έρας^ προτείνει, δπως, ε- 
πειδή άπο της εκδόσεως αύτης η έφη(/.ερ1ς 
ΚΛειώ τακτικώς έστέλλετο δωρεάν εις τον 
Σύλλογον, άπευθυνθ'?ί ευχαριστήριος επιστολή 
τοις συντάκταις αύτης κκ. Δ. θερειανφ και 
καΐ Θ. Λειβαδ^. 

Ό κ. /. Λω|)^•α^^ο.τοι;.ίο^ προστίθησιν, δ- 
πως συν ταΐς εύχαριστίαις έκφρασθγ) και ή λύ- 
τυη του Συλλόγου έπΙ τγ; διακοττη της εκδό- 
σεως της ΚΛεωνς. 

Ή πρότασις του κ. Ήρ. Βασιάδου (Αετά 
τ^ς προσθήκης του κ. Γεωργαντοπούλου γί- 
νεται δεκτή. 

Είτα άγγέλλεται το πρώτον [λέλος τακτι- 
κον ό κ. Δη[λ. Θεοφιλίδης, έμπορος έντκυθα, 
προτεινόιχενος ύπο τών κκ. Η. Βασιάδου, Ν. 
Δαούτη και Όδ. Άνδρεάδου. 

Ό κ. πρόεδρος άγγέλλει, δτι ελήφθη χθες 
έκ του Γραφείου του τύπου έπ* ονόριατι 



48 



Ο Ε?ί Ε/ΠΟΙΒΙ ΕΙΑΗΝΙΕΟΣ •ΙΑ0Α0ΓΙΕ0Σ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



τοΟ κ. Ιακώβου 'Αρτε(Λΐάδου ή άδδία προς 
Ικδοσιν του περιοδικού του Συλλόγου συγγρά(χ• 
(χατος, δπερ άπο τριετίας καθυστέρησεν ένεκα 
παρανοήοτεως. Το δε εύχάριστον τούτο δια 
τον ή[Λέτερον Σύλλογον οφείλεται πρώτον (χέν 
ττί Α. *Τψ. τω έπΙ των εσωτερικών υπουργώ 
Έτέ(Λ ΠασσδΙ, (χέλει έπιτί(/.φ του Συλλόγου, 
διατάζαντι την εκδοσιν της αδείας, δεύτερον 
δε τή^ διευθυντή του γραφείου του τύπου Με- 
χ(χετ έφένδγ) εύκολύναντι το πράγμα, καΐ 
τρίτον τφ κ. Ίακώβφ Άρτε[Αΐάδη [λή φει- 
σθέντι κόπων καΐ άναλαβόντι προθύ(Αως την 
εύθύνην, Ό κ, πρόεδρος (ΐετα ταυτχ άναγι- 
νώσκει έν μεταφράσει εκ του τουρκικού την ά• 
δειαν εχουσαν ούτω : 

ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ. 

(Μετάγρασις εκ του Τονξ^χιχου) . 

Ή αναφορά, τζν ό Γιακούπ Έφένδης (Άρ- 
τεμιάοης), πρώην (Λουστεσάρης Ιωαννίνων, 
ύπέβαλεν εις το Αυτοκρατορικών *Γπουργεϊον 
τών Εσωτερικών, άνεγνώσθη και εξητάσΟη. 

Ό Γιακούπ Έφένδης Ιν τζ αναφορά ταύ• 
τγ) έζαιτεΐται, όπως, εν ω τα αναγνώσματα 
τα έν τφ έν Σταυροδρομίφ Συλλόγφ Ελληνιστί 
άναγινωσκόμενα υπό τών μελών αυτού περί ε- 
πιστημών, φιλολογίας καΐ λοιπών, έξεδίδοντο 
μέχρι τούδε εις το τέλος τού έτους εις ίδιον 
τεύγος καΐ διενέμοντο, δοΟγ) αύτψ άδεια, ίνα 
. έκδίογ) ταύτα κατά τριμηνίαν έν ειδει Επι- 
στημονικού Περιοδικού, και εις το τέλος τού 
ϊτους προσθέσας .πίνακα τών εμπεριεχομένων 
σχηματίσγ) βιβλίον. 

Έπειδη τα άπο δέκα και εξ ετών δημο- 
σιευθέντα έτησια τεύχη τού Συλλόγου τού- 
του ληφθέντα έξητάσθησαν ως προς τα εμ- 
περιεχόμενα αυτών καΐ ευρέθησαν, δτι συνί- 
στανται άπο άρθρα ωφέλιμα, επιστημονικά 
δηλ. φιλολογικά και φιλοσοφικά, εδόθη έπΙ 
τνί βάσει διατάγματος της Α. Υ. τού * Υ- 
πουργού τών Εσωτερικών τφ είρημένω Για- 
κούπ Έφένδγ) ήπχρούσα άδεια, δπως έκδίδη 



το π: 



ριοδι 



ικον τοϋτο Οπο τους έξης ορούς. 



Το περιοδικό ν τούτο ν χ Ιμπεριεχτ, τά, ως 
καΐ πρότερον, επιστημονικά, φιλολογικά καΐ 
φιλοσοφικά άρθρα, εξαιρουμένων τών περί διοι- 
κητικών και πολιτικών επιστημών άρθρων η 
αναγνωσμάτων . 



Να μη δημοσιεύη πολιτικάς ειδήσεις καΐ 
σκέψεις. 

Να περιορίζηται, ώς προς τα εμπεριεχό- 
μενα αυτού, εις τας έν τί^ Συλλόγφ τούτφ 
άπαγγελλομένας η άνο:γινωσκομενας καΐ μη- 
δόλως εις πολιτικά άναγομένας έπιστημονι- 
κας καΐ φιλολογικας πραγματείας καΐ ωφελί- 
μους διατριβάς, συντελούσας εις την ύπο έπι- 
στημονικήν εποψιν προαγωγην καΐ άνάπτυζιν 
τού τόπου. 

Να μη πραγματεύηται ποσώ; περί πεποι- 
θήσεων τών διαφόρων εθνών καΐ θρησκειών, 
ώς και περί της υφισταμένης διαφωνίας αυ- 
τών. 

Να δημοσιεύηται κατά τριμηνίαν έν ειδει 
Περιοδικού, και εις το τέλος τού έτους έν ιΐ- 
δει βιβλίου δια της προσθήκης πίνακος ή κα- 
ταλόγου τών εμπεριεχομένων. . 

Να παραδίδηται εις το Γραφεΐον του τύ- 
που κατάλογος τών έκδοθησομένων πραγμα- 
τειών προ της εκτυπώσεως αυτών. 

Να παραδίδηται επίσης τφ αύτφ Γραφείφ 
έπι τ•^ αιτήσει αυτού ολόκληρος ■ ή πραγμα- 
τεία, ης ή έξέτασις και ή άνάγνωσις ήθελε 
θεωρηθή αναγκαία προ της εκδόσεως αύτης. 

*Άπασαι αί πραγματεΐαι να φέρωσι τας ν- 
πογραφας τών συγγραφέων ή τών κατόχων 
αυτών. 

Το δε περιοδικον τούτο να ήναι ύπο την 
ύπογραφήν καΐ εύθύνην τού Γιακούπ Έφένδου 
(Άρτεμιάδου) πρώην μουστεσάρου Ιωαννίνων, 
νύν δε αντιπροσώπου της Εταιρίας τών 
Τροχιοδρόμων. 

Να συμμορφώται προς τας διατάξεις τού 
περί τύπου νόμου, ώς και προς τους ανωτέ- 
ρω έκτεθέντας δρους, και να τιτλοφορήται 
(( Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος » (Τζε- 
μιγίέτι Ίλμιέϊ 'Ρουμιγίέ). 

Τήν 21 Ρεπιούλ-έββέλ 1381. 
>) 7 Ίανουχριου 1299 (1884). 

Τ. Σ. 
Γραφείου του Τύχου. 

Μετά την άνάγνωσιν δε τού έγγραφου τού- 
του ό κ. πρόεδρος έπιπροςτίθησιν, δτι χθες συ- 
νελθον το προεδρεΐον απεφάσισε και προτείνει 
τω Συλλόγφ 

ά) όπως έκφρασθώσιν εγγράφως αΐ εύχαρι- 
στίαι τού Συλλόγου τω κ. Ίακώβφ Άρτε- 
μιάδγ) δια τους κόπους, ους κατέβαλε προς λή- 
ψιν της αδείας. 

β') δπως άντΙ τού κ. Ν. Παρανίκα παραι- 



■ ρ λ 1 τ Ι 1 Α 



49 



τϋθέντος, έκ>ιγ9 [ΐΛος της συντακτικής έπι- 
τροχης ό κ. 'Ιχκωβος Άρτερ,ιάδης, καΐ 

γ*) όπως ό κ. πρό&δρος καΐ οΐ κκ. Τ. Κα- 
ρζθεοδ«>ρη γεν. γρ«(ΐ.{Αχτ6υς και *ΑΘ. Παπ^α- 
ίέτουλος Κερα;ι.εύς, βιβλιοφύλαζ, Ικφρχσωσι 
τ§ Α. *Τψ. τψ Έτε{ΐ.πασσ^, μεταβάντες παρ* 
κντ^γ τας ευχαριστίας του Συλλόγου. 

Ό Σύλλογος αποδέχεται τας του προε- 
Ιρείου προτάσεις, και, (ΐ,ετά τίνα συζήτησιν, 
οχ»; τίθηται έν τφ τΛει του περιοδικού το 
όνθ{&χ του κ. Ίακ. *Αρτε(Λΐάδου υπευθύνου. 

Ό κ. Γεωργαντόπουλος άνακοινουται, δτι 
η ΰχέθ^σις Βαμβάκη Ιληζε, και οτι ή δίκη έν 
τφ ενταύθα Ιταλική προζενείφ απέβη κατά 
τοΟ Συλλόγου. Πάντα τανο;Λΐκα έπιχειρηι^α- 
τα άνιχτύχΟησαν ύπ'αύτου τε καΐ του κ. Βα• 
ρότζη και Μ. Ακάτου, άλλ'ούδέν ηδυνηθη- 
σαν. Ουδέν δε [ΐίνει τ<{^ Συλλόγφ, η ποιησα- 
σθαι εφεσιν Ιν τζ^ έφετείφ Άγκώνος. Άλλ' 
έηιδγ) ουδείς φρονεί, δτι το Ιφετεΐον παραδε• 
χθησεται την τ9)ς παρακαταθήκης ίνστασιν 
του Συλλόγου, νοαίζει, δτι δ Σύλλογος δέον 
να λζβη δ, τι παρέχεται αύτ({^ ώς κοιν(}> πι- 
στωτή, ήτοι 1 ^1^. 

Ό κ. Ν. Δαούτης προτείνει να δοθη πλη- 
ρεςου<?ιότης τώ κ. Γεωργαντοπούλφ προς πα- 
ραλαβην τών διδθ(λένων απέναντι, καθότι, λέ- 
γει, το δικαστηριον έδίκασεν όρ4ώς και ό Σύλ- 
λογος ούδεν κατορθώσει, καν ϊτι (χακρύτερα της 
Άγκώνος (ΐ,εταβ•?ί. 

Ή πρότασις του κ. Δαούτη, δπως παρα- 
χωρτί&νΐ πληρεζουσιότης τζ^ κ. Γεωργαντοπού- 
λφ ι^ρος παραλαβήν του παραχωρηθέντος 1 

*/θ* Ύ^^'^*^ δέκτη. 

Είτα δ χ. *Λ]ρ. Βοσιάόης άναγινώσκει 
συνέ^^ειαν της κατά το παρελθόν έτος άνα- 
γνωσΐείσης πραγ(ΐ.ατείας αύτοΰ περί τοΟ Λαο- 
κό<ιντος τοΟ Λεσσιγγίου. 

Ό Ήρ. Βασιάδης άνακεφαλαιού;Λενος δσα 
άνέγνω κατά τον παρελθόντα ένιαυτόν, λέγει, 
δτι Ικ της επιγραφής, ι^ν φέρει το σύγγρα(Λ(χα 
του Λεσσιγγίου α Λαοκόων, η περί τών ορίων 
'^ς ζωγραφικής κοΛ ποιή^εως ι>, ώς και Ικ 
τοΟ έπισηαου ^ητοΟ έκ του Πλουτάρχου : 
€ ύλ•ρ καΐ τρόποις ριιμήσεως διαφέρουσιν ή 
ζωγραφία και ή ποίησις » , δείκνυται αρ- 
κούντως, δτι σκοπός αύτου ηνν'άποδείξη τας 
διαφοράς τών σω(λατικών τεχνών και της 
ποιήσεως, &ς {^έχρις αύτου συνέχεον ώ; δ- 
(&ο(ας. Ούτω συγκρίνων δ Λεσσίγγιος την π£- 
ριγραφην του Βιργιλίου ίν τζ Αίνειάδι του 
θανάτου του Λαοκόοντος καΐ τών τέκνων αύ- 



τοΰ παρά το σύμπλεγμα τών "Ροδίων τεχνι- 
τών, δείκνυσι τάς διαφοράς. Είτα μεταβαίνει 
εις την εξέτασιν του ζητήματος: δ ποιητής έ- 
μιμήσατο τον τεχν{^/^ν η δ τεχνίτης τον ποιη- 
την; Ό Λεσσίγγιος υποστηρίζει, δτι, ώς έχει 
νυν ή περιγραφή έν τη Αίνειάδι, είναι αδύνα- 
τον νά έμιμηθη δ ποιητής το έργον τών τε- 
χνιτών, διότι ήθελε παραλάβει πολλά, & νυν 
έλλείπουσιν έν τί) περιγραφή, θεωρεί δε μάλλον 
πιθανην την γνώμην τών ύποστηριζόντων, δτι 
οΐ τεχνϊται έμιμήσαντο τον ποιητην. Μετά 
ταύτα άναγινώσκει το ώραΐον ποίημα του Σα- 
δολέτου εις το σύμπλεγμα του Λαοκόοντος, 
εθ'δ εξετάζει τους λόγους, κατά Λεσσίγγιον, 
ι' ους Ιν τζ^ συμπλέγματι πατήρ και υΐδς 
παρίστανται γυμνοί, Ινφ παρά Βιρ•^\λίφ ΙστΙ 
περιβεβλημένος την Ιερατικην αυτού στολήν. 

Της ανακοινώσεως του κ. Βασιάδου ληζά- 
σης, δ κ. Χρ, Χατζηχρήστου θεωρεί ουχί δι- 
καίαν την μομφή ν κατά τών Ελλήνων τεχνι- 
τών, οϊτινες έποίουν τά έργα αυτών γυμνά. 
Διά δε την γυμνότητα του Φ^μπλέγματος του 
Λαοκόοντος φρονεί πιθανόν τά ενδύματα τοΰ 
Λαοκόοντος νά κατέπ3σον, δπότε ούτος εσπευ- 
δεν ώς έκ της καταδιώξεως τών δφεων. 

Ό κ. Βασιάδης λέγει, δτι, ώς έκ τη; ανα- 
κοινώσεως αύτου Ιγνώσθη, δ Λεσσίγγιος απο- 
κρούει τους μεμψαμένους τους τεχνίτας τοΰ 
Λαοκόοντος, οϊτινες ήσαν πολλοί κατά την ά- 
νακάλυψιν τοΰ συμπλέγματος, οπότε ύττηρχον 
πολλαΐ προλήψεις. 

Ό κ. *ΑΘ, Π. ΚεραμΒυς νομίζει, δτι οΐ 
αρχαίοι παρίστανον γυμνά τά αγάλματα ε- 
κείνα, ά παρίστανον αγωνίας, καΐ τοΰτο δπως 
ή αγωνία καταφανεστέρα καθίσταται. 

Μετά τίνα δ* ετι συζήτησιν, καθ* -ίΐν ίλαβε 
τον λόγον Ικτός τών άνω και δ κ. Γεωργακ^ 
τόπον.ίος, ύποστηρίζας δτι άδιαφόρως έποίουν 
οΐ αρχαίοι τά αγάλματα, γυμνά ή ου, λύε- 
ται ή συνεδρίασις. 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΚΖ'. 

(Τακτική). 
Της 16 Ιανουαρίου 1881. 

Προεδρεύοντος του χ, Κ. ΕΑΑΑΙΑ101Γ. 

Άναγνωσθέντων καΐ έπικυρωθέντων τών 
πρακτικών της προτέρας συνεδριάσεως, άνα- 
κοινουται ή 



(ΕΛΑ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ'.) 



50 



Ο ΕΝ ΐαΐΐ/ηΟΑΕΙ ΕΑΑΗΝΙΕΟΣ ΦΙΑΦ40ΓΗ0Σ Σ1ΓΑ0Γ0Σ. 



άλληλογραφ£α• 



Είτα δ κ. πρόεδρος άνακοινοϊ δτι αυτός, ό 
είΧ. γραιχματεύς κ. Όδ. Ανδρεάδης, άνα- 
πληρών τον κ. γεν. γρα[Λ(Λατέαάδιαθετουντα, 
καΐ ο βιβλιοφύλαξ κ. *ΑΘ. Παππαδόπουλος 
Κερα|Αεύς (Λετέβησαν, κατά τα προαποφα<ϊΐ- 
σθέντα, τταρα τη Α. Τ. τφ Ιπί των Εσωτε- 
ρικών ύπουργφ Έτε(Λ πασσ^ καΐ ηύχαρίστη- 
σαν αύτζ^ έζ ονό(Αατος του Συλλόγου, άνΟ'ών 
προς Ικδοσιν του περιοδικού αύτου συγγρά(Λ- 
|χατος επραξεν. Ή Α. Τ. ό κ. υπουργός, α- 
παντών τοις άντιπροσώποις του Συλλόγου, 
είπεν, δτι αύτος διατάξας την εκδοσιν αδείας 
δια το περιοδικδν του Φιλολογικού Συλλόγου 
συγγρα|ΐ,|Αα ούδεν δεό(λενον ευχαριστιών, το 
καθήκον αύτου έτέλεσεν εις σω^χατειον την διά- 
δοσιν τών γρα(Α{Αάτων έν τνί αύτοκρατορίί|: 
στοχαζό[χενον καΐ ούτω το κράτος ωφελούν. 
Μετ' εύχοίοιστησεως δε ή Α. 'Τψ. άνερησΟη 
καΐ διαλέςεως του κ. Φλωράνς, εις τ^ν παρευ- 
ρέθη. Ή υποδοχή, προστίθησιν δ κ. πρόεδρος, 
ην λίαν φιλόφρων, και δ υπουργός μεγάλως 
ηύχαριστηθη. 

Μετά ταύτα δ κ. πρόεδρος δίδωσι τον λό- 
γον τ<|^ βιβλιοφύλακι, δπως άνακοινώσηται τάς 
ϊπΐ της επιστολής του κ. Γεράκη σκε'ψεις αύ- 
του. 

Ό κ. ^Αθ. Π. Κεραμευς φρονεί, δτι δέον 
να ζητηθώσι πλείονες πληροφορίαι περί τής 
βιβλιοθήκης του κ. Γεράκη καΐ κ^ίοξ. περί τής 
έν τ<ί^ έπισυναπτο(Λένφ καταλόγφ ση{Λειου(Λένης 
ΗίβΙοήδΒ ΒγζαηΙίηΟΒ λατινιστί και ελληνι- 
στί. Προτείνει δέ, δπως εκ τών σηριειωμένων 
άγοράστ) δ Σύλλογος τα έζής δύο συγγρά[Λ(Λατα: 

Τό(Αος αγάπης κατά Λατίνων, συγγραφείς 
καΐ τυπωθείς παρά Διονυσίου Πατριάρχου *Ιε- 
ροσολύ(Αων Ιν Ιτει 1638* καί, "Ρητορική πρα- 
γ(Λατεία, ήτοι Ερμογένους του Ταρσέως του 
κατ* έζοχήν Τεχνικού καλου(χένου ^ητορικής 
τέχνης ίξήγησις. 1799. Έκτος δέ τών δύο 
τούτων προτείνει δπως άγορασθν) καΐ ή ανω- 
τέρω Ηΐ8ΐ0Π9β ΒγζαηΙίηδΒ, έάν (χάθη δ 
Σύλλογος, δτι εστίν εκείνη, ήν αύτδςσπανίαν 
ηγείται. 

Ό κ. Κ. Ψω(Αΐάδης έρωτ^, αν ση(Λειουν- 
ται Ιπί τών βιβλίων αί τΐ{Λαί• ει δέ (χή, νά 
ζητηθώσιν αύται παρά του κ. Γεράκη. 

Ό κ. Τ. Καραθεοδωρή λέγει, δτιόκ. Γερά- 
κης κατέλιπε τφ Συλλόγφ τάς τψάς όρίσαι. 

Ό κ. Άθ. Π. Κερα(λεύς βιβλιοφύλαξ φρο- 
νεί, δτι δ Σύλλογος δέον νά προσφέρτι διά ριέν 



τον Τό(Λθν άγάτηος κατά Λατίνων ούχι πλέον 
τής λίρας, διά δέ τήν * Ρητορική ν του Έρριο- 
γένους ουχί πλέον τών 8 φράγκων και διά τήν 
ΗΐδΙοπδΒ ΒγζαηΙίηδβ 10 λίρας Τουρκ. 

Ό κ. Βασιάδης εκφράζει γνώμην, δπως συν 
ττ) περί λεπτοριερεστέρου καταλόγου αιτήσει 
αύτου δ Σύλλογος αίτήσηται και ση(χείωσι.ν 
τών τιμών εκάστου τόμου καΐ πάντων δμου. 
Ούτω δέ λαβών δ Σύλλογος τάς πληροφορίας 
ταύτας δύναται νά σκεφΟη δπως άγοράσΐ[ϊ ί 
μή έκ τών πωλουμένων βιβλίων. 

Ή πρότασις αύτη του κ. Βασιάδου ως καΐ 
ή ανωτέρω του κ Κεραμέως γίγνονται δεκταί. 

Ακολούθως δ κ. πρόεδρος άγγέλλει μέν, δτι 
εισέτι ουκ ελήφθησαν τά ύπδ τής εφορίας του 
Μουσείου και τής βιβλιοθήκης τής Ευαγ- 
γελικής σχολής δωρηθέντα τφΣυλλόγφ, άλλ' 
υποβάλλει πρότασιν δπως άπδ του νυν δ Σύλ- 
λογος εύχαριστήσγ) τη έφορίο*: έπί τη σπου- 
δαιότατη αυτής προςφορ^. 

Ή πρότασις του κ. προέδρου γίνεται ;ραμ• 
ψηφει δεκτή. 

Είτα άγγέλλεται το δεύτερον καί ψηφοφο- 
ρηθείς γίνεται δεκτός τακτικδν μέλος δ κ. Δ. 
θεοφιλίδης. 

Μετά ταύτα προτάσει του κ. Α. Π. Κε- 
ραμέως αποφασίζεται, δπως γένηται συνδρο- 
μητής ό Σύλλογος τών περιοδικών συγγραμ- 
μάτων Κβνιΐθ άβ Ρΐιϋοΐο^ίβ και Κβναβ 
ΟπΙίςαθ τών Παρισίων και Αοαίΐβΐηγ του 
Λονδίνου αντί του Αΐ1ΐβη36αΐη. 

Κατόπιν δ κ. θ. Κοσονόης άγγέλλει, δτι 
έλαβε παρά μέν του κ. Γεωργαντοπούλου Ι κ 
τής εκκαθαρίσεως του πτωχεύσαντος Ν. Βαμ- 
βάκη πρώην ταμίου λίρ. οθ. 10.60, ας εθη- 
κρν ύπδ τήν μερίδα τών έκτακτων συνδρορ,ών, 
διότι μερίς πτωχεύσεως ούχ υπάρχει, παρά δέ 
του κ. Β. Οίκονομίδου, ταμίου τής ενταύθα 
Άδελφότητος Ξηροχρήνης, Λ. δθ. 47.78, 
προσφοράντής Ξηροκρήνης, δι'ήν καΐ προτεί- 
νει ευχαριστίας, έπιλέγων δτι, καθά ήκουσεν, 
ή αδελφότης αύτη Ιψηφίσατο υπέρ του Συλ- 
λόγου 50 δθ. λίρας, άλλα του ταμίου αυτής 
47.78 μετρήσαντος αύτή^, ελαβεν δσα εδόθη- 
σαν. Μετά ταύτα δ κ. θ. Κοσούδης υποβάλ- 
λει καί τάς προτάσεις τάςδε* ά) δπως διορ- 
θωθώσι τά συντετριμμένα καί εις τήν '^άζιν 
τών απομάχων τεθειμένα καθίσματα του Συλ- 
λόγου καί βαφή το έπιτραπέζιον κάλυμμα* 
β') δπως μή έπιτρέττηται ή έξοδος έκ του κα- 
ταστήματος του Συλλόγου τών καθισμάτων^ 
προς αποφυγήν τής μικρόν κατά μικρόν γν 



Γ 



■ Ρ ϋΤΙΙ Α 



51 



γί^μίγπς άραιώσεως τών τάζδων αυτών γ*) 
ί^Λκ τχ έν τώ Συλλόγφ συνεδριάζοντα σω(Λα- 
τιϊα άίίοτίωσιν εκουσίως ποσόν τι ώς ένοίκιον 
XXI ί ') δπως χατατεθώσιν εν τινι τραπέζη τα 
Ιν τώ τα{χ.είφ του Συλλόγου ύττάρχοντα χρή- 
ρΛτα, άνερχό;Αενα εις ?00 λ. οθ., κατά την 
«ρΐ τούτου άπόφχσιν του Συλλόγου. 

ΤΛεται εις ψηφοφορίαν κατ* αΐτησιν του κ. 
ταριίου ΐ Οπ* αύτου γενομένη διάταζις τών 
ίκ της εκκαθαρίσεως της ουσίας Βαμβάκη λη- 
9θίντων χρημάτων. Ό Σύλλογος επιδοκιμά- 
ζει ποΐ{ΛψηφεΙ την διάταζιν. 

Εκφράζονται εύχαριστίαι τνί Άδελφότητι 

Ό κ. *Ηρ. Βασιάόης αντικρούει την πρό- 
τχσιν του κ. Κοσούδη, δπως τα συνεδριάζοντα 
εν τη αΏούστ) τοΟ Συλλόγου σωματεία άπο- 
τίωσιν έτησιόν τι ένοίκιον. Τα σωματεία ταυ- 
τχ, λέγει, είσΐ δύο, ή Αδελφότης Ξηροχρήτη 
και ό Σύλλογος Έρ^ής' έκ τούτων το μεν 
«ρώτον άπέτισεν ηδη τφ ταμείφ του Συλλό- 
ρυ 50 περίπου λίρας, άτοπον δ'ηθελεν εισθαι 
νχ χιτΊοσωμεν καΐ έτερα* το δε έτερον, ήτοι ό 
Σύλλογος 'Ερ^ής, στερείται χρημάτων, ώςτε 
ου δυνηθησεται Ικανοποιησαι την άπαίτησιν 
ημών. Όθεν ό κ. Βασιάδης προτείνει, δπως 
ό Σύλλογος άποφχσίση δ, τι και άλλοτε, ήτοι 
ούδεν λαμβάνειν πάρα τών Ιν τη αίθούση αυ- 
τού συνερχομένων σωματείων. 

Ή πρότασις του κ. Βασιάδου γίγνεται δέ- 
κτη παμψηφεί. 

Ό κ. Ήρ. Βασιάδης ευρίσκει την πρότα- 
βιν του κ. θ. Κοσούδη περί μη εξόδου τών 
καθισμάτων έλλιτεη, διότι ουδόλως προλαμβά- 
νεται η γιγνομένη καταστροφή κατά τάς Ιορ- 
τάς, δς ϊν τη αίθούση του Συλλόγου τελουσι 
διάφορα εκπαιδευτήρια. Κατατας ίορτας ταύ- 
τοις, επιλέγει ό κ. Βχσιάδης, ττολλάκις κάθι- 
σμα αναγκάζεται να ύποφέρη το βάρος ούχι 
άτομου, άλλ' ατόμων έμοΰ έπ* αύτου ανερχο- 
μένων και Ιφ* Ικανον Ισταμένων. Συμπεραί- 
νων δέό κ. Βχσιάδης προτείνει, δπως το λη- 
φθησόμενον μέτρον η γενικώτερον. 

Ό κ. Κ, Ψ'ωριάύης^ ουδαμώς τη του προ- 
λχλησαντος γνώμη συντασσόμενος, λέγει, δτι 
\ Σύλλογος προτιθέμενος την ύποστηριξιν 
Γ«ν σχολών ουδόλως άρνηθηναι δύναται την 
αίθουσαν αύτου. 

Ό κ. πρόεδρος ωσαύτως φρονεί, δτι ή ε- 
φαρμογή του μέτρου, δ προτείνει 6 κ. Βασιά- 
οης, ηχήσει ούχΙ καλώς τοις έκτος του Συλ- 
λόγου. 



Ή πρότασις του κ. θ. Κοσούδη γίγνεται 
δέκτη. 

Ό κ* Τ, Καραθεοόωρη φρονεί, δτι, επει- 
δή έντδς μικρού τυπωθήσεται το ΙΕ' τεύχος 
του περιοδικού του Συλλόγου συγγράμματος, 
άρχεται δε ή έκτύπωσις του δελτίου της αρ- 
χαιολογικής Ιπιτροτρης, έστιν ανάγκη χρημά- 
των • διδ εκφράζει γνώμην , δπως τα νυν υπάρ- 
χοντα χρήματα μή κατατεθώσιν έν τραπέζη. 

Ό κ. θ. Κοσούδης λέγει, δτι ανάγκης I- 
πιστάσης, ευχερής ή λήψις τών κατατεθησο- 
μένων χρημάτων προτείνει δε δπως κατατε- 
θώσιν εις τήν μίαν έκ τών δύο τραπεζών, της 
Τραπέζης ΚωνσταγχινοντζόΛεως, ή της Λ^ί- 
χης Ηαιρίας του *Οθωμαηχοϋ κράτους. 

Ό κ. πρόεδρος τίθησιν εις ψηφοφορίχν τήν 
πρότχσιν του κ. θ. Κοσούδη περί άμεσου κα- 
ταθέσεως τών δντων χρημάτων είτε εις τήν 
Τράπεζαν Κωνσταντινουπόλεως, είτε εις τήν 
Γεν. Ιταιρίαν του Όθ. κράτους, άφιεμένης 
της εκλογής έκ τών δύο ρηθεισών τραπεζών 
τφ κ. ταμία. Ό Σύλλογος αποδέχεται τήν 
πρότασιν του κ. Κοσούδη ως διατυπουται α- 
νωτέρω ύπδ του κ. προέδρου. 

Είτα ό κ. Ήρ. Βασιάοης εξακολουθεί τήν 
άνακοίνωσιν « περί του Λαοκόοντος του Λεσ- 
σιγγίου » , τάδε έν περιλήψει άνακοινωσάμενος. 

Ό Λεσσίγγιος, λαμβάνων άφορμήν έξ ων 
είπε περί της μιμήσεως τοΟ Βιργιλίου υπδ τών 
τεχνιτών και τανάπαλιν, εξετάζει άκριβέστε- 
ρον το περί μιμήσεως ζήτημα, λέγων δτι, δ- 
τανλέγωμεν, δτιό τεχνίτης μιμείται τον ποιη- 
τήν ή ό ποιητής τον τεχνίτην, τούτο δύναται 
δύο τίνα σημαίνειν : ή δτι ο έτερος αυτών το 
έργον του έτερου μιμείται, ή δτι άαφότεροι 
το αύτδ μιμούνται μεν πράγμα, ό δ* έτερος 
αυτών τους τρόπους του ετέρου καΐ τήν μέθο 
δον δανείζεται. ΚαΙ έν μεν τφ πρώτφ τρόπφ 
της μιμήσεως ό ποιητής πρωτότυπος Ιστιν, 
έν δε τφ δευτέρφ άντιγραφεύς. Ταύτα προ- 
ταξάμενος ο Λεσσίγγιος, επικρίνει τον ΠοΛύ^ 
μητιγ, περίφημον σύγγραμμα του *Άγγλου 
Σπένσε, έπιχειρήσαντος, ίνα δια τών έργων 
της τέχνης έρμηνεύση τους "Ρωμαίους ποιη- 
τάς καΐ τανάπαλιν οια τών ποιητών διασά- 
φηση αρχαία της τέχνης έργα ανερμήνευτα ετι 
μένοντα δια πολλών παραδειγμάτων το ή- 
μαρτημένον της μεθόδου ταύτης καταδεικνύς. 
Ό Σπένσε, λέγει ό Αεσσίγγιος, ουδόλως I- 
σκέψατο, δτι ή ποίησις έχει ευρύτερα δρια, καΐ 
καλλονας διατίθησιν, ων άμοιρεΐή ζωγραφική. 

Λύεται ή συνεδρίασις. 



52 



Ο ΒΧ ΐ/ηΟΑΙΙ ΒΑ1ΗΧΙΙ0Σ •ΙΑβλ•ηΕΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΚΗ'. 

(Τακτ(κή). 
Της 23 Ιανουαρίου 1884. 

Προεδρεύοντος τον χ. Ε. ΕΑΑΑΙϋΟΥ. 

Άναγνωσθέντων και έπιχυρωθέντων τών 
χρακτιχών της προτ^ρας τακτικής συνεδριά- 
^6ως, άνακοινουται ή 

έξ ης παρατι.θε(Λεν περίληψιν τών έξης επι- 
στολών : 

Του κ. Ι. Γ. Βαλαβάνη, έκ ΚερασοΟντος, 
άπο 5 ένεστώτος, άγγέλλοντος, δτι αποστέλ- 
λει συνέχειαν της Χια το Ζωγράφειον διαγώνι- 
σμα σ^-ίλλογης αύτου « Μνη^χείων της ανά τον 
Πόντον ιδιωτικής ». 

Του κ. Δ. Μαγδάνη, άπο 20 φθίνοντος, 
έξαιτουαίνου, όπως ό Σύλλογος συστηση την 
δσον ούπω έκδοθησθ(Αένην α Κλείδα της αρι- 
θμητικής » αύτου, «ίν ό Σύλλογος ένέκρινεν 
άλλοτε. 

Του κ. 'Αντ. *Ρωσσχκη, άπο 13 ένεστώ- 
τος, άγγέλλοντος, δτι αποστέλλει ηρος χρισιγ 
εύμέθοοον διδασκαλίαν της Ταχυγραφίας, 

Ακολούθως ό κ. Βασιάότίς παρατηρεί μετά 
λύτυης, δτι πολλοί τών επιτυχόντων βραβείου 
έν τφ Καραπανείφ άγώνι δημοσιεύοντες τα 
βραβευθέντα ουδόλως άναγράφουσι που υ- 
φίσταται ό Καραπχνειο; άγων καΐ τίς ό κρι- 
τής* τοιούτο δε έγενετο και ύπο του κ. Γε- 
ράκη κατά την δευτέραν εκδοσιν της αριθμη- 
τικής αυτού, προς ον προτείνει, δπως το προ- 
εδρεϊον ποιήσηται τάς αναγκαίας παρατηρή- 
σεις. Επίσης δε ο κ. Βασιάδης προτείνει, δ- 
πως όρ.οίας φύσεως παρατηρήσεις γίγνωνται 
καΐ προς πάντας τους διαγωνιζομένους. 

Ή πρότασις αύτη του κ. Βασιάδου γίγνε- 
ται παμψηφεί δεκτή. 

Είτα ό κ. πρόεδρος άγγέλλει, δτι τα δια- 
γωνίσματα καΐ τά προς άπλην κρίσιν σταλέντα 
πονήματα παραπεμφθήσονται τχις άρμοδίαις 
έπιτροπαϊς, καΐ υποβάλλει ττί κρίσει του Συλ- 
λόγου πρότασιν του κ. Κεραμέως δι* επιστο- 
λής γενομένην, δπως ό Σύλλογος άναλάβη 
δαπάνην έκ τριών λιρών προς δημοσίευσιν δι* 
ιδιαιτέρου τεύχους της ύπ* αύτου άναγνωσθεί- 
σης εκθέσεως της πρώτης εκδρομής δια την 
Μαυρογορδάτειον βιβλιοθήκην. 

Ό κ. Τ, Καραθεοδωρη εκφράζει γνώμην 



κατά της δημοσιεύσεως δι* ιδίου τεύχους της 
εκθέσεως του κ. Κεραμέως, πρώτον διότι έ— 
δημοσιεύθη ήδη κατ* άπόφασιν του Συλλόγου 
δια τών εφημερίδων, καΐ δεύτερον διότι προς 
εκδοσιν του τί.ύχους τούτου ανάγκη αδείας 
του έπΙ της δημοσίας εκπαιδεύσεως Υπουρ- 
γείου, ής ούχΙ ευχερής ή έτητυχία, καΐ έκτος 
τούτου δύνανται νά προκληθώσι πράγματα. 
Ό κ. Τ. Καραθεοδωρη προτείνει έν τέλει, δ- 
πως ή εκθεσις δημοσιεύθη έν είδει προλόγου 
έν τφ έκδοθησομένφ κατά το τέλος του ϊ- 
τους τεύχους της Μαυρογορδατείου βιβλιο- 
θήκης. 

Ό κ. *ΑΘ, Π . Κερα^ιενς λέγει, δτι ουδό- 
λως ένόμιζεν δτι ή πρότασις αύτου παρουσιά- 
ζει δυσχερείας τφ Συλλόγφ ώς προς την ά- 
δειαν της εκτυπώσεως, ήν αύτδς υπ* εύθύνην 
του αναλαμβάνει. *Εποιήσατο δέ, λέγει, την 
πρότασιν διά πολλούς μεν λόγους, αλλά καΐ 
διότι διά του δημοσιευθησομένου τεύχους, καΐ 
της εκθέσεως προτχσσομένης, ελαχίστη ύλη 
δημοσιευθήσεται. 

Ό κ. *Ηρ, Βασιάδης αποδέχεται όρθάς 
τάς του κ. Τ. Καραθεοδωρη παρατηρήσεις, 
καΐ άντικρούων την δι* ιδίου τεύχους δημο- 
σίευσιν της εκθέσεως του κ. Κιραμέως, προ- 
τείνει δπως και αύθις παρακληθ^ί ή έφημερίς 
ΝεοΑύγος ίνα δημοσίευση την εκθεσιν. 

Ή πρότασις του κ. Τ. Καραθεοδωρη περί 
μη δημοσιεύσεως δι* ίδίο»^ τεύχους της περί 
της πρώτης εκδρομής διά την Μαυρογορδά- 
τειον βιβλιοθήκην εκθέσεως του κ. 'ΑΘ. Π. 
Κεραμέως, ώς και ή πρότασις του κ. Βασιά- 
δου περί επαναλήψεως της προς δημοσίευσιν 
της εκθέσεως διά του ΝεοΛόγου παρακλήσεως, 
γίγνονται δεκταί. 

Ό κ. Ήρ. Βχσιάδης εξακολουθεί την περ4 
του Λαοκόοντος του Λεσσιγγίου άνακοίνωσιν 
αύτου. Ό Λεσσίγγιος λαμβάνων άφορμήν έκ 
του συγγράμματος του κόμητος Καυλού, — 
Πίνακες έζαχθέντες έκ της Ίλιάδος καΐ "Ο- 
δύσσειας του Όμηρου και της Αίνειάδος του 
Βιργιλίου, — πραγματεύεται περί τών ποιή- 
σεων του Όμηρου μετά βαθύτατης γνώσεως 
και εμβριθέστατη; κρίσεως. Ό Κάυλος, πα- 
ραδεχόμενος, δτι, δσφ γραφικώτερόςέστι ποιη- 
τής τις καΐ πλείονας παρέχει εικόνας τοις τε- 
χνίταις προς μίμησιν, τοσούτφ μείζων έστΙ 
ποιητής, προτείνει τοις τεχνίταις ώς πρότυπον 
τον Όμηρον, διότι γραφικώτατός έστι. «Ό- 
φείλουσι, λέγει, νά έξοικειωθώσι τ(|^ γραφικω- 
τάτφ τών ποιητών*, τ<!^ Όμήρφ, τη δευτέρα 



σ Ρϋ τ 1 1 Α 



53 



τβύτρ φύσει, Ιξ ου άφθονον καΐ δλως νέαν ύ- 
>ίρί έζχιρέτων Εικόνων άρύσονται.' » Ό Λεσ- 
βηηρ^Κ Χώ πολλών έπιχειρη(ΐ.άτων και παρα- 
)£ΐγρ.χτ«^ έζ αύτου του Ό;Λήρου είλγ)[Λ[Λέ- 
ν«ν άΐτο^είχνυσιν, δτι έτερον έστι ποιητική εί- 
»ών χαι έτερον ζωγραφική, καθότι δύναται 
χ^νητίΐς τχς να η είκονικώτατος, καΐ δ(χως να 
|£ΐΙ ίΓ«ρέχτρ πολλας εικόνας προς (Λί(Λ7)<τιν τω 
ζβιγρχφφ, και το άνάπαλιν, ό ζωγράφος δύ- 
^ίχτχ\ ν» έξαγάγρ εικόνας έκ ποιητικών χω- 
ρίων, άτινζ ουόόλως είσιν εικονικά, ώςτε αΐ 
εχχόνες, ας εξάγει έκ της 'Ιλιάδος του Ό(Λή- 
ρου, ούδεν δεικνύουσι περί της γραφικής δει- 
^τυτος του ποιητου. Έπειτα ό ^[Ληρος ε- 
π^ΓίΡτε 5ύο είδη δντων, ορατών και αοράτων. 
Ή ζ€ζ>γραφική δ(χως ου δύναται την διαφοραν 
τανηαν χαραστησαι, διότι παρ* αύτη τα πάν- 
τα είσιν ορατά. Την διάκρισιν ταύτην μη 
«ο*Τΐσχς ό Κάυλος, περιέπεσεν εις άτοπα. 
Λύεται ή συνεδρίασις. 



ΣΤΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΚΘ'. 

(Τακτική). 

Της 6 Φεβρουαρίου 1884. 

ΙΤροίόρεύοττος του χ. Ε. ΕΑϋΙϋΟΥ. 

Άναγινώίτκονται καΐ έπικυρουνται τα πρα- 
χτιχα της προτέρας συνεδριάσεως. 
Άναχοινουται ί) 

άλληλογραφ£θίΐ• 

εξ "ίκ ιραρατί9ε|χεν ττερίληψιν τών εξής έπιστο- 
λ«&ν- 

Της Εφορίας τών Ιν Βατού;/, ίλλ. σχο- 
λών άπο 17 παρελθόντος (ληνός, δι' ης Ικτί- 
θτι^\ την οίκτραν της πόλεως κατάστασιν και 
τών σχολείων καΐ έζαιτειται την του Συλ- 
λόγου άρωγην ύπερ αυτών. 

Του κ. Ν. Γ. Πολίτου άπο 28 παρελΟ., 
ίι'ι%ς άγγέλλει την άποστολην συλλογής α Ελ- 
ληνικών παραδόσεων» δια τον Ζωγράφειον α- 
γώνα. 

Της κ. Έλενης Άρχιγένους άπο 31 πα- 
ριΧθόντος έζαιτου{λένης, δπως τη άποσταλγ) η 
βιογραφία του άοιδί^ου συζύγου αύτη ς Σαρ. 
Άρχιγένους, ή εύρισκοΐλένη έν τοις άρχείοις 
τβϋ Συλλόγου. 

Του κ. Δ. Μαγδάνη ποιουαένου γνωστόν 
τψΣυλλόγφ, δτι προς εκδοσιν οισχιλίων αντι- 
τύπων της «Κλειδός της Άριθριητικης», ήτις 



ύπ'αύτου συνετάχθη, απαιτούνται 70 δθ. λ., 
δς αδυνατεί να έζεύργ), και έζαιτου[Αένου σύ- 
στασιν ύπερ αύτου ό(Λθγενεϊ τινι δια την ά- 
παιτουμένην δαπάνην. 

Του κ. *ΑΘ. Παπαδ. Κεραμέως, άγγέλ- 
λοντος, δτι αποστέλλει τψ Συλλόγφ δια το 
Ζωγράφειον διαγώνισ(Λα τεϋίχος περί Λεσβία" 
όος διαλέκτου ύπο άνωνύ[Αου. 

Του κ. Άχιλλέως Λιάσκα άπο δ^Φεβρουα- 
ρίου διαβιβάζοντας έπιστολην άνωνύ;Λθυ μετά 
ούω χειρογράφων α Εγχειριδίων Γεωγραφίας» 
δια τον Καραπάνειον αγώνα. 

Επίσης δ' άγγέλλεται και η λήψις «Συλ- 
λογής δημωδών φσμάτων της Ελλάδος» ύπο 
Γ. Δροσίνη δια το Ζωγράφειον διαγώνισμα. 
Είτα άγγέλλονται αΐ βιβλίων προσφοραί. 
Τοις δωρηταϊς εκφράζονται εύχαριστίαι. 
'Ακολούθως ο κ. πρόεδρος έπΙ της αιτή- 
σεως της εφορίας τών σχολών Βατουμίου λέ- 
γει, δτι δυστ'^χώς ό Σύλλογος ένεκα τ95ς του 
ταμείου αύτου καταστάσεως ού δύναται η να 
πράζγ) δ, τι και δια παραπλήσιας ετέρας αιτή- 
σεις, ήτοι να μη άποδεχθη αύτην, άλλα δι' ε- 
πιστολής ένθαρρύντ) τους αίτουντας έν τ<|^ έρ- 
γω αυτών. 

Είτα ο κ. Τ. Καραθεοδωρη έπί της αιτή- 
σεως της κ. Έλ. Άρχινένους, παρατηρεί, δτι 
έξετάσας τα άρχεϊα ούόαμοΰ εύρε βιογραφίαν 
του άοιδίμου συζύγου της αιτούσης κ. Σ. 
Άρχιγένους και δτι ύποτίθησιν, δτι έγένετο 
σύγχυσις ύπο της κ. 'Λρχιγένους, ήτις έδει 
να γράψη τ(|^ θρακικώ Συλλόγφ, έν ού τοις 
άρχείοις Ισως εύρηται η βιογραφία του συ- 
ζύγου αύτης, καθότι του Συλλόγου τούτου ην 
πρόεδρος καΐ ύπο του Συλλόγου τούτου έβιο- 
γραφηθη. 

Μετά τούτο έ κ. Λρο£(^ρο^ λέγει, δτικαθ'δσον 
άφορ5^ την αϊτησιν του κ. Μαγδάνη, δπως ό 
Σύλλογος ποιήσηται ύπερ αύτου σύστασιν προς 
έξεύρεσιν της απαιτουμένης δαπάνης δια την 
εκδοσιν της ΚΛειδος της όρίθμητιχης αύτου 6- 
μογενεϊτινι, ούδεν επισήμως δύναται γενέσθαι. 
Κατόπιν δ*ό κ. πρόεδρος ειπών, δτι τα διά- 
φορα δια τα διαγωνίσματα του Συλλόγου 
σταλέντα χειρόγραφα πεμφθήσονται ταϊς άρ- 
μοδίαις έπιτροπαϊς, συνίστησι τοις του Συλ- 
λόγου μέλεσι τον ύπο του Βρεττανικοΰ Μου- 
σείου άποσταλέντα τώ Συλλόγφ κατάλογον 
ανατολικών νομισμάτων, έν φ πλείστα καΐ 
μετ' εξαίσιας τέχνης εικονιζόμενα εύρηνται 
τουρκικά νομίσματα. 

Ό κ. *ΑΘ. Πα:ταδ. Κεραμευς προτείνει δ- 



54 



Ο ΕΝ κ/η01ΕΙ ΕΑΑΗ1ΙΙΙΘΣ •ΙΑΟΑΟΓΙΚΟΣ ΣΥΑΑΘΓΟΣ 



πως δ Σύλλογος δι* επιστολής αύτου παρακά- 
λεση το Βρεττανικον Μουσεϊον ν'άποστείλγ) 
αύτώ και τον υπ ' αυτού εκδοθέντα καταλογον 
των χειρογράφων αύτου. 

*Η πρότασις γίγνεται δδκτη. 

Μετά ταύτα δ κ. Ήρ, Βασιάόης εξακο- 
λουθεί την άνακοίνωσιν αυτοΰ περί του Λαο- 
κόοντος του Λεσσιγγίου, άναλύσας το (/.έρος 
του Λαοκόοντος, έν φ δ Λεσσίγγιος λέγει τάίίε 
έν περιληψεί' 

Ή ίΛεν ζωγραφική έν ταϊς εαυτής [Λψησεσι 
μεταχειρίζεται σηριεϊα ύλης άλλα η ή ποίη- 
σις, ήτοι σχήριατα και χρώματα έν τόπφ 
περιειλη(Λ|Αένα, ή δε ποίησις (χεταχειρίζεται έ- 
ναρθρους φθόγγους έν χρόνω αλλήλους διαδε- 
χο[Αένους. Και τα (λέν πλησίον άλλήλοις πα- 
ρατιθέ[Λενα σηαεΐα έκφράζουσι πράγα,ατα υ- 
πάρχοντα, ων τα [Λερή πλησίον άλλήλοις κείν- 
ται, τα δε διαδεχόμενα άλλήλοις σημεία έκ- 
φράζουσι πράζεις* έπεται άρα, ότι τα μεν σώ- 
ματα μετά τών δρατών ιδιοτήτων αυτών είσι 
το κύριον Ιργον της ζωγραφικής, αΐ δε έπα- 
κολουθούσαι άλλήλοις πράξεις είσι το κύριον 
Ιργον της ποιήσεως. *Όταν δ Όμηρος θέλγ) να 
περιγράψη πράγματα, τότε μεταβάλλει τήν 
συνεχή αυτών παράθεσιν εις διαδοχικήν. Ού- 
τω π. χ. όπως περιγράψη το δχημα της *Ή- 
ρας, ποιεϊ τήν *Ήβ/)ν κατασκευάζουσαν αύτδ 
ύπδ τα βλέμματα ημών μέρος προς μέρος 
κατά διαδοχή ν. Το αύτδ δε ποιεί και δταν 
θέλη να δείξγ) ήμϊν, πώς ην δ Αγαμέμνων 
ένδεδυμένος. Ό βασιλεύς ενώπιον ημών εν 
προς εν ενδύεται τα Ιμάτια αυτού κατά δια- 
δοχήν. Τοιαύτη εστίν ή μέθοδος της περιγρα- 
φής τών σωμάτων ύπδ του Όμηρου. Είτα δ 
Λεσσίγγιος ανασκευάζει τήν άντίρρησίν τίνων 
ύποστηριζόντων, ότι τα έν χρήσει της ποιή- 
σεως σημεία ού μόνον διαδέχονται άλληλα 
άλλα και αυθαίρετα είσι και ως αυθαίρετα επι- 
δεκτικά είσι παραστάσεως τών σωμάτων ως 
εχουσιν έν τ<ξί χώρφ καΐ δτι τοιαΰται παρα- 
στάσεις εύρηνται και παρ'αύτώ τώ Όμήρω. 
Κατά τον Λεσσίγγιον, δ ποιητής αδυνατεί νά 
ποιήση τοιαύτας παραστάσεις σωμάτων και 
προς άπόδειξιν φέρει παράδειγμα τοιαύτης 
περιγραφής έκ τών "Αλπεων του ΗαΙΙβΓ. 

Λύεται ή συνεδρίασις. 



ΣΤΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΛ'. 

(Τακτ(κή). 
Της 13 Φεβρουαρίου 1884. 

Προ€^ρενοηος του χ. Ε. ΕΑΑΑΙλΙΟΥ. 

Άναγνωσθέντων καΐ έπικυρωθέντων τών 
πρακτικών της προτέρας Φ^νεδριάσεως, άνα- 
κοινουται ή 

όλλγ]λογραφ£οιι, 

έξ ής παρατίθεμεν περίληψιν τών εξής επι- 
στολών . 

Του κ. ΟΙΐ. Β Ναζ&ΓβΙΙΐδ άπδ 1 ί ίστα• 
αένου υποβάλλοντος τη του Συλλόγου κρίσει 
χειρόγραφον « Συντακτικδν τής Γαλλ. γλώσ- 
σης » προς χρήσιν τών Ελληνικών σχολείων. 

Του κ. Ι. Μανασσίδου άπδ 26 Δεκεμ- 
βρίου δηλούντος τήν άποστολήν χειρογράφου 
διά τον Ζωγράφειον αγώνα α Μυθολογίας τών 
νεωτέρων Ελλήνων ». 

Τής Φιλολογικής Έπιτροττής του Συλλό- 
γου άπδ 15 ένεστώτος έξαιτουμένης τήν ύ- 
πδ του Συλλόγου άγοράν είκοσι και τριών φι- 
λολογικών συγγραμμάτων, άναγκαιούντων αύ- 
τη διά τάς εργασίας αύτης. Τούτων δε λε- 
πτομερής κατάλογος Ιπισυνάπτεται. 

Ό κ. ττρόεόρος δηλοί, δτι τά σταλέντα δύο 
εκπαιδευτικά πονήματα : α Πρακτική αριθμη- 
τική» και «Συντακτικδν τής Γαλλικής γλώσ- 
σης », παραπεμφθήσονται τη Εκπαιδευτική 
του Συλλόγου Έπιτρθ7Γ?ί, τδ δε διά τδν Ζω- 
γράφειον αγώνα σταλεν χειρόγραφον : α Μυ- 
θολογία τών νεωτέρων Ελλήνων » παραπεμ- 
φθήσεται τη Φιλολογική Έπιτροττη. 

Ή πρότασις της Φιλολογικής Έπιτροτυής 
περί αγοράς 23 σ'^γγραμμάτων γίνεται δεκτή. 

Είτα άγγέλλονται αΐ τών βιβλίων προςφο- 
ραΐ καΐ εκφράζονται εύχαριστίαι τοις δωρη- 
ταίς αυτών. 

Μετά ταύτα δ κ. *Ηρ, Βασιάδης άναγινώ- 
σκει τήν συνέχειαν τής α περί του Λαοκόον- 
τος του Λεσσιγγίου » πραγματείας αύτου. 

Έξακολουθών δ Αεσσίγγιος λέγει, δτι, ε- 
πειδή δ μεν χρόνος έστΙν άντικείμενον του 
ποιητου, δ δε χώρος του ζωγράφου, δταν ού- 
τος έν ένι και τ(5 αύτφ πίνακι δύο σημεία της 
διαρκείας μεμακρυσμένα Ινοί, ποιεί έπέμβασιν 
εις τήν περιοχήν του ποιητου, ήν πας φιλό- 
καλος αποδοκιμάζει* και δταν πάλιν δ ποιη- 



η ρ ϋ τ 1 κ 4 



55 



τίς, βχως είχόνχ του δλου παραστη<π), άφη- 
γίται :?ολλχς λ5::το(Λδρ6{ας η πολλά πράγ(χα- 
τχ, χτεερ έν τ§ φύ<Γ6ΐ χατ "ανάγκην ό(Λου όρών- 
τχι, χατχτΓχτεϊ την περιοχην του ζωγράφου. 
Μιχ^χ τις δίΛως πχράβχσις έκχτέρωβεν (ΐυγχω- 
ρ€ϊτχι, ως ποιουσν δύο χαλοί γείτονες. Έπει- 
ϊη & άντίρρηίπς έγε'νετο, δτι οΐ ποιηταΐ Ιχχνοί 
άτκ χιριγρχφειν σώιχχτα, ώς ποιεϊ ό Ό[Λη- 
^ς έν τ^ άστυίΧι του Άχιλλέως, ό Λεσσίγγιος 
άχχντ2, ότι ό *Ό(Αηρος χαΐ έν τη περιγρχφη 
της χσ?ϊίΧος το αύτο (Αετεχειρίσθη τέχνασαα, 
λότν ίέν περιγράφει την άσπίΧχ τετελεσμένην 
άλλ* ώς χχτχ(ΐχευχζθ[Λ6νην, κχΐ ούτως άλλη- 
>ο6ιχδόχ^ως δείχνυσιν ύι^Χί τχς είχόνχς, ας ό 
ΉφχιΤΓος εγλυψεν έν αύτη. Τοιούτο τι ουκ 
έχοίη'τεν ό Βιργίλιος Ιν τη περιγραφή της ά- 
«πί^ος του Αινείου, διο και η περιγραφή αυ- 
τής απολείπεται της π2ριγραφης του Ό(Λήρου. 
Είτχ ό Λεσσίγγιος άπαντ^ προς άλλους, οίτι- 
*ες ψέγουσι τον 'Ό;Αηρον, δτι πολλας εθηκεν 
έν τ^ άσπίδι εικόνας. Κατχ τον Λεσσίγγιον, 
μόνον ίέκχ ύπχρχουσιν, ας ό *Ό(/.ηρος δηλοϊ 
έχχστοτε διχ των φράσεων : α έ^ ^έτ^ έν 
α χτλ.. 1) κχι μόνον έν τψ τρίτφ πίνακι όέν 
έχει τοιχύτην φρχσιν. Ό κ. ΒασιάΧης παρα- 
τηρεί, δτι αΐ φράσεις αύται Χεικνύουσι μάλλον 
τχ χωρίτματχ, άτινα ήσαν πέντε* καΐ έν μεν 
τ^ ?;ρώτ<2>, άρχομένφ (σ. 83) αέκ ^ιεν γαιαν 
ίανζ* », υπάρχει μία* έν Χε τφ δευτέρφ, άρ• 
χομένω α ίκ όδ δύω έποίησε πόλεις », ύπάρ- 
70*χϊΐ Χύω εικόνες, μιας πόλεως είρήνην άγού- 
σης χαί έτε'ρας έν πολέμφ, έκατέρα δε είκών 
λχιρεΐτχι εις δύω* έν δε τφ τρίτφ ύπάρ/ουσι 
τρεις εικόνες, άγρου γεωργουμένου, θερισμου 
χχι τρυγγιτου* έν δε τφ τετάρτω τρεις ωσαύ- 
τως, αγέλης βοών, ποιμνίου προβάτων και 
•/οροΰ πχρθένων και νεανιών* έν δε τώ πέμ- 
πτη μία, του ωκεανού, περί τα έσχατα της 
χ^πίΧος. 

Λύεται ή συνεδρίασις. 



ΣΤΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΑΑ'. 
(Ταχτιχή). 

Της 20 Φεβρουαρίου 1884. 

Προεδρεύοκϋος του χ, 1. ϋϋΙΑΑΘΥ. 

Άνχγνωσθέντων και έπικυρωθέντων των 
χρχχτιχών της προτέρας φ^νεδριάσεως, άνα- 
χοινουται η 



αλληλογραφία, 

έζ ης παρατίθεμεν περίληψιν τών έξης επι- 
στολών . 

Της ενταύθα άδελφότητος Ξηροχρήκης άπο 
18 Φεβρουαρίου, δι' ης έξαιτείται, όπως πα- 
ραχώρηση αύτη η αίθουσα του Συλλόγου προς 
τέλεσιν της επετείου αύτης έορτης τη 1 1 Μαρ- 
τίου κατά την 2 μ. μ. ώραν. 

Του κ. 'Ιακ. Καλογερα άπο 11 ένεστώτος, 
άγγέλλοντος την άποστολην έν χειρογράφφ 
«Γλωσσαρίου της νήσου "Ανδρου» δια το Ζω- 
γράφ-ιον διαγώνισμα. 

Του κ. 'Ιακ. Άρτεμιάδου άπο 6 Φεβρουα- 
ρίου, εύχαριστοΰντος τψ Συλλόγφ έπι τη εκ- 
λογή αύτου ώς μέλους της Συντακτικής αυ- 
τού επιτροπής και άγγέλλοντος, δτι έπέδωκε 
το τελευταΤον εκδοθέν τεύχος του περιοδικού 
του Συλλόγου συγγράμματος μετά του πα- 
ραρτήματος τών Χερσαίων τε(χών της Κων^ 
σταντινουχόΛεως τω Έζ. διευθυντή του Γρα- 
φείου του τύπου, δςτις τα μάλιστα ευχαρι- 
στηθείς παρουσίασεν αμφότερα τφ έπι τών ε- 
σωτερικών ύπουργψ *Γψηλοτχτω Έτέμ πασ- 
σ^, δςτις λίαν επίσης ευχαριστηθείς, είπεν 
« Είθε να ύπηρχον τοιαύτα έργα και εις την 
γλώσσάν μας ». 

Ό κ. :χρόεδρος λέγει δτι ή αϊτ/)σις, -ί^ν δια 
της επιστολής αύτης ποιείται ή αδελφότης 
Ξιιροχρτινη, βεβαίως ΙστΙν αποδέκτη, καθ* δ- 
σον μάλιστα τη άδελφότη-ι ταύτη ό Σύλλο- 
γος δι' αποφάσεως αύτου παρέσχε το δικαίω- 
μα του συνέρχεσθαι τακτικώς τε και εκτάκτως 
έν τη αίθούση αύτου. Άγγελθήσεται δμως 
αύτη, δτι, επειδή κατά τήν 2 ώο'αν μ. μ. 
τας κυριακάς υπάρχει διάλεξις του Συλλόγου, 
ανάγκη δπως ή εορτή της άδελφότητος τελε- 
σθη κατά τήν 3 ώραν μ. μ. 

Ή αίτησις της Ξηροχρήνης γίνεται δεκτή. 

Άγγέλλονται αΐ τών βιβλίων προσφοραΐ 
και εκφράζονται εύχαριστίαι ταϊς δωρηταΐς 
αυτών. 

Είτα άγγέλλεται το πρώτον τακτικον μέ- 
λος ό κ. Π. Μαρσάν, έμπορος, προτεινόμενος 
ύπο τών κκ. Τ. Καραθεοδωρή, θ. Κοσούδη 
και Α. Π. Κεραμέως. 

Είτα ό κ. *ΑΘ, Πα.-χπαόοτΐου.Ιοζ Κερη^ανν 
άναγινώσ^^ει «Συμβολας εις τήν νεωτέραν Έλ- 
ληνικήν φιλολογίαν» εκ χειρογράφου, ούτινος 
άττηρίθμησε το περιεχόμενον, διαιρε'σας αύτδ^είς 
δύο μέρη, ών το μεν πρώτον αναφέρεται εις τα 
κατά τήν Φλωρεντινήν Σύνοδον, το δε δεύ- 



56 



Φ Ι» ΐ/ΠΟΑΕΙ ΕΑΑΗΜΙ10Σ •ΙΑΟΑ•ΓΙΕΦΣ ΣΥΑΑΦΓΟΣ. 



τερον εις τα κατά τον βίον και τας πράξεις 
Μάρκου του Ευγενικού. Μετά δε την άνα- 
γραφην του περιεχθ{Αε'νου καΐ την κοινοποίη- 
σιν οιαφόρων σηααντικών ανεκδότων κεΐ[Λένων, 
έττέρανε το άνάγνω(Τ(Λα αύτου υποσχεθείς την 
καβ' Εκαστα περί του χειρογράφου άνάλυσιν εν 
αλλαις συνεδριάσεσιν. 
Λύεται η συνεδρίασις. 



ΣΤΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΛΒ'. 
(Ταιικτική). 

Της 27 Φεβρουαρίου 1884. 

ΠροείρενοϊΎος τον χ. Ε. 1ΑΑΑΙΑ10Υ• 

Άναγνωσθεντων και έπικυρωθέντων τών 
πρακτικών της προτε'ρας συνεοριάσεως άνα* 

κοινουται η 

άλληλογραφ£α9 

ίξ ης παρατ{Οε[χ.εν περΛηψιν τών έξης επι- 
στολών. 

Άνωνυρ,ου άπο 20 ένεστώτος αποστέλ- 
λοντας ύπο την φράσιν V Μάλα πολλά πλάγ- 
χβη κτλ. », πόνηαα δια τον Καραπάνειον α- 
γώνα, περιέχον χάρτην γεωγραφικον της Θρά- 
κης, οδηγίας προς διδασκαλίαν του (χαΟη{Αατος 
της γεωγραφίας και έγχειρίδιον γεωγραφίας. 

Της Έκπαιδ. επιτροπής του Συλλόγου άττο 
28 Φεβ. άποστελούσης την έπι του Αναγνω- 
στικού τών κκ. Γεωργαλα, Μοστράτου, Κού- 
ζου, Ίλλίδου και Πολυβίου κρίσιν αύτης και 
προτεινούσης, ά) έπιτροπην εκ τών κκ. Ά- 
βραα;Λ. Μαλιάκα, Αία. Νοννότη και Άθ. Π. 
Κερα{^ιέως, όπως μιετα του προέδρου της έτη- 
τροπης γνωίΑοδοτηστι έπι τ^^υ Συντακτικού 
της Γαλλικής γλώσσης του κ. Οΐΐ. Β. Να- 
ζατβΐϋ, και β')5πως προςληφΟώσιν εν τίί ε- 
πιτροπή οΐ κκ. Καλογερας και Μορφιάδης δια 
την κρίσιν του Εγχειριδίου Ταχυγραφίας του 
κ. Α. Ρωσσάκη. 

Του κ. *ΑΘ. Ζ7. Κεραμίως άττο 26 Φε- 
βρουαρίου δηλούντος, δτι το πρώτον τεύχος 
της Μαυρογορδατείου βιβλιο^κης άποτελε- 
σθησεται έκ πεντεκαιδεκα τυπογραο. φύλλων, 
και έςαιτουαένου την παραγ^'ελίχν παλαιο- 
γραφικών τίνων στοιχείων. 

Είτα ό κ. ^Αθ, θία^ω^ή^ης άναγινώσκει 
την κρίσιν της Εκπαιδευτικής επιτροπής έ- 
πι του Αναγνωστικού τών κκ. Κ. Γεωργα- 
λα και λοιπών ούτως Ιχουσαν 



Κύριοι, 

Ή Εκπαιδευτική του Φιλολογικοί Συλ- 
λόγου Έπιτροττη, προς ιίν το προιδρεϊον αύ- 
του παρέπε|χψε το ύττο τών κυρίων Κ. Γεωργα- 
λα, Δ. Γ. Μοστράτου, Γ. Ι. Κούζου, Ι. Α. 
'Ιλλίδου καΐ Ι. Ι. Πολυβίου υπέρ τών καθ* 
ή[Λάς δηαοτικών και αστικών σχολείων φιλο- 
πονηθέν * Αναγνωσκχότ , διώρισεν είδικην έ- 
πιτροτα^ν συγκειμένην έκ τών κυρίων Κ. 
Ξανθοπούλου, Χρήστου Χατζηχρήστου καΐ 
Α. θεοδωρίδου, ϊνα {Λελετήσασα το Ιργον 
τούτο κατά τε είδος καΐ την περιεχομένων 
ΰλην έξενέγκγ) την περί αύτου γνώ}λην αύτης. 
Οι άναλαβόντες την έντολήν ταύτην κατ* ί- 
δίςιν έκαστος και μετ* επιστασίας πρώτον διελ- 
θόντες τα τέσσαρα τεύχη, εις ά το δλον Ά- 
ναγνωστικον διτ,ρηται, και έν κοινή συνεδριά- 
σει έπειτα τας περί αύτου ιδέας αυτών άνταλ- 
λάξαντες, συνεπλήρωσαν την περί του διδα- 
κτικού τούτου βιβλίου γνώμην αυτών εχουσαν 
έν περιλήψει ώδε. 

Ή (χέν διδακτική ύλη του Αναγνωστικού, 
έκλεκτον έράνισμα έξ άλλων βιέλίων γεγραα- 
αένων έν τη Ελληνική, αρχαία τε και νεω- 
τέρα, πολλών δε καΐ έν τη Γαλλική και τ^ 
Γεραανικη γλώσση, είναι τερπνή άμα και ω- 
φέλιμος, έκτος δε ελαχίστων εξαιρέσεων καΐ 
ανάλογος τη ηλικία τών μαθητών και τφ 
σχολειοικφ ετει, υπέρ ου εκαστον τεύχος είναι 
καθωρισμένον. Έν μέτρφ δί προσφόρφ καΐ 
κατά λόγον της βαθμιαίας τών παίδων δια- 
νοητικής αναπτύξεως είλημμένη έκ της Ι. *Ι- 
στορίας, της Γεωγραφίας, της Πραγματο- 
γνωσίας, της Έλλ. *Ιστορίας, της Φυιιχης 
^Ιστορίας και αύτης της Φυσικής, την περιερ- 
γίαν του παιδος διεγείρουσα και το ενδιαφέρον 
προκαλούσα, τήν φιλομάθειαν αύτου συγκρατεί 
και ενισχύει, επειδή ένεκα της απανταχού έ- 
τηκρατούσης ττοικιλίας τών αντικειμένων ό μέν 
ζήλος αύτου ύττοθάλπεται, ούδεις δ* επέρχεται 
αύτφ κόρος και ουδεμία πλήξις ή δυσΟυμέα 
καταλαμβάνει αυτόν. Τα δέ υγιεινά παραγ- 
γέλματα, τα ήθικα διηγήματα καΐ έ σκοττί- 
μως εγκατεσπαρμένος έμμετρος λόγος, έκτος 
του οτι τέρπουσι το πνεύμα αύτου, συντελου- 
σιν έτι μάλλον εις τήν έξεγερσιν τών ευγενών 
αισθημάτων της ψυχής, τήν διάπλασιν της 
καρδίας και τήν μόρφωσιν του ήθους αύτου. 

*Ως προς τήν γλώσσαν δέ οΐ το Άναγνω^ 
στικον φιλοπονήσαντες πάσαν προσπχθειαν κα- 
τέβαλον όπως καταστήσωσιν αυτήν καθαρεύου- 
σαν, καί, ως προοιμιαζόμενοι λέγουσιν, αύτ4 



ΠΡΑΚΤΙΚΑ. 



57 



τ^ντο Έλληνικην, όρρ.ώ(Χ£νοι ίχ. της άρχης 
δτι τ; ση{Αοτιχη ^οίΐ άστιχη σχολή θα λύση το 
{αγχ ^ρόβλγΐ{Λα της γλωσσικής "η [/.ώ ν άνα(;.ορ- 
γώ^εως. '^Ιαεις οαως φρονοΟντες, δτι ο κατά 
πρώτον εις την σχολή ν έρχόριενος παις, ει (Λη 
ίλλην, γινώσκει τουλάχιστον καΐ ό[/.ιλεΐ την 
γλωσσαν των γονε'ων'αύτου, ίν άλλαις λέξεσιν 
αΰτην την γλώσσαν του λάου, και (χή παραδε- 
χί!Τ£νοι, ώς οΐ το Άναγνωστικον συντάξαν- 
τι;, δη ούδε[Λίαν ό παις οίκοθεν φίρει γλώσ- 
σχν, νοριίζορν, δτι ή σχολή είναι ώρισ{Λε'νη εις 
το νχ χανονίστ) αύτην καθαιρούσα τους χυδαϊ- 
σρ^νς χαΐ πλουτίστ) αύ•^ί)'ν πτωχήν τότε ού- 
«ζν χατχ ποσόν επειδή ή γλωσσική του παι• 
οος {χόρφωσις βαίνει έκ παραλλήλου προς τήν 
Ισ^ττερικην του νοος αύτου διάπλασιν, ου τήν 
κτίΰιν χχνονίζει ή σχολής και συν τφ χρόνω 
προίόντι πλουτίζει (Λεταδιδσυσα τψ μαθηττ, 
πλοί>-Γον γνώσεων, ων πάντη ά}Λθΐρος ητο εις- 
ερχόι«νος το πρώ.τον εις αυτήν. *Αν δε μό- 
νη ή σχολή θα λύστρ το (Αεγα της γλώσσης 
χρο6Χη{χχ, περί τούτου άπεχθ[Λεν ν'άποφανθώ- 
ιιε^ ίτεπεισαε'νοι δντες, δτι έπΙ πο^ύν είσε'τι χρό- 
νοι» -τύ άχχτάσχετον ρεΟυια, περί ου ποιούνται 
λόγον Ιν τ<5 προοιμίφ αυτών οί του Ανα- 
γνωστικού συνεργάται, θα φέργ) και θα παρα- 
βυρνι χχθ* ή^ΐ-ας και αυτούς τους διακεκρΐ(Λε'- 
νους -ηίΐών φιλολόγους. Άλλ' ακριβώς δια τού- 
τον τον λόγον νο{Λίζθ(Λεν, δτι μετά πάσης φει- 
οονς χχΐ πολλού του φόβου δέον να έπιδίδων- 
τχι εις την λύσιν αύτου οΐ τα διδακτικά βι- 
€λίχ συντάττοντες. 

Του {Μεγάλου λοιπόν αύτου γλωσσικού προ- 
βληαχτος , εισέτι ριή τελικώς λυθέντος, ή;Λεϊς 
τήν ρ.έν εύθύνην της τούτου επιλύσεως δεν ά- 
νχλχμβχνοαεν, το δ* Άναγνωστικον κρίνοντες 
χχτχ τχς αρχάς, έφ' ών έβασίσθησαν οί συ- 
Ιΐργχσθέντες εις αυτό, έπαινου{Λεν τον ζήλον 
κχΐ Τ7)ν χχρτερίαν , τ^ν κατέβαλον ούδεν άβασα- 
νίστως ιταραλαβόντες, άλλα πάσαν σχεδόν 
λέξιν XXI πασαν φράσιν πολλαχώς βασάνισαν - 
τις XXI διακριβώσαντες κατά τήν γλωσσικήν 
ΰώττ5ς βννοιαν. *Αν δε ριή πλήρης επιτυχία 
υ<Ρθ τήν Ιποψιν ταύτην τους μόχθους αυτών 
ίττεψεν, άποδοτέον τούτο, άφ'ένος. (Λεν εις το 
ϊύςλυτον πρόβλη(ΐα, εις ου τήν λύσιν λίαν ά- 
ξιε^ΐαίνως το καθ' εαυτούς Ιπδδόθησαν, άφ' ε- 
Τ€ρο\> ^δ εις αύτον τον προορισμον του Ανα- 
γνωστικού, με'λλοντος να χρησιαεύη τοΐ; [Λα- 
θητχνς επί τετραετίαν δλην,. καθ* ήν ούτε ή. 
ή\ιχίχ, ούτε*ή διανοητική αυτών άνάπτυξις 
λχτελεϊ ούσα ή αύτη. 

(ΕΛΛ.ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ 



Οί συγγραφείς του Αναγνωστικού επόμενοι 
τη πρόειρημένγ) άρχη και πεποιθήσει αυτών, 
$τι ό παις ούδεμίαν οίκοθεν φέρει γλώσσαν και 
δτι επομένως ά|Λα τνί είσόδφ αύτου εν τη σχο- 
λή δέον ού (χόνον ν* άκούη, να λέγη και να 
γράφτ) ορθώς τους -ίύπους ^ών λέξεων, δπερ 
λίαν ώφέλιμον, άλλα καίτήνκυρίαν αυτών ση- 
^ασίαν ναέπιδιώκη, συνέταξαν τα τέσσαρα αύ- 
του τεύχη. Τα δε παρατιθέμενα εις άνάγνω- 
σιν άπλας εν άρχη προτάσεις περιέχοντα 
και εις λόγον έπειτα" συντεταγ(Λένα, '^ος μάλ- 
λον κατά παράταξιν ή καθ' ύπόταξιν ^ωρεΐ, 
άποβαίνουσι βαθμηδόν μακρότερα και έκ πε- 
ριόδων σύγκεινται πολυμερεστέρων. 'Τουτο ι- 
δίως παρατηρείται Ιν τ(5 Ε ' τεύχ^ι, ού ή γλώσ- 
σα και κατά τύπον και κατά σύνταξιν είναι 
επίτηδες, φαίνεται, Ιντεταμένη, πάντα σχε- 
δόν τα εϊδη του αρχαίου λόγου παρουσιάζου- 
σα. Ή πρόθεσις τών σ'^γγραφέών είναι παντός 
επαίνου αξία. Ζήτημα δμως καθ' ημάς υπάρ- 
χει, αν πάσας και ποίας τών λέξςων της αρ- 
χαίας δυνάμεθα να είςαγάγωμεν εις διδακτικά 
βιβλία, αν πάντας και ποίους τύπους άύτης 
δέον να παραδεχθώμεν εις τήν νεοελληνικήν, 
έστω και καθαρεύουσαν, και ύπο συντακτικήν 
εποψιν, αν πάντας τους τρόπους, πάντα τά 
σχήματα και πάντα τά ιδιώματα του αρχαίου 
λό•^ου δυνάμεθα άπο τοΰδε νά μεταχειριζώ- 
μεθα, μάλιστα δε εις βιβλία προωρισμένα είς 
τήν δημοτικήν ημών έκπαίδευσιν. Κατά τήν 
γνώμην ημών και λέξεις πολλαί προ του προ- 
σήκοντος χρόνου παρελήφθησαν έν τω Άνα- 
γνωστικώ έκ της αρχαίας, και τύποι άγαν• ατ- 
τικοί, και συντάξεις ορθαί μεν και κανονικαί, 
άλλα πολύ άρχαίζουσαι. Ό σκοπός τών συγ- 
γραφέων εκ τε της δλης διεξαγωγής του έρ- 
γου αυτών και Ικ του "έπισυνημμένου εν τω 
Ε'τεύχει παραρτήματος τεμαχίων είλημμένων 
έκ της αρχαίας Ελληνικής άνευ ουδεμιάς του 
κειμένου μεταβολής είναι πρόδηλος. Άλλ' ή 
μετάβασις άπο της νεωτέρας είς τήν άρχαίαν 
άμφιβάλλομεν άν ούτως^ επιτυγχάνεται. Το 
έφ' ήμϊν προώρως ρ-εν διά μαθητάς της 
δημοτικής σχολής θεωρουμεν τάς λέξεις « είρ-- 
γον — είδώς —^ έμισθώσατο και μεμισθωμέ- 
νος — εψεται — κέκτηται » και πλείστας αλ- 
λάς τοιαύτας, ών βρίθει το Άναγνωστικον, 
προώρως δε πολλά; άλλας πολιτογραφουμένας 
εν τη νεοελληνική, οίον έν παραδείγματι αί 
έξης : (( νύκτωρ - — δυοκαίδεκα — σ'^ριγξ — 
τήν ύγίειαν ». Λί δέ• συντάξεις (( ευχαριστώ* 
τινι ^ — βοηθώ τινι — συναντ/ισας τώ ^έω — ^ 

•) » 



58 



*0 ΕΝ κ/ΗΟΑΒΙ ΕϋΗΝΙΕΟΣ ΦϋΟΑΟΓΙΚΟΣ ΣΥϋθΓΟΣ. 



Ιρίζουσιν άλλήλοις — άνα(Λΐρη«5ί^0(Ααι των λό- * 
γων — έπΐϋ.ελεϊτχι του έργου » ορθχι (Λεν και 
κχνονικώταται, δπως καΐ ή κατ' αίτιατικην 
α στέργε ταυτχ», νο(Λ{ζθ[Λεν δ|Λως, δτι δεν έρ- 
χονται φυσικώς ούτε εις την γλώσσαν, ούτε 
εις την γραφίδα (Λβίθητου ^ης οη;ιοτικης σχο- 
κης. Άρχαϊκώτεραι Χέ βεβαίως είναι ]χεταξύ 
πολλών άλλων αί ακόλουθοι: (( υπερτερεί την 
τε στρατιωτικην ^όζαν και την πρόοόον εις 
τας τέχνας — ύπ' άντρω . . . κατεκοψηθη — 
ήσαν .... (/.έσαι νύκτες — φρίκτ) καταλη- 
φθείς — ΧΡ^ί^ζ παρέχεται τας ίσας — νύ- 
κτωρ και {/.εθ'ηαέραν — άγχιστεύων οίκφ — 
τγ) ή(Λέρ^•( ; ) Χιατρίβει » ώ•; και αΐ κατά σχη- 
(Αα ύπερβατον έκφερόμεναι, οία εν παραόεί- 
γ|χατι η εκφρασις « έδίδετο τοις έν τοις άγώ- 
σι νικηταϊς . *. . στέφανος». 

Ή Εκπαιδευτική του Φίλ. Συλλόγου Έ- 
πιτροτπ} φρονούσα, δτι ούχΙ άποτό{λως καΐ δι* 
έν6ς βιβλίου, άλλ'ηρέ}χα καΐ δια πολλού χρό- 
νου, άφου πληθυνθγ) ή γνώσις και διδαχθώσι 
πολλοί, βέλει συντελεσθη η ρ.όρφωσι^ της νεω- 
τέρας* Ελληνικής, έχει (χεν γνώ[Λην έν πολ- 
λοίς διαφέρουσαν της γνώ;Λης των συνταξάν- 
των το Άναγνωστικδν ως προς τα (Λέσα, δι* 
ων έπιτευχθήσεται το ποθητον τοις πασι τούτο 
άποτέλεσ(λα, ούχ ήττον δαως το (λεν έργον αυ- 
τών επαινεί δια την περιεχο(Αένην πλουσίαν, 
ποικίλην καΐ έκλεκτην ύλην, δια την δλην [Λε- 
θοδικην διεξαγωγην αύτου, δια τας προτασ- 
σο{Λένας διδακτικας οδηγίας καΐ δια πολλας 
άλλας άρετάς, &ς μόνη εκτενής τις άνάλυσις 
δύνοιται Ικανδς να καταδείξγ), "αυτούς δε τους 
φιλόπονους συγγράφεις τους συνεργασθέντας εις 
αύτο θερ(Αώς προτρέπει να μή άποκνήσωσιν 
αγωνιζόμενοι τον καλόν αγώνα, δν ανέλαβαν, 
άλλ' έχοντες τάς σκέψεις αυτών ή τροποποι- 
ουντες αύτας κατά το δυνατόν να έπιδοθώσιν 
εις νέαν εκδοσιν του χρησιμωτάτου αυτών βι- 
βλίου, διορθουντες μεν τα διορθώσεως χργιζον- 
τα, συμπληρούντες δε δσα ηθελον κρίνει συμ- 
πληρώσεως ανάγκην έχοντα. 'Έστωσαν δε βέ- 
βαιοι, δτι κάλλιστον συνεισφέρουσιν ερανον εις 
την διαπαιδαγώγησιν της ομογενούς νεότητος. 

Έν Κ]πόλει, τη 25 Φεβρουαρίου 1884. 

'// είδιχη *Ε:ητροπη 

Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. 
ΧΡ. ΧΑΤΖΙΙΧΡΗΣΤΟΤ. 
Λ. ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ. 



Συνεζητηθη έν τη συνεδριάσει της 22 Φε- 
βρουαρίου της Εκπαιδευτικής Έπιτροττης καΐ 
ενεκρίθη. 

Ό Πρόεδρος 
ΧΡ. ΧΛΤΖΠΧΡ1ΙΣΤ0Τ. 

Ό Γραμματεύς 
Λ. ΠΕΤΡΙΔΗΣ. 

Ι^νριε ,-τρόεΰρε^ 

Ή Εκπαιδευτική του Συλλόγου Έπιτροτηι 
λαβουσα ύπ* δψιν τας ύπο του Συλλόγου πα- 
ραπεμφθείσας αύττί προς κρίσιν πραγματείας 
σπεύδει ν ' άπαντήσγ) προς τον Σύλλογον τχ 
έξης. 

Α'. 'Ότι έγκλείστως συναποστέλλει την 
κρίσιν αύτης Ιπι του Αναγνωστικού του κυ- 
ρίου Κ. Γεωργαλα καΐ λοιπών συνεργατών 
αύτώ, δπερ εκρινεν ειδική διορισθεϊσα Έπι- 
τροττη έκ τών κυρίων Κ. Ξανθοπούλου, Άθ. 
θεοδωρίδου, εισηγητού, και του προέδρου της 
Επιτροπής. * 

Β'. "Οτι αναβάλλει εις το έπόμενον συλλο- 
γικον έτος την κρίσιν αύτης έπι της Πρακτι- 
κής Αριθμητικής του κυρίου Νικήτα Παπ- 
παγιαννοπούλου χρηζούσης προς ακριβή με- 
λέτην αυτής και δικαίαν άπόφασιν τής έπι- 
τροττης χρόνου Ικανού, ούπερ ή έπιτροττο ένε- 
κα τών πολλών άλλων επειγουσών εργασιών 
αυτή; τόγε νυν στερείται, ως και τής περί το 
μάθημα τούτο ειδικότητος. 

Γ'. ΈπΙ δε τής κρίσεως τής Ταχυγραφι- 
κής Καλλιγραφίας του κυρίου Αντωνίου *Ρωσ- 
σάκη ή Επιτροπή θεωρήσασα καλόν και ά- 
νύσιμον προς ακριβή καΐ δικαίαν έκτίμησιν 
του έργου ν'άκούστ) και την γνώμην ανδρών 
ειδικών περί τα Καλλιγραφικα προτείνει προς 
τον σκοπον τούτον την πρόσληψιν τών κυρίων 
Στεφάνου Μορφιάδου και Κ. Καλλιγά, καλ- 
λιγράφων, δπως μετά τών έκ τών μελών τής 
Έπιτροττής κυρίων Κ. Ι. Γεωργαλα, Άντ. 
Πετρίδου καΐ τοΟ προέδρου τής επιτροπής 
κρίνωσι κοινώς το ?ργον τούτο** καΐ 

Δ'. Έπι τής κρίσεως του Συντακτικού τής 
Γαλλικής γλώσσης ύπο του κυρίου Ναζαρέτ- 
του ή Επιτροπή επίσης είς την ειδικότητα 
αποβλέπουσα τών κρινούντων προτείνει είδικήν 
έπΙ τούτω Έπιτροττην έκ τών κυρίων Αίμ. 
Νοννόττη, Άβρ. Μαλιάκα ταή Αθανασίου 
Παππαδοπούλου Κεραμέως, δπως ούτοι ύπο 



π ρ Α Ε τ Ι κ Λ. 



ΤΓ,ν χροεδρίίχν του ττροεδρου ττίς Ιπιτροπης 
συ<ι*εψάρ.ενοι έτ^Ι τοΟ έργου έξινε'γκωσι την 
Ι•ί τούτω χρίσιν καΐ άττόφασιν αυτών. 

ΈττΙ τούτοις δέζχσθε, χύριε πρόεδρε, την 
λχ&βχίωσιν τ^ερί τη; έζαιρίτου προς ύ(χας 
τΐί£75; 3ίαιΙ υ πόλη ψ εω ς ήαών. 

Έν τω Πε'ραν, τη 25 Φεβρουαρίου 1884. 

Ό Πρόεδρος της Έκπαιδ. Έπιτροττης 
ΧΡ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ. 

Ό Γρα[Χ[Λ.ατεύς 
Α. ΠΕΤΡΙΔΗΣ. 

Ό χ. *Οδ, *Αη^ρεάόη€ είτα ερωτΧ, άν ο^ 
XX. Καλλιγάς χ.αί Μορφιάδης, οϊτινες προτεί-ί• 
νονται ύτΓο της ΈχπαιΧ. Επιτροπής; δπως 
λχβω<π Ετερος Ιν τη κρίσει της Ταχυγραφίας 
του Χ- Α. *Ρωσσάκη, είσίαέλη του Συλλόγου. 
Ό χ. ^Γρ. Χατζ7ίΐ^ρή(π:ον άπαντ^, δτιούκ 
εί<ιΐ |χέλτι, άλλα τουτρ ουδόλως δύναται ν' ά- 
χοχρούτιη την πρότασιν της Εκπαιδ. Επι- 
τροπές, χαθότι και άλλοτε εις κρίσεις συγ- 
γραρ,ϋίχτων ελαβον [Λερβς καΐ (Λη |χέλη του 
Συλλόγου . 

Ό χ. Τ. Καραθεοδωρη. φρονε?, ότι ό Σύλ- 
λογος δεν δύναται να παραδεχθη έπιση{χως, δ- 
«ως λχβωσι μέρος εις την Έκπαιδ,. Ιπιτροπην 
χχΐ ξένοι, άλλα το πραγ[Λλ δύναται να έζοι- 
χονοίχηΟνί, εαν η έπιτροττη ιδιαιτέρως συμβου- 
λευθώ τους κυρίους Καλλιγάν καΐ Μορφιάδην. 
Ό κ. Όδ. Ανδρεάδης παρατηρεί, δτι η 
πρότασις ουδόλως δύναται να γείνη αποδέκτη, 
χαθότι τότε ή κρίσις ουδόλως ηΟελεν εΐσθαι 
του Συλλόγου, άλλα ζένων τφΣυλλόγφ, των 
XX. Μορφιάδου καΐ Καλλιγά. 

Μετά τίνα δε συζήτησιν, καθ'τίϊν οΐ μεν κκ. 
Χρ. Χατζηχρήστου καΐ Άθ. Θεοδωρίδης ύ- 
ποστηρίζουσι την πρότασιν της Έκπαιδ. Ε- 
πιτροπής, οΐ ίέ κκ. Τ. Καραθεο^ωρη, Άθ. 
ΠχχπχΧόπουλος Κεραμεύς, Ν. Κάριος και Ό- 
ίυ<Γ. *Ανδρεάδης άντικρούουσιν αύτάς, ή πρό- 
τχ-ϋΐ-ς του χ. Τ.. Καραθεοδωρη γίνεται δεκτή. 
Είτα υποβάλλεται ή δευτέρα πρότασις της 
Έχπαιδ. επιτροπής, δπως οΐ κκ. Αίμ. Νον- 
κίττις, Λ. Μαλιάκας και Άθ. Π. Κεραμεύς 
ύπο την προεδρείαν του προέδρου της Έκπ. 
Επιτροπής κ. Χρ* Χατζηχρήστου άποτελέ- 
9ΐι»σιν έτητροπην είδικήν προς κρίσιν του Σον- 
τχχτιχου της γαλλικής γλώσσης του κ. 01ΐ. 
ΝαζαΓβΙΙί, καΐ γίγνεται δεκτή. 

Είτα άνακοινουται αγγελία τοΐί κ. Κ. Κον- 



τοπούλου, μέλους. του Συλλόγου, καθ'ήν ού- 
τος έκδίδωσι σύγγρ^τμμα σ περί Νεοελληνικής 
γλώσσης ))^ ήτοι πώς. δει γράφειν την Νεοελ- 
ληνι;ςήν γλώσσαν. Ό κ. πρόεδρος συνίστησιν 
αυτήν τοις ]Λέλεσι του 2>^λλόγου και προ- 
τείνει εξ ονόματος του προεδρείου, δπως, ε- 
πειδή ό κ. Κοντόπουλος^μετα ζήλου είργάσθη 
έν τφ Συλλόγφ, έγγραφη ό Σύλλογος συνδρο- 
μητής δια 4 αντίτυπα. Ή πρότασις γίγνε- 
ται δεκτή. 

Άγγέλλονται αί των βιβλίων προσφοραΐ 
καΐ εκφράζονται εύχαριστίαι τοις δωρηταϊς. 

Είτα άγγέλλετσι το β' και ψηφοφορηθεις 
γίρεται δεκτός τακτικον μέλος δ κ. Πολύ- 
βιος Μαρσάν. Άγγέλλεται δε, το πρώτον τα- 
κτικον μέλος ο κ. *Αντ. Μεσσηνέζης, ιατρός, 
προτεινόμενος ύπδ των κκ. Ήρ. Βασιάδου, 
Δ. Κυμπρίτου και Α. Π. Κεραμέως. 

Ό κ. Α. Παππαδόπουλος Κεραμεύς άνα- 
γινώσκει τον πρόλογον της Μαυρογορδατείου 
βιβλιοθήκης*. 

Αύεται ή συνεδρίασις. 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΑΓ'. 

(Ταχτιχή). 

Της 5 Μαρτίου 1884. 

Προεδρεύοντος τον κ, Ε. ΕΑΛΛΙΑΑΟΥ• 

Άναγνωσθέντων των πρακτικών της προ- 
τέρας συνεδριάσεως ό κ. Χρ. Χατζηχρήστου 
αιτείται, δπως δηλωθη έν τοις πρακτίκοίς, 
δτι ύποστηρίζων τήν πρόΐασιν της Έκπαιδ. 
επιτροπής περί προςλήψεως ώς μελών αυτής 
δια τήν κρίσιν της ταχυγραφίας του κ. .*Ρωσ- 
σχκη τών κκ. Καλλιγά και Μορφιάδου ά- 
πεν, δτι ή επιτροπή έβασίσθη έπι προτέρων ά• 
ποφχσδων του Συλλόγου. 

ΈπικυρωΟέντ&ν τών πρακτικών άνακοινου- 
ται ή 

αλληλογραφία» 
έξ ής παρατίθεμεν περίληψιν τών έξης επι- 
στολών. 

Του κ. Αίμ. Νονν4τη, άπο 2 ένεστώτος, 



1) Έδημοσιεύθη έν τω Α' τεύχει της Μ. Β. 
πχραρτήματι του ΙΕ'. τόμου. 



•60 



Ο ΚΝ Ε/α01ΒΙ ϋλΗΝΙΙΟΪ ΦΙλΟΑΟΓΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



δηλούντος, δτι ενέχχ αδιαθεσίας αδυνατεί να 
συνεργασθώ τη έκλενέϊσιτ) προς κρίσιν του Συν- 
τακτικού* της γαλλικής γλώσσης του κ.Ναζα- 
ρέττου έπιτροττγ) καΐ υποβάλλοντος και ττ^ν άπο 
•της έπιστη|Αονικη^ Ι-^ρι-^ροττης παραίτησιναύτου. 
Του κ. ΚΙίηοΙίίοΙΐ άπο 29' Φεβρουαρίου 
άγγέλλοντος, δτι έλαβε την δια την Κβνΐΐβ 
άθ Ρΐΐίΐοΐο^ίβ συνίροαην και δτι ή δλη αυ- 
τής σειρά τψ-αται φρ. 188. — 

Ή παραίτησις του κ. Λί•Α. Νοννότη άπο 
(Λεν της ειδικής έπι του Συντακτικού Νδίζα- 
ΓβΙΙί επιτροπής γίγνεται δέκτη, άπο δε της 
4πιστη[Λονικής επιτροπής ου. 

Άγγέλλεται το οεύτερον και ψηφοφορηθείς 
γίγνεται δεκτός τακτικον [χέλος δ κ. Άντ. 
Μεσσηνέζης, ίατοός* 

Χνί προτάσει όέ του κ. Α. Παππαδ. Κε- 
ρα{Λέω*ς [χετα ρ,ικραν συζήτησιν αποφασίζεται 
ή άγορα της σειράς της ΚβΥϋβ άβ Ρΐΐίΐοΐο- 
§16 των Παρισίων, της προς τούτο δαπάνης 
λα{χβανο(Αένης εκ του κονδυλίου του προϋπολο- 
γισ[Λθυ της βιβλιοθήκης του Συλλόγου. 

Ακολούθως δ κ. ^^^οί(ί^ο^άνακοινουται,δxι 
.συν τόϊς κκ. Χρ. Χατζηχρήστου, άντιπροέ- 
• δρφ, καΐ Τ. Καραθεοδωρή, γεν. γρα[Λ[Λατεΐ, 
[Λετέβη πάρα τη Α. Έζ. τψ πρεσβευτή της 
Αυστροουγγαρίας και έπε'δωκεν αύτώ το δί•- 
^λωαα της εκλογής αύτου έπι-ίίαου (χέλους 
την όέουσαν * ποιησάΐλενος προσφώνησιν. Εις 
ταύτην δε απαντών ή Α. Ές. δ πρεσβευτής 
Βαρώνος Κάλλιτς εξέφρασε την εύγνω;Λοσύ- 
νην αύτου έπΙ τη έκλογη έπιτίαου {χέλοϋς του 
Φιλολογικού Συλλόγου έπ-ιπών, δτι γινώσκει 
καΐ έκτΐ[/.^ τας ύπερ της διαδόσεως των γραα- 
{λάτων ενεργείας του Συλλόγου. 

Είτα δ κ. ^Ηρ. Βασιάΰης άναγινώσκει ου- 
νέχειαν της πραγίΛατείας αύτου περί του Ααο- 
κόοντος του Αεσσιγγίου, ήτις έχει εν περιλήψει 
ως έξης. 

Ό Λεσσίγγιος [χετα την παρε'κβασιν περί 
της του Άχιλλέως άσπίδος * επανέρχεται εις 
τβ της περιγραφής των σ<^.άτων ύπδ των 
ποιητών ζήτηρια λε'γων, δ, τι περί τών, υλικών 
πραγ[Λάτων καθόλου ειπεν, δτι δηλ. άδυνα- 
τουσιν οί ποιηταΐ να ποιήσωσι περιγραφήν αυ- 
τών. Τούτο μάλιστα έφαρ{ΛΟζεται έπί τών υ- 
λικών πραγ^Λάτων τών κάλλους εύυίοιρούντων. 
Και ενταύθα δ Ό(Αηρ^ς Ιστιν δ διδάσκαλος 
τών διδασκάλων, άποφεύγων την περιγραφήν 
τών καλών σω{/.άτων, λε'γων δ* απλώς : 

. Νιρεύς, δς κάλλιστος άνήρ υπό "Ιλιον ήλΟεν 
τών άλλων Δαναών μετ',άμύμονα Πηλει'ωνα. 



Ή Έλ{νη καλείται απλώς θεοείκΒΛοςΐ'ϋίο- 
ναχός τις δ[/-ως, Κωνσταντίνος δ Μανασής, 
ποιεϊ Ικτενή περιγραφήν της καλλονής τής Έ • 
λένης• άλλα δια τής περιγραφής ταύτης ά- 
ποδείκνυται, δτι δεν έπρεπε να επιχείρηση 6 
[Λοναχός, ο, τι άπε'φυγεν δ *Ό(Ληρος. Τουτ'αύ- 
τδ άποδείκνυται, λέγει δ Λεσσίγγιος, και διδι 
τ'Γ,ς περιγραφής, ήν ποιείται δ Άριόστος τής 
σωαατικής καλλονής τής (χάγου *ΑλκΙα.ης. 
Ό Βιργίλιος ύπήρξεν ευτυχέστερος μιαησά- 
(χενος τον "Όι^ηρον και ά-οφυγών τήν περι- 
γραφήν τής σωματικής καλλονής τής Διδους. 
Ό Ανακρέων θέλων να περιγράψη καλά σώ- 
ματα επικαλείται τήν βοήθειαν του ζωγράφου 
γιγνώσκων, δτι αύτδς ως ποιητής ουκ ήδύνατο 
νά ποίηση τούτο. Άλλ' ή ποίησις ούχ υφί- 
σταται μεγάλην άπώλειαν αφαιρούμενη τήν 
περιγροςφήν τής υλικής καλλονής ; ουχί, λέγει 
δ συγγραφεύς, διότι έχει άλλα μέσα, δι* ών 
κατορθοΐ να παραστήση τάς εικόνας τής υλι- 
κής καλλονής, κίΐί εις τ%υτο πάλιν αύτδς δ *Ό- 
μηρός έστιν δδηγδς και διδάσκαλος, διότι α- 
πέχει μεν πάσης λεπτομερούς περιγραφής τής 
φυσικής καλλονής, μόλις δ* Ιν παρόοω λέγει, 
δτι ή Ελένη ην Μνχώ.Ιεκος, ί}ύχο^ος. Έπί- 
σταται δμως περί του κάλλους αυτής δούναι 
ήμΐν ίδέαν πολλώ ύπερ'τέραν τής περιγραφής, 
ποιών ήμϊν. γνωστόν το ς^Γσθημα, δπερ πα- 
ράγει ή καλλονή. Άνακαλεσάτω τις εις τήν 
μνήμην αύτου τόύς στίχους τής 'Ιλιάδος, εν 
οίς ή Ελένη εμφανίζεται προ τής συνελεύσεως 
τών δημογερόντων τής Τροίας και το αίσθημα, 
δπερ γεννοί αύτοϊς' ή θέα τής καλλονής τής 
Ελένης. Ό Ζεύξις έγραψε τήν εικόνα τής 
Ελένης* δ πΐναξ αύτου ήν απλώς ή είκών 
τής Ελένης, ορθής, γυμνής. Ός δ τυοιητής 
φρονίμως ποιών εδειξεν ήμΐν τήν καλλονήν 
τής Ελένης έν τω άποτελέσματι αυτής, ούτως 
δ ζωγράφος φρονίμως ποιών ωσαύτως εδειξεν 
ήμΐν τήν καλλονήν έν τοις συστατικοϊς αυτής 
στοιχείοις* διότι έκάτερος έγίνωσκε τα δρια 
τής τέχνης αύτου. Ό Όμηρος αναντιρρήτως 
άνεγινώσκετο λίαν ύπο τών αρχαίων τεχνιτών, 
ουχί διότι παρεϊχεν αύτοϊς πολλά παραδεί- 
γματα σωματικής καλλονής, ά'^λά διότι τρε- 
φόμενοι Ιν τφ πνεύματι του ποιητου έπλήρουν 
τήν εαυτών φαντασίαν τών ευγενέστερων αύ- 
του χαρακτήρων. Το πυρ* του ενθουσιασμού 
αύτου ήναπτε το ττυρ εκείνων* εβλεπον καΐ 
ήσθάνοντο ως έκεϊνος. Επειδή δε δ Όμηρος 
αρχαιότερος ών έθεώρησε πρώτος τήν φύσιν, οΐ 
μετ'αύτδν τεχνΐται, πριν τήν φύσιν αύτοι με- 



π ρ Α κ τ Ι Ε 1 



61 



λτΓΐ^^ωβιν, €ύρον τταρ' Όμήρω ώφελίαους τρα- 
ρ«ττρί;*ιας, ών έττωφελουντο (Αΐ(Λθύ[χενοι την 
ού«ιν χαθ' Ό{ΐηρον. Ό Φειδίας ώ{Λθλόγει, δτι 
ο& στέχο% 

Ή, χχ\ χυχνέγισιν έπ'όφρύσι νευσε Κρονίων* 
ϊΐιβ;ό<ηΛΐ δ' ιρχ /αίϊται έπερρώσχντο ανακτος 
χρατός άπ * άΟζνάτοιο' μέγαν δ * έ'λέλιξεν *Ό- 

[λυ[/.πον 

Ι^ρχτψ.ευσχν αύτψ πρόρ^πον του '<)λυ(Λπ{ου 
Αιός. 

Λύεται η συνεΧρίασις. 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΛΔ'. 
(Ταχτική). 

Τ.ής 12 Μαρτίου 1884. 

Πρα^ρενοϊ-τος τον χ. Ι. ΕϋΛΙΑΑΟΥ. 

Άνχγνωσθέντων χχΐ [χετά τινχ παρατήρη- 
Λν ιτρος διόρθωσιν έτρι/.υρωΟέντων τών ποα- 
χτ\χα>ν ττι• προτέρας σ'^νιδριϋεως άνακοινοΰ- 
ται τϊ 

άλληλογραφ£(χ, 

ές ΐς τ:χρατίθε(Λεν περίληψιν της έζης έπι- 
στοΧίς* 

ΆνωνύίΛου, άττο 26 Φεβρουαρίου, άγγέλ- 
λοντος τγιν αποστολή ν. του β' [«ρους του τρί- 
το'^ και τελευταίου βιβλίου της ύττο τας φρά- 
σεις : « μά.Ια κοΜΙά ττΛάγχθη » χειρογράφου 
Γείαγραφίας δια τον Καραπάνειον αγώνα. 

'Αχολούήως ό κ. Άθ, Παπαδ. Κεραμευς 
ιρροχείνει, ίνα ό ΣΧλλογος προσθη τι εις τα; 
30 Ι^ίρας προ; εκδοσιν της Μαυρογορδατείου 
βιβλιο&ηχης , ίν 'αύξηΟώ<τι τα τυπογραφικά φύλ- 
λα άπο 8 εις 10 τουλάχιστον, διότι δια τών 
8 ττ>πογραφιχών φύλλων ούδ^ν γενήσεται χαι 
η $7)αοσιευθησο|Λένη ύλη ελάχιστον του δλου 
αύτης εσται. 'Γποδίίκνυσι δε ό κ. Κερα(Λεύς, 
ότι Χυνατον ν* άναβληθη ή κατά την προτέ- 
ραν συνεδρίασιν ψηφισθεϊσα άγορα της σηρας 
ΓίςΚβνηβ άβ Ρΐΐϋοΐο^ίβ είς την άκόλου- 
>ο:ν σΆλογικην περίοδον και τα ψηφισθέντα 
200 ^τερι^ου φράγκα χρησΐ[Λεύσωσι προς τον 
«χοπον τούτον. 

Ό χ. Κ. Ξα^θόπουΛος θεωρεί άτοπον την 

:άνο$ον είς τα προαποφασισθέντα και είς ά- 

Γ^ρωσ^ν αυτών, διότι δια της προτεινοιχένης 



αναβολής της Ικτελε'σεως της πρότερα^ απο- 
φάσεως προς άγοραν της σειράς της Κβνΐΐθ 
άθ Ρ1ΐΐΙθ1θ§ίβ ουδέν ήττον η ή άκύρωσις 
αύτης προβάλλεται. 

Ό κ. πρόεδρος παρατηρεί, δτι ο κ. Κε- 
ραΐΑεύς άναβολ7^ είς την έπο(χένην•συλλογι- 
κην περίοδον και ουχί άνατροπην της προς ά- 
γοραν της σειράς τη; ΙΙβναθ άθ Ρΐΐίΐοΐο^θ 
προτέρας αποφάσεως προτείνει. 

Ή πρότασις του κ. Α. Π. Κεραμέως (χε- 
τά τίνα ετι συζήτησιν γίγνεται δεκτή. 

Μετά ταΰτα δ κ. **ΑΘ. Παπαδ, Κεραμείς 
άναγινώσκει ασυι^βολάς τινας είς την νδοελλη- 
νικήν φιλολογίαν » . 

ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΑΕ'. 

(Τ•ιχτιχή). 
Της 19 Μαρτίου 1884. ^ 

Προεδρεύονΐος τον χ, £• ΕΑΛΛΙΑΛΟΥ- 

Άναγνωσθεντων καΐ έπικυρωθέντωτ τών 
πρακτικών της προτέρας συνεδριάσεως άνακοι- 
νουνται ή 

άλλγ]λογραφ£α, 

έζ ης παρατίθειχεν περίληψιν τώνδε τών επι- 
στολών. 

Της εν υΐίοδί (ΆΐΑενίκης) Ονεϊδας, Ιστο- 
ρικής έταιρ'ας, άγγελλουσης την ίδρυσιν και 
τον σκοπδν αιτής και έξαιτου[Λένης άνταλλα- 
γήν τών δηαοσΐόύσ?ων αύτης πρδς' τας του ή- 
(Λετέρου Συλλόγου. 

Του κ. Χρ. Παππαδοπούλου άπδ 19 ένε- 
στώτος άγγέλλοντος την έκ Κύπρου έπιστρο- 
φήν αύτον, την άποστολήν επιγραφών τίνων 
κυπριακών και την προςφοραν β:βλίων καΐ αί- 
τουΐλένου, δπως ποιήσηται άναγνώσρ-ατά τίνα 
εν τω Συλλόγω. 

Του κ. Κ. Ψωράδου άπδ 19 ένεστώτος 
άγγέλλοντος προςφοραν δύο αρχαίων νο;Λΐ- 
σαάτων . 

Είτα άγγέλλοντα». αΐ τών βιβλίων προςφο- 
ραΐ και εκφράζονται τοϊ; δωρηταΐς εύχαριστίαι. 

Ακολούθως δ λ. Ήρ. Βασιάδης εξακολου- 
θεί τα περί του Λαοκόοντος του Λεσσιγγίου, 
ά εν περίληψη; ούτως εχουσιν. Ό Λεσσίγγιος 
λέγει, δ-ρι ή άσχηυιία κατά την φύσι>Γ αύ- 
τη; ούδόλω; έδει ίνα η ύπόθεσις της ποιή- 
σεως, άλλ' δ[Λως δ/Όαηρος έν τω προσώπφ 



62 



Ο ΙΜ Κ/η01ΒΙ ΒϋΠλΙΚΟΣ ΦϋΟΛΟηΚΟΣ ΣΥϋΟΓΟΣ. 



τοΰ θίρτίτου απεικόνισε την έσχάτην δυς[Αορ- 
φίαν, διότι ή του- ποιητου περιγραφή περι- 
στέλλει την άσχγ)(/.{αν εις ήττον δυαάρεστον 
δψιν. Ό.'Ό(ΛΥ)ρο; τον Θερσίτην ποιεϊ δυσειδή,. 
δπως καταστησγ) αύτον γελοΐον. Ούτως ό ποιη- 
τής χρήΛ(Λθν καθίστησι την *άσχη [Λίαν. Ό δε 
ζωγράφος ουδόλως δύναται την αύτην να ποίη- 
ση χρησιν, διότι η άσχη(Λία προςκρούει τη ό- 
ράσει ημ'ών, αντίκειται τφ φιλοκάλφ ημών 
αίσθηματι ύπερ της τάζεως καΐ άρ(Λθν{ας καΐ 
γενν^ την άποστροφην. Το αύτο ισχύει καΐ 
περί του άηδους. Ό Ποιητής αεταχειρίζεται 
αύτο ως (χέσον προς ένίσχυσιν του γελοίου και 
τρομερού, ούχι δμως καΐ ό ζωγράφος. 

Μετά το πέρας του αναγνώσματος ό κ. 
πρΟ€Οροζ λέγει τάδε* 

α Οι παρακολουθησαντες την περατωθεί- 
σαν κατά την παρουσαν φ^νεδρίασιν σειράν 
των αναγνωσμάτων περί του Λαοκόοντος του 
Λεσσιγγίου του σοφού ημών συναδέλφου όμο- 
λογρυσι το επιτυχές του θέματος και την έμ- 
βρίθειαν, μεθ'ης άνεπτύχθη. Οΐ πάντες εχο- 
μεν έν τη μνήμη ήμ<ϊ^ν ζωηροτάτας τας εικό- 
νας τοΰ Γερμανού συγγραφέως και τας γρα- 
φικας άνατττύξεις, ας ένέσπειρε τοις εαυτού 
άναγνώσμασιν ό κ. Βασιάδης, ού τίνος ανε- 
ξάντλητος δντως εστίν ό πλούτος των φιλο- 
λογικών καΐ καλαισθητικών άναμ.νήσεων. Τοι- 
αυται διακοινώσεις Ιχουσι πολύ το τερπνόν 
καΐ το διδακτικόν συνάμα* διο και ές ονόμα- 
τος του Συλλόγου ειλικρινείς και θερμας ομο- 
λογώ χάριτας τώ ήμετέρω περισπουδάστφ 
και σΐΌχστί^ συναδέλφφ». 

Λύεται ή συνεδρίασις. 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΛς-'. 

(Ταχτ(χή). 

Της 26 Μαρτίου 1884. 

Προεδρενο^τος του χ. Ε. ΚϋϋΑΑΟΥ. 

'Λναγνωσθεντων και Ιπικυρωθέντων τών 
πρακτικών της προτέρας συνεδριάσεως άνακοι- 
νουται ή 

αλληλογράφε», 

ές ης παρατίθεμεν περίληψιν -χών έξης επι- 
στολών • 

Του κ. Οα1)θί8, καθηγητού έν Γαλατά 
Σίραίφ άπο 24 φθίνοντος, έξαιτουμένου, ό- 



πως δις του μηνός ποιηται έν τφ Συλλόγφ 
μαθήματα Γαλλικής φιλολογίας. 

Τοΰ κ. Κ. Μάκρη άπο 26 ένεστώτος άγ- 
γέλλοντος προσφοραν Κυζικινοΰ κιονόκρανου 
άρ/αίου. 

Είτα άγγέλλονται αΐ τών βιβλίων προςφο- 
ραΐ καΐ εκφράζονται εύχαριστίαι τοις δωρη- 
ταϊς•. 

Ακολούθως έπΙ της αιτήσεως του κ, ϋα- 
1)018 ό κ. *Οδ, Ά^όρεάόης φρονεί, δτι δύ- 
ναται να έπιτραπη τ({^ κ. Οαΐ3θί8, καί περ 
μη μέλει, διαλέξασθαι έν τφ Συλλόγφ. Την 
ίδέαν δ* αύτην ταύτην στηρίζει έπΙ του άρ- 
θρου• του κανονισμού του λέγοντος, δτι ξένοι 
εισαγόμενοι υπό τίνος* τών μελών δύνανται 
να άνακοινώσωνταί τι τη συναινέσει του προέ- 
δρου του Συλλόγου. 

Ό κ. Τ, Καραθεοδωρη προτείνει, δπως 
απλώς παραχωρηθη τή^ κ. ΌϋΙϊΟίδ η του 
Συλλόγου αίθουσα, ϊνα ποιη^ηται τάς διαλέ- 
ξεις αύτοΰ ανεξαρτήτως τών διαλέξεων του 
Συλλόγου, μηδόλως υποχρεουμένου δημοσιεύειν 
ως ιδίας αύτοΰ διαλέξεις τας τοΰ κ. Όυΐ3θί8. 

Ή πρότασις αύτη τοΰ κ. Τ. Καραθεοδω- 
ρη, ύπο στηριχθείσα και ύπο τοΰ κ•. Άθ. Π. 
Κεραμέως, γίγ^4εται δέκτη. 

Ό κ. Τ, Καραθεοδωρη προτείνει, δπως,• 
έπειδη ούχ υπάρχει τακτικον σύστημα προς 
εϊσπραξιν τών σ'^νορομών τών έν τώ έξωτερι- 
κώ τακτικών μελών, παρακληθη ή Οικονομική 
Επιτροπή να ύποβάλη σχέδιον τοιούτου. 

Ό κ. *ΑΘ^ ΓΙ. Κερα^ίενς εκφράζει γνώμην, 
δπως ό Σύλλογος ποιήσηται σύστασιν τω κ. 
ταμία, ίνα δι* έντυπων ύπομιμνησκη τοϊς μέ- 
λεσι την οφειλήν αυτών. 

Ή άνω πρότασις τοΰ κ. Τ. Καραθεοδωρη 
ύποστηριχθεϊσα και ύπο τοΤ> κ. Κ. Ψωμιάδου 
γίγνεται δέκτη. 

Ό κ. Κ. Μαχρής άναγινώσκει -την* « περί 
τών Ιρειπίων της αρχαίας Κυζίκου » πραγ- 
ματείαν αύτοΰ*. 

Λύεται ή συνεδρίασις. 



1) •Ί5ε σελ. 25. 



-^■Ηί^α^ 



π ρ Α Ι τ Ι κ Α. 



63 



ΣΤΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΛΖ'. 

(Ταχτική). 
Της 2 Απριλίου 1884. 

Π^ιί^ίοηος του χ, Ε. ΕΑϋΙΑΑΟΥ• 

Άναγνωσθέντων χαΐ έπικυρωθέντων των 
7ρχχτ\χών της προτέρας τακτικής συνεδριά- 
σεως, 

ό Λ. πρόεδρος άγγέλλει (Λδτα λύπης, δτι 
χχτχ τας Χιακοχας τών συνεδριάσεων του 
Συλλόγου απεβίωσε την νύκ^χ της 26 προς 
τητ» 27 Φεβρουαρίου ό έκ τών έπιτί{Λων του 
ΣΆλόγου {χελών καΐ ευεργέτης αύτοΰ 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ζαρίφης. 

Ά;ι.α τή είδησει του θανάτου του άειρη- 
στου ανδρός το προεδρεϊον συνεσκέψατο περί 
ττ)υ τρόπου της δηλώσεως της λύτυης του Συλ- 
λόγου, εγνωδδ, δπως καταθη ςτέφανον έξ άν• 
&«£>ν έπΙ του νεκρού, παρακολούθηση την έκ- 
^ράν, χαΐ συλλυττηθτ) εγγράφως τη οίκογε- 
νείχβ Κατ* άκολουθίαν της αποφάσεως ταύ- 
της |Λ^τεβη ό πρόεδρος (χετα του έκ τών αν- 
τιπροέδρων κ. Χρ. Χατζηχρήστου, του ειδ. 
Ϊρζαρ,χτεως κ. '0δ. .Άνδρεάδου καΐ του βι- 
λιοφύλαχος, καΐ κατέβηκα τον στέφανον τφ 
Γ^εργέτη καΐ επιτί[χ.(}) του Συλλόγου μέλει τάδε 
προ<7φωνησας• 

ΓΕΩΡΓΙΕ ΖΑΡΙΦΗ 

Εύ^ργετΛι χαι μ$Λος επιτψον του ^ΕΜΙι\ηχου 

ΦιΛοΛογιχου ΣυΛΛόγου / 

*0 πχτηρ τών έν τη Ανατολή συλλόγων 
χαί αδελφοτήτων προσφέρει ΣοΙ τφ πατρί τών 
{ΐΛΟτ,τευοαένων καΐ της παιδείας προστάτη 
τον στέφανον τούτον, φόρον ελάχιστον εγκάρ- 
διου ευγνωαοσύνη; άνθ' ων επραξεν έπί τή; 
γης αγαθών ή (χακαρία Σου ψυχή. 

Και αακροςίΛε'ν, θεία ευδοκία, ύπηρξενόβίος 
σου, άλΑ'άναλογιζό[Λενό; τις την τών πεπραγ- 
ριένα>ν Σοι λεγεώνα απορεί και έζίσταται, πώς 
έδυνηθης έν τφ χρονικφ τούτω διαστη[Λατι 
τοσαυτα έπιτελέσαι έργα βαρυσήμαντα καΐ έ- 
^&>φελ6<ιτατα αΟλα. 

Και ίδου {Λαγαρίζει Σε πενθούν και όδυρό- 
ριενον το ή{Λετε^ον Γένος^ και ό Ελληνικός 
Φιλολογικό; Σύλλογος βαθέως συναισΟχν•(Λε- 
νος την έπελθοΰσαν συαφοραν αναφωνεί Σοι 
δι* έρι-ου, ώς ύστατον άποχαιρετισίλόν, τον έπι 
των ποτΐ(ΐών Βαβυλώνος ψαλ(ΐικον θρήνον 



τών υΙών Ισραήλ, α Έαν έπιλάθω^χαί Σου, έ- 
πιλησθείη ή δεζιά {χου* κολληθείη ή γλωσσά 
[Λου τω λάρυγγί μου, έαν μη Σου μνησθώ ! » 
Την αύτην οέ ήμέραν το προεδρεϊον παρη- 
κολούθησε την έκφοραν μέχρι ,του νεκροτα- 
φείου. Ακολούθως δ' απηύθυνε τη σεβαστή 
χήρα του άειμνή<5του Γ. Ζαρίφη* κ. Έλ(νη 
συλλυπητήριον έπιστολήν, ήν ό κ. πρόεδρος 
άναγινώσκει. — Εις άπάντησιν τη επιστολή 
ταύτη, προστίθησιν ό κ. πρόεδρος, ελήφθη συμ- 
παθέστατη επιστολή. Ό δε υΙος του αειμνή- 
στου κ. Λ. Ζαρίφης και προφορικώς εξέφρασε 
τας θερμας αυτού ευχαριστίας τή^ προέδρφ 
του Συλλόγου. 

Μετά ταύτα άνακοινουται ή 

« 

άλλγ]λογραφ£θ(9 

έξ ης παρατίθεμεν περίληψιν τώνδε τών έπΐΓ 
στολών : 

Του κ. Λ. Ζαρίφη άπο 6 Μαρτίου εύ- 
χαριστουντος θερμώς τφ Συλλόγφ διά τε τη/ 
κατάθεσιν του στεφάνου και την συν ταύτη 
προσφώνησιν του προέδρου του Συλλόγου προ 
του νεκρού του αειμνήστου πατρός αύτοΰ Γ. 
Ζαρίφη και δια τα συλλυττητήρια του Συλ- 
λόγου . 

Του γ,. Ναρ. Οθίοΐΐ^ηγ, διευθυντού της 
έν Αθήναις εκδιδομένης γαλλιστί εφημερίδος 
((Ιι£1 (χΓέΟΘ» άγγέλλοντος, δτι στέλλονται καΐ 
σταλήσονται τακτικώς τλ φύλλα της έφημερί 
δος ταύτης έπ* ανταλλαγή τών δημοσιεύσεων 
του Συλλόγου. 

Του κ. Η. ΓουΓηίβΓ έκ Παρισίων άπο 
1 1 Άπριλ. εύχαριστουντος έπΙ τη αποστολή 
του περιοδικού. 

Του έν Άγχιάλφ Φιλοπροόδου Συλλί^Όυ 
άπο 27 παρελθόντος έξαιτουμένου την ήθικήν 
και ύλικήν άρωγην του Συλλόγου και έπισυ- 
,νάπτοντος τον κανονισμον αύτου. 

Του κ. Χρ. Παππαδοπούλου άπο 27 πα- 
ρελθόντος διαβιβάζοντος αντίγραφα τριών χει- 
ρογράφων, ων τα μεν ' δύω περιέχουσι κανό- 
νας οκτωήχους εις τον άγιον Παντελεήμονα, 
το δε Ιστορικήν εκθεσιν του αύτου αγίου έν 
Νικομηδεία, άντιγραφέντα έκ τών κωδίκων 
του *Ρωσσικου, και άγγέλλοντος την άποστο- 
λήν βιβλίων, ων κατάλογος επισυνάπτεται. 

Ειαα άνακοινουνται αΐ τών βιβλίων προσ- 
φοραί. 

Τοις δωρηταΐς εκφράζονται εύχαριστίαι. 

ΕΓτα άγγέλλεται το πρώτον αντεπιστέλλον 
μέλος ό κ. Θ. ,θεοχαρίδης, .συντάκτης της 



64 



Ο ΕΙ ΐ/η01ΒΙ ΚΛΑΙΚΙΚΟΪ ΦΙ40Α0Γ1Ε0Σ ΣΥϋΟΓΟΣ. 



Φώτης της Κύπρου, προτεινό[λενος ύπο του 
προεδρείου. 

Ό κ. Τ, Καραθεοδωρη γενικ. γρα[Αματευς 
άναγινώσκει πραγίΑατείαν του κ. Χ. Παππα- 
δοτΓούλου α Περί των χεροχίων τειχών της 
Ά(Χ(Αοχώστου ύπο ίστορικην καΐ άρχαιολογι- 
κην εποψιν ». 

Λύεται ή συνεδρίασις. 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΛΗ'. 

("Εκταχτος). 

Της 18 Απριλίου 1884- 

Προείρεύοντο<: τον χ. Ε. ϋΑΛΙΑΑΟΥ. 

.'Αναγνωσθέντων καΐ έπικυρωθέντων τών 
πρακτικών της ΨΙζ" έκτακτου συνεδριάσεως, 

άνακοινουται" επιστολή του κ. Ούίτακερ, 
αίτου^Λένου Ιζ 6νό[Λατος της ένταΰΟχ Φιλαρ- 
ιι^νικης εταιρίας την (χίθουσαν του Συλλόγου 
οια την έποΐΛενην παρασκευήν προς έπιτε'λεσιν 
της εορτής 'αύτης. 

Ό κ. πρόεδρος υποβάλλει ά(Λε'σως την αι- 
τησιν ταύτην, ήτις και γίγνεται δέκτη. 

Ακολούθως ό κ. Χρ, Χατζηχρήστου^ αν- 
τιπρόεδρος και πρόεδρος της Εκπαιδευτικής 
Έπιτροττης άναγινώσκει εκθεσιν τών κατά το 
ληγον συλλογικον έτος πεπραγ{χένων αύτη ε- 
χουσαν ώδε. 



Κνρι^ 



άδεΛ(ροί , 



Ή Εκπαιδευτική του Συλλόγου *Ε]πιτροπή 
αποτελούμενη το. κατ* άρχας έκ τών κυρίων 
Ήροκλέους Βασιάδου, Κωνσταντίνου Ξχνθο- 
πούλου, Φιλίττπου Τάγη, Αθανασίου θεοδω- 
ρίδου, Νικολάου Παρανίκα', Κωνσταντίνου 
Γεωργαλα, Γεωργίου Τσιάκα, Αντωνίου Πε- 
'τρίδου, του κιΧΐ γρα(Α[χατέως της Έπιτροττης, 
καΐ του κατά τους συλλογικούς κανόνας προε' 
δρου αύτης Χρήστου Χατζηχρήστου, υπέστη 
μέχρι τέλους μεταβολάς τινας, 5*αΟότι άπο 
τών πρώτων μεν βημάτων τών έργασΓών αυ- 
τής έστερήθη ένος τών προθύμων εταίρων, του 
κ. Τσιάκα, ένθένδε προς άπόκτησιν πλειόνων 
γνώσεων άποδημήσαντο:, άρτίως δ^ και ετέ- 
ρου αύτης θεράποντος, του κ. Αθανασίου 
Θεοδωρίδου, εχς Φιλ•.ππούπολιν και τούτου ά- 
ποδημήσαντος ώ; καθηγητού τών έκεΐ Ζα^ι- 
φιίων διδασκαλείων ή δε άποχώρησις τού- 
του, εισηγητού του Καραπα&νείου αγώνος έζ 



αρχής ορισθέντος, κατά το τέλος σχεδόν τών 
ετησίων εργασιών της Έπιτροττής έπισυμβάσα 
•έγένετο αιτία, ώς εικός, δυσχέρειας τίνος έν 
1% πορείή: τών εργασιών, ήτις όμως και αι- 
σίως έθεραπεύθη οια της αντικαταστάσεως 
αύτου ώς εισηγητού του μνημονευθέντος αγώ- 
νος δια του σεβαστού μέλους αύτης, του κ. 
Κ. Ξανθοπούλου, δς τίί Έπιτροττί) άείποτε 
πρόθυμον έαυτον παρέχό)ν άνεδέζατο και κατά 
το έτος τούτο τήν είσήγησιν ταύτην, 

Πλην δε τών κατ* ανάγκην απόλυτον γε- 
νομένων τούτων ^μεταζρλών καΐ άπουσίαι συ- 
νεχείς τε και διαλείπουσαι Ιγένοντο, ούκ ο- 
λίγον τήν τακτική'ν λειτουργίαντης Έτητρο- 
πής παρακωλύσασαί τε και εισέτι παρακωλύ- 
ουσαι, έφ*ών προειλόμεΟα τήν ίύ^μοτάτην 
σιωπήν. 

» Έν τοιαύταις δε ^εριπετείαις διατελούσα 
ή Επιτροπή εννέα μέχρι τοΰδε έποιήσατο συν- 
εδριάσεις, επιφυλασσομένη μέχρι της προσε- 
χούς λήξεως τής συλλογικής ταύτης περιόδου 
να συμπλήρωση μετά προληπτικής εύλαβείΛς 
τον αισιον αριθμόν τών δώδεκα* Φ^νεζήτησε 
δε έν αύταΐς και διεζεπεραίωσε τας ώρισμίνας 
αύτη εργασίας, συνοψιζομένας κατά χρονολο- 
γικήν τάξιν ώδε. 

Παραπ'εμφθέντος αύτη του έκ τεσσάρων 
τευχών *Αταγνωάηχου τών φιλόπονων κυ- 
ρίων Κ. Γεωργαλα, Δ. Μοστράτου, Ι. Πο- 
λυβίου, Ι. Ίλλίδου και Γ. Κούζου προς κρί- 
σιν, έζήνεγκεν αύτη τοιαύτην δι '. ειδικής προς 
τούτο δΓορισθείσης επιτροπής, αποτελούμενης 
έκ τών κυρίων Κ. Ξανθοπούλου, Αθανασίου 
θεοδωρίδου και του προέδρου της 'Ι^πιτρ,οττίίς 
Χρ. Χατζηχρήστου* ή δε άπόφχνσις αυτών 
άναγνωσθεϊσα έν τη Επιτροπή καΐ έπικυρω- 
θεϊσα ύπ' αύτης διεβιβάσθη εις τον Σύλλογον 
δια τα περαιτέρω. 

Λαβουσα δ* είτα ή Επιτροπή υπ* όψιν 
τήν ύπο του Συλλόγου παραπεμφθεϊσαν αύτγ} 
έπιστολήν της Εφορίας τών εκπαιδευτικών 
καταστημάτων Σηλυβρίας, δι* ής παρεκαλεΐ- 
το ό Σύλλογος ν* άποστείλη προς αυτήν πρό- 
γραμμα, αστικής σχολής μετά οδηγιών προς 
άναδιοργάνωσιν τών έκεϊ εκπαιδευτηρίων καΐ 
ενωσιν τής λεγομένης Ελληνικής μετά της 
Αλληλοδιδακτικής σχολής, άπεφήνατο αύ- 
τη, ότι επειγόντως .μέν| ή Εφορία τών σχο- 
λών•5ηλυβρία; δέον να ττρίραπεμφθη εις το 
περιοδικον του Συλλόγου, ιδία δε ε'ίς τον Η'. 
τόμον αύτου, ένθα ύπάρχουσι και Πρόγραμμα 
τοιούτων σχολών καΐ όδογίαι προς διΛφώτισιν^ 



π »λ& τ 1 Ιί λ 



6& 



χυτΐς, χπιόουσα δε χαι εις τας απο των χρο- 
>•ί» έχεινων νενο[Λε'νας ηδη προόδους Ιν τοις 
-^ίζοις τ>5ς οη(Λθτιχης πανδεύσεως, ανέβηκε 
ΜΙ τφ έχ των μελών αύτης κ. Κ, Γεωργα- 
λ|, οςης χαι έζεπόνησε πρόγραιχμα χαΐ όόη- 
γίχς εχ τών νεωτχτων μεθόδων προς διοργχ- 
ι«ί>Λν άσηχης σχολής δευτεροβαθμίου, άπερ 
τ^ ΈπιτροπΥϊ άπεφάσισεν, ίνα μετά του σχετι- 
χου μέρους των έν τφ Η'. τόμω ύπαρχουσών 
οδτιγιών ^μοσιευθώσιν {ν ίδιαιτε'ρω φυλλαδίφ 
χρος οίτογιαν των δημοτιχών σχολών, αν ό 
Σύλλογος έγχρίντ) τοΰτο, χαί προς τον σχοπον 
τ«3τον χνέθτιχε τφ ποιη<ϊ^ντι ταύτα χ. Κ. 
Γε«>ργαλ^ να επιθεώρηση μετά πλείονος έπι- 
στα^ας τό τε πρόγραμμα χαΐ τας οδηγίας, 
&χ^, έττειδχν πρώτον έπιψηφισθώσιν ύπο της 
Έ^ιτροπτίς, χρησιμεύσωσιν ως ανάγνωσμα Ιχ 
ρρούς ττξς Έχπαιοευτιχης Επιτροπής χατά 
τίνα σ'^νεδρίασιν ταχτιχην του Συλλόγου χαΐ 
της χυρώσεως αύτου τύχωσιν, δπερ χαΐ θα έ- 
γτγνετο, ει μη ό χ. Κ. Γεωργαλας έξ ιδιαιτέ- 
ρων εργασιών χαί λόγων έχωλύετο. 

Επίσης ελήφθη υπ* δψιν ή ύπο του Συλ-• 
λόγου πχραπεμφθεϊσα τη Επιτροπή έπιστολτι 
της Έχίταιδευτιχης χαι Φιλανθρωπικής *Αδελ- 
^τητος, δι'ής παρακαλείται δ Σύλλογος να 
οριση αύτη, τίνα μαθήματα δέον να δ;δάσκων- 
ται έν τοις σχολείοις άνευ βιβλίου, χαί μέχρι 
ττ/ος της φοιτήσεως έτους οί μαθηταί δέον να 
διδάσχωνται προφορικώς, χαί τίνα τα διδακτι- 
κά Χι* εκαστον έτος βιβλία. Έτι πάντων δε 
τούτων ή Έπιτροττί) συσκεψαμένη διεβίβασε 
τώ Συλλόγω την Ιαυτης γνώμην. 

*Ωσζύτως ή Επιτροπή ελαβεν υπ* όψιν 
και την παραπεμφθεϊσαν αύτη προς κρίσιν 
Προατικήν Άριθμητικήν κατ* έρωταπόκρισιν 
ύπο του χ. Νικήτα Παππαγιαννοπούλου , ης 
την χρ{<κν εχρινεχαλδν ή Επιτροπή να άνα- 
βχλη είς τςύτηδν έτος, καθότι το έν λόγω πό• 
γημΛ άπητει ού μόνον ειδικότητα περί τα μα- 
^^ατνχα άλλα καΐ χ^όνον ούκ ολίγον προς 
αχριβη μελέτην, ούπερ ή *Επιτροπή ένεκα 
των έν χερσίν ήδη εργασιών αύτης έστερεϊτο. 
Άλλα ^πλήν τών λόγων τούτων το είδος του έν 
λόγφ ίργου δέον να ετ^σπάσηται πολλήν την 
προσοχην του Συλλόγου και ως εκπαιδευτικού 
σωματείου νυν γε, οπότε, κατά γε τήν γνώ- 
μην της Επιτροπής, παρέστη καιρός προς με- 
τ«ρύθμισιν του έν τοις ήμετέροις σχολείοις 
διδασκομένου μαθηματικού μέρους, προ δε πάν- 
των της Αριθμητικής. 

Αι ίέ χρίσεις έπΙ. δύο έτερων παραπεμφθέν• 
(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ 



των έργων, ήτοι του Συντακτικού της Γαλ- 
λικής γλώσσης προς χρήτιν τών Ελληνικών 
σχολείων ύπο Καρόλου Ναζαρέττου και της 
Καλλιγραφικής Ταχυγραφίας ύπο Αντωνίου 
*Ρωσσάκη, πεπερατωμέναι μέν είσιν ύπο τών 
ειδικών προς ταύτα συσταθεισών επιτροπών, 
ούπω δε περιβληθεισαι το κύρος της * Επιτρο- 
πής, ύποβληθήσονται κατά τήν προσεχή του 
Συλλόγου τακτική ν συνεδρίασιν. 

Και ταύτα μεν περί τών υποβληθέντων δια- 
φόρων προς λύσιν αιτημάτων και προς κρί- 
σιν πονημάτων. *Ωςδε γνωστόν τυγχάνει, ού- 
δενδς τών εις τον Καραπάνειον αγώνα του 
παρελθόντος έτους υποβληθέντων έργων άζίου 
βραβεύσεως κριθέντος και επομένως και κατά 
τό παρόν έτος του αγώνος έπί τών αυτών πα- 
ραταθέντος, άπεστάλγ^σαν κάί κατά το παρόν 
έτος εν διδακτικδν Ιγχειρίδιον Φυσιχης, ^Ισΐο-* 
ρίας και έτερον Γεωγραφίας- Προς κρίσιν δε 
τούτων ή Έπιτροτπ) διώρισε δύο είδικάς έπι- 
τροπχς, ήτοι έπί μέν της Φυσικής ^Ιστορίας 
τήν φ^νισταμένην εκτώνκκ. Κ. Ξανθοπούλου, 
Ν. Παρανίκα, *ΑΘ. Θεοδωρίδου, Κ. Γεωργα- 
λά και του προέδρου της επιτροπής Χρήστου 
Χατζηχρήστου, οϊπερ και κατά το παρελθόν 
έτος τήν αυτήν άπετέλουν έπί ' ομοίων έρ- 
γων είδικήν έπιτροπήν έπί δε της Γεωγρα-" 
φίας τήν άποτελουμένην έκ τών κκ. Κ. Ξαν-; 
θοπούλου, Ν. Παρανίκα, Άθ. θεοδωρίδου, 
Κ. Γεωργαλά και του προέδρου της Έ?πι- 
τροπής, Χρήστου Χατζηχρήστου, ών οί τρεις 
πρώτοι ανήκον είς τήν αυτήν έπί ομοίου έργου 
είδικήν έπιτροπήν και κατά το παρελθόν συλ- 
λογικόν έτος• τήν δε γενική ν έπ' αμφοτέρων 
τούτων τών αγωνισμάτων κρίσιν της επιτρο- 
πής άκούσεσθε| πάρα του φερεπόνου και σεβα- 
στού εισηγητού αυτής κ. Κ. Ξανθοπούλου. 

Περί του Καραπανείου δε αγώνος του λό- 
γου δντος, καθήκον^ήμών ήγησάμεθα ναύπο- 
μνήσωμεν, δτι, επειδή δύο άπό του προπαρελ- 
θόντος ήδη έτους άγγελθέντα διαγωνίσματα, 
ήτοι Ύΐ"^ ΕΑΛηηκη Χρηστοΐίάθεια καΐ ^Ε^^,η'' 
ηχη Ιστορία δια τας άστικας σχολας ύστε- 
ρούσιν εισέτι, ή *Επιτρο7Γ/) δεν εκρινεν άναγ- 
καϊον να σπεύση είς δημοσίευσιν ετέρων υπο- 
λειπομένων αγωνισμάτων, διότι είς τό προσε- 
χές έτος δ Σύλλογος αναμένει ού μόνον τα ά- 
νω μνημονευθέντα αγωνίσματα, άλλα και τό 
διχ τό αυτό προσεχές έτος ώρισμένον διαγώ- 
νισμα της Ελληνικής Γραμματικής τών α- 
στικών σχολών. Έκ δε τών άγγελθέντων ήδη 
αγωνισμάτων εστί και δ δδηγός της κατωτέρας 



ο ΒΧ ΐ/ΠΟϋΙ ΒΑΑΗΝΙΚΟΣ ΦϋΟΛΟΠΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



παιδδύσεως του Βουτσιναίου αγώνος, δστις ώ- 
ρισται δια το έτος 1885. 

Τοσαυτα και τοιαύτα τα έργα της Έχται- 
δευτικης Έπιτροτπίς κατά το ληγον ηδη συλ- 
λογικον ίτος, (χικρα μεν κατά το μέτρον της 
Έπιτροττης, Ισως δ' αν τις ειποι αύτα μεγά- 
λα• άλλα καΐ μέγιστα έαν ό Σύλλογος έν τη 
μεγίστη αύτου επιείκεια ονομάση, δεν θ χ δυ- 
νηθη δμως να κατάπαυση το έπΙ τών χειλέων 
της Έκτταιδευτικης Επιτροπής σφαδάζον πα- 
ράπονον έπΙ τη άναμνήσει του πάλαι όλβου 
αύτης, όποτε αξιοπρεπεστέρα δμματι και 
πλουσιοπάροχα χειρί άπαντα τα απανταχού 
της Όθωμανικης Αυτοκρατορίας ομογενή σχο- 
λεία Ιπεσκέπτετο' άλλα και έπΙ τ({^ δικαίω 
αύτης τούτφ παραπόνφ αύτος παραμυθούμε- 
νος άγε άπδ του βημα'ε^ς τούτου, ως άπο 1ι• 
ρου τρίποδος 

μαντεύσομχι, ώς ένΐ θυμώ 

αθάνατοι βάλλου^ι καΐ ώ; τελέεσΟαι όίω, , 
οΰτε τι μάντις έών οΰτ* οιωνών σάφα είδώς. 
Οΐί τοι Ιτι δηρ^ν γε φίλης άπ^ πατρίδος αΤης 
^σσέται 

της αληθούς τών καλών, πατριωτικών και 
έμφρόνων έργων εκτιμήσεως, άλλα τάχιστα έ- 
πιδήμιος εσται και άποδώ&ει τα του Καίσα- 
ρος Καίσαρι. 

Πέραν, τγι 17 Απριλίου 1884. 

^Η * Εκπαιδευτική * Επιτροπή 

' ΗΡ. ΒΑΣΙΑΔΗΣ. 
Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. 
ΦΙΑΙΠΠΟΣ ΤΑΓΗΣ. 
Α. ΠΕΤΡΙΔΗΣ γραμματεύς. 
ΧΡ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ -κμζΐ^ος. 

Μετά τίνα παρατήρησιν ύπο του κ. Ήρ. 
Βασιάδου, ό κ. Αθ, ΠαππαδόπουΛος Κέρα- 
//ί^5^, εισηγητής της Φιλολογικής Επιτροπής, 
άναγινώσκει ώοαύτω; εκΟεσιν της έπιτροτυης 
ταύτης, εχουσαν ώδε. 

Κύριοι , 

Της Φιλολογικής Έπιτροττης .μέλη ήσαν 
κατά το παρόν ΚΓ' συλλογικόν έτος οΐ κκ. 
Ήροκλης Βασιάδης, Κ. Ξανθόπουλος, Χρή- 
στος Χατζηχρήστου, Α. Παππαδόπουλος Κε- 
ραμεύς, Δ. Πασπαλης, θ. Σαλτέλης, Βασί- 
λειος Λούσης, Αίμ. Νοννότης, Β. Πυλάδης 
και Κ. Κοντόπουλος' εξ ών πρόδρος μεν ην 
ό κ. Ήρ. Βασιάδης, γραμματεύς οέ ό κ. Κ. 
Κοντόπουλο$" άλλ' επειδή ό κ. Κοντόπουλος 



καταλιπών την Κων^τολιν Ιγκατέστη εις Α- 
θήνας, ή Φ. Επιτροπή ούδεμίαν έπΙ πολύν 
χρό^ν συνεκρότησε συνεδρίασιν μέχρι του μη- 
νός Δεκεμβρίου 1883, δτε άνεδέζατο την 
γραμματείαν ό έκ τών μελών Α. Παππαδό- 
πουλος Κεραμεύς•. 

Έ Φ. ΈπιτροτΓ/) έποιήσατο κατά το έτος 
τούτο συνεδριάσεις επτά μόνον, διότι τα πλεί- 
στα τών μελών αυτή; ούδ* άπαζ προσήλθον, 
περιορισθεισών τών εργασιών αύτης εις την 
φροντίδα τεσσάρων ή πέντε. ΚαΙ πρώτον μεν 
τής Επιτροπής καθήκον ην ή συζήτησις περί 
της άποσταλείσης αύτη ύπο του προεδρείου 
του Συλλόγου επιστολής άπο ν3 Απριλίου 
1883, δι* ης παρεπέμφθη εκθεσις του κ. Κον- 
τοπούλου περί προτάσεως αύτου προς σύνταξιν 
γενικού λεξικού τών συγχρόνων ελληνικών δια- 
λέκτων. Ό πρόεδρος του Συλλόγου παρα- 
πέμπων την πρότασιν ταύτην ήτει κατά συνέ- 
πειαν αποφάσεως, δπως μελετήσωμεν τήν πρό- 
τασιν ταύτην και καθυποβάλωμεν αύτώ τήν 
ήμετέραν γνώμην έπίΦ^νάπτοντες καΐ σχέδιον 
προϋπολογισμού τής δαπάνης, ήτις ήθελε κα- 
ταστή αναγκαία προς πραγματοποίησιν του 
έργου, εις άγοράν τών απαιτουμένων βοηθη- 
τικών βιβλίων, εις άμοιβήν τών Ιργασθησομέ- 
νων και 4ίς έξοδα εκτυπώσεως. 

Ή Φ. Επιτροπή μετά πολλής τής εύχα- 
ριστήσεως άποδεξαμένη τήν έπιστολήν ταύτην 
προύτίθετο πράγματι να καταστήση αυτήν 
άντικ-ίμενον συζητήσεως* άλλ' επειδή πάντα 
μεν τα μέλη αυτής ουδέποτε προσήλθον έν 
συνεδριάσει, τά δε μέσα, άτινα ήθελε θεωρήσει 
επαρκή προς πραγμάτωσιν τής προτάσεως του 
κ. Κοντοπούλου, ήδύναντο νά φανώσι, τό γε 
νυν, καταπληκτικώτατα, ενέκρινε ν ' άναβάλτ) 
τήν συζήτησιν κχί σύνταξιν σχεδίου του προϋ- 
πολογισμού ε ν άλλη π^ριστάσει. 

Αι κατά το παρελθόν έτος γενόμεναι ένέρ- 
γειαι τής Έπιτροττής προς εύρυτέραν διάδοσιν 
του περί τών ζώντων (βνημείων τής Ελληνι- 
κής γλώσσης προγράμ]Λατος του Ζωγραφείου 
διαγωνίσματος ήρξαντο άποφέρουσαι ευχάρι- 
στα αποτελέσματα• διό εύγνωμόνως ειοομεν 
κοινοποιηθείσας ήμϊν φέτος υπό του προέδρου 
του Συλλόγου και συλλογάς γλωσσικάς Ικ με- 
ρών, άφ'ών ουδέποτε έλάβομεν τοιαύτας. Τάς 
προς τούτο δε ενεργείας συνεχίσαμεν και κατά 
τό παρόν έτος ύποβαλόντες τω Συλλόγφ τήν 
γνώμην, δπως άποσταλώσιν αντίτυπα του πε- 
ρί του Ζωγραφείου διαγωνίσματος προγράμ- 
ματος και δυσΐ κυρίοις διαμένουσιν έν ταϊς νή- 



π ΡΑ ΙΙΤ Ι Ε Α 



67 



ΤΆς Λέρω και Άστυπχλαία. Έλπίζομεν δε 
ζχτχ το έττόαίνον Ιτο; να ώαιν εις θέσιν να 
ύτοβάλ€χ>{ζεν τώ Συλλέγω και ττολλα άλλα κα- 
τάλλτ,λα 'ΐζρό^Ίωτζχ διααένοντα εν άλλαις νή- 
βοις του Αιγαίου τ:Αάγους και έν χώραις, ών 
τ^ς διχλ-κτιχού; τύ-ου; παντελώς άγνοου- 

Αι δε παραπεαοΟεϊσαι ηΐΛΐν φέτος (τΑλογαΙ 
είβιν αί έ-ιτόαεναι : 

1) *Λκωννί/ον, "Άσματα Καττπαδοκικα 
γέροντα τορητόν: «δαπί οοιια, 8αηΙ (^αδΟ- 
άΕΐη ιηθάίοοηα, δαηΐ ρΙαίΈ ηΐΒία». 

2) Άνω?ίψον^ Συλλογή λέξεων του έν 
Φερτακαίνοις της Καπτ^αδοκίας γλωσσικού ί- 
λύαατος {χετα του ρητού: ((άν κρέα (λη πα- 
ρ5, τω ταρίχ^φ στερκτέον » . 

3) * Α>'αστασιου Κ, *ΑϊηηζόγΛον^ Ζώντα 
ανηαεϊα του εν Τυανίτιδι χώρα Έλληνοκαπ- 
ΐαδοκιχοϋ λάου. 

4) /. Βα,Ιαβά^η, Μνημείων της ^Ινα τον 
Πόντον ιδιωτικής, συνέχεια. 

5) Κ. Καν(Λ,Ιάχη^ Συλλογή ζώντων 
(ΐνηκι^ίων έν τη γλώσση του λάου έκ Χίου. 

6) Γεωργίου Δροσίνη, Δηι/,ώδη ασ(λατχ 
της Ελλάδος. 

7) ^ν. Γ. ίΤοΜτον, ΈλληνικαΙ παρα- 
ίόσεις. 

8) Ά>ω>'νμον, Λεσβιάδος διαλέκτου τεύ- 
χος χρώτον περιέχον παραμύθια και δίστιχα. 

9) /. Ζηχίδον^ Τεύχος εννατον νεοελλη- 
νικών αναλέκτων. 

10) '-ί4ι-τ, Γ. ΠονΛάχη, Λέξεις περισυλλε- 
γείσαι κατά το πλείστον έκ Κρήνης. 

11) 'Α^ω^νρον^ Γλωσσάριον της νήσου 
Άνδρου. 

12) Σ. Μανασσείύου , Μυθολογία τών νεω- 
τέρων Ελλήνων, ήτοι όευτέρα συλλογή τών 
κατά ττιν ΝΑ θρί:κην έθιζοαένων δηίΑοτικών 
πχραριυθίων εις την δηαοτικήν της Αίνου διά- 
λεκτον. 

Εισηγητής δε της περί των συλλογών τού- 
των εκθέσεως ώρίσθη υπο της επιτροπής ό 
γραμματεύς αυτής Αθανάσιος Παππαδόπου- 
λος Κεραμεύς.. 

ΈπΙ δε τη παρατηρήσει, οτι ή του Συλλό• 

Γου βιβλιοθήκη δεν κέκτηται τα κατάλληλα 

ιαι σχετικά προς το Ζωγράφειον διαγώνισμα 

^-ιβλία, άπεφάσισεν ή Έπιτροτπ) να καθυπο- 

άλη τφ Συλλόγω κατάλογον πολλών χρη<ϊί- 

ων βιβλίων, άτινα, ώς έμάθομεν ευχαρίστως, 

τρόκειται ν'άγορασθώσι προσεχώς δια του πο• 

^^υ 300 φράγκων. 



Πέρυσιν είπεν ή Έπιτροτυή, δτι κοίι ή Ζω• 
γράφειος Βιβλιοθήκη έμελλε να άρξηται συν- 
τόμως, διότι ό κ. Ν. Γ. Πολίτης είχε γρά- 
ψει, δτι ή εις τάς κωμφδίο^ς του Αριστοφά- 
νους επεξεργασία αύτου ην έν τφ τελειουσθαι. 
"Εκτοτε όμως ουδέν περί τούτου νεώτερον έ- 
μάθομεν. Όμοίαν τίνα ειδησιν γνωρίζομεν καΐ 
τώρα τω Συλλόγφ, δτι δηλαδή κατ* έπιστο- 
λήν του κ. Γ. Κωνσταντινίδου προς τον πρόε- 
δρον της Επιτροπής, ό έν Αθήναις καθηγη- 
τής του Πανεπιστημίου κ. Δ. Χ. Σεμ,ιτέλος 
έτελείωσε τήν *Α>Ύη'ό^ηκ του Σοφοκλέους* ό 
δε Α. Παππαδόπουλος Κεραμεύς διεβεβαίωσεν 
ημάς, δτι καΐ ό κ. Δ. Βερναρδάκης άπετελείω- 
σε τον Α' τόμον τών δραμάτων του Εύριπίδου, 
καθώς άνεκοίνωσεν αύτώ προφορικώς ό έν Μι• 
τυλήνη μονάζων σοφός καθηγητής. Πάσαι αύ- 
ται αΐ ειδήσεις είσΐ νομίζομεν προαγγελίαΐ, δ- 
τι έν βραχεί χρόνφ ή Ζωγράφειος Βιβλιοθήκη 
θα άρξηται του προορισμού αυτής. Ούχ ήτ- 
τον καλόν νομίζει ή Φιλολογική Επιτροπή, 
δπως και πάλιν ό Σύλλογος γΡλψη επισήμως 
τοις άναλαβουσιν εκδοσιν συγγραφέως τίνος 
παρακαλών, δπως άναγγείλωσιν αύτφ, έάν το 
έργον αυτών είναι έτοιμο ν, ή πότε θα τε- 
λείωση. 

Έν Κων]πόλ6ΐ, τγι 13 Απριλίου 1884. 

*Η Φι,ΙοΛογιχη * Επιτροπή 

ΙΙΡ. ΒΑΣΙΑΔΗΣ. 
ΧΡ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ. 
Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΑΟΣ. 
Α. Π. ΚΕΡΑΜΕΥΣ. 

Μετά το πέρας ταύτης ό κ. *Ηρ. Βασιάδης 
επικαλείται τήν προσοχήν του προεδρείου, δ- 
πως κατά τήν έν ταϊς άρχαιρεσίαις ύποβολήν 
τών ονομάτων καταβάλληται φροντίς, ίνα αΐ 
έπιτροπαι σχηματίζωνται έξ ατόμων εργαζο- 
μένων. 

Κατόπιν ό κ. ^Οδ, * Ανδρεάδης^ γραμμα- 
τεύς και εισηγητής της Συντακτικής Επιτρο- 
πής, ποιείται εκθεσιν τών κατά το λήγον έ- 
τος εργασιών αυτής, εχουσαν ώδε. 

Κύριοι^ 

"Οτε κατά τα δύο πρότερα ετη εκθεσιν ω- 
σαύτως τών ετησίων εργασιών της Συντακτι- 
κής Επιτροπής έποιούμεθα άπο του βήματος 
τούδε, κατεστρέφομεν τάς άτέχνους ημών ί- 



68 



Ο ΒΝ ΐ/ηΟΑΚΙ ΙϋΑΗΝΙΚΟΣ ΦϋΟΛΟΠΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ 



κείνας άφγ)γη<Τ6ΐς άθυ^χουντες μεν έπί τγ) ά- 
ΐΓ^^ξίχ της Συντακτικής Έπιτροττης, άλλ'ού- 
δόλως παυό(Λονοι το διχμα έττι τν)ς ενδοθεν ύπο 
χείλεσιν έν άρρήκτοις δόΐΛΟίσι του πίθου μι- 
(Ανάσης ελπίδος ρίπτοντες. Ήλπίζοαεν τότ£ 
καΐ έκ της ελπίδος ημών ταύτης ορμώμενοι 
ηύχόμεθα την ταχεΐαν του χολωθεντος' Διός 
έξιλέωσιν προς απαλλαγή ν εκ τών λυγρών, ό- 
πως ή Συντακτικά Επιτροπή, ή διαδεζομένη, 
εύτυ^^εστέρα της νυν εύθύνας διδούσης, άνα- 
γράψη έν τη έτησίοε αύτης εκθέσει το εύφρόσυ 
νον της εκδόσεως του περιοδικού του ημετέρου 
Συλλόγου συγγράμματος. 

Τύχτρ άγαθγ) ! *Η ευχή έίτείνη πραγμα- 
τοϋται τήν ώραν ταύτην, και ήμεΐς οί κατά 
τα δύο πρότερα Ιτη άθυμοΰντες παριστάμε- 
θα νυν γηθόσυνοι και ούχΙ λυγρα κήδεα άλ- 
λα χαράς ευαγγέλια φέροντες, τα ευαγγέλια 
της λήψεως της κυβερνητικής αδείας περί της 
εκδόσεως του περιοδικού του ημετέρου Συλ- 
λόγου συγγράμματος. Άλλα τίς ό το κατόρ- 
θωμα τούτο ποιήσας; Ό'πρόεδρος ημών τυ- 
χ^ών και τής επιτυχούς συνεργασίας του άζιο- 
τίμου του Συλλόγου καΐ της Έπιτροττής ημών 
μέλους κ. Ιακώβου Άρτεμιχδου. Ή Σεβ. 
Αυτοκρατορική Κυβέρνησις και ίδίίκ ή Α. Ύψ. 
ό έπι τών εσωτερικών υπουργός Έτέμ πασσας 
και ό Έζ. διευθυντής του Γραφείου του τύπου 
Μεχμέτ έφένδης μετά πολλής εύμενείας παρέ- 
σχον τήν ίϊδειαν . Τοεύαγγέλιον δε τούτο προ- 
τάζαντες ώς προοίμιον ελθωμεν ήδη έπι τα 
εργάτης Επιτροπής κατά τήν λήγουσαν συλ- 
λογικήν περίοδον. 

Ή Συντακτική Επιτροπή κατά τάς αρχάς 
της περιόδου άπετελεϊτο εκ τών κκ. Χρή- 
στου Χατζηχρήστου, ώς προέδρου, Ι. Δ. Α- 
ριστοκλέους, Ν. Παρανίκα, Κ. Κοντοπούλου, 
γραμματέως τής Φιλολογικής Επιτροπής, και 
Κ. Περδικίδου γραμματέως τής Αρχαιολογι- 
κής Επιτροπής και τών δύο του Συλλόγου 
γραμματέων, γεν. και ειδικού, κκ. Τηλ. Κα- 
ραθεοδωρή καΐ Όδ. 'Ανδρεάδου, ων ό τελευ- 
ταίος καΐ καθήκοντα γραμματέως της Έπι- 
τροττής έζετέλει. Είτα όμως τον μεν κ. Κ. 
Κοντόπουλον εις τήν κλεινήν τής Παλλάδος 
πόλιν απελθόντα άνεπλήρωσεν ό κ. *Α. Παττ- 
παδ. Κεραμεύς, τον δε κ. Ν. Παρανίκαν πα- 
ραιτηθέντα ό κ. Ιάκωβος Άρτεμιάδης. Έ 
Συντακτική Επιτροπή δωδεκάκις συνήλθε κα- 
τά το λήγον ήδη έτος τακτικώς και εκτάκτως, 
εις πάσας δ* αυτής τας συνεδριάσεις σχεδόν 
πάντα τακτικώς τα μέλη αυτής παρίσταντο. 



Έποιήσατο δε σχετικώς ολίγας συνεδριάσεις, 
διότι έστερεϊτο μέχρι του Ιανουαρίου της προς 
εκδοσιν του περιοδικού άδειας τής Κυβερνή- 
σεως, ης άνευ ούτε το άπο του παρελθόντος 
έτους έκτυπωθέν και έν τή> βιβλιοδετείφ κα- 
τακείμενον τεύχος ήδύνατο έκδοΰναι, ούτε εις 
τήν έκτύπωσιν του ΙΕ' τεύχους να προβ-ζ. 
Άλλα μή τις νομίση, δτι καθ* δλον το άπο 
του Μαίου του παρελβόντος έτους μέχρις Ια- 
νουαρίου ένεστώτος έτους χρονικον διάστημα 
ή Έπιτροττί) ήπράκτει, διότι κατά τούτο συ- 
νεπλήρου τήν άπο του παρελθόντος ένιαυτοΟ 
άρζαμένην παρασκευήν προς δημοσίευσιν του 
ΙΕ' τεύχους ούτως, ώστε άμα τη λήψει της 
άδειας ν'άρξηται της εκτυπώσεως αυτού. Ω- 
σαύτως δέ, δσον ην αύτη έπιτετραμμένον υπό 
του κανονισμού του Συλλόγου, Ιμερίμνα και 
περί της αδείας. 

Ταύτα λοιπόν έγίγνοντο μέχρι του Ιανουα- 
ρίου, οπότε συν τη ένάρζει του νέου έτους έ- 
ποιεϊτο εναρξιν ληφθείσης της απαιτουμένης 
κυβερνητικής αδείας καΐ τής εκτυπώσεως του 
ΙΕ' τεύχους, του ά μέρους αυτού. Το τεύχος 
τούτο εύρίσκιται είδη έν τφ Ιζ"' φύλλφ τυπο- 
γραφικίρ, άπαρτισθήσεται δε ές είκοσι μεν 
φύλλων, ειπερό χώρος έξαρκέσει, ίνα δημο- 
σιευθη και γλωσσική ύλη τοϋ Ζωγράφε ίου δια- 
γωνίσματος Ικανή, έκ πλειόνων δέ τών είκοσι 
μέχρις είκοσι καΐ πέντε έν εναντία περιπτώ- 
σει. Πλην δμως τούτου ή Επιτροπή προέβη εις 
τήν άνατύπωσιν, κατ' έντολήν του Γραφείου 
του τύπου, φύλλων τινών του ΙΔ' τεύχους καΐ 
τών εξώφυλλων. Επίσης δέ ή Έπιτροττη έζετυ- 
πώσατο καΐ έζέδωκε και τον χάρτη'ν τών χερ- 
σαίων τειχών τής Κωνσταντινουπόλεως, ου οί 
λιθογραφικοί πίνακες έγένοντο μετά τής απαι- 
τουμένης ακριβείας και φιλοκαλίας έν τφ λι- 
θογραφείο) του κ. ίίΟβΰβΓ. Ό χάρτης ούτος 
ώς και ό ΙΔ' τόμος διανεμηθείς ευρίσκεται 
ήδη εις χείρας τών άξιοτίμων μελών του Συλ- 
λόγου . 

Προς τούτοις ή Επιτροπή ήρζατο καΐ της 
έκτυπώτεως του ά. τεύχους τη; Μαυρογορ- 
§ατείου Βιβλιοθήκης καταρτισθείσης ύπο του 
εταίρου ημών κ. Άθ. Κεραμέως. Έντος δέ 
μικρού περατούται ,κ*ι αύτη ευρισκομένη ήδη 
έν τφ θ' τυπογραφική^ φύλλω και άπαρτι- 
σθησομένη έκ φύλλων τυπογραφικών ένδεκα. 
Εις το τέλος δ* αυτής φέρονται καΐ πίνακες, 
έζεικονίζοντες είδη γραφών έκ τών περιγραφο- 
μένων έν τώ τεύχει χειρογράφων λιθογραφη- 
θέντες έν τω λιθογραφείω του κ. I^06ί1βΓ. 



ΠΡ Α Ι τ II Α 



.69 



Ή Συνταχτική Επιτροπή εκτυπώσει λίαν 
«ροβεχώς και το άρχαιολογικον δελτίον του ΙΔ ' 
τό{ΐου, ου ή έκτύπωσις έβράδυνεν ελλείψει πα- 
Χαιογραφιχών τίνων χαρακτήρων. *Ως τυπο- 
γραφείον δε, 4ν ω έκτυπουταιηδη το ΙΕ' τευ• 
χ^ και 73 Μζυρογορδάτειος Βιβλιοθήκη, ένε- 
χρίθτί το του Νεο.Ιόγου, προς λ. Τ. 1.75 το 
τ*ιπογραφικ6ν φύλλον. Όμολογουμένως δε 6 
ίι«υθυντγ)ς του τυπογραφείου κ. Στ. Βου- 
τΐ»ραίς Ικανας παρέσχεν ευκολίας τζ Συντακτι- 
κή Έπιτροχη. 



Ή Συντακτική Έπιτροττη έδαπάνησε κατά 
το ετον τούτο : 

Διχ θετικά του ΙΔ' τεύχους, 

40 Τ. Φ. προς 7^ Λ. Τ. 10 
Β χάρτην ΙΕ' τεύχους κΑΐ 

Μαυρ. Β. 32 δεσμ. » 32 60 
» εκτυπωτικά προοΐ(Α. Χάρ- 

<Γθυ Χερσ. Τειχών » 3 50 

» λιθογρ. Χάρτ.Χερσ.Τειχ. » 20 
» δετικα » » » » Ο 50 



Το δλον 



66 60 



Δαπανήσει δ'ετι δια τα εκτυπωτικά του 
ΙΕ'. τεύχους, της Μαυρογορδατείου Βιβλιοθή- 
κη; και του αρχαιολογικού δελτίου, δια τα 
δετικα αυτών, οι* άγοραν χάρτου δια το άρχ. 
δελτίον και δι* έξώφυλλον, δια την λιθογρά- 
φησιν των πινάκων της Μαυρογορδατείου Βι- 
βλιοθήκης καΐ του άρχ. δελτίου, 100 περίπου 
λίρας Τουρκίας. 

Ταύτα τα έργα της Συντακτικής Επιτρο- 
πής κατά την λήγουσαν συλλογικήν περίοδον. 
Πριν η 2{^ως καταστρέψωαεν την εκθεσιν ήΐΛών 
ταύττ,ν, άναγκαΐον ήγού}Λεθα ειπείν τίνα περί 
της άδειας. 

Το Ιγγραφον της άδειας εξεδόθη έπ* ονό- 
[ΐατι του εκ τών εταίρων του Συλλόγου κ. Ια- 
κώβου *Αρτε{Λΐάδου, όστις έστι καΐ ό απέναντι 
του -Γραφείου του τύπου υπεύθυνος. 

Τα του περιοδικού καθορίζονται έν τψ έγ- 

ίγ^ ούτω: 

€ Τό πΕριοδικόν τούτο να έ}λπδριέχ7ΐ τα ω; 

και πρότερον έπιστηαονικά, φιλολογικά και 

φιλοσοφικά άρθρα, βζαιρουριένων τών περί 

διοικητικών και πολιτικών έπιστη(χών άρ- 
*ν η άναγνωσ(ΐ.άτων. 



» Να (ΛΥ) δη[Λ0σιεύ7) πολιτικάς ειδήσεις και 
» σχέψεις . 

» Να περιορίζηται ως προς τα περιεχό- 
» [Λένα αύτοΰ εις τας έν τφ Συλλόγφ τούτφ 
» άπαγγελλθ(Λένας ή άναγινωσκομιένας καΐ (χη- 
2) δόλως εις πολιτικά άναγθ{Λένας έπιστημο- 
» νικάς και φιλολονικάς πραγ(/.ατείας καΐ ώ- 
» φελί(λους διατριβάς συντελούσας εις την 
» ύπο έπιστηΐΛονικήν εποψιν προαγωγή ν καΐ 
» άνάπτυξιν του τόπου. 

» Να (λή πραγ{Λατεύηται ποσώς περί πε- 
» ποιθήσεων τών διαφόρων εθνών καΐ θρη- 
)) σκειών, ως καΐ περί της ύφιστα[Λένης 'δια- 
» φωνίας αυτών. 

» Να δηα,οσιεύηται κατά τρψηνίαν έν εΐ- 
» δει περιοδικού καΐ εις το τέλος του έτους 
» έν είδ^ι βιβλίου δια της προσθήκης πίνακος 
» ή καταλόγου τώ^ περιεχθ[χ.ένων. 

)) Να παραδίδηται εις το Γραφεϊον του τύ- 
» που κατάλογος τών έκδοθησο^ιένων πρα- 
» γ(Λατειών προ της εκτυπώσεως αυτών. 

)) Να παραδίδηται επίσης τ(ί^ αύτφ Γρα- 
» φεί(|> έπι τη αιτήσει αύτου ολόκληρος ή 
» πραγματεία, ης ή έξέτασις και άνάγνω- 
» σις ήθελε θεωρηθή αναγκαία προ της έκ-• 
» τυπώσεως αύτης. 

» 'Άπασαι αΐ πραγι^ατεΐαι να φέρωσι τας 
)) ύπογραφας• τών συγγραφέων αυτών ή τών 
)) κατόχων. ». 

Ούτοι είσιν οί οροί, έφ* οΐς επετράπη ή(χίν 
ή Ικδοσις του περιοδικού. Ός έζ ένος τούτων 
δήλον, ή εκδοσις του περιοδικού επιβάλλεται 
κατά τρΐ(Αηνίαν• έπετράττη δριως νυν ταϊς έ- 
νεργείαις του κ. Ιακώβου *Αρτε(Μάδου ή εκ- 
δοσις τών καθυστερούντων τευχών. 

*Η Συντακτική Έπιτροττη έκ του δρου τού- 
το όρ[Ληθεΐσα καΐ σκεπτο(/.ένη, ως ό κανονι- 
σ(λθς του Συλλόγου διακελεύεται, περί της 
βελτιώσεως του περιοδικού τοί3 ήαετέρου Συλ- 
λόγου συγγρά[Λ[χατος, εγνω εν τινι τών τελειπ- 
ταίων αύτης συνεδριάσεων, δπως (Αελετήστ) καΐ 
έπιζητήστ) την κατά τρψηνίαν εκδοσιν του 
περιοδικού. Προς τοΰτο δε άνέθηκε τφ έκτων 
μελών αύτης κ. Τ. Καραθεοδωρή, ίνα μελέ- 
τη σας ούτος το πράγμα ύποβάλτ) αύτη σχέ- 
διον περί τούτου. 

'Ήδη το περιοδικον του ημετέρου Συλλό- 
γου σύγγραμμα τακτικώς δύναται να έκδιδώ- 
ται. "Ηδη απόκειται τοις μέλεσι του Συλλό- 
γου ή άνάπτυξις αυτού, ήτις ουδόλως άλλως 
δυνατή ή δια της κοινής πάντων εργασίας. 



70• 



Ο ΙΝ ΙΔΝ/ηΟϋΚΙ ΙΛΑΗΚΙΕΟΣ ΦΙΑΟΛΟΠΚΟΣ ΣΥΛΟΓΟΣ. 



δια της προόδου του Συλλόγου, ύπερ ης και 
εύχόριεθα. 

Πέραν, τγι 14 'Λπριλίου 1884. 

^Η Σνκταχτιχη ^Επιτροπή 
ΧΡ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ πρόεδρος. 
Τ. ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ. 

Ι. Δ. αρ;ςτοκλης. 

Α. Π. ΚΕΡΑΜΕΥΣ. 
Ι. ΑΡΤΕΜΙΑΔΗΣ. 
Ο. ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ γρααΐΛατεύς. 
Λύεται ή συνεδρίασις. 



ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΛΘ'. 
("Εχτοικτος). 

Της 25 Απριλίου 1884. 

Προεδρεύοντος του χ, Ε. ΕϋΑΙϋΟΥ. 

Άναγινώσκονται καΐ επικυρουνται τα πρα- 
κτικά της προτέρας έκτακτου συνεδριάσεως. 

Ό κ. Χρ. ΧατΟ}χρή(^ον αντιπρόεδρος ά- 
ναγινώσκει εκθεσιν τών δηαοσίων διαλέςεων του 
Συλλόγου κατά το ληγον έτος ίγοΜαχΊ ώδε. 

Κνρ^οί^ 

θεωρός ύπο της φιλολόγου ταύτης πολι- 
τείας του η[/.ετέρου Συλλόγου εις την Όλυ(χ- 
πιακην αύτ^ΰ πνευ|Λατικην εκΟεσιν ψηφώ συίΛ- 
πολιτών αποσταλείς (Λετα την ληξιν της 
πνευματικής ταύτης πανηγύρεως εις τα ίδια 
ηδη έπανακά[χψας και οφειλών περιγραφην ύ- 
(Λϊν διαπυνΟανοιχε'νοις περί τούτων εκάστων 
ποιησασΟαι, πειράσο(χαι, όσον το έπ* έαόί, και 
κατά την άντιληπτικην του ει/,ου πνεύ;χατος 
δύνα[λΐν, σύντο(Λον εκθεσιν ποιησασθαι, όσων 
τε είδον, όσων τε ηκουσα, ου αην άλλα και 
δσων γε πνευ[ΐατικώς έγευσάαην τε και ώ- 
σφρό(Αην, καΐ το χεαρ ενφράνθηΓ. 

Φέρων δ*ουν στολισίΛον {χεν απλούν θεωρι- 
κον στε'φανον θεραπείαν δε ευτελή Σωκραχι- 
κην βακτηρίαν εγκαίρως Ικεϊσε άφικό(Αην διε- 
ρ({^ διακόνφ ποδί, έπεί ούχ όπως τεθρίππου 
η ζυνωρίδος, άλλ* ούδ' άπλου ίππου ετύγ^α- 
νον επήβο^ος ούδε ΐΑην ευτελούς υποζυγίου. 

Οντω γαρ ,Ύον εείσαΐο χέρΰων είναι ντιερ- 



ηνορεονσι ι^νηστηρσί, πάλαι περί της αρετής 
του η'Λετέρου Συλλόγου εριόαίνοναν ου μ7)ν 
άλλα και ή η[Λετε'ρα πόλις πάλαι τών πολυ- 
τάλαντων αύτη ς άρχιθεώρων έστε'ρηται' οί 
γαρ φιλότιμοι Νικίαι τε και Άλκιβιάδαι η- 
μών, οί άλλοτε μεγαλοπρεπή και εύπρόσωπον 
έν χρυσώ και τεθρίπποις τον ημέτ^ρον Σύλ- 
λογον έν τοις άγώσι και πανηγύρεσιν αυτού 
παοιστάντες ή ώχοντο ένθένδε άπιόντες ή ^- 
νρόν αύτοϊς τε και ημϊν πότ^ιον ε.τεσ,Ύον, γαία 
οέ αυτούς χντη άμ(ριχα.1ν::τεί! 

Άλλα και ούτως έχων, κατάπονός τε καΐ 
κάΟυγρος ών, δτε εγγύς έγενόμην/ ούτως ό ά- 
λαλητος τής πανηγύρεως ενΟουν κατέστησε 
με, και ούτω σρόδρα άπλήστως ειχον τα έν 
αύτ?ί θεάσασΟαί τε και άκροάσασθαι, ώστε ώς 
άλλος ποτέ Τώμος, το ερκος θα ύπερεπηδων, 
ει μη την προσοχή ν έπεσπάτο ό υψηλός και 
μεγαλοπρεπής του περιβόλου πυλών, έφ' ου 
περ έπί τών παραστάδων εκατέρωθεν άνηρτη- 
μέναι έτύγχανον δύο πολύτιμοι σεβαστών ει- 
κόνες ανδρών, γαλατικώς μεν χαρηχοιιω)Ύων, 
άλλ* έπί τών χειλέων αυτών το ήδύ^ατον έ- 
πεκάθητο έλληνικον μειδίαμα* και η μεν τού- 
των τον περικλεα παρίστη Φενελώνα, το θαυ- 
μάζον αύτου δμμα προς τον Όλυμπον έχον- 
τα, ττ) δε δεξιά βίβλον ίμερόεσσαν κρατούντα, 
το δημοφιλές ^αί γλυκύτατον του Τηλεμάχου 
δνομα φέρουσαν, και προς τον Ιί γρνοώ ία- 
,Ύεΰω μετά τών αρχαίων θεών γεραρώς καθή- 
μξνον *Ίωνα άοιδδν έν θαυμασμώ ένθέω προς- 
φωνούντα• α τα σα έκ τών σών σοι προςφέ- 
ρω»• ή δ'έτέρα σκιά ην η σεβασμία του άββα 
Βαρθολομαίου πίνακα άρχαϊον έν δικαίφ θαυ- 
μασμώ τοις νεωτέροις άπασι διανοίγοντος, έφ' 
ου άπασα η τής χρυσής αρχαίας εποχή: δια- 
λάμπουσα Ελληνική σοφία, δόξα και μεγα- 
λοπρέπεια καθαρώς έζωγραφ«ϊτο. Εξηγητής 
δε προσηνής και εύπροσήγορος τών θαυμαστών 
τούτων εικόνων έγένετο ό έρίτιμος του ημετέ- 
ρου Συλλόγου πρόεδρο;, δςπερ, Ιπ* ά.ΙΛο•^ 
θροονς (\νθρώ:τονς θαΐίά έλθών, φωνήν δε καΐ 
νουν αυτών γνούς, οΙός τ* ην νοήσαί τε και 
ήμίν σαφώς έξηγήσασΟαι τα κατά τους φι- 
λαρ/αίους ξένους τούτους άνδρας, ήμΤν δε 
τοις Έλλησιν ίσα και δμογενέσι και όμαίμοις 
προςφιλεστάτου; δικαίως καταστάντας. 

Δύο δ* έποιήσατο διαλέξεις ό ημέτερος 
πρόεδρος κ. Καλλικδης, δστις και κατήρξατο 
τών δημοσίων μαθημάτων του Συλλόγου προ- 
οιμιασάμενός τίνα περί τής έκ τούτων ττηγα- 
ζούσης ωφελείας και πιστός διερμηνεύω τής 



ηρ λ Ε τ Ι Ε ϋ 



71 



Γ^ ηοΕΤίοου Σω{Λατε{ου έπιθυ(χίας γεν6[χε- 
ο; ίιραώς -αρώτρυνε πάντας τους άκροατά; 
χχΐ ^* αυτών τους οικείους τούτων και φί- 
Ϊ7); ίΐ; την δσον εν εστί τοικτικην καΐ άθρόαν 
τη^ΐ-υίτιν εις τα ς δη{ΐ.οσ{ους του Συλλόγου 
^ιλίςη:, ο::ως καΐ οΐ'άγορηταί, ώς εικός, 
έ>9ιρρυνόαενοι (Λετα πλείονος άναχτύσσωσι 
Ιψα^; χχί έ:ητυχ{ας τα εαυτών θέΐΛατα, ά- 
^Ιονος ίε καΐ λυσιτελής η τών ίκ της διδα- 

ίή; ταύτης προσδοκωίλένων καρπών συγκουί,ι- 
Ι ά:Λβαίνγι. 

Λιχ τοιούτων και άλλων ό[Λθίων λόγων τη 
ί•ΐ::οτ5 /αρακτηριζούστ) αύτον στω[Λυλίί): και 
Γ!)<5ρι5είγ χργΐσχ{Λενος την τών ακροατών φι- 
Α0|Αί9£ΐχν ύπεκκαύσας ό ερίτιαος ήαών πρόε- 
ίίος χύριος Καλλιάδης, εν τη πρώτη αύτου 
ϊιιλέςει είπεν, οτι θέ(χατα τών δη[Λοσίων αύ- 
I τοί [λΐΟη[Λχτων ανέλαβε την άνάλυσιν και 
Ι κρίσιν Χύο αυθολογικών περί . της Ελληνικής 
έρ^τιιότητος γαλλικών διηγη[Λάτων, ώς άρι- 
^το'^ργηαάτων [Λεν ύφ' άπαντος του πεπολι- 
τΐίίΐίνου κόσμου θεωρουμένων, προωρισμένων 
ίέ XXI πρακτικώτερον να έπιφέρω<τιν άποΐέ- 
ν:5[ΐΛ, όπερ ετι μάλλον έπιτευχθήσεται δια 
τί;χατ' ιδίαν τών ηθικωτάτων τούτων συγ- 
γ3ΐ[ΐαίτων αναγνώσεως , ήτις προκαλέσει 
::ϊρι πχσι κοΛ πάσαις, πλην της έξ αυτών 
«ροχυψούσης ουσιώδους και σπουδαίας ώφε- 
ΐΕΪχς, μείζω ήδονην πνευματική ν η την. προ- 
ίρχο•ιεντ.ν εκ της αναγνώσεως νεωτέρων έλα- 
ορών μυθιστορημάτων είκη παρεισαχθέντων, 
ύ; ρ, ώ^ελεν, Ιν ταϊς ήμετέραις οίκογενείαις. 
Έξελε'ξατο δ^έ, λέγει ό κύριος Καλλιάδης, 
Ιργι γαλλικά δια δύο λόγους συμφυείς : πρώ- 
τον αέν, διόη η γαλλική γλώσσα λαλείται 
χχΐ γράφεται την σήμερον απανταχού σ/εδον 
τη; οικουμένης, είτα δε διότι καί ημεϊς οφεί- 
\^|αν (χετα ττιν μητρικην ημών γλώσσαν να 
ί^ουΧάζωμεν και κατέχωμεν αύτην, όπως ώ.- 
ρ ιςχντοτε Ινημεροι τών διηνεκών προόδων 
το'ϊ ανθρωπίνου πνεύματος. Προςέθετο δ'άκο- 
\ϊ4ί(Λς καΐ οτι τα μοναδικά ταύτα μυΟιστο- 
ραχ σκιαγραφήματα Φ^λληφθέντα έν τψ ά- 
*ρϊΐ9νΐ(ϊτάτω και φλογερωτχτψ προς την άρ- 
χ3ΐνότ/;τι ερωτι πλήρη είσί γραφικωτάτων ά- 
ίτ^αονίσεων τών επιστημών καΐ τών τεχνών, 
'όν ηθών και τών εθίμων, της φιλοσοφίας και 
ττ,; "οιήσεως, ιδία δε τών ενδοξότατων προ- 
ίύίτων της τε μυθολογουμένης και της ίστορι- 
»ί>χρ•/χίχς Ελλάδος. 

Κχι τχυτα προειπών άνέλυσεν ακολούθως 
^ νίριος Καλλιάδης λεπτομερώς την « Περιη- 



γησιν του νέου Άναχάρσιδος εις την Ελλάδα» 
ύπο του άββά Βαρθολομαίου Ικλεζαμένου ώς 
χρονικον διάστημα του φιλαρχαίου και θελ- 
κτικωτάτου αύτου διηγήματος την έποχήν, 
ήτις εστί βεβαίως ή λαμπρότατη της αρχαιό- 
τητος ?σως δε και της Ιστορίας απάντων τών 
εθνών, αρχομένη μετά του ένδοξου Περικλέους 
και λήγο'-Ητα εις Άλέξανδρον τον Μέγαν. Δια 
της αναλύσεως ταύτης έγένετο δηλον,' οτι έ- 
καστη τών σελίδων του φιλολογικού τούτου 
καλλιτεχνήματος Ιπιστηρίζεται έπΙ κειμένων 
ρητών και αυθεντικών αρχαίων συγγραφέων. 
Ενεφανίσθη ή άρχαιότης περιστοιχιζομένη ύπο 
τών παντοειδών αυτής θέλγητρων, άτινα δι- 
καίως άνέδειξ-αν αυτήν μητέρα και τροφόν της 
άνθρωπότητος• ίτενώς έσχετίσθησαν οΐ άκροα- 
ταί μετά τών δεινότατων ρητόρων, τών εύ• 
φυεστάτων σοφιστών, τών υψηλοτάτων φιλο- 
σόφων, τών μεγαλοφυεστάτων ποιητών καΐ 
ποιητριών της αρχαίας Ελλάδος, ω^ τά ηθη 
και έθιμα, τάς αμοιβαίας φιλίας καΐ αντιπά- 
θειας, τάς θλίψεις καΐ την χαράν και έν γένει 
τον ίδιωτικον και δημόσιον βίον ζωηρώς είδον 
άπεικονιζόμενον άνεγνωρίσθη δε εκ τίνος τε- 
μαχίου αύτολεξει άναγνωσθέντος ή επιτυχής 
εκλογή τών λέξεων και ή τών φράσεων γλα- 
φυρότης, αϊ χαρακτη^ίζουσαι το αριστούργη- 
μα του Βαρθολομαίου δαπανήσαντος τριά- 
κοντα δλα ε τη είς άνέγερσιν του κλασικού 
τούτου μνημείου. 

Έν τφ δευτέρφ δε αύτου μαθήματι ό κ. 
Καλλιάδης λεπτομερή προςήνεγκε τώ ακροα- 
τή ρ ίω αύτου άνάλυσιν και κρίσιν του συγγράμ- 
ματος του αρχιεπισκόπου Φενελώνος, όπερ• 
φέρει τον γνωστόν τίτλον « αΐ τύχαι του Τη- 
λεμάχου )). Κλι πρώτον μεν ώμολόγησεν ό κ. 
Καλλιάδης, οτι ουδέν δύναταί τις νά είπη άν- 
τάξιον της αληθείας περί του αριστουργήμα- 
τος τούτου, δπερ απαύγασμα τής λετττοτά- 
της φιλοκαλίας και του ορθότατου καΐ ειλι- 
κρινέστατου θαυμασμού της Ελληνικής αρ- 
χαιότητος ον θεωρητέον ώς επιτυχέστατη τις 
συνέχεια τής Όδυσσείας. Ακολούθως δε κα- 
τέδειξε τον συγγραφέα κεκτημένον υπέρ πάντα 
άλλον του Ινδόξου εκείνου διά τε τήν Γαλλίαν 
και τήν ανθρωπότητα άπασαν ΙΖ'. αιώνος 
τήν έμφυτον φιλοκαλίαν, το ζωηρον και λε- 
πτοφυές πνεύμα, τον ύψηλον και γλαφυρον 
λόγον, τήν κομψήν απλότητα, τήν ποιητικήν 
φαντασίαν τών κορυφαίων τών τής αρχαίας 
Ελλάδος λαμπαδοκόμων προςθείς, οτι ό άνα- 
γινώσκων τάς « τύχας του Τηλεμάχου », το 



ί 



72 



Ο Ιλ ΐ/ηΟΑΒΙ ΙϋΒΝΙΚΟΣ ΦΙΑΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΥΑΑΟΓΟΣ. 



θελχτιχώτατον τούτο άριστούργη(Αα, ίν φ ή 
Ό(χιοριχί) άπλότης τοσούτον τεχνικώς ά(χα 
καΐ αφελώς (χε(χιγ(Λένη έστΙ (χετα της χριστια- 
νικής ηθικής, αισθάνεται πνευματικήν ήδονήν, 
αναγκάζεται δε να όΐΑολογηστρ, δτι καίπερ εις 
πεζον λόγον συντεταγριένον ούχ ήττον έκ 
τών λα(ΐπροτάτων τυγχάνει ποιηριάτων της 
παγκοσμίου φιλολογίας. 

Ανέπτυξε δ* είτα έπΙ τούτοις, πόσον πρέ- 
πει να η άγαστον και σεβαστον (χάλιστα παρ* 
ηρ.ϊν, άτε περιέχον απείρους τών προγόνων ή• 
αών σκιαγραφίας ου (χόνον (χετα τέχνης σπα- 
νίας καΐ δντως κλασικής συνηρ(Λθλογη(Λένας, 
άλλα καΐ ύπο του ειλικρινέστατου έρωτος έ(Α- 
7Γνεο[Αένας, αναπολούσας δε εις την (χνη*(χην 
η(χών τας ώραιοτάτας σκηνάς, τους εύγλωτ- 
τοτάτους λόγους, τάς ποιητικωτάτας περι- 
γραφας καΐ αυτών τών στίχων τους πλείστους 
του αθανάτου αοιδού, δςπερ έστΙν 6 πατήρ 
της ποιήσεως τών πεπολιτισ(Λένων λαών. Ό 
.Όριηρρς, ειπεν ό κ. Καλλιάδης, ενέπνευσε 
τον Φενιλώνα, ό *Ό|χηρος κατέστησεν αύτον 
άριστον Φ^γγραφέα, ό "Οριηρος εδωκεν αύτφ 
την κλείδα της έκτΐ(χησεως της αρχαιότητος, 
δι* ης Ιδοζάσθη καΐ δοξασθήσεται έςαει ύπο 
πάντων καΐ πασών άγαπώ{Λενός τε και θαυ- 
ρ.αζό[χενος. Μεθ* δ γενο^χένης της αναλύσεως 
του πεζικού τούτου ποιή(χατος, δΐΥ)ρη(Λένου ως 
η.Όδύσσειδι εις είκοσι τέσσαρα κεφάλαια, ου 
τίνος και άτηογγίλθησαν [χακραΐ καΐ ίναρ(χό- 
νιοι περικοπαί, δπως ιδίοις ώσΐ πεισθώσιν οΐ 
άκροαταΐ περί τών κατακοσ[χούντων αύτο ύ- 
περλά|χπρων φιλολογικών άδα{λάντων, ό λι- 
,γυς άγορητης ειπεν, δτι α αΐ τύχαι του Τη- 
λεμάχου » καΐ « η περιήγησις, του νέου Ά- 
ναχάρσιδος εις την Ελλάδα » |ίσί ττνευμα- 
τική πανδαισία τα (χάλα υγιεινή, εύχυμος 
καΐ άνταζία της καλαισθησίας τών ημετέρων 
ομογενών τοΰτε ωραίου καΐ του ετέρου φύ- 
λου. Προσέθηκε δ' έν τέλει, δτι ό Φενελών 
καΐ δ Βαρθολομαίος, οΐ τοσούτον δοζάσαντες 
την γοςλλικήν φιλολογίαν του ΙΖ' καΐ ΙΗ' αι- 
ώνος καΐ ων την μνήμην σεβαστην καΐ προς- 
φιλη ζωηρώς διατηρήσει ή άνθρωπότης ή πε- 
πολιτισμένη ευγνωμονούσα, άντεδοζάσθησαν 
υπό τε τών συγχρόνων καΐ τών επερχομένων 
γενεών διότι διετέλεσαν πιστοί μιμηταΐ καΐ 
οπαδοί άφωσιωμένοι προς εκείνους, οίτινες και 
ίπ* αυτών τών νικητών των διατήρησαν εν- 
δοζον ύπεροχήν, την διανοητικήν, καΐ άδιά- 
φθορον κράτος, το της μεγαλοφυίας. 
. Τοιαύτα δ* άκουσας του κυρίου Καλλιάδου 



περί τών δύο τούτων λαμπρών έργων είσηγγ^- 
σαμένου, σπουδή ώρμησα προς το ίντδς τον 
περιβόλου και της πανηγύρεως, άλλ* Ιστην 
αίφνης καΐ μικρού δεΐν παΜ^ορ(;ος όπίίσζη»^ 
έπι μεγάλφ καΐ παραδόξφ φαινομένφ ! Έν 
πρώτοις γαρ προθύροις άνδρα είδον, άείποτε 
μεν χρημάτων υλικών- καΐ παντός αργυρίου 
άνώτερον ί αυτόν έπιδειζάμενον , παιδιόθεν ^δβ 
πνευματικοΐς εργοις καΐ σοφοϊς μάλιστα προς- 
ομιλοΰντα καΐ είπερ τις καΐ άλλος τον ύλι- 
σμον γενναίως και καρτερικώς καταπατήσαν- 
τα, τον τοιούτον, λέγω, άνδρα πάρα πασάν 
μου προσδοκίαν εΐδον άπλήστως τοις νομίσμα- 
σιν έγκύπτοντα*και οΙονει αύτοϊς προσκυνουντα. 
α Τί παθών, ω 'γαθέ, είπον αύτφ — εύνους 
γάρ μοι ην ο γεραρος άνήρ — τί παθών, εί- 
πον, τηλικόςδε ηδη ων, δψέ πως της "ήλικίο&ς 
γενόμενος τοις πρόσθεν παλινφδών ούτω σφό- 
δρα φιλαργυρεϊς; » Ήπίως δ* ούτος μει- 
διάσας, α μη σπεύδε, είπε μοι, ω μοίκάριε* ου 
γάρ τη χρυσή ταύτη ύλη θεραπεύω ούδε δου- 
λεύω αύτη, άλλα την μορφή ν της ύλης ταύ- 
της θαυμάζων προσκυνώ και τιμώ ! αρχαίου 
γαρ μεγαλείου έν τούτοις ορώ σκιάν ! αρχαίας 
δόξης τα κερμάτια ταύτα άπόζουσιν, αρχαίας 
Ελληνικής λαμπράτητος άττοστίλβουσι ! προς 
τούτο άπόβλεψον καΐ ομολόγησαν σαφώς, δτι 
ουδόλως ουδέποτε φιλαργυρώ, φιλάρχαιος δέ 
μάλλον τυγχάνω ών ». Την θρησκευτικήν αυ- 
τού ταύτην προς τάρχαϊα εύλάβειαν σεβασθείς 
καΐ την συγγνώμη ν αυτού έπΙ τη άκαίρφ ταύ- 
τη εκπλήξει μου αίτησάμενος, θερμώς αύτου 
έδέήθην, δπως ίλεως ήμϊν γενόμενος άπαντα 
ταύτα σαφώς καΐ ήμϊν πάσιν Ιξηγήσηται^ 
κοινωνούς οε του προς αυτά θαυμασμού και 
λατρείας αυτού ημάς καταστήση. 

Ήμϊν δε χαριζόμενος, ώς εϊωθε τούτο ποι- 
•εϊν, δ δεινός του βήματος τούτου κατοικτητης 
κ. Ήρ. Βασιάδης και δδηγον έχων το περί 
νομισμάτων καΐ νομισματοσήμων νεώτατον 
σύγγραμμα του μακαρίτου Φραγκίσκου Λενορ- 
μάνοου, τεσσάρας έποιήσατο διαλέξεις περί 
της νομισματικής τέχνης παρά τοϊς άρχαίοις 
καΐ νεωτέροις. Και πρώτον λόγον έποιήσατο 
περί τών πρώτων μέσων, & έχρησίμευσαν τφ 
άνθρώπψ προς συναλλαγην προ της ευρέσεως 
τών νομισμάτων. Τοιαύτα δε ήσαν πρώτον 
αυτά τά προϊόντα της γης, δεύτερον τεμάχια 
ακατέργαστα τών πολυτίμων μετάλλων, ώς 
στερεών και δυσφθάρτων, οίον χρυσού, αργύ- 
ρου, χαλκού, σιδήρου* πλην δε τούτων τά 
έργα τών ανθρωπίνων χειρών, οίον λέβητεςι 



π ρ Α Ι τ Ι κ Α. 



η 



ιοτηρια, όιΛχ χλπ. άλλα χαΐ ζώα χαΐ τα 
^ραατα αυτών και αύτος τέλος ό άνθρωπος 
<τΓαλλασΦΟρΐ£νος προς έαπορεύματα. 

Πάντα ταύτα τα {^^έσα, λέγει ό κ. Βασιάδης, 
<ί πρόγονοι ηαών {χετεχειρίζοντο κατά τον 
Τρικχον πόλεριον, ώς λέγει ό "Οιχηρος, δτι οΐ 
*Α3ΓαιοΙ ίτγόραζον οίνον δίδοντες οΐ αεν χαλ- 
χέ», οΐ δέ «ώηρον, άλλοι δε βοών όέρ(χατα, 
ίλλοι δε βοάς, άλλοι δε άνδράποδα. 

*Αλλα ιρρο τών Ελλήνων άλλα έθνη κρα- 
τχια και :ρολλ<ϊ^ αυτών πρεσβύτερα, οΐ Σίναι, 
9ΐ Αιγύπτιοι, οΐ ΧαλδχΙοι, οΐ Άσσύριοι, •?)- 
γίόονν Ιπίστης την χρησιν τών νο}Λΐσ(Λάτων και 
«ολίας δι^λθον χιλιετηρίδας έχοντες τάς (χαλ- 
λοττ {αν ίχτεταμένας έμπορικας σχέσεις πάρα 
χχντχ άλλον λαον της αρχαιότητος, {χέσα δε 
χρος συναλλαγην (χεταχειριζό(χενοι τε(Λάχια 
κετάλλων διαφόρων [Λορφών καΐ (χεγέθους καΐ 
ςυγ^οντες αυτά. 

Προϊόντος του χρόνου ταύτα έτελειοποιή- 
^5σιν λαβόντα βάρος καΐ άςίαν ώρισριένην. 
Τςιιυτα •ησαν οΐ σίκλοι τών Ση[Λΐτικών λαών 
χαι οΐ χρυσοί και άργυροι δακτύλιοι τών Αί- 

ΓΓίων ουκ ήσαν δ(Λω; νο(Λ{σ(Λατα, διότι ού- 
ειχον £ρ.βλη{Λα. Πρώτοι οΐ ΛυδοΙ έπΙ τε- 
|ΐαχι%ιν χρυσού εχόντων ώρισριένον βάρος, και 
εχειτα Φείδων ό βασιλεύς τών Άργείων έπΙ 
7ε(λαχίων αργύρου εθηκαν κατά τα τέλη του 
ογδόου π. Χ. αιώνος ε{Λβλη(/,α ήτοι τύπον έ- 
κίσηιιον, έγγυώριενον δτι το σεση(Αασμένον τού- 
το τεμάχιον Ιχει το ώρισαένον βάρος, το δε 
[ΐέταλλον χαθαρόν Ιστιν, Ούτως άπηλλάγη- 
αη οΐ άνθρωποι, λέγει ό Αριστοτέλης, του 
αιωνίως ζυγίζειν. 

Οι Έλληνες, λέγει ό κ. Βασιάδης, φιλο- 
τΐ|ΐηθέντες, ίνα το εριβληρια καταστήσωσιν I- 
«φανέστερον, ?θηκαν άντι περιωρισ(Λένου ση- 
|ΐάσ[ΐατος άληθη τύπον καταλαμιβάνοντα πά- 
βχν την δεζιάν πλευράν, καΐ ούτως εποίησαν 
τα νόαισμα καλλιτεχνικον έργον . 

Οι Έλληνες δε συνετέλεσαν, είπερ τις καΐ 
άλλος λαός της αρχαιότητος, εις την έξά- 
χλ»σιν της χρήσεως του νοιι.ίσ(χατος. Κατά 
τον Ικτον π. Χ. αιώνα ούοεριία χώρα είτε 
ίντος της Ελλάδος είτε Ικτος ύφ* Ελλήνων 
χατεχο(Λένη έστερεΐτο ιδίου νο{χίσ(Λατος, αλλ* 
ίχάστη πόλις είχε καΐ το νό|Λΐσ(Λα αύτης. 

Οί Πέρσαι, κατά τους λόγους του κ. Βα- 
Λχδου, παρά τών Λυδών ?(Ααθον την χρησιν 
τών νο(ΐ.ισ[ΐ.άτων, εις δε την Φοινίκων ή γρησις 
τ6ν νο|Μσ{ΐάτων εισήχθη κατά τους Μηδικούς 
«ολέ(Αθυς, δτε οΐ Φοίνικες εις στενωτέρας ήλ- 
(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ 



θον ναυτικά ς σχέσεις προς τους Έλληνας* και 
εν Αίγύπτω τά πρώτα νο(Λίσ(Αατα έκόπησάν 
υπο του σατράπου Άρυάνδου έν Μέρ.φιδι καΐ 
Ναυκράτιδι χάριν τών ξένων Ελλήνων καΐ 
Φοινίκων. 

Εις Ίταλίαν το νόμισμα, εισήχθη υπο τών 
Ελληνικών αποικιών της μεγάλη^ Ελλάδος 
και της Σικελίας* καΐ Ιν Γαλλία δε καΐ Ί- 
σπανίί^ το νόμισμα έγένετο γνωστόν υπό τών 
Ελληνικών αποικιών της Μασσαλίας* καΐ 
οί Καρχηδόνιοι δε την χρησιν τών νόμισμα* 
των παρέλαβον παρά τών Ελλήνων της Σι- 
κελίας, άλλ' ούχ ήττον καΐ έν Άσίί^ Ιν τη 
Βακτριανή καΐ έν τη Ίνδικη αΐ καΐ-ακτή- 
σεις του μεγάλου ^Αλεξάνδρου άμα τφ Έλ- 
ληνικ(|^ πολιτισμώ διέδοσαν καΐ την χρησιν 
τών νομισμάτων ή δε μοναρχία τών Σελευ- 
κιδών έξήπλωσε την χρησιν αυτών εΓς τε την 
βασιλείαν τών Χαρακηνών και την τών Πάρ- 
θων καΐ εις την Άραβίαν κατά δε τον Εύ- 
ξεινον Πόντον και την Ταυρικήν Χερσόνη- 
σον και τά# Παριστρίους χωράς αΐ αυτόθι 
Έλληνικαι άποικίαι εποίησαν γνωστά τά νο- 
μίσματα τοις βαρβάροις λαοϊς τών χωρών 
τούτων. 

Τόιαύται, λέγει ό κ. Βασιάδης, ήσαν αΐ 
μεγάλαι ύτηορεσίαι του Ελληνικού έθνους εις 
την πρόοδον του πολιτισμού του ανθρωπίνου 
γένους διά της εισαγωγής καΐ εξαπλώσεως του 
νομίσματος εις τά διάφορα έθνη του αρχαίου 
κόσμου. 

Είτα ό κύριος Βασιάδης εξετάζει, τί Ικ τών 
τριών νομισματίϊΛίν μετάλλων, του χρυσού, αρ- 
γύρου και χαλκού έχρησίμευεν ώς βάσις, ώς 
μονάς καΐ έκανόνιζε το νομισματικόν σύστη- 
μα. Έν μεν τη Ελλάδι ην έξ αρχής και δι- 
έμεινε μέχρι τέλους ό άργυρος, Ιν δε τη Ασία 
ό χρυσός, έν δε τη *Ρώμη και λοιττη Ιταλία 
έ χαλκός μεν μέχρι του 269 π. Χ., άπό δε 
ταύτης της Ιποχής μέχρι της καταλύσεως της 
δημοκρατίας ό άργυρος, Ιπί δε τών χρόνων 
της αυτοκρατορίας ό χρυσός. 

Οι δε τρόποι της κατασκευής τών νομισμά- 
των ήσαν δύο: ό διά χύσεως του μετάλλου ά- 
ναλελυμένου Ιν μήτραις Ικ δύο μερών συντε- 
θειμέναις Ικ χώματος έφθού, και ό διά κρού- 
σεως τιθεμένου μεταξύ δύο μεταλλίνων ι- 
χνογραφημένων τύπων του φακού, ήτοι του 
στρογγυλού τεμαχίου του μετάλλου Ιν στερε5^ 
μεν όντως κο^ταστάσει, άλλα πεττυρακτωμέ- 
νου, δπως διά του κτυπήματος άποτυπώνται 
εύκολιίΛερον τά ίχνογραφήματα τών τύπων* 



^1ΜΙ£ «ΙΜ1•ΠΙ0Σ ΣΥΛΛΟΓΟΣ 



. ...Λτζ έτίΟίντο 
* .τ-νΐ» η έλογρχ- 

1 ^--^'νζοχο-ειχ των 

--.' Λ'ίχνών καΐ της 

■. ^^ τϋ.γ;αατα. Άλλα- 

-•;^ τό τ:ρονό[Λΐον του 

..^ Λυχλοφορίαν νο{Λίσ[χα.• 

-.ν τη; Άρχης. 

.'. ΐν τοις άργυροκοζείοις η- 

.:•., ανήκοντες δηλονότι ττ) 

• τών ετΓίστχτούντων αρχόντων 

.. ών, οϊτινες ήσαν ελεύθεροι ττο- 

ν-νΛΧί; διχσηαοι καΤλιτε'χναι, οίς 

. ,' ' ^χ γλύ^ωσι τα ονόΐΛατα αυτών έ- 

.,ί,.ΓΛχτων. 
V, λ;-•.\ο; ό κύριος Βασιάδης εξιστόρησε 
. \, ' '-ν XXI άνάτΐτυξιν των τύ::ων ρ-ε'χρι 
, , ;Λ5'»;τητ'^ς αυτών. Το κατ* άρχας τα νο- 
^ >•.Λτχ έπι (Αίας μόνης ττλευρας είχον τύττον, 
, .'* 5ς τη; ετέρας εί/ον τετρχγωνον χοϊλον χαΐ 
Λ;^,^ν, ήσαν δε χαί άνε:;ίγρχφχ• άλλα ττροϊόν- 
ιν; του χρόνου τα νοαίσαατα υττεστησαν ρ.ε- 
τχυολχς χαΐ αΐ (Λεταβολαί αύται ώς ττρος τους 
τυ?τους (Λαλιστα άποτελου^ι ^ας διαφόρους έ- 
7;οχα; τών νομισιχά^ων τ:, χ. το άρ/αϊον νό• 
α.ισ|χα τών 'ΛΟηνών έφερε (χόνον γλαΰχα, αλλ* 
ίζι Πεισιστράτου ίτζΐ |;.εν της δι£ιας -λευρας 
έτιΟη ή χεοαλή της ΆΟηνας, ε::• δε της αρι- 
στεράς ή γλαύς. Τοιαυται σ.εταβολαί ττρος τε- 
λειοποίησιν τών τύ:των έττηλΟον χαί εις τα νο- 
(λίσίλατα τών άλλων ττόλεων. 

Έτ^ειδή δε έχάστη 7:όλις είχεν ίδιον νόαι- 
σ[λα και ιδίου; τύ-ους, χατχλχαβάνει έκαστος, 
ςποίας συντόνους ρ,ελέτας οφιίλει να χαταβχ- 
λγ), δπως γνώσιν τίνα λάβη τών διαφόρων 
τούτων τύπων καΐ τών (Λξταβολών αυτών. 

Ό τύπος εκάστης πόλεως είναι το σύαβο- 
λον αυτής και ή έγγύησις ότι το νόμισ;-τ-α γνή- 
σιον και άκέραιον εστίν οί δε λόγοι, ες ών λα- 
βοΰσαι άφοραήν αΐ ττόλεις ί-οιήσαντο έχλο'^'ήν 
τών νο'/'-θ'Λ7- ν.ών αυτών τύ~ων. η7χν ώ: ϊτ:\ 
το πλείστον Ορη-τ/,^υτ'.χοΐ κχί ί;.υ )θΛογικο{' οίον 
ή κεφαλή ττ,; ΆΟηνας και ή γλαύς ^Ι τών 



• ,-ΐσαάτων τών Αθηνών, ή κεφαλή του Πο• 
σει^νος έπΙ τών νοίΛίσαάτων της Ποσειδώ- 
ν ία ς, οί δέλφινες έπι τών νο{χισ(Λάτων τών 
Λελφών κ7νπ. 

Έκ τών νο[7Λσ[Λάτων τίνα είχον διεθνή κυ- 
κλοφορίαν, έχρησίαευον δηλονότι εις τας συν- 
αλλαγας τών διαφόρων εθνών. Τοιαύτα ήσαν 
•τα τετράδράχίΛα τών * Αθηνών, ύστερον ό αρ- 
γυρούς στατήρ της *Ρόδου, ό χρυσούς της Κυ- 
ζίκου, ό χρυσούς του Φιλίππου, τα νο(Λ{σ(χ»ατα 
του Μεγ. Αλεξάνδρου κλπ. 

Τους τύπους τούτων τών νο(Λΐσ(Λάτων αν- 
τέγραψαν και οί βάρβαροι λαοί, δτε ηθέλησαν 
ίδια νο[Αίσ[Λατα να κόψωσιν εν Γαλλία, εν Ι- 
σπανία, εν ταΐς Παριστρίοις χώραις και του 
Ευξείνου Πόντου, εν *Αρχβία και αύτη τη 
Βακτριανή κλπ. 

Τοιαύτα τίνα ειπών ό κ. Βασιάδης περί 
τών αρχαίων νο'Λίσαάτων [Λετέβη εις τήν έξ- 
ιστόρησιν της νοι/Λσαατςχής τέχνης πάρα τοις 
νεωτέροις. 

*Απο της εισβολής, λέγει, τών βαρβάρων 
και [^.έχρι του ΙΓ' αιώνος τα νο(Λίσαατα έν 
τη Δύσει ούδένα- εφερον τύπον καλλιτεχνίας' 
ή νοίχισαατική ουν ουκ ην τέχνη τών καλών, 
άλλα βάναυσον επάγγελμα προς κατασκευήν 
νοαισίλάτων. Οί τύποι ελαβον εκατέρωθεν σχη- 
ΐΛΧ έπίπεδον, ούδει/^ία πρωτοτυπία, τα νο[χί- 
σαατα ήσαν βάρβαρος κχΐ έξηχρειω[Λένη άπο- 
|7.ίρ.ησις τών αυτοκρατορικών νοιχισαάτων οΙ* 
έπίπεόοι τύποι τών αεσαιωνικών νορσαάτων 
διετηρήΟησαν και έν τοις νεωτέροις νο[Αίσ(Αασι, 
διό και ουδέποτε αφίχθησαν εις τήν τελειότη- 
τα τών αρχαίων νο[Λΐσίχάτων. 

ΟύδίΙς εσχε τήν ίδέαν, ίνα άναλάβη τας 
παραδόσεις της αρχαίας νο[χισ[Λατιχής ούτε έν 
τη [χορφη τών νοϋ.ισιχάτων ούτε έν τη (τχε- 
όιογραφία τών τύπων. Οί νοαισίχατοκόποι ή- 
σαν τό κατ* άρχας βασιλικοί υπάλληλοι πε- 
ριφερόμενοι εις τας επαρχίας ρ-ετα του έπιτε- 
τρχ;χί7-ένου τήν σύναξιν τών φόρων είσπρά- 
χτορος, ο ς έλάαβχνε αέταλλον, και οτε συνή- 
Οροιζε ποσόν τι, οί νο(χισ|χατοκόποι εκοπτον 
αυτό εις .νόαισαα φέρον τό όνοίχα αυτών καΐ 
τό της πόλεως ή κών,ης, εν ή έκοψαν αυτό. 
Έπι της Καρολικής δυναστείας τό κόπτειν 
νόαισαα ήν άποχλειστικόν βασιλικόν προνό(χιον, 
άλλα προϊόντος του χρόνου τό προνό{Λΐον εδό- 
θη τοις άρχιεπισκόποις, τοις έπισκόποις, τοις 
αννζστηΛΟίς, τοις βχρώνοις. 

Άπό ύε της αναγεννήσεως τών γραμιχάτων 
και τεχνών ή νοίχισ(χατική διηρέθη εις δύοΓ 



•η ρ Α Ι τ Ι κ Α. 



75 



ης ΤΓ,ν χατασκευτ,ν των νομισρ-ατων και ιις 
την των νοα•<;αατθ':7;[/.ων ν; (^,^τα^Λίων. Το 
>ί;Αΐσ!ΐ-χ ού τοσούτον 4τί>.£ΐθ7:οΐ7;0η όσον το 
νβίΐισ^ατόστ,υιον, δ-ερ ά:;εβγ) καλλιτέχνημα• 
χαλλιτέχ^ναι διαττρεψαντες έπΙ τνί κατασκευή, 
νθϊΛΐσ^Α.ατο<Γγ;αων έγένοντο 7:ολλοί εν Ιταλία, 
£■» ΓεΓαανία, έν Γαλλία, ιχάλιστα εν Ιταλία, 
ίττου το Ίτρώτον εκαλλιεργηΟη η τε'χνη των 
ννχ'.ίΐ^χχτοττ,αων. Τα νου!.ίσ(Λατα ορ.ως ε^Λει- 
νχ» -ζει έχ υποδεεστέρα [Λοίρα** η υποδεεστέρα 
δέ αύττ κχτζστασις της νο^Λίσίχατικηξ τέχνης 
τ^ν "νεωτέρων συγκρινο{Λένης προς την των αρ- 
χαίων ττροέρχεται εκ της άδυνα(Λίας των τε- 
}Γνιτών, ίνα έοίκωνται της πλαστικής τελειό- 
τΓτος των τύ^πων επί του επιπέδου δίσκου, ος 
οΰία}Λως έστι πρόσφορος τ7ι τέχνγ) και εκ της 
5«φορχς των τρόπων της κατασκευής* η τέ- 
ΊΙ^χ ούόαΐΛώς ωφελείται έκ των ισχυρών ι^.η- 
χανων 7ϊ εύρεσιςτου άλτηρος φαΙαηςΟΙΓΟ) 
ΰπηρςεν ολέθρια τνί νο;^.ισ^ατικ^ καλλιτε- 

Έν Γαλλία οΐ νο[Λΐσ»Λατοκόποι απέβησαν 
ίβχυροτχτν) συντεχνία έχουσα πολλά προνό- 
ΰ:ιχ χαί -πολλάκις έναντιου[Λένη εις την πρόο- 
5ον ττς τέχνης• ή συντεχνία κατηρ-ρ,Οη ώς 
χαί άλλα πολλά έπΙ της επαναστάσεως. 

Τοιαύτα τίνα περί τ•?ίς των αρχαίων νο[^Λ- 
σ{ΐΛτιχΤις τέχνης παρά 'ζου σοφοΰ η[^^ών έταί- 
^ν^ χαΐ στερρού του η[χετέρου Συλλόγου ες αρ- 
χής στύλου χ. Ήρ. Βασιάδου άκροασάρ.ενοι και 
σοοωτεροι η}Λών αυτών γενόμενοι, έχωρησα- 
(ΐεν -περαιτέρω της εκθέσεως, οπότε και τφ 
νεαρφ 73αών έταίρφ ένετύχο[Λεν, τω κ. *Λ0. 
Ιΐχπτίαδο-πούλνω Κερα(Αεϊ, ω τοσούτον έχά- 
ρ,αεν έντυχόντες, καθόσον από του Πακτω- 
λού χαΐ των του Κροίσου θησαυρών έπυΟόρ.ε- 
θζ αντου έρχθ[ΐένου• αλλ* η χαρά ήαών άπε- 
σοέσθτι ευθύς ώς τάχιστα ηκούσααεν αύτου 
λυχτ»ρως "/ί^ϊν διηγησαμιένου, δτι στείρος η δη 
ό χρυσορρόας Πακτωλός, φρούδοι πάλαι οΐ 
του Κροίσου θησαυροί. Έν (/.εγάλ-^ι δε σπο'^- 
ϊή τοσαύτας τινάς.διηγησατο ήαϊν άναανή- 
5£ΐς έχ ττίς επισκέψεως της πάλαι ποτε πλού- 
σιας χα ι εύδαίαονος πρωτευούσης του Λυδι- 
»οΟ 3ασνλείου, ην άπο της Σαύρνης όρ[Λώ[;.ε- 
%; έτιεχείρησεν έν ετει 1877. 

Έν ττρώτοις λίαν σαφώς περιέγραψεν •ί][^Λν 
Γ,ν Έρ{Λαϊχην πεδιάδα, δι' η; ρ-^^ ο ποτα- 
ις Έρριος πιαίνων και λιπαίνων αύτην, τον 
ραττόταρ-ον Πακτωλόν, δν εύρε νυν άπλουν 
ίξίΛορον, πτωχόν, γεγηρακότα• ούτως η δόξα 
ί ο πλούτος άστατος ου (χόνον τοις θνητοΐς 



άνΟνώποις άλλα και τοΓ: άΟανάτοις ποταυ.οϊς! 
περιέγραψεν ηαΐν την ά•/.ρόπο7νΐν τών Σάρ- 
δεων, τον εν αύττ, π^ρΐοηυ.ον πάλαι ναον της 
Κυβέλης, ου σώζονται δύο υψηλότατοι κίονες, 
ών αί βάσεις ευρίσκονται εις βάθος πολλών 
[Λέτρων ένεκα τών έκ της ακροπόλεως διά τών 
βρο/ών καταρρεόντων χωαάτων, άτινα έκά- 
λυψαν άπαν το έδαφος του νοΌΰ τούτου. Πε- 
ρίγραψα ς δε και τα λοιπά αυτόθι αρχαία έ- 
οείπια [Λετέοη είτα εις σειράν τάφων έσχη- 
[/.ατισαενων ώ;ει λόφων εκ χω[Λάτων• οΐ τά- 
φοι ούτοι κείνται εις ίκανην άπόστασιν απέ- 
ναντι τών Σάρδεων, είσι δε άπειροι και κα- 
λούνται ση[Λερον τουρ-κιστί //.τί> γ^^γ^ (χίλια ύ- 
ψώαατα)• (Λεταξύ δ' αυτών ό πάντων υψηλό- 
τατος άποδίδοται τω Κροίσω. Μετά την συ- • 
ν οπτική ν δε τεχνική ν και τούτων περιγρα- , 
φην άφηγ•/;Οη και την ίστορίαν της πόλεως 
ταύτης ώς πρωτευούσης του Λυδικου βασι- 
λείου άπο τών άρχαιοτχτων χρόνων (/.έχρι του 
Κοοίσου, παρακολουΟήσας 'έν τη περιστάσει 
ταύτη και την νεωτέραν Ιστορική ν κριτική ν. 

Τοσαΰτα του άπο της ^Ιωνίας κυρίου Κε- 
ρααέως' παρ* ού (ΛαΟόντες, ότι και η Σαπφώ 
έπιδηαιος και έν ττ, πανηγύρει, έσπεύσα(χεν 
π:-6ς την σοφή ν γυναίκα, ίνα και αύτης τίνα 
άκροασών.εΟα. Και όντως αύτη έν ριέσφ πολ- 
λών ακροατών ά[Λφοτέρου του φύλου, η κυρία 
Σαπφώ Λεοντιάς, έν ένί (χακροτάτω και πο- 
λυώρω [χαθήαατι συνεχίζουσα τά κατά το πα- 
ρελθόν έτος άπο του αύτου βηαατος ύπ' αύ- 
της διδαχΟέντα, κατηρςατο του δευτέρου [χέ- 
ρους ττ,ς διαλέξεως αύτης, '/]; το ()ψχ: ή γυ- 
νή έν τη ίο'/οίίχ τραγωδία, έν ω ό7άγα προοι- 
αιασα[^.ένη έπελάβετο του ζητη[^-ατος οιατυ- 
πωθέντος ύπ* αύτης ώδε: (( Εί ή γ^νΎι είςαγο- 
[7.ένη έν τω Έλληνικώ δράαατι και ώς (;.ήτηρ 
(Λεν και σύζυγος εικονιζόμενη ώς έπι το πλεί- 
στον ούχι άγαΟη ούδε καλή βεβαίως, τουναν- 
τίον δε παοιστανο(Λένη αρίστη και καλλίστη ώς 
παρθένος, Ουγάτηρ καΐάδελφη, ύπο τών ποιη- 
τών έπλάττετο τοιαύτη, τ, καΐ ην τοιαύτη τις 
έν τω πραγ;Λατικω βίω κατ*έκείνους -ηδη τους 
κλασι-κούς ^τρόνους, καθ'ους έγεννηθη καίηκαα- 
σεν η δρααατί'κη ποίησις». Ούτω δε διατυπώ- 
σασατο θέυ,α άπίδ-ιξε το καθ*έαυτην διά πολ- 
λών, δτι ή έν τ•?ί αρχαία τραγωδία τοιαύτη 
παοιστω(/.ένη γυνή, καίτοι δεν ή το φύσει δια- 
φέρουσα τών νυν γυναικών, καίτοι είχε βεβαίως* 
κατ' άρ/'/]ν τά αισθήματα και τά συναισθή- 
[Λατα τά αγαπητά και έράσαια της άγαπώσης 
και διά παντός συ[;.παθούσης και προς βοτί)- 



76 



Ο ΙΝ κ/ϋΟΙΕΙ ΕϋΗλΗΟΣ ΦΙΑΟΑΟΓΙΚΟΣ ΣΥΑΑΟΓΟΣ. 



θειαν καΐ περίθαλψιν άείποτε οργώση; γιτναι- 
χείοίς ψυχής, καίτοι είχε κατά βάθος την γυ- 
ναικείαν φύσιν την Ιρατεινην και ροδόεσσαν, 
κατά την (Λορφην δμως και τους τρόπους τών 
ενεργειών και έν γένει κατά το ήθος και τ•/3ν 
δψιν του χαρακτηρος καΐ ύπο τών ποιητών έ- 
πλάττετο, οϊα παρίστατο έγ τζ^ δρά[Λατι, καΐ 
ην πως καΐ τοιαύτη έν τφ πραγ(Λατικ(5 κατά 
τους χρόνους εκείνους βίφ. 

Προέβη Χέ εις την άνάπτυςιν τούτου άπο τών 
αιτίων, άπερ απέδειξε τρία καί είσι τα έζης : 

Α'• Οι γενικοί όροι και αΐ συνθηκαι, αϊπερ 
ύπηρχον έν τφ δράματι δεδθ|Λέναι και έδέ- 
σρ,ευον τον ποιητην της αρχαίας Ελληνικής 
τραγφδίας, καΐκαθ'ας εκείνος ην ύποχρεωρ- 
• νος, ίνα δανείζηται τάς τε πράξεις καΐτα πρό- 
σωπα έκ τών ηρωικών χρόνων και πλάττγ) 
τάς (Αορφας αυτών έπι τών παραδόσεων, ά{Λα 
δε και ία συριβαίνοντα κατά την έποχην αυ- 
τού να ύπαινίττηται έν αύτοϊς. Και ούτως, 
είπεν, αΐ {χεν βάσΐις και αΐ ούσίαι τών μορ- 
φών εκείνων ευρίσκονται έν τω πραγματική) 
βίφ τφ ύπ'δψει του ποιητου, μήτηρ δηλαδή, 
σύζυγος, αδελφή, θυγάτηρ, αΐ δε μορφαΐ καΐ 
τα σχήματα έξήγοντο ευχερώς άλλα και ά- 
ναγκαίως άμα έκ του μεγάλου επικού κόσμου, 
έκ του ανεξάντλητου εκείνου ταμιείου της μυ- 
θικής καΐ ηρωικής ποιήσεως. 

Κατά τους ηρωικούς δι χρόνους, όθεν έ- 
λάμβανον οΐ ποιηταΐ εκείνοι τα πρόσωπα και 
τάς μορφάς, έπεκράτει πολύ το άφελες και ά- 
πλοϊκον και φυσικον έν γένει, τά δε αισθήμα- 
τα έξεδηλούντο άνευ επιφυλάξεως, ετι δε καΐ 
μετά σφοδρότητος, ώς συμβαίνει παρά τοις 
παιδίοις, και σχεδόν μετά φυσικής τίνος ά- 
γριότητος και παντάπασιν ανυπόκριτου παρ- 
ρησίας εις πραγμάτωσιν διά της βουλήσεως 
έξωθουντο. 

Ή δραματιζομένη γυνή, ή ήρωίς εκείνη 
ύπο το δνομχ της Μηδείας και Ίοκάστης καΐ 
πάσης άλλης, δεν έχει την δύναμιν νάύπομέ- 
ντ) καΐ έγκαρτεργ), δπερ ή τέχνη, ή παιδεία, 
ή μόρφωσις, ό πολιτισμός παρέχει; ρίπτεται 
εις το ίργον άνευ περιστροφών απλώς και φυ- 
σικώς, ή μάλλον μεθ'^ύπερβαλλούσης φυσικό- 
τητος καΐ εμπάθειας• όρμδ^, όρμ?, δεν κρύ- 
πτεται* δεν έρχεται ^οατά του άδικήσαντος αυ- 
τήν διά πλαγίας όδοΰ, αλλ* όμόθεν καί έκτου 
συστάδην καί κατ' ευθύ* και ουδέ πιθανός κα- 
θίστατο 6 ποιητής, αν μη τοιαύτην παρίστη 
την ηρωίδα του, την Κλυταιμνήστραν άύτου 
και Μήδειαν, 



•Άλλ* όμως, λέγει ή έλλόγιμος κυρία Σαττ- 
φώ Λεοντιάς, οΐ ποιηταΐ εκείνοι άναπλάττον- 
τες την γ'^ναϊκα έκ τών μυθικών παραδόσεων 
συμφώνως προς τον σκοπδν της δραματικτίζ 
ποιήσεως και κατά τον έν τη έθνικ-ζ συνειδ•η- 
σει διατετυπωμένον μυθον έφύλαττον μεν κατ* 
ανάγκην τά ηρωικά αισθήματα, έποίκιλλον ό- 
μως τον τρόπον, δι* ού έξεδήλουν αυτά, μά- 
λιστα ένεκα της ατομικής αυτών ιδιοφυίας καΐ 
της γλωσσική; μορφώσεως καί συνφδά δέ προς 
την παιδείαν καί την καλαισθητικήν άνάτττυ- 
ξιν του δημοσίου, δι* δ έποίουν. Ενταύθα δβ 
•γενομένη άνέπρ^ξε διά μακρών την διαφοράν, 
ήν άπαντώμεν παρά τοις τρισί μεγάλοις ημών 
δραματοποιοϊς προς αλλήλους καΐ έν άλλοις 
καί ώς προς την παράστασιν της γυναικός έπι 
της σκηνής. 

Δεύτερον αίτιον υπέδειξε την φύσιν αυτής 
της αρχαίας τραγωδίας, ήτις ην μάλλον θρη- 
σκευτική ή. καθαρώς ηθική ' καθ* δσον ή αρ- 
χαία τραγφδία ην ουχί είκών τής πάλης της 
έλευθξρας του άνθρωπου βουλήσεως κατά του 
κάκου, άλλα του δεινού καί παραβόλου αγώ- 
νος του αρχαίου άνθρωπου κατά της σιδηράς, 
ώς Ιφρόνουν, εΙμαρμένης της άναποδράστως 
άποφασιζούσης τά κατ* αυτού κακά. Καί την 
ίδέαν ταύτην άγαγούσα εις την πανάρχαιον 
τής ανθρωπινής Ιστορίας σκηνή ν, καθ* ήν α- 
ναγράφεται ή του πρωτοπλάστου εις το κακδν 
ύποδούλωσις, δτε αυτοβούλως κατά του ηθι- 
κού^ νόμου άντιστρατευόμενος έχωρίσθη άπδ 
του αγαθού καί εις το κράτος του κακού πα- 
ραδοθείς έξησθένησε κατά την νοητικήν καΐ 
τήν βουλητικήν δύναμιν καί ύπο τον ζυγδν 
τής κακίας καθυπετάγη, αλύτρωτος αυτού αι- 
χμάλωτος γενόμενος, άπέδειξεν, δτι το μάΧ- 
λον ύπο του συναισθηματικού και του ορεκτι- 
κού κατεχόμενον φυλον τής άνθρωπότητος, 
ή γυνή, ή πρώτη εκείνη σύζυγος κατά το γρα• 
φικδν ρήμα παρισύρθη εις το είρημένον κακδν 
ύπο του ευερέθιστου θυμικού καί του περιέρ- 
γου αυτής ιδιώματος*, καί ου μόνον αύτη άλλα 
κ«ιί τον σύζυγον αυτής παρέσυρε,• καί ούτω 
διεδόθη κατά παράδοσιν εις την σ'^νείδησιν πάν- 
των τών εθνών, δτι αιτία πρώτη τών δυστυ- 
χιών καί συμφορών του συζύγου καί δη καΐ 
πάντων τών ανθρώπων αύτη έγένετο. Διο καΐ 
επεκράτησε παρά τοις Άσιατικοϊς μάλιστα 
λαοις ζωηρότατη ή περί της γυναικός αύτη ιδέα 
καί διά ταύτα δ τε πολύς τής γυναικός περιο- 
ρισμός παρ* αύτοϊς καί ή λίαν χαμηλή αυτής 
θέσις απέναντι του άρρενος. ΈντιΟθδν, είπε, 



Γ 



Η Ρ Α Ε Τ Ι Ε Α. 



77 



ι« η 'Ελλτϊνιχη διάνοιχ εν τε τφ επει και 
τ^ τρζγωίΐί;: χαρίστησν την γυναϊχα εν τη 
3ιότϊτη [ΐάλιστα της συζύγου πρωτουργον πά- 
5ί; οίχογενειαχης καΐ εθνικής συ(Λφορας, πλα- 
>όσχν χαί άπατώσαν τον άνδρα, αθετούσαν 
τχ β'^ζυγικx καθήκοντα καΐ τών τέκνων έττι- 
λιν9ζνο(ΐιε'νην, ώς ή Ελένη, έν άφρονι διανρίχ 
Χ21 νεωτερικη όρ{ΑΥ) νυαφευο^ί.ένην τον υΐόν, 
ύ; η Ίοκάστη κλπ. . καΐ έν τούτοις δ(Λως αί• 
η«{κνιίν το θείον δια τάς ατασθαλίας αυτής* 
^τι τούτο κχι πάρα του άνδρος πρώτου ε- 
"μβεν- €η γυνή, ι^ν εδωκάς(Αθΐ, πταίει», ήτοι 
55/, θεέ, πταίεις δούς αο;» την γυναίκα, ώς 
£ί«ν έχεινος. 

Ούτως 7> θρησκευτική [Λαλλον φύσις της 
τρχγ^ϊίας, οίαν έσκιαγράφησεν αύτην, ύπε- 
χρέου τον ποιητην, ίνα ζωγραφη (λέν την γυ- 
νιϊχα, σύζυγον καΐ {Αητέρα, δια τών άσχη[Λ0- 
τίτωντου ηθικού χαρακτηρος γρά[Λ{Αών, πλάτ- 
ΤΤ1 & αύτην κινουριένην, ώ; και τον άνδρα, 
050 εξωτερικής αιτίας, ύπο ά{ΐ.ειλίκτου άνα- 
χοίράστου εΐ^ααρμένης. 

Πχρετηρησε δ' έπί τούτοις ή κ. Σαπφώ 
Λεοντιάς, ότι δσον συν ττ) προόδφ του χρόνου 
ιητροντο ο^ί φιλοσοφικαι ριελέται καΐ σκέψεις 
χαΐ ύχεισηγον αλλοιώσεις εις τον κύκλον τών 
Φρησχευτικών δοξασιών κλπ. τόσον και παρ' 
Ιχχςτψ τών τριών (Λεγάλων τραγφδοποιών ή 
ίαγρζφη τών της (/.ητρός καΐ συζύγου (χορ- 
^ της γυναικός φαίνεται τροποποιου(Λένη; 
XII ίδειζε τούτο Ιν τώ Αίσχύλφ, Σοφοκλεϊ 
χιί Εύριπίδν) δια (χακρών, είσάγουσα καΐ χω- 
ρίχ Ικ τών ποιητών τούτων. Έκ τούτων ά- 
ιαϊειξεν, δτι έν τη άρχαίί>ε τραγφδίί}: διαδρα- 
(ΐχτίζεταί τις πό\ψος άσπονδος και ακήρυκτος 
-πί; γυναικός, συζύγου καΐ (Αητρός, προς τον 
χΛρχ, σύζυγον και πατέρα, άντιπαραθεΤσα 
Χ3ος αύτην την γυναίκα, ώς θυγατέρα καΐ 
ϋελ^,ν, δτε παρίσταται έν φιλικωτάτη προς 
τον χνδρα σχέσει, Ιν θέσει αρίστου Φ^V4Γρόφου 
XXI (Γ^νxρωγου και κηδεριόνος και άναπτύξασα 
τν3το έκ τών λόγων, ούςπερ έπί τούτου έ* 
βχέ^τγ). 

Εντεύθεν {ΐετέβη ή κ. Σαπφώ Λεοντιας 
Ης το τρίτον αίτιον της τοιαύτης παραστά- 
δίως τών [/.ορφών της γυναικός έν τη αρχαία 
τρχγωδία, δπερ, είπεν, είναι ή (ώς και έκ 
τ»ν προηγου;χένων ύπεδηλώθη) έν τή^ Έλ- 
λϊΐηχω πνεύ{ΐ.χτι περί αύτης ύποκει;χένη κρίσις, 
χιΐήοίχιακη καΐ κοινωνική πάρα τοις άρχαίοις 
Κβις αύτης ιδία κατά τους Ιστορικούς χρόνους* 
χαΐ τούτο δ*4νέπτυξεν ή έλλόγΐ|Αος κυρία δι* 



αποδείξεων έκ του δλου τών αρχαίων βίου, 
δείξασα την περί του γά(Λου παρ* αύτοϊς ίδεαν, 
την εν τε τη οικία και τη κοινωνί:*: θέσιν της 
γυναικός απέναντι του ανδρός, την (Αητρικήν 
αύτης άδράνειαν και ανικανότητα καΐ την 
σχετικώς προς ταύτα ά{χφότερα δεδθ(Λένην αύ- 
τη παίδευσιν και άνατροφήν, άπερ πάντοτε έ- 
(χόρφουν καΐ παρεσκεύαζον την γυναίκα τοιαύ- 
την, οίαν παριστώσιν αύτην οί τραγικοί άνα- 
φορικώς του της συζύγου καΐ μητρός προορι- 
σμού αύτης και της μετά του ανδρός συμβιώ- 
σεως της, και κατέληξε τον λόγον εις την πε- 
ρισπούδαστον πάντοτε ίδέαν, δτι ταύτα πάντα 
διώρθωσε. το αναγεννητικών πνεύμα του Χρι- 
στιανισμού, δστις είναι ο γενετής του περι- 
λαλήτου'τών ημετέρων χρόνου πολιτισμού, κοοί 
προς δν όφείλομεν ένδόμυχον εύγνωμοσύνην , 
διότι την άληθη σχέσιν του άνθρωπου προς 
το θείον κατέδειξε, πάντα έν τη οιχ,ίίγ. θέσει 
ηγαγε, τον άνδρα εθηκεν δπου δει απέναντι 
της γυναικός και την γυναίκα απέναντι του 
ανδρός άναδείξας αύτην ώς μητέρα, ^ώς σύζυ• 
γον, ώς άδελφήν, ώς θυγατέρα, γνησίαν Ιέρειαν 
και λειτουργον καΐ έντολοδόχον της θείας προς 
τον άνθρωπον άγάττη;• Και τοιαύτη μεν ή 
γυνή έστι ννν έν τω πραγματικί}^ χριστιανικοί^ 
βίφ και οφείλει ηναι, τοιαύτη δε καΐ έν τη 
νέα τραγωδία παρίσταται. 

Τοιαύτα πάρα της σοφής διευθυντρίας της 
Παλλάδος άκούσαντες, πλείω δε περί τών σή- 
μερον και τών έν τφ μέλλοντι γυναικών έλπί- 
σαντες και δια τούτο εύθυμότεροι καταστάν- 
τες έχωρήσαμεν εις το κέντρον τηςδντως •τ>^£υ- 
μαηκης εκθέσεως, ένθα χαρά και ευφροσύνη 
έβασίλευε, γέλωτες δε και άστεϊσμοί τον αι- 
θέρα έπλήρουν, εξ ών πάντων και ένοήσαμεν, 
δτι έν τη χώρα τών μελιφρόνων οίνων και τών 
οινοπνευμάτων άφικόμεθα* κατάκοποι δε δντες 
ούκ άπηξιώσαμεν έγγύτ^ρον τούτοις έλθείν, ίνα 
καί τίνα έκ τών κόπων άναψυχην εύρωμεν. 
Και πρώτφ έπλησιάσαμεν τω άρχαϊκάς έπΙ 
τών οίνων τάς ορέξεις εχοντι, τφ μεΜχράΐω 
δε και τω α^θοσι/ία χαίροντι κ. Όδυσσεί Αν- 
δρεάδη, δστις περί τών πάρα τοις άρχαίοις 
οίνων τους λόγους* έποιείτο. 

Ό φερέπονος του Συλλόγου ειδικός γρ^μ•* 
ματεύς κ. Όδυσσεύς Ανδρεάδης μετά βρα- 
χύ προοίμιον, έν ω παρατηρεί, δτι και έκ τών 
περί οίνου πάρα τοίς ήμετέροις προγόνοις πολ- 
λά δυνάμεθα να διδαχθώμεν, εισέρχεται εις το 
κύριον θέμα της ομιλίας αύτου. Κατ' άρχας 
προ της γνώσεως του οίνου, λέγει έ κ. *Αν•• 



78 



Ο Είν Κ/ΠΟΛΕΙ ΕΛΑΠ!«ΙΕΟΣ ΦΙΑΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΥϋΟΓΟΣ. 



δρεάδτϊ^, οΐ Έλληνας ρ.£τ3χ3ΐθ'.ζ^ντο•ώ; ίδ'-7.ί- 
τερον εύφρόσυνον και ύγίΕΐνον 7:οτον το γάλχ* 
ακολούθως 0[Λως ό οίνο; γενό|Λενο; γνωστός ύ~ο . 
τας ετι θυ(ΛΤ,δεστ2ρας αύτοΰ ίδιόττ,τας επε- 
κράτησε, καΟ*δσον [Λάλιστα ίτ,ν,^-ζχ τα αέρχ 
της Ελλάδος άφΟονον οίνον παρηγον. Έ^τι 
Ό|/.ήρου οίνον εττινον ου ιζόνον οΐ άνδρες άλ- 
λα και αΐ γ^^ναϊκες και τα ::αιδία• και ττρος 
υποστηρίί^ιν της γνώ[;.ης αύτου ταύτης ττολλα 
ανέφερε χωρία εκ του Ό[χηρου. Ακολούθως 
περί του τόπου της εμφανίσεως του οΐ'νου τινά 
προειπών, παρατί^ησιν εΙτά τίνα περί των ει- 
δών του οΐ'νου έπΙ Ό[Ληρου και περί της ως 
έκ του χρώ[χατος αύτου διαστολή;• ό κάλλι- 
<7τος δε του [λελανος οΐ'νου, αΐθοΓΐοο,, ^ρν^^υν, 
ην ό. γερούσιος. Μετά ταύτα ποιείται λόγον 
πδρΐ των ρ,εΟ* Ό[;.ηρον οίνων, ους και Ικ του 
χρώ(Λα.τος διέκρινον εις πίΜινα^ Μνκω' και 
Κ(ρρό>', Ικανον έπι τών τριών τούτων ιδιοτήτων 
ποιησά(λενος λόγον ό κ. Ανδρεάδης, και επί 
το5 τόπου της παραγω'^'ης αυτών, και ανα- 
φέρει τους ριάλλον φηαιζοαενους οΓνους, τον 
Χϊον, τον Λέσβιον, τον Θάσιον, τον Κρητα, 
τον Κψον, τον *Ρόδιον^ τον ΠεπαρηΟιον, τον 
Κερκυραϊον και άλλου;, και βραχέα άττα πε- 
ρί τών ιδιοτήτων εκάστου λέγει. Και παρά 
τοις άρχαίοις ωσαύτως, ως και παρ'ηαΤν, πε- 
ριζήτητος έτύγχανεν ό παλαιός οίνος και προς 
βεβαίωσιν τούτου Ικανά αναφέρει γωζίχ* εν οίς 
και το του Άλέξιδοςπαρ' 'ΛΟηναίω. (: Ουδέν 
γ* Ιοικ* άνΟρώποις οίνω την φύσιν* ό αεν γαρ 
άπογηράσκων αηδής γίγνίται, οίνον δε τόν 
παλαίτατον σπουδάζοίΛεν ό αεν δάκνει γάρ, 
ό δ' ιλαρούς ή?^.άς ποιεί». 

Ακολούθως λόγον ποιείται περί τών δια- 
φόρων σκευασιών του οίνου δια της άνχαίςίως 
διαφόρων άλλων ουσιών, ήτοι περί του α)-ί^ο- 
σμίου και ((εΛιχράτον γινομένου δια της αετά 
[ΛεΤ,ιτος άναριίξεως, πιρι του αετά Οαλάττης 
τεθαΛατνωμεκον. Είτα έρχεται εις το περί κρά- 
σε ως τοΟ οίνου (Λετά του ύδατος .κατά την 
πόσιν αύτου, περί του κρατήρος, εν ώ αύτη 
έγίγνετο, περί τών διαφόρων οίνοοόρων αγ- 
γείων, κυπέλλων και λοιπών εκπω;Λάτων, πε- 
ρί της ψύξεως του οίνου κ!ίί του τρόπου αυ- 
τής. Ειπών* δ* εν τέλει και τίνα περί του γνω- 
στού ζύθου καΟήδυνε δια πάντων τούτων τών 
ηοεων περί οίνου λόγων αυτού και εποιησεν 
ή|Λχς αίσθανθήναι τήν τε εύωδίχν του άνΟο- 
σρ,ίου καΐ τήν γλυκύτητα του μελικράτου• ε- 
στί γαρ και τις διά τών ώτων ηδονή. Κατα- 
παύει δε τήν όμιλίαν αυτού συμβουλεύων και 



συνιστοίν την )^ρήσιν του οίνου, οιαν περ ναι 
οί πρόγονοι έποιούντο, άείποτε εν [χέτρω, διό- 
τι επί πάσι (χέν, [^,άλιστα δε πάντων ίτζΐ 
του οίνου άραόζει ειπείν τό, (("πάντων (Λετρον 
άριστον, υπερβασίη δ* άλεεινή ». 

Μόλις δ' ούτος τοσαύτα είπ(ον άπεπαύσκ- 
το, ήκού^Οη ή στεντορεία φωνή του Έςοχω- 
τάτου ίατροΟ κ. Ζίφου, οςτις εν ένΟουσιασ[x.^5 
τ-ζ,ν του οίνοπνεύ[Λατος δύνα?Λΐν έξιστορών έ- 
φώνει τάδε. 

Ό πρώτος άνθρωπος, δςτις άφήσας εις τήν^ 
Ιπήοειαν οπον καοπών επιεν αύτον ύποστάντα 
ζύαωσιν, ό πρώτοφ χη;>.ικός, δςτις άποστάξας 
τον οπον τούτον επέτυχε το οίνόπνευιχα, ου- 
δέποτε ήδύναντο να φ^αντασΟώσιν οποίαν έπιρ- 
ροήν ήδύνατο να εξάσκηση έφ' δλης της άν- 
θ:ωπότητος το προϊόν τούτο της ζυαώσεως. 

Το οινόπνευμα έξήσκησεν επί του ανθρωπί- 
νου πολιτισμού έπιρροήν. πολύ ρ,εγαλειτέραν 
εκείνης, ην έξήσκησεν ή πυρίτις, ό τηλέγρα- 
φος, ό σιδηρόδρομος, ίσως ίσην προς τήν της 
τυπογραφίας. Και όντως, λέγει ό κύριος Ζί- 
φος, εάν άφαιρέσητε τα οινοπνευματώδη ποτχ 
άπο του κόσμου, θέλετε έχει νέον κόσμον [/,ε- 
τά νέων ανθρώπων, νέων ηθών και. εθίμων, 
νέων τρόπων του ένεργείν και σκέπτεσθαι, 
νέαν Οοησκείαν και φιλοσοφίαν, ένΐ λόγο) νέον 
τρόπον του ζην και άποθνήσκειν. 

Ό πλούσιος ^Άγγλος καταπολεμεί το 
Βρίβοη του διά τών λαμπρών οίνων του Χθ- 
Γβδ και του ορΟΓίΟΓ, ους μετάγει ταζειδεύων 
εις τάς Ινδίας, όπως έξευγενίστ, το άρωμα, 
εν φ ό κάτοικος της Καμτσάτκας καταπίνει 
τεμάχιον μήκωνος, απίαηίΐα ΠΐαδΟ&Πα, ό- 
πως διέλΟη έλόκληρον νύκτα εν μέθν;. Παντα- 
χού πίνουσι και μεΟύσκονται' και εάν είςέτι 
ύπάρχη φυλή, ήτις δεν επιε και δεν εμέθυσε, 
και εις αυτήν Οά φέρη ό πολιτισμός το μεθυ- 
στικον τούτο δηλητήριον, όπως ή ναρκώστ) 
αύτήνή εξαφάνιση* καθότι, όπως τά πυροβό- 
λα του Κηΐρρ και τά όπλα του Μαΐ'Ιίπί, 
ούτω και το οινόπνευμα έζοντόνει λαούς και 
καταστρέφει πόλεις. 

^Ιεγάλη, άναβοα ό επιστήμων Άσκληπιά- 
δη;, μεγά7,η δύναμις το οινόπνευμα! και γαρ 
μεγάλη ή δύναμις εκείνη, ήτις δύναται νά 
δώσγ; πτερά εις τήν μεγαλοφυίαν και νά τήν 
ρί^γ) εις ^:6 φρενοκομείον και νοσοκομεϊον, ίνα 
άποΟάν/;! 

Μεγάλη δύναμις το οίνόττνευμα ! 

Είναι ή ποίησις του μή ποιητού, 

ή νεότης του γέροντος, 



π ρ Α κ τ 1 κ 1 



79 



7, ίδχυς του ασθενούς, 
ό ϊλοΟτος του χέντιτος, 
ιιέλι χγΙ χολ'/;, • 

^ζλσχριον και δτ^λητηριον. 
Τοιούτον, λέγει, το οίνόττνςυίχα ! άλλα τί 
η^τιι α;χ/θέν εις τον οργανισ(/.ον του άν- 

Κιτζ τινας μεν καίεται ένού[Λϊνον [Λετα. 
τοί οξυγόνου καΐ έ^εχει τόπον τροφής, κατ* 
ϋλου; δε (ΐε'ρος ρ,εν αύτοΰ καίεται, (ΛΕρος δε 
έξιρ^Εται δια των ουρών. Εις [Λίκρας δόσεις 
ιί»;ίίΕΐ την θερ(Λοκρασίαν καΐ ταχύνει την 
ΓΛλο^ίίαν, εις [Λεγάλας δε επιφέρει το έναν- 
τι^. * • 

Φαίνεται δέ, λε'γει ό του * Ιπποκράτους Οε- 
^ίιρων, ότι το οίνόπνευίχα πολλή ν ε^ει συ[;<- 
::ί&ιιαν προς τον έγκέφαλον, διότι ό ΕΟΓΠΘ 
ίΐΓϋττάςας 400 γρα(Λ[Λάρια νευρικής ουσίας 
|Ζίί^•^'Λέ^:ος διΌίνοπνεύίλατος, εύρε 3,25 οίνο- 
τηναχτος* είτα δε προτιρ.^ '^^^^ πν'ύίχονας, 
-τΜ νεφρούς καΐ εν τέλει τους (Λυς. 

Ή χητ,ική, φυ<5^ολογική , ίχτρική, υγιεινή, 
οάονοαικη και Υίθικη Ιστορία του οίνοπν£ύ!Λα- 
η; είναι έργον ριεγάλης (Λεγαλοφυίας και φαί- 
ηζιι ίτι [/.έχρι τούδε η ρ.εγαλοφυία αύτη δεν 
ε^χντ, Ιπί της σφαίρας. 

Έπί Ελισάβετ ^'Λγ^'λος φυσιολόγος διαιρεί 
Γ-ν; ΐΑΐΟυσους ώς εζης: 

χ. Ει; τζιθηχοιχ, ήτοι τους αεΟύσους άνΟρώ- 
' ->υ; ΕΧΕίνους, οιτινίς, έπειδαν πίωσι, πηδώσι, 
τραγωδουσι^ χορεύουσιν, 

β\ Εις ΜΌ^'τας, ήτοι ανθρώπους, οίτινες, 
ίζ-ιίχν αεΟυσΟώσι, θραύουσι παν ω τινι αν 
έντ^ί^ωσιν . 

γ'. Εις ρφοιχ, ήτοι ανθρώπους, οίτινες 
χιτχ την ΐλέΟην αυτών καθίστανται ^ονδρώ- 
ΟΓ.; χχϊ βάναυσοι τας εκφράσ-ις. 

ί'. Εις .τ^66αΓΛ, ήτοι ανθρώπους, οίτιν^ς 
ΐίί*>-7χί;χ£νοι οϊονται σοφοί είναι, ούδε[Λίαν §3 
λέςιν π:οφέρουσι. 

ί. Ει; ρρασ^ίώ'ονΓ, οίτινες έν ττ] αέΟτ, αυ- 
τών (Γ^'^ινουνται εις δάκρυα τρυφερά, σε έ- 
ι»Γριχλίζονται, σοι λέγουν α σε αγαπώ » , άλ- 
λϊ χιί ταυτοχρόνως φιλ7δωροΰνται και γρόν- 
ί:τ κχτα των όφΟαλ;/.ών του άγαπω[Λένου. 

ίτ'. Εις αίγας, ανθρώπους, οίτινες αεΟυ- 
Α'ντι; δίΐνώ;-τραγίζουσι. 

ζ'. Είς ά./ώ.Ύεχας, οίοι οί Όλλανοοί, οίτι- 
•ίί: νΐ/^ίποτε άλλοτε ύπογρχφουσι συν.οόλαια 
"ΐ:χ εν ώ:α αέΟης αυτών. 

Ώς προς δε την κατανάλωσιν των οίνο- 



πνευίΛατωδών ποτών ό κ. Ζϊφος άποφαινό(χε- 
νος λέγει, ότι αύτη είναι [Λεγίστη, λ. χ, 

Λ^τρ. κατ* έτος 
έν Μεγάλτ) Βρεττανία 47,600,000 

)) Γερ;;,ανία 40,187,000 

)) Ά(7.ερικ'/; 14,978,800 

» Αυστρία 12,176,900 

» Βελγίω ' 7,902,000 

)) Γαλλία 7,370,000 

)) Τωσσία 2,210,000 

)) Όλλανδία 1,552,000 

\ Δανία ' . 1,100,000 

)) Σουηδία 906,000 

7> Νορβεγί^ 656•, 000 

» Λουςε[Λβούργω 656;000 

'Ίνα παρατηρησνΐ δέτις, όπόσα.κακα παρά- 
γει η κατά/ρησις των οίνοπνευ[Λατωδών πο- 
τών, σηαειοϊ, δτι έν διαστηαατι δέκα ετών ή 
'ΛίΛερικη απώλεσε δύο έκατοι/.αύρια. 

Έ/άΟησαν 300,000 ανθρώπων 

είς το πτωχοκοΐΛείον 100,000 •)) 

είς τας φύλακας 150,001) )) 

είς το φρενοκοαεΐον 7,000 » 

έγένοντο 1,500 δολοφονίαι* 

» • 2,000 αύτοκτονίαι* 

» ■ 200,000 χηραι• 

ί. 100,000 ορφανά. 

Το οινόπνευμα άλλοιουν άπαντα τα όργανα 
του ανθρωπίνου σώι/.ατος φέρει νοση(Λατα των 
ν:-φρών, του ήπατος, της καρδίας θανατηφόρα. 
Έπειδη δέ έχει ίδιαιτέραν συγγένειαν (χετα 
του εγκεφάλου, γίνεται πολλάκις πρόξενον δια- 
ταοάςεων των διανοητικών δυνάμεων. Ούτω 
κατά τάς νέας στατιστικας 15^/^ οί έν τοις 
φρενοκοαείοι; είσί φρενοβλαβείς εκ του οίνο- 
π^;εύαατος. Και έν τούτοις πίνουν και θα πί- 
νουν, διότι, εάν προ; στιγμήν άφαιρέσητε τα 
οίνοπν3υ;Λατώδη ποτά, θέλετε στερήσει τάς Κυ- 
βερνήσει; των πόρων προς διατήρησιν τών 
στρ^.τών των! ΆΟλιότης ! 

Το οίνόπνευι^.α λοιπόν αέγα καλόν και (/.έ- 
γα κακόν είναι ή γυνή και ή κινίνη* είς [Λίκράς 
δόσει; παρατείνει και ευτυχή καθίστα τον βίον, 
ει; |α.εγάλα; φονεύει* • είναι [ζ.έσον κοινωνικόν, 
αεσον προ; άνέγερσιν τών ψυχικών, σωριατι- 
κών και διανοητικών δυνάΐΛεων, υποστηρίζει 
τον ϊνΟ:ω.-:ον εί; τήν κατά τών στοιχείων πά- 
λη ν και ανακουφίζει αύτον είς τον φυσικό ν κα Ι 
ΛΟιζον -τόν-νν του. Ζήτω το οίνόπνευαα ! επί 
έν'/Ου^'.ώοη;. Και ήαάς. τόσου- 
υ^οχιώσ '; [Λά7νΐστα ω; ε- 
πιστήμων του πράγ^;.ατος, οτι το οίνόπνευ[Λά 



ηυιζον -Γον-νν του. 
■:λο->: άναβο, 
"ον ίν^'Γ^υτί/'τεν 



80• 



Ο ΙΜ ΐ/ΠΟϋΙ ΙΑΑΠΝ1Ε0Σ ΦΙΑΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΥΑΑΟΓΟΣ 



έστιν ή Ι(Λπνευσις του ρ.η ποιητοΰ, ώστε ά- 
(ΑυστΙ πολύ θα έπίνο|Λεν το οίν07ίνευ{ΐ.α, ίνα 
καΐ ποιητικώτεροι γενώμεθα, ει [χη έτερος ο- 
μότεχνος τοΟ ανωτέρω άγορητου έπελοψ,βά- 
ν3το τοΟ βραχίονος ημών καΐ το Ιστεμμένον 
κύπελλον άπο της χειρός άφήρει, 6 Έξ. ιατρός 
κ. Λούσης, συμβουλεύων ήμϊν να μη π{ωμεν 
πρότερον, πριν αν αύτοϋ άκούσωμεν, δστις καΐ 
προίκα τοιαύτα τίνα περί *Γών του αλκοολι- 
σμού ϋυνάμεων διεκοίνωσε. 

Περί της σχέσεως του αΛχοοΜσμοϋ^ ^^Τ!^ 
ό κύριος Λούσης, προς την φρενοπάθειαν,ητοι 
τούτο μεν έπόσον έπιδρδ: έπΙ της ψυχής εις 
βλάβην καΐ παράκρουσιν αυτής η αλκοολική 
δηλητηρίασις ή έκ της χρήσεως τών οινοπνευ- 
ματωδών προκύπτουσα, τούτο δε ει άρα ό αΛ" 
χόοΜσ/ιος ρπάρχει τι δμοιον καΐ δμοιότροπον 
και ταύτόσημον τη φρενοπάθεια ή έτερον έ- 
κάτερον, και εντεύθεν εί συμφέρει τνί νοσηλεία 
τών αλκοολικών να μεταφέρωμεν καΐ θερα- 
πεύωμεν αυτούς έν νοσοκομείοις καΐ φρενοκο- 
μείοις, ως τούτο πλεισταχου εισέτι γίνεται, εί 
οε μη, τί Χέον γενέσθαι, τοΰτο έζεταστέον. 

Δια παρατηρήσεων δηλονότι στατιστικών, 
ακριβών καΐ Ιν Ιτηστήμη γενομένων•, βεβαιου- 
ται ήδη άπό τίνος καΐ προβάλλει καθ* ήμέραν 
προδηλότερον, δτι τών φρενοπαθών δ αριθμός 
χωρεί εις διηνεκή καΐ άκατάσχετον αύξησιν 
όσημέραι, χωρεί δε ούτω το κακδν ούχΙ καθ* 
εαυτό, άλλα παράπλευρον έτέρφ κακζ^, τί) οί- 
νοφλυγία, βαινον ή κατ* απλούστερο ν λόγον, 
το κακδν τής φρενοπάθειας χωρεί εις διηνεκή 
πάντοτε δείνωσιν ούχι. παράπλευρον άλλ'έπό- 
μενον έκείνφ τφ έτέρφ, τη οίνοφλυγία *δήλον 
δτι, ώς το αποτέλεσμα τφ αίτίφ και ως άπ* 
αύτου κατά πολύ έξηρτημένον. Και άποδεί- 
κνυται σύμπασα αύτη ή λυτυηρα αλήθεια Ιν 
μαθηματική ακρίβεια καΐ δι' αριθμών. Ούτω 
π. χ. δτι ίν μεν τη Αμερική το τρίτον τών 
φρενοπαθών εχουσιν άφορμήν πρώτην καΐ μό- 
νην τον άλκοολισμόν, έν δε τη Γερμανία καΐ 
Γαλλίο}: 28 περίπου τοις 100, Ιν οέ Αγγλία 
25%, Ιν Σουηδίί}^ 30%. έν 'Ρωσσία 20% 
καΐ έν ταϊς αλλαις Ιπιχρατείαις σχεδόν ο- 
μοίως. 

Τούτο καταδεικνύει φανεραν. καΐ μεγάλην 
την Ιπίδρασιν του αλκοολισμού έπΙ τής ψυχής* 
ύπομιμνήσ^ςει ήμϊν σύν τούτφ και δτι Ιν τώ 
καταλόγφ τών διαφόρων ειδών φρενοπαθειών, 
—διαταραχής φρενών, παραλυτική; φρενοβλα- 
βείας, υστερικής παραφροσύνης, επιληπτικής 
φρενοβλαβείας, βλοοκίας, ίδιωτισμου κλπ. -^έ- 



καστης τούτων ώς Ιζ ης προύκυψεν αι- 
τίας καΐ το δνομα φερούσης, δέον Ιν τ^ κα- 
ταλόγφ τούτφ να γίνηται ιδιαιτέρα μνεία και 
τών νόσων τής ψυχής τών ύπδ του αλκοολι- 
σμού προκαλουμένων, οίον δή, ή αλκοολική 
διαταραχή φρενών, αλκοολική μανία, αλκοο- 
λική βλακία κλπ. κλπ. δμοίως δηλαδή ώς 
καΐ έν Ικβίναις* άναγκαΐον εις τήν άκρίβειαν 
καΐ δμως σπανιώτατα γινόμενον ύπδ τών έκα• 
σταχου φρενολόγων. 

'Γπομιμνήσκει δε προσέτι καΐ πείθει ήμας 
ή φωνή τών αριθμών εκείνων, δτι αΐ διοςφοροι 
τής ψυχής παθήσεις αΐ τον άλκοολισμόν αρ- 
χήν έχουσα* άποτελουσι -ίάξιν νόσων πάντη 
διαφόρων τών άλλων φρενοπαθειών κατ* αί- 
τίαν καΐ φύσιν και δή και κατά τρόπον θερα- 
πείας. 

Τούτων δ' ούτως κατ' άλήθκαν εχόντων 
προβάλλει ή Ιρώτησις: Συμφέρει αράγε εις 
τήν βελτίωσιν τών έξ αλκοολισμού παθόντων 
τάς φρένα ς ή Ιγκατάχλεισις αυτών έν φρενο- 
κομείοις, δπερ δε καΐ χείρον Ιν νοσοκομείοις ; 
Τής παθήσεως ταύτης ούσης κατά φύσιν δλως 
διαφόρου τών άλλων τής ψυχής παθήσεων, 
τίνι λόγφ και τίνι δικαίφ Ιγκατακλείεται δ 
άλχοολικδς χ,ο^ νοσηλεύεται δμοίως ώς καΐ ^Φ 
τφ χώρφ Ικείνφ, ένθα καΐ είτις άλλος μαηκδς 
ή παρ άφρων ή βλάζ ; Και δεν αντίκειται τού- 
το, λέγει δ παθολόγος έταϊρος ημών κ. Λού- 
σης, εις το συμφέρον τής τε θεραπείας και αυ- 
τής ταύτης τής επιστήμης; 

Το δίκαιον καΐ δρθδν τών σκέψεων τούτων 
διιδόντες άπδ ολίγων Ιτών άνδρες έν τη Ε- 
σπερία διαπρεπείς ένΙπιστήμη τε και πείρί3: 
άνέλαβον τον καλδν αγώνα τής συστάσεως ι- 
διαιτέρων ιδρυμάτων, άσνΛων κληθέντων καΐ 
έν αύτοϊς Ιπεχείρησαν τήν περίθαλψιν καΐ θε- 
ραπείαν τών δυστυχών Ικείνων (μέθυσων, οί- 
νοφλύγων, ποτών καΐ τών τοιούτων) είτε πα- 
θόντων ώς ϊ% τής μέθης τας φρένας, εΓτε καΐ 
μή παθόντων (επειδή κχΐ μόνη αυτή ή μέθη, 
ή προς το μεθύσχεσθαι δηλονότι τάσις, καΐ 
καθ' έαυτήν εξεταζόμενη τ•^γχάνει ούσα ουδέν 
άλλο ή ψυχής πάθησις, αύτδ τούτο φρενοβλχ- 
βηα)• και περιθάλπουσι λοιπόν αυτούς κατ* 
δλως διάφορον τρόπον ή τούςίνφρενοκομείοις, 
κατ* άλλην δηλ. μέθοδον και άλλοίαν άγωγήν 
και κατ'άλλον τρόπον νοσηλείας καιΙπέτυχον 
Ιπέτυχον αυτοί, Ιν φ τών Ιν φρενοκομείοις Ιγ- 
κεκλεισμένων αλκοολικών ουδέποτε ουδείς ε- 
β-λτιώΟη, πολλώ δ* ήττον έθεραπεύθη. 

Τήν συνετήν και φιλάνθρωπον ταύτην με- 



π ρ Α Ε τ ι Ε Α 



»1 



ϋτην τιλευτών ό έζοχώτατος ιατρός κ. Λού- 
516; ηυξατο, ϊνα καΐ έν τω ή{Λετέρω έΟνικφ 
Μξγοχοριείφ τ) τ<ΐ^ νοσοχομείφ, εν τινι γωνία 
«ΟτΙ^ν, Φ>σταθγί ποτέ δ{Λθΐον εκείνοι; ϊδρυ(ΐ.α, 
^^ιί^ιο^ δηλονότι τών ταλαίπωρων τούτων της 
χοινωνίας ήιιών (ΐελών τών χαΐ τη οικογένεια 
«ι ^ιλθ(ς και έχθροις εις άχθος καΐ αίσχος ά- 
^χινόντων έν τφ πάθει αυτών τούτφ της 
νν/ης, έν τξ της (χέθης δηλονότι {^ιαν{^{:. 

Τοιαύτα Χεινα ίδόντες τα έκ τών οινοπνευ- 
1&&τωδών ποτών άποτελέσ(Λατα, άνεκρουσά- 
^Α% έν τχί άτΓοράσει ή(Λών πρύ(Αναν και προ- 
Βλό|αθα άντΙ της Άνακρεοντικης φιλοποσίας 
την Πλατωνικην σωφροσυνην καΐ φιλοσοφίαν 
χιί ιύθυς ΙπΙ τον φιλοσοφουντα κ. Άριστο- 
χλια έτράπη{ΐΛν, δστις κύριος του πολλού μέ- 
^^ς της πνευ{ΐατικης πανηγύρεως κάτοχος ών, 
βυΐΕχράτει έν γλυκυθύ[Λφ θαυ{ΐ.ασ{Λώ τους ά- 
χροατας αύτου, ως λιγυς τών του Συλλόγου 
{ίχλέςεων άγορητης* φιλοσόφων ο ε έπι του 
χνρίως ανθρωπίνου βίου έπτα έποιήσατο εσπε- 
ρινές λαλέξεις, έν αις τοιάΧε τίνα διελέξατο. 
Τρεις είσι, λέγει 6 κ. Αριστοκλής, αΐ κύ- 
ρια της φυχης Χυνά{Λεις, δι'ών αύτη πραγ(Λα- 
τοϊ τον άληΟη αύτης προορισ(/.όν, δεικνύουσα 
ίίιν χυρίως άνθρώπινον βίον αύται δε είσιν ή 
λζνοια, η συναίσθησις καΐ η ελευθέρα βούλη- 
δίς. Ή πρώτη φωτίζει, όδηγεϊ και υπόχρεοι* ή 
ίίυτίρα θερ{£Λίνει, ελκύει καΐ κινεΓ η δε τρί- 
τη άίΕοφασ^ει ελευθέρως, δ, τι διακελεύεται η 
ϊιίνοια. 

Ή διάνοια διττώς ενεργεί, έττοπτικώς καΐ 
ίιαβκεπτικως* άντιλα|Αβάνεται της αληθείας 
ά(ασως, είτα δε παρατηρεί, έρευνο^, αναλύει 
τις γνώσεις αύτης καΐ ποικίλα εξάγει συριπε- 
ρί9|ΐζτα έκ τών καθολικών καΐ γενικών {^ερι- 
«Ι, έκ δε τών αερικών γενικά καΐ καθολικά, 
λιχ της παρατηρήσεως γινώσκο(χεν τα (χερι- 
χά, διχ της αφαιρέσεως καΐ συγκρίσεως νοου- 
ρν τχ γενικά καΐ τα σταθερά* άπο τούτων 
ΟΕ 2νυψού{Αεθα εις το καθολικόν, το αναλλοίω- 
τοι και το ά|Λετακίνητον. Μανθάνο(/.εν δ, τι 
^ηταικαΐ δ /τι φαίνεται* είτα εύρίσκο(λεν τους 
Ο'^'ηκοίις τών γινο[Λένων καΐ τών φαινοριένων 
νδ|ΐους, άπο δε τούτων εις τους αιωνίους και 
«Γ/χαίους πάσης όντότητος νό[Λθυς άναβαί- 
ιοιαν. Ή διάνοια αποκαλύπτει το αληθές, 
τ4 αγαθόν, το καλόν καΐ την συνεκτικην αυ- 
τών ενότητα, τον θεόν. 

Αύτη άπασα ή εκτενής ύλη έδιδάχθη έν έ- 

«τχ, 4>ς ίφθηαεν ιίπόντες, διαλέξεσι, λαρ.- 

«ρώς διαποικιλθ€ΐσα καΐ σαφηνισθεϊσα δια 

(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ, ΙΗ 



πολλών Ιστορικών παραδειγμάτων προσφυών 
τοις πράγμασι, δια της επιστημονικής άνα^ 
λύσεως πολλών φυσικών φαινομένων καΐ δια 
της ευφραδέστατης άνατρτύξεως πολλών νόμων 
της περί ημάς δημιουργίας. 

Τοιούτων δε ο έκ τών αντιπροέδρων του 
Συλλόγου τυχών λαμπρών άγορητών χρέος 
αύτου Ιερον ήγησατο έν σπουδν) την διαλυσο- 
μένην ηδη πανήγυριν καταλιπεϊν καΐ εις το 
πλησίον Ιερδν 'Ολυμπιακον άλσος είσελθεϊν, 
δθεν σπόρους ακμαίους ένδοξου μύρτου και δά- 
φνης Ιεράς λαβών έν τη λιπαρδί ταύτη του 
Συλλόγου γτί τεχνικώς εσπειρεν, έν ή τών α- 
ναγκαιοτάτων στοιχείων τυχόντες εις ζωην 
και βλάστησιν άνέθορον, του γλυκερού δε φυ- 
τικού γάλακτος ως πρώτης τροφής τυχόντες 
καΐ αύξήσαντες τάχιστα την καλην αυτών 
κορυφην έκ τών φιλόστοργων σπλάγχνων της 
γης εις το φώς άνέφηναν. Ποτίσας δ* αυ- 
τούς καταλλήλως καΐ φιλοστόργως σκαλεύσας 
ευτυχεί ηδη να εχη έξ αυτών έν χερσι θαλε- 
ρούς πτόρθους μύρτου καΐ δάφνης, ους εις στέ- 
φανον συμπλέκων τας φιλοτίμους κεφάλας τών 
κλεινών του βήματος τών δημοσίων διαλέξεων 
άγορητών στέφανοι εύγνωμόνως. 
Τγι 25 Απριλίου 1884. 

6 άντίτζρόεόρος 
ΧΡ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ. 

Είτα δ κ. Κ. Περδικίδης άναγινώσκει εκ- 
θεσιν τών εργασιών της Αρχαιολογικής Έπι- 
τροττης κατά την λήγουσαν περίοδον, εχουσαν 
ώδε. 

Κύριοι, 

Τοις νομίμοις πειθόμενοι προσφέρομεν καΐ 
κατά το ένεστώς έτος την ?κθεσιν τών πρα- 
κτικών της Επιτροπής, ήςτυγχάνομεν μέλη* 
δυστυχώς δμως ή εκθεσις ημών αύτη απολο- 
γία μάλλον τυγχάνει ούσα ή διήγησις πεπρα- 
γμένων. 

Ή Αρχαιολογική '&Λη?ρ•πή, Κύριοι, καί 
τοι εις οκτώ τακτικας συνήλθε κατά το λήγον 
συλλογικον έτος σ>-»νεδριάσεις καΐ εις τρεις αλ- 
λάς έκτακτους, καίτοι ζητήματα τίνα καΐ έ- 
πιγραφαΐ παρεπέμφθησαν αύτη προς μελέτην, 
τα δε μέλη, οίς ανετέθη ή μελέτη καΐ δια- 
λεύκανσις τών υποβληθέντων, ασμένως άπε- 
δέξαντο αυτήν, ούδεμίαν μολαταύτα έχει να 
δείξη κατά την περίοδον ταύτην μελέτην ή 
πραγματείαν, ούχΙ δια την ρι^θυμίαν τών με• 



1 



82 



Ο IX Ε/ΠΟΑΙΙ ΙΑΑΙΧΙΚ05 •ΙΑΟΑ•ΠΕΟΣ ΣΥΑΑΟΓΟΣ. 



λών αύτης, ςίλλχ δια το άσυσχεύαστον καΐ 
άμφίβολον περί την δη^λο^ίευσιν των (χελετών 
αυτών, διότι, ώς δεν λανθάνει υριας, Κύριοι, 
ή δια τύπου έγκαιρος εχδοσις των φιλόπονου- 
(Αενων ου (χόνον τη Ιπιστηι^^τρ ώφέλψός έστιν, 
άλλα χαΐ των έργαζθ[Λένων την διχαίαν φιλο- 
τΐ(ΐ.ίαν Ικανοποιεί. 

Της ένδειας ταύτης τον ευπρεπή τούτον 
παρεχό[Λενοι λόγον, έπειδηαΐ περί την Ικδοσιν 
του αρχαιολογικού δελτίου δυσκολίαι ευτυχώς 
ήρθησαν, εύελπιστοϋ(ΐεν, δτι ή Επιτροπή η(ΐΛίν 
αναπληρώσει δι' εύετηρίας κατά την ίφεζης 
περίοδον την της παρούσης άφορίαν. 

Ό κ. πρόεδρος της Επιτροπής προσηνεγ- 
κεν αυτή 93 έπιγραφάς, &ς έκ Σικελίας φ^- 
νέλεξε καΐ αϊτινες άντεγράφησαν (ΐΐν έν τψ 
κώδικι, άλλ'ή [χ^ελέτη αυτών ψειν€ δια την 
προσεχή περίοδον. 

Κατά τάς τρεις έκτακτους συνεδριάσεις της 
Έπιτρο7ΐ?ης συνεζητηθησαν τα περί της απο- 
στολής εις Όδησσον έν τφ κατά; το ένεστώς 
έτος συγκαλου[χένφ έκεϊ άρχαιολογικφ συνε- 
δρίφ (Αελους τίνος του Συλλόγου, δπερ παρα- 
στήσει αύτον κατά το έν λόγφ συνέδριον. Τάς 
περί τούτου γνώ(Αας ηρ,ών ύποβάλλθ{Λεν χωρίς 
έν έπιστολν) δια του προεδρείου προς τον Σύλ- 
λογον. 

Ττί 25 Απριλίου 1884. 

*Η ^ ΑρχαωΛογιχη ^Επιτροπή 
0• 6. Ουκτίβ πρόεδρος. 

^. Οαιυεετ. 

Α. π. ΚΕΡΑΜΕΥΣ. 

Ε. Ρεαη8. 

Α. ΜΟΕΟΤΗΑΝΝ. 
^. ΜΟΒΟΤΗΑΝΝ. 
Κ. ΠΕΡΔΙΚΙΔΗΣ γρα[χ[χ(χτβύς. 

Λύεται η συνεδρίασις. 



ΣΤΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΜ'. 
(Έιιτοιιιτος). 

Της 28 Απριλίου 4884. 

ΙΤροεόρεύοκϋος του χ, Κ• ΚΑΑΑΙΑΑΟΥ. 

Άναγνωσθέντων καΐ έτηκυρωθέντων τών 
πρακτικών της προτέρας έκτακτου συνεδριά- 
σεως, 

άγγέλλονται το πρώτον έπίτιμον μεν μέλος 
η Α. Σ. ό μητροπολίτης Νικομήδειας κ. Φι- 
λόθεος Βρυέννιος, άντεττνστέλλοντα δε η Α. 



Πανιερότης ο πρώην μητροπολίτης Ααρίασης 
κ. Δωρόθεος Σχολάριος καΐ ό κ. Δ. Χαβιαρας, 
λόγιος έν Σύμγ), προτεινόμενοι υπο του προε- 
δρείου. 

Είτα ό ειδικός γραμματεύς κ, *Οό, *Ατ•^ 
όρεάάης άναγινώσκει την περιληπτικην Ικθεσιν 
τών κατά το ληγον συλλογικον έτος εργασιών 
του Συλλόγου^. 

Ακολούθως ό κ. πρόεδρος υποβάλλει πρέ-« 
τασιν του προεδρείου, δπως δοθώσι τοϊς ύπαλ- 
λήλοις του Συλλόγου έπί τη λήζει του Ιτους 
ώς δώρον δέκα λίραι, άνα δύα λίραι ίκάστφ 
αυτών πέντε δντων. 

Της προτάσεως ταύτης δέκτης γενομένης, 

ο γενικός γραμματεύς κ. Τ, Καραθεοδωρη 
άναγινώσκει την ίκθεσιν της κατά την ίχ- 
πνέουσαν περίοδον αλληλογραφίας του Συλ-• 
λόγου. 

Κατότπν δ* αύτου 

6 βιβλιοφύλαξ καΐ επιμελητής τών αρχαιο- 
λογικών συλλογών κ. ^Αθ. 77. Κερα[αύς ά- 
ναγινώσκει ά) την εκθεσιν τών αρχαιολογικών 
συλλογών, δι* 4ς διαφόρους έποιήσατο προτά- 
σεις* ο') την της βιβλίΓθηκης, δι'ι^ν ωσαύτως 
διαφόρους έποιήσατο προτάσεις• καΐ γ*) την 
του αναγνωστηρίου. 

Τον κ. Κεραμέα διαδέχεται 

ό ταμίας κ. θ, Κοσονΰης καΐ άναγινώσκει 
λετττομερη ίκθεσιν του ταμείου καΐ τον ίσολο- 
γισμον τών εσόδων και εξόδων της εις το τε'ρ- 
μα αύτης ευρισκομένης ένεστώσης πιριόδου I- 
χοντα ώδε. 

Κύριοι , 

ΠροςκληθεΙς δια της ύπο ήμερ^μηνίαν 11 
Απριλίου επιστολής του ημετέρου προέδρου 
κ. Κ. Καλλιάδου, δπως κατά το ΙΑ' άρίρον 
τοδ κανονισμού δώσω κάγώ λόγον τών διαχει- 
ρισθέντων υπ* έμοί3 καθ* δλον το ουλ)ογικ^ν 
έτος χρημάτων του Συλλόγου, εμφανίζομαι 
σηι/ερον ενώπιον υμών, ίνα εκπληρώσω το έ- 
πιδαλλόμενόν μοι καθήκον. 

Πριν δε εισέλθω εις την ζ'οραν τών αριθμών 
άφηγησιν φρονώ, δτι ή υμετέρα επιείκεια θέ- 
λει μοΙ επιτρέψει να εΙπω ολίγα τινά έπΙ τών 
άρθρω/ θ', ΙΑ' καΐ ΚΒ' του Κανονισμού, 



\) Κ\ εκθέσεις αύται τών κοσμητόρων επει$ή 
περιλαμβάνονται έν περιλήψει έν τγί ίτησίφ προε- 
δρική λογοδοσ^^ παραλείπονται. 



■ ί λΙΤΙΚ 1 



83 



βν2^ριχ«!^ τών χαθηχόντων χαΐ ύττοχρεώσεων 
τ•6 τίχριέοτ^ κτλ οδηγιών προς αυτόν. 

Κατά το θ'. άρθρον, « 6 τάρτας είναι 
ηεύθανος ίια τα ίν τ^ τα;λείφ χρή[Λα- 
τχ, ^ίκζ\ ϋ να κάρινη χρησιν των Ιπομε'νων 
ΤΕ9Φχρων βιβλίων, ήτοι Ή|χερολογ{ου η προ- 
χ^ί^ρν^, βιβλίου ίια τας δαπανάς και προςό- 
2ους, ίνος των ετησίων τακτιχών συνδρθ(Λών^ 
Κ3ά έτερου τών ενιαυσίων ειδικών ισολογισμών ». 
ΚχΙ καθόσον μεν άφορ^ τα βιβλία, οέν η- 
χολ^»ί&ησα κατά γράριρια τον κανονισμον, έ- 
«<&£βθην πλην αύτον κατά το πνευρια, διότι 
ριετΕχ^ειρίσθην {ΐόνον δύο βιβλία, >5τοι εν Βι- 
βλίον τχ{&βίου και εν άλλο Καθολικόν καΐ είς 
^Λν το Βιβλίον τοδ τα(Λείου καταχωρούνται 
«3ΤΧ9Χ1 αΐ πράξεις, ήτοι α{ πρόσοδοι καΐ δα- 
ιτχν«ει χατα τα σχετικά ίντάλριατα, καθώς καΐ 
τ« (ίφπραττό^αενα παοά τών ετησίων τακτι- 
χ«λν χχι έκτακτων σ*^νορο;χών* έν δε τφ Κα- 
θολική (Μεταφέρονται αΐ εν τψ Ταριείφ πρά- 
ξιις ΧΑτά οικείας μερίδας, έκ της καταχωρή- 
««Κ "^ί^ν οποίων εξάγεται ό ετήσιος ίσολογι- 
βρΜΚ, έξ ου φαίνεται το αποτέλεσμα τών έρ- 
γοΦίΰν του Συλλόγου» Καθ'δσον δ' άφορι^ το 
κρΜΤΟν (ΐέρΟς του άρθρου, ήτοι το ύπεύθυνον 
του ταμίου, η πεΐρλ άπέδειξεν, δτι έ ταμίας, 
βφ' ού έχλεχθ^ χαΐ λάβτ) τον τιμητικον τού- 
τον τίτλον, πρέπει να παρουσιάζη άτομον ά- 
ζΐό^ιων, δπερ νά έγγυΧται δι' αύτον καΐ τα 

Κβετάδετο ΙΑ'. αρθ. «ίκθεσις δαπανών καΐ 
προΦΟ^ων, σημείωσις καθυστερούντων μελών 
χροβυπογεγραμμένη πάρα της Οίκον. ' Επιτρο- 
πής, άφ' ού πρότερον αύτη έξετάση το τα- 
(Κΐον (ήτοι το χρηματοκιβώτιον) καΐ εύρη τα 
β(€λί2 εντάξει». Το πρώτον μέρος του άρθρου 
τούτου «ίναι τυπικον καΐ τούτο εκτελείται• 
δεν Ιφαρμόζιται πλην δυστυχώς το δεύτερον 
μέρος το αφορών την Οίκονομικην Έπιτροττην 
η τγιν έκ ταύτης διΟριζομένην διμελη έξελεγ- 
χτιχ-ην έπιτροπην, ήτις χάριν λετττότητος καΐ 
χβροφροσύνης δεν προχωρεί μέχρις αυτοψίας 
να έςετάστι το έμπεριεχόμενον του χρηματο- 
κιβωτίου, αλλ* απλώς περιορίζεται ρίπτουσα 
μόνον όμμα έπι τών αριθμών του βιβλίου του 
παρουσιαζομένου ύπο του ταμίου, δπερ άνευ 
*^^σxολίας τίνος δύναται να -ζ άείποτε έν τάξει. 
Ή πείρα μας άπέδειξεν, δτι δ Σύλλογος 
ρέπει να λάβτ) μέτρα αυστηρότερα, να κα- 
αστη^ ύπεύθυνον την Οίκονομικην Έπιτρο- 
ην δια τάς πράξεις του κατά καιρόν τα- 
μίου, να έφοδιάση δε αύτην με τοιαύτας οδη- 



γίας, ώστε αύτη έν καιρ({^ τή^ δέοντι, υπα- 
κούουσα τη φωνγ) του καθήκοντος, να άπεκ- 
δύηται μικρόν τι της αίδους καΐ να έρευν^ αυ- 
στηρώς τα ενδότερα τοΰ ταμείου, μέχρις δτου 
εύρεθτί το αληθές καΐ πραγματικδν ποσδν το 
παρουσιαζόμενον έν τφ βιβλίω. 

Κατάδέ τοΚΒ'άρθ.. «διαγραφή καΐ άπά- 
λειψις άπδ τοΟ μητρώου τών τακτικών μελών 
τών καθυστερούντων τάς Φ^νδρομάς των». Το 
άρθρον αύστηρότατον καΐ λίαν σκληρόν εύτυ 
χώς δεν έλαβε χώραν ή εφαρμογή αύτου, άλ- 
λως ήθέλομεν αριθμεί σήμερον δλίγιστα μέλη. 
Δια της διαγραφής. Κύριοι, στερούμεθα της 
χάριτος του να εχωμεν έπιδεικτικον αριθμόν 
μελών, δττερ είναι στολισμός μέγας* δεύτερον ά- 
ποχωριζόμεθα ατόμων δυναμένων χρησιμευσαι 
ηθικώς τφ Συλλόγφ' καΐ τρίτον προξενεϊται 
ού μικρά τ(^ Συλλόγφ υλική ζημία, διότι πα- 
ρετήρησα, δτι πολλά μέλη καθυστερουντα έπΙ 
πενταετίαν έπλήρωσαν διά μιας άπάσας τάς 
όφειλομένας αυτών συνδρομάς, άμα ηύνοήθη- 
σαν παρά της στιλβούσης Καλλιφορνίου τύ- 
χης* ώστε έκ τούτου δήλον γίγνεται, δτι ά- 
παντα τά μέλη της τοιαύτης κατηγορίας εμ- 
φορούνται ύπδ της καλής διαθέσεως τοΰ πλη- 
ρώσαι. Τά τοιαύτα μέλη μή ίχοντα άποτίσαι 
τήν εαυτών συνδρομήν συστέλλονται φυσικφ 
1^ λόγφ προσελθεϊν καΐ είς τάς τακτικάς του 
Συλλόγου συνεδριάσεις. Προς θεραπείαν του 
κάκου καΐ προς εύκολίαν τών χρεωστών του, 
καλόν ήθελεν είσθαι νά συγκατατεθη δ Σύλλο- 
γος νά παραχώρηση αύτοις τδ δικαίωμα νά 
πληρόνωσι ποσοστόν τι κατά μήνα, ώστε είς 
προσδιωρισμένην τινά προθεσμίαν νά έξοφλη- 
θώσι τά οφειλόμενα. Τοιουτοτρόπως δ Σύλλο- 
γος ωφελείται διττώς, πρώτον διότι δεν χάνει 
τά αξιότιμα μέλη, καΐ δεύτερον διότι μετά τί- 
να καιρόν θά είσπραξη τά χρήματα του. 

*Ήδη έμβαίνω είς τδ προκείμενον. 

Μετά τήν άπαίσιον έκείνην διά τον Σύλ- 
λογον ήμέραν, τήν 8 Ιουνίου του 1883, 
καθ'ήν ούτος έστερήθη της είς χρεώγραφα και 
χρήματα περιουσίας αυτού ανερχομένης είς 
1000 περίπου λίρας, έπόμένον ητο νά περιέλ- 
θη ούτος είς δυσχερή οίκονομικην θέσιν, καθότι 
πολλάς προς πολλούς εϊχεν υποχρεώσεις, έν δε 
τζ^ ταμεί(ι> ούδένα δβολδν εΙχεν. Ή θέσις αύ- 
τη κατέστησε τους δανειστάς άγριωτέρους και 
άπαιτητικωτέρους, οίτινες ουδέν άλλο επρατ- 
τον ειμή νά πιέζωσι τδ προεδρεϊον ζητούντες 
επιμόνως νά πληρωθώσι. 

Δεινδν πράγμα, Κύριοι, δπόταν δ τίμιος 



84 



Ο ΙΝ καν/ποιεί ΗΛΒΚΠΜΗΕ ΦΙΑΟλΟΓΙΚΟΣ ΣΥΙΟΓΟΣ. 



χρεώστης πιέζηται άπο δκνειστην φρονοΰντα, 
δτι χινδυνεύίΐ ν χ άπολέση τα χρη(^^ατά του. 
Ευτυχώς το τα|Λενον έν σρκρώ χρονίϊΐφ δια- 
στή[Λατι Ιζεπληρωσε τας υποχρεώσεις του καΐ 
είσηλθεν εις ό|Λαλην καΐ κανονικην θε'σιν λει- 
τουργούν τακτικώς• και τούτο χάρις εις τον 
ή(ΐ.ιτΞρον χροϊδρον, δια των ττροσττχήειών του 



έτοίου ιίσίπράζα|ΐ.Εν λιρ. 150 χιρίϊτου έκτης 
δ&Οίίστϊς Θεατρικής παραστάσεως, έλάβορν Χέ 
και λίρας 100 πάρα της Φιλανθρωπικής καΐ 
ΈκπαιδΞντικΐς Άδελφότητος. 

Σ^ίίΕρον ύπίρχουσιν εν τφ τα<χιίφ ΛΙραι 
όθωιαι^ίκαΐ ΐ'ρνσαΐ ^ίπηκο^^ζα κένη χαΐ 33 
Ιχστοστά^ άφοΰ έπλτηρώΟησαν άπασαι αΐ δ άπα- 
ν αι, τακτικά ι και έκτακτοι, όλου του Φ>λλο- 
γικοΐϊ έτους, καθώς άκουιη και Μραι ίΰόο^ίή- 
3ω*τα δια τα Ζωγράφεια διαγωνίσ|Αατα, τας 
οποίας ό Σύλλογος επλήρωσεν εκ των ίδίωνι 
διότι αί σταλεϊσαι πάρα του δωρητίϊυ δι* αυ- 
τόν τον σκοπον λίραι οθωυι,ανικαΐ εκατόν άπω* 
λεοθησαν. Έπειδη δε ο λίγο; περί απώλειας, 
ΙπιτρΙψατέ [/.οι και αύθις, όπως προσθέσω δύο 
λέξεις έπί του άντικεΐ|Λένου τούτου. 

Μετά το πάθη(χα πολλαι κατακραυγαι κα- 
τά τοΟ Συλλόγου ελαβον χώραν, ιδίως δε κα- 
τά του προεδρείου, οτι δηθιν ένεκεν άδέςιοτη- 
τος άτώλεσε τι; ν περιουσίαν. Πικρά τω δντι 
τ, απώλεια τοσαυτης περιουσίας, αλλ "άδικος, 
άδικωτάτη η ^^^0{Αφή. ΈπΙ του ζητήυ^ατος 
τούτου προτιρ,ώ να ριη εκταθώ" τούτο [^όνον 
δεν δύναχαι νά αποκρύψω ^ οτι τοιαϋτά τίνα 
έφρόνουν οΙ δυνάαινοι ν χ τϊαράσχωσι ίϊλ ου- 
σία ν την βοηθειαν αυτών ύπερ τοΰ Συλλόγου, 
χαΐ τοΐίτο κάπως απέτρεψε το ιτροεδρειον 
τοΰ νά προβη εις ίϊυνδρθ[Λ7]ν παρά των ό[Λ0- 
γενών. 

Περαίνων, Κύριοι, τον λΰγον ριου οφείλω νά 
σας γνωστοποιήσω, ότι άνέλαβον τ ά καθήκον- 
τα [ίου χ£ί>ρ1ς νά διαδεχθώ τι άπο το παρελ• 
θον σύστη}Λα* 5 κ. Ι. ΓΕωργαντοπουλος ριοί 



πχρέδωκε βιβλία, χρεωστικά και εν άριστεϊον 
χρυσουν, άτινα παρέδωκα εις το γραφεϊον τοΟ 
Συλλόγου. Είριαι δε και ανεξέλεγκτος, διότι 
ή Οίκονοίχική Έπιτροττη δεν είχε τον άπαι— 
τού[Λενον καιρόν νά ριέ έξελέγξτρ. Ή πραξις 
αύτη, πιστεύω, θά γείντρ ακολούθως. 

Τό Ιτος τούτο εισήχθησαν εις το Τα^είΙον 
λίρ. όθ. 77] καΐ35•/ο, εξήχθησαν δε εξ αύ- 
του λίρ, 676.02. 

Μοι παρεδόθησαν Ικ του γραφείου αποδεί- 
ξω; καθυστιρούντων ριελών παλαιαΐ 181* Ιξ 
αυτών επληρώθησαν (λόνον 40, μένουσι προς 
ει^πραξιν Ι^ιΐ. Έξεδόθησαν το έτος τούτο ά* 
ποδείξεις 277, είσεπράχθησκν έξ αυτών 144, 
Ι^ένο'^σιν άνείσπρακτοι 133. "Απασαι αΐ ά* 
ποδείςεις των τακτικών ριελών ανέρχονται εις 
458• είσπραχθεϊσαι 184, καθυστερούριεναι 
274* το ποσόν τούτο έξελεγχθέν ύπ*έ(ΐ.ου ευ- 
ρίσκεται εις χείρας του είσπράκτορος Ν. Κρι- 
τικίδου Ικπληρουντος πιστώς τά χρέη του. 

Διπλώματα διά νέα ριέλη έξεδόθησαν 13, 
είσεπρ άχθη σαν δε 10. 

Αϊ έκτακτοι συνδροριαΐ αναβιβάζονται το 
Ιτος τούτο εις λίρ. 208.26, κατά την έπο- 
[χένην διασαφησιν. Παρά της Φιλεκπαιδευτι- 
κής και Φίλα νθρωτηκης Άδελφότητος Α. ΙΟΟ' 
Αδελφότητας Ξηροκρήνης Α. 47.78. Είς- 
πράξιις άττο την έργατικήν τάξιν Α. 24.19* 
παρά Πασπάτη και Σκυλίτζη Α. 12.10• ά- 
πο την πτώχευσιν Α. 20.60, και γρόσια 20 
άπο Αεβή χαρτοπώλην . Δαπάναι τακτικαί καΐ 
έκτακτοι Α. 60.2.77. Διά την πληρωριήν αυ- 
τών εξεδόθη σαν παρά του ημετέρου προέδρου 
110 έντάλ(Αατα ύπ• αρ. 1110, 1124, 1125 
και 1132—1238• το ύπ' άρ. 1133ενταλ(Αα 
δεν παρουσιάσθη ρ.έχρι σήριερον. Ταύτα πάντα 
καταθέτω σήριερον εις το γραφεϊον του Συλ- 
λόγου. 

Ιδού ό *Ισολογισ(Λος του 1883—84 και ό 
προϋπολογισ{Α6ς του 1884 — 85. 



-^ 



Η ί Α Κ ΤΙ Κ Α 



85 



ΖΣΡΤΐΐΣ3τζ:: τ^^^^εζον 



τον εν ΚωτατανηνοντζοΛει ^ΕΜΙηνικοΰ ΦιΛοΧογικοΰ Σν.Ι 
κατά το ονΛΛογικόν ετο^ ί883 — 8ί. 



Ιογον 



:Ε<ςβ9«ράξ€(ς• 



ΤιχτιχχΙ Έτησ. Συνδρ.. 

Λαιιώαατα δΐ7ΓλωρΕ.χτων . » 

ΜΓ^ροχορΧχτ. Βιβλιοθ — » 

Έχτχχτοι Συν$ρο{^ιαί » 

Πι^τωταΙ διάφοροι ^ . » 

θιατριχη παρχστασις » 

Οωλη^ις περιοδιχου » 



Λ.Τ. 184 — 

10 — 

150 — 

208 26 

73 25 

145 19 

— 65 



2λοΟνα& Λ.Τ. 771 35 



-Δαπανάε- 



ι Μισθοδοσίαι 

ί Μχυροκορδχτ. Βιβλιοθ 

Ι Φωτισ(Λθς χαΐ θέραανσις... 
^^ Ζωγρχφειον διαγώνισ(Λα . . . 
Έχτχχτοι δαπχναι. 



Λ.Τ. 



χ Ά:Λ^\,\*.ί^\,Μ\ υχ7ΐ»Λνο(,ν 

«Χάρτη; Χερσ. Τειχών 

ΰΈξοΧχ Γραφείου 

]] Πυρχσφχλιστρα 

1] Βιβλιοθήκη 

Ι Διχφορχ Έξοδα 

Περιοοιχον 

Άναγνωστηριον 

ΠιστωταΙ διάφοροι 

Κ. Άρχαιολ. Έπιτρ 

Μετρητά 

Λαβείν 



176 — 
120 — 

30 31 

70 — 

58 δΐ'Λ 

20 83 

19 643/, 
13 75 

20 36 
13 01 
54 79 

4 15 
73 25 

1 11 
95 33 



Λ.Τ. 771 35 



ΕΒΑΓΌΜΕΙΤΟΙΤ 



Γης (ί^α^^β^ρ^σ6ω^ τον ταμείου τον ετον^ ί883 — 84. 



'Επηβιχι συνδρο|Λχϊ [λίλών Λ.Τ. 184 — 

Μζυροχορδάτειος Βιβλιοθ. » 30 — 

ΑπΜκώματα. Χιπλω}ί.χτων. » 10 — 

Έχταχτοι συν3ρο{<.αί » 20Β 26 

θιζτριχ,η "ΚΛ^άτίχας » 145 19 

Π»1ηβ\{ ΐτεριοδαοϋ » — 65 



Λ.Τ. 578 10 



Τγί 28 Απριλίου 1884. 



|Μισθοδοσ£αι Λ.Τ. 

Φωτιτ^αοί χαΐ θί'ρμανσις... » 

Ζωγράφειον διαγώνισμα.. » 

Έκτακτοι δαπάναι » 

Χάρτης Χερσ. Τειχών » 

Έξοδα Γραφείου » 

Πυρασφάλιστρα » 

Βιβλιοθήκη » 

Διάφορα ΐξοδα » 

Περιοοιχόν » 

Αναγνώστη ριον » 

Κώδηξ Άρχαιολ. Έιτιτ.. » 

Κίρ^ΐί] χαί Ζημέα»... » 



176 — 
30 31 
70 — 
58 81 74 
20 83 

19 64 3/^ 
13 75 

20 36 
13 01 
54 79 

4 15 

1 11 

95 33 



Λ.Τ. 578 10 



Λ. ΚΟΣΟΤΔΗΣ. 



86 



Ο IX Ε/ΠΟΑΒΙ ΒϋΙϋΙΙΟΧ Φΐλ•λ«ΓΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



Ό κ. πρόεδρος προτείνει, δπως, έπειδη Χια 
της εκθέσεως αύτου ό κ. τα(Λί«ς ^ϊΐΡουδΛίΟ'* 
τάτας Ιποιήσατο περί του τα{Λείου σκέψεις, ή 
Ικθ&σις αύτου παραπε(Λφθη τη Οίκονο(λΐκη Έ 
πιτροτΓΥϊ, ήτις έκ(Αελετησασα αύτην να ύποβά- 
λγι τάς έπ' αύτης σκέψεις τή^ Συλλόγφ. 

Ό κ. *///>. Βασιάάης ύττοστηρίζει την πρό- 
τασιν του κ. προέορου ώς λίαν άναγκαίαν, 
καθόσον εισέτι ουκ έγένετο καΐ ή ύττο της Οι*• 
κονοοΛκης Επιτροπής έζέλεγζις του ταρ,είου, 
ώς Ιοήλωσεν ό κ. ταρ,ίας. 

Ό Κι, ^Ηρ, Βασιάδης (χετα ταύτα αιτείται 
«ληροφορίας, διατί έν τφ ίσολογισ(Λ<^ φέρον- 
ται 30 λίραι της Μαυρογορ^ατείου Βιβλιοθή- 
κης ώς |/.η έζοδευθεΐσαι, άφου καΐ ό κ. Κερα- 
(Λευς Ιλαβε τας 120 λίρας έκτης ετησίας 
προσφοράς τών 150 λιρών του κ. Μαυρογορ- 
δάτου καΐ το τεύχος το πρώτον έζετυπώθη. 

Ό κ. ταμίας απαντών λέγει, δτι αΐ τριά- 
κοντα λίραι Χια την ΜαυρογορΧάτειον Βιβλιο- 
θηκην ούδόλοκ ?τι ελήφθησαν έκ του τα(Λείου, 
λ'ο καΐ ώς ριή έξο^ευθεΐσαι φέρονται. 

*0 κ. *0δ. * Ανδρεάδης παρατηρεί, δτι ο ι- 
σολογισριος του κ. τοψ,ίου έχει καλώς, διότι 
έζετυπώθη (Λεν το ά τεύχος της Μαυρογορδα- 
τείου Βιβλιοθήκης, Χι*δ ήσαν προσδιωρισ[Λέναι 
αΐ τριάκοντα λίραι, άλλ' εισέτι Χέν έπληρώ- 
βησαν υπό του τααίου τα εκτυπωτικά καΐ ό 
λογαριασι^ος του χάρτου δεν έζεκαθαρίσθη. 

Ό κ. β. Κοσούδης άναγινώσκει τον προϋ- 
πολογισ(ΐον του ίπιόντος συλλογικού ίτους 
1884—85. 

Ό κ. Τ. Καραθεοδωρή παρατηρεί, δτι το 
άναφερό(λ.ενον κονΧυλιον τών 50 λιρών δια τον 
χάρτην τών Χερσαίων τειχών της Κων]πόλεως 
οέον να έζαλδίφθη, καθότι ή εκδοσις του χάρ- 
του τούτου καΐ ή δαπάνη έγένετο ήδη* ακο- 
λούθως έρωτα^, αν 6 προϋπολογισ(ΐ6ς συνεζητή- 
θη έν τ^ Οίκονο|λΐκΎΐ Έτριτροτρη καΐ αν φέρη 
τάς ύπογραφας τών [Λελών αύτης, ώς ό κανο- 
νισ(ΐ.6ς διακελεύεται. 

Ή ΐνρώτη παρατήρησις του κ. Τ. Καρα- 
θεοδωρ^ί κρίνεται όρθη καΐ το κονδύλιον εξα- 
λείφεται* έπι δε της δευτέρας 

δ κ. Κοσούδης λέγε^, δτι ή Οίκονθ}Αΐκή Έ• 
πιτροττί) κατά την πρό τίνων ή[Αερών γενικήν 
αύτης συνεδρίασιν άνέθηκεν αύτφ συντάςαι τον 
προϋ7Γθλογισ(χ.όν, δν υπογράψει ακολούθως. 

Άναγνωσθέντος δε καΐ αύθις τοΟ προϋπο- 
λογισμιοΰ, 

ό κ. ^Ηρ, Βαυιάδης θεωρεί τα έσοδα λίαν 



Ιζωγκωαένα. Φρονών δτι αίρετωτέρα ή ΰπαρ- 
ξις μ&α[φνο«ς έ3ΐλεί(Λ[Λατος ή ή Ιξόγκωσις τών 
έσόδ(ι>ν προς έλάττωσιν αύτου, προτείνει την 
έλάττωσιν αυτών. Κονδύλια δε τών εσόδων 
λίαν έξωγκω(Αένα θεωρεί το τών τακτικών ε- 
τησίων συνδρομών τών [Λελών έκ 400 λιρών 
καΐ το της θεατρυβνζ^ ιια^στάσεως έκ 250 
λιρών. 

Ό κ. πρόεδρος δηλοί, δτι συ{ΐφωνεί τφ κ. 
Βασιάδη [χόνον ώς προς το κονδύλιον τών τα- 
κτικών ετησίων συνδρο(Λών. Περί δβ του της 
θεατρικής παραστάσεως φρονεί, δτι, καταβαλ- 
λθ(χένης της δεούσης ενεργείας, ή κτησις τοϋί 
ποσού τών 250 λιρών κατορθουται. 

Ό κ. Κοσονδης αποδέχεται έλάττωσιν του 
κονδυλίου τών τακτικών συνδρο|Αών εις 300 
λίρας. 

Είτα κατόπιν παρατηρήσεων του κ. προέ- 
δρου καΐ του κ. Τ. Καραθεοδωρή γίνεται δέ- 
κτη ή προσθήκη έτι 50 λιρών εις τας εκτά- 
κτους συνδρο(Λάς. Κατόπιν δ* αύτου 

Ό κ. πρόεδρος σκληρδν λίαν ηγείται το 
κονδύλιον τών εσόδων έκ της πωλήσεως του 
περιοδικού 10 λίρας, διότι άφόυ έκδοθήσον- 
ται τοσαυτα περιοδικά, εξεδόθη δε ηδη 6 
χάρτης τών Χερσαίων τειχών της Κων]πό- 
λεως καΐ έντος (ΐ,ικρου έκδίοοται και ή Μαυ- 
ρογορδάτειος Βιβλιοθήκη, αδύνατον ίνα μη 
μείζων πώλησις γένηται. 

Ό κ. Τ. Καραθεοδωρή φρονών επίσης, δτι 
γενήσεται πώλησις περιοδικών, προτείνει την 
αυζησιν του κονδυλίου εις 50 λίρας. 

Της κατά την ποότασιν του κ. Τ. Καρα- 
θεοδωρή αυξήσεως οεκτης γενομένης, 

ό κ. πρόεδρος εκφέρει γνώμην, δπως έν τφ 
προϋπολογισμέ^ φέρωνται και αΐ έπΙ ώρισμένφ 
σκοπψ προσφοραΐ έξ 150 λιρών του κ. θ. 
Μαυρογορδάτου δια την δμώνυμον αύτή^ βι- 
βλιοθήκην καΐ έξ 100 λιρών του κ. Χρ. Ζω- 
γράφου δια το δμώνυμον αύτή^ διαγώνισμα. 

Ό κ. β. Κοσούδης λέγει, δτι δεν προϋπε- 
λόγισε ταύτα, διότι εισέρχονται καΐ εξέρχονται 
καΐ ίσολογίζονται. 

Ό κ. πρόεδρος παρατηρεί, δτι πολλάκις το 
είσερχόμενον ποσδν είνε άνισον προς το έξερχό- 
μενον, ώς π. χ. κατά το ληγον έτος, καθ* ό 
δ Σύλλογος έδαπάνησεν έξ ίδιων διά την Ικ- 
δοσιν της Μαυρογορδατείου Βιβλιοθήκης. 

Ή πρότασις του κ. προέδρου γίγνεται δεκτή. 

Είτα δ κ. πρόεδρος παρατηρεί, δτι το κον- 
δύλιον τών εκτάκτων δαπανών έστΙ μέγα και 
προτείνει την έλάττωσιν αύτου. 



■ΡΑΚΤΙΙΑ 



87 



Ό χ. θ, Κοσονόης λέγει, δτι τοσούτον φέ- 
ρτΓΐι ?€ρίιςου χαΐ ίν τφ ίσολογισ(ΐ<|^ του λή- 
Ι^ηος Στους, διότι έν αύτφ ιτεριλα^λβίνονται 
π1 τ* Ιζοδχ της ««ρβστάσβως. 

Εκτόπιν ο {ΐεν χ. Τ*. Καραθεοόωρη δίδω- 
α λχφαφησεις ΙπΙ του χονδυλίου τών έζό^ων 
γρ^ίου λέγων, δτιταυτά είσινάνοεγχαΐα, διότι 
ίι αντοις Φίριλαι^βίνονται χαΐ τα ταχυδρορ- 
α τικ εις το έζωτεριχον αποστολής του πε- 
ρίϋίου, ό δε χ. *ΑΘ, Παπ. Κεραμευς ίτΑ 
τοδ χονδυλίου της Βιβλιοθηχης λέγων, δτι ά- 
Ύ^ηκι^ τοί3 ποσού προς χατασχευην καΐ νέων 
§ϊΙ3ΐ«ν, δέσι^ον βιβλίων καΐ ίναρζιν της έχ- 
τϋ?ώσεως του έπιστη(ΐ.ονιχου καταλόγου της 
^ιοΟηχης' δ δε χύρ. Χρ. Χατζι^ρήστον, 



πρόεδρος της Συντοιχτικης Επιτροπής, λέγει, 
δτι η Συνταχτική Επιτροπή προϋπελόγισε το 
ποσδν τών 670 λιρ., διότι τοσούτον απαιτεί- 
ται δπως έκδοθώσι τα (^η εκδοθέντα περιοδι-• 
κά, η Μαυρογορδάτειος Βιβλιοθήκη, το άρ•^ 
χαιολογικδν δελτίον κλπ. 

Ακολούθως δ κ. πρόεδρος θεωρεί περιττίιν 
την ύπαρζιν δύο κονδυλίων : έχτάχτωκ όατκα'^ 
κώ)^ καΐ όια^ίόρωκ έζόόωκ^ διδ προτείνει την 
ενωσιν αυτών εις (λόνον Ιν χονδύλιον ίιαφόρωτ 
έζόίωκ έκ 50 λιρών. 

Τούτου δεκτού γενο(Λένου τίθεται εις ψήφο* 
φορίαν δ προϋπολογισ(Λδς κατ* άρθρον καΐ έν 
συνόλφ καΐ γίγνεται δεκτός ούτω : 



ΠΡΟΓΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΓ ΕΤΟΓΣ 1884-^85. 



"Βαα<:α>χ 



ΤιχτααΙ έτησιαι συνδρ. . . Α.Τ. 300 

Αοιζίωαα διπλω(ΐ.άτων.. » 

θ•χ?ριχη πχράστασις » 

Έχτάχτοι συνδρομαί » 

Έχ ::ωλησ. Περιοδικ ι» 

Προσφορά Χρ. Ζωγράφου 

ίιχ το διαγώνισ(ΐα » 

Π^βφορχΜαυρογορδ. δια 

Μ. Βιβλιοθηκην » 



25 
250 
250 

50 

100 
150 



Έλλεψιια... 



2) 

αΤτΓ 



'ΈΙξοβα- 



Μισθοδ( 



οσιαι 



ί Φωτισ(Αδς καΐ θέρ|Λανσις.. » 

Ι Έξοδα γραφείου » 

^ Πυρασφάλιστρα » 

Ι Βιβλιοθήκη » 

{ Άναγνωστηριον » 

! Άρχ. Ιπιτροττη » 

Ι Σουλίνειον κληροδότημια. . » 

Ι Άρχαιολ. συλλογαί » 

- ί Λκ Ι Συντακτική έπιτροττή » 

Ι Διάφορα Ιξοδα » 50 

Ι Μαυρογορδάτ. Βιβλ » 150 

^»5τ»^ ? Ζωγράφειον διαγώνισ(Αα.. » 100 



Α.Τ. 175 

» 30 
40 
20 
40 
22 
15 

280 
10 

670 



1602 | 



Α.Τ. 1602 



Ό κ. τα^αας δηλοϊ, δτι υπάρχει περίσσευ(ΐ« παρελθόν Λ. Τ. 95.33. 



*Αχολούθως δ κ. Τ. Καραθεοόωρή προτεί- 
ΐία, ό-χως αίτηθγ) η γνώριη της Οίχονοριικης 
Εκτροπής προς κάλυψιν του έλλεί(/.{Αατος. 

Ό χ. Α, Κεραμευς φρονεί, δτι, έπειδη δ 
χιι»ονισ(ΐδς διακελεύεται, δτι η Οίχονοαική 
Έχιτροπη φ^ροντίζη τιιρί τών οέιονορχών του 
Σ^Μΐόγου, η Οίκονοριικη Έτη τροπή Ικ καθή- 
χοηος οφείλει να πράξη τούτο* διο ριόνον ύ- 
*ψνησις τούτου δέον γενέσθαι. 



Τούτου δεκτού γενομένου, 

Ό κ. *ΑΘ, 77. Κεραμευς προτείνει, δπως 
έκφρασθώσιν αΐ εύχαριστίαι του Συλλόγου τφ 
κ. τα{Λία ίπΐ τη διευθετήσει του τααείαυ κοίΐ 
επΙ τη λίαν άχριβει εκθέσει αύτου. 

Της προτάσεως ταύτης δεχτής γενο|Λένης, 

δ γεν. γρα|Χ[χατεύς κ. Τ. Καραθεοδωρη ά- 
ναγινώσκει έντολη του προέδρου έπιστολην 
της χήρ*ς χ. Ελένης Γ. Ζαρίφη εχουσαν ώδε. 



ί 



88 



Ο ΙΝ Ε/ηΟΑΙΙ ΙΑΑΙλΙΚΟΣ «ΙλΟΑφΤΙΕΟΣ ΣΥΑΑΟΓΟΣ. 



Άζίότψδ Κνριε Πρόεδρε^ 

Ό ?ρρος τον Έλληνικον ΦΛολογιχον Σύλ- 
λογον τα ακραιφνέστατα τρέφων αίσθη{Λατα 
ά6{(ΐ.νγιστος σύζυγος αου Ιν ταϊς τελευταίαις 
αύτου βουλήσεσι χατέλιπε καΐ το ποσόν φράγ- 
κων είκοσι χιλιάδ(Λν (άρ. 20,000), ίνα χρη- 
σι^λεύσωσιν ύπερ τών έν Κωνσταντινουπόλει 
άπορούντων Σχολείων. 

Την διάταξιν ταύτην του ρ,ακαριτου συζύ- 
γου (ΛΟυ κοινοποιούσα ύ;Λϊν, σπεύδω να παρα- 
καλέσω τον Έλληνικόν Φιλολ. Σύλλογον ώς 
τον άρ[Λθδιώτατον να διανέ(ΛΤ[) κατά τας κρί- 
σεις καΐ πληροφορίας αύτου το ρηθέν κληρο8ό- 
τημια, δπως εύαρεστού(Λενος άναλάβγ) το βά- 
ρος τούτο διανέ(Αων είς τα άπορα της ηρω- 
τευονσης Σχολεία δσον ποσόν εγκρίνει δι' εκα- 
στον καΐ καθ'οΐονδήποτε φρονεί καταλληλό- 
τερον τρόπον εφ* φ και τρεις (ΐηνας άπο της 
άποβιώσεως του κληροδότου κατά ρητην θέ- 
λησίν του τεθησεται είς την διάθ^σιν του Συλ- 
λόγου το (Λνησθεν ποοόν. 

Δραττο(Λένη της ευκαιρίας, ίνα έκ προοι- 
|χ.ίων εκφράσω την εύγνωιχοσύνην (ίου προς τον 
Σύλλογον ίπΐ τν) άνατιθε[Λένγι ταύτγ) αυτή) εν- 
τολή καΐ να τφ ευχηθώ τα βέλτιστα προς την 
εύημιερίαν αύτου, έζ ης ριεγίστη προσγίνεται 
τή^ εθνει ωφέλεια, παρακαλώ άρια το Σεβ. 
Προεδρειον, ίνα δεχθη την εκφρασιν της {ζι- 
διασ|/.ένης προς αύτο ύπολήψ^ως ριου. 
Ύύι 27]9 Μαίου 1884. 

ΕΛΕΝΗ Γ. ΖΑΡΙΦΗ. 

Μετά την άνάγνωσιν της επιστολής ταύτης 

ο κ. πρόεδρος λέγει, δτι αύτη υπεβλήθη τψ 
προεδρείφ κατά την χθες γενοριένην συνεδρία- 
σιν αύτου, δτι τούτο ριετα ριεγάλης συγκινή- 
σεως ηκουσεν αύτην καΐ δτι συνεπείί^ ταύτης 
Ιγνω καΐ προτείνει τψ Συλλόγω, ά) δπως ά- 
ποσταλγ) τίί άξιοτίρ-φ κ. Ελένη Γ. Ζχρίφη 
θερριή ευχαριστήριος επιστολή* β') δπως πα- 
ραπε(Λφθγί τη Εκπαιδευτική Επιτροπή) ή ε- 
πιστολή προς γνωρ,οδότησιν περί της διανο- 
(Αης καΐ γ') δπως τα δφειλόαενα Ικ της ετη- 
σίας προςφορας του άειρήστου Γ. Ζαρίφη, 
•ί^ν έποιείτο δια τα άπορα σχολεία, σβεσθώσι. 

Αι προτάσεις αύται του προεδρείου ό[χοθύ- 
(Λως γίγνονται δεκταί. 

Λύεται ή συνεδρίασις. 



ΣΓΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΜΑ'. 

Της 29 Απριλίου 1884. 

Προεδρεύοηοζ τον χ. Κ• ΚΑΑΑΙΑΔΟΥ 

χαΐ παρόντων 34 αε,ίών, 

Άναγνωσθέντων καΐ έπικυρωθέντων τ<5ν 
πρακτικών της προτέρας εκτάκτου σννεδριά- 
σεως, 6 Σύλλογος προβαίνει είς τας αρχαι- 
ρεσίας αύτου δια το ΚΔ' σ^^λλογικον έτος 
1884—85. Εκλέγονται δε 

Ορύβδρος ο κ. *Ηροχ,ίής Βασιάόης δια 
ψήφων 20, επιλαχόντος του κ. Κ. Καλλιάδου 
δια ψήφων 12. 

'Λντ6πρ6€δρθ6 οΐ κκ. * Ιωάννης Γεωρ- 
γαντόπονΛος δια ψήφων 26 καΐ ΤηΛψαχος 
Καραθεοδωρη δια ψήφων 19, επιλαχόντος του 
κ. Χρ. Χατζηχρήστου δια ψήφων 15. 

Γεν^Μος γραμίΑΟίτεΐ^ς ό κ. Όδνσσευς 
Ανδρεάδης δια ψήφων 18 έπΙ 34. 

ΕίδοΜ^ς γρ«μιμ.«τ€{>ς 6 κ. ΝιχόΛαοί: 
Κάρως δια ψήφων 16 έπΙ 31, τριών λευκών 
άφαιρεθεισών. 

Βοβλ(οφύλαΐξ ό κ. Αθανάσιος Παπτια- 
δοπονΛος Κεραμείς δια ψήφων 29 έπΙ 34. 

Χαμ.£ας ο κ. θεμιστοχ,Ιης Κοσούδης δια 
ψήφων 27 έπι 34. 

Μετά ταύτα εκλέγονται προταθέντες ύπο 
του προεδρείου 

Έπομ.«λΐί]ταΙ της μεν όργανοθήκης δ καΐ 
τέως τοιούτος, κ. ΤηΛεμαχος Καραθεοδωρη^ 
τών δε αρχαιολογικών συλλογών ό καΐ τέως 
τοιούτος, κ. * Αθανάσιος Παππαδόπον,ίος ΛΓί- 
ραμεύς. 

Είτα τη του προεδρείου προτάσει καταρτί- 
ζονται αΐ εξ διαρκείς ΈπιτροπαΙ του Συλλό- 
γου ώς έξης : 

ά) Φ(λολογ(Μή• 

Άρτεαιάδης 'Ιάκ. — Λούσης Βασ. — Μα- 
λιάκας Άβρ. — Νοννότης Χί[Λ. — Ξανθό- 
πουλος Κωνστ. — Παππαδόπουλος Κεραριεύς 
Άθ. — Σαλτέλης θε;/.. — Τάγης Φίλιππος. 
— Χατζηχρήστου Χρ. 

Ανδρεάδης 'Οδ. — Αριστοκλής 'Ιω. — 
Βαλσα(Λάκης Ήλ. — Γεωργ'αλας Κωνστ. — 
Γεωργαντόπουλος 'Ιω. — Μαλλιάδης Δ. — 



■ Ρ ϋ τ II Α. 



«9 



Καλιζχας Άβρ. — Ξανθόπουλος Κωνστ. — 
Πχ^ρρούίπας Πέτρο;. — Παρανίκας Ν. — 
Πιτρίίης Άντ. — Σαλτέλης θεμ. — Χα- 
τζιη^ησΓου Χρ. 

γ') Έ:ις(βτημον&Μή. 

ΆίΓοστολίδτος Γ. — Άριστάρ/ης Στ. — 
Βιλσα{χάχγις Ήλ. — Βαρότσης Ίάκ. — 
ΒοηΙίΟ^δΐί ΟΙΐ. — ΚαλΧχΧης Κωνστ. — 
ΚοφδΛΕοΧωρϋ Τηλ. — Λού<Π)ς Β. — Μα- 
χβης Κ. — Ναούμ Άλ. — Νοννότης Αία. 

— Σταριατιάοης Δη(χ.. 

•Αρι^Γ0xλ7^ς Ίω. — Άρτ6[ΛΐχΧγ)ς Ίχκ. — 
ΚαραβίοΧωρη Τηλ. — Ανδρεάδης Όδ. γεν. 
γρχ|ΐα(χτεύς. — Κάριος Ν., είδιχος γρα(Λ(Λα• 
τιίς• — ό γρα{Λ.[Αατεύς της Φιλολογιχης Έ- 
:πτρο:πϊς χαΐ ό της Αρχαιολογικής. 

«') Άρχ«ολογ&Μή• 

Άριστάρχης Στ. — Ο&ΙνβΓΐ ^. — ΟαΓ- 
ϋ8€. 6. — ϋοη^ηγ.— ΑΙ. δοΓϋη. — 
ΜΟΙίη^βη ΑΙ. — ΜοΓάΙτη&ηη Α. — 

ΗοΓάΙΐηαηη ^. — Παππαδόπουλος Κερα- 
|ανς Α. — Περδιχίδης Κυριαχ. — Σιδερό- 
χνΛοςΞ.-^Τάγης Άναστ. — \ν&3θΙΐίη- 
(Αοη. 

βΤ) Ο^Μονομ^κή• 

Βελλογιζννης Μ. — Γεωργχντόπουλος 'Ιω. 

— Γχιών *Ιω. — Κοσούδης θε(Λ. — Κούπ- 
ας Ίω. — Μαυρογορδχτος Φρ. — Μπλέσ- 
5ζς Νιχ. — Οίχονομίδης Βχσ. — Σχρχχιώτης 
Β. — Στεφάνοβιχ Π. — Χατζόπουλος Ι. Κ. 

Λύεται η συνεδρίασις. 



ΣΤΝΕΔΡΙΑΣΙΣΨΜΒ'. • 

(ΤαιιτΜή). 

Της 30 Απριλίου 1884. 

Προ^ίρβύω'ΐος τον χ. Ε. ΙΑΑΑΙΑΑΟΥ. 

Άναγνωσθε'ντων ί%1 Ιπιχυρωθέντων των 
«ριχτιχών της προτέρχς συνεδριάσεως άναχοι- 

αλληλογραφία, 

1ς ης παρατίθεμεν περίληψιν τηςδε της έπι- 



Τής εφορίας καΐ δημογεροντίας της έν Μι- 
τυληνη κοινότητος Πέτρας άπά 15 παρελθόν- 
τος, έζαιτου(Λένων βιβλία Ιχ των πολλαπλών 
η διπλών της του Συλλόγου βιβλιοθήκης. 

Είτα άγγέλλονται αί τών βιβλίων προσφο- 
ραΐ καΐ εκφράζονται εύχαριστίαι τοις δωρηταϊς. 

Εγκρίνεται ή σύνταζις πάρα του βιβλίο* 
φύλακος καταλόγου τών διπλών και πολλα- 
πλών της βιβλιοθήκης βιβλίων, Ζν' Ικ τούτων 
όρίση ό Σύλλογος τα παραχωρητέα τη κοινό- 
τητι Πέτρας. 

Άγγέλλονται το δεύτερον καΐ ψηφοφορηθέν- 
τες γίγνονται δεκτοί έπίτιμον (Λβν μέλος ή Α.. 
Σεβ. ό μητροπολίτης Νικορ.ηδεΙας ^. Φι- 
λόθεος Βρυέννιος, αντεπιστέλλοντα *δέ 6 πα- 
νιερ. πρ. Λαρίίχσης κ. Δωρόθεος Σχολάριος; 
και οί κλ. Θεμ. Θεοχαρίδης, συντάκτης της 
Φωτής της Κύπρου, καΐ Δη{Λθσθ..Χαβιαράς. 

Ό κ. Ξ, ΣιδερόπουΛος άναγινώσκει την 
πραγματείαν αύτου απερί του Δαματρύος τών 
Βυζαντινών (του νυν 'Αλέμ-δχγ)*. 

Λύεται ή συνεδρίασις. 



• ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΜΓ'. • 

(Τ«ιιτ(ΐίή). 

Της 7 Μαίου 1884. 

Προείρενοκίο<: του χ, Ε. ΕΑ Α ΑΙΑ ΑΟΥ• 

'Αναγνωσθέντων καΐ έπικυρωθέντων τφν 
πρακτικών της προτέρας συνεδριάσεως, άνα- 
κοινουται ή 

άλληλογρα^α, 

έζ ης παρατίθεμεν περίληψιν τών έ^ής Ιπι- 
στρλών. 

Της εφορείας τών έν Τζιβαλίω σχολών άπο 
16 Μαίου, αιτουμένης μέρος του κληροδοτή- 
ματος του αοιδίμου Γ. Ζαρίφη. 

Της εφορείας του έν Φαναρίφ εθνικού • 
'Ιωαχεψίου παρθεναγωγείου, άπο 2 Μαίου, 
ως ή άνω. 

Τών εκπαιδευτικών καταστημάτων Διπλο- 
κιονίου άπο 5 Μαίου, ως ή άνω. 

Του κ. Ν. Καρίου άπο 3 Μαίου; παραι- 
τουμένου της ειδικής γραμματείας του Συλ- 
λόγου λόγων ένεκα άνεςαρτήτων της θελήσεως 
αύτου. 



βτολής* 1) *Ίδε Παράρτημα ΙΖ' τ<5μου σελ. 126. 

(ΕΛΑ, ΦΙΛΟΑΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ, ΤΟΜ. ΙΗ';) 12 



90 



Ο ΕΝ ΐ/ΠΟΙΒΙ ΒΑΑΙΙΙΙΕΟΣ ΦΙλΟλΟΓΙΕΟΣ ΣΥϋΟΓΟΣ. 



Του βασιλικού γραφείου Στατιστική; και 
Τοπογραφίας της Στουτγάρδης, άγγελλοντος 
την άποστολην των δηοιοσιεύσιων αύτου του 
1883-^4. 

Του κ. Ι.Τεωργαντοπούλου, προέΧρου της 
Οίκονο{Λ. Έπιτροτυης του Συλλόγου, περί της 
του τα(λείου καταστάσεως, ούτως ίχουσα. 

Κύρ(6 ΠρΟΒΟρ€^ 

Συνιπεία του άπο 4/16 τρ. (χηνος έγγραφου 
υμών ή Οίκονθ(χικη Έπιτροττη ώρισεν έπι- 
τροπην ^τυγκειμίνην έκ του προέδρου της 
γ,τΧ τριών έτερων [χελών, τών κκ. Ι. Κούππα, 
Φ. Μαυρογορδάτου καΐ Ι. Βέλλογιάννη, ήτις 
^εταβάσα σηρ5.ερον πάρα τψ τα^ίί^ του Συλ- 
λόγου κ. θ• ΚοσούΧτρ έζηλεγζε τα βιβλία 
του ταμείου καΐ δλους τους λογαριασμούς του 
λήξαντος ηδη ΚΓ' Συλλογικού έτους καΐ εύρε 
τα πάντα έν πλήρει τάξει, δπερ και έσημείω- 
σε κάτωθι της τελευταίας σελίδος του βιβλίου 
Ταμείου καΐ του Καθολικού. 

Της εκθέσεως, •ί1ν ό κ. ταμίας άνέγνωσε τή^ 
Συλλόγφ κατά την συνεδρίασιν αύτου της 28 
Απριλίου, ή Οικονομική Έπιτροττή λαβου- 
σα γνώσιν ως καΐ του υποβληθέντος προϋ- 
πολογι*σμου, εγκρίνει πληρέστατα καΐ έκείνην 
καΐ τούτον. 

*Ως προς τήν ευρεσιν πόρων, ιδίως προς 
κάλνψιν της οφειλής του Σουληνείου κληροδο- 
τήματος, ανάγκη απόλυτος δια τήν τιμήν του 
Συλλόγου να γείνη σύντονος ενέργεια καΐ ΙπΙ 
τούτφ ή Οικονομική Επιτροπή άσχοληθήσε- 
ται προσεχώς λίαν συντόνως. 

Δέζασθε, κύρι§ Πρόεδρε, τήν διαβεβαίωσιν 
-Της άκρας προς ύμας τιμής καΐ ύπολήψεώς μου. 
Τγϊ'Τ Μαίου 1884. 

Ό πρόεδρος της ΟΙχοκ. Έ:ατροχης 
Ι. ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. 

Άγγέλλονται αΐ τών βιβλίων προσφοραΐ 
. καΐ εκφράζονται εύχαριστίαι τοις δωρηταϊς. 

Αι αιτήσεις τών ίφοριών τών ίκπαιδευτη- 
ρί(ι>ν περί του Ζ. κληροδοτήματος παραπέμ- 
ϊΓονται τχΐ Έκπαιδ. Επιτροπή. 

Άγγέλλεται ή παραίτησις του έκ τών τέως 
τακτικών μελών κ. Έμμ. Μαυρογορδάτου. 

Άγγέλλεται το πρώτον τακτικον μέλος ό 
κ. Κωνστ. Τσιούλκας, πρώην διευθυντής τών 
Ζαριφε/ων Διδασκαλείων έν Φιλιππουπόλει, 
προτεινόμενος υπο τών κκ. Χρ. Χατζηχρήστου, 
Τ. Καραθεοδωρή, καΐ Όδ. Άνδρεάδου. 



Ό κ. πρόεδρος άνακοινοΰται, δτι μετχβας 
ετα του ειδ. γραμματέως κ. Όδ. Άνδρεά- 
ου και του βιβλιοφύλακος κ. Α. Παππαδ. 
Κεραμέως πάρα ττ) Α. Σ. τψ μητροπολίτη 
Νικομηδείας^ κ. Φνλοθέφ, έπέδωκεν αύτφ το δί- 
πλωμα της άρτι γενομένης Ικλογης αύτου μέ- 
λους επιτίμου τοΟ Συλλόγου προσφωνήσας τα 
δέοντα. Ή Α. Σεβ. άπαντώσα -τ^ί προσφω- 
νήσει τοΰ προέδ(Λυ εξέφρασε τήν «ύγνωμοσυ- 
νην αύτης τ<|^ Συλλόγφ ίτΑ τη Ικλογη αύτ95ς 
<^ς επιτίμου μέλους καΐ ηύξατο τή^ Συλλόγφ 
τα βέλτιστα. 

Ό κ. *ΑΘ. ΠαππαδόπουΛος Κεραμευς άγ- 

Ϊέλλει, δτι το πρώτον τεΟχΟς της Μαυρογορ- 
ατείου βιβλιοθήκης άπεπερατώθη καΐ έστιν 
ετοιμον προς διανομήν, παρακαλεί, δπιώς αρι- 
θμός τις τευχών έξ αύτης παραχωρηθη αύτ^^ 
προς διανομήν τοις φίλοις αύτου καΐ προτείνει, 
ά) δπως το έκ της πωλήσεως τευχών της 
Μαυρογορδατείου βιβλιοθήκης προελευσόμενον 
χρήμα δαπανάται ύπερ αύ^7)ς• και β') δπως 
έκφρασθώσιν αΐ εύχαριστίαι του Συλλόγου τοις 
Πατράσι της έν Λέσβφ μονής του Αειμώνος 
δι* ας παρέσχον ευκολίας τφ άντιπροσώπφ 
του Συλλόγου τφ μεταβάντι προς άναγραφήν 
ή και άντιγραφήν τών έν τγ} μονή αυτών κα- 
τακειμένων χειρογράφων, καί όπως άποστα- 
λώσιν αύτοϊς αντίτυπα τίνα της Μαυρογορ-* 
δατείου Βιβλιοθήκης καΐ βιβλία τινά ώς δώ- 
ρον έκ της βιβλιοθήκης του Συλλόγου. 

Ό κ. Χρ, Χατζηχρήστου θεωρεί δικαίαν 
τήν αίτησιν του κ. 'ΑΘ. Παττπαδοπούλου Κε- 
ραμέως, δπως παραχωρηθώσιν αύτφ δωρεάν 
αντίτυπα τίνα της Μαυρογορδατείου Βιβλιο- 
θήκης προς διανομήν υπ* αύτου τοϊς φΛοις 
αύτου, οίτινες καΐ πιθανόν ταύτην λαμβάνον- 
τες να παράσχωσιν αύτφ καΐ πληροφορίας χά- 
ριν τής Μαυρογορδατείου Βιβλιοθήκης. Ό κ. 
Χρ. Χατζηχρήστου προτείνει, δπως παραχω- 
ρώνται τφ κ. Κεραμεΐ 50 αντίτυπα καί είτα 
υποστηρίζει καΐ τήν πρότασιν αύτου, δπως το 
Ικ της πωλήσεως τών τευχών της Μαυρογορ- 
δατείου Βιβλιοθήκης προερχόμενον χρήμα δα- 
πανάται ύπερ αύτης. 

Ό κ. *0δ, 'Ακδρεάδη€ αποδέχεται τήν 
πρότασιν του κ. Χρ. "Χατζηχρήστου, όπως 
παραχωρώνται τφ κ. Κεραμει 50 αντίτυπα 
της Μαυρογορδατείου Βιβλιοθήκης, αντικρούει 
δε τήν πρότασιν του κ. Κεραμέως, δπως ορί- 
ση ό Σύλλογος νυν τα έκ τής πωλήσεως τής 
Μαυρογορδατείου Βιβλιοθήκης φρονών, δτι 
ούχΙ καλόν, ϊνα δεσμεύστ) ίαυτον 6 Σύλλογος 



■ ΜΙΤΙΚΑ. 



9( 



150 του νίίν Χια το (λέλλον, χαΧ δ^τι, χαθίο νο- 
αίζη, χατα τας ιδιαιτέρας ίιατάξιις της Μαυ- 
ρογορ&κτ&ίου Βιβλιοθη^ςης της κατά το παρΕλ- 
Κν ίτος ψηφισθείσης το έχ της πωλήσεως 
9ροιρχέ(ανον ποσόν έστι ι^ρος όφελος του 
Συλλόγου. 

Ό χ. ^Ρ' Χατζηχρήστου υποστηρίζει την 
«ρότασιν του χ. Κερα(χε'ως χαΐ αύθις φρονών, 
ίτι η ΜαυρογορΧχτειος Βιβλιοθήκη εστί τι ξέ- 
νον τφ Συλλόγφ ως προς τας είσπράζεις χαΐ 
{χκχνοις αύτου. 

Ό χ. Τ, Καραθεοόωρή ύποστηρίζων τον 
1. Ό$: Άνδρεαοην θεωρεί την πρότασιν του 
». Κερα|ΐέως άντιχειαένην τ<|^ προΟπολογισ(Λφ 
τ«; Συλλόγου, δστις ορίζει το δαπανηθησόριε- 
ιον «οσόν δια την Μαυρογορδχτειον Βιβλιο- 
Λόχϊΐν. 

Είτα ό χ. *ΑΘ. Π. Κερααεύς αποσύρει 
την πρότασιν αύτου δια το έχ της πωλήσεως 
ΤΕυχών της Μαυρογορδατείου Βιβλιοθήκης 
ι»βόν. 

Τστερον γίγνονται δεχταΐ αί προτάσεις του 
χ. Χρ. Χατζηχρήστου, δπως παραχωρηθώσι 
50 αντίτυπα τή^ χ. Άθ. Π. Κεραριεΐ χαΐ του 
χ. *ΑΘ. Π. Κεραμέως, δπως έκφρασθώσιν ευ- 
^«ριστίαι. τοΙς Πατράσι της (χονης Λεΐ|/.(ϊ^νος 
π Μιτυλήντ) και παραχωρηθώσιν αύτοΐς δέκα 
ιιτίτυπα της Μαυρογορδατείου Βιβλιοθήκης 
ζχι βιβλία τίνα έκ.τών διπλώ^ ή πολλαπλών 
7ής βιβλιοθήκης τοΟ Συλλόγου, .ων κατάλογον 
7χρζχαλειται 6 κ. ΚεραΐΛεύς, βιβλιοφύλαξ, να 
Οχόβζλτρ τψ Συλλόγφ έν τχί έπιούσττ) συνε- 
δριάσει. 

Μετά ταύτα ό κ. ηρόεΰροί^ άνακοινοΐ, δτι 
)τβες τελουμένου {Ανη(χ.οσύνου ύπερ αναπαύσεως 
τίς ψυχής του άοιδί(ΐου του έθνους ευεργέτου 

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΖΑΡΙΦΗ 

Ιύ της οικογενείας αύτου Ιν τη έν Σταυρο- 
ϊρο|ΐ{ω 1ερ3^ έκκλησίί}: των Είσοδίων της Πα- 
νβΕγίας το προεδρειον παρέστη καΐ συνεδεήθη 
τϊ χενΟούσγ) οικογένεια. 

Κιτόπιν β γεν.. γρα(Χ[/.ατεύς κ. Τ. Καρα^ 
9ωό^ άναγινώσκει πραγριατείαν α περί ά- 
νοριζρίας έν Κύπρω » του κ. Χρ. Παππαδο- 
τούλου. 

Λύεται ή συνεδρίασις. 



- ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΨΜΔ'. 
(*Έιιτ«ιιτος)• 
Της 13 Μαίου 1884. 
Προ^ίρεύοντος του κ, Ε. ΕΑΑϋΑΑΟνι 

παρόντων δε του Θεοφιλέστατου χωρεπισκό- 
που Σταυροδροριίου Είρηνουπόλεως κ. Φω- 
τίου, άντιπροσωπεύοντος τον Τοποτηρητην 
του Οΐκου(Λενικου θρόνου Σεβασ(Λΐώτατον ριη- 
τροπολίτην Εφέσου κ. Άγαθάγγελον, του 
Σεβ. (Λητροπολίτου Ιωαννίνων προέδρου της 
εφορίας της Μεγάλης του Γένους Σχολής, του 
* Ηλίας Ιφένδη Ματάρ, μέλους του συαβουλίου 
του Υπουργείου της Παιδείας, άντιπροσω-• 
πεύοντος την Α. Έξ. τον έπΙ της» Δημοσίας 
Εκπαιδεύσεως ύττουργον Μουσταφά πασσαν, 
του π.ανοσιολογιωτάτου άρχιμανδρίτου κ. Γρ; 
Παλαμδ^, διευθυντού της Μεγάλης του Γένους 
Σχολής, της έλλογίμου κ. Σαπφούς Λεοντιά- 
δος, διευθυντρίας του παρθεναγωγείου της 
Ελληνικής Φιλόμουσου Εταιρίας ΠαΛΜδος^ 
παρόντων προέδρων και αντιπροσώπων δια- 
φόρων σωματείων Ινταυθα, Ικανών δημο- 
σιογράφων, ούκ ολίγων επιστημόνων χαΐ λο* 
γίων, έμπορων τε καΐ τραπεζιτών καΐ άλλου 
κόσμου έξ Ικατέρων τών φύλλων Ικανού, δι* 
ού πλήρης ην άπασα ή του Συλλόγου μεγάλη 
αίθουσα, έν ή καΐ ή εορτή τελείται, 

κηρυχθείσης της ενάρξεως της τελετής τη 
2 μ. μ. ώρα ό γεν. γραμματεύς κ. Τ. Κα-* 
ραθεοόωρη άναγινώσκει τάςδε τάς έτηστολάς. 

Έπιστολήν του Τοποτηρητου του Οικου- 
μενικού θρόνου Σεβασμιωτάτου μητροπολίτου 
Εφέσου κ. Άγαθαγγέλου άπο 12 ένεστώτος 
άγγέλλοντος, δτι ένεκεν ασχολιών αύτοδ περί 
τα • εκκλησιαστικά πράγματα μη δυνάμενος 
αυτοπροσώπως παρευρεθήναι εις την έορτήν 
του Συλλόγου, δι' ο την λύπην αύτου εκφρά- 
ζει, ένετείλατο τώ θεοφιλεστάτφ ίπισκόπφ 
Είρηνουπόλεως κ. Φωτίφ άντιπροσωπευσαι 
αύτον έν τη τελετή, έφ'ή συγχαίρει "τζ^ Συλ- 
λόγω. 

Της Α. Ε. του Μουσταφά πασσά, υπουρ- 
γού της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως άπο 12 έ- 
'νεστώτος άγγέλ\οντος, δτι μη δυνάμενος ένε- 
κεν υπουργικού συμβουλίου να παρευρέθη είς 
την έορτήν του Συλλόγου, ένετείλατο τή^ Η- 
λίας Ιφένδη Ματάρ, μέλιι του συμβουλίου του 
υπουργείου, δπως αντιπροσώπευση αύτον καΐ 
συγχαίροντος τή^Συλλόγψ έπΙ τη έορτηαΟτοδ. 



η 



ο ΒΜ Ε/ΠΟΑΒΙ ΒλΑΒΜΙΟΣ ΦΙΑΟΑβΤΙΙΟΣ Σ1ΤΜ00Ι 



Της Α. Ε. του Αλεξάνδρου πασσα Καρα- 
Ο&οδωρή άπο 6]18 Ιστα|Λ£νου έχφράζονχος την 
λύτυην αύτου, διότι δεν δύνατχι να παρευρεθγ) 
ης την έορτην του Συλλόγου και συγχαίρον- 
τος αύτφ έτΙ ταύτγ). 

Κατόπιν ο πρόεδρος κ. Κ, Κα^Μβ/^ης ά- 
ναγινώσκει την εκΟεσιν τών έτητίων εργασιών 
του Συλλόγου ούτως εχουσαν. 

Κύριοι συνάδεΛγαι^ 
Κυρίαχ χαί Κοριοί. 



Το ίίκοστον τρίτον έτος του γεραρου τούτου 
και πολυσεβάστου πατρός απάντων τών παρ* 
η(Λΐν συλλόγων, αδελφοτήτων και λοιπών ό- 
{/.ο ειδών σ(ι>(Λατείων ηρ^^ισεν, ως (χη ώφελεν, 
ύπο τους [Λάλα απαίσιους οιωνούς. "Αμα γαρ 
τη των νέων κοσ(Λητόρων αύτου εγκαθιδρύσει, 
φωνή (Λεγάλην προοιωνίζουσα συ(Λφοραν σκλη• 
ρώς επληζε τας ή[Αετέρας άκοάς, ώς άστραττη 
δε πάραυτα διαδοθεισα γνωστόν τοις πάσι κα- 
τέστησεν, δτι ό της παρελθούσης περιόδου τα- 
(Λίας, ό Νικόλαος Βα(ΐ.βάκης, ηύτοκτόνησ- (χη 
παραδούς το τα(Λεϊον του Συλλόγου 1 Οΐ πάν- 
τες κατεταράχ^θη(Λεν έπΙ τφ τραγικ(|^ γεγονότι 
καταδικα,στέου καΐ προώρου θανάτου, είλικρι- 
νώς δε καΐ βαθέως συγκινηθέντες έπί τή αί- 
φνιδίφ• άπωλεία χρησί(χου άλλοτε τη τε εαυ- 
τού οίκογενεία και ττ καθ*ή(Λας κοινωνία ό- 
(Λογενους, άπεζεδύθη(Λεν πάσαις δυνά{Λεσιν εις 
τον άχαριν και κοπιώδη αγώνα της περισώ- 
σεως της του Συλλόγου χρηριατικης ουσίας 
έκ του τα(χειακου .βαράθρου, όπερ ανηλεώς ά- 
πεκάλυψεν ή άπελπις αυτοκτονία. Άλλ* ίσως 
τις η καί τίνες τών άκροω|Λένων τών λόγων 
(Λου. τούτων άποροΰσι, πώς το κακόν δεν προε- 
λήφθη δια της έγκαιρου παραλαβής του συλ- 
λογικού* ταιχείου καΐ διααφισβητοϋντες ή(χϊν 
τα του Προ[Ληθέως προσόντα, άτινα και αυ- 
τούς τους κοσ(χήτορας κοσ(Λεϊν όφείλουσιν, έ- 
πψηθεϊς ή(Λας άπηνώς άποκαλουσι. Και ε/ω 
[χεν δι* ελπίδος καΐ πέπεισ[Λαι σχεδόν, δτι ύπ' 
ούδενος διετυπώθη ή αυστηρά αύτη καΐ άδι- 
κος {Λομφή, άλλ* ούχ ήττον καθήκον έ(Λθυ ή- 
γού{Ααι γνωρίσαι ύ(Αΐν, δτιάπό τής ημέρας τής 
εγκαθιδρύσεως αύτου, ήτοι άπο'τής 16 Μαίου, 
μέχρι τής 8 Ιουνίου, τής άπαισίου ταύτης 
ημερομηνίας, το προεδρεϊον ούκ έπαύσατο με- 
ρίμνων περί τής τύχης τών του Συλλόγου χρη- 
μάτων πάν το δυνατόν ενεργήσαν προς δσον 
οΙόν τε ταχυτέραν τούτων παραλαβήν δια διη- 



νεκών παρακλήσεων καΐ προτροπών τφ Βαμ- 
βάκη προς τούτο απευθυνόμενων. ΚαΙ πρώτον 
μεν εκαστον τών του προεδρείου μελών ίδί^ 
πλειστάκις επέμενε παρ* αύτφ, δπως εκτέλεση 
το έαυτου καθήκον τής εις τον διάδοχον πα- 
ραδόσεως του ταμείου* άλλ* εκείνος αίτιώμενος 
ασχολίας ιδιωτικάς και πληθύν κοινοτικών υ- 
ποχρεώσεων, άνέβαλλεν άπο ημέρας εις ήμέραν 
την αίτουμένην τακτοποίησιν. Είτα δε το προε- 
δρεϊον μετά δυσθυμίας και ύποφωσκουσών υ- 
πονοιών ορών την άτελεύτητον ταύτην καΐ 
δυσίξήγητον άναβολήν συνεκρότησε καΐ συ- 
νεδρίασιν, εις ην προσεκάλεσε και τον' πρώην 
ταμίαν ειδοποίησαν αύτον προηγουμένως, δτι 
ώφειλεν έν τη συνεδριάσει εκείνη έγχειρίσαι α- 
νυπερθέτως τ§^ διαδόχφ αύτου κ. θεμιστο- 
κλεΐ Κοσούδη πάντα τα άπαρτίζοντα την τοΟ 
Συλλόγου ούσίαν, χρήματα τε και εγ^'ραφα, 
μεθέξεις τών εταιριών και διαφόρους τίτλους. 
Ό πρώην ταμίας παρέστη μεν έν τη συνε- 
δριάσει ταύτη, άλλα παρέστη με κενάς τάς 
χείρας προς εκπληζιν του προεδρείου μηδέν 
φέρων ή και αύθις αϊτησιν νέας αναβολής. 
ί'Ηδυνάμεθά τι έτερον πράξαι έν τη περιστά- 
σει ταύτη ή αποδεχόμενοι την αίτησιν ύπο- 
δοΐζαι τφ καΐ πάλιν επιμόνως άναβολήν αί- 
τούντι την γενικήν ημών απάντων δυσαρέσκειαν 
καΓ την ανάγκην δσον ενεστι ταχυτέρας λύ- 
σεως του εκκρεμούς ζητήματος, ούτινος ή πρω- 
τοφανής έν τοίς του Συλλόγου χρονικοϊς πα- 
ράτασις και εναντία ήλέγχετο ταϊς διατάζεσι 
του ημετέρου κανονισμού καΐ αδικαιολογήτως 
έπεβάρυνε τήν τε αύτου καΐ την ημών εύθύνην; 
Τούτο και έπράζαμεν : τάξαντες ώς ήμέραν 
τής παραδόσεως του ταμείου άνεπίδεκτον ανα- 
βολής τήν πέμπτην άπο τής σ»>νεδριάσεως η- 
μών ταύτης. Άλλα καί πάλιν ό Βαμβάκης 
κατά τήν ταχθεϊσαν προθεσμίαν, τής εβδομά- 
δος ήμέραν τρίτην, διεμήνυσεν, δτι.κεκοπία- 
χώς τυγχάνων καΐ πολυάσχολος ήδυνάτει 
τήν ήμετέραν ίκανοποιήσαι άςίωσιν, ην άλλως 
τε λίαν ορθήν και δεδικαιολογημένην άνωμο- 
λάγει, εζητεΐτο δε και αύθις άνα^οολήν άλλα 
μόνον επί είκοσι τεσσάρας ώρας. Καί Ινφ έ- 
σκεπτόμην, τί ώφειλον τήν έπιούσαν ύποβαλεϊν 
τοις περί έμε έριτίμοις συναδέλφοις προς πρό- 
•ληψιν ταμειακών δεινών, άπερ επικείμενα ε- 
βλεπον άπό τίνος, τήν έσπέραν τής ημέρας ε- 
κείνης τής αποφράδος το περίστροφον ττυρο- 
βόλον εθετο τέρμα εις τήν ζωήν του Νικολάου 
Βαμβάκη. Τήν έπιούσαν τής αυτοκτονίας συ- 
νελθον το προεδρεϊον πλήρες συγκινήσεων καΐ 



π ρ λ Ε τ Ι Ι 1. 



93 



χχχλοίων χροχισθηαάτων άνέθετο τοις• κκ. 
Ί»ίγντ. Γεωργαντοπούλφ, Τηλε(Λάχω Καρα- 
βτοδωρν:, Νιχολάφ Μπλέσ^τα και έ(Λθί, ίνα (λδ- 
τχβχντες αύθίι>ρέί πάρα τψ προξενώ τΤ]ς *Ι- 
ταλιχς (του αύτοκτονήσαντος 'Ιταλοΰ δντος 
,ύιπδχόου) ^ηλώσω;Λεν, δτι εις χείρας του πρώην 
τααέου -ην έ[Απεπιστευ[χένη ή του Συλλόγου 
ώ^ήχ ώς παρακαταθήκη και παρακαλέσωαεν 
αυτόν, δττως ένεργητη ύπερ τελείας ταύτης έ- 
ξα«9αλέ?€ω{ παν δ, τι αύτφ ύπο του νό[Λου έ- 
«χτέτρχτΓται και ύπο του οφειλο{Λένου προς γε- 
ρχρόν καΐ κοινωφελές καθίδρυ(χα σεβασ}/-ου έ- 
π^βίβλτϊται. Της εντολής ταύτης έκτελεσθεί- 
σικ» <Πίν7ίλθε και αύθις το προεδρεϊον, δ πως 
λχβτρ γνώσιν του άποτ:λέσ(/.ατος του πρώτου 
τν^του ίια€η{Λ.ατος, προβεί δε και εις ετερά 
τ\να έ^«τ3ς αναγκαία, ακολούθως δε καΐ αύτος 
6 Σύλλογος, προς λήψιν των έπιβαλλθ[λένων 
ύχο τ^ σπουδαιότατου της ήμε'ρας ζητήμα- 
τος αποφάσεων, έν έκτάκτφ και πολυ[Λελεστκ• 
ττρ συνεδριάσει. Κατά την συνεδριασιν ταύ- 
την λαβών γνώσιν ακριβή έν πάσαις αυτών 
ταΐς λ^πτομερείαις άπασών τών του προεδρείου 
ενεργειών ενέκρινε και επεψήφισεν αύτάς ανε- 
ξαιρέτως εκλεξά[χενος συνάρια και πληρεξου- 
σίους αύτου αντιπροσώπους προς δικαστικην 
λεχ^ίχν]σιν τών έαυτου δικαίων καΐ συ[Αφερόν- 
των τους κκ. Ι. Γεωργαντόπουλον, Ι. Βαρό- 
τστον, Μ. Ιακώβου και τον γενικόν αύτου 
γραρ,ματέα κ. Τ. Καραθεοδωρή. Οί αντιπρό- 
σωποι ούτοι, ών η εκλογή έπιση|/-ως έξηγγέλ- 
θτϊ τφ κ. προξένφ της Ιταλίας, δς εύηρεστη- 
θη (ΐ.7}δέν άπαιτησαι πάρα του Συλλόγου δι- 
κασηκον τέλος, έφ'ώ καιάπονέ[Λονται ση^^-ερον 
^^οσία αύτ({^ αί δφειλό[/.εναι εύχαριστίαι του 
ηριετέρου σωματείου , έπραξαν παν δ, τι ην δυ- 
νατόν προς ύποστηριξιν της άρχης, δτι δέον δ- 
. πως Ϋϊ του Συλλόγου ουσία άναγνωρισθη ώς 
παρακαταθήκη. Δυστυχώς και πάρα τάς ή[Λε- 
τέρας προσδοκίας το 'Ιταλικδν προξενικδν δι- 
καστηριον έξέδωκεν άπόφασιν, δι'ηςκατελέγε- 
το ΐςαΐ ό Σύλλογος έν τη τών δανειστών όΐλά- 
δι, τϊροσκαλού{Λενος ίνα λάβτ) 2^/^ επί της πε- 
ριουσίας, ην είχεν •έ{Λπιστευθη τώ επί πέντε ετη 
κατά σειράν τιχμ,ίχ αύτου διατελέσαντι Νικο- 
ίφ Βααβάκη. 

Ή σκληρά αύτη απώλεια ύπερχιλιολίρου 

εριουσίας κατετάραξεν, ώς εικός, τον ηαέτε- 

&ν Σύλλογον, δστις, προς αποφυγήν παρα- 

λτϊσίας έν τφ (λέλλοντι φ^ρι.φοράς οια τελείας 

εσφαλίσεως τών ύπό τε τών (Λελών αύτου 

' ετέρΐι^ν φιλορ,ούσων^ προσενεχθησο{Αένων 



χρηαατικών ποσών, έπεψήφισε τας ύτρο του 
προεδρείου προταθείσας αύτφ και ύπο του ρέ- 
κτου η[Λών ταιχίου κ. Θ. Κοσούδη ένθέρμως 
ύποστηριχθείσας γενικας περί τα|χείου διατά- 
ξεις, αίτινες εγκαίρως δηα,οσιευθεισαι τους 
πάντας απανταχού έπεισαν βεβαίως, δτι αδύ- 
νατος αποβαίνει δευτέρα απώλεια τών τψ 
Συλλόγφ προς έξυπηρέτησιν τών υψηλών αύ- 
του προθέσεων δωρουι/,ένων χρη[Λάτων. 

*Αλλ* ό Σύλλογος ήαών, κυρίαι και κύριοι, 
δεν ηρκέσθη εις την παραδοχην και έφαρ(χο- 
γην τών διατάξεων τούτων. Νέα^ ,άρυσθείς 
δυνάμεις έκ της πληξάσης αύτον ρ,εγάλης τα- 
μειακής συμφοράς, 'ώς δ Φοίνιξ έκτης τέφρας 
αύτου άναγεννώμενος, άπεξεδύθη εις τον κο- 
πιώδη μεν άλλ'άναπόφευκτον αγώνα της προς- 
κτησεως δσον ενεστι περισσοτέρων χρημάτων 
προς ίκανοποίησιν τών πολλαπλών αύτου έ- 
θνωφελών σκοπών. ΚαΙ δη ταΐς ένεργείαις 
εν πολλοίς τών περί έμε φιλογενών κοσμητό- 
ρων και της Οικονομικής Έπιτροττης αύτου 
συγκειμένης έκ τών κυρίων Ι. Γεωργαντοπού- 
λου, του εις πάν δ, τι κοινωφελές προθύμου, 
προέδρου αύτης, Μ. Βελλογιάννη, Ι. Γκιών, 
Ι. Κούππα, Φ. Μαυρογορδάτου, Ν. Μπλέσ- 
σα, Β. Σαρακιώτου και θ. Κοσούδη; τα- 
μίου, ό Σύλλογος προσεκτησατο έντος δέκα 
μηνών το ουκ εύκαταφρόνητον ποσόν λιρών 
οθωμανικών 1763. ΑΙ 1763 λίραι αύται 
διαιρούνται ώς ακολούθως: 

Έκ τακτικών ετησίων συνδρομών.. 184 

Έκ δικαιώματος διπλωμάτων 10 

Έξ εκτάκτων συνεισφορών 208 26 

Έκ ποιλήσεως περιοδικού 65 

Έκ θεατρικής παραστάσεως 145 19 

Έκ διαφόρων πιστωτών 73 25 

Έκ Μαυρογορδατείου Βιβλιοθήκης.. 150 

Έκ Ζωγραφείου διαγωνίσματος 100 

Έκ Καραπανείου αγώνος 22 

Έκ διαθήκης Γεωργίου Ζαρίφη 869 65 

^Άθρρισμα 1763 -^ 

Και το μεν ποσόν τούτο σπουδαιόν έστι καΐ 
επιβλητικόν μή τις δε αύτο διαπυνθανόμενός 
ύπολάβτ) τον Σύλλογον ήαών τέλεον ευημε- 
ρούντα και πάσας αύτου τας ευγενείς ορέξεις 
ίκανοποιήσαι. δυνάμενον. Τών γαρ χρημάτων 
τούτων τα μεν έδαπανήθησαν κατά το ηδη 
λήγον συλλογικδν έτος, τα δε άφεύκτως κατά 
το έρχόμενον δαπανηθήσονται, άτε δι'ώρισμέ- 
νους δωρηθέντα σκοπούς. Και ό μεν Σύλλογος 



Η 



Ο ΙΝ ΐ/ηΟΑΙΙ ΕΑΜΙΗΟε ΦΙΑΟΑ•ΓΙΕΟΣ ΣΥΑ10Γ0Σ 



? 



κέχτγιται νυν λίρας 1065, άλλ' Ιν τ<^ προϋ- 
πολογισ[ΐ.<}^ του έπιόντος «τους επίκειται αύ^ 
τφ, ώς σπάθη Δα[^οχλέους, έκ 400 περίπου 
λιρών <ίυνκεί(ΐ.ενο^ ελλξψμα. Εις τους άριθ{Λθύς 
τούτους οέν συ[ΐ.π£ριλα(χβάνεται ή εις 450 ο- 
θωμανικας λίρας συμποσούμενη ετησία |$ια την 
προς ΙκΧοσιν Ελλήνων συγγραφέων Ζωγρά- 
φενον Βιβλιοθήκην δωρεά του Έξοχωτάτου 
Χρηστάκη ΈφένΧη Ζωγράφου, ήτις άνε'ρχε- 
ται τανυν εις λίρας περίπου 5500, Χιαιρου- 
μενας εις χεφάλαιον μορφωθεν έζ εννέα δέσεων 
καΐ έκ τόκου συμποσούμενου εις 1450 λίρας 
περίπου, καΐ δι'ην, ώς καΐ δια την επίσης έ- 
τησίαν χορηγίαν 100 λιρών οθωμανικών δια 
το περί τών ζώντων μνημείων έν τη γλώσση 
του Ελληνικού λάου Ζωγράφειον διαγώνισμα, 
απονέμω καΐ αύθις κατά την παρουσαν δη- 
μοτελη έορτην τη Αύτου Φιλογενεστάτη Έ- 
ςοχότητι την εκφρασιν της του Συλλόγου βα- 
θύτατης ευγνωμοσύνης. 

Αι του Συλλόγου εγκάρδιοι εύχαριστίαι α- 
πονέμονται σήμερον δι'έμου καΐ τη Εκπαιδευ- 
τική καΐ Φιλανθρωπική Άδελφότητι προσε- 
νεγκούση λίρας οθωμανικάς 100, τη άδελφό- 
τητι Ξηροκρήνη δωρησαμένη λίρας 47 και 
75 γρόσια,^ φιλοτίμοις τισίν άτόμοις Ικ της 
εργατικής τάξεως συνδραμουσι δια λιρών 19, 
καΐ πάσι τοις όπωςδήποτε συντελέσασιν εις 
τον σχηματισμον χαΐ τήν Ιν παντί επιτυχή) 
έκτέλεσιν του προγράμματος της ευεργετικής 
έσπερίδος, ης το προϊόν άνηλθεν εις 185 λί- 
ρας και γρόσια 19, ώς και ανωτέρω έδηλώ- 
^η, και ης ή πάρα πάσι τοις παρευρεθεΐσιν, 
όμογενέσιν ήμιν καΐ ζένοις, παραχθεϊσα Ιντύ- 
πωσις ύπηρζεν άριστη καΐ άνταςία της του 
Συλλόγου περιωττης. 

Άλλ' ου σμικρά επετεύχθη τίξ^ ταμείω η- 
μών άνακούφισις καΐ διά της λήψεως της κυ- 
βερνητικής αδείας προς εκδοσιν του ημετέρου 
περιοδικού συγγράμματος, διευκολύναντος την 
εΕσπραςιν τών συνδρομών, και ούτινος ή τα- 
κτική έν τ<^ μέλλοντι δημοσίευσις κατά το έ- 
τος τούτο θεία συνάρσει έξασφαλισθεΐσα, τάς 
του Συλλόγου εισπράξεις καΐ εύρυτέρας λαι 
ευχερεστέρας έσημέραι αναμφιβόλως καταστή- 
σει. Τί δ* αν είποι τις περί της ηθικής ωφε- 
λείας, της τφ Συλλόγφ προσγιγνομένης έκ 
της ενήμερου εκδόσεως του περιοδικού ημών, 
τοι} πιστοΟ τούτου κατότττρου πασών τών έν 
τ^ σεβαστ({^ τούτφτ περιβόλφ προπαρασκευα- 
ζομένων τε καΐ περατουμένων σπουδαίων ερ- 
γασιών ; *Η ωφέλεια αύτη περιφανής τυγχά- 



νουσ« ου δεϊται σχολίων ή αναπτύξεων, ου- 
δείς δε ό μή άναγνωρίζων, 6τ( άνευ αύτου ο 
Σύλλογος καταδικάζεται μοιραίως εις βίον κα- 
χεκτικόν. Έφ'φ καΐ έξ ονόματος του ημετέ- 
ρου σωματείου απονέμω σήμερον ενώπιον ύ• 
μών τον οφειλόμενον ?παινον καΐ ευχαριστίας 
έγκαρδίους τή^ διαπρεπεΙ ό|χογενεϊ καΐ συνεταΐ- 
ρω ημών κυρίφ 'Ιακώβφ 'Αρτεμιάδη μετά 
ζήλου καΐ *δεςιότητος διαπραγματευθέντι το 
άπο χρόνου μακρού εκκρεμές τέως διατελούν ζή- 
τημα της κυβερνητικής αδείας καΐ ου μόνον 
ταύτην λαβείν κατορθώσαντι άλλα καΐ το 0- 
πεύθυνον τών δημοσιευομένων προθύμως άνα- 
λαβόντι απέναντι του υπό την δικαιοδοσίαν 
του ύτΓουργείου τών Εσωτερικών άπό τίνος δια- 
τελούντος Γραφείου του τύπου, άφ'ού εξαρ- 
τάται άπο του νυν το ήμέτερον περιοδικόν 
εις το ύπουργεϊον της Παιδείας άχρι τονδε ύ- 
παγόμενον. Εύχαριστίαι επίσης άπονέ(ΧΌνται 
δι' έμου ύπο του Συλλόγου καΐ τή^ ήμετέρφ 
συνεταίρε καΐ διακεκριμένφ δημοσιογραφώ κυ- 
ρίφ Σ. Βουτυρά συντόνως έπιβοηθήσαντι τάς 
του κυρίου 'Αρτεμιάδου ενεργείας. ΜεΥα βα- 
θείας οέ συγκινήσεως και άκρου σεβασμοΰ υ- 
ποβάλλω την εκφρασιν της τόύ Συλλόγου ευ- 
γνωμοσύνης τή^ έκ τών έπιτίμων αύτου με- 
λών πεφωτισμένη και γεραρ<{^ του Κράτους 
λειτουργφ 'Γψηλοτάτφ Έτεμ Πασσ?, ύττουρ- 
γφ τών Εσωτερικών, παραδεξαμένφ την του 
κυρίου Άρτεμιάδου αΐτησιν καΐ διά της ευ- 
μενούς ταύτης παραδοχής καΐ τφ Συλλόγφ 
βαρυσήμαντον χορηγήσαντι εύεργεσίαν. Χά- 
ριτας δ*έξ ονόματος του Συλλόγου ομολογώ 
καΐ τ(5^ διευθυντί) του Γραφείου του τύπου 
έλλογιμωτάτφ Μεχμέτ Έφένδη, τφ και τάς 
του Υπουργού εύγεν?ϊς διαθέσεις διά λίαν ευ- 
νοϊκής περί της αιτήσεως τοΟ κυρίου Άρτε- 
μιάδου εκθέσεως Ινθαρρύναντι και πάσαν έν 
τφ μέλλοντι περί την δημοσίευσιν του περιο- 
δικού δυνατήν διευκόλυνσιγ ύποσχεθέντι κάλο- 
κάγάθως. 

Άμα τη λήψει της πολυτίμου ταύτης κυ- 
βερνητικής αδείας, ής το πρωτότυπον τουρκι- 
στί συντεταγμένον καΐ τήν έπίσημον φέρον 
σφραγίδα το»3 Γραφείου του τύπου ίστάλη 
ύπ' αύτου δι* υπαλλήλου τής *Τψ. Πύλης τί^ 
του Συλλόγου προέδρφ, ή Συντακτική ημών 
-Έπιτροττή, ήτις έν άρχη μεν τής περιόδου 
συνέκειτο έκ τών κκ. Χρ. Χατζηχρήστου, β- 
τρηρου του Συλλόγου θεράποντος καΐ προέδρου 
αυτής, Ι. Αριστοκλέους, Ν. Παρανίχα, Κ. 
Κοντοπούλου, γραμματέως τής Φιλολογικής 



Β » λ Ε τ ι Ε Α. 



95 



^ΐζιτρ-χτής^ Κ. Περδικίδου, γρα{/.[Αατεως της 
Αρχαιολογικές Έπιτροτ^ς, Τ. Καραθεοδ<ι>- 
Λ, γενιχοΰ γρχ(χ.|χ,χτ£ως, χαΐ ΌΧ. Άνδρεά- 
αου, είδνχου γρα{ΐ(ΐατέως λίαν φερεπόνου χαΐ 
ίχχνου, δς καΐ γρα[λ(/.ατέ(ι>ς αύτης έξετέλει 
ι«6τ«χοντα, ιΐτα όε προσεκτησατο τον κ. Α*. 
Παττα^όχουλον Κερα[Λ£α, άναπληρώσαντχ 
τον κ. Κ. ΚοντότΓουλον άποδιοΐλή^ιαντα καΐ 
ρτ' ου πολύ τον κ. Ι. Άρτε(Λΐάδην Χιαδε- 
χΙέντα τον παραιτηθέντα κ. Ν. Παρανίκαν, 
ίρςχτο (τυντόνως έργαζθ(Λ6νη προς δίΐον οΙόν 
τι {ΑεΟοίιχωτέραν, ταχυτέραν καΐ έπιτυχ^στε'- 
ριν λεκπεραίωσιν τών ήριετερων ^ημοσιεύ- 
ΚΑΐν. Ή εργασία δε αύτης, κυρίαι /αΙ κύριοι, 
ύνηρζε σπουδαιότατη καΐ κατά πάντα άντα- 
ςία τών ημετέρων έπιδοκΐ(Λασιών και επαίνων. 
Έν γαρ τετραμήνφ χρονικφ Χιαστη(ΐατι ού 
ρβνον προέβη εις την άνατύπωσιν φύλλων τι- 
νών του ΙΔ' τόριου και εις την άποπεράτωσιν 
τοδ άνχλώ;Αασι του φιλογενους κ. Ε. Εύγενί- 
ϊου έχτυπωΟέντος χάρτου τών Χερσαίων τει- 
χών της Κωνσταντινουπόλεως^ άλλα και έζε- 
Τίχώσχτο καΐ έξέδωκε τον τε ΙΕ ' τόμον του 
^ιολχου ημών, άπαρτιζόμενον έζ είκοσι καΐ 
)οο τυπογ^^αφικών φύλλων, καΐ το Α' τεύχος 
τ^ς ύπο του διακεκριμένου ημών συνεταίρου 
κ. Α. Παππαδοπούλου Κεραμέως καταρτι- 
βΟείσης ΜαυρογορΧατείου Βιβλιοβη>^>)ς, έζ 11 
φιγκείμ^νον τυπογραφικών φύλλων. Τα τέσ- 
β3φα ταΰτα σπουδαιότατα καί βαρυσήμαντα 
τώχη του Συλλόγου, άπερ έν έν^ συλλογικφ 
ίτει εξετέθησαν ταΐς κρίσεσι καΐ τη έ;ςτιμήσει 
τών τε συναδέλφων ημών καΐ του δημοσίου, 
τα μζλα συμβάλλουσιν εις την άνύψωσιν του 
5χρα τοις όμογενέσιν ήμιν καΐ τοις ζένοις 

^'^τρου του ημετέρου γεραρού σωματείου. Το 
τελευταιον τούτων, ητοι' το Α' τεύχος της 
Μαυρογορδατείου Βιβλιοθήκης, συνταχθέν έ- 
ηστημονικως καΐ - μετά τρόπου έφελκύοντος 
τ^ν του άναγνώστου προσοχην και εύαρέσκειαν 
νχο του χ. Αθ. Παππαδοπούλου Κεραμέως, 
χρος τούτο εις Λέσβον μεταβάντος καΐ έπΙ 
{φας έϋει διαμείναν^ος, κοσμηθεν δε καΐ 
&ά πινάκων έξεικονιζρντων είδη γραφών Ικ 
τών περιγραφομένων έν αύτφ χειρογράφων ύ- 
ϊο του κ. ίιΟΒΪίΙβΓ λιθογραφηθέντων φιλοκά- 
λ»ς, πολλά μεν περιέχει τα άξια λόγου, μεί• 
ζ6> δ' έν τφ μέλλοντι ύπισχνεϊται και όση μέ- 
ρα πολυτιμότερα αρχαιολογικά και φιλολογι- 
κά κειμήλια. ΈπΙ τ^ εμφανίσει τών απαρχών 
τ?ς συλλ^ς ταύτης θησαυρών άγνωστων και 
ώτ^ τοις άρχοςιολόγοκι φιλολόγοις καΐ ίπι- 



στήμοσιν χνδρκσιν άπονέμομεν και αύθις την 
διχβεβαίωσιν της του Συλλόγου εύγνωμοσύ•* 
νης προς τον φιλόμουσον.ΐδρυτην της Μαυρο- 
γορδατείου Βιβλιοθήκης καΐ Μέγαν Δωρητην 
αύτου κ. Θ. Μαυρογορδάτον. 

Πλήρεις χαρδίς έπΙ τη προσκτήσει τών τεσ- 
σάρων τούτων δημοσιεύσεων μεταβώμεν προς 
άπόλαυσιν ετέρας τέρψεως καΐ ωφελείας καΐ 
εις την αίθουσαν τών του Συλλόγου συνέδρια• 
σεων καΐ ιδωμεν, όπόσα καΐ όποια άνεκοινώ* 
θησαν ύπο τών μελών αυτού αναγνώσματα• 
Ταυτά είσι, κυρίαι καΐ κύριοι, τα ακόλουθα. 

« Τοπογραφικον καΐ Ιστορικόν υπόμνημα 
περί του {ν Λυδία νυμφαίου )>, ανάγνωσμα εν» 
υπό του κ. Α. Π. Κεραμέως. 

α *Έκθεσις της πρώτης εκδρομής δια την 
Μαυρογορδάτειον Βιβλιοθήκην », «νάγνωσμα 
εν, υπό του αυτού. 

« ΣυμβολαΙ εις την νεωτέραν Έλληνικήν 
φιλολογίαν », αναγνώσματα δύο, υπό του 



αύτοδ. 



(( Πρόλογος του Α' τεύχους της Μαυρογορ- 
δατείου Βιβλιοθήκης», ανάγνωσμα εν, ύπότοίΐ 
αύτου. 

α Ήθικα Νικομάχεια Αριστοτέλους », ά•* 
ναγνώσμχτα τρία, υπό του κ, Κ. Ξανθο- 
πούλου . 

(( Μετάφρασις έμμετρος του ^ σανσκριτικού 
ποιήματος : ^α//α<α>τ/α καί ΝάΛος α , άνά«• 
γνωσμα εν, υπό του κ. Ι. Καρολίδου. 

α "Οτι τό της *Ρώμης μεγαλειον προήλθεν 
ουκ ελαττον έκ της- τύχης ή έκ της άρετης 
τών πολιτών », άνάγνωσμχ εν, υπό του αυτού. 

α Περί ενυπνίων », ανάγνωσμα εν, υπό τοδ 
αύτου. . ' 

α Περί τών παραβολών του Όμηρου », ά•• 
νάγνωσμα' εν, υπό του αυτού. 

« Περί της εκτιμήσεως τών Ελληνικών κοϋ 
τών κατορθωμάτων της ελληνικής φιλολογίας 
έν Αμερική», ανάγνωσμα εν,* ύπο του κ. Δ. 
Σταμχτιάδου. 

« Περί τών άρχων της αρχαϊκής τέχνης » , 
γαλλιστί ανάγνωσμα εν, υπό του κ. Α. 8θΓ• 

ϋη Όοπ^ηγ. 

α Περί του Λαοκόοντος του Λεσιγγίου », 
αναγνώσματα επτά, υπό του σεβαστού καί 
ακαμάτου ημών συνεταίρου κ. Ήροκλέους 
Βασιάδου, 

(( Περί τών ερειπίων της αρχαίας Κυζίκουΐ), 
άνάγνωσμχ εν, υπό του κ. Κ. Μακρή. 

αΠερι της εν Κύπρφ Αμμοχώστου υπό άρ• 
χαιολογικήν• καΐ Ιστορικήν ετυοψιν», άνάγνω^^ 



96 



Ο ΒΚ Κ&Ν/ΠΟΑΒΙ ΒΑΑβΙΙΙΙΟΣ ΦΐΑΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΥΑΟΓΟΣ. 



σμα εν, ύπο του κ. Χρήστου Παππαδοπούλου 
άναγνωσθεν ύπο του κ. γενικού γρα[ΐ.[;.ατέως. 

■<(ΠερΙάνο[Λβρίας 6> Κύπρφ» άνάγνωσα,α εν , 
ύπο του αύτου, άναγνωσθεν ύττο του κ. γενικού 
γρα(Α|/.ατέως. 

α Περί Δαματρύος των Βυζαντινών, του 
νυν ^ΑΛίμ'δάγτ>, άνάγνωσ{/:α εν, ύπο του κ. 
Ξ. Σι^εροπούλου. 

Έν ταϊς τακτικαϊς του Συλλόγου συνεδριά- 
σεσιν άνεγνώσΟη ύπο του κυρίου γενικού γραμ- 
ματέως καΐ κρίσις* έπΙ του αναγνωστικού τών 
κυριών Κ. Γεωργαλα, Δ. Μοστράτου, Ι. Πο- 
λυβίου, Ι. Ίλλίδου και Γ. Κούζουτης Εκπαι- 
δευτικής ημών Έπιτροτυης, άποτελουμ,ένης μεν 
το'κατ* άρ/ας έκτων κυρίων Χρ. Χατζηχρη- 
*στου, προέδρου αύτης, Ήρ. Βασ^άδου, Κ. 
Ξανθοπού>•υ, Φ. Τάγη, Α. Θεοδωρίδου, Ν. 
Παρανίκα, Κ. Γεωργαλα, Γ. Τσιάκα καΐ Α. 
Πετρίδου, γραμματε'ως αύτης, υπόστασης δ' 
ακολούθως μεταβολάς τινας, άτε άπο τών 
πρώτων βημάτων στερηθείσης πεφωτισμένου 
καΐ Φερεπόνου μ,έλους, του κυρίου Γ. Τσιάκα, 
άποοημήσαντος, και άρτίως καΐ ετέρου Χιακε• 
κρψ,ένου μέλους, του κυρίου Α. θεοδωρίδου, 
ωσαύτως της πρωτευούσης άπομακρυνθέντος. 
Ή δε άποχώρησις τούτου, εισηγητού του Κα- 
ραπανείου αγώνος έξ άρχης ορισθέντος, κατά 
το τε'λος σχεδόν τών ετησίων εργασιών έπι- 
συμβάσα έγένετο αιτία δυσχερείας τίνος Ιν 
τη πορείδ}: τών εργασιών αύτης, ήτις καί έθε- 
ραπεύθη δια της αντικαταστάσεως αύτου, ώς 
εισηγητού του μνημονευθέντος αγώνος, δια του 
σεβαστού αύαης μ,έλους, του γ.. Κ. Ξανθοπού- 
λου, δς άνεδέξατο την έντολην και κατά το 
Ιτος τούτο 'τη. έπιτροττη καΐ τή^ Συλλόγφ άεί- 
ποτέ πρόθυμον έαυτον παρέχων. Πλην δε της 
άνω ρηθείσης κρίσεως ή Έκτταιδευτική Επι- 
τροπή Ιλαβεν ύπ' δψει την ύπο του Συλλόγου 
παραπεμφθεΐσαν αύτη Ιπιστολην της εφορίας 
τών εκπαιδευτικών καταστημάτων Σηλυβρίας, 
δι*ής παρεκαλεϊτο δ Σύλλογος, ίνα πέμΑη αύ• 
τζ πρόγραμμα αστικής σχολής μετά όοηγιών 
προς άναδιοργάνωσιν τών έκεΐ σχολών * και ε- 
νωσιν του ελληνικού μετά του άλληλο Τακτικού 
. τμήματος• Ιγνωμάτευσεν έπΙ της ύπο του Συλ- 
λόγου παραπερ,φθείσης αύτη επιστολής• τής 
Εκπαιδευτικής και Φιλανθρωπική ς. Άδελφό^/)- 
τος, δι'ής παρεκαλεϊτο ό Σύλλογος, δπως ό- 
ρίση αύτη, τίνα μαθήματα δέον ινα διδάσκων- 
ται έν τοις .σχολείοις άνευ βιβλίου, καΐ μέχρι 
τίνος τής φοιτήσεως έτους οί μαθηταΐ οφεί- 
λουσι διδάσκεσθαι προφορικώς, και- τίνα τά. δι- 



δακτικά δι* εκαστον βιβλία* έμελέτησε την ύ- 
πο του Συλλόγου παραπεμφθεΐσαν αύτη <τ πρα- 
κτικήν άριθμητικήν κατ'έρωταπόκρισιν » ύπο 
του κ. Νικήτα Παππαγιαννοπούλου* ήτοίμασε 
την κρίσιν αυτής έπΙ τών ύπο του Συλλόγου 
παραπεμφθέντων αύτη δύο ετέρων πονημάτων, 
ήτοι του « συντακτικού τής γαλλικής γλώσσης 
προς χρήσιν τών ελληνικών σχολείων » ύπο 
του κ. Καρόλου Ναζαρέττου, καΓ τής (ΐ^καλ- 
λιγραφικής ταχυγραφίας » ύπο του κ. Άντω 
νίου *Ρωσσάκη• και τέλος μηδενός τών εις 
τον Κα(Μΐπάνειον αγώνα του παρελθόντος συλ- 
λογικού έτους υποβληθέντων έργων αξίου βρα- 
βεύσεως κρ^θέντος καΐ επομένως καΐ κατά το 
παρόν έτος περί τών *αύτών εκπαιδευτικών θε- 
μάτων διαπραγματευόμενων πονημάτων τω 
Συλλόγω άποσταλέντων, σπουδάίως είργάσθττί 
έπι τών παραπεμφθέντων αύτη δύο διδακτικών 
εγχειριδίων φυσικής Ιστορίας καΐ γεωγραφίας, 
ή δε κρίσις αυτής έπ' αμφοτέρων τούτων τών 
αγωνισμάτων άνακοινωθήσεται ύμΐν μετ* ου 
πολύ ύπο του κ. εισηγητού. 

Μετά τούτον δε άνακοινώσεται ύμΐν, κυρίαι 
και κύριοι, έτερος εισηγητής,, ό εις πάσαν συλ- 
λογικήν διακονίαν προθυμότατος κύριος 'ΑΘ. 
Παππαδόπουλος Κεραμεύς, την έπΙ τών δυο- 
καίδεκα εις το περί τών ζώντων μνημείων έν 
τη γλώσση του ελληνικού λαού Ζωγράφειον 
διαγώνισμα ύποβληθεισών πραγματειών κρίσιν 
τή; Φιλολογικής Επιτροπής, απαρτιζόμενης 
ύπο τών κυρίων *Ηρ. Βχσιάδου, προέδρου αυ- 
τής, Κ. Ξανθοπούλου, Χρ. Χατζηχρήστου, 
Α. Παππαδοπούλου Κεραμέως,Δ. Πασπαλλή, 
θ. Σαλτέλη, Β. Λούση, Α. Νοννότη,• Β. 
Πυλάδου και Κ. Κοντοπούλου, γραμματέως 
αυτής, αντικατασταθέντος έν τη γραμματεία 
μετά την αύτου άποδημίαν διά του κυρίου 
Α, Παππαδοπούλου Κεραμέως.• Συν τη τής 
κρίσεως ταύτης εργασία ή Φιλολογική Έπι- 
τροττη ελαβεν ύπ* δψει την ύπο του Συλλόγου 
παραπεμφθεΐσαν αύτη εκθεσιν του έκ τών ε- 
πίλεκτων αύτου μελών Κ. Κοντοπούλου «περί 
συντάξεως γ.ενικου λεξικού τών συγχρόνων ελ- 
ληνικών διαλέκτων » . Ό Σύλλογος παραπέμ- 
πων αύτνΐ την έν λόγω πρότασιν, ήν σπου- 
δαιοτάτην ηγείται και ης περί πολλοί ποιεί- 
ται την πραγματοποίησιν άτε λυσιτελεστάτης 
αύτφ τε και τη καθ* ημάς φιλολογία έν γένει 
αναμφιβόλως άποβησομένης, ητει, όπως ή Φι- 
λολογική Επιτροπή μελεττ^ση προσηκόντως 
τά.κατ' αυτήν και ύποβάλη αύτω τ^ν εαυτής 
γνώμην, έπισυνάτττουσα και σχέδιον προϋπο- 



π ρ ΑΕ τ Ι Ε Α 



97 



Ιίογιβαου της χρος άγοραν βοηθητικών βι- 
βλίων, ά{ΐ.οιβην των έργασθησο(Αένων, έκτύ- 
ν^^ν της εργασίας και λοιπά εις την του Ιρ- 
γ^υ έΐΛτυ2^ίαν συ(Αβχλλοντα άπαιτηθησο(Αένης 
ίϊχχνης* βλέπων δε την έπιτροπην αύτου δι- 
«τάζουσαν περί την ύποβολην του άπο Ικανού 
χρόνου χνα[Α.ενο{Λένου σχεδίου προϋπολογισ(χου, 
3ϋκκδεχεται την λήξιν της αναβολής ταύτης, 
ρΐίβ'ί,ν οφείλει τάς δέουσας καταβαλεϊν ενερ- 
γώς προς εύρεσιν των προς τούτο αναγκαίων 
χάρων χαΐ καταλλήλων εργατών. Προς τού- 
τοις ή Φιλολογική Επιτροπή, ήτις κατά το 
ιεχρελθον συλλογικον έτος ειπεν, δ τι ή Ζωγρά- 
^ιος Βιβλιοθήκη εαελλεν άρξασθαι συντόΐΛως, 
τοδ κυρίου Ν. Πολίτου γράψαντος, δτι ή των 
χωαφδιών του Αριστοφάνους εκδοσις αύτου 
ηγρζεν εις το τέρυια αύτης, ευαγγελίζεται ή- 
ιάν, ότι και ο εν Αθήναις καθηγητής του 
ΙΙχνεπιστη(χ.ίου κύριος Δ. Σειχιτέλος έπεράτω- 
α τίιν Ικδοσιν αύτου της *Αττιγόη\(: του Σο- 
^λεους καΐ ό κύριος Δ. Βερναρδάκης τον Α' 
τέ(ί.ον των του Εύριπίδου δραρ,άτων. ΚαΙ ού- 
τω δυνά{ΐ.εθα σή{Λ!ρον (Λετά τίνος θετικότητος 
Ιξχγγείλαι ύ|Λϊν, οτι ουκ ες μακράν άρξεται 
και ή Ζωγράφειος Βιβλιοθήκη, ήτις ελπίζεται, 
ότι ριεγίστην περιποιήσει τΐίΑην τφ ήαετέρω 
Συλλόγφ και ετι μάλλον ανυψώσει την ήν 
χαίρει ενταύθα τε και έν τγ) αλλοδαπή δι- 
κοί χν ύχόληψιν. 

Νέον της ύπολήψεως ταύτης τεκμήριον φι- 
λοορόνως εδόθη ήμϊν κατά το συλλογικον τού- 
το έτος δι'έτησήαου προσκλήσεως, ήτις άτη^υ- 
Ιίίνθϊΐ ή(Λΐν έζ Όδησσού, δπ(ος ό Σύλλογος άν- 
τιπροσωπευθη Ιν τ<}> εκεί προσεχώς συγκρο- 
τουιανφ άρχαιολογικφ συνεδρίω. *Η Αρχαιο- 
λογική ημ^^' Επιτροπή, συγκειμε'νη Ικ τών 
χλίρίων αίοεσιμωτάτου βαποη ΟϋΓΐΐδ, προ- 
έδρου αύτης, διδάκτορος Α. ΜοΓάΙΐΏ^Τΐη, 

«χκτορος ί. ΜοΓάΙπίδίηπ, Α. ΜιΙΗη^θη, 
Ε. ΡβδίΓδ, Α. Νίοοΐ8οη, Α. δοΓϋη Όο- 

ήβαγ, ^. ΟβΙνβΓί,Ι. Φιλαλήθους, Α. Παπ- 
:ηιδοπούλου Κεραμέως και Κ. Περδικίδου, 
γρα[Λ(ΐΛτέως αύτης, συνεζήτησεν έν τρισίν έ- 
*ιτούΓ<5> συγκληθείσαις συνεδριάσεσι τα περί 
ττ,ς δσον ενεστιν άζιοπρεπεστε'ρας κχΐ λυσντε- 
λεστέρας Ιν τω συνεδρίφ τούτω άντιπροσω- 
χείχς του ημετέρου Συλλόγου. Προς δε καΐ 
^?^τ6ρεύοντά τίνα ζητήματα ύπο του Συλλό- 
γου αύτη παραπεμφθέντα δεόντως έμελέτη- 
01, καΐ έπιγραφχς ύπ' αύτου διαβιβασΟείσας 
^ιλαρχαίως πάνυ έπεξειργάσατο, και τας I- 
«ιγραφχς εις Ιννενήκοντα καΐ μίαν άνερχομέ- 
(ΒΛΑ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ, ΤΟΜ• ΙΗ' 



νας, ά; ό σεβάσμιος και ζηλωτής αυτής πρό- 
εδρος αίδεσιμώτατος βαηοη ΟΐΙΓίΐδ συνέλε- 
ξε κατά το παρελθόν έτος έν Σικελία δια 
τον Σύλλογον ημών, ων αΐ πλεϊσται Έλλη- 
νικαί, άπασαι δε ανέκδοτοι τυγχάνουσιν, ένέ- 
γραψεν έν τω κώδικι αύ^7^ς, καταρξαμένη καΐ 
της επιστημονικής αυτών περιγραφής καΐ α- 
ναλύσεως. 

Περί αρχαιολογίας προκειμένου του λόγου, 
μετ' εύχαριστήσεως άγγέλλω ύμιν, δτι καΐ αί 
συλλογαί ημών αΐ άρχαιολογικαΐ ύπο τήν έ- 
πιμελητείαν του κ. 'ΑΘ. Π. Κεραμέως τεθει- 
μέναι, αϊτινες άπο πολλού στάσιμοι διετέλουν, 
έπλουτίσθησαν κατά το έτος τοΰτο δι* αντι- 
κειμένων αξίας και κάλλους ούκ άμοιρούντων. 
Και ό μεν κ. Α. Βαλλιάνος έδωρήσατο δύο 
ττηλίνας λυχνίας, τρία πήλινα άγαλμχτιχ 
Ασσυριακής τέχνης, έτερον, ου το κάτω μέ- 
ρος έστΙ τεθραυσμένον, δύο τεμάχια ττηλίνων 
πλακών μετά σφηνοειδών επιγραφών, δύο τε- 
τράγωνα παραλληλόγραμμα ττηλινα αντικεί- 
μενα κεκαλυμμένα ύπο σφηνοειδών γραμμά- 
των, ελλειψοειδή μέλαιναν λιθίνην σφραγίδα 
μετά παραστάσεως καΐ επιγραφής Ασιατικής 
καΐ δύο Σινικά νεώτερα αγαλμάτια. "Απαντα 
τχΰτα ευρέθησαν Ιν Άσσυρία. Ό δε κ. Κ. 
Ψωμιάδης προςήνεγκε τεμάχιον πλακός πηλί- 
νης ευρεθείσης Ιν Κοτυώροΐί φέρον τύπον σφρα- 
γιδος, έν ω άναγινώσκεται το δνομα αστυνό- 
μου τινδς του Β' π. Χ. αιώνος, χαλκουν νό- 
μισμα Λουδοβίκου του ΙΓ ' βασιλέως της Γαλ- 
λίας καιΝαυάρας, έτερον χαλκουν νόμισμα της 
' Ρώμης και δραχμήν άργυράν της πόλεως Σί- 
δης, φέρουσαν άφ'ένδς προτομήν Αθηνάς και 
αφ* έτερου τον τύπον Νίκης. *Η κ. Β. Γερελ- 
μασίδενα προσήνεγκε νεωτέρας παραποιήσεως 
ορειχάλκινον αίγυπτιακον άγαλμ.άτιον * δ κ. 
Χρήστος Παππαδόπουλος εξ νεωτέρας παρα- 
ραποιήσεως αιγυπτιακά αγαλματίδια καΐ κε- 
φαλήν έφθαρμένην έκ κεράμου* και ό κ. Κ. 
Μακρής μαρμάρινον κιονόκρανον Κορινθιακού 
ρυθμού καΐ δύο μαρμάρινα αρχιτεκτονικά τε- 
μάχια ευρεθέντα έν Κυζίκω. Προς τους φι- 
λαρχαίους τούτους δωρητάς απονέμω δημο- 
σία τάς ευχαριστίας του Συλλόγου. 

Ή έκφρασις τής του Συλλόγου ευγνωμο- 
σύνης απονέμεται σήμερον δι* Ιμοΰ κχι πάσι 
τοις φιλομούσοις άνδράσι τοις συντελέσασιν Ιν 
τω συλλογικώ τούτω ετει εις τον πλουτισμδν 
τής ημετέρας βιβλιοθήκης αύξηθείσης, κυρίαι 
και κύριοι, κατά 876 τόμους καΐ 237 τεύχη 
ατελή περιοδικών τε και άλλων συγγραμμάτων. 
) »3 



98 



Ο ΚΜ Ε/ΠΟΙΒΙ ΒΑ&ΗΙΗΟΣ ΦΙλ•λ•ΓΙΕΟΣ ΣΥϋΟΓΟΣ. 



*Η εισαγωγή αύτη συγχρννο(χένη προς την 
τών παρελθόντων ετών λίαν εύάρεστός έστι, 
τοΰτο (Λεν, δτι σπου^αίως ίπλούτισε την βιβλιο- 
Οηκην ήριών, τούτο δε, οτι προσεπορίσατο αύ- 
τχί βιβλία αξιόλογα καΐ τφ Συλλόγφ τα [χά- 
λα αναγκαία. ΚαΙ οΐ πλείους [χεν τών δωρη- 
τών τούτων προσηνεγχον έχδόσεις ιδίας και Ι- 
δια αυτών πονηριατα, έν οίς συγκαταλέγονται 
δ Σεβασρώτατος άγ. Νικο(/.ηδείας κ. Φιλόθεος 
ό Βρυέννιος, δ Πανιερώτατος άγ. πρώην Λα- 
ρίσσης κ. Δωρόθεος δ Σχολάριος, το ύπουρ- 
γεϊον του πολέριου τών *Ηνω(Α. Πολιτειών της 
Ά(Αερικης, ή Διεύθυνσις του έν Βυρτε(Αβέργγ) 
γραφείου στατιστικής καΐ τοπογραφίας, το 
Βρεττανικδν Μουσεϊον, δ έν ΓΙαρισίοις γνωστός 
έκδοτης κ. Οαΐΐϊΐ&η Ι^νγ, δ έν Κοηί^ΙίβΓ^ 
καθηγητής κ. 8. ΗΐΓδθ1ΐ£β1ά, δ έκ τών επί- 
λεκτων η;λών συναδέλφων κ. Ι. Αριστοκλής, 
δ κ. Ν. Κοτζιας, δ κ. Π. Παππαγεωργίου καΐ 
δ κ. Βιζυηνός• έτεροι δε προσηνεγκόν τίνα τών 
παρ'αύτοΐς βιβλίων, έν οίς συγκαταριθ(/.ουν- 
ται δ κ. Κ. Ξανθόπουλος καΐ δ κ. Νικόλαος 
Σπανδωνης δωρησχμενοι αρχαίας τινάς αξιό- 
λογους έλληνικας εκδόσεις. Τάς (Λαλλον δε βα- 
ρυση(Αάντους προσφοράς έποιήσαντο ή Εται- 
ρία του Μουσείου καΐ της Βιβλιοθήκης της έν 
Σριύρντ) Ευαγγελικής Σχολής άποστείλασα 
ή|Λΐν 140 περίπου τό(Αθυς εκλεκτών φιλολογι- 
κών καΐ Ιστορικών βιβλίων, έξ ων τίνα λίαν 
σπάνια'2 δ κ, Χρήστος Παππαδόπουλος προ- 
σενεγκών δύο τουρκικά νεώτερα χειρόγραφα 
περιέχοντα κυβερνητικας αποφάσεις, 1ν (χακρον 
ίγγραφον του στολάρχου Χασαν-βέη καΐ 182 
τόριους διαφόρων βιβλίων, ών τα κυριώτερά 
είσι τα πραγ(χατευό[/.ινα περί της συγχρόνου 
Ιστορίας της Κύπρου, αΐ παλαιαΐ ΈλληνικαΙ 
εκδόσεις και τα τοπογραφικά* το Πανεπιστη- 
[Λΐον της "Αλης-Βιττείλβέργης πέ(χψαν 128 
θέσεις περί ποικίλων φιλολογικών, νο(Λΐκών, 
ιατρικών καΐ έτερων έτηστημονικών ζητη[Αά- 
των, καΐ δ πρώην πρεσβευτής της Ύψηλης 
Πύλης έν ταΐς Ήνω[Λέναις Πολιτείαις Έζο- 
χώτατος κ. Γρηγδριος Άριστάρχης δωρησά- 
(χενος 141 τό(χους καΐ 16 τεύχη, έν οίς τα 
|χάλα άξιοση(λείωτοί είσιν αΐ εκδόσεις τών Ά- 
(χερικανικών υπουργείων και γεωγραφικών τε 
καΐ φιλολογικών εταιριών. Ανωτέρα παντός 
επαίνου έστιν η προς τον Σύλλογον στοργή 
καΐ άφοσίωσις του κ. Γρ. Άριστάρχου, δς ου 
παύει συνεχίζων τάς προς αύτδν πολυτί(Λους 
αύτοΰ ύτρηρεσίας. Ύπδ δε του Συλλόγου έδω- 
^ήθησαν τ^ <^χολ^ τίς 4ϋ Λέσβφ κοινότητος 



Πέτρας 117 τόριοι διαφόρων βιβλίων καΐ 46 
πίνακες αναγνώσεως καΐ απεφασίσθη, ινα στα- 
λώσι τη βιβλιοθήκη της σεβασριίας ρ^νης Λει- 
{Αώνος εκλεκτά καΐ κατάλληλα συγγράμματα. 
Τας του Συλλόγου εύχαρνστίας απονέμε) 
καΐ τοις φιλομούσοις διευθυνταις τών εφημερί- 
δων της Κωνστ/πόλεως : Ν$οΛόγον^ Αύγης^^ 
Βΐ)ζατχαος, ΆνατοΛιχον Αστέρος, ΡΙΐΰίΤβ 
άη ΒοψΗσνβ καΐ δίαΐηύσηΐ τών Αθη- 
νών : ^4/ώ^ο^, Πρωίας^ Ονέΰβ καΐ ΜβθΒίΧ^βΤ 
ά^ΑΐΗέηββ' τη; Λαρίσσης : ^Αηζαρτησίας 
καΐ του Βουκουρεστίου : ΣυΛΛόγ^ν^ καΐ τών 
περιοδικών της ημετέρας πρωτευούσης : Κ6^ 
σμου, Προμηθεωζ καΐ ϋηΧΟΥΙ τηέάΐβαΐβ 
ό^ΟΗβην της Έλλ. πρωτευούσης: ΠΛάτω^ 
νος^ Παρκασσου, ^ Εγημβ( ίδος άρχαιοΛογιχη^^ 
ΔεΛτίον της ίστοριχης και εΒνοΛογιχης έταΐ" 

ρίας και ΜίΙίΗβϊΙηη^βπ άβ8 άβΗίΒοΗβη 
ανοΗβοΙοριβοΗβη Ιη8ΐαη(β$' τών Παρι- 
σίων : Ββνηβ άη τηοηάβ Ιαίιη καΐ ΒηΙΙ^- 

Ηη αβίνοηωηί^ηβ' καΐ της 'Ρώμης : ΒηΙ- 

ΙβΙιηο ά% €στνί$ροηάβηζα ατοΗβοΙο^ιο^^ 

δωρεάν τακτικώς πεμφθέντων εις το ημέτερων 
άναγνωστηριον, έν φ τα μέλη του Συλλόγου 
καΐ πας φιλαναγνώστης εύρισκον καΐ Ετερα 
σπουδαιότατα περιοδικά στελλόμενα έπΙ πλη- 
ρωμή, οΙα τά έν Παρισίοις δημασκυόμενα 
Ββνηβ άβ8 άβηχ γποηάββ. Ββνηβ άβρΗι- 
ΙοΙορίβ, Ββνηβ ά'ανοΗέοΙοριβ, Ββνηβ αν- 
€ΗέοΙθ0ΐ(ΐηβ, Ββνηβ ροΗΐίίΐηβ βί Ιίίίέ- 
ναίνβ, Ββνηβ ββίβηϋμίΐηβ, ΙσηπίΐαΙ άββ 
βαναηίβ, ΙοηνηαΙ άβ$ έ€οησϊηΐ8ίβ8, ΒηΙ- 
ΙβΙιη οηϋίΐηβ καΐ ΒηΙΙβΗη άββ 8€ΐ€η€€8 
τηαίΗέγηαΙιφάβ βί α8ΐνοηοηηφίβ$. 

Οι την του αναγνωστηρίου ημών ηρεμίαν 
έρημίαν άποκαλουντες και μετά την έν αύτίΙ^ 
διατριβην ζωηρότητα τίνα άνακτησαι βουλό- 
μενοι ηδύναντο την μεγάλην ανερχόμενοι του 
καταστήματος κλίμακα εις την αίθουσαν ταύ• 
την είσελθειν καΐ τών μαθημάτων άκροασθηναι 
τών δημοσίων τών ύπδ τών μελών του Συλ- 
λόγου δίς της εβδομάδος άπο του βήματος 
αύτης διδαχθέντων. *Ησαν δε ταύτα τά έξης. 

(( Μυθιστορικά περί της αρχαιότητος διχ- 
γηματα », μαθήματα δύο, ών το μεν περί τίς 
περιηγήσεως του νέου Άναχάρσιδος εις την 
Ελλάδα του άββα Βαρθολομαίου, το δε περί 
τών Τυχών του Τηλεμάχου του άρχιετΕΐσ)θί- 
που Φενελώνος, ύπδ του κ. Κωνσταντίνου 
Καλλιάδου. 

α Περί του κυρίως ανθρωπίνου βίου 9, μα- 
ψατα επτά, &πο του κ. Ι. ^Αριστοκλέους. 



νΡλίΤΠλ 



99 



€ Π€(Λ νο(ΐ.ισ{ΐχτιχ^ς τέχνης πάρα τοϊς άρ- 
γ/οΛίζ τυχΧ τοις νεωτέροις », μαθηριατα τέσσα- 
Μ, 4:το τοΰ κ. *Ηρ. Βχσιί^ου. 

€ Περί του θαυ;χατο\>^γου ρακιού » , (Αάθη- 
ρικ ^, ύ'ίΰο τοι» χ. Ι. Ζίφου. 

€ΠερΙ τών οίνοτν^υ^ίΛτω^ν ποτών έν <τχί- 
€» «ρος ψ^^χυ^ας παθι^σεις » , (χάθηρια ?ν, ύπο 
τβΰ Χ. Β. Λού^. 

« Πιρ4 της πρώτης τροφής τών φυτών » , 
ρ«Ανΐ{Α«ΤΑ ^0, υπο τοΟ κ. Χρ. Χατζηχρή- 
«ο«. 

«Ή γυνή Ιν τυ) αρχαία τραγφδίί}:», (ΐ,άθη- 
γΛ ίν, ύπο της (χουσοτραφους κ. ΣαπφοΟς 
Α€θτηά^ς. 

€ 'Ο^ιπορικαΙ άναρ.νή<ηις Ικ Μικρας *Α- 
Λίς », (λάθη^αα εν, ύπο του κ. Α. ΠαππαΧο- 
«^κ!Χου Κ£ρα(ΐέως. 

€ ΠίΕ^Ι το5 οίνου πάρα τοις άρχαίοις Έλ- 
1ίΐ)«ιν»^ {ΐάβιή[λαΙν, υτϋ του κ. Όδ. *Αν- 

Ιρ€Αΐθ«. 

« Περί ασθενειών του οΓνου καΐ της θερα- 
πι&Κ βτνταν χ», {λά^ρια εν, ύ^τύ του κ. Κ. 

Τα ί^ ίν τψ προγρά(ΐ{Αατι ημών πλην τών 
«ρο{ΐνν>^ονευθέντων άναφερόριενα έτερα έπτα 
Ι&α&η^ατα, ήτοι Ιν της (χουσοτραφους κυρίας 
Κβλλιό^ΊΠς Κεχαγιά « περί της πατρικής εξου- 
σίας ίν τη άρχαί? τραγφΧί(?», εν του κ. Α. 
Π2ππ«λ>πουλου Κερα^χεως « όδοιπορικαΐ ά- 
ν«{ΐνηφ€ΐς έκ Μικρας Ασίας:», τρία τοΟ κ. 
Άνί. Σιταθάρη «φυσικά », Ιν της κ. Σαπ- 
φοΟς ΛεοντιάΧος « περί τών καθηκόντων του 
άνθρωπου », καΐ Ιν του κ. Ι. ΖίφΟυ α θερα- 
πρ^εται ή φθίσις ; » δεν έδιΧάχθησαν ένεκεν 
ασθενείας τών άγορητών, ών καί τις προς 
ρε^ονα τηστοποίησιν διεβεβαίωσε και λα ςώ- 
ση^ ^ν^ς τον πρόεδρον του Συλλόγου περί 
της άχρι€είας του προβαλλθ[Αένου κωλύ(Αατος 
σ^αντήβας αύτδν καθ'όδόν την ήριέραν του 
{αατοΟ ρ.αθηρ'ΑΤΟς. 

Αι δτ4[ΛΟσιαι η(λών διαλέξεις, κυρίαι καΐ κύ- 
ριοι, χαΐ αΐ λοιπαι ενώπιον υμών έκτεθεΐσαι 
έργκσίχι του Συλλόγου, ώς καΐ αιτήσεις, προ- 
τέσει^, άγγελίαι καΐ εύχαριστίαι κοινοτήτων, 
σ»αατ&(ων καΐ ατόμων, ομογενών ημών και 
ξεν^νν, έγένοντο άφορμη ανταλλαγής ουκ εύα- 
ρΑμων έγγραφων της ημετέρας αλληλογραφίας, 
"ίν ϊιεξίπεραίου ο κ. Τ. Καραθεοδωρη μετά 
προσόντων, άπερ καθιστΧσιν αύτον πρότυπον 
γενικού γραμματέως, άριθμούσης κατά τδ λη- 
γϊν συλλογικδν Ιτος είσελθόντα μεν έγγραφα 
π«ντοαιοσια ίβδομήκοντα εν, εξελθόντα οέ τρια- 



κόσια έννενήκοντα δύο, έν συνόλφ εννεακόσια 
έξήκοντα τρία έγγραφα, έν οίς καΐ αΐ έπιστο- 
λαί. Έκ τίνων οέ τών επιστολών τούτων γί• 
γνεται δηλον, οτι έ Σύλλογος προσεκτησατο 
πεντεκαίδεκα νέα μέλη διαιρούμενα εις δέκα 
τακτικά, δύο επίτιμα καΐ τρία αντεπιστέλ- 
λοντα. ΚαΙ ταύτα μέν είσιν ό έν Αθήναις τάς 
διατριβάς ποιούμενος Πανιερώτατος αγ. πρώην 
Λαρίσσης κ. Δωρόθεος ό Σχολάριος, δ έν Κύ- 
πρφ κ. θ. θεοχαρίδης, δημοσιογράφος, καΐ 
ό έν Σύμγ) κ. Δ. Χαβιαρας, λργιος. Επίτιμα 
δ ' εξελέγησαν δ τε Σεβασμιώτατος άγιος Νι- 
κομηδείας κ. Φιλόθεος ό Βρυέννιος καΐ ό Έ- 
ξοχώτατος Βαρώνος άβ Ο&ΐίοβ, πρεσβευτής 
της Αύστρο-ουγγαρίας πάρα τη Ύψηλη Πύ- 
λτ), οϊτινες καΐ εξέφρασαν ήμΐν τοις πρδς έπί- 
δοσιν τών διπλωμάτων μεταβάσι παρ'αύτοϊς 
τας μάλλον τιμητικάς καΐ ένθαρρυντικας πε- 
ποιθήσεις περί του τελεσφόρου τών του Συλ- 
λόγου εργασιών και περί της εξαπλώσεως της 
δικαίας επιρροής τών ελληνικών γραμμάτων. 

Απώλεσε δε δ Σύλλογος ημών τών έπιτίμων 
αύτου μελών τρία* τδν εξοχον λειτουργδν του 
Όθωμανικοΰ Κράτους Σαφφετ Πασσαν, τδν 
Ο, ΒϋΓδίαη, καθηγητην του έν Μονάχφ πα- 
νεπιστημίου, καΐ Γεώργιον τδν Ζαρίφην. Την 
του μεγάλου τούτου φιλανθρώττου ανδρός, ος ου 
αόνον έπίτιμον μέλος άλλα και ευεργέτης αύτου 
διετέλεσε, σκληράν άπώλειαν βαρυπενθών έθρή- 
νησεν δ Σύλλογος και «ουκ ήθελε παρακληθηναι, 
δτι ουκ εστί!» Ναί, πικρόν, πικρότατον τοις 
διψώσιν ημών χείλεσι τδ ποτήριον τούτο, δτι 
ουκ Ιστιν έν τοις ζώσιν δ μέγας τών ελληνι- 
κών γραμριάτων προστάτης, ό τών ημετέρων 
σχολών επίκουρος, ευεργέτης καΐ πατήρ. Του 
Γεωργίου Ζαρίφη την ελλειψιν έπι πολλών ε- 
τών περιόδους συναισθανθήσεται δ Σύλλογος 
καΐ την μνήμην αύτου έν τφ περιβόλφ τούτω 
γενεαι γενεών εύλογήσουσιν. Έπι τή^ θανάτφ 
αύτου, ανάκτορα καΐ καλύβαι έταράχθησαν, 
οΐ πάντες έκλαύσαμεν πικρώς, καί τδ προε- 
δρεΐον του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου 
φέρον έν τυ) τεθλιμμένη αύτου καρδία τότε Ι- 
διον εαυτού καί απάντων τών συνεταίρων βα- 
ρύ καί δδυνηρδν πένθος κατέθηκεν άσπασά- 
μενον καί προσφώνησαν τδ ύστατον τδν μεγά- 
τιμον νεκρδν έπΙ της μεγάλης καί ευεργετικής 
αύτου καρδίας στέφανον έξ ανθέων καί ται- 
νιών χρυσοϊς γράμμασιν έγκεχαραγμένον φε- 
ρουσών τδ όνομα του σωματείου ημών, ήκο- 
λούθησεν έν συγκινήσει την δημοτελή έκφοραν 
μέχρι της τελευταίας αύτου κατοικίας, άπηύ- 



100 



ο Β» Ε/ηΟΑΒΙ ΒΑΑΗΝΗΟΣ ΦϋΟΑΟΤΙΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



θυνδ προς την άτταρηγόρητον καΐ σεβαστην 
χηραν θερ[/.ην συλλυπητηριον έπιστολην :7ΐ- 
στώς Χΐ6ρ(Ληνεύουσαν τα του Συλλόγου ειλι- 
κρινή και έν5ό(χυχα αισθήματα, και κατά την 
παρελθουσαν κυριακην [χεταβαν εν σώ^χατι εις 
τον Ιερόν ναον τών Είσο^ίων της Παναγίας, έν- 
θα έτελεϊτο το τεσσαρακονθήαερον του άεΐ[Λνη- 
στου άνδρος (Ανημόσυνον, Ιοεήθη του Ύψι- 
στου ύττέρ αναπαύσεως της (Λακαρίας αύτου 
ψυχής. 'Αλλ* ου (ΛΟνον ζών τον Συλλογον εύηρ- 
γετησεν ό Γεώργιος Ζαρίφης, άλλα και [Αετα 
την έκ του κόσριου τούτου μετάβασιν αύτου 
εις τας αιωνίους (Λονας βαρυση[Ααντος έγένετο 
Ιξ όνό(Αατος αύτου τ(|> ηιχετε'ρφ σω'Λατείφ δω- 
ρεά. Ή γαρ του άοιδί[Λου πατριώτου ερίτΐ(Λθς 
χήρα, κληρονο[Λήσασα την προς τον Συλλογον 
στοργήν και την των έργων αύτου έκτί(Λησιν, 
άς ίκεϊνος ησθάνετο και πλειστάκις εξέφρασε 
και έ|Απράκτως άπέδειξεν, επερ-ψεν ή|Λϊν την 
άκόλουθον Ιπιστολήν, 27 Απριλίου φε'ρουσαν 
ή|χερο(Αηνίαν. 

Κύριε πρόεόρε^ 

Ό προς τον Έλληνικον Φιλολογικον Συλ- 
λογον τ'άκραιφνέστατα τρέφων αίσί9ή(;.ατα ά- 
είρηστος σύζυγος μου έν ταϊς τελευταίαις αύ- 
του βουλή σεσι κατέλιπε καΐ το ποσόν φραγ. 
είκοσι χιλιάδων, ίνα χρησψεύσωσιν ύπερ των 
έν Κωνσταντινουπόλει άπορούντων σχολείων. 

Την διάταξιν ταύτην του ριακαρίτου συζύ- 
γου (χου κοινοποιούσα ύμΐν σπεύδω να παρα- 
καλέσω τον Έλληνικον Φιλολογικον Συλλο- 
γον, ως τον άρ(Λθδιώτερον να διανεί(/.7; κχτα 
τας κρίσεις και πληροφορίας αύτου το ρηθέν 
κληροδότη}Λα, δπως εύαρεστού(Λενος άναλάβη 
το βάρος τούτο διανέριων εις τ* άπορα της 
πρωτευούσης σχολεία δσον ποσόν εγκρίνει δι* 
εκαστον και καθ'οΐονδήποτε φρονεί καταλλη- 
λότερον τρόπον, Ιφ'φ και τρεις (χηνας άπο 
της άποβιώσεως του κληροδότου, κατά ρητήν 
θέλησίν του, τεθήσεται εις την διάθεσιν του 
Συλλόγου το (Λνησθέν ποσόν. 

Δραττομένη της ευκαιρίας, ίνα έ*: προοιμίων 
Ικφράσω την εύγνωμοσύνην μου προς τον Συλ- 
λογον έπΙ τη ανατιθέμενη ταύτη αύτφ έντολη 
και να τψ ευχηθώ τα βέλτιστα προς την εύη- 
μερίαν αύτου, έξ ης μεγίστη προσγίνεται τώ 
εθνει ωφέλεια, παρακαλώ άμα το σεβαστον 
προεδρεϊον, ίνα δεχθη την εκφρασιν της έζι- 
διασμένης προς αύτο ύπολήψεώς μου. 

(ύπογρ.) ΕΛΕΝΗ Γ. ΖΑΡΙΦΗ». 



Την πολύτιμον ταύτην δωρεάν, τζν εύγνω- 
μόνως ό Σύλλογος άπεδέξατο πέμψας και 
θερμήν εύχαριστήριον έπιστολήν τη εύγενεϊ δω- 
ρητρί:^, ήτις και αυτήν τήν τρίμηνον παρα- 
βλέπουσχ προθεσμίαν κατέθετο ήδη εις το ή- 
μέτερον ταμειον το άπαρτίζον αυτήν χρημα- 
τικον ποσόν, δικαίως θεωρήσετε, κυρίαι και 
κύριοι, ώς δαψιλή εύεργεσίαν τη καθ' ήμας εκ- 
παιδεύσει χορηγουμένην καΐ ώς τελεσφορωτά- 
την έξυπηρέτησιν τών υπέρ της Ιθνικης προό- 
δου εφέσεων και ενεργειών του ημετέρου Συλλό- 
γου. Ούτος γαρ και άλλοτε κέκληται καΐ νυν, 
ίνα δια της Εκπαιδευτικής αύτου Έπιτρο- 
ττης Ιπισταμένως και άμερολήπτως έρευνώσης 
τάς ανάγκα ς και τον προορισμον εκάστου τών 
έν τη μεγαλουπόλει ταύτη λειτουργούντων φυ- 
τωρίων της του λάου διαπλάσεως δωρήσηται 
τοις μάλλον άναζιοπαθουσι δρόσον άφθονον α- 
γαθοεργίας και πόρον ίσχυρον παράξοντα εύ- 
θαλεις και εύχύμους παιδαγωγικούς καρπούς 
εις το μέλλον. 

Το μέλλον! Περί αύτου στιχουργών μέγας 
της εποχής ημών γάλλος ποιητής λέγει, δτι 
ούδενΐ ανήκει, μόνφ δέ τώ θεώ. Και δμως 
δικαιούσθε μετά θάρρους άτενίσαι προς αύτο 
και άγαθα και αίσια πλεϊσθ* δσα υπέρ του 
Συλλόγου προοιωνίσασθαι, ήττον έπ* αυτών 
τών μικρών και ανεπαρκών κατά το λήγον έ- 
τος αύτφ πεπραγμένων τήν ένθαρρυντικήν ταύ- 
την βασίζοντες πρόρρησιν, ή έπαναπαυόμενοι 
τη είλικρινεϊ του προς υμάς λαλουντος διαβε- 
βαιώσει, δτι οΐ πλείους τών έν τφ άμπελώνι 
τούτφ εργασθέντων έμόχθησαν μετά, ζήλου 
και Ικανότητος καθ* άπασαν τήν ένιαύσιον ταύ- 
την περίοδον. Ιδία δέ οΐ περί τον παρ'ά- 
ξίαν προεδρεύσαντα τών ίου ημετέρου σωμα- 
τείου εργασιών έρίτιμοι Κοσμήτορες κύριοι 
Χ. Χατζηχρήστου και Ι. Γεωργαντόπουλος, 
αντιπρόεδροι, Τ. Καραθεοδωρή, γενικός γραμ- 
ματεύς, Όδ. Ανδρεάδης, ειδικός γραμμα- 
τεύς, Α. Παππαδόπουλος Κεραμεύς, βιβλιο- 
φύλαξ καΐ θ. Κοσούδης ταμίας, ανελλιπώς 
και μετά παραδειγματικής ακριβείας τάς εαυ- 
τών έξεπλήρωσαν υποχριώσεις, έφ'φ καΐ ά*• 
πονέμω αύτοϊς δημοσία τάς του Συλλόγου έγ- 
καρδίους ευχαριστίας, σύν τη διαβεβαιώσει καΐ 
της έμής ευγνωμοσύνης Ιπι τη προθύμως χο- 
ρηγηθείση μοι πολυτίμφ αυτών συμπράξει, δι' 
ής επετεύχθη και κατά το έτος τοΰτο ή έν τφ 
μέσω υφάλων και σκοπέλων γαληνιαία και 
τερττνή του Συλλογικού σκάφους ποντοπλοία. 
Της ακριβούς εκπληρώσεως τών ανατιθεμένων 



■ ρ ϋ τ 1 1 λ 



101 



Ιιίίτφ ίντολών ?τι μάλλον 6σγ]αέραι άτίχ- 
ί»τϊ:του ύφ* τειχών θ£ωρου[Λίνηζ, δδυτΕ ττ/.ν- 
^ίζ ά&.«τάλτως άς πιστεύσω[/.εν, οτι τη του 
Πχντοίυνάαου «τ^νάρσει τη ττανσΟενεΐ ό τα 
χρος την κρχτχιαν Βχσιλείαν καθ7});οντα αύ- 
-«5 άείττοτε έκτελέσας, έχτελών και Ικτελέο[ων 
Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος ύτττο την 
ιύεργετικ-ην αιγίδα διατελών της Αύτου Αύ- 
«κρατορικης Μεγαλειότητος του Σουλτάνου 
%ιων ΑΒΔΟΤΛ-ΧΑΜΙΔ-ΧΑΝ του Β' και 
τίς εύνοιας απολαύων των πεφωτισ[Λ6νων του 
Κράτους λειτουργών ίδί^^: Χέ των εκ των έ- 
«ιτίαων αύτοΰ μελών Υψηλοτάτου Μεγάλου 
Βεζύρου Σαιτ πασσά και Υψηλοτάτου πρώην 
Μεγζλοτί Βεζύρου ^και τανυν υπουργού επί 
τών Έ<;<χ>τερικών Έτεμ πασσά, ώςκαΐ του ύ- 
χίτ^ργου της Παιοείας Έξοχ^ωτάτου Μουστα- 
οα πασσα, εν ταϊς Ινεργείαις αύτου ύπερ της 
χροαγωγγϊς πολυτλημονος καΐ καρτερικού ε- 
^ονς, ούτινος καυχάται δτι ανεδείχθη θερά- 
χων άφ(ι>σιω{/.ένος και ακάματος, άζιωθήσεται 
εν προσεχτεί μέλλοντι της εν τη εθνική συνει- 
3ησει τέλειας αύτου αφομοιώσεως προς τον 
χατα τον Προφητάνακτα μακάριον άνδρα. 
Ι Και Ισται ώς το ξύλον το πεφυτευμένον πά- 
ρα τας διεξόδους τών υδάτων, δ τον καρπον 
βύτοϋ δώσει Ιν καιρφ αύτου καΐ το φύλλον 
ιύτου ούκ άπορρυήσεται, καΐ πάντα, δσα αν 
χοιη, χχτευοδωθησεται » . 

Τον χ. πρόεδρον ζωηρώς χειροκροτηθέντα 
διαδέχεται 

ο κύριος Κ, ΞανθότιούΛος, εισηγητής της 
Εκπαιδευτικής Επιτροπής, δστις άναγινώσχει 
την ΙχΑεσιν της επιτροπής ταύτης περί του 
Καραπανείου αγώνος*. 

Μετχ το πέρας ταύτης ό κ. πρόεδρος απο- 
σφραγίζει τον φάκελλον και άναγινώσκει το 
όνομα του βραβευθέντος, όστις έστιν ό κύριος 
*Α:τόατοΛΌς ΒασαχότζουΛυς, δν χειροκροτουσιν 
οΐ άχροαταί. 

Είτα ό κ. *ΑΘ, Παππαόόπον.ίος Κεραμενς, 
ιίσηγγ)τ73ς της Φιλολογικής Επιτροπής, άνα- 
ρτώσχει την εκθεσιν της Επιτροπής ταύτης 
ίχι του Ζωγραφε(ου διαγωνίσματος^. Κατά την 
Ιχθεσιν ταύτην Ικ τών ένδεκα άποοταλεισών 
συλλογών ζώντων μνημείων της αρχαίας ελ- 
ληνικές γλώσσης η Έπιτροττη εκρινεν αξίας 
της δεχαλίρου αμοιβής τάς εννέα, τάς δε δύο 
αλλάς κρίνει αξίας επαίνων. 

4) 'Ιδε σελ. 102. δΤ^Η Ιχθεσις αύ'τη ατε 
Φ*3χ6> αποσταλεΤσα υπό τοίί εισηγητού δην,οσιευ- 
^ή«&τα< έν τω επιμένω τόμφ. 



Αι βραβ-υΟεϊσαι συλλογαί είσι τών κκ. Ν. 
Δροσίνη, Κ. Βαλαβχνη, Γ. Ζηκίδου, Ι. Ά- 
ναστασιάδου, *Λντ. Πουλάκη, Κωνστ. Κα- 
νελλάκη, Λ. *Αλε:4τορίδου και Ανωνύμου ά- 
ποσταλεϊσα δια του κ. Ά. Π. Κεραμέως, ων 
τα ονόματα εξαγγέλλει ό κ. πρόεδρος. 

Είτα ό τον Τοποτηρητή ν του Οικουμενικού 
Θρόνου άντιπροσωπεύων θεοψίΜστατος €.τ/- 
σχοπος ΕΙρηνοΌ:ρ[όΑεωζ κ. Φώτιος συγχαίρει 
τω Συλλόγω έξ ονόματος της Μεγάλης Εκ- 
κλησίας και εύχεται αύτψ πρόοδον καΐ εύη- 

Μετά δε τούτον ό τον της Δημοσίας Εκ- 
παιδεύσεως ύπουργον Μουσταφά πασσάν εκ- 
προσωπών ΉΜάς εφένδης Ματάρ εγερθείς ει- 
πεν, δτι η Α. Α. Μ. ό Σουλτάνος ΧαμΙτ ό 
Β' μερίμνων άει υπέρ τών υπηκόων Αύτου 
ανεξαρτήτως θρησκεύματος καΐ της παρ' αύ- 
τοις διαδόσεως τών επιστημών και τών γραμ- 
μάτων ένετείλατο τοις ύπουργοϊς Αύτοΰ, ινα 
δια παντός φροντίζωσι περί της διαδόσεως 
τών γραμμάτων και επιστημών. Την εντολή ν 
ουν ταύτην του φιλολάου ημών άνακτος Ικτε- 
λών και δ τη; Δημοσίας Εκπαιδεύσεως υ- 
πουργός έν ττί μερίμνγ) αύτοΰ, δπως ένθαρρύν/) 
τα γράμματα και τάς έπιστήμας, ένετείλατο 
αύτω, ϊν* αντιπροσώπευση αύτον καΐ έξ ονό- 
ματος αύτοΰ συγχαρη τω Συλλόγφ έπι ττ) 
έορττ) αύτοΰ. Τήν έντολήν δε ταύτην έκπλη- 
ρών νΰν εύχεται υπέρ τοΰ φιλόμουσου ημών 
άνακτος Σουλτάν Χαμιτ τοΰ Β'. 

Ό κ. πρόεδρος εύχαριστήσας πρώτον τφ 
άντιπροσώπφ της Μεγάλης Εκκλησίας ΙπΙ 
τοις συγχαρητηρίοις αύτοΰ και ταϊς υπέρ τοΰ 
Συλλόγου εύχαΤς εκφράζει είτα γαλλιστί τήν 
εύγνωμοσύνην τοΰ Συλλόγου προς τον Έξο- 
χώτατον επί της Δημοσίας Έκπαιδ-ύσεως ύ- 
πουργον Μουσταφά πασσάν, διότι εύηρεστήθη 
ν' άντιπροσωπευΟη Ιν τ/ί έορτη τοΰ Συλλόγου 
δι'ύπαλλήλου ανωτέρου τοΰ υπουργείου αύτοΰ 
καΐ προς τους υπουργούς απαντάς εκτιμώντας 
τάς εργασίας τοΰ Συλλόγου. Εκφράζει δε τήν 
πεποίΟησιν αύτοΰ ό κ. πρόεδρος, δτι ή Α. Α. 
Μίγαλειότης ό Σουλτάνος Χαμιτ δ Β', δ φι- 
λόμουσος αληθώς Σουλτάνος, Όςτις τοσοΰτον 
κήδεται τών υπηκόων Αύτοΰ και νυχθημερδν 
εργάζεται υπέρ της τοΰ Κράτους προόδου, ά 
ναβιβάσει το έπι της Δημοσίας Έκπα•.δεύσεως 
ύπουργεΐον εις τ/)ν προσήκουσαν αύτφ περιω- 
7Γ/)ν, δπως ετι πλέον μεριμνά και έργάζηται 
υπέρ της διαδόσεως της παιδείας. Ό Φιλολο- 
γικός δέ Σύλλογος εξακολουθήσει επίσης υπέρ 



102 



Ο ΚΚ Ε/ΠΟλΒΙ ΒΑΑΙΙΙΑΙΟΣ ΦΙλΦΜΓΙΕΟΣ ΣΥΑλΟΓΟΣ. 



τών έπιστγ)(Λών καΐ της τών γρααα,άτων δια- 
δόσεως (Λεριρών κχΐ έργαζό{Α6νος κατά τας ά- 
γαθάς προθέσεις και ύπο την αιγίδα της Α. 
Α. Μεγαλειότητας του κραταιού Σουλτάνου 
Χα(Λΐτ του Β', Ου τα Ιτη εΓησαν πά(χπολλα. 



Είτα δ κ. πρόεδρος άγγέλλει τους νέους 
δια το ΚΔ'ετος, 1884 — 1885, κοσμήτορας 
του Συλλόγου καΐ κηρύσσει την ληζιν της 

έορτης. 



ΚΑΡΑΠΑΝΕΙΟΣ ΑΓΩΝ 

ΠΕΡΙ 

ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΜΕΘΟΔΙΚΩΝ ΔΙΔΑΚΤΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ 
ΠΡΟΣ ΧΡΗΣΙΝ ΤΠΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ- 



=^«= 



εΚΘΞΣΙΣ 

ΤΗ2Ι ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ, 

άναγνωσθεΤσα εν ττ^ ΨΜΔ' (της 13 Μαίου 1884) συνεδριάσει, 

υπό του εΙσηγητοΟ αύτης 
κυρίου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 3ΑΝΘ0Π0ΥΛ0Υ. 



Έπειδη ο απ* άρχης ψηφισθείς εισηγητής 
της Έκτταιδευτικης Επιτροπής του Συλλό- 
γου κ. Α. Θεοδωρίδης διωρίσθη εσχάτως κα- 
θηγητής έν τοις Ζαριφείοις, ανετέθη αύθις εις 
Ι(Λέ η είσηγησις του παραταθέντος Καραπα- 
νείου αγώνος Γεωγραφίας καΐ Φυσικής Ιστορίας. 

ΚαΙ τα δύο ταύτα έργα δια το έτος τούτο 
είναι προωρισ(Λένα, ως γνωστόν, δια τα δη[Λ0- 
τικα σχολεία κατά το προ πολλού δη}Λοσιευ- 
θέν πρόγρα(Λ(Λα του Συλλόγου, άρα δια τους 
παΐδας, δι* ους καΐ Ισυστηθη προ ετών ό ά- 
γων ούτος. 

*Αλλ' όποια είναι τα δημοτικά σγολεϊα 
σήμερον παρ ημιν, οι α προορίζονται τα πο- 
νήματα ταΰτα καΐ τα όμοια; δπως κρίνωμέν 
τι περί αυτών ορθώς, αρμόζει Γσως έν γενικω- 
τάτη Ιπόψει να Ιδωμεν, τί ήσαν ταύτα προ ει- 
κοσαετίας περίπου. 

Το δημοτικον σχολειον, δπερ είναι ή ευρεία 



βάσις της εκπαιδεύσεως τοί3 ίθνους, ητο προ 
ετών ου πολλών απλούστατος μηχανισμός Ιν 
γραμματοδιδασκαλείοις καΐ άλληλοοιδακτικοίς 
σχολείοις. Τί αγαθόν ητο δυνατόν να προέλβη 
έκ τοιούτου συστήματος, παντι δηλον κακή 
τις καΐ μετά πόνου κτηθεϊσα άνάγνωσις καΐ 
γραφή και αί πράξεις της αριθμητικής, ταύτα 
και ούδεν άλλο σχεδόν. Και τα εγχειρίδια τό- 
τε προς το σύστημα εκείνο προσηρμόζοντο. 
Ούδεν έννόει δ μικρός μαθητής ούο' Ιχρειά- 
ζετο να έννοη* Ιμάνθχνεν Ικ στήθους ττολλά 
τίνα ακατάληπτα πάντη, ει και γεγραμμένα 
εις την καθομιλουμένην . *Εν τούτοις καΐ μα- 
θητής καΐ διδάσκαλος εμενον ευχαριστημένοι, 
δταν Ιλεγεν δ παις το μάθημα του Ικ στήθους 
απταίστως. Το πάν Ικστηθισις, καΐτουτο'μέ- 
γρι σχεδόν άποφοιτησεως. Τοιούτον ητο το 
όημοτικδν σχολείον Ιν γένει και Γσως Ιτι σή- 
μερον δμοιον Ιξακολουθεί να ηναι πολλαχου. 



1|^^^κτ ΙΚΑ 



103 



'Α1.ν »ζό -ενίος 



, ΧΡθ"νου ηργισάν τίνες να 

Γ., ίσως διχ του ^^ο^-τρί,^ ^^, συλλόγαχν, του 
ήρπρου τούτου Σ^^->.Χό γοχ^ , ίρχισαν να σκέ- 
βτ«ντ«ι τκρι βελ-^νώ<Γ£^^ς ττκ πρώτης παιδ«ύ- 
ίΐ*κ; οβεν 3ίαν 7^ρογρ<ά.μϊ^^^36 έ{ΐελ£τηθη'7αν, 
Μΐοητώνεςπρος <τύν-ΓθΕ:ξιν άρ{ΛθΧ{ων έγχειρι- 
ί»«ν ίτίθησαν, χαΐ δ^δ<χ<χχα1ΐ6Ϊα προς (Λορφωσιν 
ίώβχάλων τίς δΊ0(Αθ-ς:τ^ςγ5ς πανδβάσεακ ενια- 
ίου ιδρύθηκαν τινοε. 

Πολίι φικηχόν ΧΛται -τ^ 7ρρ<δτα ταύτα βη- 
(ΐα« «ρας ορθοτέρο^ν έχ,τταώευσνν να σφάλλη 
τις «ΛυΕίδώς κ«1 «οΧ^-τρόπως" διότι <Γ^(Λβα{- 
τα ιστούς λαούς δ,-τ^ χ^αΐ εις τα ίτψχ* καΐ 
τδν εθνών αΐ πρ<ο-τοί«. κιντ^σεις χαΐ ένέργειαι 
ψς την χατ* οίνΟρω-ττον ζωην όριοιάζουσι 
«ϊί5ρα χρος χχ ^-τ<ϋν ντατη'ων βη(Λατίσ[Λατα. 
Αώτοδτο ονΛεΙς όρβ<ος φρονών διχαιοΰται, ώς 
ιθ|ΐίζ«, να. μ^εμφθ^ -^έ^ ι^αρόντα δια τούτο, 
ότι χροΦτΐί)<ΐ!Χ{Λενον ίίχν^-τοις παράδειγρια φαει- 
κ» την Γερ{Λχνίχν 4νθο^<ηάσθηιάν τινις εις ά- 
«(ΐί|ΐησιν χαί -ποτΛ έγχ.όψαντ&ς μάλλον εις των 
ά^αί«ν ΐ7ρογόν(>>ν ^-τα. χεΐ(Λήλια ώρριησαν εύ- 
Κ»ς άς (ΐεταρρόΟμ(.ι<χνν ρι^^ιχην λησμονήσαντες, 
ότιέντζ^σει &Χ(Αθί-Γα δεν γίνονται. Οΐ πολ- 
λοί δεν διδχ9χονΎ<χ.ν ούδ'άντιλαριβάνονται εύ- 
][<ρώς, δ,χ\ %\><χρνΟ{^Ε.ο^ λόγιοι έχ ριελέτης χαΐ 
«ίρας βυνορο><τ<. χ,ίχΐ συμ,περαίνουΛν. Άλλ* ί- 
χ»»ον γοα.ΰ^ο^ν -Γοο-ΓΟ, δτι έγένετο χαι γίνε- 
τιι χολλαχ^Ο Ινοκ,ρξίς τις χαί κίνη^ις έπι το 
^τνοΜ χαΐ ζίΐ'^τίϊ<5«.ς- Τίς δ* αγνοεί, δτι τα 
χχιτβ. ιςαρ* 'ηΐ'ΐ-νν χό γε νΟν σαλεύουσι χαί τα 
χχτ^χ «χβ^ονχην; ύι γλώσσα, ή χοινωνια, ή 
«ϋ«νΛ ώ^Ι<Γχονχαν εις την πρώτ/ιν ταραγώ • 
\ΐν ττ^ ^^\ον>ργγΐσεως ίποχην. Άλλα οια 
ττίΛΛο "νχ χάδτπτχν το παιδίον έσπαργανω|Λένον 
νι ττ(^ χχΛτΙ^ν ταυ, να (^η χινηται δια τον κίν- 
^ινον χαΐ τον φόβον ρ,η πάθη ; να {Λένω{Αεν 
{14 1«ταυρω{ΐένας τας χείρας άναμένοντες την 
έ:η9θίτησιν ττκ ίναργοΟς τελειότητος, χωρίς 
να χινώ(&εΟα όπωςδηποτε προς ίπ{ρρ(ιΜην χαΐ 
&γ«ίαν; 

Το σχουδαιότατον χαθ*η!χας νυν καΐ ώφε- 

λ^ιύτατον είναι βλέποντες να βλέπωριεν και 

άχούοντες ν' άκούω^Λεν, δτι ούχ ύγιώς εχομεν 

ου5* εύρωστου(Αεν, ώς τίνες περί την πλουθυ- 

γείαν του έθνους σαλοιχωνεύουσιν. Ή διάγνω- 

αιν αύττ» είναι αναγκαία δι' νϊν επεχείρησα [χεν 

ι.&ταρρύθ{Αΐσιν περί τε την (λέθοδον καΐ την δι 

(χφςαλίαν χαΐ την βελτίωσιν χαΐ μόρφωσιν 

Μ ι^ρο««*χιχοίΛ τ£^ν δασκάλων χαΐ την σκό• 



πΐ[Λθν συγγραφήν εγχειριδίων προς δίδασκα- 
λίαν. Διότι εκ ταύτης ή άπαυστος ζήτησις 
του κρείττονος, ή αδιάκοπος εργασία χαι προ- 
σοχή* ουδέν δε παράπονον, ούοε|Αία απελπι- 
σία. Ό θεός δ ζωής χορηγός θα επίβλεψη 
είς την άδυναραν ημών, δταν προς αύτον ά- 
τενίζωαεν, και θα Ινισχύσχ) ήιιας είς ίτρίτευξιν 
καΐ πλήρωσίν τίνα του ακένωτου της φιλομά- 
θειας του ημετέρου έθνους, δπερ φέρει πάντοτε 
τον χαρακτήρα του ζητ<ίν σοφίαν. 

Μετά τα ολίγα ταΰτα περί της νυν κατα- 
στάσεως των δημοτικών ημών σχολείων έμ« 
βαίνομεν είς το κύριον του λόγου θέμα. 

Το έτος τούτο έπέμφθησαν είς τον παράτα• 
θέντα Καραπάνειον αγώνα μία Γεωγραφία ύ- 
πδ το ρητδν α πολλά πλάγχθη... πολλών δ' 
ϊδεν άστεα καΐ νόον Ιγνω » , ι^ν συνοδεύει καΐ 
ίδιον τεύχος οδηγιών προς διδασκαλίαν αύτης, 
και μία Φυσική *Ιστορία ύπδ το ρητδν α ως 
έμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε, πάντα έν σο- 
φία έποίησας ». Έκάτερον τών πονημάτων 
τούτων είναι διηρημένον είς τρία τεύχη κατά 
το συγκεντρικον σύστημα, ώς άτηρτησεν δ Σύλ- 
λογος δια του προ ετών δημοσιευθέντος προ- 
γράμματος. 

Τα δύο ταύτα χειρόγραφα λαβουσα ή έτη- 
τροττί) παρέβαλε πρώτον προς τας πέρυσιν ίπΐ 
τούτφ σταλείσας δύο Γεωγραφίας καΐ δύο Φυ- 
σικας *Ιστορίας. Και της μεν Φυσικής Ιστο- 
ρίας ή κρίσις δια λόγους δλως ιδίους αναβάλ- 
λεται ύπδ τής επιτροπής είς το έπιδν συλλο- 
γικδν ίτος. Περί δε τής Γεωγραφίας καλώς 
μελετηθείσης και έξετασθείοης αποφαίνεται ή 
επιτροπή νυν δι* έμου ταύτα. 

Ό σ'^γγραφεύς τής τριτεύχου ταύτης Γεω- 
γραφίας καΐ τών δδηγιών φαίνεται έχων πεί- 
ραν διδασκαλικήν καΐ δεξιότητα Ικανή ν καΐ δη 
επιστημονικήν μόροωσιν. Μετά πολλής φει- 
δωλίας συναπαρτίζει τάς παραγράφους τής 
Γεωγραφίας του και τάς προτάσεις του λόγου, 
ώς αρμόζει είς προωρισα,ένον διά τα μικρά παι- 
δία έγχειρ ίδιον. Έκ δε του δλου έργου εξά- 
γεται, δτι ούτος συμβουλευθείς πολλάς Γεω- 
γραφίας και ημετέρας καΐ ξένας ίμελέτησεν 
ίδιον σχέδιον όοη•^•ούμενος ύπδ άρχων τής δ^- 
δακτικής υγιών. Ευχαρίστως δ' είδεν ή ίπι- 
τροπή τήν συμμετρίαν εκάστου τεύχους, ώς κα- 
τωτέρω θα έκθέσωμεν, καΐ τήν σκοπιμότητα 
και τήν περί τήν λέξιν καΐ τδν όρισμδν τών 
πραγμάτων έν γένει άκρίβειαν και βραχυλογίαν, 
προσόντα αγαθά εγχειριδίου διδακτικού. Δι^ 
τι έν τψ πλήθει τής προκειμένης ύλης έάν μη 



104 



Ο ΕΝ Κ/ΠΟϋΙ ϋΑΗΝΙΙΟΣ ΦϋΟΑΟΓΙΚΟΣ ΣΥϋΟΓΟΣ 



ηναί τνς φειδωλός εις τας λέζεις, έαν [χη λέγη 
τα καίρια καΐ [λη άφίνη τα πολλά εις τον δι- 
δάίΐκοντα και την ζώσαν διδασκαλίαν, δεν 
γράφει έγχειρίδιον δια τα σχολεία, άλλα βι- 
έλίον προς άνάγνωσιν και (Λελέτην τών πολ- 
λών. 

Καλώς ο συγγραφεύς όρίζ?ι την απ* εγχει- 
ριδίου διδασκαλίαν της Γεωγραφίας από του 
τετάρτου Ιτους του έξαετη πορείαν έχοντος 
δη[Λοτικου καΐ δι•/)ρη[Αένου εις εξ ενιαυσίους τά- 
ξεις φρονών, δτι τα δύο προηγού[Λενα ετη πλην 
του πρώτου Ιτους της φοιτήσεως πρε'πει άνευ 
βιβλίου να διδάσκωνται τα στοιχεία της Γεω- 
γραφίας έπι της φύσεως καΐ της χώρας της 
γενεθλίου* την γνώ[Λην ταύτην του συγγρα- 
φέως, •ί1ν διατυποϊ και σαφηνίζει εν τοις καθ' 
έκαστα, ασπάζεται πληρέστατα καΐ ή επιτρο- 
πή νο(χίζουσα, δτι ούτω προπαρασκευάζεται 
ορθώς καΐ κατά φύσιν ο παις εις το τόσον δύ• 
σκολον (Λάθη(Λα της Γεωγραφίας. 

Έν τ^ πρώτω λοιπόν τεύχει. δπερ ορίζε- 
ται δια το τέταρτον έτος του δη[Αοτικου σχο- 
λείου, διατίθησι την ύλην συνοπτικώς καΐ σκο- 
πί(Αως ώς έξης* 

*Υποβάλλονται θει/,ελιώδεις γνώσεις της 
Μαθη(Λατικης Γεωγραφίας: το σχηαα της 
γης, κέντρον, διά[Λετρος• άξων και πόλοι* ί- 
ση[Λερινος καΐ [/.εση(Λβρινός• ορίζων και τα (χέ- 
ρη αύτου. Ταύτα (χόνα απλούστατα έν δυσί 
σελίσι, δυνά(χενα να γείνωσι καταληπτά διά 
της πρόσφορου παραστάσεως του διδασκάλου. 
Ευθύς δε (χετά ταύτα έκ της Φυσικής Γεωγρα- 
φίας επάγονται τά κυριώτατα : ύδωρ και ξη- 
ρά* επιφάνεια της ξηράς* διαφοραί* ύδατα της 
ςηράς• ύδατα της θαλάσσης. 

Μετά ταύτα άρχεται άπο της Ευρώπης. 
θέσις καΐ δρια* παραλία* επιφάνεια* πεδινον 
καΐ ορεινόν ποτα[ΑθΐκαΙλί[χναι. Προτάξας τά 
γενικά ταύτα Ιν άκρα βραχυλογίί>ε εισάγει εις 
την Έλληνικήν Χερσόνησον, ένθα και διατρί- 
βει ίκανώς άπο της 7 σελίδος ρ.έχρι της 35, 
ήτοι έν 25 σελίσιν. 

Πρώτον εκτίθενται τά κυριώτατα σηαεϊα: 
δρια καΐ σχη;Αα, παραλία και επιφάνεια* είτα 
τά Ιν αύτγ) κράτη: Όθω^χανική αυτοκρατορία. 
Ευρωπαϊκής Τουρκίας θέσις καΐδρια* παραλία, 
ήτοι κόλποι, πορθ|χοί, χερσόνησοι και ακρω- 
τήρια* είτα ή διαίρεσις εις ήγεαονίαν Βουλγα 
ρίας, θράκην, Μακεδονίαν, 'Ήπειρον, *Αλ- 
βανίαν καΐ νήσους του Αιγαίου* εκάστης 
τούτων 'την έπιφάνειαν, τά δρη, τά ορεινά 
.κί^ι πεδινά* τάς λίρας, τάς νήσους* (χετά 



ταύτα τά προϊόντα, την βιθ};.ηχανίαν• είτα 
τους κατοίκους καθόλου, και ούτως επάγεται 
ή Πολιτική Γεωγραφία άρχθ[χένη άπο της 
Θράκης έν συ[Α[Λετρία. 

Τον αύτον τρόπον (Λεταβαίνων εις την Ελ- 
λάδα διατάσσει την περιγραφήν έν τφ αύτφ 
διαγρά(Λ(χατι. θέσις, δρια, διαίρεσις* παρα- 
λία, κόλποι, χερσόνησοι* επιφάνεια , δρη* 
χώραι, ορειναί και πεδιάδες* χώραι τών νή- 
σων δτι πάσαι όρειναΙ Ιγκλείουσαι κοιλάδας* 
λίαναι* προϊόντα* κάτοικοι. — Πολιτική Γεω- 
γραφία. Θεσσαλία, ^Ήπειρος, Στερεά Ελ- 
λάς, Αττική και Βοιωτία, Πελοπόννησος καΐ 
ούτως εφεξής. — Μετά τήν Ελλάδα έρχεται 
τον αύτον τρόπον το Μαυροβούνιον, είτα ή 
Σερβία και της *Ρω(Λθυνίας αέρος. 

Τά λοιπά δε μέρη της Εύρώττης εκτίθενται 
έν εξ σελίσιν άπο της 32 — 38. Μετά τήν Εύ- 
ρώτηον διαγράφεται ή Ασία τω αύτώ (χέτρω 
καΐ τρόπω : ή δλη Ασία, είτα ή Ασιατική 
Τουρκία, ής όριοίως τά δρια, ή διαίρεσις, ή 
παραλία, ή επιφάνεια, ή θρησκεία. Άπο ταύ- 
της ή Μικρά 'Ασία καΐ αϊ κυριώτεραι αύτης 
πόλεις και νήσοι, άπο της 39 — 46 σελίδος. 
Είτα ό(Λθίως ή Αφρική και ή Ά[Λερική ρ.έχρι 
τέλους εις εξ σελίδας άπο 46 — 52. Έν τέλει 
επισυνάπτονται ερωτήσεις προς άσκησιν καΐ ε- 
πανάληψιν τών διδαχθέντων. Ούτω περατου- 
ται το Α' τεύχος. 

Το δεύτερον τεύχος εύρύνεται ώς έξης. 
Έκ της Μαθη(χατικής Γεωγραφίας πα- 
ραλα(Λβάνεται : ή Γη ώς ούράνιον σώ(Λα• θέσις 
της γης* σχέσις αύτης προς τον ήλιον* κίνησις 
τη; γήζ' βαρύτης* οί περί τήν γην νοούμενοι 
κύκλοι* πλάτος και ρ,ήκος γεωγραφικόν* άτ(ΑΟ- 
σφαιρα* κλί(Λα• άνεμοι* ημερήσιοι άνεμοι* κα- 
ταπτώσεις* δρόσος καΐ βροχή. 

Ιδιότητες καΐ κινήσεις του θαλασσίου ύδα- 
τος* κύματα, παλίρροια. Όντα της γης. Φυ- 
λαί του ανθρωπίνου γένους* όμ-οεθνεία* δίαιτα 
και πολιτισμός τών ανθρώπων* θρησκεία. 
Πάντα εις εννέα σελίδας. 

Είτα άρχεται ή Ευρωπαϊκή Τουρκία. Διοι- 
κητική διαίρεσις αύτης, ήν παρέλειψε σκοπί- 
μως έν τω Α' τεύχει. Νομός Κωνσταντινου- 
πόλεως. Νομός Άδριανουπόλεω;• δρη καΐ πο- 
ταμοί" διοικήσεις* προϊόντα. Είτα Άνατολιχή 
'Ρωμυλία. Νομός θ-σσαλονίκης* διοικήσεις. 
Νομός Βιτωλίων. Νομός Κοσυφοπεδίου* άπο 
της 9 — 17 σίλίδος. Είτα ή Ελλάς άπο της 17 
— 25 σελίδος. Διοικητική διαίρεσις εις νομούς 
και επαρχίας* άρχεται άπο του νομού Λαρίσ- 



ΚΑΡΜΙΑΙΙΙΙΟΣ ΑΓΔ1Ι ΗΙΡΙ ΑΙΑΑΙΤΙΪΜΙ ΒΙΒλΙΙΙΝ. 



10^ 



9Τ,ς' ιίςίχα^τον νο{Αον ορη, πεδιχδ•ς, ποτα(Λθί, 
το ίϊχφος. Μετά την Έλλχδχ ή Βουλγαρία, 
'τ^ Μαυροβούνιον , η Σερβία και η *Ρωυί.ουνία 
|ΐίχρι της 29 σελίδος. 

Πλατύτερον νυν έν τώ τεύχει τούτφ διεζά- 
γιται η λοιττί) ΕύρώττΥ) εις 32 πιρίπου σελίδας. 
χ]Γ Ή Ιταλία. *Όρη• πεδιάδες* ποτα(Αθί• 
λί|&ναι* παραλία* κλίμα* προϊόντα* θρησκεία* 
έχΐίΠϊΐιότεραι πόλεις Ιταλίας, 
β') Πυρρηναϊκη Χερσόνησος* ομοίως, 
γ^ Γαλλία. Πληθυσμός* ορια*δρη• πεδιάδες* 
χαραλίχ* χ^ίμα* προϊόντα* βιομηχανία* θρη- 
αιία' πόλεις. Τοιουτοτρόπως διε'ρχεται καΐ 
«άντα τα λοιπά κράτη της Εύρώτηος. Μετά 
ττϊνΕύρώπην έκτίθησι την Άσίαν έν 5 σελίσιν. 
Άπο της 67 — 71, ήτοι εις 5 σελίδας, το 
Ίρχν, η Περσία, Αφγανιστάν, Βελουτχιστάν, 
Κίνα* χαρακτηρισμός συντομώτατος της χώ- 
ρας, είτα προϊόντα καΐ έπισημότεραι πόλεις* 
Ιαπωνία και τέλος. Ούτω και έν τφ Β' τεύ- 
χει τίθενται ιίς το τε'λος ερωτήσεις προς άσκη- 
Λν κα: επανάληψιν. 

Το Γ' τεύχος διεξέρχεται πλατύτερον την 
μιν Άσίαν εις 26 σελίδας, την δε Άφρικην 
είς20καΙτί3ν Άμερικην εις 18 σελίδας. Σύν- 
τ^ίΛ τώρα έν 8 σελίσι την Ιστορίαν της Έλλ. 
χερσονήσου καΐ άπο της 87 — 1-16 έν 27 σελ. 
τώίτ Κρατών της Εύρώττης Ιστορικην περίλη- 
ψιν. Πολίτευμα, χαρακτηρισμον των λαών. 
Προτάσσονται δε έν τφ Γ' τούτω τεύχει πλα- 
τύτερα και συστηματΛώτερα τα έκ της Μα- 
θηματικής και Φυσικής Γεωγραφίας. 

Τοιούτον είναι το διάγραμμα του όλου έ'ρ- 
γου. Επισυνάπτονται δε εις ϊδιον τεύχος και 
έδηγίαι προς διδασκαλί^ν του μαθήματος της 
ΓεβγραΫΐας ύπο το αύτο ρητόν καΐ πίναξ γεω- 
γραφικός της θρφκης χρωματισμένος ύπο του 
βώτου εκπονηθείς; 

Ούτω λοιπόν διελθουσα ή Έπιτροττη τους 
τρεις χυχλους εύρε και αυτούς συμμτίτρως πλα- 
τυνομένοΟς καΐ ορθώς διατεταγμένους και έπι- 
τιχώς χαΐ εύχαρί&τως παρατηρεί έν γένει μεν, 
οτι εκπληρούνται καλώς καΐ μετά λόγου οΐ ο- 
ροί του διαγωνίσματος* έν δε τοις καθ'εκαστα 
επιδοκιμάζει ή Επιτροπή 

ά) δτι ο συγγραφεύς έν τφ προοιμίω της α- 
ναλύσεως του έργου του παρατηρεί, οτι προς ά- 
ποτελεσματικήν διδασκαλίαν αναγκαία ή επι- 
στημονική μόρφωσις του . διδασκάλου , καΐ δτι 
χπλαΐ όδηγίαι ολίγον λυσιτελουσιν. 

β') παρατηρεί, δτι κατ'αύτον τελικός σκο- 
πός παντός μαθήματος, επομένως καΐ της Γεω- 

(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ 



γραφιάς, είναι η αρμονική των όυναμεων της 
ψυχής άνάπτυξις, και δτι έν δευτέρα μοίρα 
θετέον την άπόκτησιν γνώσεων, ήτις θεωρητέα 
μάλλον ώς μέσον προς έπιτυχίαν του τελικού 
σκοπού . 

γ') δτι ή κατά το πρώτον έτος Της φοιτή- 
σεως διδασκαλία της Γεωγραφίας είναι πρόω- 
ρος* επειδή μέχρι του 6 και 7 ετου; της ηλι- 
κίας 6 παις συγχέει το χθες με το αύριον, το 
πέρυσι με τήν ίδέαν του επομένου έτους* δεν 
δύνοςται δε να φαντασθη εκτασιν μη προσβάλ- 
λουσαν τήν δρασιν. 

δ') δτι και το δεύτερον και τρίτον έτος δεν 
πρέπει να δίδεται τοις μαθηταϊς έγχειρίδιον, 
διότι δεν είναι έξησκημένοι ετι εις τήν άνάγνω- 
σιν και δια τοΰτο δεν δύνανται να μελετήσωσι 
καΐ θα προτιμώσι τήν ποινήν, εις ήν έπΙ τέ- 
λους θα συνειθίσωσιν, δπερ σχετλιώτατον, καΐ 
άλλως δεν δύνανται εισέτι να έννοώσι τα άνα- 
γινωσκόμενα* διο οί ολίγην άνάγνωσιν γινώ- 
σκο'ντες θ*άναγκάζωνταιν*άποστηθίζωσι, πράγ- 
μα οχληρδν και επιβλαβές. 

ΈπΙ τούτοις λαμβάνονται αυστηρώς ύπ* 
δψιν έν τ•?) διαθέσει και συντάξει του έργου 
πάντα τα παιδαγωγικά παραγγέλματα : ήτοι 
ά) έκ τών πλησίον έπί τα ανωτέρω, έκ της 
πατρίδος έπι τον άλλον κόσμον β') έκ τών 
αισθητών έπί τα νοητά, έκ της διδασκαλίας τών 
αντικειμένων έπι τήν τών ορισμών τών αφηρη- 
μένων και γενικών ορισμών* π. χ. από του 
κόλπου, της χερσονήσου εις τήνπολιτείαν κτλ. 
γ') έκ τών εύκολωτέρων εις τα δυσκολώτερα, 
οίον έν ρ.εν τω Α' τεύχει εν τώ γενικώ μέρει 
το σχήμα της Γης, ισημερινός, άξων, πόλοι, 
ορίζων έν δε τω Β ' τεύχει ή Γη ούράνιον σώ- 
μα* θέσις της Γης έν τώ σύμπαντι* σχέσις της 
Γης προς τον *Ήλιον και τήν Σελήνην κίνη- 
σις της Γης περί τον άξονα της κτλ. και έν 
τφ Γ' τεύχει ή πορεία μάλλον επιστημονική* 
π. χ. ό χώρος, το σύμπαν, απλανείς αστέρες, 
νεφελώματα, πλανήται, κομήται κτλ. Ούτω 
σ'^μμέτρως και επιστημονικώς βαίνει και έν τη 
φυσική και πολιτική Γεωγραφία, ώς ανωτέρω 
έν τη αναλύσει εξετέθη και παρεστάθη^ άεί- 
ποτε έκ τών γνωστών έπί τα άγνωστα* απαν- 
ταχού τα μεμαθημένά τίθενται ώς βάσις, έφ' 
ών στηρίζεται ή διδασκαλία τών άγνωστων. 
Άλλ* ορθώς 6 συγγραφεύς τήν έφαρμογήν του 
αξιώματος τούτου έξαρτα έκ της έπιστημονι* 
κής μορφώσεως και νοημοσύνης του δίδασκα* 
λου* διότι ουδέν αποτέλεσμα δντως λόγου ά- 
ξιον πρέπει να προσδοκι^ τις παρά διδασκάλον» 



106 



Ο ΕΚ ΐ/ΠφΑΙΙ ΕΑΙΗΚΙΙΟΣ ΦϋΟΑΟΓΙΙΟΣ ΣΥϋΟΓΟΣ 



[Λη χδχ.τηαένου τα δύο ταΰτα τα διακρίνοντα 
τον δνδχσκαλον άπο παντός άλλου λογίου, ή- 
τοι τας ψυχολογικά; γνώσεις και την περί την 
Ιφαρ[Λθγην ίδιαιτέραν νοη[Λοσυνην καΐ οεζιό- 
τητα, ήτις κοινώς ενίΜέθοδον, χαΛος τρόπος, 
πιΐρα ύίδασχαΜας καΐ τα τοιαύτα καλείται. 

Παρατηρεί προσέτι ή Επιτροπή, δτι κα- 
τάλληλος και αρκετή είναι ή κατάταξις. της 
γεωγραφικής ύλης της διδακτέας κατά τα δύο 
πρώτα ίτη άνευ εγχειριδίου : ήτοι της πατρί- 
δος αί όδοί' πλατείαι* κήποι* συνοικίαιν δη- 
μόσια οίκοδθ(Λή(Αατα της πόλεως* (Λνη[Λεία Ι- 
στορικά* πηγαί, ρυάκια* ποτα(Λθί, δχθαι, κοί- 
τη, έκβολαί* υψώ[Αατα, λόφοι, δρη, κοιλάδες, 
πεδιάδες* θάλασσα, παραλία, δραος, λψένες* 
χερσόνησος, ισθμός, ακρωτήρια, πορθμοί* νή- 
σοι καΐ πόλεις της επαρχίας καΐ της όλης χώ- 
ρας ^βαθμηδόν* τα σημεία του ορίζοντος* ή 
σχετική θέσις τών μερών Ιν τφ της πατρίδος 
όρίζοντι. 

*Άλλη άρετη του προκειμένου βιβλίου κατά 
την γνώμην της Έπιτροττης είναι, δτι, ώς έρ- 
ρέθη ηδη, άττηλλακται πάσης περιττολογίας καΐ 
λεπτομερών περιγραφών* διότι είναι μεν αλη- 
θές, δτι 6 παις ακούει μετ* εύχαριστησεως δι- 
ηγουμένων και αακροτάτας διηγήσεις, αλλ* ε- 
νοχλείται άναγινώσκων και αύτα τα ίστορίδια 
τα έχοντα περιεχόμενον παιδαριώδες'και εύχα- 
ριστότατον. Όμοίως ορθή θεωρείται ύπο της 
επιτροπής καΐ ή παρατηρησις του σ»^γγρα- 
φέως, 'δτι δ μαθητής του δημοτικού σχολείου 
έν τη κατ'οίκον εργασία δυοίν θάτερον πράτ- 
τει, ή αποστηθίζει ή άναπαρίστησι τα και α 
τήν διδασκαλίαν ύπδ τών διδασκάλων λεχθέν- 
τα, άφορμήν λαμβάνων εκ μιας μόνης λέξεως 
ή Ικ μιας μόνης προτάσεως, ουδέποτε δε με- 
λετδέ έν τη κυρία σημασία της λέζεως* και θα 
ήμεθα λίαν απαιτητικοί, έαν άπητουμεν, έστω 
καΐ πάρα δεκαετούς παιδός, ν'άναγινώσκη δ- 
λόκληρον σελίδα περί ένος καΐ του αύτου αν- 
τικειμένου, έκ δε τών άναγνωσθέντων να δια- 
κρίνη δια της ασθενούς αύτου αφαιρετικής φαν- 
τασίας τα ουσιώδη τών μη, τα δε ουσιώδη να 
κατάταξη έκ του προχείρου καΐ έκθεση δι* ι- 
δίων λέξεων ένφ, έαν δοθη μία μόνη λέξις ή 
μία πρότασις ώς αφετηρία, π. χ. το δνομα 
ποταμού ή δρους, δτι ή Κωνσταντινούπολις εί- 
ναι πόλις μεγάλη κτλ., δύναται ό παις βοη- 
θούμενος ύπο της ακμαίας, κατά τήν ήλικίαν 
ταύτην μνήμης ν* άναμνησΟ*/ί απάντων, Οσα δ 
διδάσκαλος έν έκτάσει ώμίλησε κατά το μά- 
θημα περί του αντικειμένου εκείνου. Δια τού- 



το ορθώς ποιών ό σ'^γγραφεύς άφίησι πολλα 
τφ διδασκάλφ να διδάςη έξωθεν, τα οποία δ 
μαθητής έν τη κατ* οίκον μελέτη οδηγούμενος* 
ύπδ του τοιούτου βιβλίου να δύναται να ά- 
ναμνησθη. 

Έν τη γλώσση δ συγγραφεύς επιτυγχάνει 
το πλείστον* κατά τα πρώτα ετη είναι αύτη 
δμαλή έχουσα τήν σύνταξιν κατά παράταξιν* 
έν δε τφ Γ' τεύχει είναι μεν ανωτέρα, άλλα 
πάντοτε σαφής τα πολλα καΐ οία αρμόζει να 
ήναι ή τών διδακτικών βιβλίων γλώσσα. Έ- 
νιαχοΰ παρετηρήθησάν τίνες ανορθογραφία* καΐ 
ασάφεια τις περί το λεκτικόν * άλλα τούτων 
τα μεν έθεωρήθησαν παροράματα μάλλον δι- 
ορθώσιμα καΐ επομένως ου λόγου άξια, ώστε 
ν* άναγραφώσιν ενταύθα, τα δε πλείων τις 
προσοχή δύναται ευκόλως να διόρθωση έπΙ το 
σαφέστερον. 

Έν τφ τέλει του Γ' τεύχους εκτίθεται κα- 
λώς καΐ ή Ιστορία τών πεπολιτισμένων Κρα- 
τών, διότι έκ της εκθέσεως της Ιστορίας εκά- 
στου Κράτους διευκρινίζεται κάλλιον τφ μα- 
θητή ή ένεστώσα πολιτική κατάστασις καΐ ό 
έν γένει πολιτισμός και άνάπτυξις αύτου. *Έν 
τινι δε σημειώσει (Βιβλ. Γ', μέρ. Β', Έλλας) 
αναφέρει δ συγγραφεύς, δτι εις τίνα μεν σχο- 
λεία, τα τελειότερα, οφείλει δ διδάσκαλος άνα- 
πτύσσων καΐ σ^^μπληρών τα ελλείποντα να ά- 
γη τον μαθητή ν εις τήν ένεστώσαν κατάστα- 
σιν, εις άλλα δέ, τα ατελή, δύναται να περι- 
κόπτη και συμπτύσση* προ της ηλικίας δέ 
ταύτης καΐ της τάξεως, ήτις- είναι ή τελευ- 
ταία του δημοτικού εξαετούς σχολείου, αδυ- 
νατεί βεβαίως δ μαθητ/ις να σχηματίση εννοιαν 
πολιτεύματος. 

Έπιδοκιμάζομεν και τήν περί χαρτογραφίας 
γνώμην του συγγραφέως, ην, ώς λέγει έν τφ 
παραρτηματι, παραλαμβάνει ώς δρθοτέρανάπδ 
τον Διστερβέγιον* συνοδεύει δέ το χειρόγρα- 
φον καΐ δείγμα άξιόλογον χαρτογραφίας. ΚαΙ 
τήν περί τών έν έκάστω τεύχει έπιτασσομένων 
ασκήσεων θεωρίαν, 'ί^Ί άναπ^σσει έν τοις προ- 
λεγομένοις, αποδέχεται ή Επιτροπή* αύται 
αΐ ασκήσεις θεωρούνται βεβαίως συμπληρώμα- 
τα γνώσεων, ας οί μαθηταί βοηθούμενοι ύπδ 
του διδασκάλου μόνοι έξάγουσι βασιζόμενοι 
έπι τών προαπο*κτηθεισών γνώσεων. 

Και έν τω δδηγητικφ αύτου δ συγγραφεύς, 
μεθ* ου συνοδεύει τδδλον έργον, ακολουθεί άλ- 
λην δδόν. Δεν φρονεί, δτι ώφειλε να έκθεση 
πάντα τα μαθήματα, δσα έπρεπε να διδα- 
χθώσι καΙ•δπως* άλλα δοθέντων γενικών κα- 



Γ 



ΚΑΡΑΠΑΝΙΙΟΣ ΑΓ&Μ 1ΙΡΙ ΑΙΑΑΙΤΙΙ&Ν ΒΙΒΛΙΔΝ. 



107 



«¥ων νοαιζ?ι άναγκαίαν την Ιπιστη^Λονικήν 
του ΧΛχσχάλου μόρφωσιν καΐ την νοηαοσύνην 
XXI ^Εξιότητα αύτοϋ" καΐ ορθώς ^ταραβχλλει 
Γ5'>; :ϊχρ'η{Λΐν άνευ έπι<Γτη|χονικης μορφώσεως 
ϊιίασκζλου; προς τους 6}Λχειρικούς εκείνους 
ίχτροΰς, τχς δέντρος τοιούτον σκοπον διδθ(Λέ- 
ης ^^τ^γ^xς χαΐ τχ όδηγητικα προς τχ ιατρό- 
σί^ια λεγόριενα. Διότι καΐ οΐ Ι;ΛτυειρικοΙ ίχτροί 
ίνΓί τίς γνώσεως του οργανισ[Λθϋ του άνθρω- 
-Γίνου σώ{ΐατος, της φυσιολογίχς κχΐ λοιπών, 
του κλίίχατος, της διαίτης, έν τ% αγνοία τού- 
των χχΐ τοσούτ^ άλλων έπιχειρουσι καΐ I- 
χζγγίλλονται την θεραπείχν ταύτης η Ικεί- 
της τϊ); νόσου, γινό}Λε^ι σοφοί καΐ όΧηγού- 
ριενοι άτΓΟ τα ίατροσόφια. Δια ταύτα έσκέφΟη, 
4ς λέγει ό συγγραφεύς, δι* ιδιαιτέρου πονήμα- 
τος να έχΟέση τάς θεμελιώδεις βάσεις της έ- 
Λίτημονικης μορφώσεως του δημοδιδασκάλου, 
του δε περιεχομένου, ου μελέτη να έκπονή<ίΎΐ 
ιργου, αναφέρει κεφάλαια τίνα έν τώ προγράμ- 
}ΐατι των οδηγιών αύτοΰ. 

Τον λόγον ποιούμενος περί τ^ς έρωτηματι- 
χϊς μεθόδου, δι* ης συγκρατείται, ως ορθώς 
χχραττϊρεϊ ό συγγραφεύς, ή προσοχή, διεγεί- 
ρτχι δε χαι ή περιεργία του μαθητού, ση- 
αενϋί τχ έξης λίαν ορθώς. « Ή περιεργία, 
λέγει, Τ) συναίσθησΐς της χαθ' έκάστην βελ- 
τιώσεως καΐ τα έκ ταύτης εύάρεστα διανοητι- 
κά σ^^ναισθήματα, ταύτα εστωσαν τοις μαθη- 
τιίς τχ μόνα προς την έργασίαν ελατήρια, 
ώ/Ι δε χαι ή διέγερσις της φιλοτιμίας, ως 
«ϊίβλαβεστχτη ». Έκ πολλών καΐ άλλων πα- 
ρχτηρτ,σεων φαίνεται δ συγγραφεύς πολλά τίνα 
οΛχ περί την διδασκαλίαν άντλήσας μετά 
^τυμοσύνης έχ πηγών διαυγών χαΐ καθαρών 
^ρο πάντων Γερμανικών. 

Επισφραγίζει δε το όδηγητικον αυτού ώς 



έζής. (( Έν τώ μχθήματι τούτω οφίίλει τέ- 
λος ό διδάσκαλος ν* άνχπτύσση εκάστοτε το 
συναίσθημα του κάλου, του αγαθού, την ά- 
γάπην προς την πατρίδα και προς τον πλη- 
σίον. Να καταδεικνύε) την πανσοφίαν, πχντο- 
δυναμίαν και την πρόνοιαν του θεού, έν άλ- 
λαις λε'ξεσι να άναπτύσστ) την εύσέβειαν ούχι 
δια θεωριών, αλλ* έπί τών δημιουργημάτων ^ϊ) 

Δια ταύτα πάντα ή *Εκπαιδ. Επιτροπή 
την Γεωγραφίαν ταύτην ώς έκπληρουσαν τον 
σκοπό ν του διαγωνίσματος κατά πάντα κρίνει 
άξίαν βραβεύσεως μετά πολλών επαίνων. 

Εύχεται δε κατά το έπιον έτος καλώς ούτω 
φ^ντεταγμένα και σκοπίμως να ίδη ό Σύλλο- ' 
γος καΐ τήν Έλληνικήν *Ιστορίαν χαΐ την προ 
ετών προκηρυχθεισαν Έλληνικήν Χρηστομά- 
θειαν καΐ τον όδηγον του Βουτζιναίου διαγω- 
νίσματος καΐ τήν Γραμματικήν δια τα δημο- 
τικά σχολεία. 

Ούτω ή πρώτη παίδευσις όρθουμένη συν τ(ι^ 
χρόνω δια της πολλαπλ-ασιάσεως τών διδα- 
σκαλείων, δια τών καλώς συντεταγμε'νων εγ- 
χειριδίων και αναγνωστικών, δια του ζήλου καΐ 
της δεξιότητος τών διδασκάλων, θα φθάστ) βε- 
βαίως εις τον ποθούμενον βαθμον της βελτιώ- 
σεως, συνανυψουσα το έθνος ημών εις άνωτέ- 
ραν ζωή ν, έν αγάπη ίτρος τον θεον χαΐ προς 
τον πλησίον. 

Ή'Έχτιαιύεντιχιι Έ.τιτροτΐη 

ΧΡ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ πρόεδρος. 
ΗΡ. ΒΛΣΙΛΔΗΣ. 
. Ν. ΠΑΡΛΝΙΚΑΣ. 
ΑΝΤ. ΠΕΤΡΙΔΗΣ γραμματεύς. 
Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ εισηγητής. 



108 



Ο Μ ΐ/ϋΟϋΚΙ ΚΑΑΒΜΚΟΣ ΦΙΑΟΑΦΓΗΟΣ 2¥ΑΑΘΓβΧ. 



Β. 



ΤΟΥ* 
ΚΑΡΑΠΑΝΕΙΟΥ ΑΓΩΝΟΣ. 



Ό έν Κωνσταντννουπόλδΐ Ελληνικός Φι- 
λολογικός Σύλλογος διηνεκές αύτου ΐΑέλη(λα 
ενων την διάΧο^ιν της υγιούς [Λεν παιοεύσεως 
έν γένει, [λάλιστα δε της δη(ΑθτΓΛης, και θεω- 
ρών, δτι ή εκδοσις (χεθοδικών βιβλίων συντε- 
λεί προς έπιτυχίχν του σκοπού αύτου καΐ της 
κατά το δυνατόν εισαγωγής όΐΛΟΐοΐΛορφου δι- 
δασκαλίας, άγωνοθετουντος του κ. Κ. Καρα- 
τράνου, άγγέλλει : 

Α'. "Ο-ι επΙ έξαετίαν ορίζει άνα τρία η 
τέσσαρα βραβεία κατ' έτος εις τα συντεταγ- 
αένα κατά τα Ιν ττ) εκθέσει της προς σύντα- 
ςιν κανονισ(Λθΰ τών έν Ήπείρω Ζωγραφείων 
καΐ τών έν Φίλιππου πόΧει Ζαριφείων συστα- 
θησοίλένων διδασκαλείων και τών προςηρτη- 
[λένων αύτοις δη[Λθτικών σχολείων έπιτροττης 
τη δεδη[Λοσιευμένγ) έν τζ^ Η' τό;Λφ του πε- 
ριοδικού του Συλλόγου (σελ. 194 και εξ.). 

Β'. Τα βραβεία άπονε(ΛηΟήσονται κατά 
τον έζής τρόπον. — Πρώτοι /^ο^.•(Έβραβεύ- 
θησαν ηδη τα συγγρά^χ[Λατα του έτους τού- 
του). — Δεύτερον εζος, (Έκ τών του έτους τού- 
του έβραβεύθησάν και έξεδόθησαν ή *Ιερα *Ι- 
στορία και ή Άριθιχητική, ή δε Ελληνική 
Ιστορία και ή Γρα(Λ(Λατική παρετάθησαν). — 
Τρίτον έτος φ(>. 2,2δ0. Προς σύνταξιν Χρη- 
στοααθείας της νέας ελληνικής γλώσστ^ εις 
δύο τόίΛους φρ. 750, Γραυ!.;α.ατικης 500 φρ. 
και Νέου Όδηγου τη; δηυ.οτικης παιδεύσ^ως 
αμφοτέρων τών φύλων 1000 φράγκα. — Τέ- 
ταρτον έτος φρ. 1750 δια στοι/ειώδη Φυσι- 
κην καΐ Χηιχείαν, στοι/ειώδη Φυσικην Ίστο- 
ρίαν άνα 500 φρ. και πραγ(χατικας διαλέξεις 
φρ. 750. — Πε^ίπτον ετος^ ??^Υ• 1500, δια 
(Λουσικην συλλογην ασιχάτων καΐ [/.άλιστα δη- 
(λοτικών, καλλιγραφίαν και ίχνογραφίαν, άνα 
500 ψρ.— "Έκτον έτος, φρ. 1000, δι* ύγιει- 
νην και κηπουρικήν, άνα 500 φρ. 



Γ'. Προς βράβευσιν αποστέλλονται χειρό- 
γραφα καλώς γεγραριριένα καΐ εύανάγνω'ΐτα, 
και εκδεδθ[Λένα συγγρά[Λ[Λατα. 

Δ'. Εις συγγραφή ν καλούνται [λάλιστα (χίν 
οΐ διδάσκαλοι, άλλα και πας έν γένει λόγιος 
"Έλλην είτε έν τη όΟωαανικη αύτοκρατορί(>ς 
είτε έν τη άλλοδαττί) διαμένων. 

Ε'. Κατ* έτος εκδιδομένου του αναγκαίου 
προγράμματος ύπο του Φιλολογικού• Συλλόγου 
εκλέγονται τη προτάσει της εκπαιδευτικής αύ- 
του έπιτροτπίς τρεις, είδικας έχοντες σπουδάς. 
προς κρίσιν τών αποστελλομένων βιβλ*ίων, οι• 
τίνες καΐ όποβάλλουίτιν εκθεσιν τφ Συλλόγφ. 
Τα δε βραβεία απονέμοντος τοις βραβευομένοις 
κατά την έπέτειον του Συλλόγου εορτην, το 
δε χρηματικον αΟλον δοθήσεται, όταν ό Σύλ- 
λογος βεβαιωθη, δτι το βραβευθέν σύγγραμμα 
τυπωΟή'ϊεται προς πραγματοποίησιν του σκο•* 
που του αγώνος. 

ζ". Έκ τών βραβευομένων τούτων βιβλίων 
ό Φιλολογικός Σύλλογος, 6 Ηπειρωτικός καΐ 
ο Θρακικός θέλουσι κατ* έτος αγοράζει αντί- 
τυπα κατά τας άνάγκας αυτών προς διανομην 
εις τα άπορα σχολεία. 

Γενικαι όάηγίαν. 

1 . Κατά τας έν τη εκθέσει* γενικάς άργας 
περί τών διδαχθησομένων μαθημάτων έκδίοο- 
ται κατ* έτος πρόγραμμα υπό του Φιλολογικού 
Συλλόγου περιλαμβάνον γενικάς οδηγίας περί 
της συντάξεως τών προκηρυττομένων βιβλίων. 

2. *Αν• δμως ό βουλόμενος κατελθεΐν είς 
τόν αγώνα προς σύνταξιν οιουδήποτε βιβλίου 
νομίζη άλλην μέθοδον'καί διάταξιν προσφορω- 



1) Τόμος Η', σελ. 194. 



ΙΑΡΑΙΑΜΙΙΟΣ ΑΡ&Η ΙΙΡΙ ΑΙΑΑΙΤΙΚ&Ν ΒΙΒΑΙ&Κ. 



109 



χψ[ί η την έν τη Ιχθέσει, δύναται να ποιη- 
«τ, τούτο, αλλ* οφείλει να ιίπτι τους λόγους, 
ϊι*ους ούτω συνέταξε το βιβλίον. 

3. Ή γλώσσα ιςρίπει να ή δσον το δυνατόν 
έβλη, χαΟοιρα καΐ σαφής, το δε ύφος του λό- 
γτ^υ άνάλογον τη ηλικία, δι' ι^ν το βιβλίον 
γράφεται. 

4. Τα )τειρόγραφζ τηρούνται έν τφ του 
Συλλόγου γραφείφ, οπόθεν ρ,όνον ο συγγραφεύς 
ίύνοτται να λάβη αντίγραφαν. 

5. *Αν κατά τι έτος μη ά7Γονε[Ληθώσι τα 
βραβεία ίν ίλλείψει των αρμοδίων χαί προσ- 



φορών βιβλίων, δ Σύλλογος προτείνει τον α- 
γώνα δια το αμέσως έπόμενον έτος, γνωστο- 
πονών τούτο δια τών εφημερίδων. 

ΕίόικαΙ όάηγίαν, 

*Έκαστον διδαχτικον βιβλίον δέον να τη^. 
ργ τον μέσον ορον έν τη διατάζει της ύλης 
ούτως, ώστε ή διδασκαλία αυτού έν τ<5 ύι^ 
του προγράμματος τών μαθημάτων τεταγμέ- 
νφ χρόνφ να γένητα:"άκωλύτω'ς καΐ άνευ ίλ• 
λείψεων ή τηοδημάτων. 



Γ'. 



1.1 ΚΗ1 ΣΓ^Ί^ΤΤ^ΞΈΣΩΣ ΓΤΡΑΜ:1^Α.ΤΤΚΊΡ3:Ε3 
/7(>ό^ χρηαν ζώτ Δη^οηκών καν ^Αατικων σ^ο^ώκ άι^φοτέρων τώκ φύΛων» 



Της του Συλλόγου Έκτταιδβυτικης Έπιτρο- 
χης μετχ πολλας σκέψεις καΐ συζητήσεις πα- 
ραίεξαμ^νν)^» δτ\ (ΐς την πλήρη και προσήκου- 
βαν της ελληνικής γλώσσης διδασκαλίαν τα 
ρλιστα συμβάλλεται προς πολλοίς άλλοις 
χαι κατάλληλος Γραμματική, προκηρύττεται 
τέ ανωτέρω διαγώνισμα υπό του Συλλόγου, 
ά^ίοντος βραβειον φράγκων χρυσών 750, ά- 
«οημηθησόμενον έν τη επετείφ του Συλλόγου 
ίο^ του 1885. 

Έπ« τούτφ υποβάλλονται τοις βουλομένοις 
τί* άγωνισθώσιν αΐ εφεξής ύπο της είρημένης 
Έι^τροττης βυνταχθεϊσαι άρχαι και όδηγίαι 
χρός τε την σύνταζιν και την κατάταξιν της 
5λΐ5ς. 

Α' . ΓβηκαΙ άρχαί καΐ όάηγίαν. . 

ά) Ή σχολή Ιστιν άσχική, συγκειμένη έζ 
εχτ» τάξεων, Ιν4αύσιον τον κύκλον τών μαθη- 
((ζτων Ιχουσών* τοιαύτη δέ σχολή αποτελεί-, 
ται έκ της δημοτικής σχολής ηνωμένης μετά 
τών τρ^βί* κατωτέρων τάξεων τής νυν ελληνι- 



κής σχολής, •ούθ* δπερ καΐ άλλοτε ηύξατο 
και νυν εύχεται καΐ συνίστησιν ό Σύλλογος, 
τοιαύτην νομίζων επαρκή την δημοτικήν παί• 
δευσιν. 

β') Οι έκ τοιαύτης σχολής απολυόμενοι μα- 
θηταΐ οφείλουσι 1) νοεϊν, λαλεϊν καΐ γράφειν 
απταίστως την νυν ύπο τών λογίων γραφομέ- 
νην νέαν έλληνικήν 2) νοεΐν την Άγίαν Γρα- 
φήν και μάλ-ιστα την Νέαν Διαθήκην, ετι δε 
τον Ξενοφώντα. 

γ') Γνωστού δντος και παρά πάντων δμο• 
λογού μέν ου, δτι ου μόνον δια του βιβλίου, άλ- 
λα και δια ζώσης μάλιστα φωνής διδάσκεται 
ό άνθρωπος την γλώσσαν, δ Σύλλογος προϋ- 
ποτίθησιν , δτι κατά τά δύο πρώτα σχολικά έ- 
τη οΐ διδάσκαλοι έπιμέλονται τής γλωσσικής 
τών μαθητών μορφώσεως ώδε μάλιστα: 

1) Διά του ορθώς λαλεϊν καΐ διαλέγεσθαι 
έν ταϊς παραδόσεσι και τη προς τους μαθητας 
ανάστροφη. 

2) Διά τής σκοπίμου και έπιμεμελημένης 
αντιγραφής. 

δ') Βιβλίον Γραμματικής δοθήσεταν τονς 



110 



ο ΙΝ ΐ/ηΟΑΙΙ ΕϋΒΝΙΕΟΣ ΦϋΟΑΟΠΚΟΣ ΣΥΑΑΟΡΟΣ. 



[Λαθηταϊς άπο του γ' σ/ολι/.οΰ έτους* Χι* δ ή 
περί ης ό λόγος Γρχ(λ(Λατικη Σσται διγιρηίΛενη 
εις πέντε τεύχη. 

ε') *Ωραι διδασχαΧίας υπολογίζονται καθ* 
έβΧθ[ΛάΧα έν [Λεν τω γ' και δ' ετει εζ (6), Ιν 
δε Ίοΐς λοιποϊς οκτώ (8). Συ(Λπεριλα{Λβάνεται 
,δ' έν ταϊς ώραις ταύταις πα^α γραριματοΧιδα- 
σκαλία, ήτοι τεχνολογία, σύνταξις, καθ*ύπα- 
γόρευσιν γραφή, ιδεών έκθε'σεις κλπ. 

στ') 'Εν (Αεντζ^ α' — δ ' έτους διδάσκεται ή 
νέα ελληνική• έν δε τζ^ έ γίγνεται [χετάβασις 
άπο της νέας εις την άρχαίαν πάντοτε έν 
συγκρίσει καΐ παραλληλισρι,ή^• έν δε τψ στ' 
καΐ ζ' διδάσκεται ή αρχαία, (χή παραλειπο- 
[Λένης καΐ της νέας. 

Ση(χ. Ώς κείμενον προς μετάβασιν εκ της 
νέας εις την άρ/αίαν κατάλληλον δ Σύλλογος 
θεωρεί τ^ ίερόν Ευαγγέλιον, γιγνομένης υπό του 
διδασκάλου εκλογής των καταλλήλων περικοπών. 

ζ') Ώς προς την νέαν έλληνικήν ό Σύλλο- 
γος συν ί στη σι την χρησιν τών άρτίω,ν, καθα- 
ρευοντων καΐ δοκίριων τύπων φευκτέον λοι- 
πόν πάντας τους (λή τοιούτους. 

η') Τών έν τη Άγια Γραφή (Αονον άπαν- 
τώντων τύπων ανάγκη άπλη (χνεία να γίγνη- 
ται καΐ ώς άδόκΐ[Λ0ΐ να χαρακτηρίζωνται. 

θ') Το Συντακτικδν εσται άχώριστον άπο 
της κυρίως Γρα(Α(Λατικης• ώς αφετηρία δε της 
διδασκαλίας προηγούνται πανταχού προτά- 
σεις, έξ ων (Λετα την δέουσαν•τούτων ^υντα- 
κτικήν άνάλυσιν και την άλλη ν διακρίβωσιν 
συνάγονται ή εξάγονται οΐ κανόνες και ορισμοί 
ώς πορίσ(Λατα, έπιτάττονται δε Ικανα παρα- 
δείγματα προς πλείω έμπέδωσιν. 

ι') Αι προτάσεις, ένθα δυνατόν, εστωσαν 
αλληλένδετοι καΐ [Λορφωτικαι του διανοητικού 
και βουλή τικου. 

ια') Το εις διδασκαλίαν προκείμενον μέρος, 
έξ ου ό κανών ή ορισμός έξαχθήσεται, δέον να 
έζαίρηται, 

ιβ') Μετά την δέουσαν άνάπτυξιν και δια- 
κρίβωσιν τών προτάσεων καΐ την δι* εισαγω- 
γικών ερωτήσεων εξαγωγή ν του ορισμού ή κα- 
νόνος διατυπούσθω ούτος σαφώς και συντόμως 
προς την κατά λέξιν άποστο(Λάτισιν ύπο τών 
{Λαθητών. 

ιγ') Έκάστφ (Λαθήματι δέον να έτησυνά- 
τττηται κατάλληλον γύ[Λνασμα προς τε την ά- 
γραφον καΐ εγγραφον άσκησιν εις τα διδα- 
χθέντα. 

ιδ') Πολλάκις διδόσθω αφορμή προς επα- 
νάληψιν. 



ιε') *Η ύλη εκάστου προηγου(χένου έτους, 
μάλιστα οΐ όρισ(χοι καΐ κανόνες, να περιλαμ- 
βάνωνται και έν τοις τών ακολούθων ετών 
τεύχεσι δια λεπτότερων, στοιχείων, ταύτη δε 
να προστίθηται κατ* ετο; δ, τι αναγκαίο ν, ώ- 
στε τφ τελευταίφ ?τει ν' άποτελήται δλον τι 
(ορα και τήν κατά* τεύχη κατανοριήν της ύ- 
λης). 

ιστ') Έν έπομένω (χαθήματι καλόν έπανα- 
λαμβάνεσθαι, ένθα δυνατόν, τας προτεθείσας 
προτάσεις, σκοπίμως μεταβαλλομένας. 

ιζ') Ή εις νέον μάθημα μετάβασις γιγνέ- 
σθω πανταχού ιίτνί'ο.ϊογιχώς και Λογικώς δια 
καταλλήλου επαφής. 

ιη') Αι περιτταΐ και τη δημοτική παιδεύ- 
σει αλυσιτελείς θιωρίαι αποκλείονται. 

ιθ') Τα χειρόγραφα, ευανάγνωστα δντα καΐ 
ρητόν τι φέροντα, αποστέλλονται τω Συλλό- 
φ άνωνύμως• έτισυνημμένον δ* ένσφράγιστον 
ελτίον περιέχει το δνομα του συγγραφέως* εί- 
σι δε δεκτά τα χειρόγραφα μόνον μέχρι τέ- 
λους δεκεαβρίου του 1884, τών μότά ταύτα 
απαραδέκτων δντων. 

κ') Τα μη εγκριθέντα πονήματα αποστέλ- 
λονται αύθις προς κρίσιν διορθούμενα και δια- 
σκευαζόμενα. 



*// κατά τεύχη καΐ σχοΛνκά ετη 

κατανομή τη^ ν^η^. 

Τ•Οχος Α'. "Ετος σχολΜΐ6ν γ'. 

Α' Προτάσεις διηγη^ητιχαί, 

1. Απλή άνεπτ^^γμένη πρότασις. 

Τί ή πώς είσι τα πρόσωπα ή πράγματα. 

Πρότασις. Λέξις. Ύποκείμενον. Συνδετι- 
κόν. •Κατηγορούμενον. — Όνοαα ούσιασ-ϊι- 
κόν .* 'Άρθρον . ^Ρημα, ^Επίθετον. (Ση;Λασία 
μόνον καΐ δύναμις ούχΙ ορισμός εκάστου).— 
Το ούσιαστ. δνομα ώς ύποκείμενον καΐ κατη- 
γορούμενον. Το έπίθετον ώς κατηγορ. και ύ- 
ποκείμενον. — Ή•τελεία στιγμή — Ή συλ- 
λαβή. — Τα φωνήεντα. ΑΙ δίφθογγοι. Τα σύ(χ• 
φωνα. Τάγρά(Λ[λατα. ΟΙ τόνοι. Τα πνεύματα. 
— ^Το κύρνον δνο[Λα. Το προσηγορ. δνομα.^ 
Το γένος. Ή κατάληξις. Ή ρίζα. Ό αρι- 
θμός (ενικός και πληθυντικός). Ή δνο(Λαστική 
τττώσις (έν τϊ^ έν. και πληθυντικψ). — Συ[Λ- 
• φωνία ονόριατος, άρθρου καΐ επιθέτου κατά γέ- 
νος καΐ άριθ{χόν. 

Όρισ[Λθΐ (γρα(Λ(χάτων— φωνηέντων — οι- 



^ΑΡΑΒΑΙΙΙΙΟΣ ΑΓΔΜ ΠΙΡΙ ΑΙΔΑΙΤΙΚΔΝ ΒΙΒϋ&Μ. 



111 



Λίγ^'ων — τ/Γ^ΐΑφώνων — συλλαβής — λέζεως — 
χίο^σεως. — Όνό|Αατος κυρίου — προστογορι- 
Χ35 — χρθρου — ρή(ΐ.ατος — έτηθέτου. — *Γπο- 
«ιιανου — συνΟΕτικου — κατηγορου(Λ6νου . — 
Τόνων — -^νδυΐΑχτων. — Γένους — καταλήξεως 
— χριθριου). 

2. Ή άτϊλη συνεπτυγ[Λένη πρότασις. 

Τί είσιν η τι ττράττουσι τα πρόσωπα η 
«ρχγματα. 

Όδίσρ,ος (άνεπτυγ(Λένγ)ς — συνεπτυγιχένης 
ί:ροτά(ίεως). 

Β\ Προτόσίκ: τκεπΛατυσμέγαι [ίεζά ττροςδω- 
ρίηιον κατά γενική ν £> τω έηχω χαΐ ηΛη- 
9ΰηιχώ α) άπρόθεζον^ 6' ) ψπρόθετον, 

*Εζα/ρ€ταί η κατάληξις ττις γενικής. — 
Λείκνυται Υ} δύναρ-ις της προθέσεως καΐ του 
ιτροσλορισμου . — Όρισ{λθΙ (προθέσεως — προς- 
λορισ{Αθυ έ{Λπροθέτου, άπροθέτου — πεπλατυ- 
σ|«νης προτάσεως). 

Γ'. Προτάσεις μετά άκτιχεψεγου η ηροσδιΟ" 
ρισμον χατ' αίτιατικην έν τω έηχω χαι 
χ2ηθν>'τ. ά) άπρόθετογ, 6'^ ψτχρόθετογ. 
*Εζσίρ€ταί η κατάληξις της αιτιατικής. — 

Δείχνυται η σηι^ασία του άντικεψένου . — Ό- 

ρισρς άντικεΐ{Λένου. 

^^ Προτάσεις μετά άκτιχεψέγου η προσδωρί" 
σμον κοίτα, δοτικην ε>' τω έηχω χαι πΛη-' 
θϋκτιχω ά'^ άτΐρόθετογ^ 6') έμ^ρόθετον. 

* Εξαίρεται ή κατάληξις της δοτικής. — 
Παρατηρησις περί ταύτης έν τφ λαλειν και 
γρχφειν, δτι άντ* αύτης γίνεται χρησίζ της 
«ίτιατικης έ(Λπροσθέτου. 
Ε'. Προτάσεις χΛητιχαί, εηιγωνηματιχαί^ 

θαϋμαστιχαΐ έγ τω έηχω χαι πΛηθυντιχω. 

Έζαίρεται η κατάληξις της κλητικής. — 

Το έπιφωνηριατικον η θαυ[Λαστικον ση(χεΐον. — 

Όρισ(Α.ός Ιπιφωνη[ζατος. — Αί π^κζε πτώσεις. 

Όρισριος πτώσεως. Συ[Λφων{α όνό(χ., άρθρου 

χ%\ επιθέτου και κατά πτώσιν (Όρα Α', 1). 

ΣΤ\ Προτάσεις εχουσαι το νποχ. η χατηγορ. 

η άγτιχ. η τογ ηροσδιοριομογ ομαΛογ πρω^ 

τ6κΛιτογ όνομα έγ ταΐο 5 πτώσεσιγ εγιχου 

χαι πΛηθνγτιχον μετά τον οίχείου^ άρθρον, 

— Τν:ΐθΐ έγ διαγράμματι, 

1. θηλυκού εις η (α' οξυτόνου, β' παροξύ- 
τονου). 

2. θηληκου εις α (α' οξυτόνου, β' παροξύ- 
τονου, γ' προπαροξύτονου) <ρυλαττο(Λένου έν 
τ$ γενυιτί και δοτικχί. 



3. Αρσενικού εις η^ (α' οξυτόνου, β' παρο- 
ξύτονου). 

4. *Αρσενικου εις ας (παροξύτονου). 
Όρισ[/.6ς κλίσεως — πρωτοχΛίτωγ όνοριά- 

των, επιθέτων. — Φωνήεντα {λακρά, βραχέα, 
δίχρονα. — Συλλαβή ιχακρά, βραχεία, κοινή. 

— Ή συλλαβή ώς προς τήν θέσιν αυτής. — 
Ή λέξις ώς προς τον άριθ(Λ. τών συλλαβών 
και τον τόνον αύτης. — Συλλαβισριός. — Το- 
νισ[/.6ς (κυριώτεροι και γενικώτεροι κανόνες).. 

— Συνγ)ρηαένα πρωτόκλιτα (μόνον συν7ΐρη(Λέ- 
νοι τύποι). — Συναίρεσις. 

Ση(χ. Ειρήσθω όίπαξ δια παντός, 6'τι, λόγου γι- 
γνομένου περί πραγ[χάτων καΐ άλλαχοΠ διεξα- 
χθέντων, δέον άναφερεσθαι έκεΤ καΐ συνδέειν τ^ 
νέον μετά του πχλαιοΟ, οιον' τχ ενταύθα περί 
φωνηέντων, συλλαβής, τονισμού *κλπ. σύνδβσον 
προς τα έν Α', 1. 

Ζ' . Προτάσεις ε\;ονσαι το νποχείμ. ή χατη^ 
γορονμεγογ η άγτιχείμ, η τνροσόιορισμογ 
δεντερόχ^Ιιτογ δμαΛογ ογομα έγ ταΐς 5 
πτώσεσιγ έγιχον χαι π.Ιηθνγτιχον αριθμόν 
μετά τον οιχείον άρθρον, — Τύποι έτ 
διαγράμματι. 

1. Ουδετέρου εις οκ (α ' οξυτόνου, β ' παρο- 
ξύτονου, γ'προπαροξ., δ' προπερισπωμένου). 

2. Αρσενικού εις ος{%' οξυτόνου, β' παρο- 
ξύτονου, γ' προπαροξ., δ' προπερισπωμένου). 

3. Θηλυκού εις ος (α ' οξυτόνου, β' παροξ., 
γ' προπαροξ., δ' προπερισπωμένου). 

Όρισμος δευτεροκλίτων ονομάτων καΐ επι- 
θέτων. — Συνηρημένα δευτερόκλιτα (μόνον 
συντηρημένοι τύποι). 

/Γ. Προτάσεις εχονσαι νποχείμεγογ άγτωγν 
μ ία γ προσωπιχήγ η δειχτιχΊ\γ, 

Εξαίρεται ή σημασία της αντωνυμίας. — 
Όρίζεται ή αντωνυμία (προσωπική — δει- 
κτική). 

θ'. Προτάσεις ε^ονσαι το ρήμα εις έγιχογ χαι 
π.Ιηθνγτιχογ όριθμογ α[ έγ τω ένεστ'ώτι, 
β' τω παρελθόντι, γ' τω μέλλοντι σνντε- 
Λιχω χαι παρατατικφ χρόγω (διά τον θχ 
μόγογ^. 

/'. Προτάσεις εχονσαι παραγώγονς Μζεις α' 
δίά σνγθεσεως, β' διά προσθ7}χης τώγ ττα- 
ραγωγιχώγ χατα,Ιήζεωγ έχ τώγ ενχρΊΐστΟ'- 
τερωγ χαίσυγηθεστ^ρωγ, 

Σύνθεσις. — Παραγωγή λέξεων. 

Τέλος του Α' τεύχους. 



ι 



112 



Ο ΙΧ Ε/ΐΟΑίί ΙΑϋϋΙΙβϊ ΦΙΑ0Α0ΠΙ9Χ ΣΤΑΑ•Γ•Σ. 



Τλ^χος Β'. "Ετος σχολ(«6ν 9\ 

Τη ΰλγ) του προηγου(Λένου τεύχους έστω 
συτυγασμέκη καταλλήλως κοΛ ή έφεξης. 

Α\ ^ΑπΛη άνεπτυγίίέτη ερωτη/ίατιχη πρό^ 
τασις, 

1. ΔιΊρωτη(Λατικης αντωνυμίας. 
2• Δι'έρωτη(Λατικου έπιρρή(Λατος. 
Έρωτη{Αατικον (Π)(χεΐον. — Έρωτη(Λχτική 
αντωνυμία. — Επίρρημα (σημασία, ορισμός). 

, Β'. Σντθίχος πρότασις, 

1. Ώς 7Γρ6ς το ύποχείμενον. 

2. » » » κατηγορούμενον. 

3. » » » ρήμα. 

4. » »' » άντικείμενον. 

5. » » τον προσδιορισμόν. 

Περί συμφωνιών τα.κυριώτερα. — Ό σύν- 
δεσμος χαί, — ΣυμπλεκτικαΙ προτάσεις. — 
Το κόμμα. — Ή άνω τελεία η το κώλον. — 
*Η περίοδος. — Ό λόγος. — Παράλειψις ο- 
ρού τίνος της προτάσεως. 

Γ\ ΠροτάσΗς ίχονσαι το νκοχ, η το' χατηγ, 
ν ακτίχείμ. η τον προςύίορισ/^οκ όιιαΜν 
ζρΐτόχ*ΙίΤον ΌΥοιια έγ ταΐς 5 πτώσεσι τον 
έτιχ. χαΐ πΛηθυντιχου αριθμού μετά του οι" 
χείον άρθρον, — Τνποί εκ όιαγράμματι των 
Ληγόντων ε> τη όνομαστιχρ 

1 . εις >• (της ^ίζης αμεταβλήτου) α' οζυ- 
τόνου> β' παροξύτονου, γ' προπαροξύτονου, 
δ* προπερισπωμένου. 

2. Εις ρ (της ρίζης αμεταβλήτου) α' όξυ- 
τόνου, β' παροξύτονου, γ' προπαροξύτονου, 
δ' προπερισπωμένου. 

3. Εις α (της ρίζης αμεταβλήτου) ά οξυ- 
ΐίόνου, β ' παροξύτονου, γ' προπαροξύτονου, 
δ' προπερισπωμένου. 

Χαρακτηρ τριτοκλίτων καΐ που άναζητη- 
τέος. 

Τύποι έν διαγράμματι των όμαλωτέρων έκ 
τβν ληγόντων έν τη ονομαστική 
. 1) εις ί.— 2) είξ ^^,— 3) εις ^.— 4) εις 
φωνήεν α, ν, ω, 

Ήμίφωνα. "Αφωνα. Διαίρεσις ήμιφώνων 
καΐ άφωνων. Τροττο άφωνων. Μεταβολή προ- 
φοράς συμφώνων τινών (σ προ άμεταβ. κτλ. 
Γ, π μετά του ν, γ προ γ, χ, χ κλπ.). Προ- 
φορά του ν τών διφθόγγων αν, ευ, ηυ, 

'Ορισμος τριτοκλίτων. Κανόνες (κυριώτεροι 
καΐ γενικώτεροι). Αΐ τρεις κλίσεις. 



ά' . Προτάσεκ: εχουσηι όμαΛον ίίτίΰετον εν 
τοίζ τρισΐ βαθμοΐς. 

1. Τρικατάληκτον. 

2. Δικατάληκτον. 

3. Μονοκατάληκτον. 

Όρισμος (τρικαταλ. — δικαταλ. — μο*• 
νοκαταλ.) — θετικού — Φ^γκριτικοΰ — υπερθε- 
τικού. — Κανόνες (οΐ κυριώτ. καΐ γενικώτεροι). 

Ε\ Προτάσεις εχουσαι άρίθμηηχά. 

1. Απόλυτα. 

2. Τακτικά. 

3. Χρονικά. 

. 4. Πολλαπλασιαστικά καΐ άναλογ. (πλους 
— πλάσιος — π,Ιασίων) . 

Όρισμός. Κανόνες (κυριώτ. καΐ γενικώτ.) 

ΣΤ\ Προτάσεις εχουσαι αντωνυμίας. 

ι. Προσωπικάς. 

2. Δεικτικάς. 

3. Έρωτηματικάς. 

4. Αορίστους. 

Όρισμοί. Παραλείψεις άντωνυμ. έν τη 
προτάσει. Συμφωνίαι. Έγκλισις τόνου (έν τη 
άορίστφ). Κανόνες (κυριώτ. και γενικώτ.). 

Ζ\ Προτάσεις δριστιχαί, 

1. Ένεργητικαί. 

ά. Ένεστώς έν τφ ένικί;^ καΐ πληθυντικ(|>. 
Τα πρόσωπα. 

β'. Παρατατικός έν τ<ί^ ένικ<ί^ καΐ πληθυν- 
τική). 

γ'. Αόριστος (α' καΐ β', έζα/ρεται δ μδλ- 
λον ευχρ.) έν τή^ ένικψ καΐ πληθυντική. 

Ή Αυξησις. 

δ'. Ό με'λλων συντελικος και παρατατικός 
(δια του ^ά) έν τφ ένικφ καΐ πληθυνταφ. 

ε'. Το ε^^ω κατ* ενεστώτα καΐ παρατατι- 
κον έν τφ ένική^ καΐ πληθυντικ<|^. 

στ'. Το είμαι κατ* ενεστώτα καΐ παρατα- 
τικον έν τφ ένικ. καΐ πληθυντ. 

ζ'. 'Η μετοχή του παθητικού παρακειμέ- 
νου. Ό άναδιπλασιασμός. 

η'. Ό παρακείμενος έν τφ ίνικ(|^ καΐ πλη- 
θυντικ({^., 

θ'. Ό ύπερσυντελικος έν τφ ένικ. καΐ πλη- 
θυντ. δια του ε^ω και της μετοχής του παθ. 
παρακ. χαρακτηριζομένων τών δια του 6^ 
Λω^ ηθεΛον^ εχω γρά^εΙ κτλ. ώς άσυστάτων, 
πλην, εννοείται, της λίαν δοκίμου συντάξεως 
του ξ^ω μετά μετοχής. 



Γ 



ΕΑΡλΠΑίΙΒΙΟΣ ΑΜΝ ΠΙΡΙ ΑΙΑΑΕΤΙΙΜ ΒΙΒΑΙ&Ν. 



113 



Κατχληζις — ρίζα — χαρακτηρ — τροτυη 
τ^ χαραχττ,ρος. — Τύπος όριστνκης έν δια- 
γρέαματι βαρυτόνων και π&ρισπω|Λένων. — 
Ση(λασία — χρ^'^^ζ — όρΐ(Τ(Λθς χρόνων, αύ- 
ςησ{«ιΚ καΐ άναλπλα<7ΐασ(Αθυ. 

2. Παθητικαί. 

Λ. Ένεστώς — Παρατατικός — Αόριστος 
(χίΑϊΤΓ. χλ\ μέσος, α' καΐ β', έζαφομέκον 
τ«α {Μίλλον εύχρηστου) ως έν τη ένεργητικγ) . 

β'. Πάροικε ((χ^νος καΐ *Τπερσυντελικός δια 
τ«; ίί/ιαι καΐ της [Λετοχης του παθητ. πάρα- 
χειρνου. 

γ'. Ό (ΐέλλων συντελικος καΐ παρατ. ως 
π τη Ινεργητικη. 

Το ποιητικον αΓτιον. Φωναί. Διαθέσεις. — 
ΌρισμοΙ (φωνής — διαθέσεως — ποιητικού αί- 
τιου). Τύπος παθητικής φωνής έν διαγρά[Λ[Λατι 
^ιρυτόνων και περισπω(Λένων. 
Η\ Προτάσεκ, νττοταχτιχαΐ (υποθεχικαί) . 

1. Ένεστώς ένερ-^-ητικος και παθητικός. 

2. Αόριστος ένεργ. μιέσος και παθητικός. 

3. Παρακεί|Λενος ίνεργητ. και παθητικός. 
Σύγδεσ{χοι υποθετικοί. Τύπος υποτακτικής 

έγχλίσεως βαρυτόνων και περισπω[Αένων έν 
ίιχγράριαατι. 

θ\ Προτάσεις τζροσταχτικαί. 

1. Ένεστώς ενεργητικός καΐ παθητικός (το 
γ' πρόσωπον δια του Άς). 

2. Αόριστος ενεργητικός, (Λέσος και παθη- 
ταος (το γ' πρόσωπον δια του ας), 

3. Παρακείμενος ενεργητικός και παθητι- 
ώς (το γ' πρόσωπον δια του ας). 

Τύπος προστακτικής βαρυτόνων καΐ περι- 
ΰχω(ανων έν διαγρά(Λ(Αατι. Εγκλίσεις. Χρη- 
Λς τών εγκλίσεων έν άπολύτφ και έξηρτη(χέ- 
ιφ λόγω (τα κυριώτατα καΐ γενικώτατα). Θέ- 
ρτα. Συζυγίαι. 

/'. Προταθείς εχονσαι το νποχείμ, η χατηγ. 
η ά^τιxεψε^ο^ η προςδιορισμοτ 
1 Άναφορικην άντωνυ(Λίαν. 

2. Άναφοραον έπίρρη[χα. 

3. Άναφορικην μετοχή ν. 

Πρότασις κυρία η πρωτεύουσα — δευτε- 
ρεύουσα . 
Όρισμδς αναφορικής αντωνυμίας. 

ΙΑ' ' Προτάσεις χροηχαί, 

1. Δια χρονικού επιρρήματος. 

2. Δια χρονικής μετοχής. 

3. Δι' εμπρόθετου. 

(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ' 



Τύπος της μετοχής έν τώ ένεστώτι, άορί- 
στφ καΐ παρακειμένφ. *Ορΐίτμος της μετοχής 
(αναφορικής, χρονικής). 

ΙΒ\ Προτάσεις τΐεριέχονσαι απαϊΎα τά μέρη 
του Λόγου, 

Τά μέρη του λόγου. Κλιτά. Άκλιτα. Πτω- 
τικά. Παρεπόμενα (πτωτικών, ρήματος). 

ΣΗΜ. Τα δύο ταίίτα τεύχη είσΐ κυρίως της 
γραμματικής της νέας ελληνικής. 

Τε'λος του Β'. τεύχους. 

Τ«Οχος Γ% "Ετος σχολ(ΐ(6ν •'. 

1 . Τή ενταύθα έπαναληφθησομένη ύλη των 
προηγουμένων τευχών προςθετέον έν καταλ- 
λήλω τόπω δ, τι άναγκαϊον και έφικτον έκ 
τών ουσιαστικών, επιθέτων, αντωνυμιών καΐ 
ρημάτων. 

2. Έν τοις ρήμασιν είςαχθήτω και συνυ- 
φανθήτω καταλλήλως ώς είςαγωγη εις την άρ- 
χαίαν ήδε ή ύλη : 

α'. Το είμι ύπο συντακτικήν (ώς συνδετι- 
κον καΐ ύπαρκτικον) καΐ τεχνολογικήν εποψιν. 

β'. Το άπαρέμφατον κατ* ενεστώτα και 
αόριστον. 

γ'. Το γ' πρόσωπον της προστακτικής μο- 
νολεκτικώς. 

δ'. Ό μονολεκτικός μέλλων έν τη οριστική, 
άπαρεμφάτω καΐ μετοχή. 

ε'. Ό μονολεκτικός παρακ. και ύπερσυντ. 
έν τη οριστική, άπαρεμφάτφ και μετοχί}. 

στ'. Ή ευκτική του ένεστώτος και αορί- 
στου ομαλών ρημάτων. 

ζ'. Τών εις μι ομαλών και ανωμάλων τα 
μάλλον εύχρηστα. 

η'. Τα συνηθέστατα τών άλλων ανωμάλων 
ρημάτων. 

3. Συμπληρωτικά περί προσδιορισμών (ό- 
μοιοπτώτων — έτεροπτώτων — κοινών). 

4. Τα κυριώτερα περί τών άκλιτων μερών 
του λόγου καΐ της συντάξεως αυτών. 

5. Περί παραγωγής και συνθέσεως τα κυ- 
ριώτατα. 

Τέλος του Γ' τεύχους. 



ΤβΟχο^ Α', "Ετος σχολιχύν στ'. 

Τη ύλη τών προηγουμένων τευχών σνκυ^ 
^α^θήτω καταλλήλως καΐ συμπληρωματικώς: 

) 15 



114 



Ο II Ι/Ι|»ϋ1 ΙΑΑΙΙΙΙΕΦΣ «ΙΑ•Α«ΠΕΘ£ ΖΠΑΦΓΑΣ. 



1. ΠοΙν ο, η άναγκαϊον τη Χη}Λοτικη παι- 
^ιύση Ιχ του χν^ηχον χ,οΛ τεχ^^οΛογιχου, προς 
δβ έκ του συτζαχηχου δσα ανάγονται εις το 
νηοκείμετοτ κοιΐ τους αΛΛονζ δρονς της προ- 
τάσεως, το ρήμα (ένεργητικον (χεταβατικόν — 
[λονρτττωτον — δίτττωτον, άμετάβατον , ούΧέ- 
τερον, παθητικόν, (χέσον, άποΟετικόν), το ά- 
παρέμφατον (τελικόν, είδικόν), την μεΐοχη^ 
(έπιθετικήν, παρενθετικήν, κατηγορημ-ατικήν, 
απόλυτον), τα απρόσωπα, τχ εις ζέοζ ρη[Αα- 
τικά. 

2. *Ό,τι εις την χρησιν τών εγκλίσεων Ιν 
άπολύτφ καΐ έζηρτηρι,ένψ λόγφ τη; αρχαίας 
άνάγετοίΐ* ^τίι κυρ«4τϊκτα καΐ γινι«ώτατα). 

3. Τα κυριώτατα καΐ συνηθέστατα περί 
συνδέσεως των λόγων καΐ τών συντακτικών 
σχη[Λάτων καΐ ίδιω(Λάτων. 

Τέλος του Δ' τεύχους. 



Τ•Οχο$ Ε•. "Ετο^ σχολ»»6ν ζ'. 

Έν τη ύλη των προηγου{Αένων τευχών προς- 
τεΟητω καΐ συ^υγα^θ^μω καταλλήλως και 
συ(Λπληρω|Λατικώς πάν ο, τι άναγκαϊον τη α- 
στική σχολή συμ,φώνως τη β ' γενική άρχη εκ 
τε του συνταχτικού, τνπιχον, τ€}ΐΎοΛογιχου και 
έτυμοΛογίχου . 

Έν Κωνσταντινουπόλει, τη 18 Μαρτίου 1883. 

*// έχπαιύεντιχη €πηροπ>) 

Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. 

ΗΡ. ΒΑΣΙΑΔΗΣ. 

Θ. ΣΑΛΤΕΛΗΣ. 

Α. ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ. 

Ν. ΠΑΡΑΝΙΚΑ2. 

Κ. Γ. ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ. 

Α. ΜΑΛΙΑΚΑΣ. 

ΧΡ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ. 

Π. ΠΑΠΑΡΟΥΣΗΣ. 

Γ. ΤΣΙΑΚΑΣ γραίχματεύς. 



ιτροπρ Ατνπντ Α 

ϋρ^ ουγγραφ4}ν ΕΑΑΗΝΙΚΗΖ ΙΖΤΟΡΙΑΖ, 

μίσηί »αΙ ν^ωτίρας^ πρ6ς χρήσεν τΛν 

τρεΛν άν«»τ(ρι•ν τίλξεων τοΰ δη- 

μοτίΜοΟ βχολ«{ο\> άμιφοτ(- 

ρΜν τΑν φύλνν. 

Εν τ91 βιογραφικώς συγγεγρα[Λ[ΐ.ένη έκα- 
στου Ιθνους Ιστορί^ί εξιστορούνται γεγονότα 



πραχθέντα έν έποχη, έν ή εζη 6 ^ογραφού- 
ρ,ενος άνηρ η γυνή. Τών γεγονότων τούτων 
κύριον δρών πρόσωπον παρίσταται αύτο το 
βιογραφού{Λενον, περί ο συγκεντρουνται πάσαι 
αΐ πράξεις καΐ άπας ό εθνικός βίος της επο- 
χής εκείνης. Όθεν ο βιογράφος οφείλει να έκ- 
λέξη εκείνους τους άνδρας και εκείνους τάς 
πράξεις αυτών, οσαι συντελουσιν εις άπςικόνι- 
σιν του εθνικού βίου, δστις έν τη τελείίκ αυ- 
τού αναπτύξει εστίν είκών αυτού του ανθρω- 
πίνου γένους. 

Έν τισι τών εθνών, ως έν τφ έβραϊκφ φέρ* 
ειπείν, ή ύπαρξις αυτών, το μ,εγαλεϊον καί 6 
χαρακτηρ οφείλονται εις τους μεγάλους αυτών 
άνδρας, ώς τον Άβραά(Λ, Ισαάκ, Ιακώβ, 
'Ιωσηφ, Μωϋσην, τους κριτάς Γεδεών καΐ 
Σα(χψών, τους βασιλείς και προφήτας Σα- 
ούλ, Δαβίδ, Σολθ[λώντα, Ήλίαν, Ήσαίαν, 
κλπ. "Εν τισι δε, ώς έν τφ έλληνικ<|^, ο( [14- 
γάλοι αυτού άνδρες ουκ είσΐ μετέωρα φαινό- 
μενα ανεξήγητα, άλλα φυσικον προϊόν αύτου 
του έθνους, σ'^ντελέσαντες τινές {/.έν εις δό- 
ξαν και άνύψωσιν αυτού, δσον εκείνο εις την 
ύπαρξιν αυτών, τινές δε παράσκευάσαντες το 
μεγαλεΐον τών επερχομένων γενεών, ώς ό Λυ- 
κούργος έν Σπάρτη, δ Σόλων και Θεμιστοκλής 
έν Αθήναις, τινές δέ συγκεφαλαιώσαντες] έν 
έαυτοϊς δ, τι μέγιστον και ύψιστον έδημιούρ- 
γησεν ή ελληνική μεγαλοφυία έν τφ πολιτικώ 
βίφ, έν τψ φιλολογικφ, έν τφ έπιστημονιχφ, 
παρίστανται ου μόνον εικόνες του εθνικού βίου 
της εποχής αυτών, άλλα κχΐ φάροι φαεινοί, 
διδάσκαλοι πάσης γενεάς δντες, ώς 6 Όμη- 
ρος, 6 Αισχύλος, ό Σοφοκλής, ό Ευριπίδης, 
ο Περικλής, ό Φειδίας, ό Σωκράτης, ό Πλά- 
των, ό Άριστοτε'λης, ό Δημοσθένης, ό Μέ- 
γας Άλέξανδρο^. Όθεν οί βίοι τών (χεγάλων 
τούτων ανδρών ευκρινώς άπεικονίζουσι τον ί- 
θνικον βίον, δς έστι θρησκευτικός, ττολιτικός, 
εμπορικός, στρατιωτικός, φιλολογικός, καλλι- 
τεχνικός, έπιστη[Λθνικός• διό ό βιογράφος γι- 
νώσκων πάντα ταύτα οφείλει να έκλέξη την 
βιογραφίαν τών ανδρών εκείνων, δσοι άντιπρο- 
σωπεύουσιν ενα οίονδήποτε κλάδον του εθνι- 
κού βίου εκάστης εποχής. Έν πάσαις δε ταΐς 
βιογραφίαις ταύταις άείποτε το (λέν Ιθνος προε- 
ξαρχέτω ώς ή γενέτειρα αυτών, οΐ δέ (χ,εγά- 
λοι αυτού άνδρες ίπέσθωσαν ώς ζώσαι καΐ πι- 
σταΐ εικόνες μιας τίνος δψεως τού βίου αυτών. 
Τα ανωτέρω προεισαγωγικώς έκθέ(χενοι, άπερ 
δέον εχειν ύπ' δψιν τον βιογράφον, όρίσω(χεν 
Ι παρακατιόντες, προς πλείω καΐ σαφεστίραν 



ΕλίΑΙΜΠΟΣ ΑΓ&Η ΟΚΡΙ ΑΙΑΑΙΤΗ&Κ ΜΒΑΙΔΙΤ 



115; 



ίϋτ«υ όίτιγίαν, οποίους άνδρας εν ίκάατψ 
ψί^τι 5έον οώτον βιογραφήσαι, δττως, ώς 
£ΐς χάτοχτρον αποβλέπων, ποιη<π) το έργον 
ιύτκϊ ώςοίόντε τελειότερον, έπαγωγότερον 
«Ες παιβΐ καΐ χατά (τ^νέπειαν άνυ<η[χώτερον. 

Ή Αλϊϊνυείϊ Ιστορία αρχαία, (χεση χαΐ νεω- 
τέρα είς τρία διτϊρτισΟω τ}χγΐ(ΐατα. ΚαΙ το μεν 
«ρώτον χτριλααβανέτω τους βίους του Λυ- 
χίώρ^>, του Σόλωνος, του Πεισκττράτου, του 
Μιληχ^υ, του Αριστείδου, του Θεμιστοκλέ- 
ους, του Παυσανίου, του Κίμωνος, του Περι- 
3Λ£θυς, του Λυσάνδρου , του Θρασυβούλου , του 
Άγτδβιλάου, του Έπαμεινώνοου , του Πελοπί- 
Ι«, του Φιλίππου, του Δημοσθένους, του Με- 
γ^λου 'Αλεζάνδρου^ του Μεγ. Κωνσταντίνου, 
Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου, 'Ρήγα του 
Φιραίου, Άδαμαντίνου του Κοραή, Ζωσιμά- 
ί^ ΧΛΪ Κα-πλάνη. Έν δε τψ δευτέρφ τμηματι 
«θ(&περιλαμ£ανέσθωσαν προς τοις ανω μνη- 
βΦ^ίβητ, εύρύτερον διδασχομένοις κατά το έτος 
τ«>το, οΐ βίοι του Όμηρου, του Τυρταίου, του 
Άριστοδημ,ου, του Αριστομένους, του Κλβί- 
«Ιένους, του Σωκράτους, του Άλκιβιάδου, 
τ^ Πλάτωνος, του Αριστοτέλους, του Πυρ- 
ρού, του Φιλοποίμενος, του Ιουστινιανού, του 
Ήραχλεί(κ», του Βασιλείου του Μακεδόνος, του 
'Αλεξίοο Κομνηνού, Θεοδώρου του Λασκά- 
ρεις» Μιχαήλ του Παλαιολόγου, Παναγιώτου 
του Νιχούβη, Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου 
•Λυ έξ απορρήτων κλπ. Έν τφ τμηματι τού- 
τ» όφείλβι ό βιογράφος ίν άρχη έκαστης βιο- 
γραφΐβε^ «χειν συνημμένα δια βραχυτάτων τα 
κενά χρονιχα διαστήματα από της εποχής του 
βιογραφνιθέντος μ«χρι της Ιποχης του βιογρα- 
^μένου^ προς δε διαλαμβάνειν καΐ περί του 
7ρόνου χοεί τόπου, εν φ έγεννήθη καΐ διεβίω 
ό βίογραφούμενος, προτάττων , ει δυνατόν , 
«ι την ττροτομην έκαστου αυτών, καΐ ιδία των 
^ τ^ αρχαία* ΙστορΙο^ αναφερομένων, έν ταΐς 
ίφεσι τών οποίων να δια^αίνηται Ιναργώς ή 
)ΐεγαλοφυία καΐτο μεγαλεπττίβολον των επαξίως 
(ΐι«γάλων ανδρών κληθέντων και καλουμένων 
χήίά τ« τών αρχαιοτέρων καΐ τών νεωτέρων. 

Έν δί τφ τρίτφ τμηματι προταχθήτω έ- 
«ιτομωτάτη γεωγραφία διαλαμβάνουσα περί 
των χωρών, τών πόλεων καΐτών τόπων, Ιν οίς 
τι έν τ5 Ιστορίί}: αναφερόμενα γεγονότα Ιτ5- 
λέσθησαν. Ταυττ) έπέσθω Ιστορία επίτομος κα- 
τχ συνέχειαν και κατά χρονολογικην τάξιν 
Φίντεταγμέιη καΐ κατά περιόδους διτιρημένη. 
Έν ταυττ) διαλαμβανέσθωσαν τα περί της 
Πελασγιχης Ιποχης έν συντόμφ, τα περί της 



ηρωικής έποχης, τα περί της ίποικήσεως της 
Δωρικής φυλής έν Πελοποννήσφ, τα περί τών 
τριών κυριωτέρων αποικιών καΐ τών μετά ταύ- 
τας έν Μιχρ^ Άσίίΐϊί, Προποντίδι, Εύξείνφ 
Πόντψ ώς καΐ ταϊς νήσοις καΐ παραλίοις της 
Μίσογείου θαλάσσης , τα περ» 'ίης άκμίΐί 
και γενέσεως της 7ωνικης ποιτί^βεως, τα περί 
της νομοθεσίας του Λυκούργου και Σόλωνος, 
τα περί τών Μεσσηνιακών πολέμων, τα έπΙ 
τών Πεισιστρατιδών, τα περί τών Περσικών 
η Μηδικών πολέμων, τα περί της ηγεμονίας 
τών Αθηνών, τα περί της άκμης τών τεχνών 
και επιστημών, τα κατά τον χρυσουν αίώνα 
έπιτελεσθέντα κυριώτερα δημόσια καλλιτεχνι- 
κά έργα, τα περί του Πελοποννησιακού πολέμου, 
τα κατά την άνάβασιν τών μυρίων, τα περί της 
άκμης της Σπάρτης, τών Θηβών και Μακε- 
δονίας, τα κατ* Άλέξανδρον τον Μέγαν, τα 
περί του κράτους τών Πτολεμαίων, τών Σελευ- 
κιδών και του Περγαμηνοΰ, τα της ΆχαΧκτίς 
και Αίτωλικης συμμαχίας, τα της ύποοουλώ- 
σεως της Ελλάδος και της καταστάσεως αυ- 
τής υπό τους *Ρωμαίους, τα από της Ιδρύ- 
σεως του Βυζαντινού κράτους μέχρι της κα- 
ταλύσεως αύτοϋ, τα περί τών άρματωλών και 
κλετΓτών και τα περί τών κυριωτέρων σχολών. 
*Η γλώσσα έν γένει έστω ευλητττος, ανά- 
λογος δε ταϊς διανοητικαϊς του παιδός δυνά- 
μεσι και μακράν ξενισμών. Τελευτώντες συ•* 
νιστώμεν τώ συγγράφει, ίνα και τόδε κατά την 
συγγραφην εχγ) έν ν({ν, δτι τό ημέτερον έθνος, 
καίπερ πολλάκις έν κρισιμωτάταις και ταλαι- 
πωροτάταις εύρεθέν περιστάσεσι, πολυειδώς 
και άπο βορρά, και από νότου, και άπ' ανα- 
τολών, και άπό δυσμών πολεμούμενον και κα- 
τατρυχόμενον, ουδέποτε άπέκαμεν, ουδέποτε 
άπέβαλε την γενναιοψυχίαν και ελπίδα αυτού 
περί της παλιγγενεσίας, άλλα μικρόν προς με- 
γάλους διαπολεμουν επέτυχε τέλος δ, τι έθνος 
τοιούτον και τηλικουτον ϊχον παρελθόν καΐ 
φύσει ελεύθερον είναι δίκαιον ν* άπολαύτρ. 

*Η * Εκπαιδευτιχη *Εκιτροπ)ι 

Ι. Σ. ΖΙΦΟΣ, πρόεδρος. 

ΗΡ. ΒΑΣΙΑΔΗΣ. 

Ο. ΙΑΛΕΜΟΣ. 

Κ. ΚΑΛΛΙΑΔΗΣ. 

Ν. λουτράρης. 

Χ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ. 

θ. ΣΑΛΤΕΛΗΣ. 

Α. ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ. 

Ν. ΠΑΡΑΝ1ΚΑΣ, γραμματεύς. 

Α. ΜΑΛΙΑΚΑΣ, εισηγητής. 



116 



Ο ΙΜ Κ/ΗΟλΙΙ ΙΛΑΒΜΙΙΟΣ ΦΙΑΟΑΟΠΙΟΣ ΣΥΑΑ0Γ02 



ΒΙΔΙΚΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

ΑΙΑΓΔΧΙΖΒΙΑΤΟΖ Γ' ΕΤΟΥΖ 

Προς βύνταξεν Χρηστομάθειας τ4}ς 
νέας Έλλην&κ42ς γλώσσης• 

Βραβενθηοομέιτης τΤ} ττρώττι χυρ(αχΤ} Μαίου 
1882 χαζά την έκέτεων του Συ.ΙΙόγου έορ- 
την, άνα^Ύωσθεν έν τ/} ΧΙά' συνεδριάσεί 
της 22 *0χτω6ρίου 1880 υπό του είσηγη^- 
του τή<; * Εχπαιόευτιχης Έπιτροχης χ. Κ, 
ΞανθοτΐούΛου , 

ΒραβλΎον φράγ«« 7X0. 

1) Άφου [Λετά (χακράν αιώνων ά(Λφνσβητη- 
σιν καΐ έργασίαν έπικρατήσασχ ή καθω(Λΐλη- 
[λένη κατέστη ή γλώσσα λογία, επιμελώς ρυΟ- 
|Λΐζθ(Αένη, (λάλιστα άπο τών αρχών του αιώ- 
νος τούτου και πλουτιζθ(Αένη , βεβαίως αναγ- 
καία απέβη και ή διδασκαλία αύτης Ιν τοις 
δγ,(Λθτικοϊς σχολείοις ώς πρώτη γλωσσική (λχ- 
θησις του παιδος κατά τας απανταχού του 
πεπολιτισμένου κόσ(Αου άνεγνωρισ{Λένας παιδα 
γωγικας αρχάς* ούτω λα(Λβχνει ό παις αύτο- 
συνείδησιν της τέως άνευ συνειδήσεως ένεργου- 
ρ,ένηςκαΐ τελούμενης αύτου μητρικής γλώσσης. 

2) Άλλα τιθεμένης της αρχής ταύτης εις 
πραξιν, ανάγκη ευθύς Χρηστομάθειας, ήτοι 
κειμένου αρμοδίου τής νεωτέρας ταύτης μορ- 
φής τής ελληνικής γλώσσης, καΐ Γραμματικής. 
Άλλα την μεν Γραμματικήν δύναται αύτος ό 
διδάσκαλος καΐ άνευ τοιαύτης έν ταις χερσί 
τών παίδων να διδάσκτρ Ικανώς, ώς ύπάρχου- 
σαν Ιν τώ διδασκομένφ καΐ άεΐ ζώσαν και ε- 
παναλαμβανόμενη ν έν τώ άναγινωσκομένψ καΐ 
τψ προφορική λόγψ, το δε προσήκον κείμενον 
τής αναγνώσεως, το δι' ου δ παις βαθμηδόν 
ου μόνον την γραμματικήν του λόγου πλοκήν 
καΐ κατασκευήν καΐ την όρθην άπαγγελίαν θα 
διδάσκηται και τα διάφορα αύτου είδη θα 
ννωρίστ) σταθερώς, άλλα και το ττνευμα σπου- 
οαίως τρεφόμενον θ* αύξάνγ) και εις το κάλλος 
του λόγου έποπτικώς θα συνειθίσγι να ύψωθη, 
το τοιούτον κείμενον βεβαίως δεν δύναται να 
ύπάρχτ) άνευ έπΙ τούτφ συλλογής. 

3) Την τοιαύτην Χρηστομάθειαν , την όπω- 
σουν πλήρη και προσήκουσαν εις την διδα- 
σκαλίαν τών παίδων Ιν τοις δημοτικοϊς σχο- 



λείοις, περιλαμβάνουσαν κατ* έκλογην πάντα 
τα είδη του τε πεζού καΐ του ποιητικού λόγου, 
Ικ τών νυν δοκιμωτέρων ποιητών και πεζογρά- 
φων, είτε και άλλοθεν, δπου ανάγκη, σκοπί- 
μως δε συντεταγμένην, δεν εχομεν εως σήμε- 
ρον, και δια τούτο μεταχειριζόμεθα διάφορα 
αναγνωστικά, τα μεν εκ τών ξένων γλωσσών 
μεταπεφρασμένα, ολίγα δε καΐ πρωτότυπα ά- 
νευ μεθόδου καΐ άνευ μέτρου, ώς έκάστφ δοκει. 

Τούτου ένεκα προεκλήθη ύπο του Ελληνι- 
κού Φιλ. Συλλόγου το παρόν διαγώνισμα, Ιφ' 
φ προβάλλονται νυν αί Ιπόμεναι όδηγίαι τφ 
μέλλοντι να άποδυθη εις την σύνταζιν τής ζη- 
τούμενης ταύτης Χρηστομαθείας. 

Πρώτον μεν πρέπον οί άπο τών άρχων τοϋί 
αιώνος τούτου δοκιμώτερον συγγράψαντες καΐ 
ποιήσαντες να τεθώσιν ώς βάσις~ τής Χρηστο- 
μαθείας ταύτης• ορίζεται δε ή εποχή αύτη ώς 
το κύριον χρονικον σημεϊον, όπως ύποβληθη 
το μάλλον συντετελεσμένον καΐ μεμορφωμένον 
τής νεωτέρας ελληνικής γλώσσης. Άλλ* εν- 
τεύθεν δεν αποκλείεται βεβαίως εϊ τι καΐ Ιζ 
αρχαιοτέρων εποχών τυγχάνει λόγου άζιον και 
καλώς γεγραμμένον. 

Δεύτερον ή συνταχθησομένη ύλη διαιρετέα 
εις δύο τόμους, ών έκάτερος αύθις εις δύο βι- 
βλία, κατά τα εξής βαθμιαία κεφάλαια. 

Τρίτον έτος του όη^/οηχοϋ σχοΛείου, 

Α'. Διηγόματα βραχέα. Μύθοι και παρα- 
μύθια. Παροιμίαι και αινίγματα, προσευχαί, 
ύμνοι. 

Β'. Περιγραφαι μικραι τών συνήθων τής 
φύσεως φαινομένων, καταιγίδος, βροντής, νε- 
φελών, βροχής, ωρών του έτους, τών ηλικιών 
του άνθρωπου, εικόνες φυσικών φαινομένων. 

Γ'. Τα σπουδαιότερα τής εθνικής γεωγρα- 
φίας καΐ χωρογραφίας. Τα σπουδαιότερα του 
έθνικοΰ ημών βίου άπο τών αρχαιοτάτων χρό- 
νων έν τοις βίοις ανδρών Ιξόχων ή έν τ(ρ βίφ 
του λάου, π. χ. άσματα λυρικά διάφορα του 
κάλλους τής φύσεως καΐ του κάλλους τής καρ- 
δίας τής αίσθανομένης ευγενή αισθήματα. 

Δ'. Ήθικα διηγήματα. Παραβολαι καΐ 
παραδείγματα. 

Τέταρτον έτος του δη^ίοτιχου σχοΛείου, 

Ό αύτος κύκλος ευρύτερος παραλειπομένων 
τών μύθων, παραμυθίων και παροιμιών, προς- 
λαμβανομένων δε περιγραφών του βίου ζώων 



ΕΑΡΑϋΙΚΕΙΟΣ ΑΓ&Ν ΚΕΡΙ ΑΙΛΑΕΤΙΚ&ΙΙ ΒΙΒΑΙΔΝ 



117 



ΐκ^ΐί χ,%\ ρντών -Γίνων Άΰά ανοίων και (λάλι- 

ΙΙψχτο^ ίτοζ: τον ΰίψοτίχοΰ σχοΑεΙου. 

Α ' ^^Ι^τ>σ&ογ^ΐχφ(χά. Φνσικης Ιστορίας 
τϊ ^:5τλλιλο^'ώ-Γίρον γεγρα[ΐ.^Λενχ, Βοτανΐ5ςης, 
2ύί3λ5ν£αί, Όρ*^5^χολΌγί3^ς τινά, κρυσταλλώ- 
51*) ν τΓί^ίϊΐ^ρ χΐρ α £ , στ οηλχχτ ι Αών χτ> . 

β . 7<ΓΓθριΧ3ε χ^Ι γέωγραφικχ καΐ όδοιπο- 
^ΰϋ£ >ΐΛί Ιχ -τίϊς γΕνι.κ.γ5ς Ιστορίας τα σπουδαίο- 

Γ* Ή9ιχ3ε κ3^£ Ορ7]σΛ£υτΐΑχ. 

Δ . Δτ;*^^-^^^^^ ττροτρίτττίίίά^ αποτρεπτικά, 

Ε . Λυρ^χγϊς 7υοίττι<τεως διάφορα εϊδη άρ|ΛΟ- 
ίιι. 

ΣΤ . Χαραϊ^τ^ρες Υίθικοί Ικ τραγφδιών ει- 

Εχιατ- Α■ο^ ^ο5 ύημύπκον σζοΜίον. 

Ο χ\>τος χ,'^χΧος εύρύτίροζ καΐ ποιήμιατα 
ιΐς ϊη^ιοτνχ.'ϊιν γ'λώσσαν, ών ποιητής αυτός ό 

Η ΐϊλίτΐΛς Ιτ^ι^Ε'λΐβ; φ^ναχθ£ϊσα ύλη δε'ον, 
ά;ΐ>πίδ*ίχθττι νί&νϊ, να καταταχθη εις τέσσαρα 
^ιΏοα Ιυ δ'^^χΐ τό^^-οις, περιέχοντα πλέον τον 



ποιητικον λόγον η τον πεζό ν, καθόσον ό ερ- 
ρυθμός λόγος προσφορώτερος τώ παιδί. 

Έάν τι τών άνω δηλωθέντων κεφαλαίων 
μη ευρέθη πάρα τοις ημετέροις ποι/)ταις καΐ 
λογογράφοις πρωτοτύπως, δέον να ληφθη κα•* 
τα παράφρασιν δόκιμον εκ τών αρχαίων έλλη•* 
νων συγγραφέων η εκ τών ξένων εσπερίδων 
γλωσσών, κατά μετάφρασιν ομοίως δόκιμον. 

Τελευταιον, το περιεχόμενον τών έκλεχθη•* 
σομένων τεμαχίων πλην της καλλιεπείας καΐ 
ορθοεπείας να ηναι άγνόν, ευγενές, ηθικόν, να 
εχτ) φυσικότητα και ορθότητα λογικήν, να ύ•* 
ψοϊ την φαντασίαν εις το ιδεώδες καλόν, να 
εύρύνγ) την νόησιν και έξευγενίζγ) την καρδίαν, 
έχον άντικείμενον τον θεόν, την φύσιν, τον 
άνθρωπον, την πατρίδα. 

*// Έχ^αιόενηχή * Επιτροπή 

Π. ΒΑΣΙΑΔΙΙΣ. 

Θ. ΣΑΛΤΕΛΗΣ. 

Ν. ΠΑΡΑΝΙΚΑΣ. 

Α. ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ. 

ΧΡ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ• 

Α. ΜΑΛ1ΑΚΑΣ. 

Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. 



118 



Ο Ιλ ΙΜΓ/ΙΜΙΙ Ι4ΑΗΚΙΕ0Σ ΦΙλΦΑΟΠΙΦΖ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



ΖΩΓΡΑΦΕΙΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ 



ΖΩΝΤΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ 
ΕΝ ΤΗ ΓΛΩΣΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. 



^--^^&τ<^ 



Καίτοι πλείω η πεντήκοντα παρηλθον ετη, 
έξ ου ο άο{δΐ|ΐ.ος Κοραής πρώτος ύψωσε φω- 
νην ύπερ: της συλλογής τών ζώντων μνημείων 
του ημετέρου έθνους, άποΧεικνύων τας εξ αυ- 
τών πολλας χαΐ μεγάλας ωφελείας δια της 
παραλληλίσεως προς τα άρχαϊα, καίτοι έκτο- 
τε πολλοί ταϊς σοφαίς του σοφού άνδρος συμ- 
βουλαις επόμενοι εις συλλογην της ύλης έπε- 
δόθησαν, ολίγη δμως μέχρι τοϋδε ηθροίσθη, 
ή δε πλείστη, πολύτιμος ούχ ήττον τών πο- 
λυθρυλλήτων άργυροφόρων σκωριών καΐ έκβο- 
λάδων, κείται κατακεχωσμένη καΐ ανεκμετάλ- 
λευτος* διότι προς άμοιβήν τών κόπων και ά- 
ποζημίωσιν τών ενδεχομένων δαπανών ουδε- 
μία έχορηγηθη χρηματική βοήθεια εις τους 
έν ταΐς έπαρχίαις δυναμένους μετ* επιτυχίας 
άσχολεϊσθαι προς συλλογην τών ζώντων μνη- 
μείων, οΐοί είσι μάλιστα οΐ διδάσκαλοι τών 
δημοτικών καΐ ελληνικών σχολείων. 

Ό Φιλολογικός Σύλλογος προς εύκολωτέ- 
ραν της γλωσσικής ύλης συλλογ'ον έπιθυμών 
να συμπαραλάβγ) συνεργούς καΐ συμπράκτο- 
ρας τους έν ταις έπαρχίαις διαμένοντας και 
δυναμένους εις τοιαύτας εργασίας άσχολεϊσθαι, 
επιτυχών δε καΐ γενναίας χρηματικής χορηγή- 
σεως πάρα του φιλογενεστάτου και τών κα- 
λών ζηλωτου Κ. Χρηστάκη Ζωγράφου άγ- 
γέλλει• 

Α'. *Ότι κατ* έτος άπονεμηθήσονται κατά 
την έτησίαν του Συλλόγου έορτήν χρηματικαι 
άμοιβαΐ δέκα, ων εκάστη δέκα όθωμ. λίραι, 
εις συλλογας προς αύτον άποστελλομένας τών 



ζώντων μνημείων *τών διατηρουμένων έν τη 
γλώσστ) του Ελληνικού λαοΰ, ήτοι 1) λέξεων 
και φράσεων 2) κυρίων ονομάτων 3) δημο- 
τικών ασμάτων καΐ διστίχων 4) παροιμιών, 
αινιγμάτων καΐ λογοπαιγνίων* 5) παραμυ- 
θίων 6) περιγραφών παιδιών αμφοτέρων τών 
φύλων 7) ευχών καΐ κατάρων 8) έπφδών, 
και οΙουδήτΓοτε άλλου τσιαύτου. 

Β'. Αι άμοιβαί άποδοθήσονται ταΐς συλλο- 
γαϊς οίωνδήποτε επαρχιών, πόλεων, περιοχής 
τίνος κωμών, δσαι προς τάς άλλας συγκρινό- 
μεναι πληρέστεραι κριθώσι καΐ άκριβέστερον έ- 
πεξειργασμέναι. 

Γ'. *Όσαι τών συλλογών κριθώσιν άξιαι α- 
μοιβής και δσαι τών άλλων έγκριθώσι, δημο- 
σιεύονται ύπο το δνομα τών άποστελλόντων 
αύτάς έν τφ του Συλλόγου περιοδικφ. 

Δ'. Οι άποστέλλοντες δύνανται συλλογην 
ένος μόνου ή δύο έκ τών ζώντων μνημείων ή 
και συμπάντων άποστεΐλαι. 

Ε'. Αποκλείονται τών αμοιβών αί συλλο- 
γαί, δσαι ούδεν άλλο περιέχουσιν ή προδεδη- 
μοσιευμένα. 

ά) Οι ασχολούμενοι εις συλλογάς λέξεων 
καΐ φράσεων δημοτικών, ονομάτων ανδρών, 
γυναικών, χωρών, πόλεων κτλ. φσμάτων, πα- 
ροιμιών, παραμυθίων, έχέτωσαν άεΐ έν μνήμτρ, 
δτι πρωτίστη τών τοιούτων συλλογών άρετη 
έστιν ή ακριβής καΐ άπαραμείωτος τήρησις 



Γ 



Ι&ΓΤΑΦΒΙΟΣ ΑΓΔΙ ΙΒΝ 2ΑΜΤΙΙΚ ΜΙΗΙΙΙΙΙΔΙ 



119 



τίς εγχωρίου δγΐ[Λοτιχης γλώσσης και προφο- 
ρά;, ίνα δντως ζώσα καΐ αληθής είκών ώσι 
τίς χώρ^^ς ί κείνης, δθεν ελήφθησαν. 

β') Έν τη συλλογή τών ασριάτωιν άττοτυ- 
;:«>σθω, σττου δυνατόν, και το μέλος ίν ιδίοις 
χίναζιν είτε δια των σημείων της έκκλησια- 
βταης {ίουσυακ» είτε δια των της νεωτέρας 
•ιονσικης. 

γ*) Έιρειδή ου (Λονον έκαστη επαρχία άλ- 
λχ και έκαστη πόλις και κώ{Λη έχει πολλάς 
ιίίχς λέζεις καΐ φράσεις καΐ κύρια όνόριατα 
χαι ασριατα καΐ 7Γαροΐ{Λίας καΐ 7υαρα{Λύθια, 
χρέΐτει να {ΐνηρ,ονεύηται το δνο(Λα της χώρας, 
59εν ελήφθησαν, οίον οΐ άπο[Λνη(/.ονεύοντες έν 
Ή^ειρωτικαϊς συλλογαϊς, δτι ή σύζυγος κα- 
λπται ούχΙ κατά το βαπτιστικον αύτης δνορΛ 
άλλα κατά το οίκογενειακόν, έξ ης κατάγεται, 
τ, χ. ή Οικονό{χω του Άσηρ,άκη, δηλ. ή σύ- 
ζυγος του Ασημάκη καταγόμενη έκ της οί- 
χονενείας του Οικονόμου, όφείλουσι να ση- 
(ΐαώσι καΐ που της Ηπείρου επικρατεί τοΰτο. 
*Ωσαύτ^ δε καΐ δταν της συζύγου δραστη- 
ριωτέρας ούσης και πνευματωδεστέρας του άν- 
ϊρος καληται ούτος έμπαικτικώς έκ του όνό- 
(ΐατος αύτης, ώς λ. χ. ο Δεσπούλης, ό Τσχ• 
γής^ δηλαδή ό σύζυγος ττ^ς Δεσπούλας, της 
Τβάνας. 

δ') Έν ταις συλλογαϊς παραλαμβανέσθω- 
αοη εκείνα μόνον των κυρίων ονομάτων, δσα 
Λχ της εγχωρίου δημοτικής γλώσσης* οίον 
Σταματώ, Δέσπω, Σάφω, Βασίλω κλπ. Έ- 
κιδή δε έν τ§ έκλογη των κυρίων ονομάτων 
ένυπολανθάνουσι πολλάκις προλήψεις |καΙ δει- 
«ηδαιμονία) χαρακτηριστικαΐ των ηθών, πρέ- 
πει να σημειώνται δπου δυνατόν. Οίον, δταν 



τινδς άποθνήσκωσι τα τέκνα, ή το νεογνον 
φαίνηται ασθενές και εις κίνδυνον θανάτου ύ- 
ποκείμενον, καλεί αύτο Ζήσην, Ζώη ν, ή Ζωήν 
αν θήλυ, νομίζων δτι το δνομα φύλαξ γενήσε- 
ται της ζωής του γεννηθέντος* ή δταν ή μήτηρ 
έπιθυμνί να παύστρ γεννώσα θήλεα, καλεί το έ- 
πιγεννώμενον Σταματώ, ίνα σταματήσω) τήν 
γέννησιν τών θηλέων. 

Ταΰτα έν ολίγοις προς ύπόδειξιν του μεγά- 
λου θησαυρού, δς έγκρύπτεται έν τνί του λάου 
γλώσστ), καΐ δν δύναται χρησίμως να έκμε- 
ταλλευθτί νους εξεταστικός καΐ εις τα της κα- 
θομιλουμένης εντριβής. 

έ) *Αν τύχωσί τίνα ελλιπώς καΐ παρεφθαρ- 
μένως κατά τήν γλώσσαν προδεδημοσιευμένα, 
πρέπει ν* άναπληρώνται καΐ έπανορθώνται, 
ώς απαγγέλλονται πάρα του λάου. 

στ') Όταν οΐ συλλογείς τύχωσιν αρχαιο- 
μαθείς, δύνανται συγκρίνειν τας έν χρήσει πα- 
ροιμίας, παραμύθια καΐ κύρια ονόματα προς 
τα αρχαία* άλλως περιοριζέσθωσαν εις συλ- 
λογή ν ακριβή τών έν χρήσει. 

ζ') Αι συλλογαΐ καθαρώς γεγραμμέναι καΐ 
φέρουσαι το δνομα τών^συλλογέων αποστέλ- 
λονται προς τον γενικδν του Συλλόγου γραμ- 
ματέα μέχρι τέλους Δεκεμβρίου εκάστου έτους, 
άλλως μένουσι δια το έπιδν έτος ώς εκπρό- 
θεσμοι. 

ή) Τα χειρόγραφα δεν επιστρέφονται κα- 
τατιθέμενα έν τοις άρχείοις του Συλλόγου, δ- 
θεν ό γράψας δύναται να λάβτ) άντίγραφον. 

Έν Κων]πόλει, τγι 21 Ιουνίου 1875. 



*0 ΙΙρόεόρος, 



Ό Γ€^, Γραμματεύς, 



V 



ί^ 



ο ΐη ε/ΟΟΑΙΙ ΙλΑΒΝΙΕΟΣ •Ιλ»ΑΟΓΙΕ»Σ ΣΥΑΑΟΓΟΣ. 



ΣΥΑΑΟΓΗ 

ΖΩΝΤΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΑΑ. ΓΑΩΣΣΗΣ ΕΝ ΟΦΕΙ. 



'ΠΧΟ 



ΠΑΡΧΑΡΙΔΟΥ. 



Ή διάφορα της Όφιτικης διαλέκτου άπο 
της έν Τραπεζουντι, ώς και της Σαραχωτι- 
κης άπο της Ζησινωτικής, διακρίνεται ά) κα- 
τά το ύφος• β') κατά τάς λέξεις• γ') κατά το 
γρα(ΐ.{Λατικον (λέρος και δ') κατά το φθογγο- 
λογικόν . 

ά) Κατά το ύφος διαφέρει ή Όφιτικη 
διάλεκτος άπο της έν Τραπεζουντι, πρώτον 
κατά τον ρυθ(λον του τονισ[ΐου, καΐ δεύτερον 
κατά την τραχύτητα. Κατά (χέν τον ρυθ(ΛΟν, 
διότι ό Όφίτης έκάστην πρότασιν του αρχίζει 
τονίζων βαρέως έπΙ της πρώτης λέξεως καΐ 
ταπεινών βαθ(Αηδον την φωνήν, επαναλαμβά- 
νει τον ίδιον βαρύν τονισ(Αον και την ταπεί- 
νωσιν της φωνής εσπευσμένως έν τη τελευ- 
ταία λέξει, σύρων έπι τέλους την φωνήν του 
μέχρις ου έκψυχήστ) έντος του στόματος, κα- 
τά δε την τραχύτητα, διότι έν πολλαϊς λέξε- 
σι γίνεται χρησις του δασέως Η μάλιστα έν 
άντωνυμίαις και ρήμασιν. Ή ΣαραχωτΓκή 
διαφέρει άπο της Ζησινωτικης μόνον κατά την 
τραχύτητα, διότι μεταχειρίζονται περισσό τε- 
ρον το Λ, ώς ορεινότεροι. 

β') Ή διαφορά των λέξεων της διαλέκτου 
του *Όφεως άπο της έν Τραπεζουντι είναι 
μεγίστη, ώς φαίνεται έν τω Λεξιλογίφ• και 
ή του Σαράχω άπο της έν Ζησινώ ου μικρά. 

γ') Αι το γραμματικον μέρος άφορώσαι 
διαφοραΐ ανάγονται εις την κλίσιν των κλιτών 
μερών του λόγου, ης ή έξέτασις ου του πα- 
ρόντος. 

δ') Το μάλιστα διακρίνον την Όφιτικήν 
διάλεκτον άπο την έν Τραπεζουντι είναι έκτος 
της διαφοράς τών λέξεων και το φθογγολογι- 
κον μέρος. Είναι δε πρώτον πάντων ή προφο- 
ρά του χ ώς ίβοΗ ( ρ ) προ τών φθόγγων € 
καΐ ι πάντοτε, ώς καΐ του γ έν τί^ διπλφ γγ 



την προφοράν του χ έχον εξαιρείται μόνον ή 
περίστασις, καθ* -ίίν προ τοΰ χ αμέσως η έν 
προηγουμένη) συλλαβγ) υπάρχει ό φθόγγος δοΛ 
(υτ) ^^^ δταν το χ προηλθεν εκ τροπής του 
γ' οίον, χερί, χε^ώί], χαιρός, οιχοχνρης, κΐ" 
τάχ]^ άλλα σχοίγί^ σχν.Ιος, χοινίχ^^ καΐ α^•- 
γείο^ αγγεΛο κτλ. άλλα όρχεα'=ο^γΛ%ί. 

Αι λοιπαΐ διαφοραΐ είναι αΐ έξης• 

Α'. Όσα αρσενικά ουσιαστικά λήγουσιν έν 
ττ) καθαρευούση γλώσση εις ος προηγουμένου 
του άρθρου {ν μεν Τραπεζουντι εχουσι τον τύ- 
πον της αιτιατικής, ό Λύχον^ ό άθρωπογ, ο 
θείον κτλ. έν Όφει δε άποβάλλουσι το ν τού- 
το• οίον, ό θεό, ό σχύΛο, 6 άρχο κτλ. Όταν 
όμως το ούσιαστικον κείται μετά το αόριστον 
άρθρον ή κατηγορηματικώς, φυλάττεται Ιντε 
Όφει •καί έν Τραπεζουντι ό τύπος τ9)ς ονομα- 
στικής• οίον, ερθεν ει να ς αθρωπος, αχείνος 
Λύχος εν, είνας άρχος κτλ. Τάς αύτάς τρο- 
πας πάσχουσι καΐ τά εις ον ουδέτερα" π. χ. 
(Τραπ.) το ζν,Ιον, (Όφις) το ζύ^ο, 

Β'. Τών εις ων έν τη καθαρευούστ) ληγόν- 
των ουσιαστικών τά μεν τονιζόμενα έπι του ί 
έν μεν Όφει άποβάλλουσι το ον, έν δε Τρα- 
πεζουντι μόνον το ο' οίον, (*Όφις) το παιόί, 
το μαντρί- (Τραπ.) το παιΜν, το χαρτίτ' τά 
δε τονιζόμενα έπι της προπαραληγούσης άπο- 
βάλλουσιν όλόκληρον την κατάληξιν ων π. 
χ. το άτίίδ], το μουΛάρ, το πιθάρ κτλ. 

Γ'. Έν Όφει (δχι καΐ έν Σαράχω) πάσα 
λέξις λήγουσα εις σύμφωνον, αν μετά τούτο 
άπεβλήθη ό φθόγγος ί, προφέρεται ούτως, ώ- 
στε ό αποβληθείς φθόγγος ακούεται ελαφρώς 
έν τώ στόματι ώς πνεύμα, δπερ έσημειώθη 
διά του ], 

Δ'. Συνίζησις μετά το ύγρον ρ έν Όφει 
γίνεται τοιαύτη, ώστε το μετά το ρ φωνήεν 



2ΔΓΡΑΦΕΙ0Σ ΑΓΑΝ ΠΕΡΙ Ζ&ΝΤΔΝ ΗΝΗΗΙΙΔ1Ι. 



12^ 



ί ϊίν ^τροφέρεται διόλου* οίον, τχ |•φα (Τρ.) 
τέ .Ίοόάρα ^χίνγονρώ (Τραπ. χουχουρεώ) κτλ. 
Ε'. Κατά του; τεσσάρας τούτους κανόνας 
7 Σχραχωτικ-ίϊ διάλεκτος Φ^αφωνεϊ προς την 
Ν Τραχεζοϋντι, {ΛΟνον δε εις τα εις ιο^ ού- 
αιστικα ά— οβχλλεται πάντοτε το ο μόνον, 
ύτι «αροζύτονο; είναι ή λέζις είτε προπαρο- 
ξύτονος* οίον, το ΐ'φίκ, το χεγά,Ιιν^ το γαρ^ 
αΐίτ, το ^ηρΐί^ κτλ. 

ΈΜερί τών έν χρήβεε βτθ€χε£<ι>ν. 

Διχ την κατ'ίγρχφην της διαλε'κτου του 
Όθ6»ς έκτος των 24 γρα{;.αάτων του αλφα- 



βήτου άναγκαιως είναι έν χρήσει και τα έζης* 
Ι) τσ προφ5ρό[Λενον ($, 

2) χ' προφερό{Λε'νον ίβοΗ (ρ). 

3) γ' προηγου^λένου έτε'ρου γ προφέρεται 

^).Γ' '^^' ^' προφερό[Λενα ώς 8θΗ (ς/»)• 

5) ί" προφερόίΛενον ώς ^ γαλλ. έν τή λέζει 

^ανάίη, 

6) 3ί•' προφερόαενον ώς ρβοΗ 0^^^' 

7) /ϊ* δια τούτου παριστάνεται ό φθόγγος 
Η εις τας εύρωπαϊκας γλώσσας. 

8) ^", το σύμφωνον ^ (ίώτ) λατ. 

9) ία, ίο (^ίο)^, καταχρηστικαί δίφθογγοι 
προελΟουσχι έκ συνιζήσεως. 



ΟΤΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΥ ΤΟΓ ΟΦΕΩΣ. 



Ά^-ώτ] (ή), ή αγάπη και ό έρως. 

(*Όφις και ΤραπεζοΟς). 
'Αγάς^:τονΜά (άνχρΟρ.), είδος παιδιας, έν ή 
άπεικονίζουσι την άρπαγην πουλιών υπ* 
άετοϋ (άγχ^, λέξις τουρκική). 

(Όφίς). • 
Ά^ηην(] (τ'), σικυός, άγγούριον 2) μετφρ. 
το άνδρικόν αίδοΐον. 

.("Οφις καΐ Τραπεζους). 
' ΑγγουροβΛάσταρο (τ'), ό βλαστός τοΟ άγγου• 
ριου, αγγουριά. 

ΆιηνυροείΛιχο (τ')^ ό βλαστός της αγγου- 
ριάς, ό περιτυλισσόμενος περί ράβδον πα- 
ρεμπεπηγμένην (ιδε χάρτς), [πρβλ. είλικ]]. 

(•Όφ.ς). 
'Α^γονρόσχορο (τ'), ό σπόρος του άγγουρίου. 
("Οφις και ΤραπεζοΟς). 
*Α]γ(ίο (τ'), αουσικον όργανον έξ άσκου' λέ- 
γεται και τουΛονίί], 

ΆγγεΛο (ό κρ.), άγγελος* (πληθ. οί άγγελι]). 

*Α(γ)γέραχας (ό) κρ., είδος πτηνού, άνευ.ο- 
γάίίης• (πλ9, άγερακαντ]) οΐ άγερακ. 

. ("Οφις). 
(ΕΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ' 



Ά(γι)/ρας (ό) κρ., 1) αήρ* 2) άνε{Λθς• ή ά. 

ση{Α. συνήθης έν Όφει, ή β' έν ΤραπεζοΟντι. 

("Οφις και Τραπεζους). 

Άγ(ασΐ(ό [ό) 'Λρ., ύδωρ άγιασθέν, άγιασαός. 
("Οφις καΐ Τρχπεζοΰς). 

'Άγΐο (ό) κρ., ό άγιος (λέξις εκκλησιαστική). 
("Οφις καΐ Τραπεζους). 
Άγχί,Ια (ή) κρ., πάν πράγ;χα αντηχούν. Μό- 
νον έν τφ έζης αίνίγρ^ατι : *Αχ(ΐ «λ* :ι^ρα 
\σό Λαβάδι στέχ] άγχίΛα χαΐ ,ΙαΛεί, — Νέ 
όγχϋα ντο ΛαΛεΙς ; — ^Ατ ΛαΛώ χαΐ όγχι-^ 
ΛαΛώ^ πόνο εχ(ύ \σ6βνζίρ^, (=Έκεϊ δα 
πέρα εις το λειβάδι στέκει άντίλα και λα- 
λεί. — *Ω άντίλα, τί λαλείς ; *Αν λαλώ και 
αντιλαλώ, πόνον εχω εις το βυζί [Λου). [Άν- 
τίλα, δπως το ρήαα άγκιλαλώ* έκ του αν- 
τιλαλώ, όπερ έπΙ ταύτης της ση[Λασίας και 
έν αύτω τω αίνίγ[Λατι υπάρχει και έν Τρα- 
πεζουντι. Πρβλ. *Αντ'σιιιά\^ο\ Σηα. Το χ 
δεν προφέρεται χ^ διότι ή λέξις δεν εΐναι 
. συνήθης, καΐ ευρίσκεται, ώ; έρρέθη, μόνον 
έν τω αίνίγματι τούτίρ* τούτο δε παρατη- 
ρείται και είς έτερον τροπχριον, όπερ ιδε έν 
τη λέξει ταΰάρα, 

(•Όφι,'). 
.) 16 



122 



Ο Ε» Ε/ΠΟΑΒΙ ΕϋΗΚΙΕΟΣ ΦΙΑΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



^Αγκώνα (η) κρ., είδο; δφεω;. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

*Αγχίστρα (η) κρ., άγκιστρον δι'άλιείαν. 

(■Όφΐί). 

*Αγου (άνάρθ.), είδος παιδιας των αρρένων, 
κχθ'-ίίν άπεικονίζουσι την άρπαγην ορνίθων 
ύπο θώων* [ή λ. ονο[Αε7Γ. έκ της φωνής τών 
ζώων τούτων]. 

' . . . • ^'ί^"^• 

*Αγουρότ€ (η) κρ., η ίδιότης του ανδρός. Δει- 
ζο την- άγονρότε σ* (δ^ΐξον δτι εί^αι άνήρ). 
("Οφις κχΐ ΤραπεζοΟς). 
"Αγονσζο (δ) κρ., Αύγουστος (λήν. (Τρ. Αΰ- 
γουστον=ό Αύγουστος). 

("Οφις). 

ΆγονστοκοχόμπεΛο (τ'), είδος δχ(ΐασκηνε'ας, 
καΐ 6 καρπός* ώνο(Χλσθη ούτω, διότι ώρι- 
(χάζάΐ κατ* Αυγουστον. \ ^ 

^Αγρηστίρ] (τ'), έργαστήριον. )^ ^'^'* 

"Αγρεμμα (τ'), άγρίευρια, το να άγριεύηταί 
τις [Τρ. "Αγρωααν (τ')]. 

("Οφις). 

'Άγροχ4τα (ή), αίλουρος, άγρια γάτα. 

("Οφις καί ΤρχπεζοΟς.) 

Άγροχόσσαρο (τ*), άγρια κόττα. Μετφρ. τί- 
θεται κατηγορη{Λατικώς, οίον, εθαρρείς α- 
γροχόσσαρο' φράσις έπΙ τών άπροσίτων και 
τας συναναστροφας φευγόντων (έθαρρεΐς= 
απαράλλακτα). 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 
* Αγροχερασο (τ'), αγρία κερασία και ό καρ- 
πός, δστις, ώς άγριος, είναι αικρός. 

("Οφις). ^ 
Ση;/. Το δε'νδρον και δ καρπός δια της 
αύτης λέζεως δνο}Λάζονται πάντοτε. 
^ΑγρόμηΛο (τ*), αγρία (ληλέα και δ καρπός. 

ΓΟφις). 
*Αγρομονσ'μον.Ιο (τ'), άγρια ρ,εσπιλία καΐ δ 
καρπός. 

* ΑγροστάίρυΛο (τ'), άγρια σταφυλή. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 
* Αγρυπνία (ή), αγρυπνία. » » 

'Άγωρο (δ), άνήρ, κατ* αντίθεσιν προς την γυ- 
ναίκα* οίον *Εγώ αγωρος είμαι, (Τρ. ά- 
γουρον=δ άγουρον). 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

^Άίεια (ή), 1) αεργία* 2) ώς Ιπίρρη[ΐα, οίον, 

'Άίειαχάθ] (=ήσυχα κάθου) έν Σαράχφ δε 

("Οφις). 



Ά(^ε^φη (ή), αδελφή. ( ,^^ , ^ _^ ^ . 

'Μ,,ζ,ό (ό), αδελφός. ( ('0?'« ""^ Τραπ.ζους). 
* ΑίεΛφοπαίι^εα (τ'), πληθ. (χ.όνον, τα τέκνα 
τών αδελφών. 

("Οφις καΐ Τραπ$ζοδς). 

* ΑίεΛψοσύνεα (ή), άδίλφοσύνη. 

("Οφις κχΐ Τραπεζοΰς). 

"ΑδηΛο (τ*), το Ιπι της κόρης του δφθαλαου 
φυόαενον λεύκωΐλα, δπερ Ιαποδίζει την δ- 
ρασιν. 

(■Όφίί). 

*Αε6ΰήμ] (τ*), "Αγιον βήμα (της εκκλησίας). 
(Τρ. ΆεβήίΛαν). 

(Όφις). 

^Αεχωσταηΐνο (δ), άγιος Κωνσταντίνος. 

("Οφις κχ\ Τραπεζους). 

ΆεΜί(κ (τ'), άγελάδι, ή δύο Ιτών βους. 

(Σαράχω). 

Άγγήεζ (δ), Νοέμβριος [δια την κατά τον 

(λήνα τούτον μνήμην του αγίου Γεωργίου], 

Σημ. Αι έκκλησιαστικαί λέξεις λέγονται 

σχεδόν ύπδ μόνων τών χριστιανών έν "Οφει. 

^Αθεα (τ'), άνθη (πληθ. μόνον)* εις το ένικδν 

μεταχειρίζονται το τουρκί'Λον τσιτσέχ, 

("Οφις) 

Άθερα (ή), ή πύρωσις πληγής ή σπυρίδος. *// 
γερά μ* ε^* α^ί/)α=ή πληγή μου ίχει πυ- 
ρωσιν (γερά, λ. Τ.) [άθήρΐ. 

(Όφις). 
*Α9ίτσα (ή), άγγουοά•<ι νέον (άνθος). 

' (Όφις). 
*Α'9όγαΛα (τ'), πϊαρ, ή ΙπΙ του βραζομένου 
γάλακτος σχηματιζόμενη παχεϊα ΰλη, άν- 
θόγαλον (Τρ. θόγαλαν). 

. ("Οφις). 
*Α^ράχ]{τ'), αιθάλη (τών ανθράκων). Τρ.άθάλα 

("Οφις). 
"Αθρετζο- (δ), άνθρωπος. 

(Σχράχω). 

^ΑΘρω:ίΌ (δ), άνθρωπος, (Τραπ. άθρωπον= 
δ άθρωπον). 

(Ζησινώ). 
Αίμα (τό), αίμα. | ("Οφις καΐ Τρχπεζοδς)• 

Αίτια (ή), αιτία. ( » » 

^Αϊχον (δ), αετός. 

(Σαράχω). 

*Ακοη (ή), κρόταφος. ^Εχτύκεσί με απ εσ 
'ςσην άχοή. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 
*Αχοΰμπιατίρ (τ'), πάν Ιφ' ου άκουμβώσιν. 



ΙΔΓΡΑΦΕΙΟΣ ΑΓΔΝ ΠΒΡΙ ΖΔΙΚΤ&ΙΙ ΗΝΠΗΕΙΜ. 



123 



^Αιωψο (ό), ως ού<η3τστ. Ό \>Μ περιτ[Αηθε{ς. 
Ούτω; όνοαχζουσνν έν *Όφ£ΐ οΐ Μωχ[ΛεΟανοΙ 
τους Χοιστιανούς σκωτττικώς. 

ΓΟφκ). 

("Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Άψδηα (γϊ), ύπ5ρτί|Λησιςτών ώνίων, ακρίβεια. 
("Οφις χα\ Τραπεζοΰς). 
'^^Λ.το (ό), ό άγγέλλων εις την οίκίαν του 
|ΐ£λλονύ{Λφου, οτι ττροσεγγίζουσιν οΐ παρα- 
λχβόντες ττ,ν νύ{Αφην (δταν αύτη ηνοΊ έχ 
μχχρυνου γωρίου), ϊνχ τους ύττοόεχθώσι όιχ 
:Γ^ροβολισ[ΐ.ών . 

(Ζησινώ). 

'ν<^σ.^ο>- (ό), άλώπηξ. (Τρ. χλεπόν). 

. (Σαρά/ω). 

'^./αϊ^ (τ*), έλχτη. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

^Αίατοβήχα (ή), άλχτοθήχη, {λίκρον σκεύος 
ϊι* ενθεσιν άλχτος. 

("Οφις καΐ Τρχπεζοΰς). 

ΆΙατοχονσχοντσο (τ*), ό καρπό; της ελάτης, 
(ττρβλ. κούσκουτσο). 

ΓΟφις). 

Ά'Ιατωτη (η), τόπος κατάφυτος άπο ελχτας. 
'ΛΐΙεψίίατοχί^] (τ'), άλεΐ|Λ{Λατοκηριον. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΙ3ς). 

^Α'Ιίοτ (τ'), ίππος. 

(Σαράχω). 

'ϋττ; (τ'), συνηθ. πλθ. τ ' α.ί«'ίΛ= εργαλεία 

οποιαδήποτε του κτιστού, του ξυλουργού 
κχί τών λοιπών. 

*ΑΙέτρι>' (τ'), άλετρι, άροτρον. 

(Σχράχω). 

'//ίΐγ^^ (τ'), άλευρον. 

("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 

*Αΐ£νρογονρ>-] (τ'), αποθήκη αλεύρων, τουρκ. 
χ;ιπ«ρ [εκ του άΛενρ] καΐ γονρνί], 

("Οφις). 

ΆΙενρόΐίηΛο (τ'), είΧο; αηλέχς κχΐδ καρπός, 
όστις άλευρώδης ων διχλύεται παρευθύς Ιν 
τω στό[ΐ.χτι. 

ΆίενροσάχΊ (τ'), σχκκος δι' άλευρα. 

("Οφις). 

Ά.Ιηθ€2α (ή), αλήθεια• λέγεται καΐ ?/ τογρου 
IV Όφει (λ; Τ.). 

("Οφις καΐ Τρχπεζους). 

*Αΐηθίχ6 (ό), κύριον δνο(Αα χωρίου τίνος του 

Ό^εως. 

("Οφις). 



Ά'Ιψίόα (ή), το ύδωρ, έν φ διαλύουσιν άλας 
προς ζύαωσιν ή άλλο τι. 

("Οφις). ^ 
ΆΛμεζία (ή), γχλα, κχτ' αντίθεσιν προς το 
οξύγαλον, όπερ λέγουσι γάΛα [έκ του ρή|χ. 
α.ί(//€)*ω=χκκί\'γω]. (Τρχπ. γά,Ια^^ τό). 

(•Όφις). 
ΆΙΐίβχτερο (τ'), σκεύος, εν φ χ|Αέλγοντδς τχς 
άγελχδχς λα[Αβχνουσι τό γάλα. 

("Οφις). 

'^./ορ (τ'), ίππος. Σ. 'Άλεον. 

(Ζησινώ). 

* Α-ΙογομνΙα (ή), ή έπι των ϊππων (Λυϊα. 

. ^"Οφις καΙ Τραπεζοΰς). 
^ΑΊογογόρτ] (τ'), φορτίον ίππου. 

("Οφις και Τραπεζοΰς). 
'Άΐ(((θ (ό), ά[Α(Λθς. (Πρβλ. ταβάρα έν τω τρο- 

παρίφ). 

(Όφις). 

*ΑΐίπΙ^] (τ'), ά|Λπελος. 

("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 
*Α;ί''^εΊα (ή), δνθ[Αα κύριον άγελχδος. 

("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 

*ΑΐΛ:^εΜ(ρνΛΛο (τ'), φύλλον άΐΛπέλου. 

("Οφις κα\ Τραπεζοΰς). 

Ά^αβαΛονγα (ή), χσπάλαξ, τυφλοπόντικος 

[αναβάλλω]. 

(•Όφις). 

Ά^άύραΐ(Ύ0 (τ'), άτρακτος [χεγάλη, δι'ής κλώ- 
θουσι σχοινιά λεπτά* (ίδε ηοόέ(^. 

(Σαράχω). 

*Α^άσΒΐσμα (τ'), σεισ(ΛΟς. Και τό ρη[ΛΧ ά- 
προσώπως : άγασείΐ,\ άνεσειζε. 

("Οφις). 
*Α^ατοΛη (ή), 1) ή ανατολή του ορίζοντος• 
2) κύριον δνο[Λα γυναικός. 

("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 

Άη^ράόείψο (ό), άνδράδελφος. » 
*^>-ίί/)νϊ()£.^}ϊίσσα (ή), χνδραδέλφη (Τρ. α^- 
ΛραδεΑφσα), 

("Οφις κα\ Τραπεζοΰς;. 

"Αη^ρας (ό), ό σύζυγος, πλθ. τα ά^όρονόεας, 
("Οφις κα\ Τραπεζοΰς). 
Άη^ρόνκο (τ'), άνδρόγυνον » . 

'Ά*'ει^ο (ό), άνε[Λος. » 

ΆημοΐρώΑ^ (τ'), πλθ. τά^εμοψώΑεα =ρευ- 
[Αατισμοί, οίτινες είναι φουσκώαατα του 
δέρ;Λατος έκ ρΕυ(Λατισ[λών προερχό(Λενα. 

("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 

Άη^'ία (ή), άν2ψια(Τρ. άνεψά)• πληθυντικ. 
Γ'ά/•ί3^α. κοινού γένους. 

ΓΟφις). 



124 



Ο ΒΧ Ε/ΠΟΑΕΙ ΒΛΑΗΙΙΙΙΟΣ ΦϋΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΤΑΑΟΓΟΣ. 



*Αη^ιο (ό), ανιψιός (Τρ. άνεψόν). (Όφι;). 
*Αη^ά\\Ιαδο (τ'), είδος χόρτου ελαφρού [έχ 
του ακψος άχΙ άϊ-.Ιάόί]. 

Άημίία ('ό), άνέατ), έργαλίΐον υφαντικής. 
(Τ?. Άνεμ•:δχ).' 

(Όφις). ^ 

*Αηγζοχάζα (ή), ούτως ονοαχζεται ύπο των 
παιδιών 6 (χη νιφθδίς άπο πρωίας το πρό- 
σωπον ό(Αηλίξτων, δια της φ^άσ-ως άη^ 
φτοχάζα^ φά την χάτα [άνιφτος-κατα]. 

"Ά^'οθώ (ή), οξύτονον η προπαροζύτονον. Κύ- 
ριον δνθ{/.α χωρίου του Όφεως. 

(•Όφις). 

'Ανοιίτης (δ), [Λαντις* πλθ. άνοιχηύεας, 

(Όφις χαί ΤραπεζοΟς). 

Άνηχ,Ιεϋ] (τ*), άντικλείδιον. » 
"Άντσα (η), άγκών, ώλεκρανον της χειρός 
(Τρ. αγκώνα). 

Γ0•?«)• 

Άνζσψά^^ο (ό), δάσος (Λε'γα εν ΓΟφει. δπου, 
διηγούνται, το πάλαι ύτπίρχε πόλις (Άντι- 
αάχεια ;) χαι οΐ δρό;Λθΐ της εκ λιΟου δντες 
διακρίνονται, ει και κατεκαλύφΟη υπό θχ- 
(/.νων καΐ πλείστων δένδρων. 

*Ανωθΰρ] (τ'), άνώφλοιον της θύρας*. (Τρ. 
Άπανωθύρ). 

ΓΟφις). 
Ά,ινάρ] (τ'), άξίνη. 

("Οφις και Τραπεζοΰς). 
'Α'^ί(^ϊ (τ'), άπιδέα και ό καρπός. » 
^ΑτιδόγυΛΛο (τ*), το φύλλον της άπιδέας. 

("Οφις και Τραπεζους). 
"ΑχΛα (ή), ή πρώτη περισκαφη των φύτρων 
του αραβοσίτου. Την ίίπ.Ιαν /Γσ'ίσα=την 
πρώτην περισκαφην περιέσκαψα. *Ως γνω- 
στόν, άφ'ού φυτρώστρ το άραβ07ΐτον και 
γείντ) δισπιΟα;/.ιαΐον, περισκάπτουσι τα γύ^ 
Γ/)α, ίνα άπλώσωσι και στηρίξωσι τας ρίζας 
των. 

(Σαράχω). 

'^ΛΌίοί/£Γ<τ/(τ*),τό κάνναβι, το όποιον προσκολ 
λαται εις την βούρτσαν, όταν βουρτσίζωσιν 
εκείνο, τό όποιον (λέλλουσι να καθαρίσωσιν. 
("Οφις καΐ Τραπεζους). 
* Α^ογΛυσ^Λ] {τ*) , τ^ κθ[ΐ[ΐάτΐον του σάπωνος, 
το όποιον ϊαεινεν, άφ'ού επλυνε' τις δι* αυ- 
τού, καΐ τό όποιον δεν εύχρηστεΐ πλέον 
[τρόπον τίνα άπόγλυαμα]. 

• ("Οφις και Τραπεζους). 



Άχοχαιιαιν (τ*), δαυλός, τό (Λίσοκαεν ξύλον, 
κούτσουρο (Ζ. δαυΛί^ όπερ ϊδδ.)(Τρ. άπο- 
κάαυ.) [άποκαίω]. 

(Σαράχω) 

'Ατοζνσ//^ (τ'), 1) τό έναπου.εϊναν φαγητόν εις 
κενωΟέν τι σκεύος, τό όποιον ξύει τις και 
Φ^νάζει• 2) [Λεταφρ. .τό τελευταϊον τέκνον, 
σπόρου λείψανον. 

("Οφις καΐ Τρατρεζους). 

* Ατίοηερσεγγ (τ'), 1) πανπραγα,α περισσεΰσαν 
ές έργου τινός, περιφρονού;χενον και παραρρι- 
πτόαενον 2)(Αετφορ. έπι ανθρώπων, ό πα- 
ραβλ£πό{Λενος* οίον, δΐ(θ αττοπερσε^γ ίχα με 
=ώς περιττό ν [Α2 Ιχει και άχρηστον. [Έχ 
του ρήΐΛατος ά.τοΛ'ί^α£ΐ5ω=περισσεύω]. 

ΓΟ<ρ.ς). ^ 

Άτο.τ.Ινίί' (τ*), τό |χίγ{Λα, όπερ σχη[Λατίζεται 
έκ του ύδατος των πλυθέντων σκευών, εκ. 
περιττών φαγητών, έχ φλοιών διαφόρων ο- 
πωρικών κτλ. και τό όποιον δίδουσι προς 
τροφην εις τας αγελάδας. Έν γένει πασχ 
ύγρα τών αγελάδων τροφή. 

("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 

Ά'^όποπας (ό), ό καθαιρεθείς Ιερεύς. » 
^ Ατοροκίσψο (τ'), τό άφηρηι/,ένον του ρή[Λ3ΐ- 
τος άποροκίζω, όπερ σηΐΛ. έργασθεΐσα τε- 
λειώνω τό έπι της ήλακάτης νη{Λα (πρβλ. 
ρόκα). (Όφις). 

Στ\μ, Πάντα τα ρήαατα σχεδόν της Όφι- 
τικης διαλέκτου σχηαατίζουσιν άφτρρηίΛενα 
τα [Λεν πλείστα έκ του ά. αορίστου αντι- 
κατάσταση της καταλ. αα διίί της κα- 
ταλ. ί//ο, άνευ της αυξήσεως του αόριστον* 
όσα δε δεν εχουσι ά. αόριστον και όσα 
εχουσι μόνον παθητικόν τύπον, αποθετικά, 
μέσα ή παθητικά, σχηματίζουσι τό άφτρ- 
ρημένον προσθέσει της καταλήξεως //ο εις 
τό τρίτον πρόσωπον του άπρφ. (Τό άπρ©. 
έν "Οφ•ι δ.ακρίνει πρόσωπα, έχει τας κα- 
ταλήξεις του άορ. α, £^, ί, σ//£, ίΓί, ηνι), 
*Ρήματα έχοντα άφτιρημένα ϊδια τίνα μεν 
δεν σχηματίζουσι ρηματικά, τα πλείστα 
όμως εχουσι δύο άφγ)ρημένα. Παραδείγ- 
ματα: 1) ρά(ρτω, ίρρη^α^ ρά^ψο' τταί- 
ζω, έπαιζα, τζαίζι^ω' πΛεάνω, έηΛεασα, 
ηΛεάσψο' ζσόνω, ετσωσα, Γσ6>σ•///ο=(σβύν- 
νω)• 2) ίί,τα, είπείνε, είπείκει<ο' ερθα, ερ- 
θεάνε, έρθίάνεμο' εχοψεθα, χοψεθήνε, χα- 
ΐιεθήνεΐίο' έτσώ&α , τσωθΤμ-ε, τσωθήνεμο' 
3) ίω, έζησα, ζωή, ζ?}σψο' αποθάνω, θά- 
νατοι: καΐ άτιοθανείσεμο, "Αλλα ρήματα. 



Γ 



Ζ&ΓΡΑΦΕ10Σ 4Γ&Ν ΠΒΡΙ ΖΔΝΤ&ϋί ΗΝΗΜΕ1ΔΝ 



125 



χυΛω; τχ ει; ενω κχί ο^ω, σχηυιατίζουσιν 
χ^ηρηαένχ εις ^^α, τινχ ο*ί έ/• του πχ- 
^τ.τιχου αορίστου σι; ειο' ηΜιχεύω^ π,Ιά- 
χίΐ/αα' χογόϊ'ω, ΐίοψω^ια' εχουιεθα, χοιιιε^ 
/ίίίο. Ταυτχ βίβχίοκ άνήκουσι είςτην.Γρα(Λ- 
αιταην, τα πχρχλε(πθ[Λ^ν δε ώς εκ των 
:7:αχτων έννοού;/.•νχ και πλείστα δντα, 
χχϊ'οτι πολλάκις εν ρη;/.χ σχηαατίζη δύο 
ί XII τρία άοτρρΥΐΐΛενα. 
Ά'Χοσχά,^] (τ*), ή λέξι; αν5τη συγκεκριαένη 
ουίχ και έπι σκάφης των αγρών κυριώτε- 
ρον λίγο^χέντη δήλοι το (/.έρος του άγρου, 
α£^ι του ότΓοίου έσκαψε τις* δΟεν το ρή[/.α 
ά:ιοσχα,ΙώηΜ>^^χ(^α(ύ το έργον [χου, άντίθε- 
τον του σ*α./ώ>νι>= αρχίζω* (χετφρ. δε λέ 
γίτχι και επΙ πάσης άλλης εργασίας. 'Ό- 
ίδν η φράσις είί:ταί^ω \σ* ατζοσχου] = ά- 
νχλχιχβάνω το έργον (την σκαφην των α- 
γρών κυρίως), το όποιον πριν κατέλιπον. 

Ά'^οοπονγ)^ (τ *) , 1 ) συ νήθ . πλΟ . τ 'ά.τοσ.το ι'^'" 
γ]α = τα σκουπισΟέντα και συναχθέντα 
σχίυπίδια καΐ 2) τα λειφΟεντχ σκουτυίδια, 
άρ' ου εσκούπισέ τις. 

("Οφΐί). 

'/το^ο/ (τ*), το π^ρισσ-ΰον φαγητόν, άφ'ού 
οχγη τις. 

("Οφις κχΐ Τρχπεζους). 

*Α:^ρίΙίί (ή), κύριον δνθ{χα άγελχδος γεννη- 
β'ίσης κατ* Άπρίλιον. 

("Οφις χχ\ Τρχπεζους). 
'Αγί.Ιίς (ό), Απρίλιος, (Τραπεζ. άπρίλτς). 

("Όφις). 

*Αρατάη^ (τ'), το (χε'ρος του άροτρου, προς ο 
Είνχι προσηρ(χοσ[χε'νη η ύννις, δηλαδή το 
ίιχσχίζον το χώίχα σίδηρον. 

(Σχρά/ω). 

'Αί'}'άτες (6), πα; ει; ξένον άγρον εργχζόαενο;. 

("Οφις). 

Αργατιά (ή), 1) ή (άιχισθος συνήΟ.) εργασία πολ- 
λών εν τω άγρφ τίνος* 2) ω; συγκεκρ. το 
ϋύνολον των τοιούτων εργατών άλλα και 
ενίοτε ση{χαίνει 3) την έπΙ [χισθω έργασίαν 
χχΐ τους τοιούτους εργάτας. "Όθεν εφτεάγω 
αργατιά ση[χ. λα{χβάνω Ιργάτας εις τον 
άγρόν (χου. Δύναται ναγείνη ί\ αργατιά και 
εν άλλη εργασία. 

(■Ό<ρ.;). 

'Αοίάχτι (τ'), άτρ^ζκτος. (Τραπεζ. άδράχτ). 

(Όφις) 

^ί^ΧΤ^Ρ^ ('^*)> }Αΐκρον κοφίνιον εκ Οά[χνων 



πλεκόυ-ενον, (Τρ. δα/τερόν), ίσως διότι έν 
τοιούτοι; συνήΟω; πωλουσι τα; ατράκτους. 

"Αρχο (ό), άρκτος (/). Να τρώγοντίσε οι αρχ], 

κχτχρα προ; τα; άγελάδχ;. (Τ. ό άοκον). 

• ('Όφις). ' 

' ΑρχοπυύΜ] (τ'), νεογέννητο; άρκτο;. Με- 

τφρ. προ; τα παιδία λέγεται ύβριστί'κώ; η 

θωπευτικώ;, 

("Οφις). 
* ΑρχονΛάχανο (τ*), ειδο; χόρτου, χονδρή καΐ 
σκληρά λάπαθο;. 

("Οφις). 
* Αρχογάσον,Ιο (τ*), είδο; φασηόλου πλακοει- 
δου; *καί χονδρού, 

(Όφις). 
Άρμαθ] (τ'), ορμαθο; (φασηόλων χλωρών 
καΐ άλλων τοιούτων συνήΟω;). 

(*Όφις και Τραπεζους). 

Άρρα6α)'ύ.Ύηττα (ή), πήττα (χέτα (χέλιτος 
και σιτίνων αλεύρων ζυαωΟεϊσα, την οποίαν 
θέτουσιν επί τη; τραπέζη;, δτε [χέλλουσι 
να γείνωσιν άρραβώνε;, *καΙ εξ η; κοπείσης 
εις (χικρα τ•[χά/ια πάντες λα[χβάνουσι [χετά 
βουτύρου νέου εύλογουντε; του; αρραβώνα;. 

• (Όφις).• 
*Αρ\;ο^^άπ^ (τ*), είδο; άπιδέα;, καΐ ό καρ- 
πό;, δστι; είναι ογκώδη;. 

("Οφις). 
Άσηηι (τ*), άργυρο;. 

("Όφις χχΐ Τραπεζοίίς). 

*Αοπίύα (ή), κεραυνό;, δστι; εν Πόντφ νο(Λί- 
ζεται ύπο πολλών ω; πυρ, στερεόν τι δηλ. 
υπ* άλλων δε ω; πεπυρακτωυ,ένο; τρίπου;. 
(εν Τρ. λέγεται τουρκιστί γιον.Ιτονρονμ) , 

(Όφις). 

Άσπράγγονρο (τ*), ό λίαν ώρΐ(χάσα; και λευ- 
κχνΟεί; σικυό;, ούτινο; του; σπόρου; λα[χ-, 
βχνουσιν. (Όφις). 

*Αι»^ρί(^α (ή), ή άσπράδχ του ώου. » 
Άο,τροχίρασο (τ'), είδο; κεράσια;, καΐ ό καρ- 
πό;, δστι; είναι λευκό; και ολίγον ερυθρός. 
(Τραπεζ. ξανΟοκέρασον). 

(Όφις). 

Άσ-'^ρο.ΎοΜτιχο (τ'), είδο; σταφυλή;* ή λέξ. 
ω; έπίθ. διότι υπονοεί το σταίρν^]. 

(Όφις). 

'Άστρο (τ'), άστρον (Τρ. άστ^^ον Σαράχ. 
ό (Ιστρο). (Ζησινω). 

Άστρογώς (τ*), το εκ των αστέρων φώ;, δ- 



1$6 



Ο IV Ε/ηΟΑΕΙ ΙΑΑΗΗΙΕΟΣ ΦΙΑΟϋΟΠΚΟΣ ΣΥΙιϋΟΓΟΣ 



ταν δεν ύπάρχγ) ή σελήνη. Με τ^ά&τρογώς 
εΜπουμε χα ι πορπ ατονία ε. 

("όφις καΐ Τραπεζοΰς). 

Άσχηταρέιο (τ'), το (χέρος καΐ το κελλίον της 
δια{Λονης Ιρη(Λίτου•. 

(Ζητινώ, Χρκιτ.). 

Ασκητής (6), έρη(Λίτης. Τραπ. ασκητής, ά- 
σκηταρειον (άρσεν.) 

(Ζησινώ, Χριστ.). 

*ΑσΌνη (τ'), αστράγαλος (λ. Τουρκ.). 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

*Αψατσας (ο), αετός ; (λ. Τ.). Άψαζσας με 
τα φτερά ^ τ ό^ν^^α 'θε κοφτερά. (*Ασαα). 
Πληθ. άτ[Λατσάντ]. 

(•Όφις). 

Ανγη (ή), αυγή. 

(*Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 
Ανγίτες (ό), εωσφόρος (αστήρ). 

("Οφις κα\ ΤραπεζοΟς). 

Αν,Ιάχ] (τ'), αύλάκιον. 

("Οφις χαΐ ΤρχπεζοΟς). 

Αύ,Ιαία (ή), αυλή, το ε{Α7Γροσθ$ν της θύρας 
της οικίας [Λέρος. 

(^Οφις). 

*Αφά^^ (τ'), 1) ο ό'Λφχλιος λώρος* 2) το δευ- 
τέριον, το μετά τον τοκετον έζερχόΐΛενον 
σο)[Λα, το ύστερον. 

("Οφις). 

Άφαώνα (ή), άφαγία, το (/.ή τρώγειν, Άσ- 
σην άγαώνα έκεΐστα λία=χπο την άφαγίαν 
έπεσα κάτω, δηλ. ήσθε'νησχ. (Τρ. άφαία). 
Δεν δύναται να έραηνευθη ή λέζις δια του 
νηστεία, διότι αύτη είναι προαιρετική, έν φ 
εκείνη αναγκαστική ηώ; νόσος τις. 

ΓΟφις). 
*Αφέντα (ή), ό πατήρ* ούτως όνο[ΐάζεται ύπο 
τών τέκνων του* τ εμό^α 7/ άγε^τα ε7πε 
μ* ά=δ ί[Λ0Γς πατήρ (αοι το είπεν. 

("Οφις). 
'Άφιζί (ή), βουβών, το (/.εταξύ τών αιδοίων 
)6αΙ του (χηροΰ με'ρος'.πληθ. τ αγιζας. 

^•Όφις και ΤραπεζοΟς). 

Άφιο (ό), αφρός. 

("Οφις χοΓΐ Τραπεζους). 



ΆψρόμηΛο (τ*), είδος μηλέας και ό καρπός, 
όστις διαλύεται ευκόλως έν τώ στό{Λατι. 

Ά}[άη^ (τ'), άχανθα. 

, , , (,'ο?•0• 

^ΑχαντόφυΜΙο (τ'), φύλλον άκάνίίης. 

(*Οφις χαΐ Τραπεζους). 
ΣΗΜ. Πλεϊσται λέξεις μετά του γύΜΙο 
συνθετό{/.ρναι και δηλουσαι δένδρα παριστζ- 
νουσιν έν σ^ϋνθέσει το φύλλον αύτου* οίον, 
κάστα νόφν.ΙΛο, χρεμμυδόφυΜίο^ τσου.-ταΰό- 
(ρν.Ι.Ιο, χαρυδογυ.ΙΛο^ όζόφν.Ι,ίο, ας ώς ευ-. 
σχηρ,ατίστους παραλείπο}Λεν . 
'Αχα^τώκα (ή), ακανθών, τόπος έζ ακανθών 
κατάφυτος. 

(Όφις). 
*ΑχΛάύ] (τ*), χόρτον. Ή λέζις είναι γενικτ) 
ση{Ααίνουσα παν είδος χόρτου. (Τρ. χορτάρ). 

(■Όφ.;).' 
Άχμών] (τ*), δ άκ{Λων του σιδηρουργού. 

(Ζηίΐινώ). 
*Αχ^ίδι^ (τ'), 1) ή άκανθα όποιο»^δήποτ^ ί- 
• χθύος* 2) ή ραχιτική άκανθα. 

(Σχρά/ω). 
Ά^ντά-ί (τ*), το εκ ξηρών ©ύλλων, δένδρων 
καΐ κόπρων ανθρώπων ή ί,ώων αίγμα, καΐ 
έν γένει παν το χυνόΐΛενον έν τοις άγροίς 
προς πίανσιν. (Τρ. Νεάσ[Λα). 

("Οφις). 
Άΐ%' ('^'). ίχ^ρον. (Τρ. άχούρ). 

(•Όφις). 
^Α^ιμάδ] (τ'), το άποστάκτω{χα καιοΐλένου 
(χέρους του ξύλου. Τίκαζυ το όανΜ\ τά 
ροίζ] γ' ί/^.^//αV^" = τίναξον τον δαυλον να 
πέση το άποστάκτω[Λα. 

" Α^ιμο (τ ), πυρ καΐ ό ανη(Λ(χένος άνθραξ. 
Πληθ. τ'άψίριατα. 

("Οφις χαίΤραπεζοΟς). 

^Α^ψαρεΙο (τ'), το περί την εστίαν μιέρος ττίς 
οικίας καΐ αύτη ή εστία, ήτις εις τα χω- 
ρία, όπου το πάτω[Λα της ιδίας οικίας εί- 
ναι έκ χώαατος, κείται σχεδόν έν τφ [χέσφ 
και συνίσταται έξ έπιπολαίου κοιλώ|χατος, 
έν ω άνάπτουσι το πυρ, και έκ περιείΑ,πε- 
πηγ(/.ένων κυκλικώς πετρών, "Ιδε καΐ Πα- 
ρακαμή. 

(Όφις). 



-^ρ^^ΖΞ^>^>^«^ 



Ζ&ΓΡΑΦΙΙΟΣ ΑΓΜ ΠΒΡΙ ΖΔΝΤαΝ ΗΝΗΜΙΙ&Ν. 



127 



Β. 



Βαίο (τό), είδος δένδρου καΐ τα κλωνάρια, τα 
ο*οϊα διανέ{λει δ Ιερεύς έν ττί έχκλησία κα- 
τά τί3ν έορτην των Βα(ων. Το δενορον τού- 
το δεν Ιχει φύλλα, άλλα καρυοειδη έκφύ- 
ριχτα π£ριχεχαλυα.[Αένα οιονει^κ βά[Λβακος. 

ΓΟφκ). 
Βα.Ιίρ] (τό), κάδος, βαρέλιον. (Τρ. βαρέλ.). 

ΓΟφις). 

Βα^^ρίχα (τι), καδίσκος (ύποκοριστικώς), Τρ. 
βχριλόπον. 

. ('Οφ.ς). 

Βαρασία (τι), 1)δκνησις, οκνηρία* ασση βα^ 
[*ασία σ* πάπα χοψάσαι = άπο την οκνη- 
ρίχν σου πάντοτε κοιρΕ.ασαι* καΐ κατηγορη- 
(ΐ,ατιχως' >τό βαρασία αθρωηος είσαι ! 2) 
Ιν Τραπεζοϋντι η κατάστασις εγκύου γυ- 
ναικός, *έγκυ{ζ,οσύνη. 

ΓΟφις). 

Β*ψα (η), ρόπαλον. *Ίδε Σόττα. 

(Σαράχω). 

Βαρέας (ό), [/.έγα σφυρίον δια ρήζιν λίθων. 

("Οφις). 

Βαρσάχ (τό), λύγξ ανατολικός, (λ. Τουρκ.). 

(Σχράχω). 

ΒαρνκεγαΛο (τό), ποτάρόν τι ζωυφιον (χέλαν 
(ΐε στρογγύλην και χονδρήν κεφαλήν καΐ 
οΟραν {Λίκροτάτην. Ευρίσκονται δε τα ζωύ- 
φια ταύτα κατά πρώτον ίντος λευκών ται- 
νιών χυ(χ.αινο{λένων περί τας άκρας ποτα- 
(οων. (Τρ. Κοπαλίτσχ). 

ΓΟφις): 

Βαρνχ'ψωηχ'ία (ή), βαρυχειμωνιά. 

(•Όφ.ς). 
ΒασιΜας{ο)^ βασιλεύς* ύπο τών Μωα(Λεθανών 
του Όφ-ως λέγεται παησά^ης (δ). 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 
ΒασιΛιχο (τό), 1) το ευώδες χόρτον, βασιλικός* 
%) βασιΛίχο δάζζνΛο^ ό άντίχειρ. 

ΓΟφις). 
ΒΜή {το\ βελόνη (Τρ. βολόν). 

(-Οφις). 
ΒεΛοτοΰηχα (η), βελονοθηκη. (Τραπεζ. βο- 
λονοθηκα) . 

("Οφις). 
Β^ύο (ό), βήξ. ΈπΜόσε με 6 βεζείο^ φρσ. 
= ηρχισα να βήχω* ετΐηρεν άτοκα όβεζεΐο 



φρσ. =τδν ετυΐασεν 6 βήχας. Λέγεται καΐ 
βέζψο . 

("Οφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

ΒερχΙ (τό), πληθυντ. τα βερχία, αί μικραΐ 
βε'ργαι, άς στήνουσιν έντος τών κυψελών 
τών μ,ελισσών, δια να τοις χρησΐ[Λεύσωσιν 
ώς σύνορον, διότι το πέραν καΐ εριπροσθεν 
(χέλι καταλείπουσιν εις τας (λελίσσας προς 
τροφην τον χειριώνα. |βεργίον]. (Όφις). 

Σημ, Παρατηροΰρ.εν, δτι το ίί δεν προ- 
φέρεται χ, καίτοι ευρίσκεται προ του ί, 
τούτο δε διότι προηλθεν έκ τροττης του γ' 
τούτο παρατηρείται καΐ έν τη λέξει όρχέα 

= δργυιά. 

(•0φ«). 

Βίο (δ), ή περιουσία* εγαε το βίοκ άτ]^ φρσ. 
= κατεσπατάλευσε την περιουσίαν του. 

(Όφις χαΐ Τρχπεζοδς). 

ΒΛαντώκα (ή), κύριον δνορια άγελάδος (;). 

(Όφις). 

ΒΛονζα (η), βλέννα, φλέγ{/.α, το δποίον δια 
βηχδς έκσπαται και έκπτύεται. (Τραπεζ. 
σ'άχλα. Πρβλ. χαβΛότ^). 

(Όφ.ς), 

Βοσ'χεθύο (δ), 1) το άφγ)ρη[/.ένον του βόσκου- 
[Λαι* 2) συγκεκρ. η βοσκή, το (Λέρος ενθοι 
βόσκονται τα κτήνη* ελέγχαμε τα ζά ςσσ 
βοσχεθείο = έξηνέγκο(Λεν τάς αγελάδας εις 
την βοσκήν. 

(Όφις). 
Βοσχή (ή), ή δι* βο<ικην πόχ. 

(Όφις). 

Βοτρύδ] (τό), 1) βότρυς της σταφυλής* 2) ή 
κνή[Λη του ποδός. 

("Οφις). 
Βουζβουζ (τό), είδος παιδιας τών αρρένων διχ 
μάστιγος πχιζθ[Αένης. 

(Όφις). 

Βοι;ίδ^ (τό), βοΰς, βώδι. 

(Ζησινώ). 

Βουϊδέχο (δ), βωδιον ([λοσχάριον Ιτι δν). 

(Ζησινώ). 

Βονδικ (τό), βοΰς, βώδι. 

(Σαράχω). 



ι 



128 



Ο ΒΧ Ε/ΠΟΑΒΙ ΕΑΑΠ^ΙΕΟΣ φιλολογικός ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



Βούχα (η), (Λπουκ^ά, ναψίχ* έπηρα -όνο βον- 
χας {οαί = έτηρα ούο α.πουκίαΤ; φαγί, 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Βονρα {ύ\), Χράξ, φούχτα* δό μ^ ίνα βονρα 
άΛεύρη . 

("Οφις και Τραπεζ^υς). 

ΒονρτσΙ (τό), βούρτσα, δι* ης βουρτζίζουσι το 

κάνναβι, ίνα το λεπτύνωσι και (Ααλακύνω- 

σιν εϊναι δε εκ χοίρινων τριχών κατ•σκευα- 

σ{ζ,ένον . 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

Βουχεράπ] (τό), είδος άττιδε'ας και ό καρπός, 

ου η γευσις δ;α.οιάζει πω; την του βουτύρου, 

(-Οφις). 
Βονζερο (τό), βούτυρον, 

(*Όφις χα\ ΤραπεζοΟς). 
Βραύη (ή), εσπέρα* πλθ. τά βραόάς, 

(Όφις). 
Βράδεα (τά), πληθ. [ΐόνον βρύα έπί πετρών 
γινό(Λενα [βρυάδια], 

ΓΟφις). 
Βραχόδ] (τό), βρακόδε(Λα (κατ* άπο'κοπ. το 
δέαα τών σκελών της γυναικείας περισκε- 
λίδος. 

("Οφις). 

Βραχοζώ)] (τό), η ζώνη, δι* ης δένουσι το 
βρα*κΙ περί την όσφυν, και την οποίαν δια- 
περώσι δια του χείλους αύτου. (Πρβλ. 

(•Όφις). 
Βραχ'ϊ (τό), περισκελίς γυναικεία έ^ ά(Λ2ρικα- 
νικοΰ βα[Αβακίνου ύφάσαατος, της οποίας 
τα προς τα κάτω άκρα καλύπτουσιν έξω- 
θεν δια τσιτίου (πασ(λά) [Τραπεζ. βρακίν], 

("Οφις). 



Β ράσα (ή), εύφλογία (νόσος)* εκ του βράζω. 
[Τραπεζ. βράσει]. 

(*Όφις). 
Βρ(^γανίτσα (η), είδος χόρτου. 

('Οφις). ^ 
Βριγ/ίϋ] (τό), χείλος* πληΟ. τα βριχ'είλεα. 
(Τραπεζ. τό χείλος). 

("Οφις). 
Βροθάχα (η), βάτραχος. 

(*Όφις χαΐ Τραπεζοΰς). 
Βρονχνα (η); εύρώς, βρούχνιασαα. 

(Οφις χαι Τραπεζοΰς). 

Βρύο (τό), ή παραρρύακος καΐ (/.ετα χώ;Λατος 
έκσπω[Λένη χλόη* πλθ. βρνωΐα. 

(■Ό?ις). 
Βυζα.ίίσΓρη (ή), ή θηλάζουσα [λήτηρ και ή 
τροφός. (Τραπ. -ΒυζαΜσ'τρεα). 

(ΌφιςΧ. 
Βυζί (τό), (Ααστός, έπι ανθρώπων* έπι ζώων 
λέγεται /Μστάρΐ^ δ ΐδε (Τρ. τσιτσίν). 

(Όφις). 

ΒωχόΛ] (οί), πλθ. (λόνον, διότι Ιν τω ένικψ 
μεταχειρίζονται το τουρ. χσοπάνης' βουκό- 
λοι, ποψένες αγελάδων και βοών. 

("Οφις). 
ΒωχοΛεΙο (τό), ή βοσχή, το (Λέρος, ένθα βό- 
σκονται αγελάδες* 2) σπανίως ώς άφηρηίΛ. 
δτε ίσοδυνα[Λ£ϊ [Λε τό βοσ'χεθείο. 

("Οφις). 

Βω,ί] (τό), 1) βώλαξ του άγρου* και ρήμα 
^ω.ίοίτο.τώ=κατακόπτω τους βώλακας* 2) 
είδος παιδιάς τών αρρένων, και τό ξύλον ό- 
περ πηγνύουσιν έν τω μέσω πλατείας τινός 
•κατά τό παιγν ίδιον τούτο. 

(Όφις). 



Γ. 



Γαβάνα (η), ξύλινον σκεύος μικρόν δι* ενθίσιν 
βουτύρου -κατά πορείαν τινά. Τρυβλίον. 

("Οφ'.ς και Τρχπεζοΰς}. 

Γαγάτσα (τά), πλθ. μόνον. Τά καρύδια του 
λαιρ.ου, τα έξογκούμενα Ικ κρυολογημα- 
.τος. (Τραπεζ. χαράχία), 

(Όφις). _ 
Γαθψάς (ό), διάβολος. *0 γαθψας να τροη^ 
σε, γαθφό(ραγο. (Κατάρα), 

(Όφις). 



Γαθίίΐυφαγο ίό), επί κατάρας. *Ε γαθιμόψα- 
γο !=ω που νά σε φάγγ) 6 γαθιμάς (δ ϊδε). 
Πρβλ. 1'('ρό{ρ^}'0, τσόπορτο, (ζα:ΐαδά}'Τ^. 

ΓΟφις). 
Γάιδαρο (ό), όνος. (Ζησινώ χαΐ ΤραπεζοΟς). 

ΓάΙ'δονρας (ό), δνος* πληθ. οΐ γαϊδάρ], 

(Σαράχω). 

ΓαϊδονροπονΑ] ίτό), ονάριον. Μετάφρ. λέγε- 
ται προς παιδία υβριστικώς Ύ^ θωπευτικως. 

ΓΟφις). 



ΙΟΓΥΑΜΙΦΧ ΑΓΜ ΒΙΡΙ ΒΟΙΤΑΝ ΗΙΙΗΙΙΑλ. 



129 






ΠΜι (τό), όξύγαλον πάντοτε ση(Α. Ιν Όφει 
ού}έχοτ& ίέ το γάλα (το γλυκύ)• 2) το Χιυ• 
λιψενον όξύγαλον πληθ. ζά γάΛιτα. Έν 
Τρχικζουντι σΎ);ια{ν&ι το γλυκύ γάλα, το 
)« όξύγαλον λέγεται ξύγοΛαν. 

(-Οφις). 

ΓαΜΐΐΙτσα (η), είδος χόρτου φυο|ΐ.ένου έν τοϊς 
ίγρονς κυρίως, του οποίου οΐ σωλήνες είναι 
«ληρεις γάλο^κτος. 

(Όφις καΐ Τραπεζοδς). 

Γϋύϋοζψΐ, Νυφίτσα (ζ). 

(Σαράχω). 

ΓοΜίΜοΛόγχ'υ^ο (τό), είδος φαγητού έκ κολο- 
χχίνθων (ΐετά γάλακτος (χ,ιγνυομένων. 

(Όφις). 

Γίψβρίχ') (τό), ^(Γ^νη9ως πλθ. τα γαμ6ρ(χα, 
η Ιξ Ινδυ{ΐ.χτων προΐξ της νύμφης. 

(Όφις). 
Ταρβρο (6), γαμβρός• πλθ. τα γαμβρούδεα 
ΈοΧ τά γαμβρίδεα. 

(Όφις). 

Τάραμ^ο (τό), πετροσελινον, μακεδονήσιον. 
("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Γαρ(ψ^Ι^όσ7ίορο{τ6)^ο σπόρος του πετροσελίνου . 
(Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

ΓαργαΛίδ} (τό), καΐ πληθ. τα ^πργαΜίδα, 
τχδτοτί τφ Γαγάτσα, δ Ιδε. 

(Όφις). 
Γαρϋ^) (τό), ό παις, παιδίον. » 

ΓοΛχόν] (τό), μικρός βους, διετής μόσχος ων. 

(Όφις). 

ΓασζρΙ (τό), γάστρα, κυρίως πήλινον άγγεΐον 
χολοβωθέν έκ του ανω μέρους. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Γαστρίχα (η), ύποκορ. του γαστρί, 

(Όφις). 
Γίοοτία (η), γειτονιά. 

("Οφις χαΐ Τροεπεζοΰς). 

Γίϋχι (τό), ύπενδύτης, γελέκι. (Τ. γεΜχ). 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Π/) (τό), 1) ό πώγων 2) πληθ. τα γίνεα^=^ 
6 πώγων. 

(Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 
Γετάδα (η), ό πώγων. 

(Όφις). 

Τοηα (ή), γενεά. *Σ σίμέϊερο τη γεηά, και- 
τά χΜψη ουκ εϊγαμε=ύς την γενεάν μας 
κανένα κλέπτην δέν ειχομεν. 



(Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

ΓεοάίΑ (τό), Ιέραξ (πτηνόν). 

(^Οφις). 
(ΕΛΑ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ'.) 



ΓεραΗά] (τό), γερανός (πτ.) πληθυντικ. τα 
γερακίδεα, 

(Όφις). 
Προ (ό), γέρων πλθ. οΐ γερόη] και οΐ γερον^ 
τάδεας. Σπανία λέξις, διότι άντ'αύτης με- 
ταχειρίζονται την τουρκικην λέξιν έχηάρψ: 
έν Όφει. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 
Γεψύρ] (τό), γέφυρα. » » 

ΓεψυρΙκα (ή), ύποκορ. του γεφύρ], (Τραπεζ. 
γεφυρόπον). 

(Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 
Γη (ή), γ>ί. » » 

ΓχαΜα (ή), πάρα Μωαμεθανοις συνήθως* η 
άγορα του Όφεως, ήτις είναι παράλιος. 

(•Όφις). 

ΓίαΛο (ό), 1) αιγιαλός• 2) ή άγορα του Όφεως. 

(Όφις). 

Γίγα (η και του), Γίγα. Κύριον δνομα χω- 
ρίου τίνος του Όφεως. 

(Όφις). 

ΓΛέπ] (τό), φλοιός δένδρων. (Τραπεζ. Μπ), 
Έν γένει φλοιός, λεπίς. 

(Όφις). 

ΓΜο (ό), σκίουρος (ζώον)• πλθ. οΐ γΛίγ] καΐ 

(•Όφις). 

ΓΛοΐάχα (άνάρθρ.), ή λέξις ελλειπτική τιθε- 
μένη πάντοτε ώ; κατηγορούμενον και ση- 
μαίνουσα πάν γλοιώδες, η λεΐον, η στίλ- 
βον. "ΕπΛυσα τόμ πρόσωπο μ* χαι έποίχ'α 
γΛοΐάχα. 

(Όφ.ς). 

ΓΛονπάδί (τό), το καΐ γ^Ιεπ^, φλοιός (δέν- 
δρου μόνον). 

(Όφις). 

Γ^ΙυχομάΛεζο (τό), το και γαΛοχοΛόγχυθο^ δ 

Ιδε. 

(Όφις). 

ΓΛυχόμηΛο (τό), είδος μηλέας και ό καρπός, 
δστις είναι γλυκύς. 

(Όφις). 

ΓΛυχίτρα (ή), είδος εξανθήματος του δέρμα- 
τος. (Τραπεζ. γλυκέα). 

(Όφις). 

ΓΛυχ'ν (τό), ως ούσιαστικδν σημ. δ, τι το ά- 
μεΛζία^ ο ίδε. 

(Όφις). 

ΓΛώσσα (ή), γλώσσα. 

(Όφις κα\ ΤραπβζοΟς). 
17 



130 



Ο Βϋ ΐ/ΗΟλΒΙ ΒΑλΗΝΙΙΦΣ ΦΙΑΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



Γ•1ωασίκα (ή), ύποκ. του γλώσσα (έπΙ [λίχρών 
Ίίαιδίων)• 2) είδος νόρτου. 

Τ^-αθΙ (τό), γνάθος. (Τραπεζ. γναφίν). 

(Όφ.Ο. 
Τογγυχτρα (ή), τρύγων (Ικ τοΟ γογγ'νζώ)' 
Εοε και Τρουτρον. 

(Όφις). 

Γογζα (η), ό σφυρος τοΟ ποδός. » 
Γόνατο (τό), γόνυ. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Γονέΐο (ό), γονεύς καΐ προγονός. (Τραπεζ. ό 
γονεεον). 

("Οφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

Γοργαρίκα (ή), είδος πτηνού. 

(Όφι;). 

Γοργορά (του), κύριον δνο(Λα χωρίου του *Ό- 
φεως. (Γρηγόριος), 

(Όφ.ί)• 
Γουδάν] (τό), κυψέλη των [Λελισσών (ίδε 
γονβιστή) . 

(Ζησινώ). 

Γονβίοτη (η), τό κόσκινον δι* ου άγρεύουσι τα 
πουλιά τον χεΐ[ΐώνα έν καιρ(|^ χιόνος 
[έκ του ρή[Λατος γουβίζω^ όπερ έν Τραπε- 
ζουντι λέγεται χουπίζω, έπθ[Λένως κατά 
συνήθη τροτυην του υ ει; ον, έκ της ρίζης 
κυττ, κύπελλον, κύπτω, δπερ λέγεται γον- 
βίουμαί καΐ έν Τραπεζ. χονηίον^/αι]. 

(•Όφις). 

ΓονΛα (ή), λαΐ|Λθς και λάρυγζ (έκ του λα- 
τινικού ^νΧα). 

(•Όφις). 
ΓονΜίττ] (τό), είδος άπιδέας και 6 καρπός, ό- 
στις προς τα άνω είναι έπι^Ληκης καΐ σχη- 
ματίζει τρόπον τίνα λαιμό ν. (Έκτου γον^ 
Λα καΐ απών), 

("Οφ«). 

ΓονΜα (τά), είδος φαγητού έκ λάχανων, ά- 
τινα χονδροκομμένα ψήνοντες έπιχύνουσιν 
ϊλαιον και τρώγουσιν. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Γονντσά<ι>^ (τό), τό κουτσουρόδενδρον (άνευ 
κλάδων) και ή φΟαρεϊσα σκαπάνη, έν γένει 
δε παν κολοβωμένον πράγμα. 

("Οφις). 

ΓονρζονΑ] (τό), κείται ή λέξις κατηγορηματι- 
κώς, αναφερομένη εις φαγητόν έπΙ κατά- 
ρας• Λ^ά (γ)ίνξταί γονρζούΛ το ^αΐ σ\ 
*Όθεν τό έπΙ κατάρας ρήμα γονρζονΛεάον 



μαι άντι τρώγω (της αύτης ρίζ. με τό έζης). 

ΓονρζονΛάς (ό), πανούκλα. Νά τρώτ\ σε ί 
')νυρ1^ου,ίάς καΐ \σοϋ γονρζονΛά το σ€Ομα 
νά πας, (Κατάραι). 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Γονρη (τό), 1) κορμός δένδρου έσκαμμένος, 
τεθειμένος πλησίον βρύσεως, ίνα γεμισθέν- 
τος ύδατος, πίνωσιν έζ αύτου τά ζώα. 

(Σαράχω). 

2) Ό κλυκλοτερής κρουνός του μύλου, 
έν ω συνάγεται τό ύδωρ και εξέρχεται δια 
της κάτωθεν μικρας όπης, πληττον τον 
τρογόν. 

<•Όφ.ς). 

3) Ή κυψέλη τών μελ^σών, ήτις κατα- 
σκευάζεται έκ κορμού δένδρου κυλινδρικώς 
τετμημένου και εσωθεν γλυπτομένου. 

(Όφκ). 

4) Πέτρα τετράγωνος, τετραγωνικώς έχ 
της μιας πλευράς έσκαμμένη κατά βάθος 
καΐ χρησιμεύουσα ώς βρύσις. 

(Ζησινώ). 

5) Κύριον δνομα βράχου τινός μικρού έν 
Ζησινώ, όνομασθέντος έκ της πλησίον βρύ- 
σεως. (Έκ του λατινικού ν,νηα.) 

(Ζησινώ). 

Γραία (ή), γραία* πλθ. ή γραΐ]άντ]. 

("'Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Γραιτΐοντσα (ή), ή γραία σκωπτικώς, ή ύ- 
πέργηρως. 

(•Όφ.ς). 

Ση μ, Ή κατάληξις πούτσα είναι σκω- 
πτική, δεν αποτελεί δε ιδίαν λέζιν ίδε 
ΚωΛοπουτσα . 
Γρε^το] (τό), ράκος, κουρέλλι(Τραπζ. γράντσ). 

ΓΟφις). 
Γρ(βίΛ] (τό), συνήθως πλθ. τά γρι6ίΛεα=\ί.^Ζ' 
τρα, μούρη. 

(Όφΐί). 
ΓρίγτσίΛ] (τό), πλθ. τά γρικτσίΜα=^τχ ούλα 
[του στόματος (Τραπζ. γρίντσϋ)], 

(Όφ.ς). 
Γν20 (ό), υίός. Πλθ. λείπει. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

ΓνναΙχα (ή), 1) γυνή* 2) σύζυγος, κατ* αν- 
τίθεσιν προς τό άνδρας, 

("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 

ΓνναιχαϋΛψισσα (ή), γυναικαδέλφη (Τρ. γυ" 
ναιχαϋ,Ιφσα), 

("Όφις χαΐ ΤραπβζοΟς). 



Γ 



ΖΙΙΓΡΑΦΙΙΟΣ ΑΓΔίν ΠΙΝ ΖΜΤ&Ν ΗΝΗΗΕΙ&ΙΙ. 



131 



Γνκαιχάίε,Ιφο (ό), γυναικάδελφος. 

(*Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 
Γρταιχ'εΙο (τό), το μέρος της εκκλησίας ένθα 
ΐτΓχντχι αΐ γυναίκες. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 
Γί^τί^ (τό), ύννις, το κατά την άκραν του 
άροτρου σίΧηρον, δπερ σχίζει το χώ(Λα. 

(Σαράχω) . 
/•Γ^ίΐ^ίό), έτταίτης. 

("Όφις χαι ΤραπεζοΟς). 



Γ νρ€νο7Γθί\Ιί (τό), παιδίον ΙπαιτΟυν η τε'κνον 

έπαίτου. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους.) 

Γνρευον (ή), θηλ, του γυρενό^ έπαϊτις. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοί3ς). 
Γωβίδι (τό), ταύτον τώ βαρνχεψαΑο^ δ ιδε. 

(Ζησινώ) . 



^^. 



^^^Α' (τό), Χφς, δαδίον. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 
Αάχρο (τό), δάκρυ. )) » 

Λβαάτα (ή), η τροφή, ιην λα|Λβάνει ριεθ' εαυ- 
τού ό οδοιπόρων η ό άπομ.ακρυνό(Λενος της 
οικίας του χάριν εργασίας (δαπάνη). 

(Ζησινώ). 

λαρρο (ό), δαρ|ΛΟς, (χαστίγωσις, ξυλοκόπηί^•α. 
Ααρίιός άγιασμό(:' (παροΐ[Α.). 

(Όφ.ς). ^ 
ΧανΛί (τό), Φ^νηθεστ/ρα λέξις της ταύτοση- 
(ίου ά.τοχά/ιρ], ο ίδε.] 

(Όφις). 
ΑαχΤίκΙήτρα (/;), δακτυλήθρα. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοίΐς). 

\α^[τν.ι^ύ^ (τό), δακτυλίδιον. 

("Οφις χαί ΤραπεζοΟς). 

άαχτνΜδίχα (ή), ύποκ. το\^ ύαγτνΜό] καΐτου 
όαι'τν^ήτρα. 

(Ζησινώ). 

άά^^^ο (τό), δάκτυλος. Όνό[Λατα των δα- 
κτύλων : ^σσί^ίίτ(/=άντίχειρ, ΐίεσακό=^ί• 
σος, μιχρ6 η χοτσοόάγτν^ο=ωτίτΎΐς και 
χλεον ου. 

ΓΟφις). 
ΑαΜίίχ'] (τό), παγίς, δι' ης δελεάζουσι τα 
χτηνά. Λέγεται και όεΜάχ] (δέλεαρ). 

(Ζησινώ). 

κα (τό), παν πραγρια χρησιρ,ευον προς το 
^ίίνειν,^ ιδίως δε 1) το σχοινίον, δι* ου δέ- 
>υσι τας αγελάδας έν τη μιάνδρα, ίνα {Λη 

Γυγχρούωνται. ^^α, όε{/α^ όψα 

«Ιτω λέγουσιν αΐ γυναίκες προς τας άγε- 
ΐάδας χαλουσαι αύτάς, ινα τας δέσωσιν, Ι 



όταν ίκ της νο{Λης Ιπιστρέψωσι* 2) το δε- 
(λα του πέδιλου κτλ. 

("Οφις). 

άεμάτ] (τό), δέ}Λα θερισθέντων άραβοσιτίνων 
στελεχών η χόρτων κτλ. 

Δε^όρο (τό), οένδρον. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοδς). 
άεζάμε^ο (ό), ανάδοχος* θηλ. // ίεζα^εκε, 

(Όφ.ς). 
Λ(όό] (τό), κίνδυνος τη; ζωής, ον προφητεύου- 
σιν οί {«.άντεις (ίδε β>'ο<^•π/^), τό τουρκιστί 
χα^^ά. [Τραπ. (ίίί) (τό)]. 

Δερο (τό), πάν (χέρος, προς δ καταφεύγει τις 
έν καιρφ βροχής, ίνα προφυλαχθη άπ* αυ- 
τής* οίον το άπογείωαα οικίας κτλ. Το ρη- 
(χα ύεράουμαι {Λέσον, πληΟ. λείπει* {δερος 
καΐ δέρρις). 

("Οφις). 
άερπάην (τό). Ζήτει δροπάκ, 

(Σαρά/ω). 

Δεντερα (ή), δευτέρα (ήαέρα της έβδθ(χάδος). 
("Οφις χαΐ Τραπεζους). 
ΔεάδοΛο (ό), διάβολος, δαί[Αων. 

("Οφις χαι Τραπεζους). 
Δεάπ,Ιοκο (τό), και πλθ. τα δεάηΛοχα' οΐ θά- 
ρ,νοι, δι'ών περιφράζουσι τους κήπους δια- 
πλέκοντες αυτούς περί Ι(Λπηχθέντας πασ- 
σάλους. 

(Ζησινώ). 
Δεαρρεκεία (ή), συ[Αβουλή* (διερ(Ληνεία). 

("Οφις χα\ Τραπεζους). 

ΔεασχαΛί^-α (ή), ή σύζυγος διδασκάλου (τών 
γραααάτων). Τρ. δεασκάλτσα. 

(Όφις). 



132 



Ο Ιϋ Ε/ΒΟΑΙΙ ΙλΑΙΠΠΙΟΣ ΦΙλ•ΑΟΓΙΙΟΣ Σ¥ϋΑ•ΤΟΣ. 

Δίσαχχο (τό), δισχκκιον. 



Δβάσχα,ίο (ό), διδά^ικαλος. 

(*Όφις καΐ |Τραπεζοϊ5ς). 

Δβατό)-] (τό), κοντάριον τιθέριενον έν τη αύλη 
ίπΐ δύο προς τχ άνω διχαλωτών πασσάλων 
χχΐ χρησΐ(χευον προς άνάρτησιν Ινδυ|Λάτων 
κλπ. (διατόνιον). 

(Ζησινώ) . 

Δεάφορο (ό), τόκος χρημάτων. 

("Οφις κα\ ΤραπεζοΟς). 
Διδρόμ* (τό), το (χέρος, καθ* δ οδός τις χω- 
ρίζεται εις δύο. 

(-Οφις). 

ΔΙχαρπο (τό), είδος θάρου δίς κατ* ?τος καρ- 
ποφοροΟντος* ευρίσκεται δε έντος δασών και 
ϊχει μέλανας καΐ μικρούς καρπούς. (Τραπ. 
δίφόρ). 

ΓΟφις). 

Δίχόχ] (τό), 1) ό κατά τύχην διπλούς κόκκος 
λεπτοκαρύου κλπ. 2) δίδυμος^ ταύτον τψ 
ύεαάρ^ ο Ιδε' 3) μτφρ. οΐ όρχεις. 

ΓΟφις). 

ΔιΛαδίχα (η), ττηλινον άγγεϊον δύο λαβίδας έ- 
χον. (Τρ. διλαβίτσα). 

(Όφ«). 
ΔψΌΐσοχοχύμπεΛο (τό), είδος δαμασκηνέας 
και ό καρπός, όστις είναι ωοειδής τελευτών 
εκατέρωθεν εις δύο //ι^Γας ούτως ειπείν • [δι- 
μυτοκοκκύμελο, δηλ. έκ δύο ρινών (συνι- 
στάμενον) δαμάσκηνον]. *Ίδε χοχ'ύ^πεΛο, 

(■Όφ.ς). 
Διορία (η), προθεσμία. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

ΔύίΛα (ή), 1 ) ή δευτέρα περισκαφη τών άραβο- 
σιτίνων φύτρων, ήτις γίνεται, όταν αύξη- 
σωσιν αρκούντως• τσίζω τηκ δίπΛαν (όπερ 
έν Ζησινώ λέγεται Λπ*/α^/ίω)=κάμνω αην 
δευτέραν περισκαφην. Έν τοις υπέρ την 
Τραπεζούντα χωρίοις λέγεται τσαχεΛίζω και 
ίν Σουρμένοις ζσ'αρχεΜζω, (Πρβλ. απΛα). 

(Σ-αράχω). 

2) ΈπΙ τοδ περιπατοΟντος με στραβούς 
πόδας κατηγορηματικώς. Τερ] τη ίίπΛα 
τίΐεα ηορηαχεί ! == κύταζε τον στραβοπό- 
δαρο πώς περιπατεί ! Διότι 6 τοιούτος έχει 
οΙονεΙ διπλωμένους τους πόδας. 

(Ζησινώ). 

Δι^ΛοηόντιΛο (τό), το διπλούν σανίδωμα του 
{δ«ΰ>αυς δωματίου, δταν δηλ. κάτωθεν ή 
μάνδρα φέρη όροφήν. 

(•Όφις). 



(•Όφις καΐ Τραπβζοδς). 

Δισαχτία (η), το δίσεκτον Ιτος. 

("Οφις Χριστ.). 

Δ(χά^^ (τό), το μέρος ξύλου η δένδρου, καθ'ο 
διγαλουται. 

(Ό9«). 

Διχ'ερη (ή), οσον χωριΐ το κοίλον τών δύο χει• 
ρών. Δό μ*ετα όι^τ'ερή άΛευρα, 

ΓΟφις). 

^ό^ο (ό), ό μέτοικων βασιλεύς τών μελισσών 
με το τάγμα του όμου. Έζ^βεκ ό ^ό^Ό. 

^ό>'7] (τό), οδούς. 

(*Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

^οκτόπο^ο (δ), δδοντόπονος. 

("Οφις καΐ Τραπεζοδς). 

^οράχ'] (τό), ροδακινέα και ροδάκινον. (Τρ. 
ροδάκ). 

ΓΟφίί). 

^οράφιγο (τό), ροδαφινέα και ροδάφινον (Τρ. 
ροδάφινον). 

(Όφις). 
^ουΛεία (η), εργασία. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 
^ονΛο (ό), ύτυηρέτης. » » 

^ράχο (ό), δράκων, δφις τεράστιος. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

άρανί (τό), το ύπδ την στέγην μέρος της οι- 
κίας, καΐ έν γένει το άνωθεν της δροφης* 
ρήμα άποόρακίζω = σκουπίζω το δρανι καΐ 
έν γένει τα πλάγια καΐ την δροφην της 
οικίας. 

^ρψύτσα (η), είδος χόρτου. » 

^ρομίτεα (δ), δδίτης διαβάτης (Τρ. όεβάτες). 

("Οφις). 
^ρόμο (δ), δρόμος. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

^ροπά> (τό), δρέπανον. 

(ΌΗ• 
^οοπανίχα (ή), ύποκορ. του ίροηάγ, 

(■Όφις). 

^ρον6άν (τό), ττηλινον ^ ξύλινον άγγεϊον, μέ- 
σα εις το δποϊον κάμνουσι το βούτυρον. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

^ρονβατίχα (ή), ύποκορ. του ύρουδάν, 

("Όφις καΐ ΤραπιζοΟς). 

^ρουβαγοπέτο] (τό), δέρμα, διΌύ καλύπτουσι 



ΜΓΜΦίΐΦζ ΑΓΔη ΗΝ ι&ιιταιι ηίΜΙΙΜ 



133 



ϊό βτό^Μον τοδ αγγείου όρονβάκ, ϊν* (ΑΥ) 
ίίίτη τό όζύγ»λον, έν φ το κινοΟβιν. 

(Όφ.ς). 

Α^ΰ9ΐ6ατίο'κοιτΌ (τό), σ;Γάγγος, διΌύπεριδέ• 
γοο^ το δέραχ πΕοΙτο στέαιον τοΰ όρουβάτ'. 

(•Όφις). 
^ρν^ (τό), ίρυς (Χ). » 

ίξ99οχούσχουχσΌ (τό), δ χάριτος της δρυός. 
(Πρβλ. χούσχουζσο). 

ΓΟφις). 

^^(<Ακιί (η), τότίος κατάφυτος έκ δρυών. 

(-Οφις). 

^ν^α|7 (τό). δίδυμος πλθ. συνήθως τά όν^ίά" 
ρα, οΐ δίδυρ(.οι (ίπΐ έ[Λψύχων), Τραπεζ. δι- 
ίνΐλάρ. 

(•Όφις). 

^^^ο (ε), {Μ« τών δώδεχα υποδιαιρέσεων της 
ικαιδιας της καλουρ,ένης Μντσα δ Ιδε. 

(*Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 



^νόσα^ (τό), ηδύοσοι,ος. (Τρχπζ. δέσ'(Λ). 

(Όφις). 
^ΰσ^" (ή), δύσΐί (ΐλέρος τοδ ορίζοντος). 

ΓΟφ.ς). 

δωδεκαήμερο (τό), αΐ δώδεχα ήριέραι από 
τών ^Χριστουγέννων (^έχρι τών Φώτων. Κα- 
τά την έν *Όφει δοζασίχν, αΐ δώδεχα αύται 
ή[Λέραι άντιστοιχουσι προς τους μήνας του 
έτους, ή πρώτη προς τον Ίανουάριον, ή 
δευτέρα προς τόν Φεβρουάριον κτλ.προμη- 
νύουσαι την κατάστασιν της ατμοσφαίρας 
τών αντιστοίχων μηνών. *Αν λοιπόν ημέ- 
ραν τίνα του δωδεκαημέρου τούτου ηναι 
συννεφώδης ή ατμόσφαιρα, καΐ ή του αν- 
τιστοίχου μηνός θα ηναι τοιαύτη, κχΐ τα- 
νάπαλιν. Κατά τας ημέρας ταύτας περιφέ- 
ρονται καΐ τα φαντάσματα τα λεγόμενα 
Καραχότχσ 'σιΛοι, 

(*Όφις χαΐ ΤραπβζοΟς). 



'Ε6δομάόα (η), ίβδομάς. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Έγ6α (η), η ληζις του μηνός. *Σϋάουηνοΰ 
τον ρητός τητ Ιγβα = περί τα τέλη του 
χχρόντος μηνός. 

(•Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

ΈγγαρεΙα (η), αγγαρεία, 

(•Όφις). 

*ΕγΛοΌ9^ (τ'), κωλόπανον τών νηπίων. 

("Οφις καΐ Τραπιζοΰς). 
^Εγϋ (ή), γουδί. » » 

*ΕγχάΜα (η), αγκάλη (Τραπζ. άγκάλεα). 

(•Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Έγχ^ησΙα (η). Εκκλησία. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους), 

'ΚγΜτρα (ή), 1) έργαλεϊον υφαντικής ξύλινον, 
έφ* ου λαμβάνουσι τό νήμα έκ της ατρά- 
κτου καΐ σχηματίζουσι δέματα. 

("Οφις χαΐ ΤραπβζοΟς). 
2) Είδος παιδιας. 

(Ζησινώ). 

Έγτωρψία (ή), γνωριμία, τό γνωρίζειν τινά. 
("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Έίρα (η) οικία, ίστία, μόνον έν τη κατάρ(^ : 



νά τσονζαι ή ϋρα 6Γ*=να σβυσθη η εστία. 



ή οικία σου. 



(Όφ,ς). 

ΕίδωΛο (τό), τίθεται κατηγορηματικώς ίπΐ 
ισχνών. Έγ^ηοκε ί"ία).ίο=ϊσχναν8. Τό εί- 
δωλο νομίζεται ώς ίτχνόν φάντασμα. 

(*Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Είχόκα (η), είχών (έκκλ. λέζις). 

("Οφις Χρ. χαΐ ΤραπεζοΟς). 

ΕΙχοτοστάς (τό), είκονοστάσιον, μέρος τ^ς οι- 
κίας, Ινθα κείνται αΐ εικόνες, καΐ 
Ειχοτοσνάη (ή), είκονοστάσιον. 

("Οφις Χρ. καΐ Τρο»τ<ζους). 
ΕίΜδ] (τ'), βέργα νεοκομμένη, ι^ν λυγίζουσι 
(σουγλίζουσιν), ίνα ευλύγιστος καταστ&<τα 
χρησιμεύσγ) εις τό να δέσωσι φορτία ίχ ξύ- 
λων κτλ. 

(•Οφις). 

ΕίΜχ'] (τ'), έ ελικοειδής βλαστός της κολο- 
κύνθης, αγγουριάς και τών παρομοίων. 

'Ε^άβ) (τ'), 1)λαβΐί τών σκευών. (Τρ. λάβ)• 
2) (ΐίτφρ. το άνδρικον αίδοΐον. 

(■Όφ«). 



134 ο ΕΝ Κ/ΠΟΙΒΙ ΒΑΑΠΝΙΚΟΣ ΦΙΑΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΥ1Α0Γ0Σ 



("Οφις ΧΛΐ Τραπεζους). 
*ΕΛαία (η), έλ^ία (το δενδρον και ό καρ-ός). 
("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

* ΕΛίγωροσν^^ (η), βία, γλνγωροσύνη (Τρατπζ. 
έλιγωροσύνεα). 

(^Οφις).• 

^Εμισ'έα (η), (χέση. ^Ούίάν ττο στίχ'εις σ//- 
πες \σητ έμισ'εα = διατί στέκεις »χέσα εις 
την (Λέσην. (Τραπεζ. η ρ,ε'σε). 

ΓΟφις). 
'£//^οστανα(η), νοστψάδα (έκτου εύνοστάδα). 

("Οφ.;) 
"Έμπα (η), ή εναρξις του {Ληνός, αΐ ττρώται 
η(χέραι. *Σσην ίμπα χαΐ \σην εγβα = 1• 
στα(Λένου καΐ φθίνοντος (αηνός). 

(*Όφις κχ\ ΤραπεζοΟς). 
^Εμπά.Ι] (τ*), ράκος, το όποιον χρησιΐΛεύειδν' 
έ[Αβάλω[χα, η δι'ού Ι(Λβαλώθη ενδυ|Λ% τι. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 
*Έμποόθ)^ (τ'), ή περί την ιδίως οίκίαν περιο- 
χή, ταύτον τφ χεραμττοΛ]^ δ ΐδε. (Πρβλ. 
καΐ οσπίχ). 

(Σαρά/ω) . 

Έκκεάμερα (τ'), ή εννέα ή(/.έρας (χετα την 
έορτην της κοΐ[χ.ήσεως της Θεοτόκου (χνήαη 
αύτη ς. 

("Οφις Χ]5. καΐ Τραπεζους). 

*ΕκΓερ (τ*), εντερον. (Τρχπεζ. ^νΓ/ΐ)). 

("Οφις). 

^ ΕζαόεΛφισσα (ή), εξαδέλφη (Τρ. εζαό^Α- 
<ρσα) πλθ. τ* έζαδέλφεα. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

*Εί,αδέΛ(ρεο (ό), εξάδελφος* πλθ. τ'έξαδέλφεα. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

^Εζάϊ (τ'), (Λετρον χωρητικότητος, (Λέδιρος, 

κότι, περιέχοντος του έν αύτψ σιτηρου 5 ή 

6 οκάδας. (Τραπεζ. Κότ), 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

'^Εζαμο (ό), το μέτρον του μήκους. "Ετταρε 

τόκ εζαμό μ\ 'Ρήμα εζαμόκω^ απλώνω τάς 

χεϊράς μου κυρίως και β ' μετρώ (έπΙ μήκους). 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 



* Εζαπαόάντ* (οΐ), μόνον πλθ. οΐ εξω άπο έδώ, 
τα εξωτερικά, τα φαντάσματα, οΐ διάβο- 
λοι κτλ. (δνομα άναθεματιστικόν). 

("Οφις). 

"Εζαργο (ό), ήμερα αργίας, εξεργος. 

("Οφις και Τραπεζους). 
*Εζάστρα (τ'), πλθ. αστερισμός* ή. πονλία* 
(Τραπεζ. έζίασχρογ), 

("Οφις). 

^ΕζόμττΛ] (τ*), υπόδειγμα, παράδειγμα* ^γ,-^ 

ΐί,χεζομ.Ύ,ίεάζω [έκτου Λατ. βχβΐ^ηρίηηΐ]. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

*Εζωτεριχ6 (τ'), φάντασμα γενικώς. 

(Όφις χαΐ Τραπεζους). 

"Ερχος (τό), πλθ. τα ερκιστα, εμπυον [έλκος]. 
("Οφις καΐ Τραπεζους). 

*Εσ'χία (ή), σκιά. (Τραπεζ. Ίσχ2ά). 

(Όφ.ς). 

Ενχαιρα (τά), πλθ. μόνον. Ώς ούσιαστ. τα 
ύπο τα πλευρά μέρη, τα κενά οστών. "Ερ- 
παζ^ μ* ό πόκο άπ άμκέσ \αά εΰχαιρα, 

(Όφ.ί). 

Εύχ'η (ή), ευχή. Ναχτ^ς τηκ ενχ'ή μ*='^ί 
εχης την εύχήν μου* (ευχή. Τραπ. ^ν^^'ή)- 

(■Όφ«). 

Ενραχό (ό), άνεμος ελαφρός καΐ θερμός, πνέων 
την νύκτα και αύγην [εύρος]. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 
Ενρησμάτ] (τ*), εύρημα (Τραπεζ. ενρεμάΐ), 

("Οφις). 

Έγταγουοτία (ή), αΐ πρώται π^λΤίήμέραι του 
Αύγουστου, καθ* ας δεν βρέχουν ταπανία, 
ίνα μη σαπίσωσι και δεν είσε'ρχονται εις α- 
γρούς, ίνα μη στιγματισθη το δέρμα των 
οία λευκών σημείων, άτινα άπλονόμενα κα- 
τά μικρόν και καλύπτοντα άπαν το σώμα 
έπιφέρουσι θάνατον. (Τραπεζ. Ανγουστεά' 
σματα), [Ούτω φαντάζονται]. 

(Όφις). 

^Ε^ταπεγαόα (τ*), πλθ. κύριον δνομα πλευ- 
ράς βουνού τίνος έν Ζησινώ, καθ' ι?!ν υπάρ- 
χου σιν έπτα πηγαί. 

(Όφκ). 



-^Λΐ<^Η^ί»^ί)- 



Ζ&ΓΡΑΦΙΙΟΣ ΑΓΔΙΙ ΠΕΡΙ ΖΜΤΜ ΗΝΗΗΙΙΜ. 



135 



Ζ. 



Ζάγ^^^ (τό), σκουριά πράσινη των άγανώτων 
χ^χλχίνων σχευών, ήτις γεννάται, δταν [λεί- 
ντ) πολύν χχιρον έν αύτοΐς φαγητόν, Ιξ ου 
ίτίλτοττιριχζεται ό άνθρωπος* δθεν το ρήαα 
ζαγχοΰμαί, 

ΓΟφ.ς). 

Ζαγράχ'] (τό), ταύτον τφ γαδάνα^ ο ϊδε. 

Ζ^'ά,Ι^ (τό), είδος σιτηρου (το τουρκ. €Μ(ί), 

(•Όφις). 

ΖγαΑΟ€πκορ^ (τό), ό σπόρος του ζγάΛ, 

Ζγον^^ (τό), είδος παιδιας, καθ* ι^ν έ[Α7Γ/3γου- 
στί επί πασσάλου οριζοντίως δοκό ν καΐ ά- 
χουρβώντες περιστρέφονται" [ζυγογύριον]. 

(Όφ.ς). 

Ζίζί. (γ]), Τ) άρθρωσις των οστών. 

(Σαράχω). 

Ζώινρας (ό), ζδρταβας (ζ.). 

(Σαράχω καΐ Τραπεζοΰς). 
Ζέστη (η), ζέστη. 

ΓΟφις). ^ 
ΖίνΜχ (τό), πλθ. τα ζενΜα' αΐ έκ του ζυγού 
άνχρτώριεναι βέργαι, δι* ών περιδένουσι 
τοΟς λαιμούς των βοών [ζευγλίον], 

(Σαράχω). 

Ζτμη^ώ (η), κύριον δνομα χωρίου του Όφεως. 

(■Όφ.ς). 

Ζίγχάττ] (τό), είδος άπιδέας καΐ ό καρπός. 

(Όφΐί)• 

Ζιρτίχ'] (τό), άρσενικόν (δηλητηριον, λ. Τ.). 
("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Ζί^^ας (ό), ό σίφων της θαλάσσης, νεροστρό- 
€ιλλος. 

ΓΟφις). 

^ί'^{^ ('^)» ζ^Ι^*^» ζυ(χάρι. (Τρ. ζον/ίάρ), 

("Οφις). 
Ζΐίψία (η), κέδρος, (δ.).^ 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

Ζμι,Ιάχ'] (τό), σρλαξ, σπαράγγι. 



Ζμοπίναχο (τό), πινάκιον ριέγα, Ιν ω ζυ(Αώ- 
νουσι. (Τρ. ζύμωτρον). 

(Όφις). 

Ζμωτέρ] (τό), ταύτον τφ ζμοπίναχο, ("Ιδε καΐ 

πί^α;ΐί'^). 

("Οφις). 

Ζ^θί^•' (τό), 1) υάλινος (Λίκρος κρίκος" 2) το 
όπισθεν του λαψου, αύχην. "Οθεν ή φρσ. 
ερώζε το ζνοίχ'ίν ατ= ?κλινε τον αυχένα, 
έ[Λελαγχόλησε. {Ύρ.ζικσί^^Ύ [λ. τουρκική]. 

Ζογάρ] (τό), ζεύγος. *Εγόρασα εγα ζογάρ 
τσαρονχ'ια = ηγόρασα εν ζεύγος πέδιλων. 
(Τραπεζ. ζευγάρ). 

ΓΟφ.ί)• ^ 
Ζονζάχ'ιν (τό), ταύτον τφ χ'ειΜ^^^ ο ϊδε. 
(Τραπεζ. ζουζάχ [',]), 

(Σαράχω). 

Ζονπούνα (ή), ύπενδύτης άπο τσίτι, τον ό- 
ποιον ενδύονται Ιπάνω άπο το ύποκά(Αΐσον• 
ζυπουνι. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

ΖονρΙΙ] (τό), κύρ. δνο[Λα χωρίου του Όφεως. 

("Οφις). 

Ζονρχάύ] (τό), δορκάς (ζ.), καΐ ζαρχάδι. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

Ζονχ'Ιν (τό), είδος χόρτου. 

(Σαράχω). 

Ζνγον (τό), ό ζυγδς του άροτρου. 

(Σαράχω). 

Ζω (τό), ή άγελάς* πλθ. τα ζά. {Ύρ, χτήνοκ). 

(Όφις). 
Ζωη (ή), 1) ζωή, βίος" 2) κύρ. δν. γυναικός. 
("Οφις χαΐ Τραπεζοδς). 
Ζωνάρ] (τό), ζώνη. 

(Όφις). 

ΖωηοχΊρα (η), ή διαζυγίφχηρεύσασαγυνη, η 

ης ό άνήρ άποδηαήσας δεν επέστρεψε πλέον. 

("Οφις κα\ Τραπεζοΰς). 



136 



Ο ΒΙΙ Ι/Ι0λΙΙ ΜλϋΐηΟ^ ΦΙ4#λ•ΠΕθΧ ΖΥΑΑΜΟΣ. 



"ΗΛβο (ό), ήλιος. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοϊίς). 

* Η μέρα (η), ή(χ.£ρα' πλθ. χά τψ^ρεαο, 

("Οφις χλΙ Τρ«πεζο3ς). 



Ηνωρα (η)> σχιά, προς :^ν χαταφιύγιι ο ύπο 
τών αχτίνων του ηλίου φλεγόριενος• (Τραπ. 
€νωρα). 



0• 



θάχ'^ (τό), μαστός τών ζώων λέγεται καΐ 
μαστάρ. (Τρ. ίΰώή. 

(•Όφις). 
θάλασσα (η), πλθ. τά θάΛασσας' θάλασσα. 
("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

θαμγΐ (το), η λεντοκαρυα (σνχδχ.). 

(•Όφις). 
θάτατσ (ό), θάνατος. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

θστ)^ (η), ή Χ7)δε{α νεχρου. 

(•Όφις). 

θαραχ'ΒΪο (το), 6 ιτροθάλαμος, το (χέσον τίμη- 
μα της δλης οικίας [θωρακειον]• πληθ. τα 
θαραχ'εΐα καΐ θαραχείωτα. 

("Οφις). 

βί/α (η), θεία, πλθ. τά ^£€ί(>£α. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

Θβϊο (ό)ι θείος, πλθ. οι θεϊ], 

(*Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

θεμεΜΐο (το), το Ικ πετρών έστρω[ΐ.£νον [χε- 
ρος πάρα την ίστίαν, το όποιον είναι υψη- 
λότερον αύτης καΐ χρησΐ(Αεύει ώς στήριγμα 
τών προς καυσιν τιθεμένων έπΙ της Ιστίας 
ξύλων, Ινα ούτω μακράν της στάκτης κεί- 
μενα «(ίωνται ευκόλως* πλθ. τά θεμεΛείωτα, 

("Οφις). 

β*/^ω>7 (τό), θημωνία* ό σωρός δ σχηματι- 
ζόμενος έκ τών έν τοις άγροϊς καταλειφθέν- 
των ^μάτων τών άραβοσιτίνων στελεχών. 
Σχηματίζουσι ίέ αυτόν πάρα την οίκίαν, 
Μένοντες τα δεμάτια περί Ιστόν εις την γην 
Ιμπεττηγμένον, οΰτω δε προφυλάττονται α- 



πό την βροχην καΐ χιόνα του χειμώνος. Τα 
στελέχη ταύτα δίδουσιν εις τροφην τών ά- 
γελάοων. 

(Όφις). 

θερεχ'Ιτ (τό), άνθος χρησιμευον ώς φάρμοίκον. 

(Σαράχω). 

θερεαχΊ (τό), θηραϊκόν φάρμακον. (Τραπεζ. 
θερεαίχίκ). 

(Όφις). 

θ^ρτο (δ), Ιούλιος (μην). 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

θηνοποδίτσα (η), είδος χόρτου. 

(•Όφις). 
θηρίο (τό), θηρίον. (Τρ. θερίογ), 

(•Όφις). 

Θοχάριγ (τό), ταύτόν τφ θροχάρ. 

(Σαράχω). 

θροχάρ] (τό), χάλκινον πτ»^άριον δια μετα- 
κόμισιν ανθράκων Ιν τοις μαγειρείοις. (Τρ, 
θραχά.{), 

(Ζησινώ). 

Θρονί (τό), ίδώλιον, καθέκλα έχουσα δι" ά- 
κούμβισιν ξύλα. "Ίδε καΐ σχαμνί. 

ΓΟφις). 

θυμγεάμα (τό), θυμίαμα, λίβανος. (Τραπεζ. 
θεμΙαμαΑ, 

(Όφ«). 

θυμηατο (τό), θυρατόν. (Τρ. θυμιακτόν). 

(Όφΐί). 

θώπεχας (ό), θώς, τβαχάλι" πλθ. οίύωπβχά)^. 



ΙΙΙΓΡΑΦΕΙόΣ ΑΓϋΧ ΠΒΡΙ ΖΙίΝΤ&Ν ΗΝΗΜΒΙΔΝ. 



137 



Ι. 



Ίίωστηρα (ή), Ιργαλεϊον υφαντικής, το έκ 
ζύλων χβττασχεύασμα, έν φ περώσι $ια τών 
όττών αύτου χ,τΧ τών χαλα(χών βεργιχ, κα- 
τόπιν έκτυλίσσοντες συγχρόνως το νηαα 
χφ* όλων τών κχλα(Λών σχηματίζουσι τον 
ττηαονα. Τούτο λέγετχι ιδιάζω, 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Ίίροχάμματα (τά), αΐ έκ του ίδρώματος ΙπΙ 
του δέρ(ΐατος σχηματιζόμεναι φυσαλίδες* 
Λβ. ριονον. (Τρ. τά ίδρα' τηράς), 

Ίδρωμα (τό), δ ΐΧρώ; καΐ το ίδρώνειν πλθ. 
τά ίόρώματα. 

(*Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Ίδροψβίΐρα (ή), ή ίκ του ίδρώτος γεννώμενη 
φθείρα. 

("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 



*Ιηκτσο.ϊό]['ί^ (τ'), είδος χόρτου. 

(Σαράχω). 

'ΙττρΙχ (τ'), χροχύτης, ίμπρίκι (λ. τουρκική. 
Τραιτεζ. έμττρίχ). 

(Όφΐί). 

^Ιρο (ό), ϊρις. ούράνιον τόζον. (Τραπ. ό τα- 
ραή,Ιτς), ^Ιρό ρ\ ϊρό μ\ τσάμ* τ ούρα δι 
σ*=*Ιρίς μου, ίρίς μου, κόμη (μου) ή ουρά 
σου, δηλ. ώς την ούρχν σου, ώς το μήκος 
σου μακρά να γείνγ) ή κόμη μου. Τούτο 
προςφωνοΟσιν αΐ κόραι ττρός την ϊριδα, ο- 
σάκις την βλε'πωσιν. 

ΓΟφις). 

*Ιγτυάρ (τ*), τττυάριον, πλθ. γ' ιφτνάρεα, 

("Όφις καΐ Τραπβζοΰς). 



κ:. 



ΚαβιΟ€ρη (ή), όρνιθών. 

(Ζησινώ). 

ΚαδίΙ.Ια (ή), σιφωνώδες ξύλον άντΙ στρόφιγ- 
γος χρησιμευον εις το γουρνί, δ ϊδ$ έν τη 
σημασία. (Έκτου Ιταλικού οανβΙΙα)* 

(•Όφις). 

Καγχάό] (τό), πάν σγουρον πράγμα. 

(•Όφις). 

Καγχα,ίίδ] (τό), ταύτον τή) χαγχάδ], *Όθεν 
έπίΟετον χαγχαΜδίάρ], 

Καγχάγα (ή), κώνωψ. 

(Σαράχω). 

Καγχ'ίΙ] (τό), ταύτον τφ χουρχανχσΙΙ] 

(•Όφις). 

Καθαρά (τά), (κατ* ελλειψιν του άλευρα) τα 
σίτινα άλευρα, κατ* αντίθεσιν προς τα άρα- 
βοσίτινα. 

(•Όφις). 

Καίετάτ (τό), σειρήτιον, γαϊτάνιον. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 
(ΒΛΛ. ΦΙΑΟΛΟΓ, ΣΓΛΛΟΓ, ΤΟΜ. ΙΗ'.) 



ΚάχαΛο (τό), και πληθ. τα χάχαΛα^ οΐ όρ- 
χεις μετά του ισχίου. 

(*Όφις καΐ Τραπεζους). 

ΚαχαΛοφάγας (ό), είδος κάμπης, πρασΙνης 
και τριχωτής, έπΙ δε'νδρων διαντωμένης. 

("Οφΐί)• 

Καχοχ'αιρία (ή), κακοκαιρία, ή προς βροχην 

ή χιόνα τείνουσα ατμόσφαιρα. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοΰς). 
Κα,Ιαδάρ^ (τό), καλώδιον, χονδρόν σχοινίον. 

(Τραπεζ. χαΛάτ), 

(^Οφις). 

ΚαΛάθ] (τό), κάλαθος, κόφινος. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

ΚηΛαθίχα (ή), ύποκορ. του χαΛάθ], (Τρα- 
πεζ. καλαθόπον). 

("Οφις). 
ΚαΛάρ] (τό), κάλαμος, έφ* ου περιτυλίσσουσι 
το νήμα. 

(*Όφις χαΐ Τραπεζους). 

ΚαΛαμάδραχτο (τό), ή άτρακτος του τροχού, 
δι'ής περώσι τον κάλα{/.ον καΐ κλώθοντες 

18 



138 



Ο Ε» ε/πΟΛΕΙ ΕΛΛΠΙΚΙΚΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΕΟΣ ΣνΑΑΟΓΟΣ. 



τον τροχόν, λαρ,βάνουσιν έκ της άνέ(ΑΥΐς το 
νη(Λα έπΙ τοϋ καλά[λου. 

(Όφις). 
ΚαΛαμίχα (η), ύποκορ. του χα.ίάμ], δπερ ίδε 
(Τραπεζ. χαΛααόποτ), 

(•Όφις). 

ΚάΛανδα (τα), πληθ. (χόνον πρωτοχρονιά, 
η πρώτη Ιανουαρίου, δθεν χα^ακόάρης= 
Ιανουάριος. Την ττρώτην του έτους (χετα 
την άπόλυσιν της έχκλησίας εις έκάστην 
οίκίαν εισέρχεται παιδίον τι, εύχό(Λενον τα 
έζης : ΚάΑανία χαΐ χαΛοχροΐά, άγουρα 
παιδία^ θεΛνχά μουσχάρα \σ6 χατώ^^' ού- 
τοι δε τφ δίδουσι πε'ντε παράδες η δέκα, 
η ψω(Αΐ [λέ βούτυρον. 

('Οφις). 

ΚαΛανδάρα (η), κύρ. δνο(Λα άγελάδος γεννη- 
θείσης κατά τον χα^ακδάρηκ. 

("Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

ΚοΛανδάρης (ό), Ίανουάρ. (Τ. Καλανδάρτς). 

ΚοΜχα (η), (Αοσχάριον θηλυκόν το άρσενι- 
κον λέγεται βουϊδίχο, Ή λέζις παρήχθη 
έκ της λέξεως χαΛί^ χαΛέ, χαΜ, ας λέγου- 
σι προς τάς αγελάδας έλαύνουσαι αύτάς. 
Έν Τραπεζοΰντι λέγουσι χ^Μ, χδΜ, το χ 
προφέρεται ως το τουρκ. ^5 ^Ρ^ ^^^^ φθόγ. ε. 

(Όφις). 

ΚαΛόγραΐα (ή), καλογργ)ά, (Λοναχή. 

("Οφις χαι Τραπεζους). 

ΚαΛόερο (6), καλόγηρος, (Λοναχός. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

ΚαΛοχαίρϊ (τό), καλοκαίρι. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

ΚαΜμηνο (ό), Μάϊος. (Τραπεζ. καλοίΛηνας). 

(^Οφις). 
ΚαΛωσύν] {ύ\)^ 1) χάρις, εύεργέτη(Αα• 2) μτφ. 

δ εύδιος ορίζων. "ΉΛεος χαΛωσύν), φράσ. 

ΙπΙ εύδίου ουρανού. (Τραπεζ. καλωσύνεα). 

("Οφ«). 

Καμμάνα (ή), κατ* άποβολήν και άφο(Λθίωσιν 
άντΙ καλθ(Λάνα. Μά(Α(Λη. Κλητική χαμμά, 
κατ* άποκοττήν του >•α (Τραπζ. καλθ(Λάνα). 

(Όφ.ί). 

Καμάρα (ή), το άνωθεν της θύρας κα(Λαρωτόν. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Κάμασι (ή), 1) ή εργασία (σπανίως)• 2) ή ή- 
λακάτη, προς αποφυγήν της λέξεως ρόχα^ 
ήτις [Αετφρ. ση(Α. το άνδρικόν αίδοϊον. 



Καματερό (ό), ή{/.έρα έργάσιΐΛος, αντιθέτως 
προς το 'Έζαργο. (Τραπεζ. επεργος). 

Καματηφόξ] (τό), και πλθ, τα κα(χατηφόρα. 
Αι όπαΐ της κυψέλης, δι*ών εισέρχονται καΐ 
εξέρχονται αΐ [Αέλισσαι. Ό πληθυντικός κά- 
(Ανει τα χαματηρα, 

(-Οφις). 
Κά{ίρα (τό), λύττ»), καϋΐλός. 

("Οφις). 
Καμμνσ] (τό), ύπο-ιάρίΐϊον, πλ. τ'χ χαμμνσα. 

("Οφις). 
Κάμπο (ο), πεδίον, πάν Ιπίπεδον (/.έρος. 

ΓΟφις). 

Καμποχ'ερασο (τό), χα[Λοκέρασον, φράγου- 
λα. (Τραπεζ. χαριοκέρασον). 

ΓΟφις). 
Καμ'χΙι'Ι (τό), (λάστιξ, ήτις εις τα παιγνίδια 
είναι αανδήλιον κεκλωσ(Λένον. 

("Οφις και Τραπεζους). 

Κανάτσ] (τό), είδος χόρτου. 

(-Οφις). 

ΚαΓ^ά6^ (τό), κάνναβι. 7> 

Καν^αδάτΐ] (τό), είδος άπιδέας, και ό καρπός 

δστις ώρΐ[Αάζει συγχρόνως (χέ τον θερισ(Λον 

του καννάβεως. 

(-Οφις). 

Κανναβόσπορο (τό), ό σπόρος του καννάβεως. 

(•Όφις). 

Κανκαδόχτετο (τό), κτείς, κτένι ξύλινον, δι* 
ου κτενίζουσι το κάνναβι. 

(Όφις). 
Κα>'δή2α (ή), κανδήλα. 

("Οφις Χρ. χαΐ ΤραπεζίΟς). 

ΚανδηΛά(ρτες{ο)^ κανδηλάπτης. 

("Οφις Χρ. χαΐ Τραπεζοΰς). 

ΚαντσΙ (τό), πάς καρπός εντός σκληρών 

φλοιών, ως ό του καρύου, λεπτοκαρύου κτλ. 

ΓΟφις). 
ΚαπαΛιιχ (τό), σκέτητ) έκ (χαλλίνου τάπητος 
(Τουρκ. χετσε) τών ποιαένων [λ. Τουρκ.] 

(•Όφις). 
Καχάπγ (τό), λόφος, ό πετρώδης [χάλιστα. 

(Σαράχω). 

Καπάκ] (τό), βουνόν, (Σαρ. ραγί) [λ. τ]. 

(Ζησινώ). 

Κάπαρο (τό), είδος χόρτου (χέ φύλλα [χικρα 
καΐ στρογγυλά. 

(Όφις). 



ΖΔΓΡΑΦΕΙΟΣ ΑΓ&Ν ΠΕΡΙ ΖάΝΤαΚ ΜΝΗΜΕΙΜ. 



139 



Κα-η•ο (ό), ό καπνός (των ξύλων, δχι καΐ ό 

ταίλβάχο;). 

(Όφκ). 

Καπότα (η), 1) έχχνωφόριον (Λεγα* 2) Ιν τοις 
ΧΛίγνιδίοις, όταν νικήσγ) τις, Ί^ν^ίκ έποΐχα 
χαποτ' νίχη. 

ΓΟφις). 

Καγό6ί (τό), πλοίον. » 

Καρα6άτα (ή), βρακί των ανδρών εκ βεβα(Λ- 
{ΐενου άαερικχνικου (Τρατϊζ. καραβάνα). 

(•Όφις). 
Καραβόηισσα (η), ή κοινή πίσσα, κατ* άντί- 
βεσιν προς τό άλατόπισσα, 7)ν λέγουσι καΐ 
πίσσαν. 

(■Όφις). 

ΚαραχόησΊΛο (ό), πλθ. οί καρακόντσιλοι= 
καλικάντζαροι, φαντά^ΐΛατα πιριφερό[Λενα, 
ώ; νο(χίζεται, κατά τό δωΧεκαήμερον, άπό 
των Χριστουγε'ννων μέχρι των Φώτων, δτε 
φωτιζό{Λ•νοι εξαφανίζονται. Παριστώνται οε 
ώς λευκοί η [/.έλανες καΐ προξενουσι φόβον 
$ιό και δεν τολ(Λώσι να περιφε'ρωνται έν και- 
ρφ νυκτός οΐ Χριστιανοί του Όφεως* [ή 
λί'Εις Τουρκική, σύνθετος Ικ του καρά=: 
(ΐε'λας και ;ίο>'Γσ'ο.^οί=φάντασ[Αα, (λάσκα- 
"Οθεν και ή έν Ελλάδι λέξις Καλι- 



ί-*,. 



κχντσαρος]. 



(«Όφις) 



Καραχ6ζ<: (τό), 1) τό πηδαν (χ' ενα πόδα* 2) 
είδος παιδιας των αρρένων* μονοποδισ[ΛΟς. 

(Όφ-ί). 
Καραπεα (ή), κοφίνιον δι* ενθεσιν τών εργα- 
λείων, δι'ών κατεργάζονται τό κάνναβι, 
κτενίζουσιδηλ. κόπτουσι, βουρτζίζουσι κτλ. 
λέγεται ι^.χΐ ι^ηστερό. 

(Ζησινώ) . 

Καραστρα (ή), τ* έ,Ύου χα ή χαράστρα χαΐ τ' 
έτά/• ή χαράστρα. Δύο τών δέκα υποδιαι- 
ρέσεων της παιδιάς Μ^τσα, ο ΐδε. Κατά 
ταύτας σύρουσι τα πέντε πετράδια προς τα 
άνω ολίγον, και στρέφουσι τήν χείρα ινα τα 
Οίχθώσιν έπ' αυτής. Τ' έπονχά // χαράστρα 
κατέχει.τήνα'θέσιν,καίτνπά*- ?) χαράστρα 
την ε ' τών υποδιαιρέσεων. Παίζεται υπό τών 
χορασίων. (Τραπζ. χ'ερίτσα). [Παράγεται 
^* του ρήαατος χαρώ^ χαρ((ζ, χαρά, όπερ 
λέγεται, δταν πράγμα τι συρόμενον μακράν 
δεν καταπίπττ), έμποδισθέν υπό δένδρου ή 
οικίας κτλ. Έχαράσε λοιπόν σημαίνει : 
ίαηνεν ύψηλα καΐ δεν κατέπεσε* τό ρήμα 



έχει και αλλην σημασίαν, άλλ' ουκ έπΙ τοΟ 

παρόντος]. 

(■Όφίί). 

Καρδώ)^ (τό), κάρβουνον. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Καρδία (ή), 1) καρδία* 2) σνκδχ. τό στήθος* 
3) μετφρ. ό σωλήν τών δένδρων, κλάδων 
κτλ. (ίοδ και σιφών^), ό μυελός τών οστών. 
(Τραπζ. τό χώρ). 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

ΚαρδοχούΛεαρο (τό), πρόκάρδιον, ή κατά τήν 

καρδιακήν χώραν του Ιπιγαστρίου κοιλότης. 

(*Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

ΚαρχουντσεΛ] (τό), ταύτόν τφ κουρκαντσέλί. 

(•Όφ.ς). 

Καρ^αΛεχα (ή), τό ζεΐ5γος τών κεφαλών του 
αραβοσίτου (ίδε ρόκα), τό όποιον δένουσι διά 
τών φύλλων των άφου τά άνοίζωσι, και τό 
κρεμώσιν, ίνα ξηρανθώσι και χρησιμεύσωσιν 
ως σπορά. Τοιαύτα, εκλέγοντες τά χον- 
δρούς κόκκους έχοντα, κάμνουσι πολλά. 

(Σαράχω). 

Καρμάνα (ή), ταύτόν τφ έπομένα>. 

(Σαράχω). 

Καρ^α^ετσα (ή), άτρακτος έχουσα κατά τό 
μέσον πτερά, τήν οποίαν μεταχειρίζονται 
άνδρες, δταν θέλωσι νά γνέθωσιν. (Τραπζ. 
καρμενέτσα). 

(Ζησινώ). 

Καρονες (τό), είδος χόρτου με λεπτά και επι- 
μήκη φύλλα. 

("Οφις). 

Καρνδ] (τό), καρυά και κάρυον. 

("Οφις και ΤραπεζοΟς). 

ΚαρυόοτσέτΐΛ^ (τό), ό φλοιός του καρύου. 

("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 

Κασμάτσ^ (τό), είδος θάμνου. 

(•Οφ.ς). 

Κάστανο (τό)^ καστανέα και ό καρπός. 

("Οφις καΐ Τραπεζοί^ς). 
Καστανοτσεπ,ί^ (τό), φλοιός κάστανου. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

Καστανώνα (ή), καστανών. 

("Οφις). 

Κάστρο (τό), φρούριον, τείχος. (Τραπ. ζο χά- 
στρον) . 

("Όφις). 

Κάζα (ή), γάτα, πλθ. τά χάτας. 

("Οφις και Τραπεζους). 



140 



Ο ΕΝ Κ/ΜΑΙΙ ΒΜΙΙΙΙΗ«£ ΦΙΑ•Α•ΓΙΚ•£ ΪΪΑλΦΓΟΣ. 



Κατάρα (ή), κατάρα, πληθ. τά κατάρας. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 
Κατεκη (ή), το ζεστον υΧωρ, το όποιον άνα- 
μ,ιγνύουσι [Λ6 στάχτη ν, και άφ* ου -αύτη κα- 
τακαθίίττ), πλύνουσι δια του ύδατος τα Ιν- 
δύ{Λατα, ούτω δε λευκαίνονται. Το ρη(ϋ.α 
χτεκίζω, οττερ κυρίως λέγεται έπΙ ύδατος κα- 
θαρισθέντος έκ της κατακαθισάσης λάσπης. 
("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

ΚαταΙ^ο (ό), ό γάτος, ο άρρην, πλθ. οι χα^ 
το^Ιέγ^ καΐ οΐ χατοΜγιάκτ^ . 

("Οφις χαΐ ΤραπβζοΟς). 
ΚατοτζουΛ (τό), γατάκι. » » 

Ιζατονρέτσ] (τό), ούρον, κάτο^^ρον. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

Κατουρ^τσηζ (ό), ό κατουρού[Λ6νος έν τ9) κλΐ- 
ντ). Κατονρέτση ρπ^ακτάκ, τά πιπϋεα 
σ* \ϋΌ τη^Ύΐ)^, τρώει ή πεθερά σ χαΐ χ,Ιάν] 
(ραμαντάν=,• π8π{λ6α= όρχεις, κλάν^' = 
•πέρδεται). Τούτο λέγεται ύπο τών παιδιών 
προς τον κατουρού[ΐ.ενον συνηλικιώτην. 

(■Όφ.ί)- 
Κατσάτ] (τό), ταύτόν τφ χοιΑοπίτο], δ Γδε. 

(•Όφις). 
Κατϋάτα (η), το με'τωπον. (Τρ. χ6 χατσίκ), 

(Ζησινώ). 

Κατσέκν (τό), ταύτον τφ χατσάτα, 

(Σαρά/ω). 

ΚατσΙμαΛι (η), και χατσίμπαΛι καΐ κατ* άττο- 
κοπην χατσίρ], άλλ' αύτη (Λονον έν τη φρά- 
σει : *Η χατσίρ] ρε το χουΛεάρ φαΧσχάται. 
Ό[Λίχλη, καταχνιά. (Ή καταχνιά (χε το 
κουτάλι τρώγεται* έπι πυκνής όριίχλης. 
Τρ. δύσα^ η). 

<^Οφις). 

Κατωγόπορτο (τό), η θύρα του κατωγείου, 
[χάνδρας, ήτις είναι κάτω εις την οίκίαν. 

(Όφ.Ο• 

Κατώει (τό), κατώγειον, (χάνδρα. (Ύ./ιακτρίκ). 

(Ζησινώ) . 

Κατωθνρ^ (τό), κατώφλοιον της θύρας. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

ΚατωσνΛ (τό), δ, τι λαμβάνει τις άπο κάτω 
πεσμένον και προστυχόν, οίον έπι οπωρι- 
κών, έπι φαγητού κτλ. (Τρ. έπι οπωρικών 
πρεράτ\ έκ του κάτω καΐ συλεύω=σφογ- 
γίζω, συνάζω* (λ. Τουρκ.) 

(•Όφ,ς). 

Κατωχώρ (τό), κύριον όνομα χωρίου του Όφ. 



ΚανχάΜκ (τό), παν κοίλωμα, ιδίως το ίτπο 
το γόνυ* ίγνύα. 

(Σαράχω). 

ΚανχουΜχα (η), πδΐν κοίλωμα. 

(Ζησινώ). 

Κανχ'ίχα (η), ταύτον τώ χανχονΛίχα, 

(Ζησινώ). 

Καυχικ (τό), ποτηρνον* εύρηται και χανχίν' 
(ϊδε έν τη λ. ταΰάρα). 

(*Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Καφέχα (ή), χαλκουν σκεύος μικρόν δι' ύδωρ 
φέρον λαβίδα και σκέπασμα, το τουρκικον 
χίονχίονμ, Ή λέζις ύποκορ. το μέγα λέγε- 
ται χονχούμ. 

(•Όφις). 

Κη(ρον,1]{το)^ βάτος, άκανθα περιπεπλεγμένγ). 
("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Κά^ (η), ό καύσων. Ντο πο^ϋά χά^ όσή^ 
μερο=τί πολύς καύσων είναι σήμερον. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοί3ς). 
Κερεττη (η), μέγα δρέπανον, δι* ου θερίζουσι 

χόρτα. 

ΓΟφις). 

Κεχριτΐάρι, (τό), ηλεκτρον, κεχρί* (λ. τουρκ.) 
("Οφις χαΐ Τρχπεζους). 

ΚΛαδΙ (τό), κλάδος, κλώνος. 

ΚΛεθράπ) (τό), είδος άπιδέας καί δ καρπός. 

(-Οφις). 

ΚΛεθρΙ (τό), είδος δένδρου, έν τζ άρχαυρ 
χΛήθρα, 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

ΚΜΘρώκα (ή), τόπος κατάφυτος άπο κλ*:^- 
θρας, κλεθρία. 

(-Οφις). 

ΚΜΘρωτη (ή), ταύτόν τψ χΛεθρώκα. 

(-Οφις). 

ΣΗΜ. Ή περιε-Λτικη κατάληζις ωνα χλΙ 
ωτη αντικαθιστά την έν τ9) αρχαίο;: ωτ, 
ΚίειόΙ (τό), κλειδίον. (Τρ. καΐ άνοιγάρ). 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

ΚΑειτώ (ή), κύριον δνομα χωρίου έπι τών ο- 
ρίων του "Οφεως καΐ της *Ριζούντος. 

(-Οφις). 

ΚΛεγτης (δ), κλέπτης. (Τρ. ό χΛε<ρτε(!), 

(-Οφις). 

ΚΑεγτρα (η), τό θηλυκόν του κλέφτης. (Τρ. 
χΜ^τρεα), 

(Όφις). 

Κ•1(βάηγ (τό), κλίβανος, λίχχο; κατά γης έν 



ΖαΓ?ΑΦΕΙβΣ ΑΓ&Ν αίΡΙ ΖΔΝΤΔΜ ΜΝΠΗΕίΔίν. 



141 



τ^ οιχί^, έν φ άνάπτουσι το πυρ τον χει- 
[ΐώνι* (Ιν Κρώρτι χΛίβεάν). 

(Σαράχω). 

ΚΜύοτ^'] (τό), το χαΐ ποϋσ], δ ΐδε. 

(Ζησινώ). 

ϋ^σιίρίν (τό), άτρακτος μεγάλη, ^ί χλώ- 
ίουσιν ΙτΧ του γόνατος. 

(Σαράχω). 

Κηϋα (η), κνιΧέα, τσουκνίδα. (Τρ. χινθέα), 

(Όφις). 

Κόγξ,α (ή), ταύτον τώ γσ)'ζα, δ ϊοε. 

(-Οφις). 

ίά*/ ('^ό), το σώ;Λα (του άνθρωπου). Νά σε- 
χΐται το χό^] σ (κατάρα* να σαπη το σώ- 
οι σου. Τρπζ. χορμίτ), 

(-Οφις). 

Εοβι (τό), 1) η ρίζα του λάχανου* 2) έπίθ. 
χοθης λέγεται ο πρόκριτος, ό πλούσιος. 

ΓΟφις). 

Κόχα (η), ράβδος τών γερόντων, φέρουσα ί- 
νωβιν ξύλον οριζοντίως, έφ' ου άκουμβώσιν 
οΐ γέροντες έν τη έκκλησί^. (Τραπζ. //α- 

ρί2α), 

(-Οφις). 

ΚοχΜ>γώτσ] (τό), όστουν ριέγα οποιονδήποτε. 

("Οφις). 

Κΰχηνσα (η), (Λαλλίνη γυναικεία έριπροσθοδέ- 
σρΐ, Ιρυθρά. Αΐ πλεϊσται γυναίκες δένουσι 
ταύτην όπισθεν, καθήκει δε ρ.έχρι ποδών. 

(Ζησινώ). 

ΚοχΊ (τό), χΌκκος τών σιτηρών. 

Κοχνμπε,Ιο (τό), δαριασκηνέα και δα{Λάσκη- 
νον. Έν Τραπζ. κοκκύριελον [Έν τη αρχ. 
χοκκύ;Αηλον]. 

ΓΟφις). 

Κοχ'ίτάάα (ή), 6 κρόκος του αύγου. 

(-Οφις). 

Κοχ'υρα,ίοίυί (τό), άφηρ. του οιχοχνρης' (ή 
χατάλ. τουρκ). 

(•Όφις). 

ΚόΜιο] (η), κόλασις, ή (Λετά θάνατον αιώ- 
νιος κόλασις. (Τραπζ. ή κόλασι). 

ΓΟφις Χρ.). 

Εί^ΧΛωτούρα (ή), εϊδος χόρτου η ριάλλον βά- 
του, τοΟ οποίου οΐ ακανθώδεις καρποί εύ- 
χόλως κολλώνται έπΙ τών παρερχοριένων, 
ά{ΐ.α έγγιχθώσιν. 

(-Οφις). 



ΚοΛογχ'ύθ] (τό), ή κολοκύνθη και δ καρπός. 

(-Οφις). 

Κο^ογχ'νθάπ]{τ6), ειδ. άπιδέαςκαΐ ό καρπός. 
ΚοΛογχ'νθοβΛάσταρο (τό), ό βλαστός της κο- 
λοκύνθης. 

(-Οφις). 

ΚοΛογχ'νθοΒί.Ιίχο (τό), δ έλικοριδής και περι- 
τυλισσόα,ενος εις παρε(Λπεπηγ(ΐένα ξύλα βλα- 
στός της κολοκύνθης. (Πρβλ. είλίκ ^). 

ΓΟφις). 

ΚοΑογχ'νθόαττορο (τό), δ σπόρος της κολο- 
κύνθης. 

ΓΟφις). 

ΚοΛϋγx'υθοτσ^π^^ (τό), δ φλοιός της κολοκύνθ. 
("Όφις χαΐ Τραπεζους). 

Κό,Ιυβα (τά), μόνον πληθ. κόλυβα (Τρ. χ6Λ6α). 

(•Όφ^ς). 
Κο^ίάρ] (τό), είδος θάμνου φέρον άνθος πορ- 
φυρουν, [Κόμαρος]. 

("Οφις).^ 

Κομαρωτη (ή), τόπος κατάφυτος άπδ κόμαρα. 

(Όφ^ις). 

Κοντάχ'ϊ (τό), το νεογέννητον βρέφος περι- 
τετυλιγμένον δια πανιών κατ* ιδιάζοντα 
κατά τας πρώτας ημέρας τρόπον. (Τρπζ. 

χουηάχ). 

(•Όφις). 

Κοηοϋ (η), κύριον δνομα χωρίου. 

("Οφις). 

ΚονζνΑί (τό), κονδύλιον γραφής. 

Κοχά,^] (τό), 1) πάν δι* ου κοπανίζουσιν. Ι- 
δίως δ δι'υδατος κινούμενος κόπανος, δι'ού 
κοπανίζουσι το κάνναβι* 2) το γουδοχέρι. 

(^Οφις).' 

Κο^τά^^ (τό), άφ'ού κοπανισθη το κάνναβι, 
το κόπτουσι δια πριονίου μικρού εις μικρό- 
τερα μέρη, τα δποΐα δένουσιν εκαστον χω- 
ριστά* ταύτα τχ δέματα δνομχζονται «ο- 
τΐίδεα . 

ΓΟφις). ^ 

Κοπρωκαροτό,χι^ (τό), το πάρα Ζησινώταις 

^εασμερείο, δ ϊδε. 

(Σαράχω). 

Κόρδα (η), 1) χορδή* 2) κόρυζα (ζωύφιον)* 
λέγεται καΐ κόρζα. 

ί^Οφις). 
Κόρζα (ή), κόρυζα (ιδε κόρδα). 

("Οφις). 
Κορχότ] (τό), κουρκούτι, χονδροαλεσμένος α- 
ραβόσιτος ή σϊτοςή κριθή. (Τρ. χορχότον). 

("Οφις). 



ι 



142 ο Είν Κ/ΙΙΟΑΕΙ ΕΑΛΗΉΕΟΣ ΦΙΑΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ 

Κορχ'ίδιν (τό), αϊγαγρος. 



(Σαράχω). 

Κορίίερο (τό), η κυψέλη των (Αελισσών, ονο- 
μ,ασθεϊσα ούτω, διότι κατασχΕυχζεται εκ 
κορ[/.οΰ δένδρου. *Ίδε το Ιπό;Λενον. 

(Ζησινώ, Μωαμ). 
Κορμί (τό), 1) όκορ}Λθς δένδρου η τ[Αηθέν κυ- 
λινδρικόν τε(Λάχιον αύτου, καΐ Ιν γένει παν 
κυλινδρικον και χονδρον ζύλον. 

(Σαράχω). 
2) *Η κυψέλη των ρ,ελισσών, κατασκευα- 
ζοαένη έκ κυλινδρικού τε[Λα^{ου κορ[χοϋ δέν- 
δρου, το όποιον σκάπτουσιν κυλινδρικώς ε- 
σωθεν, καΐ εις τα δύο άκρα προσαρριόζου- 
σι σανίδας. Λέγεται και χορ/ιερό. 

(Ζησινώ). 
Κόρτσ] (τό), τε(Αά/ιον σανίδος οΙονδήποτε. 

("Όφις). ^ 
Κορτσοπού,Ι] (τό), ύποκορ. του κόρτσ], ο ίδε. 

("Οφις). 
Κορ^η (η), κορυφή. (Έν Όφει (/,όνον ή κο- 
ρυφή δένδρου ή βουνού, οχι και επί του 
ανθρωπίνου σώ|Λατος, ώ; έν Τρχπεζ.). 

("Όφις καΐ Τρχπεζους). 
Κορώνα (ή), 1) κορώνη• 2) κατηγορηαατικώς 
προς τας γυναίκας* επί κατάρας, διότι ή 
κορώνη είναι (/.αύρη. Κορώνα (ύπον. να 
γίνεσαι) = (^.αύρη να γείνης ως την κορώ- 
νην, δηλ. να στερηΟης τον άνδρα σου και 
να λυπηθης. 

(*Όφις και Τραπεζους). 
Κορωνίό] {τά), κορωνίς σιδηρά, δι'ης κλεί- 
ουσι την θύραν. 

Ο — ^ 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 
Κόσμο (ό), 1) κόσμος• 2) επί πλήθους. Συνή- 
θως έν Όφει λέγεται τουρκ. τουνγΐάς. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

Κοσσάρα (ή), δρνις, κόττα. 

(Όφις Χρ. και Τραπεζους). 
Κοσσαροκού,ί] (τό), ό νεοσσός της όρνιθος, 
κοττόπουλον . 

("Οφ.;). 
Κόσταχαζ (έ), τέττιξ, άκρίς, πληθυντικ. οι 
χοσΐαχάντ] (Τραπεζ. ό τσ'ιχρίτεον), 

('0φ.ς). 
Κόσφας (ό), κόσυφος (πτ.) πλθ. οΐ χοσ^άντΐ 
(Τραπεζ. ή χόσ^α). 

("Όφις). 
Κοσ'χίν] (τό), κόσκινον, σηττα. 

(Όφις και Τραπεζους). 



Κοσ'χινοτρνπ] (τό), τρύπα του κοσκινού. *Ίόε 
την λέξιν ταδάρα, 

(Όφις καΐ Τραπεζους). 
Κότ^ (τό), κότι, ταυτον τφ εξάϊ, δ ϊδε. 

(Όφις χαΐ Τραπεζους). 

Κότσα (ή), πτέρνα* πλθ. τα χότσαί;. (Τραττζ. 
το χότο). 

(-Οφις). 

Κοτσόττορτο (τό), ε?ς τινας οικίας ή θύρα φέρει 
και δεύτερον θυρόφυλλον κοντότερον, όπερ 
λέγεται χοΐσότζορτο. 

(Όφις). 

Κοτσόφ.Ιανο (τό), το πάρα Ζησινώταις στα- 
μνοτάτες, δ ιδε. (Πρβλ. και όψΛάν]), 

(Σαρά/ω). 

Κον6άρ] (τό), τολύτηο, κουβάρι. 

(Όφις καΐ Τραπεζους). 

ΚονβΐΗ (τό), πληθ. τα χουβέΛεα. Μετά τον 
θερισ|Λον του καννάβεως, άφίνουσι τα αρ- 
σενικά, τα έχοντα δηλ. σπόρον, άτινα ό- 
νο(Λάζονται χονβέΛεα. 

^(Όφις). 

Κονγχοννας (ί)^ είδος θωός, ή παρό[Λθΐόν τι 
ζώον, το όποιον αφανίζει κατατρώγον τον 
άραβόσιτον. 

(Όφις). 

Κονγχούσ'] (τό), πληθ. τα χουγχονσ'εα. Πέ- 
διλα έξαγόίΛενα έκ του δέρ[Λατος του προς 
το γόνυ του βοός, και δια τούτο (χή ρα- 
πτόΐΛενα κατά την [λύτην, ως έχοντα φύ- 
σει τοιαύτην, ώστε να είσδύστ) τό προς τα 
δάκτυλα (χέρος του ποδός. 

(Όφις). 

Κονδονχ'] (τό), 1) ρά|Λφος των πτηνών. (Τρ. 
χονδονχ)' 2) (Λτφρ. ή κλειτορίς του γυναι- 
κείου αιδοίου. 

(Όφις). 

Κονδονχτεράς (ό), είδος πτηνού τρώγοντος τους 
φλοιούς των δένδρων και φέροντος έρυθρα 
και (λέλανα γρώ[χατα. 

Κοχίαρα (ή), άγκιστροειδές ξύλον, καρφονό- 
(Αενον εις διάφορα της οικίας (χέρη χάριν α- 
ναρτήσεως διαφόρων πραγ(χάτων. 

(Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 
Κοχίάρα (τά), πλθ. (χόνον, κύριον δνο(ΐ.α δά- 
σους τίνος ε ν Ζησινώ. 

(Όφ.ς). 

Καχιαράχαντο (τό), άγρια βάτος (/.έ άγκιστρο- 
ειδεΐς άκανθας. 

(Όφις). 



ΖίΙΓΡΑΦΕΙΟΣ ΑΓΔΝ ΠΕΡΙ ΖίΕΐνΤΜ ΜλΠΜΕΙΜ. 



143 



^Γ/ο (έ), 1) είδος πτηνού, νυκτικόραξ, κου- 
χδυβίγΐχ• πλθ. ο Ι χουχάη:] καΐ οι χούχ'], 
2) [λίχ των δέκα υποδιαιρέσεων της τται- 
ϊιϊς ,Ιότσα^ ο ΐδε. 

("Οφις). 

Κ^νχονδάχα (η), είδος παιδιας των αρρένων 
χχΐ το Ιν αύτη (τφαιρί'Λον πετράδιον (Τραπζ . 

Κονxον^^ (τό), τα στελέχη του αραβοσίτου 
(ΐετα τον θερισ[χον χαί την έχκοττ/ιν των κε- 
^χλών (ρόκα)• δένουσι ταύτα εις δε(Λάτια 
(ϊίε όψα)' άνα πέντε η εξ τοιαύτα δέ(Αατα 
στηνοντες έν τοις άγροΐς σχη(Αατίζουσι τα 
λεγό[ΐενα χονχον.Ιεα. 

("Οφις). 

Κονχούζσο' (τό), το παρά Ζησινώταις χού" 
σχοϋζσο, όπερ ιδε. 

(Σαράχω). 

ίονΜηο] (τό), πληθ. τα χουΛάντσα, οΐ κό- 
χροι του προβάτου. (Τραπζ. πορπουΛάντς), 

ΐ^ον^ι£σι^ (τό), ορνίθων το πάρα Ζησινώταις 
χαβιόερη [παρ' Ήσυχίφ κου(Λάσιον]. 

(Σαράχω). 

ίαψονσ'] (τό), ό καυλός των κάστανων, ό 
ακανθώδης. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

Κον^ιτίόχ^Ιαδο (τό), είδος χόρτου. 

("Οφις). 

ίοιψΛάρο (ό), καΐ θηλ. η χονμ.-τάρισσα' 1) ό 
χζράνυ;χ.φος, δστις αόνον κατά την στέψιν 
λέγεται παρώ-ν^ο, κατόπιν δε χουμπάρος' 
2) ό άναδεχθείς (βαπτίσας) παιδίον τινός, 
λέγεται τούτου χονμπάρος^ του δε παιδιού 
Λία^£>Ό^. Ή κλητική έν Όφει χούμτζαρε. 
("Οφις καΐ Τραπεζους). 
Κονή (τό), λίκνον, κούνια. 

("Οφις καΐ Τρίχπεζους). 
ίοντΐουρα (ή), κύριον δνθ(Αα άγελάδος γεννη- 
βςίσης κατά τον (χηνα χονκτουρο, δ ιδε. 

(•Όφις). 
Κοοτονράπ} (τό), είδος άπιδέας, καΐ ό καρ- 
^ς, δστις ώρΐ[/.άζει κατά τον (Ληνα ;ί02;>'- 
ΐΰίφο. 

(-Οφις). 
^Γο(;/τοι?^ο (6), Φεβρουάριος ([χην). Κούκζονρος 
χονροχανζης^ Μάρτις ηασσαΛοχαύτης (γνω- 
Ι^ιχόν), ό Φεβρουάριος καίει τα χονρία (= 



άκο(Αψα (Αεγάλα ξύλα) ό Μάρτιος τους πασ^ 
σάλου ς. 

(Όφις). 

Κονπ.ί] (τό), (Λεγάλη λαβις λέβητος η αγγείου 
κτλ. 

(-Οφις). 

ΚούπΜχας (ό), ?λιγξ, λόξιγκας (νόσος). 

('Οφ.0• 
ΚονρΙ (τό), παν χονδρον καΐ άκο{Λψον ξύλον. 
("Οφις καΐ ΤραπδζοΟς). 

Κουρίχα (η), πωλάριον ίππου. 

(Σαράχω). 

Κουρχαντσέ,ίΐ (τό), 1) ώς ούσιαστικον παν 
σγουρόν, ελικοειδές πραγαα* 2) ώς έπίθετ. 
ούλος, σγουρός, έλικοειοής* λέγεται καΐ 
χουρχανχσ' έ,Ιι , 

Κουσκούτσ] (τό), ή θηλεια του [Αα(ττοΰ. 

(Όφις). 

Κούσχουτσο (τό), ό καρπός άκαρπων δένδρων, 
δηλ. ό (/.η γεύσΐ(Λθς, οίον ό της ελάτης, ό- 
ξέας, δρυός κτλ. 

(•Όφις). 
Κονσσύτ] (τό), είδος χόρτου. 

(•Όφις). 
Κονσζρα^Μό] (τό), πλθ. τα χοναζραΛΛίδεα' 
αί εκ της στέγης ρέουσαι σταγόνες, πηγνύ- 
(χεναι τον χΕΐ[Λώνα, σχη(χατίζουσι ραβδοει- 
δεΐς πάγους άνηρτη{/.ένους εφ* έκαστης ά- 
κρας κερα{Λίδος της στέγης και ονοΐΛαζοιχέ-* 
νους χουσζραΜΙίδεα, (Τρ. χρυοτα,ίΜό]), 

(•Οφ.ς). 

Κουζάβ] (τό), 1) κυνάριον* 2) κατηγορη(Λατι- 
κώς λέγεται προς παιδία υβριστικώς η θω- 
πευτικώς. 

("Όφις καΐ Τραπεζους). 

Κονζαβίζσα (η), ύποκορ. του χουζάβ]. (Τρ. 
χονζα6ό:τοτ), 

(•Όφις). 

ΚουζάΛ] (τό), ραβδίον [Λίκρόν, δι' ου ταράτ- 
τουσι τα ψηνόιχενα λάχανα. (Τρ. (Λέγα κο- 

χλιάριον). 

(Ζησινώ). 

ΚουζΙ (τό), παν πηλινον η καΐ ξύλινον [Λίκρον 
σκεύος, ιδίως το τυηλινον, έν ω ψήνουσι τα 
φασούλια. 

('Όφις κα\ Τραπεζους). 

Κουζίχα (η), ταύτον τφ χονζαβίχα, δ ίδε. 

(Όφ.ί)• 



1 



ο ΕΝ Κ/ίΟλΙΙ ΕλΑΙΜΙΕΟΧ ΜΑθΑΟΠΕβΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



Κονζίστρα (ή), σταφυλή, γαργαρεών. Λέγε- 
ται χ,οΛ χονρτίσζρα. 

,(Ζησινώ). 

ΚοντΙχτρα (ή), ταύτον τψ χοντίστρα. 

(Ζησινώ) . 

Κουτούη (τό), άφ' ου έζάγουσι τρίβοντες το 
άραβόσιτον άττο την ρόί^αν (δ ϊΧε)] (χένει το 
λιγό(Λΐνον χοντοίΎ} (Τρ. χουθονρ), 

("Οφις). 

Κούτσα (ή), ιϊδος |χικρου, σκληρού, λευκού καΐ 

σπειροειδούς ίξογκώ(Λατος έπΙ τών χειρών 

{χχλιστα, δτςερ κόπτουσι δια [Λετάζης, καΐ 

νοριΐζεται δτι προέρχεται έκ της (ΐ,ετρήσεως 

τών αστέρων. 

(-Οφις χχΐ Τραπεζοΰς). 

Κουψίχσα (ή), κοφίνιον {Αίκρον φέρον άνωθεν 

λαβίδα. (Τρ. ύαχζερό^). 

(Ζησινώ) . 

ΚονγόζυΑο (τό), πάν σαΟρον ίσωβεν και κου- 
φον ξύλον. 
^ ("Οφις). 

ΚοψΙτί (τό), κόφινος {ΐέγας, έκ βάρων (βερ- 
γών λεπτοκαρύων) πλεκό[ΐ£νος άρζιώς λίαν, 
και χρησΐ{Αεύων εις ιιετακό|ΐισιν φύλλων 
ξηρών έκ τών δασών, Ινα στρώσωσι τας 
μάνδρας. Έκ τούτων δέ άναρ/θέντων {α- 
τά κόπρων καΐ συναΟροισβέντων καλύπτουσι 
τους αγρούς* σκάπτοντες δε άνααιγνύουσιν 
αύτα [ΐετα του χώ{ΐατος προς πίανσιν. 

^ Ο^ις). 

Κοψχια (ί;), κύριον ονοαα χωρίου του Όφεως. 

('θ5ΐς . 

ΛΓ<^^'<'<ί/ (^\ κοχλίας, σχλιαγκος. Άξιοστ- 
(λΐίωτον ότι οΐ έν Όφα χριστ^ητοί άπ^Λτρί- 
φονται τους κοχλίας, ως οι «ιωχαίδανοι, 
διότι βεβαίως υπερίσχυσε το ι«*ααε%χ>ικςν 
βρηβκ«υ(Λ« {"ταζυ τών ολίγον χ;ι<ΓΛχ>ύ>. 
('Ο^ις χϊΐ Τιχχιζίνς). 

ΛΓΓ{•./«νϊΤΓΐτ./; (τ^\ τί» ίστ^;:ακον τ^^ χοχλι-υ. 



ΚρΒμαστέρ] (τό), παν, άφ' ου κρέριαταί τις, 
κρε(Λάλα. 

(^Οφις). 

Κρψμϋ) (τό), κρό}Αρον. (Τραπζ. κροριμυδ). 
Παταία ϋσποινα^ χά χρεαμύδεα η* εσηπ" 
ρα, ουΛα τσία χ'αΐ ενχ'αιρα^ ίκα εϊρα χ'αΐ 
έφαγα. "'Αδεται ύπο τών παιδίων χάριν 
διασκεδάσεως* (ντο = τα όποϊα, τσία = 
κουφά). 

(Όφις). 

Κρΐ{/ι/νΰώη (τό), είΧος άτηδέα; χαΐ ό χαρπό;. 

ΓΟφκ). 
Κρ€/ψνόογΜπ^ (τό), ό φλοιός του κρορ,ρου. 
(Τραττζ. κρθ(ΐ.ρ.υδόφυλλον). 

(Όφις). 

Κρεμμυίό<τ:ΐορο (τό), ό σπόρος τών κρο(ΐ(^ύων. 
(Τραπζ. κρο(ΐ.{ΐ.υδόσπορον). 

ΓΟφις). 
Κρ^μο (ο), κρηρός. 

(Όφις χαΐ Τραχεζους). 
ΚρΒμον.^^ (τό), αλυσος άνωθεν τίς εστίας, 
{άύ-ιμαρεΐο) άνηρτη(ι^νη καΐ φέρουσα προς 
το κάτω άκρον σίδηρον γωνιώδες η άαφο• 
τέρωθεν άγκιστροαδές, άφ' ου κρε(ΐώσι τα 
{ΐαγειρικα σκεύη, όταν (ΐαγειρεύωσι (^Ό^«!, 
χα.ιxσ:ζον^])' η στζ(/;νος, όταν θα βράσωσιν 
ύδωρ {χα^^εχα χενχονμ]), 

(Όφ«). 

Κρ^^χΙ (τό^, είδος άξενης, δι'ης χλαδεύουσι τα 
δένδρα, κλαδευτή ρι.'Οβεν το ^*γΛ χρε:ιίζω 
= κόπτω ρ κρεπί. (Τραπζ. κροπίν). 

ΓΟφις). 
Κριθάρι (τέ\ 1) κρΛη* 2) σπειρίς τών βλε- 
φάρων, ^ραπζ. κριθαρίτσα). 

/Ο^ις χδώ Τραχεζοϋς). 

Κρι^ρ<<^€ρ< χτό\ η φυλζττοαένη χριΟη, ίνα 
σπχΛξ. 

Κρ.τ^ρκ-^άϊ ;ττΓ, ίρτος ζρβινος (Πρβλ. φαί). 

(^«) 



ΓγΠ <!>« ΐτ.ν Ι^' κΐ:α; ? :^ί'^ί. «ίκ καττ-;. . . ^ , , , . '*, .λ 

•**, ^ . * , ', •* ,, *^ ' 1Γ/'.η(''-'*-?Γΐ ν*^ • *^ ϊΐ^?^ του ανρου, ένθα 



1>ϊ,ς χχι Τγ2.τ^ϊ^:-<Γ 



^Γ^\<Ό^ ^τς\ γ5>. η*3 ^^ 



'ί^^ 



κ^ίας 



^Γ^■ίΛ^>ϊ^ \^^\ κλϊντ. κ^ΐί^αη^ 



Χ/. Λ τ^ . άααρτΐα, κρ«{ΐα. 

"Οβι; κιΐ Τραχεζους). 

Κ^' - ^.Γ^ τ\ ιζ,ζνΐ• ί>ϊΜ Ζ*•^*•^*^ ^^ Όφεως. 

'Ο^ι;;• 

θ3,.- χ^Ι Τιχτ^ζι:^). Γ.'- τ::", ιι^^^ηίς. «ντάρι^ Ιίχαααίνον 



^*.ίΓ,. ΤΟ. ΤΧ * Γ-ΐΠ* 



κτχ»; κχϊ χναρτωαιενΦί απο του 



;0^..- 1x1 τχ««;ι:^ | χ*;«*«χτχτίς «τηρίς. ίνα ρεύση ίχ των 



ΙϋΓΡΑΦΕΜΣ ΑΓϋΗ ΙΒΠ Ζ&ΗΤΜ ΜΜΠΗΒΙΔίν. 



145 



χ{ρζ(ΐί^ν έν αύτφ το ΰδωρ ττις βροχής 
χαί βυνιχθ^. 

ΓΟφ.?). 

ίρά;'^ (τό), γρό^ον, νό[Λΐσ{Λα τουρκιχόν. (Τρ. 
χορόσ'). 

ΐρίο (ό), χρύον, ψύχος. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

1(^1ία (τά), πληθ. (Λονον. Τα Ικ του λίκνου 
(χούνια;) κρ6(χάμενα όστρακοδέρ(Αατα [λι- 
χρά, νο{&ί9(Αατα καΐ άλλα έν όρριαθ^, (Αεθ' 
ών ιεαίζει το 'νήτηον. 

• ("Όφις). 

ΣΗΜ. Το χ Χέν προφέρεται χ\ 
Κ(ύ6οτσίτα (η), σαύρα. (Τρ. χοΛισ'αντρα), 

(^Οφις). 
ΚοίΜηή:] (τό),•το άπηυβυσριενον ενβερον. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 
ΚύΜ) (ό), πρωκτός, πλθ. τα χώΜτα. 

("Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

ΚύίΜηννβάτα (ή), Ιερον όστοΰν της σπονδυ- 
λικής στήλης. (Τρ. χωΛόδγάγα). 

ΓΟφις). 



ΚωΛομ€ρ] (τό), γλουτός. 

(•Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 
ΚωΛότζονο (ό), κωλόπονος. 

(*Όφις καΐ Τραπεζους). 

ΚούΛοπορδία (η), ριτφ. απάτη (κω;^ιικώς). *Ε- 
ποίχ'^τ άχογα χω^οπορό^α=το^ ηπάτησεν. 

('Οφκ). 

ΚωΑοπονζσα (η), 1) είΧος θαλασσίου τυτηνου* 
2) ώς κατηγ. ό κοντόπαχος, έν δε Τραπ. 
6 καταβεβρεγ[χένος. 

ΚωΛοτρύπ) (τό), η όπη τοΟ πρωκτού. 

ΚωΛουράί] (τό), ό κόκυζ του Ιέρου όστοΰ. 

(■Όφ.ς). 

ΛΓώ/// (τό), καλύβη της έζζ^χίς, χρησιμεύου- 
σα τοις ριαχραν θερίζ^υσιν είς* διανυχτέρευ- 
σιν η και είσαγω-^Γ^ν τών χόρτων χάριν 
προφυλάζεως έκτης βροχής* (ίοε καΐ σταΛί). 

(Όφΐί). 
Κώπηγ (ή), κώτπ). 

(Σαράχω). 
ΚωκΙ (τό), κώπη. 

(Ζησινώ χαΐ ΤραπεζοΟς). 






Κ'αι^ (ο), καιρός, κατάστασις της ατμο- 
σφαίρας. *0 χ'αιρος χαΛος χ'αιρός, Ηάϊτε 
α( ηάμ* *ςσ*6τα μέρος* (^σμα. Τ. χαιρός)» 

(Όφις). 
ΚΊραμίό] (τό), κεραμίδιον. (Τρ. χίραμίό]). 

(Ζησινώ). 
Κ'ψία] (τό), κερασιά, καΐ κεράσιον. (Τραπζ. 
ίκράς). 

(•Όφις). 
Κ'ψισάη] (τό), είδος άπιδέας καΐ ό καρπός. 

("Οφις). 
Κ'ιρασίτό (ό), Ιούνιος, διότι κατά τον μήνα 
τοίΐτον ώριμάζ. τα κεράσ. (Τ. ό χερασινόγ), 

Κ'κκιαίαηΜ) (τό), εΐδος μηλέας χαΐ ό χχρπός. 

('Οφίί). 
ί ραΤο^τό), κέρας, κίρατον. (Τρ. χ^ρατοκ). 

(Όφ.ς). 
' ί^'ί ψ), 1) Τ) Κυριαχίι (V. έβϊ.)• 2) 
ώριον όνο{ΐ.α γυναικός. (Τραπεζ. Κερεχη). 

• ("Οφ^ί). 

(ΒΛΛ. ΦΙΛΟΛΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ',) 



Κ'ερί (τό), κ*ιρίον. (Τραπεζ. χερίκ). 

(Όφ.ς). 
'Κ'εψαΛαρέα (η), ξύλον τι του Ιστου έν τη 4- 
φαντικη, περί δ στρέφονται οΐ μίτοι, καΐ 
τό όποιον απέναντι τοΟ εργαστηρίου (ο- 
πού κάβηνται) προσδεδεμένον είς τον τοΣ- 
χον τεντώνει τους μίτους. (Τ. χεψαΛαρέα), 

(Όφ.ς). 

ΚΊοσα (ή),' κίσσα (πτ.) πληθ. τα χ'ίσσας καΐ 
ή χ'ξ,σσάγτ]. 

ΚΊσσώτ] (τό), κισσός, κισσάδι. 

("Οφΐί).^ 
Κ'ιτάρ] (τό), ό λόφος του αλέκτορος (το έρυ- 
θρον υπέρ την κεφαλήν του). (Τ. χιτάρ), ♦ 

ΚΌιΛάύ] (τό), κοιλάς. 

(Όφις). 
Κ'οιΜα (ή), γαστήρ, κοιλία. 

(*Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

19 



146 



Ο Ενκ/αΟΑΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΦΙΛΟΑΟΓΙΕΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ. 



ΚΌι,ϊοπήηβ (τό), ή κονλία, ό στό[χαχος σφα- 
γέντος ζώου* λέγεται χ,ϋΐ χατσίη^, 

ΚΌιΛόκογΌ (ό), κοιλό πόνος.• 

♦ ("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Κ'οίΐίίθΗό (ό), άφηρ. του κοψασθαι. (Τραπζ. 
ό χοψεθείος). 

(■Όφ.ς). 
Κ'^ουφάρουζα (ή), δν. χωρίου τοΰ Όφεω;. 

(•Όφκ). 

Κ']θ(ράΛ] (τό), καΐ κ 'ί^)»^;, • κεφαλή . {Τρα- 
πεζ. κηφάλ)• [κυρ. καΐ μετφρ.], 

(^Οφις). 

Κ'ϋδών] (τό), κυδωνέα καΐ κυδώνιον. 

("Οφις χαΐ Τρχπεζους). 

Κ'ιχΜ (τό), 1) ^ξρίκος μικρός σίδηρους άπο 
τοΰ θυροφύλλου άναρτώμενος, τον όποιον 
κρατούντες άνοίγουσιν η κλείουσι την θύραν 
2) κρίκος εκ βεργίων. πλεκόμενος, και τι- 



Οε'μενος έτι της τραπέζης, ίνα μη επιτι- 
θεμένου του φαγητού με τον τήγανον λε- 
ρωθτί ή τράπεζα. .(Τραπεζ. επΙ της πρώ- 
της σημασίας καρακίό), 

ΓΟφις). 

Κ'νΜχα (ή), παν κυλινδρικον πράγμα μι- 
κρόν ευκόλως κυλιόμενον. 

(Όφ.ί). 

Κ'υΛιγτο (τό), είδος παιδιας δια σφαίρας. 

παιζορ,ένης. 

('-Οφις). 
Κ'νιια (το), κΟ(Λα (θαλάσσηξ. Τρ. ή βία, τα 

βίας). 

(•Όφ.ί). 

Κ'νπαρΒσο]'{τό), κυπάρισσος. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Λ'ίγ)^ (4), πατήρ, πληθυντ. οι χ'υρ(^νΟ€ας. — 
Τ* είίό^α ό χ'νρ]=ο έμος πατήρ. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 



Αάγγνρα (η), είδος παιδιας. Δοκον έπιθέτον- 
τες έπΙ λίθου η ξύλου καΐ καθήμενοι έπΙ 
τών δύο άκρων ύψουνται και χαμηλώνουσιν 
άλληλοδιαδόχως. Όνομάζεται λάγγυρα και 
η δοκός αύτη. (Τρ. τσονντσονβάκα). 

(Όφις). 

Λοζάπ] (τό), είδος άπιδέας και ό καρπός, δς- 
τις εν τ% χώρα των Λαζών (περί την Τρα- 
πεζούντα οίκούντων) πλεονάζει. 

Λαζοϋ (ή), δνομα χωρίου του Όφεως. 

(ΌφιΟ- 
^ίαΛάγχ' (τό), ή μεγάλη του αραβοσίτου ρό- 
κα* (ίδε την λέξιν). 

ΑαΛάτσ] (τό), λας, 1) πέτρα του ποταμού ή 
της θαλάσσης ου μικρά* 2) τοιαύτη τις πέ- 
τρα σφαιρική, δι' ης τρίβουσι τό άλας* (εν 
Τραπ. έπι της α' σημ.). 

(•Όφις). 

ΑαΛεζη<: (ό), ό πεμπόμενος ίνα προςκαλέστ) 
συγγενείς και φίλους εις γάμον. 

(•Όφις). 
ΛαΛία (ή); λαλιά, φωνή. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 



ΛαίΛνΙ (τό), 1) μαχαίριον, του ό^τοίου τα περί 
την λαβίδα ξύλα ή οστά έπεσαν 2) τό κον- 
τάκι του τουφε^ίου* 3) πλθ. οΐ χί^ωροι καΐ 
μικροί φασήολοι. (Τρ. επί της α' σηα.). 

("Οφις)/ 

Λα^ί.Ύί(όη (ή), λαμπάς, κηρίον μέγα. 

('Όφις,χαΙ Τραπέζους). 
Λακάρ] (τό), λανάρι, τό δι' ου λαναρίζουσι τό 
κάνναβι ή τα ερια. 

('Όφις). 
Λακαροτσάψ] (τό), πλθ. ιά Λαναροτσάφεα\ οΐ 
σίδηροι οδόντες του λαναρίου. 

^ίηξ( (τό), ειοος χόρτου. 

(Όφις). 
Λίί.ΊηΙΙο (τό), λάπαθος (χ.). 

(Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 
Λαπονραδΐ (τό), είδος ^όοτου. 

("Οφις)• 
Ληστηπαρ (τό), ταΰτον τω τσονρον^^,ο ίΧί. 

(Όφις)' 
Λαύρα (ή), φΧόξ, λαύρα. (Τρ. βρού.Ια). 

ΓΡφ<ς). • 
Λαψοδόαχ'ί (τό), «ϊδος 5τόρτου. 

(Όφις). 



ΖΔΓΡλΦΕΙΟΧ ΑΓΔ!» ΙΤΕΜ Ζ&ΙϋΙΤΜ ΗΜΗΕΙΜ. 



14•/ 



^ί^^^α^^ (τό), λάχανον (ττλθ. τα Λά][αιτη) και Λιβοΐ'άσ] (τό), σ*^ννεφό^^αμ{/.α, ή θερ(Λη άτ(λθ• . 



το ες ζυτων φχγητον. « 

("Οφ^ς χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Αηρ>οσπορο (τό), ό σπόρος του λαχχνΛυ. 

(^Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Ααζ^Ι (τό), το ξύλινον σχευο;'η όποιονδηπο- 
τι άλλο αέρος, ενθχ τρώγει δ κύων. 

(-Οφις). 
Αα^α (τ), λάχτιψα. )) 

Μάχα (η), χαΐ ^£χα\ ο;θ[Λα χωρίου τουΌ- 
0£ως. . 

(-Οφις). 
Μϊβ'^ (τό), λεκάνη, έν ή πλύνουσι τους 
πό5χς. 

(-Οςρις και' Τραπεζους). 

Αίι6ά^ (τό), πρα<Λνάδα, χλόη, κυρίως η έν 
λεπτο:ιχρυώνι. 

(-Οφις). 

Α(ψ^α>Ό (τό), ό νεκρός, λείψχνον. 

("Οφις). 

Α£ΐ(ΟΎ] (τό), λεμονέχ και λεριόνιον. 

(-Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Αί^ο{':ό), σκάφη Ικ δύο κορ(χών δένδρου, πλη- 
σίον άλλ'ϊΐλων ηρρ.οσρΕ.ένων^ έν ή πατοΰσι 
τχ σταφύλια* ληνός. 

(Ζησινώ) . 

λί^ρτοχάρ] (τό), λεπτοκάρυον (άκαρπος ριόνον, 
ϊιότι η λεπτοκαρέα λέγεται θά^νί. Έν 
Τρχπζ. ό κχρπός). 

ΓΟφις). 

λκ^τοκάγά)ί^ (τό), ίΐδος άπιδ^ας χαΐ ό καρπός. 

• ■ (Όφ.;). 

Α£γζθχ(ψιζσα (η), είδος χόρτου. 

ΓΟφ«). 

Λίγτοκη^οτσε.Ύ,ί] (τό), ό φλοιός του λεπτοκα- 
ρύου. • 

(*Όφις χα\ ΤραπεζοΟς). 

Λβίβτοχαραηίΐ'] (τό), λεπτοκαρυών. (Τραπζ. 
λίφτοκαρών). 

ΑίαΛοποταμο (τό), παραποτάρόν τι του πο- 
τχ^Λοΰ "Οφεως δια Ζησινώ ρέον (τρόπον τίνα 
ήλιακοίΡΟτ2[Λον). 

. • ("Οφις). 

4 ΎΖϋ] (τό), το οστουν της κνη(Αης. 

Γ0φ«). 

. α (η), νε'φος, πλθ. τα λίβεα (Τραπζ. τα 
(ίβχ). 

("Οφις χαι Τραπεζοΰς). 
>ό('ί (τό), έλλέβορος (χ). Τρχπζ. λεβόρ. 

(-Οφις). 



σφχιρα έν συννεφώδει ούρανφ. Λέγεται• καΐ 
.Ιόχα και μον^τούζα. [Έκ του Μβα και 
χάς, όπερ, είναι ρίζα του ρήΐΛατος 2•α(7'£ί;ω, 
φλέγω, πλύνω [χέ ζέον ύδωρ]. 

("Οφις). 
Αίγύα (η), 1) η κχτακχθίζουσχ λάσπη του ύ- 
δχτος. 

.("Όφις και Τραπεζί)υς). 

2) *Η έπί, η εντός, η εις τα πλάγια 
των λΐ}Αναζόντων υδάτων φεροριένη νοσηρά 
πρασινάδα. 

^ίιγχερΐ (τό), χαλκουν {λέγα πινχκιον δια φα- 
γητόν. 

("Οφις). 

Αίέριν (τό), τό πάρα Ζησινώταις ^>|ϊα;•αί^'* δ 
Τδε. 

(Σαράχω). 

Α(Μ (τό), τό άνδρικόν ρ,όριον (κυρίως έπι 
παιδίων). 

("Οφις χαΐ ΤραπβζοΟς). 

Αφάη (τό)^ λψην, 5ρρι.ο<;. 

' ("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

^ί({ώ (ό), πεΐνχ. (Έν "Οφει ούδε'ποτε λέγεται 
πείνα). * Απέθανα άσσο ./ί//ί?=ψόφησα άπδ 
την πεϊνα. 

("€Γφις και Τραπεζους). 

Αι^άπ^ (τό), είδος άπιδε'ας και ό καρπός. 

(Όφ^ς). 
Λίνοβράχ) (τό), έσώβρακον τών ανδρών έξ ά- 
[λερικανικου. 

(Όφ.ς). 

Λίττσα (τά), πλθ. τα πέντε πετράδια και ή 
δι ' αυτών παίδια ^τών, θηλέων. Ή παίδια 
αύτη διαιρείται εις δέκα (λέρη, φέροντα ιδι- 
αίτερα όνό[χχτχ. (Τραπζ. Λίκτσα). 

(•Όφις). 

Λΐονρτσ] (τό), πάν δένδρον. τό όποιον έκλαδεύ- 
θη η έξηράνθη. 

("Οφις). 

Λίτρο'.Ίί (του), ή έορτη του άγ. Ιωάννου κατά 
την 24 Ιουνίου, δτε άρχίζουσι τα θαλάσσια 
λουτρά* [ό κοινός λαός, δστις προφέρει την 
λέξιν ταύ'Λον, την παράγει έκ του λούεσθαι, 
έν ω είναι έκ του ηλιοτρόπιων, διότι σχε- 
δόν από τότε άρχίζουσιν αΐ η[Λέραι να σριι- 
κρύνωνται, τρεποριένου του Ηλίου προς τόν 
Ίσηαερινόν]. Ση{Λ. Τα πλείστα τών έορ-τ 
τχς δηλούντων όνο(Λάτων έκφερςνται κατά 



148 



Ο ΕΝ Ε/ηΟΛΙΙ ΙλλΙΝΙΙθΣ ΦΙΛΟΛΟΓΠίβΣ ΣΥΑΑΟΓΟΣ. 



γενικήν, υπονοούμενης της λέξεως "Έζερ^νς. 
Όμοιως και πολλά χωρίων ονόματα, ύς 
τα όποια υπονοείται ή λέζις χωρίον. (Τρπζ. 
τ* άεΛουτρουτίί)» 

Γόφις). 

ΛιχτρΙ (τό), δίκελλα (Τραττζ. ή Μ^τρε). 

("Οφις). 
Λί^σ^α (ή), είδος χόρτου. 

•. ("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 

Λόγγο (ό), βόθρος Ιντος τών ποταμών κυρίως 
'έν ΤραπεζοΟντι ό ίν τη θαλασσή. 
/ ' (•Όφις). 

Αόγος (ό), λόγος. Ό Λόγοί: άκοίζ* τό Λόγο^ 
φρ. =ό λόγος ανοίγει τον λόγον. 

(-Οφις). 
Αογωτης (ό), ό πέμπόμενος έκ του μέρους του 
μελλονύμφου προς το της μελλονύμφου, 
ινα ειδοποίηση, οτι την άκόλουθον ήμέραν 
βέλουσιν έλθει προς παραλαβή ν της νύμφης, 
όταν βεβαίως οί μελλόνυμφοι είναι ίζ απο- 
μεμακρυσμένων χωρίων. 

Αοψιχ'η (ή), λοιμική, νόσος τις, πολλά παι- 
. οία και νήπια άφανίζουσα. • 

"("Οφις χαΐ ΤρχπεζοΟς). 
ΑογάοίΤ (τό), το παρά Ζησινώταις Λαναρ^ 
' δίδε. 

^Σαράχω). 

Αούγχα (ή), ταύτον τφ παρά Ζησινώταις λαύ- 
ρα, δ ΐΧε. 

(Σαράχω). 

Αουχάνίν (τό), έκαστη τών δύο σανίδων, δι' 
ώνάλωνίζουσιν (παρά Κρωμναίοις τουχάκ), 

(Σαράχω). 

ΑουΛουχά (ή), ταύτον τφ χ'υΛιΛΙχα^ δ ιδε. 

(•-Οφις). 
ΑουΛούτσ] (τό), χονδρον ζύλον άπελέκητον καΐ 
άκομψον. ('ΕΓν Τρ^πζ. είνλι έπίθ. =κατα- 

βεβρεγμένος). 

(-Οφις). 

ΑουμΙ (τό), ίγδίον μέγα λίθινον, Ιν φ κοπα- 
ν/ζουσι σΐτον ή χωρίζουσι τους κόκκους του 
αραβοσίτου άπο της ρόχαζ» 

(Όφ.ί). 



Αυνττά (ή), κορμός δένδρου έσκαμμένος καΐ 
κείμενος ύπο ^ρύσιν, ίνα πληρωθη ύδατος, 
άφ'ού πίνουσι ^ά ζώα* πλθ. τα Λουηάδεας. 

(Ζησινώ). 
Αόχοί (ή), συννεφόκαμμα, ϊδε Λιβοχάο^. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Αοχουσα (ή), λεχώ, λεχούσα. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Αοχ}μέην (τό), ταύτον τφ Λυχτάρ], δ ΐδε. 

(Σαράχω). 
Αύχο (ό'), λύκος. 

("Οφις κα\ ΤραπεζοΟς). 

Ανχοθέρ] (τό), είδος χόρτου. 

ΓΟφις). 

ΑοΛοχαντσου (ή), το άπο 9 — 21 Μαρτίου 
χρονικον διάστημα, δτε τηστέύεται δτι πρέ- 
πει νά είναι δ ουρανός συννεφώδης, θυελ- 
λώδης κτλ. 

(*Όφις χαΐ ΤραπβζοΟς). 

Ανχοχα{Λο)ΐΜάτα (ή), ή μήτηρ της μάμμης ύϊ 
του πάππου. 

(*Όφις χαΐ Τραπεζοδς). 

Ανχοπάτιο (δ), ό πατήρ της μάμμνις ή του 
πάππου, προπάππος. 

(*Όφις χαΐ Τραπεζους). 

Αυσά/ίπρ] (τό), σίδηρους κρίκος φέρων ήλους 
διεστηκότας καΐ τιθέμενος περί τον λαιμον 
του κυνδς κατά το κυνήγιον τοΰτο τον προ- 
φυλάττει ά^πο τον τ^νιγμδν ύπδ τών θηρίων. 
Τό σ' χύΛο αγχ' ί^ο χαΐ τό Λνσάμπρ] ίτοιμο 
ποίάο = τον σκύλον ανάφερε καΐ τον κρί- 
κον έτοίμασον (παροιμ.='ς τήν φωνήν και 
ό γάϊδαρος). 

(•Όφις), 

Αυχνά^ (τό), λύχνος. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Ανχγορίχα (ή), ύποκορ. του Λνχγάρ], (Τρπζ. 
λυχναρόπον). 

(*Όφις). • 

ΑωρΙ (τό), πλθ. τα Λωρία, Ταινίαι Ικ κολο- 
κύνθης έζαγόμεναι καΐ ξηραινόμεναι, κατό- 
πιν δε μαγειρευόμεναι. 

(•Όφ«)• 




ΐαΓΡΑΦΒΙΟΣ ΑΓ&Ν ΠΕΡΙ 2ΔΙ«ΤΔ]« ΜΝΗΗΒΙΜ. 



149 



3^. 



Ηαγαρκη (η), η κόπρος του άνθρωπου έπΙ το 
Ε\^νότ€ρον. 

(•Όφις καΐ Τραπβζοΰς). 

Μά^1α (η), σκλαβάκια (παίδια τών αρρένων). 

(•Όφις). 
Μαμαφάς (ό), κεφάλων, χονδροκεφαλος. 

("Όφις καΐ Τραπεζοΰς). 

Μάρ (ο), ό {ί.άγος, ό (ΐαγεύων τους ανθρώπους. 

("Όφις καΐ Τραπεζοΰς). 
1ίσ)"θΐ'.ώνρα(ή), προσκέφαλον (χικρον έκ τττίλου. 

("Όφις καΐ Τραπβζους). 

Μάρν.Ιο{τό), παρειά. 

(*Όφις καΐ Τραπβζοΰς). 

Ηαψία (η), το φαγητον (πάντοτε {ίαερεία 
λίγεται). Τρττζ. γαίκ. 

(Ό^ίί). 

ΗαζαΜχΊτ (τό), το νέον κάρυον [Λετα του I- 
ξοτάτου πρασίνου φλοιού. 

(Σχράχω) . 

Μάϊσσα (η), μ,άγισσα καΐ νηρηίς. 

("Οφις καΐ Τραπεζοίΐς). 

Μαχαρίτα (η), (Λακαρίνα (άνοίγοντες ζύ(Αην 
ϊώπτουσι λεπτώς και ζηραίνοντες ψήνουσιν)• 
ειίος φαγτιτου. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

Μαχόχ'] (τό), έργαλεΐον υφαντικής, κερ^Ιίς. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

. Μαχ'ίΙΙ] (τό), σκαπάνη, ήτις έχουσα πλατύ 
στόρια χρησΐ|Αεύει εις κατάκοψιν τών βω- 
λχχων του άγρου. 

(•Όφις). 

Μάx'^^ (τό), λαβίς τοδ άροτρου, δθ€ν κρατεί 
ό γεωργός και διευθύνει αυτό. 

(Σαράχω). 
ΜάΛαμα (τό), χρυσός. 

(*Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

ΜαΜΙάόρα^Ύο (τό), άτρακτος δι* έργασίαν έ- 
ρίων. 

(Σαράχω). 

ΜαΜΙι (τό), θρίξ, (λαλλίον, εριον. 

(*Όφις χαΐ Τρχπεζους). 
Μαμή[τ))^ μαϊα, μαιεύτρια. *Η ποΛΛί^ γ μα- 
ρϋίαζ τό μωρό φουρχίζ,ουνε = αΐ πολλαΐ 
(ΐαϊαι το βρέφος πνίγουσι (παροΐ(Λία). 

(*Όφις Χρ. κχΐ ΤραπεζοΟς). 



Μάμμη (η), ή (λά(Λ[Λη, η άλλαχου καΛοαάνα' 
ή λέξις (Λονον εν. 

(Σαράχω). 

Μανάρα (ή), 1) άξίνη έχουσα πρό{Λ7ΐκες το μέ- 
ρος του σιδήρου, κ<χθ*δ ΙφαρίΛοζεται έπΙ 
της ξύλινες λαβίδος* 2) ή ύπερηλικιωθεϊσα 

* παρθίνος, πχλαΐοκόριτσο * λέγεται καΐ σν 
χοχούρ] και ττα,ϊαιρχούρ] καΐ τορτομάν^α, 
("Ισως πρέπει να γραφή μακ^'άρα Ικ του 
(Λάννα). 

(-Οφ.«). ' 

Μακασζήρ] (τό), {λονή, [Λοναστήριον. 

("Οφις χαΐ Τραπεζους). 

Μαναχότε (ή), (Λοναζία (Τραπζ. (λοναχ'ία). 

(•Όφις). 
Μανέα (ή), ή ύπο του καπνού υπέρ την έ• 
στίαν καΐ έντος της καπνοδόχης σχηματι- 
ζθ(Λένη (λέλαινα ύλη. 

(*Όφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

Μανίχ'ΐ (τό), χειρίς, (ΑΟΓνίκι. 

(•Όφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Μάννα (ή), 1) ρ.ήτηρ ή κλητ. κατ* άποκοπην 
μα, (Ούτω κράζεται ύπο τών ιχικρών παι- 
διών, δχι δε καΐ εν Τραπεζουντι. 

(Όφις καΐ Τρ«ιπεζοΰς). 

2) Μία τών δέκα υποδιαιρέσεων της παι- 
διας Λίντσα (δ ΐδε), ή τελευταία. 

(•Όφις). 
Μανονσ'άχ] {τό)^ υάκινθος, (/.ανουσάκι (άνθος). 

(•Όφις). 

Μα^τά,Ι^ (τό), συρτής ξύλινος, δι* ου κλειδώ- 
νουσι την θύρχν. 

(•Όφις). 

Μαντάρ] (τό), 1) είδος πληγής, εξόγκωμα μέ- 
λαν του δέρματος* 2)νέλαν εκφυμα τών ά- 
ραοοσιτινων στελεχών, το οποίον αόυνατι^ει 
το στέλεχος εις δ έκφύεται, ώστε δεν πα- 
ράγει καρπόν (ή λέξις συγγενής \ά την λ. 
μάνέα, (/.ανίζω). 

(•Όφις). 
Μαϊτάρα (ή), το δσχεον τών αιδοίων, '^ΐσ/•* 
ηχο κατάρα, \ σου σχνΜ \ ση μανχάρα' 
φρσ. λέγεται προς τον καταρώμενον . 

ΓΟφις). 
ΜατρΙν (τό), μάνδρα. • 

(Σαράχω). 



150 



α Είν Κ/ΠΟΑΒΙ ΕΛΑΠίνίΕΟΣ Φ1Α0Λ/)ΓΙΕ0Σ ΣΪΑΛΟΓΟΣ. 

Μαστίχα (ή), (χαστίχη. 



Μαντ^ίόκογ (τό), ύποκορ. του (Λαντρίν. 

(Σαράχω) . 

Λ/α^Γί;^^ (τό), 1) το νδΐρόμαχτρον, πετσέτα* 
2) τσίτι, το όζοϊον οενουσιν ε(Λπροσθεν, έμ- 
ττροσθοΧεσίΛη , αντί της λεγθ(Λένης χοκνίτοα, 
(Έν Τραπζ. το ρινό(χάκτρον)*. 

(Όφις). 
Μαζί.ίά^^ (τό), προσκεφάλαιον. 

(Ζησινώ καΙ Τρχπεζους) . 
Μαργατάι^] (τό), είδος (ΐταφυλης. (Έν Τραι 
πεζουντι είδος πολυτί(Λθυ λίθου έντος των 
(λυτίλων). 

("Οφ-ς). 
Μαρχάτ] (τό), ή ζύμη του οζυγάλακτος, δηλ. 
το ολίγον οζύγαλα, δπερ άναχοςτώνουσι με- 
τά του βρασθέν^ος γάλακτος, ίνα γείντρ και 
τοΟτο όξύγαλα. (Τραπζ. μακάρτ). 

ΓΟφις). 
Μαρχατερδ (τό), το σκεύος, έν ψ κατασκευά- 
ζουσι το οζύγαλα. 

(Ζησινώ). 

Μαρχατοχοντικ (τό), ταύτον τφ μαρκατερό. 

(Σαράχω). 

ΜαρούΛ] (τό), θρίδας, μαρούλι. 

("Οφις). 

Μάρης (ό), Μάρτιος. Κονκϋουρος χουροχαύτης 
Μάρτίζ πασσα^οχαύτηι,' (ιδε κούντουρο). 

Μασσνρ] (τό), μικρός κάλαμος, περιον τυλίσ- 
σουσι νήμα. Βάλλουσι δ' αύτο έντος της 
κερκίδος και ύφαίνουσιν. 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

Μηοονράίραχτο (τό), ή άτρακτος του τροχού, 
εις ι^ν περώσι τα μασούρια και τυλίσσουσιν 
έπ' αυτών έκ της ανέμης το νήμα. (Πρβλ. 
καλαμάδραχτο). 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

Μάσσαρο (τό), είδος θάμνου. 

("Οφις). 

Μασσητέρ^ (τό), γομφίος οδούς, μασητηρ. 
(Τρατίζ. μασσωτέρ). 

Μαστάρ) (τό), μαστός τών ζώων^(κυρίως α- 
γελάδων)• έπι ανθρώπων βλέπε βυζί, 

("Οφις). 

Μασχη (η), ή κύων, σκύλλα. Μετφρ. ως κα- 
τηγορ. προσφωνείται προς τάς γυναίκας υ- 
βριστικώς η προς τα χοράσια και θωπευτι- 

κώς. 

("Οφις και Τραπεζοδς). 



("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Ματ] (τό), οφθαλμός (Τραπζ. ομμάτ. Σ αρ.. 
ομμάτιν). 

(Ζησινώ). 

ΜεταπΛεασίος (ό), νόσος μεταδοτική* (ίχ του 
ρήματος μεταπΑεάνω = άφίνω τι και τό 
πιάνω έκ νέου καλλίτερα). 

("Οφις}. 

Μάηχα (ή), είδος παιδιάς τών αρρένων τται- 
ζομένης με δύο ράβδους, την μίαν μεγάλτον 
την άλλη ν μικράν. (Τραπ. τσελτίκα), ^Η 
(ίάτίχα /ίάΥεα ^γδά^ϋ], λογοπαίγνιον λεγό- 
μενον προς το παιδίον το πρότειναν να παί- 
ζω<7ΐ μάτικα. 

. ΓΟφις). 
Ματοτσάτσ'] (τό), ' βλεφαρίς (Τραπζ. Μαχο- 
τάτσ' γ.%\ ματοτσ'άτσ'), 

. (Ζησινώ). 
ΜατύίρυΛΛο (τό), βλέφαρον. 

(Ζησινώ) . 

Ματσουηυ] (τό), είδος χόρτου ομοιάζοντος 
την φτέρην. 

('Όφις). 

Μανρά}-] (τό), δνομα χωρίου" του Όφεως. 

■ ("Οφ.ς). 
Μηνρά,η] (τό), είδος άπιδέας και ό καρπός. 

(Όφ«). 

Μανροχ' ερασο (τό), είδος κερασιάς καΐ το κε- 
ράσιον (μέλαν). 

("Οφις καΐ Τραπεζοδς). 

ΜανροιιΐΗίτ} (τό), ό φάσηλος. 

(Ζησινώ). 
ΜανρόζνΑο (τό), είδος θάμνου. 

Μανρο.ΎοΜτιχο (τό), είδος σταφυλής (ώς έπίθ. 
υπονοεί ' σταφυλή) . 

("Οφις). 

Μανρον,Ια (ή), δνομα άγελάδος. 

("Οφις). 
Μαχ'αίρΐ (τό), μάχαιρα. 

("Οφις ΧΛΐ Τραπεζοΰς). 

Μεγα,Ιες (τό), είδος σταφυλής με χονδράς, 
στρογγύλας και κιτρινωπας ρώγας. 

("Οφις και ΤραπεζοΟς). 

ΜεγηΑόΐ4ηΛο (τό), είδος μηλέας καΐ ό καρπός. 

("Οφις). 

Μεγχ,Ια (ή), κωμικώς το άνδρικον αίδοίον•. 

("Οφις και Τραπεζους). 



Ζ&ΓΡλΦΕΙΟΣ ΑΓΔίν ΠΕΡΙ ΖΑΝΤαΐν ΗΝΗΜΕΙΜ. 



1.51 



]ία(*ΐΐ['ΐ* (ό), τΜ. οΐ ΐίΐίζοτή^. 01 γέροντας, 
("Ο^ις >ίϊίΕ Τραπεζους), 

{Όψις χ<χ\ Τραπεζους). 

(Όφις Χρ. κιΐ Τραπεζους). 
ϋΐΜΰ^ίογονρπί' (τί)^ τ, χυψίλη των (λ«- 

(Σαράχω). 

ΓΟφις). 
ϋύηώτ^ (τό), ίίδο; άπιδίχς χαί δ καρπός, 

, * . (Όφις). 

Μψ (τό), ατιρόΐ, γλουτός. 

(Όφις). 

Μψιχο (τό), 1) [Λδρώιον 2) (λδρίδιον κληρο- 
ν':αίΐζ 77χτρ»κ-7;;- άλ"Χ* έπ' αύτης της. ση- 
ΐΐα^ίις Χίγετχι ίΓ^νήθως τουρκιστί (Λοιρεάς. 

(Όφις). 
ϋήΡίϊ (τά), οσφύς. 

(Όφις και Τραπεζους). 

Μίίϋΐνύ^ΐοξ: (έ)τ (Λΐ^ονύκτιον. (Τρπζ. ττλθ. τα 
|λΐ5χνυγτά). 

(Όφις). 

¥ίΓ<ϊί (τό), 1) ι^Εταξ*- 2) ταύτον τφ ΐσου^ 

(Όφις καΐ Τραπεζους). 

Μηρονγα (η)^ |Λητρυιά, πλθ. τα μετρούγας. 

(Όφις χαΐ Τραπεζους). 

Μί^^ά,ιϊ (τό), ίΐδος δίνδρου καΐ ο καρπός. 

(Όφις). 

Μη^ο (τό), 1) ^^ήλον κχί μ,ηλέα. 

• [Όφις καΐ Τραπεζοίΐς). 

2) Έιηγονχτίς, (λύλη, 

. (Σαρά/ων 

ΑΓι] >-(»<: (ό), μτϊν. "^ί^Γϊ /ί^>^α *γέ>'τοτε ά:ζέ τ* 
(Ι>(^£ ^ =ΐς μην Εγεινίν, άφου ηλθεν πληΟ. 
71. ρΤι^η^^ 

(Όφις και Τραπεζοΰς). 

Μ^^^(^^^η^γα (τό), ά>λαγη μηνός, ενη και νέα. 
(Όφις καΐ Τραπεζους). 

Μψ^άτίχα (τχ), τχ ϊμμηνα των γυναικών 
("λΟ. μόνονί, 

- ' ^ ("Οφις). 

Μ^η^ΐΓΤίαηα (η)^ πρωτί>μην}ά, αΐ πρώται ήμε- 
ροι του μηνός, 

ΜίΜ^'ΐ,χ 'σΐ ί^ (τό) ι ύ πο ν ά στρ 10 ν . *Ε μά ν>'α α ο ν 



κ'αΐ χ'νρη μον, 7Το>'εΐ το μιχροκ'σιΛι μου, 

('Λσμα). 

ΓΟφις). 

Μισ'οΓτίναχο (τό), μισοπινχκιον,' τσακισμενον 
πινάκιον. Ανο' μισ'οπίνακα κρατούμε \ σήκ 
χ(σΊ=^ω^ΐχ. (Αίνιγμα, τα ώτα).' 

(Όφις). 

Μίτάρ] (τό), πλθ. τχμιτάρα. Μιτάρια του υ- 
φαντή ριίου. 

(Όφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

Μηναίο (τό), μυελός των οστών. (Τραπζ. το 

(Όφις). 

Μούίτσα (ή), είδος χόρτου. » 

Μοζ,ίχα (η), άγελας μη γεννήσασα καΐ ολίγον 
δίΧουσα γάλίί, ήτις δμως κατά παρελθόντα 
.ετη έγέννησεν. 

• (Όφις). 

Μοζικ (τό), η μη. γεννήσασα ακόμη άγελάς. 

(Σαράχω). . 

Μοιραστής (ό), δ μοιράζων τι. Μοιραστής χομ- 
,τωτής' (παροΐίχ.). 

ΓΟφ.ς). 
ΜαιροΛοίστρα (ή), ή ΙπΙ του νεκρού μοιρολο- 
γούσα γυνή. 

(Όφις). 
ΜοΛ&^'] (τό), μολόχα. 

(Όφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

ΜοπΜιτΊ (τό), ωμοπλάτη. . 

(Όφις). 

'ΜοΓί^ατοτσύβ] (τό), το δστουν της ωμοπλά- 
της και Φ^νεκXχ. ή ραχική άκανθα ή μετα-' 
ζύ τών ώμων. 

(Όφις). 

ΜηρψονΛα (ή), δνο[Α« άγελάδος. 

Μονζονχ'] (τό), ταΰτον τώ γαδά^α, δίδε. 

. ' ΓΟφ.ί). 

Μονχόν] (τό), πυρά* και μοχόγ], 

(Ζησινώ). 
Μου,ΐάρ] (τό), ήμίονος. 

(Όφις χαΐ Τραπεζους). 
Μου)•τον([(ί (ή), πνιγηρός καύσων, ταύτον τω 
Λόΐ'α^ ο ίδε. 

Μονργοντ] (τό), πήλινον πινάκιον. 

Μονσχάρ] (τό), μοσχάριον. 

(Όφις και Τραπεζους). • 



152 



Ο ΕΧ Ι/ΙΟΑΙΙ ΙΑΛίηίΟΣ ΦΙΑΟλβΓΙΕΟΣ ΣΥΑλβΤΦΣ. 



Μοισχαρίκα (η), υ;Γοκ. του μουσχάρ], (Τρπζ. 
[Λουσκαρόπον). 

Μουσχο (τό),.(ΛΟσχος, είΧος χόρτου του οποίου 
αΐ ρίζαι ξηρανθεΐσαι εύωδιάζουσιν μοϋσχοτ 
έμπρό-σ^ φρσ. ιίιν'έποίχν λίγει ό μέλλων 
νχ άναφέρτ) δυσώδές τι πραγρι.α=|χέ συμ- 
πάθειο). 

(-Οφις). 

ΜονστρΙ (τό), εξόγκωμα οίονδηποτ^ [ή λέξις 
συγγενής τω μοϋστα = γρόνθος καΐ τψ 
πάρα Τραπεζουντίοις μονστρόρ ω = κατε- 
βάζω τα μούτρα]. 

ΓΟφ^ς). 

Μονσ'Ι (τό), ό πους κυρίως των ζώων, σπα- 
νίως ίε τών ανθρώπων. 

' ΓΟφις). 

Μουσ'μονΛα (η), μεσπιλε'α, καΐ ό καρπός. 
(Τρπζ. μούσμουλον). 

Μούτσο (ο),, ο γάτος (κωμικώς), 

(-Οφις). 



Μονχτερο (ό), ό χοίρος, πλθ. τα μονγτερά. 
("Όφις καΐ Τραπεζοδς). 

ΜουχτΒροπούΛ] (τό), 1) γοιρίδιον, γουρου- 
νάκι* 2) θωπευτικη η υβριστική προσφώντο- 
σις προς παϊίας. 

(•Όφις). 
Μυα (ή), μυια. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 
Μύξα (η), μύξα. φ » 

Μνρμήχα (ή), μύρμηξ. (Τραπζ. μερμήχά). 

ΓΟφις). 

ΜυρμηχοφώΛ] (τό), φωλεα μυρμήκων (Τρττζ. 
μερμηxοφώ^). 

(^Οφις). 

Μί/Γί (τό), ρις, μύτη. . 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Μαο^ο (τό), μωρό λέγεται καΐ το βρέφος )6αΙ 
το νήπιον και το παιΧίον καΐ ό παις. (Έν 
Τραπεζ. μόνον το νηπιον, το παιδίον καΐ 
το βρέφος). 

("Οφις). 



1Τ. 



Ναραϊύή (ή), νεράϊία, σπαν. λέγεται //ίίίσσα. 

(■Όφ«). 

Ναρανζσάπ] (τό), είδος άπιδέας καΐ 6 καρπός. 

(Όφ.ί). 

Νάην (τό), η ξυλίνη λαβή του δρέπανου (,Υί- 
• ρενχή) . 

(Σαράχω). 

ΝεασμερεΙο (τό), τό Ιμπροσθεν της θύρας του 
κατωγείου μέρος, ένθα έπισωρεύουσι την 
πρόςλίπανσιν τών αγρών ύλην (Γδε άχπίν). 
Περίεργον, δτι ένφ λέγουσι νεασμερεϊο καΐ 
γεατεύωΐβ.νλγεάζω^ δεν λέγουσι χ,οίϊγεάσμα, 
ώς άλλαχου., την ύλην ταύτην άλλα ά^πί^' 
[νεάζω, νεάσμα, νεασμερεΐο]. 

(-Οφις); 

Νεχρίψ] (τό), πάν δ, τι δεν αρέσκει εΙς τίνα, 

και επομένως το θεωρεί ώς τίποτε, ώς άπω- 

λείας δεόμενον. Τ* εμό ι) μετρούγα δμο νε- 

χρίψί ίχ^^μ^• [Νεκρίφιον, έκ του νεκρός]. 

("Οφις καΐ Τραπεζοδς). 

^εραζία (ή), αηδία καΐ κατηγορηματικώς αη- 



δής. Ντο νεραζία αθρωπος εΙσαί^=χί αηδής 
άνθρωπος είσαι. [Έκ του ρήματος ν^ρά- 
σκουμαι =άηδιάζω]. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοδς). 
Νερό (τό), νερόν. *Έϊ χ^τΐ χρνο νερό^ όζο χάμ• 
μ] χαΐ εγώ ζερώ (οί:σμα)= *Ω κρύον νερόν, 
αύτο (τό νερόν) ρέει καΐ έγώ παρατηρώ. 
(Έϊ κιτί, λέξ. τουρκ. επιφώνημα έπΙ άνα- 
μνήσεως, παρακλήσεως κτλ.) 

(•Όφις καΐ Τραπεζοδς). 

Νεροβράσα (ή), εύφλογία ελαφρά. (Τρπζ. τε- 
ροδράσ'α), 

ΓΟφις). 
ΝεροχότχαΛο (τό), κόπανος δι' ύδατος κινού- 
μενος και κρότων έν καιρ({^ νυκτός, ούτω δε 
προφυλάττει τους αγρούς άττοδιώκων τα 
άγρια ζώα, άρκτους, χοίρους κτλ. 

(Σοφά/ω). 
Νέγρο (τό), πλθ. τα γεφρά^ οΐ νεφροί. 

("Οφις χαΐ Τραπέζοδς). 
Νηνώρνος (ό), ταύτόν τ<|^ ηύώρα, δ ϊδε. 

(Σαράχω). 



^ΓΡΑΦΙΙΟΣ ΑΓΜ ΗΕΡΙ ΖΔΝΤαΝ ΜΗΙΙΒΙΙΕΝ. 



153 



(*Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 
Νοοΰάχα (τ3), η }ΐΜ ώίζουσα άχομη κόττα. 
Νίόΐίχ: (ό), δρόσος της νυκτός, ήτις κατακά- 
θδτχι έιρι τών χόρτων. (Έν Κρώμνγ) λέγε- 
ται τότος). 

ΓΡφ.ς). 

ίίΰ9:^Ηα^ (το), ταύτον τφ παρά Ζησινώταις 
^ον:τ(ί. 

("Οφις καΐ Τραπεζοΰς). 



Νύ^€ (ή), νύμφη, πλθ. τα χνψάδεα, 

• ("Οφις καΐ Τραπεζους). 

Ννψίτσα (η), νυφίτσα (ζ). 

("Οφις). 
Νύχτα (ή), νύς. 

("Οφις). 

ΝυχτερΙύα (ή), νυκτερίς. Τρ. ΥΌ\ΎοπονΛ]\{τ6). 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Ννχτοχόχραχας{^ο)^ νυκτικόραζ, κουκουβάγια. 

("Οφις). 



Εατατιάρεα (η), η γυνή, ηςό άνηρ είναι Ιν τη 
άλλοοαπ^. 

{"Οφις); 

Σίπαεάρης (ό), 1) έ έν τη αλλοδαπή* 2) ό ά- 
^ίη^ιησας. (Τραπζ. έ^ι της α'. ση(;.. ί?- 
γ«γΑι<:). 

("Οφις καΐ Τραπεζομς). 

Ζίραττίρ] (τό), ξύλινον κτίσρια έπΙ τεσσάρων 
στηλών έχτισ(λένον καΐ πλησίον της οικίας, 
Ινφ χυνουσι ^ον άραβόσιτον (τας ρόκας) ίνα 
ζηρανθη. 

("Οφις). 

ζψ>ψαία (η),• το να τρώγη τις παν άλλο πλην 
ΊΑαγειρευμένου φαγητού, οίον άρτον, έλαίας 
κτλ. *Ασ* ση ζεροψαΐα έχασταΛάε^α (ρίζα 
τουρκ.)=άπο την ξεροφαγίαν ησθενησα. 

("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

^ιψι (τό), οδούς κυρτός, κυρίως ό του χοίρου. 
("Οφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Ξονρά^ (τό), ξυρός, ξυράφιον. (Τρ,,ζ'νρά^). 

("Οφις). 
ζίΐο (τό), ξύλον. 

(*Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

ΣνΜ)χά)^^α6ο (τό), το καννάβι το έξαγό(λενον 
άπο τα κουβέΧ^Εα (ιδε χου6έΛ]), το οποίον 
είναι σχληρόν. 

(-όφις). 



ΞνΛοχανχ'ΐ (τό), (Αίκρον ττΐνάκιον η ποτηριον 
ζύλινον . 

(-Οφ,ί). 

ΞυΛοχοΛόγχνθο (τό), κολοκύνθη Ιχουσα σκλη- 
ρότατον και παχύν φλοιόν. 

(-Οφις). 

Ξυρο{4άχΊΜίο (τό), ζυλίνη σκαπάνη• (ΛΟνον έν 
τη παροΐ(Λία : - τόκ τεμιρτση //ί το ίι?.^ο//α- 
χ'εΛΛο εθά^ανε = τον σιδηρουργον [/.έ την 
ξυλίνην σκαπάνην έθαψαν. (= Του τσαγ^ 
χάρη το παιόι άζυπόΛυτο περπατεί). Τε- 
(Λίρτσης, λέξις τουρκική. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

ΞυΛογάϊ (τό), ρίνη [Λεγάλη δια ζύλα. • 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Ξωδράν} (τό), ή προς τα Ιξω της οικίας έζα- 
κολούθησις του δρανίου (ιδε δρανί) δηλ. το 
ύπο το άπογείσωμα (/.έρος, το οποίον έχον 
διεσταυρω[Αένους δοκούς και βέργας, χρησι- 
(Λεύει εις έπίΟεσιν διαφόρων πραγ(/.άτων. 

(-Οφις). 

Ξ'ωύρ] (τό), (παρά Μωαμεθανοϊς συνήθως)• 

1) το έσώτατον (λέρος της οικίας, το όποιον 
έχει παράθυρα προς τά εξω, καΐ εκατέρω- 
θεν δωμάτια (παρά Χριστιανοϊς χαγίάτ^*)* 

2) ό εξώστης της οικίας. 

(Σαράχω). 



(ΒΑΛ. ΦΙΑΟΑΟΓ. ΣΓΛΛΟΓ. ΤΟΜ. ΙΗ'.) 



^θ 



154 



Ο Β» Ι/Ι91ΕΙ ΕΑΙΗΝΗΟΣ ΜΛΟΑΟΓΙΜΣ Σ1ΤΑΑ4Τ0Σ. 



Ο. 



Οίχοχ'νρά (η), οίχοδέυποινα (Τραχζ. οΐκοχνρά 
καΐ οΐχοό^σπε»•α). 

(Όφις;. 

Οίχοχ'νρης (ό), 1) οίχοδεσπότγις (Τρζζ. οΐχο- 
χύρτς)• 2) οΐχονόΐΑΟς (έπίθετον). . 

*Οχτώ(/πρΐζ (δ), Όχτώβριος. (Έν Τραπ. τρν^ 
γο^ηνας). • 

(-Οφις χριστ.). 

*Όχ'] (τ'), βέλος τόξου (Τρπ. ολ:), πλθ. ον?α. 

ΓΟφις). 

*0{ψάττ(κ (τ'), όφθαλ(ΑΟς* 

(Σαράχω). 

*0/ψατοζσάτσ'(κ (τ'), βλεφαρίς. » 
'Όμΐίατοκόπιόοκ {τ*), βλέφαρον. » 
^Ο/ίττροσίίϋεα (τ'), τα περί το στγίΟος (χε'ρη 
. των ένΧυ(Αάτων. 

(-Οφις). 

Υ;//ι5ίί; (τ'), ρτίλος, {/.ύΧι. (Τραπζ. //ι;ί>). 

• ΓΟφις). 
*0{4νόοζσ^π.ί] (τ*), το δστρακον του (/.υτίλου. 
(Τραπζ. μυδοτσεπ,ί), 

(«Όφις). 
"Όνεμα (τ'), δνο[Λα. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

"Ονερο (τ'), δνειρον. » » 

Ό^οί; (η), 1) νους• ?) όκον μ'Ιπηε =έζαλ{- 
σθην 2) ένθυριηθην /} όκον μ* έπη ε \σ 
όσ.^ίτ] = ένθυ[;.ήθην τον οίκον (Λου. 

ΓΟφκ). 

Ό^-ίίχ )* (τ*), δνυζ. (Τραπζ. το λ-ι5{;'). 

("Οφις). 

Όζείό^ (τ'), δζος. 

("Οφις καΐ Τραπβζους). 

Όζεα (ή), είδος δένδρου, όξεια. 

(*Όφις καΐ ΤρχπβζοΟς). 

'Οζειΰερο (τ'), το άγγεϊοντου δξους. 

("Οφις Χρ. καΐ Τραπεζοΰς). 

Όζοχούσκονσο (τ'), ό καρπός (το κούσκουτσο) 

της οξέας. 

ΓΟφις). 

Όζωτη (η),•'ζόπος κατάφυτος άπό οξε'ας. 

• (-Οφις). 

*Ορ^'άν] (τ'), χονδρδν σχοινίον, δι* ου άνα- 



βαίνουσιν έπΙ τών όζειών (όζέα) καΐ θέτου• 
σιγ έπ' αυτών κυψέλας (Λελισσών. 

(•Όφις). 

* Ορθια (η), αλήθεια • λέγεται καΐ τουρκιστί 

τογρού, 

, . . . ('^^«>• 

Ορχεα (ή), ορριά. » 

ΣΗΜ. Το χ δεν προφέρεται χ\* διότι 
προηλθεν έκ τροπής του γ^ δπερ ουδέποτε 
προφέρεται χ\ όπου δ(Λως ύπχρ'^ει διπλούν• 
;•, το δεύτεοον καίία ώ; χ φύσόΐ προφερό- 
(Λενον, λααβανει την προφοραν του «, οίον 
αγγείο, 
*Ορμίχ•(τ*), ρύαξ, μικρόν παραποτάριιον 6λ{* 
γον ή ουδόλως έχον ύδωρ. Ί3ν Ζ^ησινώ λέ- 
γεται τουρκιστί γιριιάχ' ι/.όλον τούτο λέ- 
γουσι τον Γεώρ)-] τ όρμί^ δνο(χα ρυακίου έν 
τ<{^ δάσει Άντσ'ιιχχχο. 

(Σαράχω καΐ Τραπεζους). 

"Ορος (τ*), δρος λέγουσι το δάιος |Λΰνον έν 

(Σαράχω). 

*0σ3ζίτ] (τ'), οικία, 1) άπασα* 2) ιδίως ένο- 
[Αχζετα^ οσπίτ] το [χεγαλείτερον χώρισρια 
της δλης οικίας, το έχον έδαφος έκ χώ;χα-. 
τος καΐ άνωθεν (Λη φέρον οροφήν, άλλα 
δοκούς τινας διεσταυρωαέν&ς και έπ' αυ- 
τών κονταρίδια (το έττι τών δοκών τούτων 
(λέρος (λέχρι της στέγης λέγεται ίραη καί 
ή έζακολούΟησις αυτού προς τα εξω όζω^ 
ύρά>]). Έν τούτφ τφ ιδίως λεγθ}χέν(|> 6- 
σπίτ^* υπάρχει σχεδόν έν τίϊ^ (Λέσφ ή ίστία 
[ά^ιμαρεΐυ). Τα (λέρη δε της οικίας είναι 
τα έζής* περί το ιδίως όσπίτ^' υι^άρχει πε»- 
ριεπφραγ[Λένη περιοχή (^-'ί^α^^ά/ία), έκ δε 
του ιδίως οσπίτ/ εισάγει εις το προθχλαριον 
{θαραχ'είο), εκατέρωθεν του οποίου ύπάρ• 
χουσι πάλιν δωμάτια, και έκ τούτου εις το 
ζ'ωνρ]; εκατέρωθεν του όποιου ύπάρχουσι 
πάλιν δωμάτια, έν τω έτέρφ δε αυτών ι- 
διαιτέρα εστία έν τίϊ^ τοίχφ' έν τφ δωμα- 
τί(|) τούτω μένουσι τον χειμώνα, το δε ύ- 
πόλοιπον έτος έν τψ ιδίως όσπίτ/. Έκτος 
δε τούτου το επίλοιπο ν μέρος της οικίας εί- 
ναι δια σανίδων έστρωμένον, κάτωθεν όέ 
αυτού ή μάνδρα [χατώγ]), *Απασα δε ή 
οικία, έκτος της περιοχής της μάνδρας, ή- 
τις είναι περιεκτισμένη δια λίθων, είναι δι* 



Γ 



ΙΜΡΑΦΕΙΟΣ ΑΓ&Κ ΗΚΡΙ ΙΔϋΤΑΝ ΙΜΜΒΙΜ. 



155 



«χνί^ν τραχέων έ/,τισμένη. Ύττάρχουσι 
χω οάίχι }χ.η Ιχουσαι χ^ 'ερα|/.πόλεα η τόσα 
ίωαάτια, δσα περιεγρ άφησαν, άλλα το ί- 
ϊΐ«ςο^7?ίτ^', το θαρακ'εΐο καΐ το ξ'ωύρ^' εί- 
νζι ίχ των ών ουχ αν ευ. 

ΓΟφις). 
0?ίβ(η), /ουρααδίά. 

{•Όφις καΐ ΤραπεζοΟς). 

Λ'^ΐα (η), παρυφή- κυρίως τα πλάγια ά>ίρα 

ύ^σ^Αατος, τα πυκνότερα κΛί ισχυρότερα. 

(Ζηιτινώ καΐ Τραπεζοΰς). 

θ£ραφ'(τ*), 1) ούρά' 2) Ιν Σχράχψ τ' ουρά- 
Αι•= ό χόχχυζ του Ιεροϊί όστου. 

("Οφις καΐ ΤραπβζοΟς). 

Οψιδον (η), τ, κακή καΐ διεστρα[Λ[Λίνη γυνή 
(βς κατήγορου αενον). 

(Όφ«). 

Οψίτίστρα (ή), ί) ουρανίσκος (Σ. χοντί&τρα), 
. - (Ζηοινώ κχΐ Τραπεζους). 

2) Ή σταφυλή, δ γαργαρεών'. 

(Σαράχω). 

Οΐ'(>αΓθ (δ), ουρανός. 

(Όφις καΐ Τραπεζοΰς). 

*0^ί^ϊ (τ'), δφις, φειίι. » » 

'0γ(ΐ^(η'Μύσσίτσα (ή), είδος χόρτου. 

(Όφις και Τραπεζους). 



'Οφειδοχ'έντρ] (τ*), είδος κά[Λ7ητις μεγάλης, 
ήτις, ως λέγουσιν, εγει και κέρατα. 

(Όφις). 

'Ό^ί^ (δ), ή επαρχία Όφις, 14 περίπου ώρας 
άπδ της πόλεως Τραπεζοΰντος απέχουσα 
καΐ ούσα επαρχία αύτης. (Τραπζ. ή^ί'^)• 

(Όφις). 

*Ογίτες (δ), δ κάτοικος του Όφεως. (Τραπζ. 
'ΟφΑης). 

(Όφις). 

Ό(^>.^ά^τ^ (τ'), 1) σκευοθήκη, πάτωμα τι έκ σα- 
νίδων έντδς τοΟ ιδίως δσπίτ^, εν ω θέτουσι 
διάφορα μαγειρικά σκεύη. (Τραπζ. σ'χευο- 
τόΛαποτ. Σαρχ. όφ,Ιάπγ)- 2) οποιονδήπο- 
τε τοιούτον έκ σανίδος πάτωμα, προς έπί- 
θεσιν διαφόρων πραγμάτων. (Τραπζ. ράγ), 

(Όφις). 

Όφηνό] (τ'), δφρύς. (Σαράχω, τ' όφρνδιν). 
•^^ "^ (Όφις χχ\ ΤραπεζοΟς). 

^Οχχο (δ), κρημνός οποιοσδήποτε. 

(Ζησινώ χρ.). 

^Ο^ΐ (ή), δψις, πρόσωπον, χροιά. *ΕχΊτρίησε 
η ο φι ατί = ή δψις του. 

^ (Όφις κα\ Τραπεζοϋς). 



η. 



Παγχε.1ίχα (ή), κυβίστησις, τακλάνι. (Τραπζ. 

τίαχαχΛάκ). 

(Ζησινώ) . 

Πάγο (δ), παγετός, το ψί3χος το πηγνυον τα 
IΛ^Γα (Τραπζ. χαγύίσία), 

(Όφις). 

%Όίί;(τό), πάγος, τδπηχθενύδωρ. (Τραπζ. 

( Οφις). 
Παιϋ (τό), τέκνον, παιδίον. Παιδί παίδεμμα 
(Τραπζ. :ΐαιδΙκ ηαίδε^ιν), δηλ. το τέκνον 
ίεαιδεύει τους γονείς. 

(Όφις καΐ Τραπεζους). 

Βαίαιάσ'χΐ ('^^)' '^^ ^^^ι, προ πολλού σχι- 
βδπ ξύλον, σεσηπος ξύλον (ως κατηγ.). * 
• (Όφις). 



Πα.1αι6ράχ'ΐ (τό), το παλαιδν βρακί (των γυ- 
ναικών). 

- (Όφις). 
ΠαΛαηεργαϊο (τό), παλαιδν έπάπλωμα (γερ- 

γάν, λ. τουρκ.). 

^ (Όφις). 

/7α^α^;ίίί^ίσο(τό), παλαιδν ύποκάμισον. Τρπ. 

πα,Ια ιοχά μισόν , 

(Όφις). 

Πα,Ιαωχονρ] (τό), 1) ρίζχ δένδρου πρδ πολλού 
κοπέντος• 2) μετφρ. ή παληόγρνια καΐ το 
παληοκόριτσο. 

^ (Όφις). 

ΠαΛαίπόσταΛο{'ζό), 1) παλαιδν παπούτσι (πο- 

στάλ, λ. τουρκ.)• 2) έν Τραπ. ή δημοσία 

γυνή. 
Ι (Όφις και Τραπεζους). 



156 



Ο ΕΜ Κ/ΠΟΑΕΙ ΕΑΑΗΐνίΚΟΣ ΦΙΑΟΑΟΓΙΚΟΣ ΣΥΑΑΟΓΟΣ. 



ΠαΛαιτΐονρτον^ο (τό), το παλαιον ράκος και 
το πάλαι έ(Λβαλωθέν φόρε[Λα, το όποιον ή- 
δη κατεξεσχίσθη. 

(Όφις). 

ΠαΛαισ'άΜαρο (τό), παλαιον βρακί τών αν- 
δρών (σ'αλβαρ, λ. τουρκ.). 

("Οφις χαΐ Τραπεζοΰς). 

Πα,Ιαιζσ^ραηο (τό), παλαιον περιπόΧιον, τσο- 
ράπι (λ. τ. Τραπζ. :ια.Ια20ρΧαρο), 

(Όφις). 
ΠαΛαιγορ] (τό), παλαιον φόρεμα. 

. (Όφις). 

Πα,ίάμα (η), καΐ ή παλ}ά[Λα, παλά(Αη (Τρπζ. 

• . . „ ,^"^*"^• 

ΠαΛηχάρ] (τό), ηρως, παληκάρι. 

("Οφις καί ΤραπεζοΟς). 

ΠαΛηχαρότε (η), άνδρία. (Τραπζ. καΐ 7/ πα- 
Αηχαροσν)^]α). 

("Οφις καΐ Τραπεζους). 

ΙΤειΛί (τό), πάσσαλος (Τραπζ. πασσά.1)• 

Πατθέρα (η), 1) 6ντθ(Λθν έρυθρον δηλητηριώ- 
δες, δπερ, όταν (χετά τών χόρτων φά- 
γωσιν αΐ αγελάδες, έξοιδαίνει την γαστέρα 
.των και έαν δεν προλάβωσι να τάς θερα-. 
πεύσωσιν, ενίοτε φονεύϋ αύτάς. Εις την ύπο 
του ζωυφίου τούτου δηλητήρια σθεΐσαν αγε- 
λάδα δίδουσι ριέν καΐ διάφορα άλλα φάρ- 
μακα, κάμνουσι δε και το έξης* γυνή τΐ4, 
ή οποία πρέπει να έφόνευσε δια τών χειρών 
της εξ ζεύγη πλέον ενός, δηλ. 15 ί,ωυφια 
τοιαύτα, πλύνει τας χειράς της έντος ύδα- 
τος, το όποιον ποτίζουσιν εις την -αγελάδα, 
άδιάφορον αν έφόνευσε τα ζωύφια προ πολ- 
λών ετών έπειτα φωνάζει εις το ους της 
άγελάδος: του / / / πατθέρα εφαες^ και πι- 
στεύουσιν, δτι δια τ^υ τρόπου τούτου προ- 
λαμβάνουσι τον θάνατον του ζώου* 2) εί- 
δος χόρτου. 

{•Όφ.ί). . 

ΠανθΙ (τό), φάτνη, έν ή τρώγουσιν αΐ αγε- 
λάδες. 

("Οφις χαΐ Τραπεζοί3ς). 

Πα^ονρ] (τό), πανήγυρις, (εις ρήμην αγίου). 

(*Όφις καΐ Τραπεζους). 

Πάη:^ (τό), πλθ. τα πάντεα, πανία επιμήκη, 

προσδεδεμένα εις το λίκνον, δι* ων περι- 

σφίγγουσιν εν αύτψ το νήπιον, ίνα μη κατά 

τον ύτϊτνον πέστ). 

(Όφις χαι Τραπεζους). 



ΠανωσπόντυΛο (τό), το εις το άνω μέρος της 
ατράκτου τιθέμενον δεύτερον σφονδύλιον μι- 
κρότερον, ίνα κλώθηται εύκολώτερον. 

(Σαράχω). 
Πασύρα (ή), δνομα άγελάδος. (Έν Τραπεζ. 
λέγεται δ κάβουρας). 

(Σαράχω). 

Παηίτσα (ή), μικρόν ττήλινον -σκεύος. 

("Όφις χαι ΤραπεζοΟς). 
Πάπ,ιο (δ), πάππος. 

(Όφ«). 

Παράδεισο (ό), παράδεισος. )> 

ΠαραδεΛγο (ό), ό εξ άλλου πατρός η έξ άλλ^ν^ς 

μητρός αδελφός τινος' θηλυκ. παραδελφή' 

πλθ. ά'μφοτέρΐ^ν τών γενών τα παραδέλφεα. 

("Οφις χαΐ ΤραπεζοΟς). 

Παραθύρι (τό), παράθυρον. Γ 

(Όφις χαΐ Τραπεζους). 

Παραθνρίχα (ή), μικρόν παράθυρον. (Τραπζ• 
ηαραθυρόποτ), . 

Παραχαμή (ή), το περί την έστίαν